Rubrieke Archives - Page 121 of 214

Kan Afrikaners sonder selfbeskikking ekonomies oorleef?

Nou die aand bespreek dr Christo Landman en ek die kwessie van ons Afrikaners se ekonomiese oorlewing. Aan die einde van ons gesprek kom ons tot ‘n gevolgtrekking wat ek sedertdien as aksiomaties beskou:

Die behoud van die Afrikaner binne die huidige sosiaal-politieke konteks is afhanklik van sy vermoë om ‘n eie ekonomie vir homself in te rig en te bedryf. Daardie ekonomie kan deel vorm van die landsekonomie, maar moet ‘n sektor wees wat deur Afrikaners self beheer word. Daarsonder het hulle geen toekoms in Suid-Afrika nie.

Werkreservering sonder ‘n tydsraamwerk en wat as “affirmative action” bekendstaan, diskrimineer teen blankes en bevoordeel swartes. Afrikaners ervaar dit as ‘n strafmaatreël wat hulle permanent gaan benadeel. Hul fisieke en ekonomiese oorlewing verg dus ‘n vars benadering.

Die regerende ANC kan net aan die bewind bly in die mate waartoe daardie party in staat is om die demografies dominante en armlastige/werklose swart bevolking met sosiale welsynsdienste “tevrede” te stel. Sou hy daarin faal, sal hy deur ‘n interne rewolusie verdwyn.

Volgens die Afrikadenkmodel van die heersers beteken derdevlakregering nie dienslewering nie, maar sosiale welsynsprogramme vir sy kiesers, gekoppel aan verryking vir sy magsugtige kaders.

Hiervoor word die werkende middelklas finansieel gemelk, deurdat die middelklas progressief met oormatige persoonlike en besitsregbelasting uitgesuig en verarm word.

Die resultaat hiervan is dat ‘n groeiende getal witmense in ‘n bodemlose put van armoede in Afrikanerkrotbuurtes gedompel word. Sodoende verloor Afrikaners hulle identiteit, individualiteit en samehorigheid.

‘n Armoedeprobleem van ongekende omvang, die ergste sedert die Anglo-Boereoorlog en wêrelddepressie, het nou ontstaaan. Eienaardig genoeg word daardie feit egter deur die oorgrote meederheid Afrikaners op ‘n roekelose, selfsugtige en onverskillige wyse geïgnoreer.

Die resultaat van die ANC se ekonomiese politiek sedert 1993 is die totstandkoming van ‘n klein ryk elite/bourgeoisie van wittes en swartes. Daardie twee groepe voer ‘n parallelle bestaan. Daarbenewens bestaan daar ook ‘n groeiende proletariaat van swart en wit massas. ‘n Proletariaat besit niks anders as net hul kinders nie – die klassieke teelaarde vir ‘n maatskaplike en ekonomiese rewolusie.

Gaan werklose en armsalige Afrikaners naderhand ook deel uitmaak van die klipgooiende en plunderende swart massas wat elke dag gevaarliker word?

Waarskynlik nie.

Die huidige politiek-ekonomiese stelsel is dus besig om in ‘n klassestryd te ontwikkel wat die etniese differensiasie van 1910-1993 met ‘n klassesisteem vervang en word die kiem van sosiale rewolusie teen vrye ondernemerskap reeds gesaai. Dit moet en sal noodwendig op ‘n bloedige rewolusie uitloop.

In hierdie klassestryd word honderde duisende Afrikaners vanweë hul velkleur kunsmatig op groot skaal op die sosiale hiërargie van middelklas tot proletariaatstatus verlaag. Hul inherente mededingendheid op ekonomiese terrein word deur wetgewing en ANC-beleid van hulle ontneem.

Om hulself van ondergang te red bestaan daar vir Afrikaners die volgende toekomsbeelde:

Ekonomiese, maatskaplike en fisieke ondergang met die gepaardgaande vernietiging van hul menswaardigheid sou die status quo veel langer gehandhaaf word.
Grootskaalse emigrasie na oorsese lande asook elders in Afrika.
‘n Stelselmatige volksverskuiwing na die platteland, waar nuwe ekonomiese modelle geskep sal moet word en wat op hul eie oorlewing ingestel is.
‘n Droom van ‘n eie vrye land wat oor dekades lewend gehou sal word.

Vir oorlewing moet Afrikaners hulself uit hierdie klassieke klassesisteem onttrek.

Hul oorlewing as Westerlinge lê dus nie in die stede nie, maar in die buiteland of in die land se plattelandse dorpe waar hulle die plaaslike ekonomie kan stimuleer en oorheers.

Afgesien van die klein Afrikaner-elite wat superryk of supergekwalifiseerd is, het Afrikaners dus geen bestaansmoontlikheid in Suid-Afrika sonder fisieke beheer oor sy onmiddelike ekonomie nie. Hul genetiese en kulturele oorlewing is direk afhanklik van ekonomiese selfbeskikking om hulself uit ‘n sosiale moeras uit te lig. Die genoemde supermense is ook die mees mobiele en kan binne enkele dae die land verlaat as die nood sou druk.

Die proletariaat is aan sy lot oorgelaat.

Die bywonerkultuur van ouds moet byvoorbeeld weer om die dorpe hervestig word en derduisende leë plaaswonings kan weer beset word. Hiermee kan die georganiseerde landbou meehelp om wittes op plase te hervestig en waar plaasskole weer tot stand gebring kan word. Natuurlik verg dit ook ‘n doeltreffende buurtwagstelsel. As plaasmoordenaars en plaasbesetters nie in diens geneem word nie sal die beveiliging noodwendig doeltreffender kan funksioneer.

Op die platteland sal die Afrikaner weer leer om benewens sy eie voedsel, ook mikronywerhede soos kos- en koeldrankverwerking, hout-, leer– klei- en staalprodukte, kleinboerdery en elektroniese produkte deur selfwerksaamheid te produseer. Daarbenewens bestaan daar ook baie plattelandse geleenthede vir eiendoms- en nywerheidsontwikkeling, toerisme, ens. Die oorkonsentrasie van kapitaal in die stede moet algaande na die platteland verskuif soos wat Afrikaners die ekonomie van plattelandse dorpe deur hul kundigheid stimuleer.

Ek wil beweer dat ekonomiese oorlewing hand aan hand gaan met politieke selfbeskikking, hetsy op dorpsraadvlak, provinsiale vlak of op staatsvlak. Sonder politieke selfbeskikking staan die Afrikaner geen kans op oorlewing teen ‘n politiek-ekonomiese stelsel wat inherent daarop ingesteld is om hom “in die nasionale belang” van sy bates te vervreem nie. Politieke selfbeskikking wat de facto deur plaaslike belastingbetalers opgeëis word, is onteenseglik die sleutel tot ekonomiese selfbeskikking en vooruitgang.

Met ‘n groeiende ekonomie sal die uitvoerende magte vir die inwoners ook groei. Dit is absoluut onaanvaarbaar dat byna 50% van die belastinggeld wat vir ‘n dorp se dienste bedoel is, aan salarisse van swak gekwalifiseerde amptenare sonder ervaring afgestaan word. Of dat R700 000 belastinggeld vir ‘n inhuldigingspartytjie van ‘n burgemeester bestee word, iemand wat bonop ook nie ‘n woord van die belastingbetalers se taal kan of wil verstaan nie.

Selfbeskikking op dorpsraadvlak is dus in Afrikaners se eie hande en kan dadelik opgeëis word deur middel van Afrikaners se belastingsmag soos reeds suksesvol deur verskeie plaaslike belastingbetalersverenigings gedoen word.

Selfbeskikking op plaaslike vlak ding glad nie mee met enige ander vorm van selfbeskikking wat Afrikaners mag opeis nie. Inteendeel, dit is wedersyds ondersteunend en versterkend. Alle Afrikaners, van watter politieke of godsdienstige oortuigings ook al, sal dit entoesiasties kan ondersteun. Met hierdie strategie kan veelvoudige planne vir elke dorp en stad opgestel word en die ekonomiese herbemagtiging van ons mense sal kan begin.

Elke dorp het sy eie leierskorps wat die graaf kan vat en begin spit. Daar lê werk voor vir julle.

