Menings Archives - Page 36 of 161

Eskom kan R5miljard wen

Miskien is dit die moeite werd om vir R5.17 miljard per jaar ‘n kontrak te hersien waarby Australië grootliks baat, maar nie Suid-Afrika nie.

Dit is die bedrag van ekstra inkomste wat Eskom kan kry as hulle ‘n kontraktuele verhouding met twee BHP Billiton smelters normaliseer en ‘n klag by reguleerders lê, ‘n proses wat Eskom belowe het hierdie week sal begin.

Al Eskom se kliënte moet sy normale, gereguleerde pryse en verhogings betaal, het Brian Dames, uitvoerende hoof, Maandag gesê. Almal behalwe een: BHP Billiton. Maar deur die loop van volgende week sal Eskom sy kontrak met BHP voor die Nasionale Energie Reguleerder van Suid-Afrika (Nersa) vir oorsig bring.

BHP weier om die huidige tarief wat hulle betaal bekend te maak. Media24 het toegang tot die tariefinligting versoek, maar BHP het ‘n appèl ingedien sodat die dokumente van die ooreenkoms geheim bly. Hulle diep sakke sal waarskynlik daarvoor sorg dat die voorkeurtarief tot aan die einde van die kontrak se leeftyd nie rugbaar gemaak word nie.

Volgens inligting wat uitgelek het egter, is dit in die omgewing van 10 sent per kilowatt-uur, terwyl Eskom sê dit beloop 61,38 sent per kilowatt-uur vir dienste wat industriële kliënte in 2013 sal gebruik.

As BHP moet uithaal wat ander kliënte betaal in 2013, sal dit neerkom op ‘n ekstra R5.17 miljard vir die jaar – of ongeveer ses keer die gesamentlike uitstaande bedrag wat Eskom se kliënte tans skuld.

Die kontrak, en die verlore inkomste, is ‘n doring in Eskom se vlees. Nou lyk dit, asof die maatskappy genoeg gehad het, en probeer nou wat dalk die enigste oorblywende manier kan wees om uit die kontrak te kom wat Suid-Afrikaanse verbuikers straf.

Welkom in die nuwe hoofstad van die EU

Berlyn is die aangewese stad om Europa se hoofstad te wees. Die nuwe regeringsgeboue, die kanselier se kantoor, die Bundestag en die ministerie van buitelandse sake is meesterstukke van glas en natuurlike lig, deursigtigheid en gemodereerde inspraak.

Die Ministerie van Finansies is weliswaar in die ou hoofkwartier van die Luftwaffe. Die wonderlikste argitektuur – Unter den Linden en die Brandenburg hek – is ‘n nalatenskap, die enigste, van Pruisiese konings. Daar het iets oorgebly van Germaanse soberheid.

Berlyn is reeds die de facto hoofstad van die Europese Unie. Natuurlik word die EU-instellings – die Kommissie en die Raad – in Brussel gehuisves. Maar die belangrike besluite word toenemend in Berlyn gemaak.

Vir 30 jaar, het die Weste se elites daarop aangedring dat slegs gedereguleerde markte, privatisering en ‘n lae belastingkoers op rykes, groei en welvaart kan lewer. Duitsland het hierdie aanname verkeerd bewys.

Lank voor bankkrisis van 2008, was die vrye mark-model onder kwaai druk, met banke en multinasionale korporasies se hebsug wat ‘n anti-korporatiewe globaliseringsveldtog van stapel gestuur het.

In teenstelling met Britse New Labour-politici wat verklaar het dat ekonomiese ‘boom and bust‘ siklusse ‘n ding van die verlede is, was die idee dat die kapitalistiese handelsiklus afgeskaf kan word, egter eenvoudig absurd. Deregulering en die roekelose bevordering van skuld-aangevuurde spekulasie, het in werklikheid heelhuids tot die krisis gelei.

Die groot meerderheid ekonome wat voorspel het dat die neoliberale model onhoudbaar is, is byvoorbeeld deur al Brittanje se belangrikste politieke partye geïgnoreer.

Kritici het gewaarsku dat die privatisering van openbare dienste meer sou kos, en as brandstof vir korrupsie sal dien. Dit is presies wat gebeur het. En in die Europese Unie, waar markortodoksie en reëlgebondenheid in die verdrag ingebed is, was die resultaat noodlottig.

Die kombinasie van banke wat nie enige reëls gehoorsaam nie met ‘n ouderwetse en deflasionêre monetêre unie, het kritici – beide links en regs in hierdie geval – gewaarsku, sal nie hou nie. Griekeland was die sneller.

Die saak teen die neoliberale kapitalisme het die afkeer teen ‘n gediskrediteerde elite en sy mislukte sosiale en ekonomiese projek geleidelik verdiep na 2008. Die rede: Die las van die krisis is op die meerderheid afgelaai, en protes, stakings en verkiesingseise is tans aan die orde van die dag.

Die historikus Eric Hobsbawm het die ineenstorting van 2008 beskryf as ‘n soort van “neoliberale ineenstorting, gelykstaande aan die val van die Berlynse muur”. Daar is algemeen geglo dat geen sistemiese alternatief bestaan vir neoliberalisme na 1989 nie. Maar geen model is ooit perfek nie, nie die Keynesiaanse welsynstaat of Thatcher se neoliberalisme nie. Elke werkbare oplossing word geskep deur heelwat improvisasie in spesifieke historiese omstandighede.

Sal Griekeland die euro verlaat? Uiteindelik sal dit van Duitsland afhang. Sal politici verdere uitkerings vir die suide van Europa ondersteun? Die belangrike debat sal plaasvind in die Bundestag in Berlyn, en nie in die Europese parlement nie. Wat van die Internasionale Monetêre Fonds se menings oor die eurokrisis? Die belangrikste gesprekke vind tussen met die Duitse regering en die Europese Sentrale Bank in Frankfurt plaas. Die Europese Kommissie se burokrate sit handjies gevou en toekyk.

Hierdie verskuiwing van mag van Brussel na Berlyn is versnel deur die eurokrisis. Om verskeie redes, is die leiers van al die ander groot EU-lande in Brussel in ‘n swak posisie. Spanje en Italië sukkel met hul skuldkrisisse. Die Britte het uitgeteken van die eenheid en die nuwe strukture van die eurosone het hulle heeltemal gemarginaliseer. Die Pole, wat op aanbeveling van die Angelsaksers, nie deel is van die eurosone nie, se ekonomie is heeltemal te klein om ‘n verskil te maak.

