Rubrieke Archives - Page 116 of 214

Die wit poppekas

Afrikaners ondersteun die DA omdat Helen Zille ‘n moeilike tannie is. Laat ons nou maar nie daaroor twyfel nie. Hulle gee werklik nie om of sy Duits, Engels, of ‘n voormalige Black Sash-aktivis is nie. Om die waarheid te sê, die jonger geslag weet in elk geval te min van die geskiedenis om te verstaan hoekom enige van daardie aspekte problematies is. Die oueres se besluite word ook nie meer deur die verlede beïnvloed nie. Vir hulle is dit net nie meer relevant nie.

Wat hulle wel ís, is die bliksem in. Hulle is, om dit nou maar kru te stel, de móér in vir ‘n ANC-regime wat hulle om elke hoek en draai en sommer in die oopte óók verneuk. Boonop is hulle siek en sat vir misdaad. Vir die gemiddelde Afrikaner is die ANC waarskynlik die simbool van alles wat verkeerd in SA is – en met reg.

Ek dink stellig dat bitter min Afrikaners en amper net so min Engelse omgee vir die DA se multikulti- smeltkroesideologie. Om die waarheid te sê, ek vermoed dat die benardheid wat swart regering oor SA gebring het, die gemiddelde witte tot sulke raserny dryf dat die meeste in mindere of meerdere mate woede teenoor die huidge bestel koester. Hóé anders verduidelik mens dat 20% van blankes reeds die land verlaat het?

Dis hoekom Helen Afrikaners se steun het. Eintlik was dit Tony Leon wat reeds daardie insig gehad het met sy “Gatvol”-veldtog. Hoe ironies tog dat juis die Progge dít, wat niks anders as “regse” woede is nie, vir eie gewin uitgebuit het.

Die DA se ambisies oortref egter wat sy blanke ondersteuningsbasis se demografiese perke kan oplewer en daarom moet die party nou verswart. Dit hang natuurlik ook saam met die oorname van die party deur die sosialistiese faksie. Terwyl Tony Leon, Athol Trollip e.a. die Houghton- kapitalistiese faksie verteenwoordig het, was Helen Zille eintlik nog altyd ‘n heimlike sosialis. Om die hele spulletjie bymekaar te hou, moes ‘n ware eierdans kos. Sy sug sekerlik van verligting noudat dit tot ‘n einde kom. Met die opkoms van mense soos Mazibuko, Wilmot James, Patricia de Lille e.a. neem die swart sosialiste finaal die party oor.

Dit linkswaartse verskuiwing van die DA sal Afrikaners nie onmiddellik pla nie. Dit vat maar lank voordat ons goedgelowige ou volkie enige onraad vermoed. Kort naá die opkoms van Cope, wat wesenlik ‘n wegbreekfaksie van die ANC was, het heelwat Afrikaners dit as die hoop vir ‘n nuwe regering gesien. ‘n Linkse DA sal heelwat verkeerd moet doen voordat Afrikaners daarvan sal afstand doen.

Teen 1994 was die DP en die VF albei maar bitter klein. Dis moelik om te glo, maar die VF (2,17%) was destyds groter as die DP (1,73%). Die DP en sy opvolger (DA) het die pad van konfrontasie met die ANC gekies. Dit het tot Afrikaners en bruines gespreek en vandag is dit ‘n 24%-party. Die VF het die pad van “samewerkende opposisie” gekies. Dit was ‘n rampspoedige strategie wat beteken dat die party op groot skaal deur sy eertydse ondersteuners verlaat is. Ná die onlangse plaaslike verkiesings staan die party op 0,5%. Met die DA wat dus met 1 387 % gegroei het en die VF wat met 77% gekrimp het, glo ek dis duidelik dat konfrontasie ‘n beter strategie as “samewerkende opposisie” is.

Die VF se leierskap het geen insig in Afrikaner- politieke sentiment getoon nie. Die party wil aan die Afrikaner voorskryf eerder as om na die Afrikaner te luister. Keer op keer het die Afrikaner se steun aan die DA getoon dat die volk konfrontasie verkies en tog het die VF lynreg teen hierdie logika ingegaan.

Pieter Mulder probeer aan die volk vertel dat hy agter die skerms hardekwas is, maar die party se krimpende ondersteuning toon dat die volk dit nie koop nie. Verbysterend genoeg kan die VF dit nie begryp nie.

Afrikaners ondersteun in elk geval nie meer Afrikanerpolitiek nie. Naspers en die SABC het dit suksesvol gediskrediteer. Afrikaners se politieke strategie is gereduseer tot my “vyand se vyand is my vriend”. Die volk streef nie meer na ‘n volksparty nie en Afrikanerselfbeskikking is nie iets wat ernstig opgeneem word nie. Afrikanerpolitiek het doodgewoon geloofwaardigheid verloor.

Omdat Afrikaners nóg ‘n Afrikanerparty soek nóg ‘n deeglike begrip van die proporsionele kiesstelsel het, stel hulle nie in ‘n klein etniese belange party belang nie. Hulle soek ‘n enkele sterk party wat die ANC kan teengaan. Hulle verstaan nie die potensiaal van ‘n eie party in ‘n opposiekoalisie nie. Dis net te ingewikkeld en boonop het die VF se deelname aan die ANC-regering daardie logika ondermyn.

Die VF kan nét homself vir sy ondergang blameer. Ek is daarvan oortuig dat daar ‘n kritieke uitbloeipunt is waar enige politieke party alle geloofwaardigheid verloor. Vanaf daardie punt is daar geen kans op herstel nie. Ek is van mening dat die VF reeds daardie punt oorgesteek het.

Daar is wel ‘n nuwe geleentheid aan die ontwikkel. Hierdie geleentheid word deels deur die ondergang van die VF en deels deur die linkswaartse verskuiwing van die DA geskep. Ongelukkig sal die DA nog verder links moet beweeg voordat dit noemenswaardige Afrikanerondersteuning gaan verloor. Tóg, die party moet bloot sy huidige linkswaartse momentum volhou en kort voor lank sal daardie punt bereik word.

Dit is my mening dat dit nou die tyd is om ‘n nuwe Afrikanerparty te begin. So ‘n party sal die idéé van Afrikanerselfbeskiking op ‘n konfronterende wyse nastreef. Dit sal spreek tot die VF se eertydse ondersteuners sowel as Afrikaners wat toenemend oor die DA en dus deelname aan die NSA ontnugter gaan word.

Ongelukkig glo ek nie dat so ‘n party tot stand gaan kom nie. Die hoogs gefragmenteerde aard van regse poltiek skep ‘n verlamming wat enige innovering om ‘n nuwe beweging op die been te bring in die kiem smoor. Maar, dan onstaan die vraag: “Watter belang het die deelname van blankes aan die NSA-sisteem nog enigsins?” Sommiges reken dat dit deel van ‘n strategie met vele fasette is. Ek het toenemend my bedenkinge. Dís immers wat die spotprentkunstenaar, Zapiro, jare gelede as die “Little white side show” geskets het.

Johannesburg op ’n trapfiets

{jathumbnail off}

Die fiets het ’n paradoks geword. Dis tegelyk ’n vervoermiddel vir die armes en ’n speelding vir viertrekvoertuigeienaars.

En dis laasgenoemde en hul rygoed wat verlede Sondag ’n parkeerterrein in Midrand vervuil vir die wegspring van Johannesburg se grootste fietsren.

’n Gebeurtenis soos die 94.7-fietsren waarin 25 000 fietsers vir ’n paar uur die snelweë en hoofare van Johannesburg op horings neem, word die beste opgesom deur ’n gedig van die Russiese digter Wadim Sjersjenewitsj waarin hy skryf van die “puisies van fietse op die pad van pokke” en die “geliefde masjiene” wat hom neem na “die stedelike gat”.

Die Russiese (en Italiaanse) konstruktiviste se aanbidding van die masjien is wat elke fietser inspireer. Die wedren word immers geadverteer met die slagspreuk: “Blood, sweat and gears”.

Met die aantree hoor jy rondom jou omtrent net Afrikaans. Soos rugby, is fietsry kennelik ’n Afrikanersport.

Dog ’n sport vir amateurs, want almal kan daaraan deelneem, van professionele fietsers tot die vrou wat later in die middestad van Johannesburg al swetende teenoor my bely: “Dis my derde probeerslag. Die vorige twee kere kon ek nie klaarmaak nie.”

Daar heers ’n karnavalatmosfeer. Al staan almal met hul blink fietsrame en futuristiese klere en helms soos beeste in ’n drukgang.

Langs my gesels ’n man van Northcliff wat al die Argus in Kaapstad gery het. “Is dit jou eerste wedren?” vra hy belangstellend. “Pasop net vir die ouens wat aan jou regterkant verbykom. Wees op die uitkyk dat hulle nie in jou vasry nie.”

Uit die groot luidsprekers hits ’n opgeruide aankondiger die fietsers aan, tussen doef-doefmusiek deur. Telkens as nog ’n groep, J, of K of L – elke fietser, soos elke ketter, het sy letter – oor die aanvangstreep beweeg, bereik sy stem ’n histrioniese hoogtepunt.

Uiteindelik breek die groot oomblik aan en word die K-groep tot die stryd opgeroep. Honderde klikgeluide weerklink soos die knippe van fietsskoene aan die pedale vasheg – en hulle is weg. Iewers registreer elkeen se RaceTec-skyfie neffens die voorwiel die wegspringoomblik.