Deur langer bakhand te staan vir gunsies en gawes van ‘n vreemde owerheid wat Afrikaners as derderangse burgers beskou en slegs sy eie kiesersteunbasis te paai, sal op die voortydige ondergang van ‘n eens trotse volk uitloop.

Vir verdere leestof hieroor lees gerus my vorige Praagartikels: Hoe lank nog? Asook Die Kantonfederasie.

раскрутка сайта лобановский харьков

Ná die verligte kramp

Vergun my die reg om ‘n paar onwelvoeglike woorde oor ons linkse volksgenote te sê.

Sedert die jare tagtig het hulle die regse beweging met die skelwoord “verkramptes” beskryf. FW de Klerk se broer Wimpie was blykbaar die vader van dié benaming. Natuurlik was die negatiewe inhoud van die stamwoord “kramp” implisiet ‘n slegte etikettering vir regses.

Die Nasionale Party en sy eie “Prawda”, nl. Naspers, het hierdie gerieflike skelwoord oortyd gebesig. Hulle was die “verligtes”, die antitese van die sg. “verkramptes”. Die “verligtes” was wedergebore Afrikaners wat vanuit hul helder liberale heelal op die donker onderwêreld van “verkramping” neergesien het.

Met “verkramp” aan die een uiterste van die kontinuum was “verligting” aan die ander. “Verkramp” was alles wat teen verandering was. Dit was agterlik, onbuigsaam en ‘n onvermoë en onwilligheid om ‘n kompromie oor enigiets aan te gaan. Die verkrampte was ‘n verstokte ou regse wat hom in sy enge hoekie van onvergenoegdheid sit en verknies het. Dít, terwyl die wêreld van die linkses met snelle vaart na glorieryke verligting beweeg het. Die “verligtes” se droom van liberale verheugde indiwidue het in skrille kontras met die “verkramptes” se oudmodiese en agterlike aandrang op groepsregte gestaan.

Uiteindelik het die “verligtes” die SA gekry waarvoor hulle so hard gewerk het, maar o wee, dit lyk ietwat anders as waaroor daar gedroom is. Hulle droom verteenwoordig ‘n klaaglike mislukking. Die agteruitgang wat op elke vlak ingetree het, is welbekend aan elkeen wat hierdie skrywe lees.

Die linkse ideologie misluk regoor die wêreld, maar veral in SA het dit tot ‘n ongekende graad van verrotting gelei. Dis vinnig besig om soos ‘n fekale massa sy weg na uiteindelike uitwerping te vind. Afrikaners verkeer reeds in ‘n toestand van skok oor die groteste stank van die NSA. Liberale meningvormers se verbale blertse word met mislike walging begroet.

Die ganse linkse idelogie verkeer in die slopemmer van die geskiedenis. Elke nou en dan word Afrikanerdissidente nog as “verkramptes” uitgeskel, maar die woord het geen effek meer nie. Intussen klou die linkses nog verbete aan die naam “verligte” vas. Enige toespeling op die Europese Verligting is onvanpas, aangesien laasgenoemde juis ‘n opstand teen die godsdienstige dogma en onverdraagsaamheid van die Middeleeuse Katolieke Kerk was, asook ‘n opwelling van beskawing teen barbarisme en bygeloof. In Suid-Afrika ondersteun die “verligtes” egter ‘n terugkeer na barbarisme en ‘n nuwe Donker Tyd wat deur die dogma van politieke korrektheid verseker word.

Die enigste kramp wat ooit bestaan het, was die linkses se haat vir hul eie volk. Die linkses het die hele land in die nagwa van Afrikaverskrikking gewerp. Hulle krampe het tot ons land se verslopping gelei. Laat ons hulle nou maar beskryf met die verottende stank wat hulle uitgeskei het. Laat die “versloptes” van nou af hul naam wees.

online casino free

Tunisië of Rwanda?

Moeletsie Mbeki verwag dat SA sy “Tunisië-oomblik” binne die volgende 20 jaar gaan bereik. Dis wanneer China se huidige fase van industrialisasie ten einde loop en daardie land dus nie meer so ‘n sterk vraag na SA se minerale sal toon nie. Dit sal lei tot ‘n gepaardgaande afplatting in ons ekonomie, ‘n ineenstorting van die welsynstaat en dus massa-opstande.

Dit moet egter in gedagte gehou word dat die Tunisiese rewolusie ‘n populêre opstand teen ‘n korrupte despoot was. Dit mag heel waarskynlik sowat 20 jaar vir die swart publiek neem om werklike versadigingspunt met die ANC te bereik. Dit maak sin, want die meeste swartes steun tans nog die regime. Immers stem 62% vir die ANC en dra die regime dus hul goedkeuring weg. Waarom sal hulle dit nou deur geweld omverwerp as dit baie makliker by die stembus gedoen kan word?

Die Malema-verskynsel kom boonop vanuit die ANC en is nie soseer teen die ANC gemik nie. Weliswaar lewer Malema heelwat kritiek op die huidige leierskap, maar wesenlik hou ook hy die ANC voor as die massas se voorbrandparty. Die primêre teiken van die Malema-verskynsel is die besittersklas en meer spesifiek die blanke minderheid. Konstante haat word teen die wit minderheid opgejaag.

Uiteenlopende meningsvormers soos Max Du Preez, Dan Roodt in Dis die parfúúm van revolusie, Max, e.a. is dit eens dat daar wel ‘n rewolusie aan die broei is. Hulle praat egter van ‘n opstand binne die afsienbare toekoms en nie dié oor 20 jaar, waarna die jonger Mbeki verwys nie. Eintlik kan enige regdenkende persoon sien dat SA op ‘n interne konflik afstuur.

Dat daar ‘n rewolusie van jeugdiges en werkloses aan die kook is, blyk duidelik te wees, maar anders as in Tunisië (et ander Arabiese state) het dit ‘n sterk rassistiese grondslag. Terselfdertyd is dit nie geheel onverbonde aan die tydsgees wat daardie lande by rewolusie ingesleep het nie, hoewel die broeiende konflik in SA ook ‘n eiesoortige historiese aanloop het.

Lank voor die scenario wat Mbeki voorsien, stuur ons dus na alle waarskynlikheid wel op ‘n gewelddadige ontwrigting af. Oor twintig jaar mag SA dalk sy Tunisië-oomblik bereik, maar op ‘n baie korter tydskaal mik ons vir ‘n Rwanda-oomblik. Hierdie afgryslike werklikheid kan selfs enkele maande weg wees.

Лобановский

Dis die parfúúm van revolusie, Max

Beste Max, Mugu of wat ek jou ook al moet noem,

Jy het seker nie beswaar dat ek op die apartheidstaal vir jou skryf nie, of moet dit liewer in Ingels wees? Jy is mos so trots op jou Ingels; net jammer jy het nooit uit die Britse invloedsfeer ontsnap en ‘n bietjie in Europa gaan kuier soos omtrent elke Afrikaanse skrywer van betekenis deur al die jare gedoen het nie.

In elk geval, ek het amper van my bed af geval – met die skoolvakansie deesdae staan ek laat op, hoewel ek steeds baie vroeg wakker en op my skootrekenaar aan die gang is – toe ek jou The sickening smell ‘revolution’ lees ná Steve Hofmeyr se hertwiet daarvan op Twitter.

Nee wat, Max, dis nou te laat. In my prille jeug het ek mos ‘n gediggie aan Nadine Gordimer in my digbundel Kommas uit ‘n boomzol opgedra waarin ek dit het oor “chic-radikaal”. Het jy al ooit Tom Wolfe se Radical chic and mau-mauing the flak catchers gelees? Nie dat jy ‘n danige leser is nie, behalwe nou van jou eie slimstories in die Broederbond se propagandakanaal, die magtige Naspes of Nazi-pers wat ons daagliks verpes en verguis. Ek meen Tom Wolfe het die term “chic-radikaal” gemunt.

Nou die dag het die Business Day ‘n brief van my geplaas wat ek ietwat bygewerk het vir ons Engelse webwerf, onder die titel Rise of the Left spells disaster for South Africa.

