Rubrieke Archives - Page 107 of 214

Eurokaners en Ameri-kaners

Soos twee dae gelede op Praag berig is, word daar tans ‘n Europese weermag op die been gebring wat net nog ‘n spyker in die doodskis van NAVO en die Amerikaanse oorheersing van Europa ná die Tweede Wêreldoorlog verteenwoordig.

Soos Jan Smuts gesê het, word die lotgevalle van Suid-Afrika altyd buite sy eie grense bepaal. Maar ek sou verder gaan en sê: die lotgevalle van die Afrikaner word altyd van elders af bepaal. Waarskynlik geld dié beginsel vir alle kleiner volkere op aarde: Nederland, Finland, die Baltiese state, Lesotho of Swaziland. Tydens die Napoleontiese oorloë het Nederland en België binne enkele jare verskyn en verdwyn, na gelang van veldslae en onderhandelinge tussen Oostenryk, Pruise, Frankryk en Engeland.

Iewers tydens die tagtigerjare is daar in ‘n Britse komiteekamer besluit dat Afrikaners nie meer soewerein behoort te wees nie en is ons ons vryheid ontneem. FW de Klerk en sy broer Willem, die man wat “verlig” en “verkramp” uitgedink het, was maar net marionette in die hande van Brittanje en Amerika wie se nuwe ideologie van “diversiteit”, multikulturalisme en rasvermenging op Suid-Afrika afgedwing moes word. Nelson Mandela was so min of meer die laaste swart leier van die Amerikaanse Burgerregtebeweging. Trouens, voor sy vrylating in 1990 was hy baie meer in die VSA bekend as in Suid-Afrika.

Terloops, gepraat van verlig en verkramp: die “verligtes” had net so min met die Europese Verligting te make as die man in die maan. Willem de Klerk was ‘n Gereformeerde (Dopper-)teoloog van Potchefstroom. Eintlik was die Afrikaner-verligtes fundamentaliste binne die Amerikaanse dampkring wat Nelson Mandela as hul nuwe Christus wou uitroep.

Soos ek vandeesweek in ‘n brief aan Beeld geskryf het, in reakse op die FAK se optimistiese siening van ‘n “blomtyd vir Afrikaans”:

“Onder Afrikaners swaai die NP-zombies egter steeds die septer! Die gewaande laer is deur ’n soort geestelike goelag vervang waar die dwangbuis van kulturele Marxisme en politieke korrektheid rasionele denke verhoed.

’n Aansienlike deel van die Afrikaner-elite is vandag groter konformiste as ooit in die verlede.

Die tegnologiese, politieke en veral demografiese veranderinge wat ons beleef, word nie ontleed en verstaan nie.”

Die nie-denke van die fundamentalistiese De Klerks wat van die ware betekenis van “verligtheid” onbewus was, het op die ramp uitgeloop wat ons vandag in die land beleef. Met antiblanke wetgewing wat ons ekonomies knel en marginaliseer, is die grense boonop oopgegooi. Volgens die jongste sensus staan die bevolking tans op 52 miljoen. En nog is’t einde niet.

Insgelyks in my Beeld-brief, herinner ek mense daaraan dat die bevolking wéér binne die volgende vyftien tot twintig jaar gaan verdubbel om op 100 miljoen te staan te kom. Die implikasies daarvan vir misdaad, water, riolering, skole, universiteite en ander infrastruktuur is natuurlik voor die hand liggend. Saam met die Amerikaanse fundamentalisme gaan die Afrikaner-elite egter aanhou om die voordele van “diversiteit”, regstellende aksie en grondhervorming te predik, terwyl die land al verder in die afgrond versink.

Terloops, terwyl Mandela op Qunu in die vergetelheid verdwyn, het die “Atlantiese Afrikaners” (die oud-verligtes) ‘n nuwe halfgod in Bloemfontein geskep: Jonathan Jansen. Laasgenoemde het ook ‘n draai in Amerika gemaak waar hy die Afro-Amerikaanse ressentiment jeens blankes verinnerlik het, maar ingesien hoe die blanke skuldgevoelens tot sy eie finansiële voordeel gemanipuleer kan word. In sy toespraak vandeesweek by die Helen Suzman-stigting blameer “Djênsen”, soos hy sy van uitspreek, Verwoerd vir die gemors in SA onderwys. Arme Verwoerd.