Dit laat Frankryk. Weens tradisie, is ‘n Frans-Duitse-vennootskap die hart van ‘n EU-ooreenkoms. Vir baie jare, is berade voorafgegaan deur ‘n aparte Franko-Germaanse vergadering en ‘n gesamentlike verklaring van die twee volke.

Daar was egter geen Franko-Germaanse ontmoeting voor die mees onlangse EU-beraad nie. In plaas daarvan, het president François Hollande tydens ‘n onderhoud met die Europese pers probeer om druk op mev Merkel te plaas met die skepping van ‘n bank-unie. Maar dit het algaande duidelik geword dat die Duitsers nie aangejaag sal word nie.

In daardie geval, kan die relatiewe ekonomiese krag van Duitsland deurslaggewend raak. Veral as, soos baie in Berlyn glo, Frankryk goed onderweg is na ‘n diep ekonomiese krisis.

Die prys van Duitse finansiële bystand is die aanvaarding van die reëls en wette wat in Berlyn geld. Daarom sal die Duitsers daarop aandring dat hulle heeltemal verbind is tot die euro en die EU, en hulle is kennelik vasbeslote om dit te laat werk.

Giliomee sit die pot oor Angola heeltemal mis

Professor Hermann Giliomee se nuutste boek heet Die Laaste Afrikanerleiers.

Pieter Malan berig oor die boek in Rapport van 21 Oktober 2012, onder die opskrif: Slaap-slaap ‘n oorlog in. Die artikel gaan oor oudpremier John Vorster wat “sonder enige duidelike strategiese doelwitte en horende doof vir die mededelings van sy Washingtonse ambassadeur”, deur PW Botha oorreed word om roekeloos te raak en Luanda in te neem gedurende November 1975.

Die Suid-Afrikaanse ambassadeur in Washington destyds was Pik Botha, en hy het slegs gerapporteer wat die Amerikaanse Kongres se sienings was – die VSA sou SA glad nie in Angola ondersteun nie.

Desnieteenstaande het Vorster en PW Botha Angola laat inval, sonder Amerikaanse hulp, met die duidelike doelwit: probeer die geweldige groot politieke vakuum in Suid-Afrika se buurland vul deur die hoofstad Luanda te beset, voordat die MPLA en Kuba dit doen.

In daardie besluit was Vorster en PW Botha strategies 100% korrek, asook ondersteun deur Suid-Afrika se Nasionale en Militêre Intelligensie. Angola as Portugese Provinsie was ‘n baie belangrike buurland as deel van Suid-Afrika se cordon sanitaire. Portugal se skielike ontrekking het ‘n reuse politieke magsvakuum in Angola gelaat. Sou die ANC-gesinde MPLA daardie magsvakuum vul, was die val van Rhodesië, SWA en daarna Suid-Afrika ‘n geografiese en feitelike gegewe.

Daarteenoor, sou Suid-Afrika Luanda beset en UNITA as vriendskaplike en een meerderheidsparty aan bewind bring, was nie net die cordon sanitaire verseker nie, maar sou Suid-Afrika Angola effektief deur middel van ‘n afhanklike Unita bestuur en beheer, en so die uiters strategiese energieryke Angola ekonomies by Suid-Afrika integreer. Met indirekte beheer oor Angola, was Suid-Afrika se toekoms seker, en was Suid-Afrika onderweg na ‘n Afrikasupermag.

Vir Suid-Afrika in 1975 was daar 2 uiteenlopende uitkomste rondom die Angolese magsvakuum: of Suid-Afrika se bestaan word bedreig, of Suid-Afrika se bestaan en supermoondheidstatus word verseker. Mens kan die destydse Nasionale Intelligensie, John Vorster, PW Botha en die SAW se topbestuur oor baie sake kritiseer, maar een saak is geopolities 100% seker en deur die geskiedenis bewys: die inval in Angola en opmars na Luanda om die magsvakuum te vul voor die vyand was die noodsaaklike en regte ding om te doen om die vreedsame voortbestaan, ekonomiese oorlewing en politieke sukses van die Afrikanerstaat oor die komende eeue te verseker.

Nie John Vorster, PW Botha, NI en die SAW was in hierdie saak roekeloos of onnadenkend nie, maar Prof Giliomee se politieke insig wel. Ten minste iets, nie net ‘n hoë IK nie, maar ‘n klein bietjie van president Zuma se politieke oorlewingsinstink is ook nodig, anders sit mens die politieke pot mis en dan is Slim Jan, of ten minste sy staat dood.

Vandag het ons die voordeel van terugblik, en met die inligting en dokumente tot ons beskikking deur middel van die internet, is dit vir ontleders vandag nog makliker as destyds om die uiters strategiese staatsaak van Luanda en Angola in te sien.

Na 1975 en 1976, het die Suid-Afrikaanse regering tesame met NI en die SAW, deurlopend elke jaar tot en met 1988 onophoudelik gewerk vir die besetting van Luanda en beheer van Angola deur middel van die SAW en UNITA. Hulle het hulle kans afgewag, en intussen gereed gemaak, van G6’se tot atoombomme.

In 1988 het die Suid-Afrikaanse regering en die SAW alles in die stryd gewerp met die nuwe groot geleentheid in Angola en Luanda, tot die onsteltenis weereens van Fidel Castro.

Fidel Castro het in 1975 persoonlik ingegryp, en met bomenslike energie en individuele leierskap, die SAW in Angola gestuit. Die VSA het toegelaat dat Fidel Castro in 1975 en 1976 die SAW se mag in Angola balanseer, na President Nixon en Henry Kissinger se vergadering daaroor met Deng Xiopeng in China.

In 1988 het Fidel Castro weer persoonlik ingegegryp, en weer met bomenslike energie en individuele leierskap Luanda en Angola buite die SAW en Suid-Afrika se bereik geplaas.

Na Cuito-Cuanavale het Fidel genoeg gehad van die gevaarlike avonture en gevoel dat sy geluk gaan uitloop. Nie eers die Lockerbie-lugramp kon die vredesooreenkoms en New York Akkoorde tussen Kuba en Suid-Afrika stuit nie.

Met die einde van die Grensoorlog in 1988, en die ontrekking van Kuba en Suid-Afrika uit Angola en Suidwes, was Suid-Afrika se kans om Luanda en Angola te beheer nog steeds nie verby nie, maar teen 1992 groter as ooit tevore. Met Fidel en Kuba uit Angola, kon Savimbi en UNITA groot vordering teen die MPLA maak. UNITA kon teen 1992 die MPLA oorwin, en Angola en Luanda as vriend van Suid-Afrika oorneem, soos die strategiese doelwit van Vorster, PW, NI en die SAW in 1975 was.