Hierdie land smag na revolusie. Ek weet dit en jy weet dit. Richard M. Weaver het mos gesê: Ideas have consequences. Dertig, veertig jaar al grawe ons in die ou visbalies van Rusland, Kuba, die China van die kulturele revolusie, Kwame Nkroema en so meer. Om nie van die eksteem-linkse Amerikaanse akademici, die sogenaamde tenured radicals, se rare rasseteorieë en fanatiese geloof in regstellende aksie te vergeet nie. So pas het hulle nog ‘n hofsaak teen die gewone mense van Michigan-staat gewen sodat hulle nou weer lustig teen blankes aan die universiteite kan begin diskrimineer, nes in Suid-Afrika waar ons hulle beleid klakkeloos toepas.

Jy en jou mede-chic-radikales onder die simpel ou Engelse waarmee ek by Wits saam gestudeer het, het die saad gesaai, het die geweer gelaai. Of liewer, al 500 000 outomatiese wapens in die magasyne wat FW in sy wysheid aan Umkhonto we Sizwe oorgedra het! En wat Malema en sy kindersoldate binnekort gaan begin uithaal en olie. Hy wil mos hoeka al “diensplig vir werklose jongmense” instel… Dit gaan ‘n aardige affêre wees, want ons weet mos hoe revolusie en oorlog in Afrika werk, sonder genade.

Dis nie die stank van revolusie nie, Max, dis die parfuum. Synde ‘n Franse leenwoord, nogal manlik, le parfum. Nou weet ons almal ook Frans, anders as jou polities korrekte Engels, is ‘n seksistiese taal.

Wat sê hulle, Vive la révolution? Maar die ANC en veral die Jeugliga van Mandela, Mokaba en nou Malema verkies mos Spaans of Portugees; ek dink nie hulle weet self nie, want vreemde tale is nie ‘n sterk punt van die ontslape Kader Asmal se nuwe uitkoms-gebaseerde Bantoe-onderwys nie, nie waar nie?

Dus miskien eerder, saam met Ché op Spaans:

¡Viva la Revolución!

Almal nou in een koor met Juju en Winnie, vuiste gebal: Viva!

Die dekonstruksie van Malema en Vice

Sogenaamde blanke skuld maak deesdae weer opslae. Julius Malema beweer byvoorbeeld dat blankes misdadigers is wat swartes se rykdom gesteel het. Laasgenoemde sluit vermoedelik die edelmetale van die Bosveldkompleks in, waarvan Malema so graag die myne wil nasionaliseer. Daardie einste skatkis van edelmetale waaroor Malema se voorsate vir eeue lank in gatrieme rondgehardloop het, sonder om te besef wat onder hul voete versteek was. Dis eweneens nie heeltemal duidelik of Malema se voorsate juis ‘n nut vir platina sou hê nie, selfs al kon hulle dit ontgin en verfyn. Dis nie asof daar Pedi-motors met platina-katalisatore in 1652 in die Bosveld was nie. Ook is ek nie bewus van ‘n Pedi-halfgeleierindustrie wat die ander skaars metale in die Bosveldkompleks sou kon gebruik nie.

‘n Sogenaamde filosoof aan die Rhodes–Universiteit, ene dr Samantha Vice, stem egter met Malema saam. Wat Malema in een sinnetjie gesê het, het sy weliswaar ‘n ganse referaat oor geskryf, nogal in hogere akademiese Engels, maar dit kom eintlik op presies dieselfde as Malema se uitlating neer. Dié lui dat blankes onder ‘n enorme, gemeenskaplike skuldlas gebuk gaan en derhalwe nederig ons plek moet ken en nie mag deelneem aan die politiek nie. Dié skuldlas is van ‘n bykans bybelse omvang, een wat tot die sewende geslag van elke blanke wat tans leef, sal bly voortduur. Die blanke baba wat dus in Danville van arm blanke ouers gebore word, is dus volgens dr Vice ewe skuldig aan die verdrukking van swartes, en moet dus ook van kleins af nederig en op sy plek wees. Die Danville-baba wat in sy ouers se enkelkamer in iemand se agterplaas woon, mag dus nooit droom daarvan om president te wees nie, volgens die ekstreem-linkse vernietiger van blanke aspirasies, Samantha Vice. Nou goed, dr Vice, ek sal nederig om verskoning vra dat die wrede blanke onderdrukker, Hans Merensky, die rykdom onder die Pedi’s se voete ontdek het, en vir hulle en ander swart volke derduisende werksgeleenthede geskep het wat nie bestaan het voor die aankoms van blankes nie, en oa die Bafokeng-stam in die proses stinkryk gemaak het.

Alhoewel ek g’n filosoof is nie, is dit tog nodig om snert soos dr Vice se kwasi-filosofiese argumente en ongegronde aannames te dekonstrueer en in die proses aan flarde te ruk. Die eerste opmerking wat ek dus gaan maak, is hoe vreemd dit is dat ras tog bestaan wanneer dit die ekstreem-linkses soos dr Vice pas. Soms word ons vertel ras is ‘n blote sosiale konstruk, maar wanneer dit die linkse pas, bestaan daar wel goed gedefinieerde rassegroepe en word veral blankes uitgesonder as die sondebokke op grond van ons velkleur. Die opportunistiese ontkenning en dan somtydse erkenning van die bestaan van ras is egter ‘n eenrigtingstraat. Dit word nooit erken as daar verklarings gesoek word vir die verskil in akademiese prestasie nie, maar altyd erken wanneer die vingers na sogenaamde blanke onderdrukking gewys word.

Tweedens vind ons in dr Vice se sogenaamde akademiese stuk opnuut die ou-ou kwaal van die linkse: “Moenie maak soos ek maak nie, maak soos ek sê.” Dr Vice, synde iemand met ‘n pos by ‘n akademiese instansie, skryf ‘n stuk met ‘n politieke inslag, en weerspreek haarself ernstig in die proses. Blankes mag nie aan die politiek deelneem nie, maar dr Vice maak egter self presies net so met haar anti-blanke stuk linkse Marxisme. As iemand met ‘n formele werk, asook jare se bevoorregte akademiese opleiding, is sy eweneens volgens haar eie definisie iemand wat swartes onderdruk. Sou sy haar eie snert geglo het, het sy onmiddellik bedank ten gunste van ‘n swart dosent, haar besittings verkoop en aan die swartes uitgedeel en geëmigreer, ten einde te verhoed dat haar blanke bas nie verder bydra tot swart verdrukking nie.

Die grootste leuen waaraan beide Malema en Vice skuldig is, wat dringend dekonstruksie benodig, is die ongegronde aanname dat blankes nie ons welvaart of kwalifikasies verdien nie. Mens sou sweer elke blanke het ‘n wynplaas geërf en dat ons die dag toe ons gebore is, ‘n PhD in die spesialisveld van ons ouers se keuse vasgekram aan ons geboortesertifikate ontvang het. Dit is veral eersgenoemde, grondbesit, wat een van die voortdurende mites onder die linkses is. Daar is egter slegs sowat 30 000 kommersiële blanke boere in Suid-Afrika, dws minder as 1,5% van die blanke bevolking. Ek is nie bewus van een van daardie boere wat hulle grond by ‘n swartmens gesteel het nie. Dit is inteendeel waar dat baie blankes na afloop van die ABO na die stede gestroom het, omdat die Britte die aarde verskroei het en ons voorouers se plase vernietig het, wat destyds tot die armblankevraagstuk gelei het.

As daar blankes is wat hul grade of kwalifikasies ontvang het bloot omdat hulle wit velle het, wil ek hulle graag ontmoet. Almal wat op universiteit was tydens die vorige bedeling, kan getuig daarvan dat die mislukkingstempo ook onder hul medeblankes baie hoog was. As jy links en regs van jou in jou eerstejaarklas gekyk het, was die kanse goed dat daardie twee mense nie saam met jou sou graad vang nie. So ook het selfs die meeste blanke graduandi groot studieskuld gehad toe hulle afgestudeer het, en moes die oorweldigende meerderheid blankes wat begin werk het, van nuuts af begin om aardse besittings op te gaar. Dit was slegs die enkele bevoorregtes in Waterkloof wie se ouers hulle ‘n hupstoot kon gee, maar weer eens was die groot meerderheid blankes in myndorpe of op die platteland op hulself aangewese. Sedert 1994 het 800 000 blankes ook in armoede verval, wat ‘n skrikwekkende een-derde van die Afrikanerbevolking verteenwoordig.