Teenoor die Atlantiese Afrikaners (Ameri-kaners) en hul Amerikaanse gedweep met diversiteit, staan die Europese Afrikaners (Eurokaners), die ware Verligtes (met ‘n hoofletter) en Patriotte wat hulle op Europa rig. Potjiesdorp, wat glo vandeesweek ‘n DA-munisipaliteit gekry het, is nie ons intellektuele sentrum nie, maar Amsterdam, Parys en Berlyn, die hoofstede van ons stamlande.

Paul Kruger, hoewel ‘n eenvoudige man wat nie veel boeke benewens die Bybel gelees het nie, was nietemin ‘n bewonderaar van die Dietse kultuur wat selfs Transvaalse goud vir die maak van die groot Nederlandse woordeboek geskenk het. In een van die hoogtepunte van ons geskiedenis, het hy en Bismarck mekaar ontmoet, met Paul Kruger wat Afrikaans praat en Bismarck Platduits. Eintlik is Afrikaans en Platduits ewe na aan mekaar as Nederlands en Afrikaans.

Die afgelope tyd ervaar ek ‘n henieude belangstelling in die Afrikaanse taalkunde. In die eerste plek is dit uit noodsaak gebore, want uit die Kaap en veral Stellenbosch is daar tans ‘n intense aanval op ons taal, Standaardafrikaans. Soos ek reeds vroeër verduidelik het, word daar gepoog om Afrikaans as ‘n Derdewêreldse Kreools, ‘n mengeltaal van slawe en Khoikhoi, voor te stel. Enkele jare gelede het die Potchefstroomse taalkundige, prof. Hans du Plessis, by die Voortrekkermonument ons taal as ‘n “gemorstaal” beskryf, waarmee hy wou aandui dat ons eintlik Kreools praat.

Daarmee saam wil die Universiteit van Stellenbosch en die radiostasie RSG Afrikaans “herstandaardiseer” sodat ons almal ‘n gemengde Engfrikaans soos die bruinmense van die Wes-Kaap kan praat en skryf. Soos Leopold Scholtz van Die Burger gesê het, moet ons en die bruinmense “versmelt”.

Soos ek al voorheen hier geargumenteer het, verkeer Standaardafrikaans in die spervuur. Vandeesweek het ek deelgeneem aan ‘n gesprek by Radio Pretoria oor dié kwessie, tesame met André Alkema en Meinhard Peters, met Marianne Roos as die programleier. Dit sal môre-aand om 19.45 uitgesaai sal word, per internet by www.radiopretoria.co.za of FM by 104.2MHertz of 106.6MHertz indien u in Pretoria of Johannesburg woon.

Ons, die Eurokaners, het ‘n heel ander projek as om te verkreoliseer. Ten eerste gaan ons bewys dat Afrikaans geen Kreools is nie, maar ‘n Wes-Germaanse taal wat naas Algemeen Beskaafde Nederlands en Hoog-Duits een van drie standaardtale is wat vanuit Duitsland en die Lae Lande ontstaan het. Al is ons taal in Afrika gestandaardiseer, is dit volgens Europese norme gedoen en is ons taal steeds verstaanbaar vir 22 miljoen Nederlanders en Vlaminge, asook omtrent 20 miljoen Noord-Duitsers wat almal Platduitse of Nederduitse dialekte praat.

Die meeste Afrikaners behoort mos aan die “Nederduitse” Gereformeerde Kerk. Soos iemand vandeesweek aan my uitwys, is dit nie toevallig nie en strek ons wortels ten minste ewe diep in Noord-Duitsland as in Nederland of Vlaandere.