Ironies is die volgende feite: FW de Klerk en die SAW het UNITA in 1993 vernietig, so Angola verloor, en ook Suid-Afrika en Suid-Afrikaanse konfederale supermoondheid vir honderde jare.

Maar De Klerk kan die volgende bevestig – hy was onder geweldige druk van Mandela om die mag van die SAW te verminder. De Klerk het toe wel tientalle SAW-offisiere afgedank, sonder om die moontlike gevolge daarvan in ag te neem. Baie van die afgedankte SAW-offisiere was toe gewis sonder werk en vir seker sonder vooruitsigte, maar met families om te voed. Van die afgedanktes het toe Executive Outcomes gestig, en hierdie Executive Outcomes het die SAW en Afrikaner-Suid-Afrika se grootste vriend, UNITA, teen betaling vernietig. Wat Fidel en Kuba nie kon reg kry nie al het hulle hoe hard en hoe lank probeer, het FW De Klerk as gevolg van sy ondeurdagte optrede, en ironies genoeg Executive Outcomes reggekry, sommer in ‘n baie kort tydjie.

Die gevolge van die afdanking van die SAW-Offisiere en vernietiging van UNITA in Angola, is net so ironies. Fidel Castro het eintlik vir die VSA in Afrika gewerk, deur die SAW se mag te balanseer. Die VSA se mag in Suider-Afrika het verminder, en hulle groot kompetisie, China, se mag en invloed in Suider-Afrika het vermeerder. Danksy Angola, en deur die DRC en buurlande Zambie, Zimbabwe en Mosambiek, kan China ‘n langdurige supermoondheid bly sonder om ineen te stort. Suid-Afrika is nou deel van BRICS, op uitnodiging van China. President Zuma was voorheen die hoof van die Handelskommissie met China.

Die Grensoorlog was geopolities nie verniet nie. Daardeur was die supermoondheidmagsbalanse van die 21ste eeu bepaal. De Klerk het die deurslaggewende rol gespeel deur SAW-offisiere af te dank, sonder om aan hulle alternatiewe werk en inkomste te verskaf in Suid-Afrika.

Pik Botha het geen verraad in Washington gepleeg nie, maar slegs sy werk gedoen en diplomatieke inligting deurgegee. Hy het geen besluitnemingsgesag in Suid-Afrika gehad nie, en die manne in Pretoria: Vorster, PW en NI het destyds geopolities gesproke korrekte besluite en aksies geneem, en die VSA in sy anti-Sowjet-Unie vennootskap met China nie.

Hiermee doen ek ‘n beroep op ons geliefde en geagte professor Giliomee, om asseblief die geopolitieke feite en die wetenskap van geopolitiek self in ag te neem met sy neerskrywe van ons geskiedenis.

Botman en Nzimande se akademiese losbandigheid

Blade Nzimande roem daarop dat hy die biblioteek van die Universiteit Zoeloeland afgebrand het. Volgens persberigte beskou hy dit as sy hoofbydrae tot die “bevrydingstryd”. Myns insiens behoort enigeen wat ‘n biblioteek vernietig het nie los op straat te loop nie. In enige beskaafde samelewing behoort so iemand lewenslank dwangarbeid te verrig, sodat hy ten minste in ‘n mate die skade vergoed.

Omdat ons ons in ‘n eienaardige samelewing bevind, loop Nzimande nie net los rond nie, maar bevind hy hom in die kabinet van die ANC-regering. Hy is ‘n minister en boonop die minister van hoër onderwys. In sekere opsigte word hy deesdae nie net met die heil van die Universiteit Zoeloeland vertrou nie, maar kan hy sy invloed op al die plaaslike universiteite en ander tersiêre onderwysinrigtings laat geld. Op hierdie manier beïnvloed hy die gehalte van alle onderwys in Suid-Afrika, want aan hierdie inrigtings word die dosente en onderwysers opgelei.

‘n Verdere probleem eie aan Nzimande is dat hy nie net lid van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party is nie, maar aan die hoof daarvan staan. Voor die algehele oorgawe van die NP aan die ANC in 1990/1994 was dit ondenkbaar dat ‘n kommunis toegelaat sou word om die land se onderwysheil te bepaal. Nzimande se aanstelling het egter geen hoorbare protes ontlok nie. Daar is ook geen sterk weerstand teen sy voortgesette onvanpaste uitsprake en ander aktiwiteite op onderwysgebied nie.

Die ANC spreek hom deesdae ewe skynheilig teen geweld in enige vorm uit. Geweld hoort glo nie in ‘n demokratiese samelewing tuis nie. Met ander woorde, die geweld van die UDF/ANC en hulle meelopers in die “apartheidsera” word as geregverdig beskou; asof die regering toe niks anders gedoen het as om apartheid te bedryf nie. Ingelyks het Nzimande sy deuntjie verander: “Destruction of property … is totally unacceptable and should never be tolerated” (politicsweb, 1 deser).

In die geledere van die plaaslike kommuniste word kort-kort beweer dat tersiêre onderwys gratis moet wees. Dit sou ongetwyfeld ‘n nog groter toestroming van onbekwame kandidate en ‘n nog groter uitsaksyfer tot gevolg hê, asook ‘n verdere verlaging van akademiese standaarde. Ook is dit ironies dat vir gratis tersiêre onderwys gepleit word, terwyl primêre en sekondêre onderwys vir veral wit kinders glad nie meer gratis is nie.

Onlangs het RSG berig dat Nzimande ‘n taakspan gaan aanstel wat al die universiteite moet besoek om die vordering met “transformasie” te monitor. Uit ‘n akademiese oogpunt klink dit na ernstige owerheidsingryping, naamlik afdreiging. Ek het egter nog geen koerantberig hieroor onder oë gehad nie. Blykbaar is dit volgens die insig van ons joernaliste nie danig nuuswaardig nie.

Waaroor wel berig is (bv Die Burger, 12 deser, p 4), is dat Nzimande sy departement ‘n klaringshuis vir alle aansoeke om kollege- en universiteitstoelating wil maak. Aangesien die regering se gebrekkige dienslewering algemeen bekend is, is dit hoogs onwaarskynlik dat hierdie klaring doeltreffend gedoen sal word. Dit sou klaarblyklik enorme addisionele onkoste meebring (vir die eerste fase is R35 miljoen beskikbaar), maar dit word glo as noodsaaklik geag omdat ‘n swarte die vorige rondte in ‘n stormloop om laat registrasie dood is. Bekwame amptenare is noodsaaklik om voorligting en toelating doeltreffend te laat verloop, terwyl die regering waarskynlik geen jota of titel van sy rasgebaseerde indiensnemingsbeleid sal afsien nie.