In die ekonomiese teorie word Malema, Vice en andere se mistasting ‘n nul-somspel genoem, of in gewone Afrikaans: “Die een se dood is ‘n ander een se brood.” Hiervolgens is daar altyd wenners en verloorders. As daar dus bekwame blankes is wat op verdienste hul grade met lof geslaag het, moet daar noodwendig swart verloorders wees, wat deur die wrede blanke in die proses onderdruk is en op een of ander duistere wyse verhoed is om matriekwiskunde te slaag. Soos Mandela en sy prokureursvennoot Tambo wat tydens die apartheidsjare hulself as regsgeleerdes kon bekwaam, bedoel dr Vice seker. Waarop beide Malema en Vice se aantygings dus neerkom, is die tipiese eksternalisering van blaam vir die toestand van die Afrikaan, asook volslae onkunde oor die geskiedenis van Suid-Afrika. Daar is wel ander nasies wat hulself nie juis steur aan die linkses se nul-sommistasting nie. Singapoer was ook ‘n Britse kolonie, wat ook wreed deur die Japannese beset is tydens die veertigerjare, maar vandag doen sy leerlinge internasionaal die heel beste in wiskunde, en is hy onder die rykste lande op aarde. Beide Malema en Vice is egter te bang om eerlik met hulself te wees en te soek vir die ware verklaring vir die vergelykende gebrek aan prestasie van Afrikane. Dis veel geriefliker om die mitiese bose witman te blameer, en om die leuen te verkwansel dat elke suksesvolle blanke op pad boontoe op ‘n reeks swartes se koppe getrap het.

Die feit van die saak is dat die Europese setlaars vanaf 1652 ‘n streek aangetref het waarvan die inwoners in ‘n pre-geletterde, pre-beskaafde toestand verkeer het. Die feit dat die swart stamme en Koisan-inwoners op 5 April 1652 nie kon lees of skryf nie, was net so min die Europeërs se skuld as wat die voortgesette agterlikheid van Afrika en Afrikane in 2011 die Afrikaner se skuld is.

LuceSolara Данильченко Харьков

Die oplossing: Afrikanerkantons onder die Nederlandse koningshuis?

Met alles wat deesdae op die Praagwebwerf gesê word, rondom gebruik van goud of vreemde munte of PayPal om ons te distansieer van die ANC se BEE-ekonomie, het Skoppensboer wat self in elke pak kaarte net onder die koningin staan, skielik ook in ‘n aristokratiese bui verval. Doller as kopaf soos Marie Antoinette, kan dit seker nie. Veral noudat ons binnekort so ‘n tydreis terug na Oktober 1917 toe onder Malema gaan ondervind. Rooi Oktober is toe al die tyd die terminus vir FW de Klerk se “groot sprong voorwaarts”, om nou saam met Voorsitter Mao te praat.

Binnekort gaan Naspers en die SAUK ons probeer oortuig om soos in Kambodja die stede te verlaat en op die platteland te gaan boer saam met nuut gevestigde regstellende boere. Alles ter wille van “versoening”, natuurlik. Antjie Krog sal ‘n Kreoolse gediggie of twee oor luidsprekers resiteer terwyl ons in die heropvoedingskampe swoeg en sweet.

Ewenwel, Skoppensboer klim toe op sy e-pos Nederland toe en vind toe allerlei interessanthede uit. Hoe meer dae, hoe meer dinge, lui die gesegde mos. Reguit soos die Hollanders is, vertel iemand hom toe dat die Koninkryk der Nederlanden eintlik reeds ‘n konfederasie is, wat deur die Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden van 1954 opgerig is. Trouens, dié koninklike konfederasie bestaan uit vier onafhanklike lande: Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten. Laasgenoemde synde drie eilande in die Karibbiese see wat neffens Nederland taamlik goed met Orania vergelyk, ten minste wat oppervlak en bevolking betref.

Skoppensboer se Nederlandse politieke adviseur wys hom toe verder op die bestaan van “plan N” wat deur die Baarle Werkgroep voorgestel is. Dié werkgroep beywer hom vir ‘n “verenigde Nederlande” wat Vlaandere in die teenswoordige België sal insluit. Daar word algemeen voorspel dat België mag ineenstort, of ten minste uiteenval in die Nederlandssprekende Vlaandere en die Franssprekende Wallonië. Vlaandere sou dan as onafhanklike land by die Nederlandse konfederale koninkryk kon aansluit. Soos hy dit stel: “Daar kan straks de Afrikanerrepubliek gewoon bij.” As ‘n klompie Kreole in die Nederlandse Antille duisende kilometer van Nederland af deel van die Nederlandse koninkryk kan wees, waarom nie ook Afrikaners nie?

Mnr. Jaap Kelder het ‘n vergadering van ‘n klompie invloedryke Afrikanerintellektuele en aktiviste belê wat binnekort die gedagte van ‘n kantonstelse vir Suid-Afrika gaan bespreek. Kelder deel links en regs eksemplare van ‘n boek uit wat in 1986 deur Leon Louw en Frances Kendall geskryf is, met die veelseggende titel: Suid-Afrika – die oplossing. Daarin word die Switserse kantonstelsel vir Suid-Afrika bepleit. Professor Marinus Wiechers het die voorwoord geskryf. Kelder is die afgelope jare baie aktief in die alternatiewe munisipale politiek en was die eintlike brein agter mev. Carin Visser se belastingweerhoudingsaksie op Sannieshof. Tot dusver is Sannieshof die enigste dorp in die land, benewens Orania, wat sy eie munisipaliteit buite die ANC-orde bedryf, ‘n soort onafhanklike kanton in eie reg.

Met behulp van artikel 235 van die SA Grondwet wat vir selfbeskikking voorsiening maak, meen Kelder dat dit moontlik is om volgens die Switserse stelsel gewoon af te stig en jou eie onafhanklike kanton uit te roep, nie in die Noord-Kaapse woestyn waar Orania geleë is nie, maar sommer in Sandton of Centurion. Soveel gholflandgoedere en veiligheidsbuurte het reeds hul instandhouding van paaie, sypaadjies en veiligheid geprivatiseer dat dit maar ‘n klein treetjie na volle kantonale outonomie gaan wees! Party van hulle spog selfs met hul eie vlae en Italiaanse of Provençaalse name, dus het hulle as’t ware reeds deel van die eurosone geword.

Diegene wat nie kantons wil hê nie, kan steeds onder die Zoeloe- en Xhosa-koninkryke van die ANC staan en demokratiese sentralisme à la Wladimir Lenin geniet. Soos Kelder dit stel: “Niemand dwing jou om jou eie kanton te hê nie; as jy die ANC se stelsel verkies, is dit jóú saak. Dan wens ons jou alle voorspoed en sterkte toe.”

Die ontstaan van sulke territoriale “eilande” oftewel kantons oral in Afrikanermeerderheidsgebiede het Skoppensboer nou aan die dink gesit. Waarom nie sommer die Prinsevlag hys en by Nederland konfedereer soos die onafhanklike eilande van Aruba, Curaçao en Sint Maarten nie? Dan het ons sommer dadelik ‘n weermag wat deel is van NAVO wat ons teen Julius Malema kan kom beskerm, indien nodig.

Die enigste probleem mag wees dat die Nederlanders sou vereis dat ons pro rata tot die koste van hul – of dan “ons” – koningshuis sal moet bydra. Hoogs bekommerd het Skoppensboer alles wat hy kon oor koningin Beatrix gaan oplees. Tot sy verligting het hy gekonstateer dat haar Calvinistiese hoogheid se jaarlikse uitgawes, wat al haar veiligheidsmaatreëls en instandhouding van paleise insluit, slegs 100 miljoen euro beloop, ongeveer een miljard rand. ‘n Bakatel! Veral as ons net ‘n tiende of ‘n vyfde daarvan hoef by te dra. Die Bantoe-aristokrasie wat verby u en my met blou ligte op die snelweë jaag, kos per jaar ten minste ‘n paar honderd keer soveel en hulle het geen kunswerke of antieke meubels in hul paleise om namens die volk te onderhou nie.