Enkele ure lank is die M1- en N14-snelweg, die middestad, Jan Smuts, Homestead, Douglas, Witkoppen en ander boulevards aan fietse, pleks van motors, oorgelewer.

En watter voorreg is dit nie om die hele M1 op ’n fiets te mag verken nie: die tekstuur van die teer, die monumentale beton van die oorbrûe, die lowerhange van Parktown of Westcliff.

’n Mens kan filosofies raak oor jou tweewielervarings. Soos die Vlaamse wysgeer Marc van den Bossche in sy boek Wielrennen skryf: “Fietsry maak my denke vry.” ’n Mens is vasgevang in die oomblik en monitor gedurig die pad, die omgewing, jou medefietsers en die oorblywende krag in jou bene. Maar die vrye denke bo-op ’n fiets behels ook die somtotaal van jou herinneringe en assosiasies met Johannesburg en sy strate.

Trouens, elke straatnaam verteenwoordig ’n stuk persoonlike en politieke geskiedenis.

Iewers onder die teer van “Malibongwe” leef Hans Strijdom steeds voort.

Met die stywe opdraand deur The Wilds beland jy skielik in Berea en die middestad van Johannesburg, waarna ’n paar skouspelagtige draaie op en af van die M2 volg.

Die medalje wat jy vier uur later by die wenpaal ontvang, bevat die ietwat ironiese inskripsie: “A world-class African city”.

Die stroom hoofsaaklik wit en Afrikanerfietsers uit Pretoria en Centurion wat die middestad van Johannesburg tref, laat jou dink aan die woorde van die Sting-liedjie: “I’m an alien, an Englishman in New York.”

Want die bleek fietsers in hul helder sintetiese hempies, stywe broeke en helms op Japanse en Italiaanse selfgedrewe tegnologie ontmoet hier ’n heel ander bevolking. ’n Laegraadse etniese konfrontasie, hoewel vriendelik, knetter in die lug.

Naby die ronde Ponte-wolkekrabber drentel swart seuntjies, moontlik uit die Kongo, verwonderd op die sypaadjies rond en waai af en toe vir die verbysnellende ryers teen die afdraand. Naby Mainstraat en die ou Nedbank-hoofkantoor staan ’n swart vrou en skree iets in haar taal, gevolg deur ’n Engelse woord wat sy oor en oor herhaal.

Johannesburg is lankal nie meer wêreldklas nie, maar wel ’n Afrikastad vol stalletjies, ’n Derdewêreld-straatmark tussen Bauhaus-monumente uit ’n vervloë tydvak. Die stad huiwer tussen twee beskawings soos ’n reus wat wik en weeg of hy oor die Amasone moet spring. Die rit op ’n fiets deur die middestad raak surrealisties: vreemd en onsamehangend soos die Dada-kunstenaar Marcel Duchamp se beroemde fietswiel wat bo-op ’n kroegstoeltjie gemonteer is.

Teen die afdraand in Jan Smuts verby die dieretuin “klok” ek 67km/h op my fietsrekenaartjie. Spoed. Die wind in jou hare. Wie het ’n afslaankapmotor nodig? Net daarna in die koeltes van Saxonwold hou ’n man met uitgestrekte arm ’n kleinerige Bar-One na my uit wat ek onwillekeurig vasgryp. Ek kou die taai stuk toffie en melksjokolade heel, kilometers ver.

Daar is iets Sisufosiaans aan fietsry. Pleks van ’n klip soos wat Sisufos teen die berg op en af moes stoot, trap ’n mens jou liggaamsgewig teen die bulte op, met die hoop op ’n kortstondige vryrit teen die daaropvolgende afdraand af. Net om die proses te herhaal, ad absurdum.

’n Fietsren van bykans 100 km lank toets ook die ryer se wil. Sonder deursettingsvermoë kom niemand die lang, steil bulte van die N14 of die gepas genoemde Heartbreak Hill in Midrand op nie. Die laaste 20 km voel verder as die voorafgaande 70.

As jy (volgens RaceTec) 4 uur en 14 minute later in Midrand verby die eindpunt van jou fiets afklim, medalje in die hand, sukkel jy om staanplek vir jou ryding tussen die menigte te vind.

Die gevoel is iets tussen verligting en ’n beskeie soort triomf. Maar ook ’n vae bewoënheid omdat die lewe so kort is. Holbein moes fietse geskilder het.

Ons vlees hang aan ons skelet soos ’n fietser bokant sy geraamte van aluminiumallooi of koolstofvesel huiwer.

Skynheilige klaers oor die Inligtingswet

Daar is ‘n grootskeepse geskeur van klere en strooiery van as op die hoof agv die goedkeuring van die Wet op die Beskerming van Staatsinligting gister in die parlement. Gistermiddag sou Chicken Little inderdaad gedink het die hemele val op hom, soos veral lede van die hoofstroommedia te velde getrek het teen die goedkeuring van dié omstrede wet. Die DA se Swazi-kader, Lindiwe Mazibuko, het donker waarskuwings gerig dat die voorgestelde wet Suid-Afrika se vryhede sou vernietig. Baie soos die regstellende aksie en “tokenism” wat gesorg het dat sy parlementêre leier van die DA geword het, ook sorg dat blanke mans van ons vryheid ontneem word om op ‘n gelyke grondslag met swartes vir poste mee te ding, wil ek amper in reaksie skryf.

Maar goed, ek verstaan wat die probleem met die wet is, en as ‘n belastingmelkkoei bekommer die wet my uiteraard. Dit is duidelik ontwerp om die waarheid van die publiek weg te hou, sodat vriende van die Shaik-familie nie aan ongewenste publisiteit blootgestel moet word nie, of wat seg ek als, Mac? Dis sal ongetwyfeld en onafwendbaar lei na nog groter plundery en korrupsie, iets wat niemand buiten vriende van die Shaiks of ANC-kaders wil hê nie. My probleem is dus nie soseer met teenstand teen die wet nie, maar eerder met diegene wat die weerstand bied.

Wat my aanbetref is baie van hulle net so aandadig aan die verstekery van die ongemaklike waarheid as wat die ANC self is en dus probeer hulle hulself heiliger as die Pous hou. Daar is geen beter voorbeeld van hierdie skynheiligheid as die voorsanger in die Job-koor teen die Inligtingswet, Mondli Makhanya, nie. Makhanya is die voorsitter van SANEF (die Suid-Afrikaanse Nasionale Redakteursforum.) ‘n Emosionele Makhanya het gebieg dat hy gebroke voel omdat die ANC hierdie wetsonwerp goedgekeur het. Ag foei. My hart bloei vir hom.

Was dit immers nie die einste Makhanya wat in 2008 vir David Bullard afgedank het nie? Bullard het ‘n satiriese fantasie in die Sunday Times geskryf waarin hy gespekuleer het dat, indien Afrika nie deur Europa gekoloniseer was nie, dit waarskynlik deur China gekoloniseer sou word. Nes ‘n wafferse Maharaj wat nie van die waarheid oor sy misstappe hou nie, het Makhanya nie van die elemente van satiriese waarheid in Bullard se stuk gehou nie. Bullard is dus deur Makhanya afgedank. Die boodskapper is dus geskiet. Bullard is vir ‘n rassis uitgekryt en ontslaan.

Is dit net ek wat die ironie hierin sien? Makhanya beskou die waarheid as ongerieflik en dank dus vir Bullard, die boodskapper wat die waarheid oordra, af. Die ANC beskou die waarheid oor die grootskeepse korrupsie wat endemies binne sy geledere voorkom as ongerieflik, en wil dit onderdruk en die draer van die boodskap summier in die tronk stop.

Bogenoemde geld eweneens vir ‘n hele aantal van die einste redakteurs en joernaliste, onder andere Mad Max du Preez, wat so in rep en roer is oor die voorgestelde wet. Hulle wil self niks van die waarheid weet nie, byvoorbeeld dat die Nuwe Suid-Afrika ‘n nare gedrog is wat op ‘n ramp afstuur omdat multikulturalisme eenvoudig nie werk nie, of dat die sogenaamde glorieryke ou generasie van die ANC ook bloot net ‘n spul terroriste was. Die waarheid hieroor sal jy egter byna nooit in hulle publikasies lees nie. Boodskappers wat die waarheid praat, word moedswillig in die media gemarginaliseer met diegene soos Leopold Scholtz en Mad Max se gunstelingskelwoordjies: “Rassis!” of “regses!” As Mad Max en kie maar net kon, sou diegene wat die ongemaklike waarheid bly praat, sekerlik self in die tronk gestop word.

Verskoon my dus as ek weliswaar gekant is teen die nuwe wet, maar andersyds uiters skepties staan oor die integriteit van die luidste stemme van protes daarteen.

Фильчаков

DA in Johannesburg ontkieser blankes

Hierdie gaan ‘n kort rubriek wees, want ek moet gaan klaarmaak om aan die jaarlikse 94.7-fietswedren te gaan deelneem. Gister was ek heel dag in die Vryheidsfront se federale raadsvergadering en Vrydagaand by Pretoria-PEN se buitengewone vergadering.

Dus gaan vier ure en bykans 100km op ‘n resiesfiets deur die strate en snelweë van Johannesburg vir my ‘n welkome verandering van onophoudelike vergaderings wees! Iets wat raadslid Franco de Lange, die VF se enigste verteenwoordiger op die Johannesburgse stadsraad, gister gesê het, het my egter bygebly: Vóór die onlangse munisipale verkiesing het die DA se raadslede in Johannesburg 70% uit blankes bestaan en 30% uit anderskleuriges. Tans is die verhouding presies die omgekeerde, met 30% blanke DA-raadslede en 70% anderskleuriges.