Hoe die voorgestelde stelsel gaan voorkom dat laatslapers hulle tradisionele gedrag voortsit, word nie gesê nie. Die rektor van Unisa het verwys na die “uitdagings” (‘n kenmerkende ANC-woord) “waar studente nie ‘n kultuur het om vooruit te beplan en vroegtydig by instellings aansoek te doen nie” (Die Burger, 13 deser, p 4). Hy verwys klaarblyklik na swartes. In dieselfde berig wys van die universiteitswoordvoerders daarop dat wat Nzimande beoog nie bloot ‘n gesentraliseerde aansoeksentrum is nie, maar dat hy beheer wil uitoefen oor wie waar studeer. Die topuniversiteite mag volgens Nzimande nie al die topmatrikulante trek nie; hulle moet oor verskillende universiteite versprei word. Dit kom neer op die ANC se bekende voorliefde vir sosiale ingenieurswese.

Hierdie woordvoerders het hulle (glad te) omsigtig teen staatsinmenging uitgespreek. Tereg word beweer dat dit universitêre outonomie aantas. Die troefkaart wat Nzimande hou, is die beheer wat hy oor universiteite se staatssubsidies uitoefen. Hy misbruik hierdie subsidies as hefboom om universiteite te verplig om ooreenkomstig die ANC se wense te verander, te “transformeer”; kortom, om al hoe meer te verswart wat betref studente en personeel. In die proses word Afrikaans as voertaal afgeskaf (soos aan die Universiteit Port Elizabeth en die Universiteit van Wes-Kaapland) of afgeskaal (soos aan die universiteite in Bloemfontein, Johannesburg, Potchefstroom, Pretoria, Stellenbosch, asook Unisa).

Universitêre onderwys in die “apartheidsera” word deesdae graag negatief voorgestel; uitsluitlik om politieke redes. In werklikheid was die akademiese standaarde toe baie hoër as tans. Hierdie feit is teen wil en dank wêreldwyd erken. Die NP-owerheid het toe ook nie befondsing in dieselfde mate as die ANC misbruik om sy ideologie te bevorder nie. Byvoorbeeld, toe Jakes Gerwel die rektor van die Universiteit van Wes-Kaapland was, het die UWK die reg van die “apartheidsregime” om die universiteit te befonds erken, maar ontken dat die regering matriek en etnisiteit as toelatingsvereistes mag stel. Wat deesdae broodnodig is, is dat al die plaaslike universiteite op hulle universitêre outonomie en op akademiese vryheid moet aandring, minstens in dieselfde mate as tydens apartheid.

Die probleem is dat daar ‘n papbroekige houding teenoor ANC-voorskrifte en -inmenging by al die plaaslike universiteite te bespeur is. Die gevolg is dat sodanige inmenging nie opgehef sal word nie, maar gaan vererger. Daar word toegelaat dat ANC-aktiviste eerder as deurwinterde akademici in sleutelposte (bv as rektore en dekane) aan universiteite aangestel word. Politiek kry voorkeur bo akademiese oorwegings. Daarom verklaar geen universiteit meer dat hy hom uitsluitlik deur akademiese oorwegings laat lei by studentetoelating en die aanstelling en bevordering van dosente nie. Dit verduidelik ook die drastiese verlaging in akademiese standaarde die afgelope twee dekades.

‘n Aantal jare gelede was daar groot beroering in uitsaaigeledere toe bekend geword het dat die BBC se afdelingshoofde primêr beoordeel word nie ingevolge die gehalte van uitsendings nie, maar ingevolge die mate waarin hulle die belange van nie-wittes bevorder. Suid-Afrikaanse universiteite het in ‘n soortgelyke toestand verval. Hulle arbei nie om kompromisloos akademies voortreflik te wees nie, maar om transformasiedoelwitte te bereik. Hulle word daarvolgens deur die ANC-regering beoordeel.

Op 7 September het ek op Praag geskryf oor “die koninkryk van transformasie”, naamlik Russel Botman, die rektor, se Universiteit Stellenbosch (US). Sedertdien is daar ‘n US-transformasieforum gestig om transformasie, dus die toepassing van ANC-beleid, te versnel (Die Burger, 18 deser, p 8). Kortom kom dit daarop neer dat wat tradisioneel eie aan of kenmerkend van die US was of is (bv wittes, Afrikaans) vinniger plek moet maak vir wat vreemd aan die US was of is (bv nie-wittes, Engels).

Al die fakulteite aan die US het opdrag gekry om verslag te doen oor hulle transformasieplanne. Botman: “Hoe divers hulle is – en wat hulle doen om meer divers te raak – gaan hul begrotingstoedeling beïnvloed.” Wat Botman hier mee besig is, is presies dieselfde as wat Nzimande doen. Geld word toegeken ooreenkomstig politieke oogmerke ten koste van akademiese oorwegings. Universitêre outonomie of akademiese integriteit word dus nie net deur die regering gesaboteer nie, maar ook intern deur aktiviste in akademiese poste. Hierteen sal ware akademici hulle rug styf moet maak om te voorkom dat groter en onherstelbare akademiese skade aangerig word.

Annelie Botes is ‘n slagoffer van eerlikheid

Die gevierde Afrikaanse skryfster, Annelie Botes, het in Augustus van Tafelberg-uitgewery verneem dat teen die publikasie van haar jongste boek besluit is. Botes het die afkeuring eers onlangs bekend gemaak. Riana Barnard van Tafelberg het nie eens probeer om die besluit, wat klaarblyklik op politieke en suiwer nie-literêre gronde berus, te regverdig nie (Die Burger, 16 deser, p 3). Botes voel vanselfsprekend baie seer oor hierdie verwikkeling. Ek het twee jaar gelede al besef dat sy as skryfster geen toekoms by enige Naspers-onderneming het nie.

In ‘n Rapport-onderhoud (21.11.2010) het Botes genoem dat sy nie van swartes hou nie omdat sy hulle nie verstaan nie. Daarna het sy haar stelling gekwalifiseer deur te sê dat dit nie alle swartes geld nie (Rapport, 28.11.2010). Sy het nie gesê sy haat swartes nie. Ook nie dat sy hulle dood wil hê soos die versugting is jeens wit boere in een van die ANC se gewilde strydliedjies nie. Sy het nie misdade gepleeg soos dié waarop baie ANC-kamerade onbeskaamd roem nie. Sy het bloot met ‘n eerlike, wettige stelling vorendag gekom.