Dit mag nou ‘n teenstrydigheid vir republikeinse Afrikaners wees om na ‘n monargie te aspireer. Maar dan het die Vrystaatse Republiek mos in die negentiende eeu toestemming by die Nederlandse koningshuis gevra om wit en oranje strepe op hul vlag te mag gebruik. Aan die ander kant, was Suid-Afrika al ooit werklik onafhanklik, behalwe nou in die dae van die Boererepublieke? Sinici sou sê dat ons in elk geval tans onder Elizabeth II staan, met haar Nguni-satrape wat ons so uitspattiglik regeer. Alles in Engels, natuurlik. Behalwe nou die vertalings van Britse ideologie wat u in Beeld of Die Burger kan lees en wat veronderstel is om ons onderdanig aan die Kroon en haar satrape te hou.

Gaan Griekeland se finansiële probleme die EU kelder? Skoppensboer se Nederlandse penvriend meen van wel. Soos hy dit stel:

“Qua geopolitiek. De EUSSR staat op instorten. België ook. Dat geeft ruimte voor nieuwe ideeën. Dan wordt in ieder geval de Hereniging met Vlaanderen actueel.

“Nu jullie nog.”

Hopelik gaan die Volksrepubliek van Suid-Afrika dieselfde gang as die EUSSR! En word ons almal binnekort inwoners van kantons en onderdane van Beatrix, koningin der Nederlande. Die Kaap mag onder mev. Zille, die epitoom van ‘n Engelse liberalis, wel Brits bly, maar dan is die betere dele van die Vrystaat en Transvaal weer Hollands!

Intussen oefen Skoppensboer solank aan “Kent gij dat volk”. Hy hou van Langenhoven, maar daardie frase “Ons vir jou Suid-Afrika” steek hom deesdae dwars in die krop. Binnekort is Malema president van Suid-Afrika en dan gaan dit amper wees soos om te sing: “Ons vir jou Julius.”

En ons aanstaande vorstin sal sekerlik gevlei voel as ons volkslied darem ook in haar dialek oor ons Toskaanse villas weerklink.

‘n Suid-Afrikaanse, soos die Hollanders sê, het so pas prinses van Monaco geword. Skoppensboer het nie TV gekyk nie, maar sy vrou sê die klere was mooi eenvoudig, byna Calvinisties en soveel stylvoller as die vorige koninklike Rooinektroue s’n.Met alles wat deesdae op die Praagwebwerf gesê word, rondom gebruik van goud of vreemde munte of PayPal om ons te distansieer van die ANC se BEE-ekonomie, het Skoppensboer wat self in elke pak kaarte net onder die koningin staan, skielik ook in ‘n aristokratiese bui verval. Doller as kopaf soos Marie Antoinette, kan dit seker nie. Veral noudat ons binnekort so ‘n tydreis terug na Oktober 1917 toe onder Malema gaan ondervind. Rooi Oktober is toe al die tyd die terminus vir FW de Klerk se “groot sprong voorwaarts”, om nou saam met Voorsitter Mao te praat.Binnekort gaan Naspers en die SAUK ons probeer oortuig om soos in Kambodja die stede te verlaat en op die platteland te gaan boer saam met nuut gevestigde regstellende boere. Alles ter wille van “versoening”, natuurlik. Antjie Krog sal ‘n Kreoolse gediggie of twee oor luidsprekers resiteer terwyl ons in die heropvoedingskampe swoeg en sweet.

Ewenwel, Skoppensboer klim toe op sy e-pos Nederland toe en vind allerlei interessanthede uit. Hoe meer dae, hoe meer dinge, lui die gesegde mos. Reguit soos die Hollanders is, vertel iemand hom toe dat die Koninkryk der Nederlanden eintlik reeds ‘n konfederasie is, wat deur die Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden van 1954 opgerig is. Trouens, dié koninklike konfederasie bestaan uit vier onafhanklike lande: Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten. Laasgenoemde synde drie eilande in die Karibbiese see wat neffens Nederland taamlik goed met Orania vergelyk, ten minste wat oppervlak en bevolking betref.

Mnr. Jaap Kelder het ‘n vergadering van ‘n groepie invloedryke Afrikanerintellektuele en -aktiviste belê wat binnekort die gedagte van ‘n kantonstelse vir Suid-Afrika gaan bespreek. Kelder deel links en regs eksemplare van ‘n boek uit wat in 1986 deur Leon Louw en Frances Kendall geskryf is, met die veelseggende titel: Suid-Afrika – die oplossing. Daarin word die Switserse kantonstelsel vir Suid-Afrika bepleit. Professor Marinus Wiechers het die voorwoord geskryf. Kelder is die afgelope jare baie aktief in die alternatiewe munisipale politiek en was die eintlike brein agter mev. Carin Visser se belastingweerhoudingsaksie op Sannieshof. Tot dusver is Sannieshof die enigste dorp in die land, benewens Orania, wat sy eie munisipaliteit buite die ANC-orde bedryf, ‘n soort onafhanklike kanton in eie reg.

Dit mag nou ‘n teenstrydigheid vir republikeinse Afrikaners wees om na ‘n monargie te aspireer. Maar dan het die Vrystaatse Republiek mos in die negentiende eeu toestemming by die Nederlandse koningshuis gevra om wit en oranje strepe op hul vlag te mag gebruik. Aan die ander kant, was Suid-Afrika al ooit werklik onafhanklik, behalwe nou in die dae van die Boererepublieke? Sinici sou sê dat ons in elk geval tans onder Elizabeth II staan, met haar Nguni-satrape wat ons so uitspattiglik regeer. Alles in Engels, natuurlik. Behalwe nou die vertalings van Britse ideologie wat u in Beeld of Die Burger kan lees en wat veronderstel is om ons onderdanig aan die Kroon en haar satrape te hou.

Gaan Griekeland se finansiële probleme die EU kelder? Skoppensboer se Nederlandse penvriend meen van wel. Soos hy dit stel:

“Qua geopolitiek. De EUSSR staat op instorten. België ook. Dat geeft ruimte voor nieuwe ideeën. Dan wordt in ieder geval de Hereniging met Vlaanderen actueel.

“Nu jullie nog.”

En ons aanstaande vorstin sal sekerlik gevlei voel as ons volkslied darem ook in haar dialek oor ons Toskaanse villas weerklink.

топкарго

Belangrike verwikkelings op uiterstes van die Middellandse See

In Marokko het ‘n oorweldigende meerderheid – amptelik in elk geval te midde van baie bewerings van stemmekokery – gestem vir grondwetlike hervormings. Koning Mohammed, ‘n uitvoerende koning, het die referendum uitgeroep skynbaar om die grondwet te wysig om sy eie magte ten koste van die regering in te perk.

Skeptici meen egter die koning het in die proses vir homself steeds baie magte gereserveer, onder andere as regeringshoof, en dat dit ‘n beredderingspoging is te midde van die Arabiese domino-revolusie.

Ander Arabiese outokrate en despote kan dalk ‘n bietjie kers kom opsteek oor die Marokkaanse voorbeeld in ‘n poging om hul basse met ‘n voorsorgmaatreël te red. .

Maar hoe hou dit verband met iets aan die heel ander kant van die Middellandse See – drie sleutelooreenkomtes wat tussen Serwië en Kosovo gesluit is?

Dit handel oor die referendum in Marrokaans-besette Wes-Sahara wat na jare nog nie gehou is nie. Marokko klou soos ‘n neet aan die Wes-Sahara, al verbeur hy onder meer lidmaatskap van die Afrika-Unie daaroor. In die jongste verlede plaas Marokko die moontlikheid van ‘n selfregerende Wes-Sahara as ‘n Marokkaanse streekregering as referendumopsie. Dié gedagte word deur ‘n hele paar invloedryke lande gesteun.

Vir die Polisariofront is dit egter ‘n tameletjie. Wie mag stem? – byvoorbeeld die Marokkane wat hulle sedert die besetting daar gevestig het – kan die Polisario se magsbasis verteer. Marokko se bevolking is veel groter as dié van Wes-Sahara, waarvan baie boonop in lande soos Algerië as vlugtelinge woon. Die getal Marokkaanse soldate wat die “woestynmuur” (‘n wal van sand en grond wat Marokko bymekaar geskraap het om Wes-Sahara de facto tussen die Marokkaans-bestte deel en die gebied waar Polisario regeer te verdeel, is byvoorbeeld volgens sommige bronne twee keer so veel soos die ganse Wes-Sahara-bevolking.