Met ander woorde, die DA se interne regstellende aksie het reeds geslaag en die blanke raadslede in Johannesburg verkeer nou by verre in die minderheid. Nietemin bestaan die DA se kiesers in Johannesburg nog grotendeels uit blankes wat tydens vanjaar se plaaslike verkiesing in groot getalle vir die liberale party van mev. Helen Zille gestem en hul rug op die Vryheidsfront gekeer het.

Dit wil voorkoms asof, ten minste in Johannesburg, die Westerse minderheid verkies om nie meer verteenwoordig te wees nie en die munisipale politiek as’t ware op ‘n skinkbord aan Soweto, Alexandra en ander swart woonbuurte oorhandig. Die Westerse minderheidskiesers spreek deur hul steun vir die DA ook die mening uit dat swart of bruin verteenwoordigers meer bekwaam as blankes is. Dít, terwyl die koerante deurentyd oor die swak toestand van Johannesburg se finansies, asook die endemiese korrupsie in munisipaliteite, berig.

Is dit die DA wat die blankes ontkieser of ontkieser die stemgeregtiges hulself? Soos kalkoene wat keer op keer vir Kersfees stem, wil dit voorkom asof die Johannesburgse blankes polities boedel oorgegee het.

Daar is ‘n ou gemeenplaas wat lui: Mense ontvang die regerings wat hulle verdien. Ek ontvang heelwat kritiek weens my betrokkenheid by die Vryheidsfront, die enigste Afrikanerparty wat by die formele politiek betrokke is, maar my antwoord aan sulke kritici is: Die beste stuurlui staan aan wal! Waarom is u self nie betrokke by ‘n party soos die Vryheidsfront en verander dit in ‘n hoofstroom- Afrikanerparty wat ‘n miljoen stemme op hom kan verenig nie?

Die teenstrydighede in die DA, asook die onlangse korrupsieskandaal in die Midvaal-munisipaliteit, gaan hom op die duur ondergrawe as ‘n party wat nóg vis nóg vlees is. Tans verkeer hy in die sleurstroom van die ANC, met regstellende aksie, grondhervorming en ‘n sosialistiese welsynstaat as beleid, maar maak steeds daarop aanspraak dat hy die belange van minderheidsgroepe soos die Afrikaners en Engelssprekende blankes verteenwoordig.

Soos ek verlede week in ‘n kort briefie in die Sunday Times geskryf het: “Suid-Afrika smag na nuwe politieke idees.” Afrikaners behoort nie net ‘n oplossing vir hul eie penarie as minderheidsgroep aan te bied nie, maar ook ‘n oplossing vir die hele land en Suider-Afrika. Anders as die DA, behoort ons egter nie swart of bruin stemme na te jaag nie. Inteendeel, ons moet die Afrikaners en ander inheemse blankes wat met ons vryheidsideaal identifiseer in een party saamsnoer en dan die stelsel verander sodat die “demokratiese sentralisme” waarvan John Kane-Berman van die SA instituut vir rasseverhoudinge praat, beëindig kan word.

So pas gister is sowel ek as my vrou Karin, die redaktrise van hierdie webwerf, tot die Vryheidsfront se federale dagbestuur verkies, die tweede hoogste gesagsligaam in die party. Sy is ook voorsitter van die Vrouekomitee en ek voorsitter van die Navorsingskomitee. Ons wil daardie posisies gebruik om van die idees wat op hierdie webwerf ontwikkel word in die Vryheidsfront in te dra en te sorg dat dit partybeleid word.

Daar is reeds soveel internasionale navorsing oor selfbeskikking, minderheidsregte, asook taal- en kultuurregte, gedoen. Al wat ons moet doen, is om daardie navorsing vir ons plaaslike omstandighede aan te pas en verwoed in die Suid-Afrikaanse en internasionale media te propageer.

Sowel PRAAG as buite-buiteparlementêre kultuurorganisasie as die Vryheidsfront wat in die parlement, asook op provinsiale rade en munisipaliteite verteenwoordig is, bied twee uitstekende platforms om juis dít te vermag.

In weerwil van die swartgalligheid onder baie van ons mense, is ek daarvan oortuig dat die keerpunt net om die draai lê. Die DA-foefie staan al hoe meer ontmasker met sy drogbeelde van ‘n tweede, “meer doeltreffende ANC” wat hy aan die publiek voorhou. ‘n Behoorlike politieke tuiste vir die Afrikaner moet dringend tot stand kom in die vorm van ‘n meer dinamiese, aanvallende Vryheidsfront wat met groter selfversekerdheid aan die nasionale debat deelneem.

‘Liberale’ Rhodes en Smuts méér rasbehep

Me. Helen Zille, die leier van die DA, is ’n tipiese Engelse Suid-Afrikaner wat oorloop van selfvertroue. Vandaar die gemak waarmee sy in haar artikel verlede week ’n swart lid van haar party, mnr. Masizole Mnqasela, van “Verwoerdianisme” beskuldig weens sy beswaar dat me. Lindiwe Mazibuko “soos ’n wit persoon klink”.

Soos William Faulkner gesê het: “Die verlede is nooit klaar nie. Dis nie eens verby nie.”

Dit geld veral in Suid-Afrika.

Zille mag dink dat die Anglo-liberale tradisie in die land hom nog nooit aan rassedenke skuldig gemaak het nie, maar sy is verkeerd. Genl. Jan Smuts en ander liberale denkers wat vierkant binne die Engels-Suid-Afrikaanse en Britse tradisie gestaan het, het ’n veel sterker siening oor ras en rasseverskille as Verwoerd gehad.

Sy beweer dat rasse- of etniese kwotas ’n begrip sou wees wat Verwoerd uitgedink het. Hiervoor beroep sy haar op ’n obskure artikel van Verwoerd wat hy blykbaar in 1937 in Die Transvaler gepubliseer het. In die stuk kla Verwoerd oor die hoë persentasie Jode in die Suid-Afrikaanse sakewêreld en professies, en doen ’n moontlike kwotastelsel aan die hand wat geleidelik ingevoer sou word, want, sê Verwoerd, “maatskaplike en ekonomiese kwessies word nie met die waai van ’n towerstaf opgelos nie”.

Zille se retoriese tegniek om swart nasionaliste met die “Verwoerdiaanse” teerkwas by te kom, ignoreer doelbewus die feit dat etniese kwotas in vele lande met veelvolkige of multi-etniese bevolkings toegepas word. In vele samelewings is daar gesofistikeerde minderhede wat ekonomies beter as ’n arm en onopgevoede meerderheid presteer. Hulle word dan aan etniese kwotas onderwerp.

Etniese voorkeurbeleide is daarom beswaarlik “Verwoerdiaans”. In sy klassieke studie, “Ethnic groups in conflict”, noem Donald L. Horowitz voorkeurbeleide in die volgende lande: Maleisië, die Eerste Nigeriese Republiek, die Suidelike Filippyne, Fidji, Sri Lanka, Indonesië en die deelstaat Andra Pradesj in Indië. Die VSA, waar regstellende aksie vandaan kom, kan ook by dié onvolledige lys gevoeg word.

In haar Engelse morele meerderwaardigheid vergeet Zille dat Cecil John Rhodes se standbeeld steeds in haar Kaapstad staan met die inskripsie: “Thy hinterland lies there.” Rhodes se opmerkings oor ras en etnisiteit was veel meer “rassisties” in ’n eietydse sin as enigiets wat Verwoerd ooit gesê het. In 1893 het Rhodes die berugte woorde geuiter: “Nege-tiendes van hulle (swartes) gaan hul lewens met handearbeid deurbring en hoe gouer dit aan hulle tuisgebring word, hoe beter.”

Dog, lank voor Verwoerd het die liberale Smuts reeds met die 1936-wet op grondbesit ’n stelsel van apartheid ingestel. In Smuts se Rhodes-gedenklesing, wat in 1929 in Oxford gelewer is, stel Smuts ’n stelsel van “parallelle ontwikkeling” vir die hele Brits-beheerde Afrika voor.

Smuts se lesing heet “Naturellebeleid in Afrika” en daarin spreek hy hom soos volg oor swart mense uit: “Die neger en negroïede Bantoe maak ’n aparte (distinct) menslike tipe uit waarsonder die wêreld armer sou wees. Dit het hoofsaaklik ’n kindertipe gebly, met ’n kindersielkunde en -beskouing.”

Volgens Smuts is die vader van dié beleid van “parallelle ontwikkeling”, wat grootliks ooreenstem met die Nasionale Party se latere “afsonderlike ontwikkeling”, niemand minder nie as Cecil John Rhodes. Smuts sê: “Hierdie beleid het sy oorsprong in Suid-Afrika, en wel in die beroemde Glen Grey-wet soos dié deur Cecil Rhodes opgestel is.”

Rhodes se Afrika-beleid het twee hoofbegrippe behels: “Blanke nedersetting om die staalraamwerk te verskaf en die prikkel tot ’n duursame beskawing, en inheemse naturelle-instellings om uiting te gee aan die besonderse Afrika-aard van die naturelle in hul toekomstige ontwikkeling en beskawing.”

Vir Smuts was “die hoofdoel van die Glen Grey-wetgewing… egter om die naturel sy eie instellings te gee vir selfontwikkeling en bestuur”.