Wat Botes gesê het, is egter aangegryp as iets waaruit sensasionele teks getap kon word. Vyf reaksieberigte (naas die laasgenoemde berig in die hoofkoerant) en drie briewe, asook ‘n dosyn webmenings is hieroor in Rapport-Weekliks gepubliseer, aangevul met vier webartikels. Dit is duidelik dat sommige van die onsteldes om hulle reaksie gevra is, blykbaar omdat lesers moet besef dat uitsprake soos die van Botes nie ongestraf in so ‘n moreel voortreflike koerant geduld word nie.

Anton van Niekerk, op wie se verontwaardiging Rapport kon reken, het Botes se stelling ontstellend en byna lasterlik gevind en dit daarna die tirade van ‘n rassis genoem. Die uitgeweke skryfster Marita van der Vyver het beweer dat Botes in haar ‘n naarte veroorsaak het, want miljoene swartes is glo deur Botes veronreg. Die subteks uit Provence is dat Van der Vyver moreel beter as Botes is.

Wat hierdie twee mense en van die ander reaksies duidelik maak, is dat die nuwe Suid-Afrika nie ‘n normale samelewing is nie. ‘n Doodgewone en onskuldig-bedoelde opmerking is gedemoniseer. Selektiewe moraliteit word met oorgawe bedryf. Eerlikheid loon nie. Skynheiligheid seëvier.

Watter soort boek word graag deur Naspers gepubliseer? Deesdae is dit feitlik ‘n vereiste dat daar in ‘n Afrikaanse boektitel minstens een Engelse woord moet wees. Afrikaanse poësie word nie graag gepubliseer nie, omdat die afset glo nie groot genoeg is nie, maar Mathews Phosa se rympies word gepubliseer. Van en oor geen regsgesinde sal iets gepubliseer word nie. Voorkeur word aan ANC-gesindes gegee. Ton Vosloo het bv nie net die publikasie van Pippa Green se biografie oor Trevor Manuel gesteun nie, maar ook daarop aangedring dat dit in sowel Engels as Afrikaans gepubliseer moet word.

God seën die Koningin!

Wanneer finansiële swendelaars ten koste van beleggers floreer of ‘n bank rentekoerse aanpas om hul mededingers te bedrieg of belastingontduikers van fiskale krisisse vlug of oliemonargieë winste was of oligargië ekonomieë plunder, vind hulle nogtans ‘n veilige heenkome in Londen, ‘n moderne rowersparadys.

Hulle word deur die groot Britse makelaars verwelkom wat gretig is om hulle multi-miljoendollarboedels te bestuur, en aan hulle trofee-eiendomme en historiese wonings te verkoop. Deftige en pretensieuse Britse akademici oortuig hulle om ongekunstelde telge by die duurste privaatskole in te skryf met die belofte dat hulle verwaande Engels met ‘n stywe bolip sal bemeester, sonder enige sweem van ‘n onwelriekende aksent. Hulle sal aan daardie peperduur instellings ook die kuns van welsprekende maar nuttelose diksie vervolmaak en outomaties inskakel by die netwerk van soortgelykes.

Opeenvolgende Britse regerings, Arbeiders, Liberales en Konserwatiewes, in die beste en die mees skynheilige tradisie, het elk van die skuiwergate in die wet onder die knie om die grootste en rykste parasiete van die wêreld te lok.

‘n Misdaadgolf het die City van Londen die afgelope twee dekades getref waar miljoenêr beleggingsbankiers die boeke vir miljardêr kliënte kook en die Tesourie afkoop met boetes om toepaslike wette te ignoreer. Kursusse in sake-etiek het verpligtend by Oxford en Cambridge geraak, aangesien dit standaard is vir mega-swendelaars om skuldig te pleit, daarna ‘n boete te betaal, en sodoende ‘n verblyf agter tralies te vermy.

Londen is die middelpunt van wêreldwye finansiële kapitaal deur grootskaalse aktiewe samewerking met dwelmbaronne, wapen- en mensehandelaars en seksslaafkartels.

Die stywe bolippe spesialiseer in die witwassery van fondse uit Mexiko, Colombia, Peru, Rusland, Pole, Tsjeggië en Nigerië. Wit slawehandelaars uit Albanië kan Britse bankiers wat by banke werk met ‘n voorkeur vir gegradueerdes van die London School of Economics, bekostig. Geld is al wat praat.

Vir Griekse kleptokrate, almal lewenslange belastingontduikers, is Londen die tuiste waar hul gunsteling makelaars handjie bysit om onbehoorlike belastingopgawes te produseer. Die City neem die nodige inisiatief om dié stand van sake te bewerkstellig.

Britse amptenare is kundiges in grondwetlike presedente, waar die handhawing van die ontkenning van uitlewering aan elke geplunderde land as ‘n eer beskou word. Vra maar vir die Iere, Russe , Grieke en Spanjaarde. Ja, almal behalwe Julian Assange…

As die belastings wat die swendelaars in Londen wegsteek more teruggestuur word na hul onderskeie lande, sal Ierland, Rusland, Griekeland en Spanje se probleme waarskynlik opgelos wees.

Toe Barclays Bank die Liborkoers gemanipuleer het om voordeel te trek uit die rentekoersverskille, ten koste van die ander banke, het die bankiers dadelik almal saamgestem dat die oplossing is om die 290 miljoen pond boete te betaal, en om skuld te erken om “vertroue te herstel”. In wese was dit om ander banke te red. Barclay se groot “misdaad” was, natuurlik, die vergiftiging van die trog waaruit hul eweknieë en vennote vreet.

Die globale ekonomiese krisis is ‘n seën vir Londen se eiendomsmark omdat oorsese miljoenêrs en miljardêrs, belastingontduikers, politieke plunderaars van die staatskas miljarde in wonings en dakwoonstelle stort om hul nessie mooi te veer. Superrykes val oor hul voete om gesogte woonstelle in Belgravia (Ebury Street, Eton Place, en Eton Square) Knightbridge, Mayfair (Parkstraat) te bekom.

Die Britse regering se verdraagsaamheid en verwelkomende houding bied vermaak soos middagtee om 016h00, sjerrie teen 18h30, vars skindernuus oor Haar Majesteit se Hof en die koningin se verjaarsdagsvieringe en sportgebeurtenisse waar poloperde figureer. Hulle kweek ook dadelik ‘n voorliefde vir kultuur om by die stywe bolip te pas. Vergesel deur Oxbridge-kundiges word skilderye by Ordovas Saville Row, Richard Nagy op Old Bond Street, Frank Auerbach by die Malborough, beeldhouwerk by Jean & Luc Baroni by St James en juwelierswarewinkels van Vacheron Constantin aangeskaf. Teen ‘n appel-en-ei natuurlik. Dit help ook baie met sosiale aanvaarding.