Dit bring my by die eintlike punt waarmee ek aanvanklik begin het: daar is ‘n groot geopolitieke verskuiwing besig om in die wêreld plaas te vind. Vele Britte vrees ‘n sogenaamde “Vierde Duitse Ryk” of die terugkeer van die “Heilige Romeinse Ryk” waarmee die Duitse oorheersing van Wes-Europa bedoel word. Agter die Griekse skuldkrisis en die gestoei rondom die euro, skuil Britse en Amerikaanse vrese. Wat Duitsland nie op die slagveld tydens die Tweede Wêreldoorlog kon vermag nie, het hy in die sestig jaar sedertdien met harde werk en goeie finansiële bestuur reggekry. Vandag klap die sweep vanuit Berlyn en die Grieke, Spanjaarde, Iere, Portugese en ander staan mooi in die ry.

Die Britse Financial Times, mondstuk van die Londense Stad, die magtige finansiële sentrum van Europa en selfs van Suid-Afrika, raak al hoe meer histeries oor die toenemende Duitse mag en invloed. Die son is besig om vir ‘n tweede keer oor die Britse Ryk onder te gaan, ook oor die Brittanje wat hom oor die afgelope aantal dekades as vassalstaat van die VSA in Europa aangebied het. Die Atlantiese moondhede (die VSA en Brittanje) is besig om te taan en die plat stuk aarde in Noord-Europa (die Platteland!) waar ons voorouers vandaan kom, tel weer kop op.

Sowel Frankryk as die Benelux (Nederland, België en Luxemburg) is reeds in die Duitse kamp. Oostenryk en Wene, die vorige setel van die Habsburg-ryk, is uiteraard deel van dié Europese magsblok. So ook die kleiner lande soos Tsjeggië en Hongarye wat tradisioneel onder Duitse invloed was. Die nuutgevonde entente tussen Duitsland en Rusland tel ook in die guns van Berlyn. Die kombinasie van Duitsland en Rusland troef ‘n VSA wat reeds ideologies, etnies en talig verdeel is, tussen “blou state” en “rooi state”, met Spaans wat vanuit die suide Engels as spreektaal vervang.

Vir ons Afrikaners, Eurokaners, is dit ‘n baie opwindende verwikkeling. Binnekort vind nog ‘n vergadering van die Vlaams-Nederlanse interparlementêre komitee van die Nederlandse Taalunie in Den Haag plaas waar Afrikaans die onderwerp gaan wees.

Met China wat insgelyks ‘n wêreldmoondheid raak, word die Europese konsolidasie al hoe dringender. Ons moet deel word daarvan.

Daarom voel ek baie sterk dat dit belangrik is om diplomatieke kanale met Noord-Europa oop te maak en te bevorder. Daar moet ook veel meer kulturele wisselwerking met Duitsland en Nederland wees, soos daar al by tye in ons geskiedenis was. Kort ná die verwoesting van die ABO, het vele jong Afrikaners in Duitsland en Oostenryk gaan studeer. Verwoerd het ‘n Rhodes-beurs gekry om Oxford toe te gaan, maar hy het verkies om aan die Universiteite van Hamburg, Leipzig en Berlyn te gaan studeer. Hy was ook die eerste student aan die Universiteit van Stellenbosch wat – voor sy vertrek na Duitsland – sy doktorale proefskrif volledig in Afrikaans geskryf het.

Omtrent alle Afrikaanse letterkundiges, filosowe en leiers van enige betekenis, het op ‘n stadium in Nederland, Duitsland of Frankryk gewoon of gestudeer. Dis tyd dat ons ons van die Engelse wêreld en sy gekke idees oor die multikulturele samelewing wegkeer. Soos ons voorouers moet ons weer aansluiting by die opkomende Middel-Europa vind.

Op Potchefstroom waar hulle tans feesvier omdat hulle nou gedeeltelik onder die gesag van ‘n baie liberale, Engelse vrou in die eertydse koloniale hoofstad, Kaapstad, staan, is dit seker nie ‘n gewilde boodskap nie.

Ons moet egter na die groter prentjie kyk. Ons oorlewing hang daarvan af.