Net so weier Serwië om Kosovo se onafhanklikheid te erken. Kosovo word deur ‘n meerderheid hoofsaaklik Moslem-Albanese bewoon, met ‘n minderheid Serwiërs. Kosovo het in 2008 eensydig onafhanklik geword, maar dié status is intussen deur die Internasionale Geregshof grootliks gekondoneer, met die VSA en die meerderheid EU-lidlande onder die 76 lande wat Kosovo se onafhanklikheid erken.

Serwië hoop om later vanjaar by die Europese Unie aan te sluit, en met die Unie se voorvereiste van die selfsbeskikkingsregte van minderhede (Baskiese en Kataloniese selfbeskikking was voorvereistes vir Spaanse lidmaatskap van die Unie), kan ‘n hardekoejawel-houding van Serwië sy kanse vir lidmaatskap nie goed doen nie.

Serwië se inskiklikheid om ‘n akkoord aan te gaan met ‘n land wat hy nie erken nie, hou baie met pragmatisme verband. Onderliggend is ‘n strewe om die lot van die Serwiese minderheid in Albanië te verbeter. Die drie ooreenkomste hou verband met bevolkingsmobiliteit, toegang tot registers en wedersydse erkenning van kwalifikasies.

‘n Soortgelyke verwikkeling vind tussen China en Taiwan plaas, wat mekaar se onafhanklikheid ook nie erken nie. In die jongste verloop word na instemming van China en Taiwan, ook individuele Chinese toeriste in Taiwan toegelaat. Voorheen was dit net gekontroleerde groepe.

Marokko, en aanvanklik Mauritanië het die ou Spaans-Sahara in die sewentigerjare beset na die Spaanse owerheid onttrek het. Spanje se amptelike standpunt is dat hy die administrasie van sy eertydse kolonie aan Marokko en Mauritanië, en nie die soewereiniteit nie, oorgedra het. Toe die Polisariofront te veel raak vir Mauritanië, wat self politieke onstabiliteit en ‘n staatsgreep beleef het, het Marokko ook die suidelike deel van Wes-Sahara beset.

Die Polisariofront is egter deur die destydse Organisasie vir Afrika-eenheid en later die AU, as wettige verteenwoordigende owerheid van die Saharawi-republiek erken. Marokko het sy lidmaatskap verloor.

Een van die mees tragiese oorloë het tussen Marokko en die Polisariofront uitgebreek. Afgesien van baie lewensverlies, het die oorlog ook so lank aangesleep dat Marokkaanse soldate wat gevange geneem is voor ‘n kind gebore is, later in gevangenskap moes verneem hulle het intussen oupas van dié kinders se kinders geword.

Teen 1991 was onderhandelings danksy internasionale bemiddeling vol op dreef, met ‘n referendum oor die toekoms van die besette gebied die groot kwessie. Marokko het strykdeur kop uitgetrek, sodat die sewende rondte samesprekings onlangs gehou is. Marokko se houding plaas groot druk op die moratorium van gewapende vyandelikhede.

Marokko maak daarop aanspraak dat hy gewoon gebied waaroor dit aanvanklik regeer het, teruggeneem het. Die kaart wat hiervoor gebruik word, sluit egter ook groot gebiede van ander buurlande in, en daarom is daar ‘n pragmatiese skeptisisme teenoor hierdie skynbare Marokkaanse imperialisme.

Die AU se statuut dat koloniale grense in Afrika onskendbaar is, word as regverdiging vir toe ore vir Marokkaanse aansprake gebruik. Tog raak die voorbeelde waar afgewyk word algaande meer. Die jongste is die komende afskeiding van Suid-Soedan. Enkele jare gelede het Eritrea ook van Ethiopië afgeskei, en is Walvisbaai aan Namibië gegee. Die omgekeerde het ook al gebeur – Frans- en Brits-Kamoerien het verenig en so ook Brits- en Italiaans-Somalië – maar waar min of meer die voormalige Italiaans-Somalië nou al ‘n geruime tyd as de facto-land, Punt, min of meer sy eie potjie krap.

Boonop is die geskiedenis ook nie heeltemal so aan die kant van Marokko nie. Sedert die onttrekking van die Romeinse besetters het die gebied wat vandag as Marokko bekend staan, selde ‘n Sultan opgelewer wat beheer oor die hele huidige Marokko kon uitoefen, laat staan nog buurgebiede. Veral van die sterker Berberstamme het ‘n regering oor die hele gebied onmoontlik gemaak, en by geleentheid het ‘n Berberstam selfs Marokko verower en die stamhoof die sultan geword.

Dit was juis ook die sultan se onvermoë om oor sy hele land gesag uit te oefen wat daartoe gelei het dat Frankryk effektief versoek is om die gebied as protektoraat aan te neem. Marokko was egter nie toe ‘n enkele staat nie, met Spanje wat die Noorde beheer het, en wat later daartoe leie het dat Tangier lank ‘n spesiale status beleef het voor dit in 1956 weer formeel deel van Marokko geword het. Vandag nog, met die steun van die plaaslike bevolking, behou Spanje soewereiniteit oor twee enklawes aan die Marokkaanse kus, Ceuta en Melilla.

Teen dié agtergrond is Marokko se aanspraak op die Wes-Sahara maar vaal. Tog is die Marokkaanse bevolking oor die algemeen so deur regeringspropaganda beïnvloed dat die meerderheid Marokkane die anneksasie steun, selfs al sou Wes-Sahara nie besonder fosfaatryk gewees het nie.

Tydens die onlangse groot omstrede internasionale jeugberaad wat in Suid-Afrika plaasgevind het, het die afgevaardigdes van Marokko en Wes-Sahara selfs handgemeen geraak.

Behalwe vir lidmaatskap van die AU, beïnvloed Marokko se voortgesette besetting van Wes-Sahara sy internasionale posisie maar min. Marokko is dikwels gasheer van vergaderings van die Arabiese Bond waarvan dit ‘n stigterslid was. Toe tou getrek is oor die gasheerskap van die 2010-Fifa-sokkertoernooi wat Suid-Afrika aangebied het, is Marokko se bod aanvanklik deur baie Afrikalande gesteun.

En natuurlik koop die internasionale mark – veral die VSA, die fosfaat wat in Wes-Sahara gemyn word.

Selsbeskikkingsreg word te ene male dikwels deur pragmatiese faktore eer as beginsels en die Internasionale Reg bepaal.

Verloopte Afrikaners skuld ons ‘n verskoning

Dit is so duidelik soos daglig dat die groot meerderheid blankes vandag ontevrede is met die onding wat in 1994 op ons losgelaat is. Was hulle nie, het groot getalle blankes byvoorbeeld ook vir die ANC gestem in elke verkiesing. Tog stem 90% of meer van die blankes as ‘n teken van protes vir ‘n party wat op die oog af probeer voorgee dat hy die ANC teenstaan, die DA, maar wat eintlik maar net ‘n Engelse ANC is. Die res stem grootliks vir die VF+ en ander partye, buiten die ANC. Daardie blankes maak so omdat hulle protes wil aanteken teen die endemiese wanbestuur, korrupsie en anargie wat ‘n swart regering tot gevolg gehad het.

Toe Julius Malema onlangs meer uitgesproke begin raak het oor nasionalisering, het die media eweneens berig dat die toue blankes voor emigrasie-agentskappe langer geword het. Op Facebook en op nuusblaaie op die internet kan die grootskeepse blanke ontnugtering met die Nuwe Suid-Afrika nie net waargeneem word nie; dit spring uit die webblaaie en slaan jou oor die kop. Daar is duidelik grootskeepse bitterheid en ontnugtering onder blankes. Die wonderlike NSA wat aan ons voorgehou is, het geblyk ‘n hel te wees.