‘n Nietige $14,4 miljard dollar alleen is op sentraal-Londense huise in 2010-2011 verkwis, almal argitektoniese voorbeelde van lelike ou gemufte Victoriaanse troukoeke. Tussen 2011 en die middel-2012, was 60 persent van eerste kopers in die Londense mark buitelandse miljoenêrs en miljardêrs sê die Financial Times.

Die skynheilige Britte vereis opoffering, soberheid en dissipline van Griekeland, maar veroordeel nie die 1% Griekse kleptokrate nie. Volgens die IMF is die rykste 56.000 Grieke almal belastingontduikers. Volgens ‘n Amerikaanse studie van hul jaarlikse inkomste, word $28 miljard euro ($36 miljard USD) nooit aangeslaan nie.

Die meeste van daardie geld word in Londen weggesteek. As die onwettige rekeninge belas word, of nog beter, gebruik word om te betaal vir die buitelandse skuld, sal die Griekse ekonomie dalk vinniger herstel.

Maar misdaad betaal. Terwyl die middelklas sweet, is daar geen swaarkry te vinde in sentraal-Londen, die City, by regsgeleerdes, of opgeleide spesialissoldate nie. Bankswendelaars kan regsgeleerdes, huursoldate en afgetrede militêre middelrange in die beste tradisies van die ryk bekostig om baas te gaan speel iewers waar skatte lê en wag om ontgin te word.

Die krisisse? Dit is vir die ander sterflinge met die verkeerde poskodes. Waar slagoffers van misdaad hulpeloos toekyk hoe hulle geliefdes in vuil hospitaalsale sterf, waar die armes wag op uitsettings en waar diegene wat gelukkig genoeg was om te studeer en werk kan uitsien na skuld.

God seën die Koningin!

Александр Фильчаков

Dis Pretoria-Ndlela!

Elke mens het ‘n baas. Paul Mashatile se baas is Staatspresident Jacob Zuma.

Paul is Minister van Kuns en Kultuur in Jacob se kabinet. ‘n Kabinet is soos die Uitvoerende Kommittee van ‘n besigheid. Die Staatspresident is ekwivalent aan die Hoof-Uitvoerende Bestuurder, oftewel Grootbaas.

Paul moet nou sy finale pro-Tshwane oor Pretoria se naamsverandering sê.

Reken daarop dat Jacob volgende week vir Paul sal bel.

Jacob: “Tswana-Culture Comrade Mashatile!”

Paul: “Yes boss!”

Jacob: “Seeing that you have asked for a new boss, and seeing that the name of the capital of a country is the very important brand name of a big business, you must wait until after Mangaung before you change the name of Pretoria. By the way, “Tswana” sounds very un-Zulu to me.”

Paul: “Its Tshwane boss, not Tswana!”

Jacob: “Eish Paul, I hope you understand isiZulu. You must postpone the Pretoria name change, Paul! You can change it after Mangaung – if I’m not here. And if after Mangaung I’m still here, you do not have to change Pretoria to Tshwane, because you will not be here! Understood?”

Paul: “Yebo boss Shaka Zulu, I mean Comrade Zuma-Zulu!”

Ter agtergrond. Paul was magtige Premier van Gauteng provinsie gewees, maar is nog steeds die ANC se Provinsiale Voorsitter van Gauteng, insluitende Pretoria.

Paul het onlangs in die openbaar gevra vir verandering in die ANC se bestuur. Met ander woorde, Paul het gese hy verkies ‘n ander baas. Daarmee het hy ‘n natuurwet in die korporatiewe sakewereld sowel as politiek verbreek: ‘n Mens kan nie opwaarts blaf nie.

Paul se Gauteng het egter vir Petrus Kgalema Mothlante genomineer as nuwe ANC president, en dus ook Staatspresident van Suid-Afrika, in die plek van Jacob Zuma, wat dan soos Thabo Mbeki veronderstel is om sy bestuurspos voortydig te ontruim.

Petrus Mothlante se politieke sienswyses is van jongs af gevorm en beinvloed deur die Anglikaanse kerk en Trevor Huddelston. Die Brits-gesinde Guardian het baie hoop en agting vir die Pedi Petrus Mothlante, en nou ook sy mede-Tswanasprekende ondersteuner, Paul Mashatile.

Waar laat dit Afrikanernasionaliste nou, in en om die politieke hoofstad Pretoria, te midde van die twee geografiese hoofstrome in die Suid-Afrikaanse landskap, naamlik Tswana-Pedis-Malema-Mothlante-Londen aan die een kant, teenoor Nguni-Zoeloes-Zuma-Beijing aan die ander kant?

Die histories-feitelike definisie en politieke identiteit van ‘n Afrikanernasionalis is: inheemse blankes sonder Britse paspoorte, wat buitelandse Britse politieke en ekonomiese oorheersing in Suider-Afrika teenstaan.

Met ander woorde: die politieke opponent van ‘n Afrikanernasionalis was en is altyd eerstens die buitelandse Britse oftewel Anglo-Amerikaanse belange in Suid-Afrika. So was dit vir Piet Retief, Andries Pretorius na wie Pretoria vernoem is, Paul Kruger en Hendrik Verwoerd.

Amerikaanse politieke kenners praat van balance of power, en die ANC van balance op forces. Andries Pretorius, na wie Pretoria vernoem is, het presies dieselfde beginsel gebruik om die Groot Trek van totale uitwissing te red. Andries Pretorius het in alliansie met Prins Mpande en Generaal Ndlela gegaan, om ‘n nuwe magsbalans teen Britse belange te bou.

Die uiteinde van Andries “Pretoria” se magsbalans-realpolitiek tesame met ‘n groep Zoeloes, was die Sandrivierkonvensie, waar Brittanje soewereiniteit aan die Trekkers afgestaan het. Dit het direk gelei het tot die stigting van die politieke stad Pretoria. Die geskiedenis van Pretoria het dus nie net met Afrikanernasionalisme te doen nie, maar ook met Prins Mpande en Generaal Ndlela, beide van Zoeloeland, oftewel die hedendaagse Kwazulu-Natal, tuiste van Zuma se heimat in Nkandla.

Nkandla is strategies geleë tussen Pretoria en D’Urban, tussen plaaslike Afrikanernasionalistiese, en buitelandse Britse imperialistiese belange. Wie Suid-Afrika wil regeer, moet beide stede beheer, aangesien alle minerale en industriele hulpbronne rondom Pretoria deur Durban uitgevoer word.

Dit help Paul Mashatile en Petrus Mothlante niks as hulle “Tswhane” beheer en in die Uniegeboue sit, maar die tradisionele Zoeloes in Kwazulu-Natal en Mpumalanga blokkeer die hawens van Durban, Richardsbaai en Maputo nie.