Die FAK kan en moet ‘n positiewe rol speel

In ‘n artikel “Blomtyd vir Afrikaans” (Beeld, 20 November 2012) skryf Danie Goosen en Danie Langer ‘n bykans volbladartikel oor die veranderde kulturele landskap en nuwe kulturele vennootskappe wat in SA onder nuwe kulturele leierskap voltrek. Opmerklik is die feit dat die kopskrif praat van “Blomtyd vir Afrikaans”, in plaas daarvan “Blomtyd vir die Afrikaner” as onderdrukte gemeenskap. Neem die FAK dus nou die funksie van die Afrikaanse Taalraad in?

Belangrike argumente in die artikel sluit die volgende in:

·Nuwe denkruimtes is oopgemaak wat van die ou politieke orde bevry is.

·Die ou “establishment” het platgeval.

·Die FAK is ‘n tuiste vir talle groeperings wat in die nuwe ruimtes ontstaan en wat mekaar opsoek en vennootskappe met mekaar sluit.

·Afrikanerleiers kan mekaar binne die FAK hoor.

Wat natuurlik ooglopend waar is, is dat belangrike komponente van die FAK juis in die verlede ‘n noue verbintenis met die NP gehad het, waaronder die FAK self. Dit lyk asoof die ou establishment nie platgeval het nie, maar sigself nuut geposisioneer. Insgelyks is die FAK net oop vir diegene wat volgens die FAK se subjektiewe oordeel deel van die nuwe netwerk kan wees. Uitgesluit is wat Danie Goosen in ‘n sms aan my verwoord as die “gek-versameling … onder die vaandel van die Broeders”. Dit is, onder meer, nou daardie 200 plus persone wat op 3 November 2012 ‘n suksesvolle beraad in Pretoria gehou het en waarheen Goosen genooi is, maar nooit opgedaag het nie.

Van die “groot aantal” organisasies wat in die Beeld-artikel gelys word, is die frontorganisasies van SoliForum aan die voorpunt. Dit sluit in Solidariteit Beweging, Solidariteit Helpende Hand, AfriForum, Sol-Tech, Akademia en die Suid-Afrikaanse Sentrum vir Nederland en Vlaandere.

Ander organisasies wat lede van die “nuwe alliansie” is, sluit in SAOU, GHA, die SA Vroue Federasie, die Erfenisstigting en die Afrikaanse Taalraad. In hierdie verband is dit merkwaardig dat ‘n Raad, soos die Afrikaanse Taalraad, lid van die FAK kan wees. Insgelyks word ‘n aantal instellinge gelys wat sake-ondernemings is en moeilik as organe van die burgerlike samelewing te tipeer is. Dit sluit in: Protea Boekhuis en Kraal Uitgewers.

Burgerlike instellinge wat skitter in hulle afwesigheid as deel van die konstellasie is, onder meer: Die Afrikaner Bond, die ATKV, Praag, Afrikaner Alliansie, VVK en die AWB, onder veel meer voorbeelde.

Dat die genoemde konstellasie van organisasies formidabel voorkom, is onteenseglik waar, maar wat nodig is, is om vas te stel wat hierdie “nuwe denkers” sedert 1996 reggekry het om elke moontlike grondwetlike middel en meganisme te gebruik en uit te put, ten einde ‘n beter bedeling vir die Afrikaner te beding.

·Die FAK was ‘n party in ten minste drie pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad, in terme van grondwetlike bepaling 185, sonder sukses tot stand te bring.

·Die FAK beraad dikwels oor kulturele selfbeskikking in terme van artikel 31(1)(b) maar het nog nooit presies, in terme van artikel 234 uitgespel, wat daaronder verstaan word nie.

·Die FAK het klaarblyklik artikel 235 nog nooit so ernstig opgeneem dat oorgegaan is om uit die burgerlike samelewing die ANC te konfonteer met ‘n konsepwet op selfbeskikking nie; welke wet ‘n voorwaarde vir selfbeskikking is.