Klink dit nie baie soos die eertydse “groot apartheid” nie? Maar Smuts, die vader van die Suid-Afrikaanse liberalisme, was ook ten gunste van aparte woonbuurte, want hy sê voorts: “In hierdie groot sake van ras, kleur en kultuur, kan alleen afskeiding van woonbuurte en parallel-instellings reg laat geskied aan die ideale van albei bevolkingsdele. Die stelsel is aangeneem en verwelkom deur die oorgrote meerderheid van die naturelle; dog ’n klein opgevoede minderheid wat ‘gelyke regte’ met die blankes eis, is daarteen gekant.”

Selfs J.H. Hofmeyr, Smuts se regterhand wat ’n reputasie as ultraliberaal had en ten gunste van universele stemreg was, was gekant teen die vestiging van swart mense in en om die blanke stede. Helen Zille is insgelyks gekant teen “die in-bus” van Xhosas uit die Oos-Kaap na die Wes-Kaap, soos sy op ’n keer oor RSG gesê het. Dit klink amper na die soort teenimmigrasiestandpunt van die meer “regse” Europese partye.

Zille is hovaardig oor die IVP-LP mnr. Koos van der Merwe, wat sy “’n vorige lid van Andries Treurnicht se Konserwatiewe Party” noem “wat steeds rasse-identiteite op mense afdwing om te bepaal wat hulle kan en nie kan doen nie”. En tog het sy voor die munisipale verkiesing nie Solidariteit onder die voormalige KP-lid mnr. Flip Buys as politieke bedmaat geweier toe dié vakbond aangekondig het dat sy lede oorweldigend vir die DA gaan stem nie!

Het liberale Engelse soos Zille regtig morele lessies aan Afrikaners en swartes oor “Verwoerdianisme” te leer wanneer hul eie tradisie ewe skuldig aan koloniale en paternalistiese sienings as dié van Verwoerd was?

Hierdie rubriek verskyn ook in vandag se Rapport.

Die DA se eie Yengeni-skandaal

Tony Yengeni is in 2004 skuldig bevind en tot tronkstraf gevonnis agv magsmisbruik. Hy het sy posisie misbruik en op korrupte wyse ‘n onregverdige afslag op ‘n luukse viertrekvoertuig bekom. In die vreemde Nuwe Suid-Afrika was ‘n kleinerige minderheid, stellig iewers tussen 10% en 20% van die bevolking, destyds gewalg deur die onverkwiklike spektakel van Tony Yengeni wat na die tronk as ‘n held begelei is. Die meerderheid van die bevolking het egter aanhou stem vir sy party, en was klaarblyklik nie juis ontstig deur die verering van die anti-held nie. Die minderheid wat wel deur die heldeverering vir ‘n misdadiger afgestoot is, het hulself kennelik moreel meerderwaardig gevoel. Die Demokratiese Alliansie was voor in die koor van diegene wat Yengeni se begeleiding veroordeel het.

Net jammer die DA het geen morele lessies aan ander te leer nie.

Die bevindings van die Openbare Beskermer se ondersoek na die ongerymdhede in die Midvaalmunisipaliteit dui daarop dat baie soortgelyke wanpraktyke aan Yengeni s’n al vir ‘n geruime tyd in die DA-beheerde Midvaal plaasvind. Volgens die verslag van die Openbare Beskermer het mnr André Odendaal, ‘n prokureur en die leier van die DA in Midvaal, na bewering erwe teen ‘n belaglike afslag by die stadsraad aangekoop, en die eiendomme dan na bewering teen ‘n enorme wins herverkoop. Die ooreenkomste tussen Yengeni se optrede en Odendaal se beweerde misdrywe is voor die hand liggend: Yengeni het sy gesagsposisie misbruik om ‘n onredelike afslag te bekom. Odendaal het na bewering presies dieselfde gemaak. Hy het na bewering sy eie posisie misbruik om ‘n onredelike afslag op eiendomme te bekom, en persoonlik daaruit munt geslaan.

Voorts herinner die flou pogings tot verontskuldiging van die DA sterk aan die spektakel rondom Yengeni, waartydens die ANC hom steeds as ‘n held voorgehou het. Die DA probeer tans desperaat om te skerm vir Odendaal en sy trawante, deur te beweer dat die Openbare Beskermer geen korrupsie bemerk het nie. Die vervolging van korruptes is egter die plig van die Departement van Justisie, nie van die Openbare Beskermer nie, en dit is nie net moontlik nie, maar inderdaad waarskynlik, dat veral Odendaal, maar ook ander DA-kaders, hulself eersdaags in ‘n hof kan bevind, indien nie agter tralies nie.

Dit is ook so dat Rooi Helen Zille, daardie groot bewonderaar van kommuniste soos, ironies genoeg, die Sowjet-opgeleide Yengeni, reeds sedert minstens 2009 bewus was van die grootskeepse geknoeiery in Midvaal, maar steeds hardnekkig en blindelings lojaal gebly het aan haar eie kaders in Midvaal. Sou Odendaal of ander DA-kaders in Midvaal wel skuldig bevind word aan korrupsie, sou ek persoonlik nie verbaas wees om te sien hoe Rooi Helen op aapagtige wyse toyi-toyi-passies uitvoer wanneer haar eie party se kaders die hekke van die gevangenis binnegaan nie.

Die tyd vir net praat is verby

Onlangs het Solidariteit aangekondig dat hulle toekomsnavorsing gedoen het na verskilllende scenarios van die politieke en maatskaplike omstandighede wat vir Afrikaners voorlê.

Die doel van hul ondersoek is baie lofwaardig en is daarop gemik om ‘n strategie te ontwikkel waar Afrikaners ‘n positiewe bydrae tot die nuwe Suid-Afrika kan maak.

Op hul webwerf kondig Solidariteit aan dat meer as halfmiljoen Afrikaners die sogenaamde Delarey-scenario ondersteun. Ongelukkig is die lys organisasies wat die vergadering bygewoon het, die sogenaamde pre-1994 ‘jurassic park’ organisasies wat binne die nuwe bestel hul relevansie verloor het en nou sukkel om ‘n nuwe ‘raison d’être’ oftewel voortbestaandsdoel, te herontdek.

Die getalle lyk egter baie na die name van siele waarvan Nikolai Gogol, die Russiese skrywer in sy werk ‘Dooie Siele’ vertel; lang lyste name van mense wat reeds verdwyn het…

Die Afrikaner Burgerlike Netwerk, oftewel die ABN is gestig met Flip Buys van Solidariteit as voorsitter. Die ABN is dus de facto Solidariteit in ‘n nuwe baadjie getooi. Net soos in die geval met die FAK, sal dit waarskynlik ook deur die vakunie-inkomstestroom befonds word.

Dit skemer egter duidelik deur dat die waarskynlike doel van die ABN is om die reste van die ‘jurassicpark’-groepies in ‘n meer moderne gewaad van ‘fatsoenlike toekomsgerigte organisasies’ saam te snoer en om hulle weer ‘n bestaansdoel te gee.

Jacques van der Elst het reeds amptelik laat weet dat die Akademie vir Wetenskap en Kuns die ABN-stigtingsvergadering slegs as waarnemer bygewoon het. Ek vermoed hy was nie die enigste nie.

Met die die stigting van die ABN kan Solidariteit met reg die sprong van ‘n vakunie na ‘n Afrikanervolksbeweging maak en dit befonds sonder om sy inkomstestroom van sy veelrassige vakunielede op die oog af in gevaar te stel.

Hierdeur wil ek nie enigsins fout vind met dit waarmee Solidariteit besig is nie, maar wel met die vermoede dat die strategie ‘n aksieplan van Solidariteit en sy trawante is wat die sogenaamde regse groeperings spesifiek daarvan uitsluit. Dit is jammer en tragies dat PRAAG, die die Afrikanerfront, die Afrikaneralliansie, en vele ander, spesifiek van toekomsbeplanning van die Afrikanervolk uitgesluit word en soos die destyde Broederbondbesluite namens die Afrikaner geneem is. Dit is ook jammer dat Solidariteit alle uitnodigings van samewerking met ander Afrikanerorganisasies op hooghartige wyse ignoreer.

My ontleding is dat die oorlewing van die Afrikanervolk nie sonder die daadwerklike ondersteuning en bydrae van behoudende Afrikaners moontlik sal wees nie. Hulle is nie manteldraaiers nie, maar die die stille standvastige meerderheid wat hulle nie deur gereelde mediareklames en TV-saamtrekke laat mislei nie.

Die ABN se hoofdoel, volgens die Solidariteit webblad is:

“Die ABN fokus op Afrikaanse onderrig en opleiding van ŉ hoë gehalte; ŉ burgerlike nie-partypolitieke strategie teen die gevolge van die ANC se Nasionaal Demokratiese Revolusie; die vestiging van landswye belasting- en gemeenskapstrukture; projekte om die Afrikaner se geskiedenis in perspektief te stel en sy erfenis te bewaar; die skep van ŉ regsplan om burger- en kultuurregte te beskerm; die oprigting van selfdoeninstellings op sleutelgebiede; en die formulering van ŉ plan om buitelandse steun te werf vir groter kulturele vryheid vir Afrikaners in lyn met moderne VN-standaarde.”

Dit is die onderstreepte woorde wat hier van belang is, want vandag word daardie taak aangespreek deur ‘n groep mense wat buite die Solidariteitdampkring staan.