Daarom, waar die DA die benaming Pretoria-Tswhane voorgestel het, vra ek hiermee VF+ om die naam Pretoria-Ndlela amptelik in die parlement voor te stel.

Die naam Ndlela het net soveel historiese legitimiteit as Pretorius-Pretoria.

Ndlela was ‘n Eerste Minister en Hoof-Generaal onder beide Shaka en Dingaan, teen wie hy gedraai het, en deur wie hy wreedaardig vermoor is.

Ndlela het die langdurige Zoeloekoningshuis gevestig tot vandag toe, met die doel om landsvernietigende opvolgstryde in die swart politiek uit te skakel.

Ndlela het Prins Mpande se lewe herhaaldelik van Dingaan se moordopdragte gered, en daarom het Jacob Zuma persoonlik die Ndlela-standbeeld in Eshowe onthul.

Ndlela het by Bloedrivier vir Prins Mpande geveg, en so vir Dambuza verslaan, Umgungundlovu laat brand, Dingaan laat vlug, en die Groot Trek gered.

Ndlela het tesame met Mpande en Pretorius by die daaropvolgende slag van Maqongqe Dingaan se regimente finaal vernietig. Hieroor het Dingaan vir Ndlela stadig met ‘n nat beesvel in die warm son laat verwurg.

Danksy generaal Ndlela se geniale suksesse, kon Pretorius vir Prins Mpande persoonlik tot koning kroon.

Pretorius se militere-politieke alliansie met Mpande en Ndlela het Brittanje so beïndruk, dat Brittanje later by die Sandrivierkonvensie na Pretorius geluister het, en daardeur die Boererepublieke en Pretoria tot stand gekom het.

Sou VF+ of Praag nou die kompromienaam Pretoria-Ndlela voorstel, en Zuma dien ‘n tweede termyn as Staatspresident, sal die mag van die DA, Britse belange, die Anglikaanse kerk en Trevor Huddelston se nalatenskap in Suider-Afrika verminder, en strategiese samewerking tussen Afrikaners en Zoeloes soos in die dae van Pretorius en Mpanda verbeter.

As VF+ of Praag nie Pretoria-Ndlela ondersteun nie – baie Afrikaners is soos Naspers en City Press anti-Jacob en pro-Petrus – sal Zuma nog steeds Tswhane op ys plaas, en Andries “Pretoria” se politieke stryd teen Londen sonder hulle voortsit.

topcargo отзывы

Die nar dans vir sy gehoor

Terwyl Suid-Afrika gebuk gaan onder groeiende geweld, baie erger as onder apartheid, geniet die skepper van die Nuwe Suid-Afrika, FW de Klerk, die internasionale kalklig.

Hy het onlangs in die VSA in sy sterstatus gebaai toe oud-Nobelpryswenners vereer is. De Klerk, ‘n vredespryswenner, staan naas wenners soos president Barack Obama wat onwettig onbemande tuie stuur om burgerlikes – vroue en kinders – in lande te gaan vermoor waarteen sy land nie oorlog verklaar het nie.

In ‘n hoofartikel in die Britse Financial Times van Woensdag, vra die skrywer waarom Obama, ‘n voormalige regsleraar, nie ag slaan op die diepgaande studie van die gesaghebbende Bureau of Investigative Journalism wat aandui dat ‘n hoë persentasie burgerlikes in onbemande aanvalle sneuwel nie.

In nog ‘n studie van NY en Stanford se universiteite, is bevind dat net 2% van die mense wat in sulke aanvalle doodgemaak word, eintlik terroriste is! Die slagoffers van die aanvalle word glo deur “patrone van optrede” geteiken omdat harde intelligensie ontbreek.

Dit laat ‘n vraagteken oor ten minste een van die Nobelspryswenners. Die geweld in Suid-Afrika wat sedert 1994 aansienlik toegeneem het, moet ‘n kopseer vir Suid-Afrikaanse ontvangers van die prys wees. Wit Afrikanerboere is 13 keer meer kwesbaar vir ‘n dodelike aanval as Suid-Afrika se gewone misdaadslagoffer!

De Klerk se “aansien” beteken dus net mooi niks vir Afrikaners nie. Inteendeel, dit wil voorkom asof die vernietiging van sy eie mense, sy rol as ‘n internasionale rolspeler eerder verhoog.

Dié verwikkeling is des te meer duidelik, omdat die mediamonopolie wat De Klerk se verraad goedgepraat het en help deurvoer het, tans ewe hard besig is om die Afrikaner verder af te takel. Die poging word duidelik van iewers geörkestreer.

Media24, tesame met die SAUK se Afrikaanse diens, het blykbaar hulle kragte gekoördineer om Piet Retief, Racheltjie de Beer en Eugene Marais se erfenis te vernietig met “onthullings”.

Die “onthullings” oor ons belangrike geskiedkundige figure, is nie nuut nie. Elke liefhebber van die geskiedenis weet dat Retief geldelike probleme gehad het, soos baie ander trekkers wat deur onregverdige owerhede uitgemergel is. Daaroor natuurlik nie ‘n woord nie. Die hele aftakeling van Retief is erg eensydig, ‘n uitmuntende voorbeeld van wat hans-kakies sal geniet.

Racheltjie de Beer, die Afrikaanse kinderheldin wat haar boetie van verkluiming gered het, is volgens Media24 ‘n versinsel van ons digter Eugene Marais wat hy uit Amerika gesteel het. ‘n Kenner van Marais het die ikonoklaste egter daaran herinner dat daar nie pos per vliegtuig afgelewer is in Marais se tyd nie, dus is hul “onthulling” baie verdag.

Om Marais – wat sekerlik ‘n hoë premie op oorspronklikheid gestel het soos sy baanbrekerswerk kan getuig – te beskuldig van diefstal, is eintlik lagwekkend! ‘n Mens wonder hoeveel Amerikaners en Britte eerder van Marais se idees “geleen” het.

Dat Marais se naam skielik opduik en Chris Barnard op sy plaas aangeval word, is seker ook “blote toeval”, nou dat Afrikaners die soveelste aanslag moet verduur van “hul” media.

Amerikaanse isolasionisme?

Onder die nuwe Amerikaanse doktrine van buitelandse betrokkenheid sal die afwesigheid van dwingende Amerikaanse belang beteken dat die lot van ‘n land soos Sirië in die hande van die Siriese mense of naburige lande gelaat sal word, skryf George Friedman van Stratfor.

Die Verenigde State sal voortaan nie bereid wees om die koste en laste te dra van elke buitelandse kwessie nie, sê Stratfor se voorsitter.