In hierdie verband reageer Christo Landman soos volg in ‘n brief wat in die Beeld van 21 November gepubliseer is:

“Geagte Redakteur

Danie Goosen en Danie Langer se artikel “Blomtyd vir Afrikaans” (Beeld, 20 November 2012) laat my dink aan ‘n volstruiseier wat deur ‘n kapokkie uitgedruk is en maar net nie wil uitbroei nie. Wat opmerklik van die FAK-netwerk van organisasies is, is die feit dat die ATKV en Afrikanerbond asook ‘n duisternis volkstaatsorganisasies nie lid van die FAK is nie. ‘n Mens sou wou weet: waarom nie? Kort gelede is die Afrikaner Netwerk ontbind, waarvan die FAK ‘n gespreksgenoot was! Waarom sou ‘n mens wou vra?

Dan is daar die vraag waarom die FAK dan nie nou na al hierdie sg. regse organisasies uitreik en oorgaan om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad tot stand te bring nie. Die Grondwet van SA maak sedert 1996 voorsiennig vir verteenwoordigende kultuurrade wat as segsliggame vir die etniese verskeidenheid kan optree. In hierdie verband was die FAK by ten minste drie mislukte pogings betrokke.

Die groter vraag is waarheen die FAK met die Afrikaner wil gaan? Waar staan die FAK mbt die sg. territoriale selfbeskikkingsartikel 235 van die Grondwet en mbt die skryf van ‘n konsepwet op selfbeskikking, soos in artikel 235 genoem word.

Enige organisasie wat sy sout werd is moet die ideologiese breuk in Afrikanergeledere kan heel, tussen organisasies wat die NP van ouds ondersteun en nie ondersteun het nie.

Intussen is daar die suggestie dat die FAK inderdaad deur Solidariteit finansieel en administratief oorgeneem is. Is dit so?

Christo Landman”

Hierop reageer Danie Goosen in ‘n elektroniese boodskap skerp oor die “ongevraagde aanval op die FAK” wat syns insiens in hulle gemoedere bevestig dat Landman by implikasie deel is van ‘n “gek-versameling … onder die vaandel van die Broeders”. Voorts verwys Goosen na die “selfdestruktiewe tendens wat nou reeds jare voortduur” en belowe hy dat die FAK niks met hierdie groeperinge te doen sal wil hê nie.

Hierop reageer Landman soos volg:

“Ek is jammer jy sien dit as ‘n aanval. Raak inklusief dan steun ek julle. Ek is krities ongebonde aan enige organisasie. Ek stel voor ons normaliseer verhoudinge en werk saam aan ‘n artikel 185 verteenwoordigende Afrikanerraad, artikel 234 in sake ‘n handves van kultuurregte, en artikel 235 oor ‘n konsepwet in sake selfbeskikking.”

Die tyd is inderdaad verby dat Afrikaners kan bly praat en praat sonder dat sy regte in terme van die politieke ooreenkoms van 1992 met die ANC opgeëis kan word. Sinvolle vrae is aan Danie Goosen gevra, waarop ons, die lesers, geregtig is om die antwoorde te hoor.

Данильченко Харьков

Versoening sonder ewewigtigheid?

Leon Wessels was een van die drie hoofonderhandelaars van die NP wat so sleg ore aangesit is deur die ANC tydens die grondwetlike onderhandelings. Die ander twee was Roelf Meyer en Dawie de Villiers. Die drie hoofonderhandelaars van die ANC was Cyril Ramaphosa, Joe Slovo en Mac Maharaj (Hermann Giliomee, Die Laaste Afrikanerleiers, p 389). Man vir man het die NP ‘n verloorspan in die veld gestoot.

Wessels was ‘n minister in die NP-regering en in die regering van nasionale eenheid (April 1994 – Junie 1996). Dit was uiteindelik al wat van FW de Klerk se beloofde magsdeling gekom het. Hierna het Wessels beweer dat hy reeds lank hunker na ‘n private regspraktyk en het hy as parlementslid bedank. Hy het homself egter spoedig as ‘n kommissaris van menseregte voorgestel en is as sodanig deur die ANC aanvaar.