Regdenkende Afrikaners sal die ABN se breë oogmerke fisies, moreel en finansiëel kan ondersteun. Die knoop lê egter met die uitvoering van die onderstreepte sin.

Reeds voor 2000 werk die Nasionale Belastingbetalersunie, onder leiding van mnr. Jaap Kelder van die NBU, aan die vestiging van belastingbetalersverenigings regdeur die land en tans is daar bykans 200 aktiewe BBV’s stewig gevestig. Hulle wil nie deel van die ABN se planne wees nie, nog minder will hulle by Afriforum aansluit. Hulle wil hul eie ding op hul eie manier doen en wil nie aangesê word deur ander nie. Om nuwe Afriforumbeheerde gemeenskapsrade op dorpe te stig sal nie net waansinnig wees nie, maar ook totaal verwarrend omdat dit verdeling op plaaslike vlak tot gevolg sal hê.

Die kern van die BBV’s is die begrip van direkte demokrasie waar geen politieke party of kwasie-politieke bewegings enige rol speel nie, maar slegs die belangepolitiek van die plaaslike inwoners.

Wanneer politieke partye of sogenaamde nasionale volksbewegings betrokke raak word die breë ideaal om inwoners te bemagtig en betrokke te kry, ondergeskik gestel aan die eng fokus van party lojaliteit en organisasiebelang.

‘n Langdurige spanning ontstaan onvermydelik tussen belastingbetalers en politieke partye, wat in belastingweerhouding, hofsake, dispute en antagonisme manifesteer.

Derdevlak regering wat volgens politieke partylyne funksioneer, skep ‘n onhoudbare situasie deurdat die lojaliteit van partykandidate vir eie oorlewing noodwendig by hul party lê. Die belange van die belastingbetalers is dus ondergeskik aan die belange van die regerende party.

Dit is met hierdie doel voor oë dat die Nasionale Raad vir vir die Bevordering en die Beskerming van Grondwetlike Burgerregte op die Plaaslike Owerheidsvlak Saterdag, 12 November in die Lynnwoodse NG Kerksaal gestig gaan word.

Die doel van die NBR is die beskerming van grondwetlike regte op die plaaslike owerheidsvlak. Dit sal as die Nasionale Burgerregte Raad of NBR bekend staan. Daar is geen oorvleueling tussen wat die NBR beoog en wat die ABN in gedagte het nie, behalwe dat die rolspelers nie lede van die ABN is nie, maar gewone bewese plaaslike leiers wat die rol reeds vervul wat die ABN vir homself wil toeeïn.

‘n Handves van burgerlike regte, wat streng volgens die land se grondwet opgestel is, sal help dat gemeenskapsregte op die Plaaslike Owerheidsvlak beskerm sal word. Die Raad sal a-polities wees, sal onafhanklik van Solidariteit of enige ander groepering wees, en sal sy befondsing suiwer van sy plaaslike gemeenskapsrade, sakeondernemings en internasionale agentskappe verky. Geen politieke ampsdraer mag op die Raad dien nie.

Die Raad sal ‘n statutêre Raad, geregistreer by die 185-Kommissie wees, wat volgens die bepalings van die land se grondwet opgerig is om die regerende partye te oortuig dat die plaaslike inwoners die mees bevoegde persone is om na hul eie sake om te sien.

Daardeur sal alle grondwetlike middele tot sy beskikking gebruik word en sal die Raad hom slegs in uiterste gevalle tot die land se howe wend.

Die uitdaging wat nou aan die ABN gerig word is om hierdie lofwaardige saak moreel en fisies te steun en om dit as ‘n hoeksteen van die breër prentjie te beskou.

Simboliese nydigheid jeens die Afrikaner

Die onlangse nuus oor die geldelike probleme van die Voortrekkermonument het beklemtoon wat ons reeds lankal weet: dat die staat, wat Afrikaners voor die voet belas, onwillig is om enige fondse aan die onderhoud van die Afrikanererfenis te bestee. Terwyl miljarde rande verlore gaan aan korrupsie, selfverryking, wanbesteding, Afrika- of “swart prestige”, en selfs skenkings aan ‘n landjie soos Swaziland.

Die staat se vyandigheid teenoor die Afrikaanse taal, kultuur en erfenis spruit egter uit iets diepers, naamlik uit die tradisionele Afrikanerhaat of Boerehaat wat sekere groepe in Suid-Afrika reeds eeue lank teenoor ons volk voel. Terwyl daar boeke vol geskryf is oor antisemitisme, rassisme, misogenie en soortgelyke onderwerpe, bestaan daar nêrens enige studies oor Afrikanerhaat waarvan ek weet nie. Op die oog af is die sielkunde of die sosiologie van Afrikanerhaat nog nooit bestudeer nie.

In my roman Moltrein het ek so geraak-raak aan die kwessie van Afrikanerhaat, asook die stereotipe van apartheid wat veral tydens die tagtigerjare die wêreld in gestuur is. In ‘n uiters onbillike en bevooroordeelde resensie oor my boek in Rapport, het die skrywer André P. Brink gepraat van die verteller in Moltrein se “afgesaagde, selfingenome oortuiging dat Boerehaat eintlik sy oorsprong in die antisemitisme het”. Eintlik het dit vir my gegaan oor die Europeërs se skuldgevoelens rondom die tweede wêreldoorlog en kolonialisme. In die Afrikaner het die skynheilige Europeërs ‘n gerieflike sondebok gevind.

Europa en die Westerse wêreld het ‘n groot fout gemaak deur die ANC-oorname in Suid-Afrika te ondersteun, te befonds en te orkestreer. Want, soos ons weet, het Suid-Afrika sedertdien een van die mees anti-Westerse lande geword. Nie net is ons deesdae lid van Brics nie, maar skaar ons ons gereeld aan die kant van China en die Afro-Arabiese blok in die VN téén Wes-Europa en Noord-Amerika.

In ons eie land het Afrikaner-oorgawe in 1994 nie tot die beloofde “versoening” en ‘n nuutgevonde ingenomenheid met die Afrikanerbevolking gelei nie. Inteendeel, gemeet aan die daaglikse voorvalle van redelose en verontmenslikende geweld teen ons mense, het Afrikanerhaat intussen toegeneem. Reeds klink die term “volksmoord” al hoe harder op oor die aanvalle op ons mense in hul huise en op plase deur ander groepe in die land.

Vanwaar die antipatie teenoor die Afrikaner wat ons so intens in Suid-Afrika ervaar? My antwoord daarop is dat dit spruit uit simboliese nydigheid. Dit klink na ‘n baie tegniese of sielkundige term, wat dit kan wees as ‘n mens dieper daarop ingaan. Op sy eenvoudigste behels dit egter ‘n jaloesie oor die Afrikaner se identiteit. Ons voorouers, juis omdat hulle soveel moes sukkel in die negentiende eeu en ‘n oorlog teen Brittanje verloor het, het al hul ywer in die Afrikaanse taal en kultuur gestort.

N.P. Van Wyk Louw het dit baie goed verstaan en het gemeen dat die Afrikanervolk ná 1902 ‘n “revolusionêre volk” was “wat… net na ‘n oorlog wat hy verloor het, gereed was om al sy regte stormenderhand te verower”. Die ongelooflike taalstryd wat ons in die twintigste eeu teen die magtige Engels gevoer het, het die Nederlandse skrywer Gerard Reve verstom. Slegs ‘n moderne en kragtige taal soos Afrikaans, gerugsteun deur ‘n grootse volksbeweging, kon so iets vermag.

Die twintigste eeu was vir Afrikaners die “goue eeu”, net soos die sewentiende eeu vir Nederland. Tydens die twintigste eeu het die geestelike monument van die Afrikaanse taal verrys, tesame met ons skole en universiteite, maar ook die vele tasbare Afrikanermonumente wat dwarsdeur die land te vinde is. Nou die dag het die sakeman Mario Pretorius op RSG dit betreur dat soveel van ons monumente vergete en verwaarloos geraak het. Daarom wil hy al die monumente op ‘n interaktiewe Google-kaart laat aandui sodat ons weet waar hulle oral is.

Ongelukkig het Afrikanerprestasie en die skepping van ‘n eie nasionale kultuur in die twintigste eeu ook afguns en nydigheid by die ander groepe in ons land gewek. Aanvanklik het die Engelse Suid-Afrikaners die opkoms van Afrikaans met ‘n soort verwaande irritasie bejeën. Toe die eerste Afrikaanse hoërskool in Johannesburg, Helpmekaar, deur ds. William Nicol rondom 1920 gestig is, het The Star sarkasties in ‘n hoofartikel Shakespeare aangehaal: “There is something rotten in the state of Denmark.” Vir The Star was alles wat Engels en Brits was, per definisie beter en alles in Afrikaans minderwaardig.

Maar soos wat die Afrikaanse kultuur en die Afrikaneridentiteit gegroei het, het ‘n groot identiteitskrisis onder die Engelse ontstaan, iets wat Afrikaners waarskynlik aanvanklik nie besef het nie. Was hulle steeds… Brits, of nou “Suid-Afrikaans” in ‘n sin wat grotendeels deur Afrikaners bepaal is? Veral die intellektuele en sake-elite het toenemend hatig op Afrikaners geraak. Uiteindelik is die mees ekstreme idees en middele teen Afrikaners omhels, soos kommunisme, terreur, selfs ‘n onuitgesproke volksmoord of kultuurmoord. Ons hou nie meer van hierdie nuwe, voortreflike, trotse Afrikaners nie. Daarom moet hulle weg!