‘n Nuwe era van Amerikaanse isolasionisme het aangebreek omdat dit algaande duidelik raak dat die VSA se mag en invloed perke het. Nie alles wat in die wêreld gebeur sal voortaan Amerikaanse ingryping vereis of regverdig nie, aldus Friedman.

Nie een van die twee presidensiële kandidate sal dus iets kan verander aan hierdie grense wat aan hulle opgedwing word nie, aangesien die president alleen nie oor die mag beskik om sulke besluite te neem nie. Alhoewel Romney se buitelandse beleidsverklaring van Dinsdag militêre ingryping in Sirië voorspel, is dit waarskynlik eerder vir ‘n sekere gehoor bedoel, as om die militêre kompleks oor te haal tot aksie.

Die globale stelsel wankel tans onder die gebrek aan likwiditeit waarvoor daar geen oplossings blyk te wees nie. Die dollar se rol as reserwegeldeenheid is besig om onder geweldige druk te kom, wat die wêreld gaan dwing om baie dinge te heroorweeg.

Daar is ‘n Amerikaanse verskuiwing besig om plaas te vind op ‘n manier wat talle nog nie opgemerk het nie, behalwe vir ‘n sekere afwesigheid wat hulle beskou as ‘n manifestasie van Amerikaanse mislukking.

Gegewe dat daar ‘n Amerikaanse presidensiële verkiesing aan die gang is, maak dit hierdie verskuiwing waarskynlik vir talle nog moeiliker om vas te pen en te begryp.

Friedman se kernargument oor Amerikaanse buitelandse beleid is dat die werklikheid, dws landsbelang – en nie presidente of beleidsverklarings nie – die land se buitelandse beleid gaan bepaal. Die Verenigde State kan nie meer net van militêre oorheersing gebruik maak om hulle invloed te bestendig nie, want dit het reeds misluk as ‘n enigste opsie.

‘n Meer subtiele aanslag met dieselfde uitkoms is al waarvoor hulle kan hoop, en hulle sal noodgedwonge gebeure hul eie koers moet laat inslaan in heersende konflikte.

Om dus te kies tussen om Amerikaanse selfgelding van nasionale belang te verhoog, of om menseregte te beskerm, is hoogtstens verkiesingspraatjies. Die globale stelsel sal inderhaas herontwerp moet word om te fokus op ekonomiese noodsaaklikhede en dit sal beteken dat talle huidige brandpunte laat vaar sal word.

Die beperkinge van die afgelope dekade weeg swaar op die Verenigde State, en dus sal die land die manier waarop die wêreld werk nie alleen meer kan stuur nie.

Dit ontstel die internasionale stelsel, veral Amerikaanse se bondgenote. Dit skep ook spanning in die Verenigde State self. Die land sal in elk geval eers weer hul eie demografiese werklikhede moet takseer voordat hulle rasvermenging en diversiteit begin uitvoer en afdwing.

лобановский политик

Tim se agtervoetrubriek

Die onverkwiklike nuwe Suid-Afrika het Tim du Plessis verplig om heelwat wyser te word sedert die tyd toe sy enigste aanspraak op roem was dat die Boere hom behoorlik wou kortvat. Maar sy geneigdheid om snedig teenoor Afrikaners te wees, het hy nog nie afgeskud nie. Hy kon sy jongste rubriek (Rapport, 7 deser) binne ‘n halfuur met sy agtervoet geskryf het. Die tema is soortgelyk aan die geykte vraag oor wie almal Afrikaners is. Hierdie keer handel dit oor die Afrikaner-establishment.

Die HAT definieer “establishment” as: “Groep mense wat invloed en gesag in ‘n gemeenskap het en gesien [word] as gekant teen verandering.” Die deurlugtige gevolgtrekking waartoe Du Plessis kom, is: “Dit lyk nie of daar meer ‘n Afrikaner-establishment oor is nie. En dis dalk goed so.” Omdat daar niks hiervan oor is nie, Afrikaner-instansies dood is, is daar glo “meer ruimte, suurstof en neswarmte in die ‘nuwe laer’.” Die suurstof word klaarblyklik nou deur nie-Afrikaner-instansies gebruik. Volgens Du Plessis is dit heeltemal in orde so. In die warmte van die nuwe laer ontbreek die Afrikaners. Ook dit is goed so.

Wat Du Plessis hier doen, is om uitdrukking te gee aan die gewone in-die-mode en politiek-korrekte veronderstelling dat hoe minder tradisionele Afrikaners daar oor is, hoe beter. Daar word geen erkenning gegee aan wat Afrikaners in Afrika, die onvriendeliks denkbare omgewing, tot stand gebring het nie. Sy smaad blyk uit sy woordkeuse heel aan die begin: “Teen wie en wat moet jy wees as jy die ‘Afrikaner-establishment’ gas wil gee?” Ja, gas. Dan: “Geen groot okkasie roep tans om ‘Verdere refleksie oor Afrikaner-establishment in 2012’ nie.” Ja, okkasie. Sou Du Plessis bv. die ikoon Nelson Mandela gas wil gee en die gebeure ‘n okkasie noem? Sekerlik nie. Maar hierdie terminologie mag maar gebruik word om na tradisionele Afrikaners en hulle instansies te verwys.

Die enigste Afrikaner-organisasie wat ongekwalifiseerd guns in Du Plessis se oë vind, is die ATKV. Is dit omdat Danny Titus daar die hoof van kultuur is? Of omdat Christo van der Rheede in die direksie dien? Albei onderskei hulle deurdat hulle hulle kinders Engels opvoed. Of is dit omdat die ATKV volgens sy webwerf inklusief wil wees en gelykheid en menswaardigheid onderskryf?

Oor die Belhar-belydenis is Du Plessis se insig namens die NG-Kerk: “Aanvaarding is al manier.” Eers daarna sal die NG-Kerk glo waarlik kerk wees. Soos wat die NP voor die ANC gebuig het, moet die NGK voor die VGK buig. Dus, die nie-wittes het reg en die tradisionele wittes het verkeerd.

As ‘n mens ‘n rubriekskrywer is, moet jy teks lewer al het jy niks om te sê wat die moeite werd is nie. ‘n Mens mag blykbaar ook maar jou eie etniese groep (Afrikaners, wittes) afkraak as jy daarmee die ander groepe, wat tans uitermate bevoordeel word, ter wille is. Du Plessis gaan selfs sover om te impliseer dat sonder Afrikaner-instansies ons almal beter daaraan toe sal wees. Nie-Afrikaner-instansies mag natuurlik bestaan, so asof dit vanselfsprekend is dat hulle sal poog om Afrikanerbelange te bevorder.