Tipiese, onskuldige studentepret aan die Universiteit Vrystaat in 2007 is van die jaar daarna af opgeblaas tot die Reitz-insident omdat vier wit studente ‘n video van swart werkers gemaak het. Afgesien van die talle beskuldiging van rassisme teen wittes deur Jonathan Jansen en andere wat daaruit gespruit het, het hierdie “insident” veral twee gevolge gehad. Eerstens het Jansen in ons groot era van vryheid verpligte rasse-integrasie in al die koshuise op die kampus afgedwing. Tweedens is ‘n Internasionale Instituut vir Studies in Ras, Versoening en Sosiale Geregtigheid (let op die beskeie, pretensielose naam) tot stand gebring. André Keet, ‘n oud-onderwyser met ‘n UWK-agtergrond, is die direkteur van hierdie gewigtige onderneming. Hy help met die aanbieding van die verpligte kursus in Jansenisme, waarvolgens studente bv geleer word dat ‘n swarte met enkele onderskeidings in matriek akademies die gelyke van ‘n witte met sewe onderskeidings is.

Na sy uittrede as menseregtekommissaris het Wessels in hierdie instituut ‘n tuiste vir die uitlewing van sy besondere gawes gevind. In Die Burger (By, 20 Oktober 2012, p 4-5) beskryf hy hoe hy en Keet in Augustus vanjaar Worcester toe is om daar met versoening te gaan help. Daar is natuurlik talle gevalle waar nie-wittes bomme geplant en wittes wreedaardig vermoor is. In die nuwe Suid-Afrika is dit egter nie die soort ding wat aktiviste vir menseregte in rat laat kom nie. Nee, hulle hou daarvan om hulle aandag op die enkele, hoogs uitsonderlike gevalle te fokus waar wittes hulle aan sulke vergrype skuldig gemaak het. Worcester het so ‘n geleentheid gebied en dit is aangegryp.

Op 24 Desember 1996 was daar ‘n bomontploffing in die Shoprite-winkel op Worcester. Stefaans Coetzee, wat saam met drie (volgens Wessels, vyf) ander “verregses” hiervoor verantwoordelik is, dien tans ‘n vonnis van 20 jaar in die Pretoria-Sentraal-gevangenis uit. Na 15 jaar het die Worcester-versoening-en-hoopgroep die ontploffing gedenk. Coetzee het gevra dat Olga Macingwane, blykbaar een van die beseerdes, hom moet vergewe en sy het ingestem. Twee (volgens Wessels, drie) van die vier bomme het ontplof. Volgens Wessels is vier mense gedood en 67 beseer. Jansen het spesiaal Worcester toe gereis om te sê dat daardie twee bomme wat nie ontplof het nie “ons vandag ruimte gee vir versoening.” ‘n Berig hieroor het in November 2011 in Rapport verskyn en is saam met Wessels se artikel in By gepubliseer.

Maar die 2011-herdenking was nie genoeg nie. In Augustus vanjaar is die gebeurtenis weer in herinnering geroep en toe is die geleentheid gebruik om Wessels en Keet in Worcester te ontplooi. Hulle is deur die Worcester Hoop- en Versoeningsproses (WHVP) genooi. Die voorsitter is Claude Schroeder, iemand wat volgens Wessels “‘n onkreukbare struggle-verlede” het. Die leser word nie ingelig oor die dade waarvoor Schroeder verantwoordelik gehou kan word nie. Basil Kivedo, voorheen ‘n UWK-dosent in sosiologie en daarna ‘n MK-soldaat, was ook daar. Hy is nou die burgemeester van die Munisipaliteit Breedevallei. Pleks van mense soos Schroeder en Kivedo met hulle verlede te konfronteer, “skerts” Wessels “beleef” met hulle. “Ons verlede is te kompleks om eensklaps opgeklaar te word.”