Die Nuwe Suid-Afrika het egter nie bloot uit die lug op ons neergedaal nie; dit is die resultaat van ‘n lang reeks verraderlike optredes, ondermyning en doelbewuste sabotasie van blankes se belange, dikwels gepleeg deur blankes self. Dié sabotasie wissel vanaf die Jode wat die intellektuele stukrag agter die ANC in die 1950s was, diegene soos Joe Slovo wat gesorg het dat die gewelddadige Xhosa-godjie, Mandela, bó ‘n Zoeloe as ANC-leier verkies is, die Joodse skrywers van die Freedom Charter, tot by Engelse, liberale agitators vir die terroristiese ANC, soos Rooi Helen Zille. Dan praat ek nie eens van verloopte en patetiese Afrikaners soos die sogenaamde “Oom Bey” en Carl Niehaus nie. My oom is Beyers Naudé beslis nié; ek skaam my om te dink dat so ‘n verraaier en verleentheid vir ons as Afrikaners soos Naudé ook ‘n Afrikaner kon wees. My enigste troos is dat selfs die Noorweërs Vidkun Quisling in eie geledere gehad het, ‘n ewigdurende skandvlek op die naam van die Noorweegse volk.

En dan natuurlik die monumentaal onbekwame FW de Klerk en sy spannetjie NP- en Broeder-verloorders; diegene wat so skandelik by Kodesa boedel oorgegee het. FW de Klerk en sy medekapituleerders bly hardnekkig opgee oor hoe ons ons op die mislukte grondwet wat hulle oorgawe tot gevolg gehad het, moet beroep. Maklik om te sê as jy met ‘n EU-burger getroud is en dus kan vlug as dinge handuit ruk met jou EU-paspoort, en in weelde op ‘n wynplaas of by die see kan woon, FW. Nie so maklik as jy ‘n blanke is wat nie ‘n werk of ‘n bevordering kan kry omdat jou vel wit is nie, of as jy een van die 800 000 Afrikaner- nouveaux pauvres is wat hulle in blanke plakkerskampe bevind nie.

Dit is slegs die bittereinderlinkses, die Jeremy Cronins en Max du Preez’s van die lewe, wat hardnekkig weier om pa te staan vir hulle verraad, wat steeds bly vaskleef aan die onnosel waansin van hulle verlede. Die mees ironiese voorbeeld van dié verskynsel was die Afrikanerhatende skryfster Nadine Gordimer, wat deur swartes aangeval is in die einste reënboogutopie waarvoor sy haar beywer het, maar wat steeds nie die kloutjie by die oortjie kan bring nie; wat eerder seksuele fantasieë oor haar “gladde, gespierde” aanvaller gekoester het, na afloop van die aanval op haar.

Dit word egter vir selfs die mees verloopte Afrikaners duidelik dat hulle baie het om voor verantwoording te doen. Hulle skuldgevoelens word dikwels in hul geskrifte verwoord, alhoewel hulle nooit persoonlike aanspreeklikheid sal aanvaar nie. Breyten Breytenbach, ‘n ANC-meeloper van formaat destyds, klink deesdae presies nes ‘n sogenaamde regse van 1993, soos hy steen en been kla oor die NSA se magsmisbruik. Willie Esterhuyse, ‘n sogenaamde filosoof, skryf ‘n bitter rubriek in verlede week se Rapport oor hoe Suid-Afrika afstuur op ‘n mislukte staat. Sulke artikels laat my dikwels wil verstik aan die galsmaak wat dit in my mond laat. Dit was jý, Willie Esterhuyse, wat jouself hiervoor beywer het en wat so te velde getrek het teen die sogenaamde verkramptes wat jou presies teen dít waaroor jy vandag so kla, gewaarsku het! Slaap nou in die bed wat jy gemaak het, of hou jou bek! Nietemin sal nóg Breytenbach, nóg Esterhuyse, die voor-die-hand-liggende stap neem en persoonlik pa staan vir hulle optrede van die verlede. Dis asof hulle verbaas is oor presies dít waarvoor hulle hulself beywer het. Hoe kan ‘n sogenaamde intellektueel homself so dom wil hou oor die regstreekse nagevolge van sy optrede?

Ek wil aan die hênsoppers, liberales, meelopers en uitverkopers onder blankes, die Esterhuyses, De Klerks en Breytenbachs ‘n vraag vra: Gaan julle om verskoning vra vir julle laakbare en verraderlike optrede van destyds? Gaan julle opregte berou toon, en in die openbaar so maak, deur byvoorbeeld briewe aan die pers te skryf waarin julle openlik erken dat julle verkeerd was, en waarin julle om gewone Afrikaners se vergifnis smeek? Ek is van mening dat julle dringend so moet maak. Kom met ‘n eerlike verskoning aan Afrikaners vorendag, of anders gaan ek en ander Afrikaners nie verbaas wees om te sien dat julle in die afsienbare toekoms voor ‘n Afrikaner-ekwivalent van die WVK-sirkus sal moet verskyn om boete te doen vir die enorme skade wat julle jul volk aangedoen het nie.

для бани топкарго кидалы

Beeld onderdruk polemiek rondom Tim du Plessis se ‘Yeats’-rubriek

Suid-Afrika is meer en meer besig om in volslae absurditeit te verval. Een van die teenstrydighede is die “liberale” media soos Beeld wat allesbehalwe liberaal is as dit daarby kom om ander se menings te verdra.

Juis gister is twee taamlik onskuldige reaksies van my by Tim du Plessis se jongste rubriek op Beeld verwyder, asook ‘n ander bydrae deur mnr. Leendert van Oostrum. Waarom? Ek laat dit aan my lesers oor om self ‘n oordeel te vorm oor die liberale verdraagsaamheid van Beeld en diegene wat sy kommentaarruimtes modereer.

Die vraag kan tereg gevra word: Gaan Yeats ons van ondergang red?

My eerste reaksie op Beeld

Janee, Leendert, ek kan nie meer met jou saamstem nie. Ek het al in 2000 gesien waarheen ons op pad is met die ANC se swart-nasionalistiese arrogansie en het in Rapport en elders daaroor en oor die gruwelike geweldsmisdaad probeer skryf. Maar ek is in die Nasperskoerante, veral Die Burger as ‘n “rassis” en reaksionêr uitgekryt. Eers is mense op ‘n dwaalspoor gelei en noudat die skrif so groot aan die muur is dat selfs die blindes dit kan sien, word daar na strooihalms soos “Things fall apart” gegryp. Asof Chinua Achebe van Nigerië nie al in die laat vyftigerjare ‘n boek met daardie Yeats-titel geskryf het nie.

Terloops, Tony Leon, met wie ek op universiteit was, is allermins ‘n kenner van letterkunde. Dis net die soveelste cliché wat een of ander ligstraaltjie van “insig” moet bied in ‘n donker gat waarin ons op georganiseerde wyse ingestoot is, met Naspers en FW de Klerk voor in die koor!

My tweede reaksie op Beeld

@Frik Hoe sou ons ons kon verskans? Soos Israel… Ek weet dis nie ‘n baie positiewe voorbeeld nie, maar ons vyande is nie so magtig soos dié van Israel nie. Swart Suid-Afrikaners is nie naastenby so fanaties soos Moslems nie en beskik ook nie oor olie nie, dus sou daar ‘n politieke balans tussen hul getalle en ‘n Afrikanerstaat ontstaan het wat vir die hele Suider-Afrika tot voordeel sou gewees het. Die feit dat ons nie almal op een plek woon nie, kon deur ‘n kantonstelsel soos in Switserland aangespreek word. Jacques du Toit hier onder is reg dat die NP nie onderhandel het nie, maar bloot gekapituleer het. ‘n Kompromie was moontlik destyds, want ons het steeds die Weermag, Lugmag en Vloot agter ons gehad, terwyl die ANC grootliks die dreigement van getalle en propaganda/negatiewe publisiteit gehad het.

Ná die mislukking van 1994 kon ons steeds Afrikaners rondom die idee van selfbeskikking en intellektuele argumente soos rondom 2000 gemobiliseer het, maar danksy die verdagmakery, verguising en propaganda van die Naspersmedia teen kritiese denkers/Afrikanerdissidente het daardie geleentheid ook verbygegaan. Vandaar die tien verlore jare. Noudat die krisis regtig groot is, word daar van ons verwag om een of ander haas uit die hoed te pluk, maar ons is van alles gestroop: van ons wapens, ons instellings, ons identiteit, ons taal en kultuur, selfs ons menswaardigheid en reputasie. Maar die feit dat ons erkenning kry dat ons reg was, is darem ‘n oorwinninkie en skep hoop.