Die Engelse intellektuele was in twee kampe verdeel: die radikale of ultraliberale soos Sheena Duncan of Helen Zille van die Black Sash en die kommuniste soos Denis Goldberg, Joe Slovo, Ruth First, Albie Sachs, Jeremy Cronin, Bram Fischer en ander. Albei kampe het egter een doel voor oë gehad: om die Afrikanerbeweging tot niet te maak deur ‘n alliansie met swart nasionaliste te smee.

Die sogenaamde “nasionale demokratiese revolusie” van 1994 was enersyds ‘n Sowjet-geïnspireerde begrip en andersyds ‘n etnies Engelse of Angel-Saksiese revolusie wat bedoel was om die invloed van Brittanje in Suid-Afrika te herstel. Vandaar ook die hertoetrede van die land tot die Statebond. Die kultuur van die NDR bestaan daarom uit die tradisionele “imperiale mistiek” rondom die Britse koningshuis wat deesdae eklekties of selfs sinkretisties met Marxisme-Leninisme gekombineer word.

Polities gesproke, verteenwoordig Helen Zille en Julius Malema twee sye van dieselfde munstuk. Die enigste verskil tussen die twee is dat hulle uitgangspunte deur twee verskillende brondokumente van die NDR bepaal word. Helen Zille se uitgangspunt is die Freedom Charter, met sy klem op sosialisme of sosiaal-demokrasie. Julius Malema en sy geesgenote beroep hulle egter, behalwe op die Freedom Charter, ook op die meer kommunistiese “Strategy and tactics”-dokument wat by die ANC se Morogoro-konferensie in Tanzanië (25 April tot 1 Mei 1969) vrygestel is.

In die verklaring deur die ANC se uitvoerende komitee, word daar verwys na “ons onmiddellike vyande, die wit fascistiese regime in Suid-Afrika”, maar ook na “die imperialiste” wat insgelyks die vyande van die ANC en SAKP op daardie stadium was. Onder “wit, fascistiese regime” moet ons benewens die destydse NP-regering, ook die Afrikanervolk as sodanig verstaan. “Die imperialiste” is ‘n kodewoord vir die Weste. Dat die Westerse lande hulself uiteindelik agter die pro-kommunistiese, pro-Sowjet-beweging van die ANC en SAKP geskaar het ten einde die NDR in ons land te verwesenlik, is een van die ironieë van die geskiedenis wat tans steeds besig is om voor ons oë af te speel.

In al die beleidsdokumente van die ANC word die NDR egter gesien as ‘n sosialistiese revolusie of as die aanvanklike fase van ‘n sosialistiese revolusie. In die denke van Marx en Lenin word die wêreldgeskiedenis immers gekenmerk deur die “onafwendbare” voortgang na sosialisme en kommunisme. Die Franse revolusie was ‘n blote politieke, “bourgeois” of “nasionale” revolusie terwyl die Oktoberrevolusie van 1917 in Rusland as ‘n allesomvattende “maatskaplike” revolusie beskou is. Leonid Bresjnef van die ou Sowjetunie het ook die ANC-term, “nasionale demokratiese revolusie”, gebruik en in sy woordeskat was dit van toepassing op derdewêreldlande wat onafhanklikheid van die koloniale moondhede verkry het.

Terwyl die ANC en SAKP hulself voortdurend in Marxistiese terme uitdruk, is die hele etniese, anti-Afrikaanse komponent van die NDR tot dusver deur feitlik niemand belig nie. Trouens, die ANC/SAKP het weinig sukses gehad om hul Marxistiese slagspreuke onder die gewone swartmense van Suid-Afrika te propageer en slegs die elite druk hulself in dié taal uit. Dit is hier waar die liberale bondgenoot inkom, wat op grond van sy eeue oue Afrikanerhaat uit die Britse koloniale tradisie die etniese inhoud van die NDR bepaal het.

Eintlik is dit ‘n lagwekkende geval van “jakkals trou met wolf se vrou”: die agterlike Engelse “liberale” met hul Boerehaatidees skaar hulle aan die kant van die Marxisties-Leninistiese revolusionêre van die ANC/SAKP. Duidelik is daar geen ideologiese eenheid in so ‘n begewing nie, slegs ‘n etniese eenheid as ‘n Afro-Saksiese alliansie téén die Afrikaner, ‘n soort pragmatiese haatpolitiek. Maar dan moet ons onthou dat die Britse imperialisme en die ou tsaristiese imperialisme van voor 1917 heelwat in gemeen had. Nie verniet het heelwat Russiese dissidente tydens die kommunistiese periode na Lenin, Stalin en ander as die “rooi tsaars” verwys nie.

Haat en nyd of jaloesie is nuttige politieke gevoelens. Vandaar die ongelooflike sukses wat die anti-Afrikaner-alliansie in Suid-Afrika gehad het. Die grondslag van daardie antipatie is egter die gebrek aan ‘n nasionale identiteit wat by beide alliansievennote spook, sowel die Engelse liberale met hul heimelike versugting na die Britse heerskappy van weleer as die linkse, Marxistiese vleuel wat in die ANC/SAKP saamgetrek is. Beide groepe is sonder enige noemenswaardige nasionale identiteit. Die nasionale demokratiese revolusie kan daarom geen aanspraak op enige onderliggende “nasie” maak nie, die angsvallige aanblaas van patriotisme rondom rugby en krieket ten spyt.

Terwyl dit in ander lande waar die Westerse kultuur bedreig word, sin sou maak om op grond van blanke afkoms te groepeer, kan so ‘n strategie in Suid-Afrika eenvoudig nie slaag nie. In die eerste plek stook die Britsgesindes in Suid-Afrika reeds bykans twee eeue lank gereeld die swartmense van Suider-Afrika teen die inheemse blankes of Afrikaners op. Gegewe die ongekende welslae van hul etniese Afrikanerhaatstrategie, wat in die nasionale demokratiese revolusie ‘n hoogtepunt bereik het, sou dit futiel wees om ‘n beroep op blanke rassesolidariteit tussen Afrikaners en Engelse te doen. By tye in die verlede het so ‘n beroep in mindere of meerdere mate geslaag, maar die Engelse elite het óf trou teenoor die Britse kroon gebly, óf hul gewig by die swart radikale en kommuniste ingegooi.

Pleks dat die Afrikaner sy identiteitstryd moet prysgee, soos wat deelname aan die liberale DA tans vereis, moet die stryd om ons taal, kultuur en identiteit verhewig word. Die risiko is dat Afrikanerhaat sal toeneem, maar die spanning wat dit in die Afro-Saksiese alliansie sou veroorsaak, mag insgelyks tot die ineenstorting van die huidige stelsel lei.

Dr Lets en dr Zjivago

Dit is met skok en afgryse dat ek die artikel van dr. Lets gelees het oor die besonderhede van die brute aanranding en verkragting van hierdie studentemeisie aan Tukkies. Ons hoop en bid dat sy die krag sal vind om haar lewe weer waardig aan te pak.

Die skreiende misdaad van die situasie kon ek nie miskyk nie: ‘n “Eersterangse” burger in die Nuwe Suid-Afrika vergryp homself met al die haatlike energie in hom aan ‘n Christelike student wat net haar Bybelstudiegroep klaargemaak het, en ontsnap daarna. Dit het ‘n span dokters ure geneem om haar lewe te red. Die ironie is dat een van daardie geneeshere, dr. Lets, deur die ANC-terroristeregering as staatsgevaarlik beskou word.

Volgens die Eed van Hippokrates, die wetlike plig van ‘n geneesheer en hul geloofsbeginsels, het die span dokters reg opgetree, maar volgens die ANC-jeugliga wat voortdurend swartes aanhits om wittes te verkrag en te vermoor was die dokters se optredens eintlik irrelevant gewees. Blykbaar het Zuma sy sukses by die verkiesings ook te danke gehad aan sy status as “verkragter wat losgekom het”, wat ‘n soort kwytskelding was vir swartes om op dieselfde manier op te tree. Hul demokratiese vryhede is van daardie soort wat die Markies De Sade nagestreef het, naamlik seksueel en moordlustig. ‘n Gesonde demokrasie gee ‘n mens die vryheid om te leef volgens die beginsels van sy gemeenskap, terwyl die Zumakrasie juis die fundamentele basis van ‘n gesonde voortbestaan ondermyn deur voortdurend chaos te veroorsaak en gemeenskappe met angs en trauma te vul. Op hierdie manier word mense perfekte kanonvoer vir die rewolusie.

Tydens Stalin se groot terreurveldtog het baie burgers na jarelange se sielkundige marteling, geestelik verslyt en uitgebrand, hulself vrywillig na die galgtrokke begeef om opgehang te word. ‘n Soortgelyke gebeurtenis het ook in Rooi China onder Mao plaasgevind. Die dissidente joernalis Zjeng Yi het in sy verslag Stèles Rouges melding gemaak van hoe selfs kannibalisme op lede van die konserwatiewe Kwo min tang geregverdig was. Hierdie belewenis het sommige tot selfmoord gedryf omdat hulle hiermee gekonfronteer was met die absolute leegheid en onwaardigheid van hul bestaan, terwyl hul heersers vol trots die glorie van die rewolusie verkondig het.