Deon Snyman word as “een van die ankermanne in die WHVP” beskryf. Juan Kariem word deur Wessels ‘n “dinamiese aktivis” genoem “wat as sewentienjarige vir die eerste keer aangehou is.” Hy is glo gemartel en verskeie kere opgesluit. Kariem het krag geput uit die volgende woorde van ‘n tereggestelde MK-vegter, Solomon Mahlangu: “My blood will nourish the tree that will bear the fruit of freedom.” Dit kom blykbaar nie by Wessels op dat dit hier vir Mahlangu en Kariem glad nie om vrede en versoening gegaan het nie, maar om geweld en die voortsetting van die politieke stryd. Deurgaans gebruik Wessels byvoeglike naamwoorde om verlinkses gunstig voor te stel. Geen poging word aangewend om hulle oor hulle misdadige verlede in die bek te ruk nie.

“Die wat wil vorentoe, moet nou hande vat.” Dan preek Wessels blykbaar uitsluitlik (en sekerlik by voorkeur) vir die wittes: “As jy nie jouself kan beweeg om verskoning te vra vir die onmenslikhede van die verlede nie, aanvaar verantwoordelikheid en help om die reste van die verlede ongedaan te maak.” Dat hy die wittes vir veroordeling uitsonder, blyk uit die volgende sin: “Ons landgenote het gehunker na ‘n erkenning dat apartheid [nie geweldadige terrorisme nie] ons land verskroei het.” “Die slagoffers van die verlede [lees: nie-wittes] onthou al hoe beter, en dié wat daaruit voordeel getrek het [lees: wittes] probeer baie hard om te vergeet.” Volgens Wessels is die wittes in hierdie proses blykbaar nie benadeel nie. Wittes verkies glo om te vergeet. In werklikheid onthou baie van hulle die terreurdade van bv die UDF/ANC en PAC. Hulle wonder wanneer Wessels, Jansen en Keet opruk na bv Pretoria om die Kerkstraat-bomontploffing te gedenk en daar vir die skuldiges oor versoening aan te spreek.

Kan ‘n mens jou as ‘n kenner van menseregte en as ‘n versoener voordoen en ruim vergoeding daarvoor aanvaar as jy nie begrip daarvoor toon dat daar skuld aan albei kante is (of kan wees) en dat versoening van albei kante behoort te kom nie?

Лобановский

De Doorns, Zille en die Supersapmislukking

Suid-Afrika raak al hoe meer onstabiel. Trouens, dis nie ek wat die woord “anargie” oor die afgelope paar dae gebruik het nie, maar mev. Helen Zille, premier van die Wes-Kaap.

Daar is reeds mense, soos Pieter Mulder, adjunk-minister van landbou, wat De Doorns en die Wes-Kaapse wanorde met Marikana vergelyk. Maar wat is presies hier aan die gang?

Tot onlangs is ons verseker dat die Wes-Kaap ‘n hawe van vrede is wat doeltreffend en korrupsieloos deur die liberale Demokratiese Alliansie regeer word. Nou blyk dit dat die situasie daar nog plofbaarder as in die res van Suid-Afrika is.

Blykbaar gaan daar nou inderhaas oor ‘n verhoging van die minimumloon vir plaaswerkers besluit word. Die werklike oorsaak van die geweld en chaos is egter geensins ekonomies nie, maar etnies. Xhosas en ander swartes ding met bruines om ongeskoolde arbeid op plase mee.

Die blanke en meesal Afrikanerplaaseienaars bevind hulself midde-in hierdie etniese konflik en mededinging en word daarom van beide kante af geblameer. Die Wes-Kaap, soos die res van Suid-Afrika, volg presies die patroon wat Afrikanerfilosowe, – antropoloë en politieke denkers al ‘n eeu lank voorspel. Waar taal- en rassegroepe om dieselfde skaars hulpbronne binne dieselfde grondgebied moet meeding, volg noodwendig konflik.