My derde reaksie op Beeld

Beeld se moderators verwyder sowaar my en Leendert se kommentaar op Tim du Plessis, sulke eksemplariese liberale! Waarom? Vrees u dat die “stemme van rede” dalk die gebrom van domheid en sikofansie mag oorweldig? Wat sou ons sonder praag.co.za gemaak het waar ‘n mens ten minste kan debatteer sonder hierdie Broederbondsensuur uit die jare toet! U sanik so oor apartheid (wat u een en almal gedien het), maar as daar nou ooit “apartheidsdinousourusse” was, is dit diegene wat ons steeds probeer sensureer, ons menings onderdruk en kritiek in die kiem probeer smoor. Wat Tim du Plessis hier bo sê, is nie kritiek nie, want dit bevraagteken geen veronderstellings van hierdie korrupte en bose orde nie. Dis blote wensdenkery dat “nuwe swart leiers” sal opstaan om die waansin te keer, terwyl ons apaties moet terugsit en rugby kyk, met ‘n Klipdrift en Coke byderhand. Gelukkig plak ek ook my kommentaar op roodt.org, dus kan Beeld maar aanhou verwyder, sensureer en spraakvryheid inperk…

Lees ook Dan Roodt se rubriek in Engels vandag: The rise of the Left spells disaster for South Africa.

все для скважин топкарго развод

Erge SA risiko’s wat ons moet bestuur

Dit word toenemend duidelik dat waarskuwings oor die toekoms van die land wat destyds deur veral Naspers se NSA-juigkommando as synde rassisties en verkramp afgemaak is, ‘n baie goeie kans staan om te realiseer. Die dag as die einste Naspers-juigkommando begin kriewelrig raak, en neerslagtige rubrieke oor die toenemend dreigende situasie alledaags word in die hoofstroommedia, kan jy seker wees ‘n Zimbabwiese scenario vir Suid-Afrika word by die dag meer waarskynlik, met gepaardgaande anargie en ekonomiese ineenstorting. Dit is nie net Malema se uitlatings in hierdie verband wat onheilspellend is nie.

Faksies binne die Cosatu-vakverbond het ook op sy pas afgelope kongres hul steun begin uitspreek vir nasionalisering. Daar is ongetwyfeld senior ANC-figure wat bankvas agter Malema staan. Nasionalisering en grondroof sal slegs een uitkoms hê, en dit is om Zimbabwe na ‘n kinderkranspiekniek te laat lyk. ‘n Gereelde kommentator op die Praagforum se gespreksblad, ene Caveat Emptor, maak dus die baie geldige punt dat hiperinflasie ‘n baie werklike en skrikwekkende moontlikheid is vir Suid-Afrika. So ook skryf RW Johnson op die blad Politicsweb.co.za oor wat die gevolge van nasionalisering vir Suid-Afrika kan inhou. Ek haal uit Johnson se rubriek aan:

“The result would undoubtedly be the loss of many millions of jobs and a huge crash in asset values across every sector, leading to the mass immiseration of the country. Such phenomena would doubtless be accompanied by massively destructive social unrest, crime waves, xenophobic violence and other vicious side effects. This would destroy the social basis of democracy so that if the ANC was determined to remain in power, it would probably have to rule by terror.”

Die vraag wat elke denkende blanke snags wakker hoort te hou, is hoe om hierdie soort risiko’s te bestuur. Hoe gemaak as jou vyfmiljoenrand-pensioen presies $1.39 werd word, of as die 17-jarige sogenaamde “war veterans” by jou voorstedelike voordeur opdaag en jou laat verstaan jy het een uur om jou huis te ontruim? Die gelukkiges; die rykes en gekwalifiseerdes kan uitwyk na die buiteland, maar die meerderheid Afrikaners kan nie emigreer nie. Om jou bloot te verbeel dit gaan jou help om vir die DA in die sinnelose rassesensusse wat verkiesings is te stem, is om in ‘n gevaarlike staat van ontkenning te leef. Om te dink jy kan ‘n komitee verkies wat op ‘n volkstaat gaan aandring, en dat sodanige volkstaat gou genoeg gaan realiseer, is eweneens nie tans ‘n realistiese verwagting nie.

‘n Volkstaat sal terloops ook nie die probleem van die blankes buite sy gebied oplos nie, en veral nie die plaasboere s’n nie. Die plaasboere is die dun groen lyn wat in die voorste linies staan tussen ons en ‘n Zimbabwiese nagmerrie, en dit is dus nie om dowe neute dat daar toenemend druk is vanuit alle oorde, ook vanuit die sosialistiese DA by monde van Lindiwe Mazibuko, om die boere etnies van hul grond te reinig nie. Die dag as die DA en ANC se programme van grondroof beter bestuur word, soos wat me Mazibuko in die parlement gedreig het die DA sal maak, is die dag dat Zimbabwe hier by ons ‘n realiteit word.

Na my mening het ons dus minder as 5 jaar oor om dringend planne te smee, want sou Zuma die ANC-kongres in 2012 oorleef, het ons 5 jaar oor van Zuma se onbekwame maar relatief goedgesinde bewind oor. Relatief goedgesind, want sy opvolger, ‘n kandidaat wat vir die ANCYL aanvaarbaar is, gaan ‘n perd van heeltemal ‘n ander kleur wees. Soos vele ander ook al gehoop het, sou dit goed wees as ons ons verskille opsy kon skuif en vergeet van nimmereindigende en doellose argumente oor bysake soos die benaming van Afrikaner teenoor Boer of voortydige stryery oor simbole en vlae. Ek sou reken daar is ‘n hele aantal aksies wat nou dringend nodig is. Hulle sluit in:

Maak die wêreld nou reeds bewus van wat vir Suid-Afrika en Afrikaners spesifiek mag voorlê. Gebruik die media en bestaande blanke emigrante hiervoor.
Vestig verhoudings met goedgesinde, buitelandse blankes soos die Amren-beweging asook die bestaande emigrante, met die oog op ‘n moontlike grootskeepse gedwonge vlugtelingstroom uit Suid-Afrika. Die VSA het byvoorbeeld heelwat Viëtnamese vlugteling ná 1973 ingeneem.
As Rwanda se volksmoord môre sou losbars, met wie praat die Navo-bevelvoerders? Wie is diegene wat namens Afrikaners praat? Nomineer of verkies dus woordvoerders vir die volk, wat Afrikaners se saak by die VN kan gaan stel, of wat namens Afrikaners met wie ook al kan onderhandel om politieke asiel, of dan vir ‘n Darfoer-tipe territoriale skikking. Tans is dit amper by verstek verdeel tussen Afriforum, Pieter Mulder en die VF+, maar daar is niemand wat slegs vir dié doel verkies is nie. Ek meen terloops dat die verkiesing van verteenwoordigers van die breë Afrikanervolk eintlik presies was wat die VVK moes doen, maar nou ja – ‘n bepaalde godsdienstige ideologie het realisme opnuut getroef en gesorg dat die VVK homself beperk het tot wat Johann Wingard die Super-Boere noem.
Vestig ‘n noodplan om die Rwandese scenario te vermy. Die media en linkses het gespot met die Suidlanders se ontruimingsplan, maar ‘n volksmoord is geensins uitgesluit nie. As dit in Joegoe-Slawië kon plaasvind, kan dit hier ook gebeur. Organiseer die volk op streeksvlak en dink militêre scenario’s en strategieë uit om dit teen te werk.
Probeer om die ekonomiese en geldelike risiko’s te bestuur. Die dag as die Zimbabwiese hel op ons toesak, gaan jou rande minder werd word as toiletpapier, en laasgenoemde sal in ieder geval nie in die winkels beskikbaar wees nie. Daar word in linkse en liberale kringe vreeslik gespot met die blikkieskos-opgaardery voor 1994, maar gee kans: Die opgaardery was waarskynlik bloot 20 jaar te gou. Wat ek meen nodig is, is ‘n soort buitelandse verskansingsfonds vir Afrikaners, wat uitsluitlik in lande soos China belê, en wat sal onderneem om sy lede in dollars, yuan of euro’s uit te betaal vir wanneer die wiele in Suid-Afrika afkom.

Ek is egter steeds skepties of sestig komitees of honderde eindelose vergaderings juis sal help om bogenoemde en ander aksies op die been te bring. Dit is waarskynlik oor aan individue om die stang vas te byt, en vir individuele kundiges op byvoorbeeld die gebied van finansies en beveiliging, om die inisiatief te neem.

для диагностики