Vandaar dat ek die parallel tussen dr. Lets en die protagonis in Boris Pasternak se roman Dokter Zjivago getrek het. Die verhaal gaan oor ‘n jong dokter Joeri Zjivago wat die Bolsjewistiese Rewolusie meegemaak het en ervaar het hoe alle vorme van orde en fatsoen weggeruk was en moord en bloedvergieting die plek daarvan ingeneem het. Zjivago het die individuele mens as hoogste ideaal beskou terwyl die Sowjetstaat mense as kuddediere behandel het. Die indiwidu in hierdie stelsel beteken niks nie. Dit het Zjivago tot die slotsom gebring dat van alle misdade die rewolusie by verre die mees ernstige was.

Die sorgvuldige span van dr. Lets herinner my aan dieselfde deug: die belang van die indiwidu. Die ANC met hul kommunistiese raadgewers beskou die indiwidu minder belangrik as die groep, vandaar dat hierdie verkragting – hoe afskuwelik dit ook is – geen indruk op hulle maak nie. Dit is nou eenmaal ‘n newe-effek van die rewolusie. Daardie ander Afrikanerhatende kaviaarkommunis wat volgens gerugte ook nie meer in Suid-Afrika woon nie, Nadine Gordimer, sou seker trots gewees het noudat haar eerdere verwensing keer op keer sy vervulling in “haar” Suid-Afrika vind.

Dit is vir gewone mense van deug moeilik om hierdie dade te verstaan. Dit is in die natuur van kommunisme om barbarisme te bevorder. As voorbeeld kan ons kyk na die skrywes van die Sowjetpropagandis Ilja Ehrenburg wat in sy opstel (in Engels vertaal) “Kill” geskryf het dat as jy nie ‘n Duitser per dag doodgemaak het nie, het jy daardie dag gemors. Daar is niks vermaakliker as ‘n hoop Duitse lyke nie. Jou kinders smeek jou om soveel moontlik Duitsers te vermoor. Die enigste ding wat tel is hoeveel Duitsers doodgemaak is. Moenie huiwer nie. Maak dood.

Die Rooi Leer, aangevuur deur Ehrenburg se oproep, het goed hul bes gedoen en uiteindelik miljoene Duitse burgerlikes aan die oosfront vermoor, verkrag en uitgehonger, terwyl hierdie gruweldade jarelang onder die tapyt ingevee was.

Is dit nou nie soortgelyk wat die ANC doen nie? Na elke verkiesing kom daar steeds meer kommuniste in die regering, selfs al het niemand vir hulle gestem nie, en hulle beheer watter inligting oor die wêreld versprei mag word en wat nie. Dit is gelukkig danksy internet dat die situasie in Suid-Afrika moeilik verborge kan bly van die buiteland.

Dr. Lets se span, tesame met al Suid-Afrika se dokters het sekerlik een van die moeilikste en ondankbaarste werke in die land, maar hulle vorm ‘n klein dog belangrike bastion teen die volskaalse ondergang in ‘n wêreld van suiwer anargie en hel. Vanweë die kruipende Nuwe Wêreldorde wat uit dieselfde wanaangepaste kommunistiese misbaksels bestaan, begin ons te besef hoe waardevol dr. Lets se optrede is. Die voortbestaan van die weste as geheel hang indirek van die Afrikaner se optredes af. Ons beskik die krag om die gruwel te ontmasker en die koers van die weste te beïnvloed.

Kom ons doen dit.

Letterkunde en die nasionale demokratiese revolusie

Die afgelope week of wat het daar ‘n soort onderonsie of relletjie hom tussen Afrikaanse skrywers afgespeel rondom die voortbestaan van die skrywersvereniging Pretoria-PEN. Tydens ‘n telefoongesprek tussen my en ‘n ander skrywer het hy die beswaar geopper dat ek “radikaal in die klassieke sin” sou wees.

Iewers in die sewentigerjare het ‘n sielkundige van Rhodes, ‘n Afrikaner, in die destydse lyfblad van die Progressiewe Party, Deurbraak, geskryf dat “die onvermoë om radikaal, of tot aan die wortel, te dink, een van die Afrikaner se swakhede is”. In dié opsig is die beswaarde skrywer ‘n tipiese Afrikaner, wat eerder die stroom volg en ‘n soort kleindorpse, kleinburgerlike vrees koester in die trant van: “Oee! Maar wat sal die mense sê?” Nie verniet nie het Flaubert sy grootse roman, Madame Bovary, van die ondertitel voorsien: “provinsialistiese sedes”.

‘n Tweede faktor wat my vandeesweek by hierdie onderwerp uitgebring het, is die nuwe Twitter-rekening wat ek geopen het, @afr_filosowe. Teken gerus daarop in. Sedert ek in die laat negentigerjare al hoe meer oor die stand van Afrikaans as taal en die Afrikaner se politieke posisie in die land – wat so nou daarmee verweef is – begin besin het, het ek daarvan bewus geraak dat omtrent alles oor Afrikaans en Afrikanerskap reeds iewers in die verlede gesê is. Die hele opkoms van Afrikaans as kultuurtaal is gekenmerk deur ‘n intense kollektiewe introspeksie, wat deur die groot geeste van die verlede soos JBM Hertzog, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, G.D. Scholtz en vele ander, gevoer is. Vanmôre val my oog op ‘n boek in my rak uit die vroeë sewentigerjare deur die geskiedkundige F.A. van Jaarsveld, Afrikaner quo vadis?, ‘n versameling kort essays wat aanvanklik as radiopraatjies bedoel was, maar waarvan slegs enkeles uitgesaai is. Terstond het ek drie aanhalings uit F.A. van Jaarsveld getwiet:

“Die Afrikaner staan voor die gevaar van selfvervreemding, verlies aan selfrespek, minderwaardigheid & vrywillige prysgawe. – FA vJaarsveld 1971”

“Kennis van die verlede kom nie meer deur oorlewering nie, maar deur te lees, wat geestelike inspanning vereis. – FA van Jaarsveld”

“Die Afrikaner het nie kultureel uitwaarts beweeg wat sy taalhandhawing, sy eiewaarde, selfvertroue & persoonlikheid betref nie. – FA vJaarsveld”

Hierdie drie sinne, wat ek vir die doeleindes van Twitter se 140 karakters effens moes verkort, is presies veertig jaar gelede geskryf, maar is vandag nog ewe geldig, ondanks al die veranderinge wat intussen plaasgevind het. Die “vrywillige prysgawe” waarvan hy praat, het hom die afgelope twee dekades herhaaldelik afgespeel, vanaf Roelf Meyer se aanvaarding van die sogenaamde “Pretoria-minuut” tot Agri-SA se instemming tot grondhervorming of die Afrikaanse universiteite se angsvallige transformasie tot multikulturele, hoofsaaklike Engelstalige instellings.

Dieselfde proses van kollektiewe introspeksie soos wat Afrikaanse skrywers en filosowe die afgelope eeu bedryf het, is waarskynlik in elke taal en kultuur ter wêreld gevoer, soos wat mense tot selfbewussyn gekom het en nie meer Latyn nie, maar hul eie tale begin skryf en lees het. In die twintigste eeu het ons die verbrokkeling van die groot ryke ervaar, waardeur ‘n hele swetterjoel politieke en kulturele nasionalismes vrygestel is. Letterkunde en nasionalisme gaan hand aan hand.

Iewers het ek seker al die volgende woorde van die Duitse filosoof Peter Sloterdijk aangehaal, uit die Nederlandse vertaling waaroor ek beskik: “In essentie was het burgerlijke humanisme niets anders dan de volmacht de jeugd de klassieken op te dringen en de universele geldigheid van nationale geschriften te postuleren. Daarmee zouden de burgerlijke naties zelf tot op zekere hoogte literaire en postale producten zijn – ficties van een door het lot bepaalde vriendschap met verre landgenoten en met lezers, verbonden in sympathie voor auteurs die tot gemeenschappelijk bezit worden gerekend.”

Sloterdijk verwys verder na militêre diensplig vir jong mans waaruit insgelyks ‘n nasie of volk gevorm word. Terwyl albei geslagte op skool die literêre kanon moet bestudeer, word seuns of jong mans verder verplig om in die weermag in patriotisme en ‘n nasionale bewussyn geskool te word. Dit kan beskou word as “die Romeinse model”, want uit klassieke Rome het hierdie manier van doen na die hele Westerse wêreld oorgespoel. Dié opmerkings van Sloterdijk verskyn in ‘n boek, Regels voor het mensenpark, wat oorspronklik ‘n hele herrie in Duitsland en heftige repliek van die neo-Marxistiese filosoof Jürgen Habermas, veroorsaak het. Onder meer het Sloterdijk die stelling gemaak dat die mens “getem” of tot orde gebring moet word, wat sekerlik indruis teen die linkse of Rousseauïstiese tradisie wat wil hê dat die mens “goed gebore” is, maar deur die beskawing bederf word.

Ek is geneig om met Sloterdijk saam te stem, want die “verwildering” van die mens onder toestande van anargie en wetteloosheid, is ‘n reële probleem. Golding se roman Lord of the flies wat in Afrikaans as Ryk van vlieë vertaal is, beeld verwildering in ‘n natuurstaat baie goed uit. Ons lees elke dag van gruweldade wat in ons eie land gepleeg word deur menslike fauna wat lank nie meer “getem” word nie.

Maar terug by radikalisme, die bête noire van ons beswaarde skrywer. Die Marxisme in al sy vorme is ‘n radikale leer wat nasionale revolusie – ook die nasionale demokratiese revolusie (NDR) van die ANC – en selfs wêreldrevolusie ten doel het. In 1989 het die Marxisme in Oos-Europa ‘n groot terugslag beleef, maar in enkele lande ter wêreld, soos Kuba, Noord-Korea, China en les bes, Suid-Afrika, is dit nog springlewendig. Die Amerikaanse universiteite, veral die fakulteite van geesteswetenskappe, verkeer insgelyks in die greep van een of ander “kulturele Marxisme” na die sogenaamde Frankfurtskool van Marcuse, Horkheimer, Adorno en hul dissipel, Habermas. Weens die invloed van Engels en die VSA op Suid-Afrika, kan ons met vrymoedigheid konstateer dat die meeste Suid-Afrikaanse universiteite ook lank reeds deur die heersende ideologie van kulturele Marxisme en revolusie verower is.

Marquez het ‘n nie-onaardige novelle met die titel Die liefde in ‘n tyd van cholera geskryf. In Suid-Afrika kan ons egter praat van “Letterkunde in ‘n tyd van revolusie”. Die radikalisme van die proses wat ons oorgekom het, veroorsaak dat alle veronderstellings, selfs ons kollektiewe en persoonlike identiteit daardeur bevraagteken word. Ons het gesien hoe die bestaan van die Afrikaanse letterkunde en van die meesal Afrikanerskrywers wat dit geskep het, deur sowel die staat as linkse of neo-Marxistiese akademici betwyfel word. Aan die Universiteit van New York byvoorbeeld, is daar ‘n professor van vergelykende letterkunde, Mark Sanders, wat in sy boek Complicities: The Intellectual and Apartheid (2002) ‘n berekende aanval op Van Wyk Louw as “apartheidsintellektueel” doen, waarin hy steun op prof. Gerrit Olivier van Wits se proefskrif oor Louw.

Sekere Afrikaanse skrywers, noem hulle maar die “verlooptes” (soos Antjie Krog?), wat ondersteuners van die nasionale demokratiese revolusie is, het ook reeds die begrip “Afrikaanse letterkunde” gerepudieer. Al wat nou oorbly, is die Engelstalige “South African literature” wat homself sedert die tagtigerjare as “anti-apartheidsletterkunde” gekonsipieer het en sy diachronie parallel met die ANC-geskiedenis afbaken, met as belangrike datums 1912 (stigting), 1955 (“Freedom Charter”), 1969 (Morogoro-konferensie) en 1994 (oorwinning).

Volgens die denke van die nasionale demokratiese revolusie, is alles wat Afrikaans is, selfs ons standaardtaal of die Akademie se Afrikaanse woordelys en spelreëls, ‘n blote “konstruksie” van regse en rassistiese Afrikanernasionaliste. Ek meen prof. Hein Willemse van die Afrikaanse departement aan die Universiteit van Pretoria en redakteur van die Tydskrif vir letterkunde, het reeds hierdie standpunt ingeneem, in sy bydrae tot Perspektief en profiel. Daarin vewerp hy die kanon van die Afrikaanse letterkunde as ‘n apartheidskanon. Die enigste letterkunde van waarde is op die oog af dié van die “voorheen benadeeldes” wat hulle op allerlei maniere teen apartheid uitgespreek en sodoende ‘n versetsletterkunde geskep het.

So spreek die hoogleraars uit die leerstoele aan die “voorheen Afrikaanse universiteite”! Onlangs het ek ook ‘n gesprek met prof. Adam Habib gehad. Hy is tans die viserektor van “Joe-djy”, die voormalige RAU. Volgens hom sal daar nooit weer ‘n Afrikaanse universiteit wees nie, maar sal Afrikaans “as taal” wel iewers aan sekere universiteite gedoseer mag word. Daarvoor moet ons seker ons hande in dankbaarheid saamslaan.

Die vraag wat my interesseer, is egter: Hoe reageer ons op die nasionale demokratiese revolusie wat ons op alle gebiede oorspoel en wat ook reeds die Afrikaanse letterkunde as “apartheidsmaaksel” tot “die asblik van die geskiedenis” – om Trotski se gevleuelde woorde te gebruik – verdoem het? Enersyds kan ons poog om, meesal sonder instellings of befondsing deur die staat, iets van die ou stelsel en die ou Afrikaanse kanon in stand te hou. Noem dit die konserwatiewe benadering, van “te red wat daar te redde is”.

Daar is egter ook ‘n ander benadering en dit is om self revolusie te begin voer. ‘n Tyd gelede het Carel Boshoff IV en ander so ‘n voorstel gedoen deur te beweer: “Een revolusie roep ‘n ander op.”

Indien alles wat ons in hiedie land opgebou het, hetsy stoflik, hetsy geestelik, “deur apartheid en kolonialisme besmet is”, dan kan ons ons mos ewe seer beroep op die nuwe, die revolusionêre? In dié sin kan byvoorbeeld alles wat tussen 1948 en 1994 gepubliseer is as die “apartheidskanon” beskou word, ook die werk van die Sestigers soos Brink, Breytenbach en ander. Want is Brink en Breytenbach nie ook gekanoniseer in Afrikaanse koerante wat apartheid of afsonderlike ontwikkeling geondersteun het, deur resensente en kritici wat insgelyks “aandadig” (complicit om saam met Sanders te praat) aan apartheid was nie? Was André Brink nie ook jare lank die boekresensent van Rapport, ‘n publikasie wat apartheid voorgestaan het nie? En soos ons weet, was apartheid ‘n misdaad teen die mensdom volgens die lede van die Afro-kommunistiese blok wat die Konvensie teen apartheid by die Verenigde Nasies ingestem het.

Ook om intellektuele en estetiese redes, behoort ons ‘n agterdog teen die bestaande Afrikaanse kanon te koester. Want lank voor 1994 is Afrikaanse boeke reeds in terme van ‘n soort ANC-logika of in die naam van die nasionale demokratiese revolusie opgehemel deur diegene wat hulself as die selfaangestelde “voorhoede van die revolusie” gesien het. Tot onlangs het daar ‘n universitêre snobisme geheers waardeur die dosente aan universiteite wat skrywers was, hulself bokant die gewone siele in ander beroepe gesien het. Kollegas het mekaar se boeke gekeur of aangeprys in ‘n bloedskandelike bedryf waaronder gehalte en goeie smaak gely het.

Die rol wat die Broederbond gespeel het om aanstellings by die Akademie en aan die Afrikaanse universiteite te beïnvloed, het ook gesorg dat “baantjies vir boeties” dikwels gegeld het. Die verraad wat soveel Afrikaners in die onlangse verlede gepleeg het, ook om die Afrikaanse universiteite holderstebolder onder die ANC-regering se beheer te plaas, veroorsaak dat daar heelwat oorvleueling tussen “revolusionêre” en “behoudendes” was wat ter wille van eie belang eintlik bereid was om alle beginsels en maatstawwe oorboord te gooi. Transformasie en regstellende aksie het vir die res gesorg sodat ons vandag kwalik meer kan peil trek op enige literêre uitsprake of oordele wat vanuit akademiese geledere gevel word.

Die feit dat ‘n skrywer in Brittanje of die VSA of Frankryk geag word omdat hy een of ander veldtog teen sy eie mense gevoer het en sodoende gesorg het dat die onverkwiklike stereotipes oor Afrikaners en Afrikaans nog verder versterk word, is in my boek ook nie veel werd nie.

Dis egter nie te sê dat ons saam met die NDR-sikofante die baba met die badwater moet uitsmyt nie. In vele van die debatte en polemieke wat daar oor die afgelope eeu of wat in Afrikaans rondom taal en letterkunde gevoer is, bestaan daar riglyne vir hoe ons met letterkunde behoort om te gaan. Daar is ook al die Europese teorieë rondom kuns en letterkunde wat ons gerus in groter diepte kan bestudeer en waaruit ons kan put om Afrikaanse skrywers na waarde te skat. Vele van die probleme wat ons tans ervaar, is reeds deur skrywers in ander lande meegemaak waar daar revolusies plaasgevind het of waar taaldiskriminasie deur die owerheid toegepas is.

Groot skrywers, soos die Rus Wladimir Nabokof byvoorbeeld, is dikwels oor ‘n lang tyd deur hul eie regerings, kritici en amptelike skrywersverenigings verwerp, maar het agterna kultusfigure onder ‘n jonger geslag geword.

Iewers het Van Wyk Louw ook gesê dat “polemiek… die lewensbloed van die literatuur is”. Oor sekere dinge, soos die Akademie se spelreëls byvoorbeeld, behoort daar konsensus te wees. Maar die soort gefabriseerde konsensus wat daar tans oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis bestaan of oor die meer onlangse kanon van “anti-apartheidskrywers” behoort grondig gekritiseer te word.

Daarby behoort ‘n register van Afrikaanse publikasies iewers op die internet bygehou te word, wat nie net boeke van groot of erkende uitgewers insluit nie, maar ook van kleiner uitgewers, selfgepubliseerde werke, e-boeke en internetpublikasies. Die nasionale demokratiese revolusie wat ons getref het, val ook saam met ‘n tegnologiese revolusie wat insgelyks die boek soos ons hom ken radikaal gaan verander.

Ons kan in sak en as gaan sit oor Afrikanerdekadensie en die enorme kulturele verliese wat ons die afgelope tien, twintig jaar gely het. Of ons kan weer opstaan met die karige middele waaroor ons beskik en ‘n skeppende en literêre revolusie in Afrikaans laat plaasvind. Soos ons voorgangers al soveel kere onder ewe moeilike omstandighede reggekry het.