Die gemiddelde Afrikaner het egter so dom geword dat hy geen idee meer het waarom die geweld plaasvind nie. Die joernaliste van Naspers – in navolging van die Engelse joernaliste wat aan hulle voorsê – skryf dit aan die “lae lone” toe. Suid-Afrika se lone vir ongeskoolde arbeid is reeds van die hoogste ter wêreld en ons produktiwiteit van die laagste. Trouens, onlangs is berig dat ons arbeidsproduktiwiteit tans op dieselfde vlak verkeer as in die 196os – vóór die koms van rekenaars en inligtingstegnologie.

Maar natuurlik het die blote noem van etnisiteit in Suid-Afrika taboe geword. Die ingevoerde Amerikaanse en Britse dogma bepaal dat ons onsself as ‘n “reënboognasie” moet beskou.

Die Wes-Kaapse regering onder mev. Zille is fanaties tot hierdie Anglo-Amerikaanse illusie verbind. Die groep vorige Afrikaner-NP’s waaruit haar party in die Wes-Kaap bestaan, het volledig van die vorige Nat-pool na die Sap-pool verskuif en glo insgelyks dat ons ‘n empaaier-in-die-kleine in Suid-Afrika gaan oprig. Binne die Nuwe Ryk gaan ‘n groot verskeidenheid mense vreedsaam deurmekaar en “geïntegreerd” woon.

Noem dit die Supersapideologie wat deur die DA as alternatief vir die ANC se soort rassenasionalisme voorgehou word. Tans aanskou ons egter die mislukking van die Supersappe in die Wes-Kaap. Die provinsie, wat gedink het dat hy afgesonder en immuun teenoor die etniese spanninge in die res van Suid-Afrika is, maak baie hard met die werklikheid kennis.

Suid-Afrika is besig om net soos Zimbabwe te misluk. Swart persoonlikhede soos Mugabe of Zuma word daarvoor kwalik geneem, maar hulle het beswaarlik dié politieke stelsels ontwerp. Almal het al vergeet van Lancaster-huis waar Lord Carrington, Robin Renwick en ander Britte in hul wysheid besluit het dat Ian Smith behoort te kapituleer en dat Mugabe behoort oor te neem, sonder dat etniese verskille in ag geneem is.

Die Suid-Afrikaanse revolusie is by Kemptonpark ingelui, met die geesdriftige ondersteuning van die Supersappe soos Helen Zille wat ons almal ‘n utopie van vreedsame samesyn belowe het.

Soos ek gister teenoor Zille op Twitter opgemerk het, lyk dit asof die revolusie sy kinders nou begin verteer.

Geen ander persgroep in die land is natuurlik so fanaties Brits soos Naspers nie. Alles wat ons in Beeld of Die Burger lees, klink nie net soos vertaalde Engels nie; dit ís vertaalde Engels. Oor die afgelope twee dekades het Naspers die Nuwe Dogma met fanatiese ywer aan ons opgedring, die dogma dat Suid-Afrika as “Klein Britse Ryk” alle inwoners binne sy grondgebied naatloos sou integreer en van ‘n nuwe, Afro-Engelse identiteit sou voorsien.

Naspers het nog die verdere Supersapdroom van ‘n hereniging van Afrikaners en bruines nagejaag. Hiervoor het die Nasperskoerante die term “Afrikaanses” uitgedink. Allerlei vergesogte teorieë oor die herkoms van Afrikaans as “slawetaal” en as dialek van Maleis is ywerig deur Naspers aan ons afgesmeer.

Berigte uit die Wes-Kaap dui egter daarop dat bruin “Afrikaanses”, wat veronderstel is om in harmonie met Afrikanerboere te woon, synde ons “broers”, die meeste skade aanrig. Meer nog as opstandige swartes.

Tans lees ek ‘n boek deur die Fransman Guillaume Faye wat ‘n volslae burgeroorlog en verval in Europa voorspel. Trouens, hy praat van die “konvergensie van katastrofes” wat die mens tans op ons planeet loslaat. Immigrasie en die multikulturele model is egter van die hoofoorsake van die komende ramp wat Europa en die noordelike halfrond gaan tref.

In Suid-Afrika beleef ons egter Guillaume Faye se “samevloeiing van rampe” in een land. Die ekonomie, die omgewing, die skole, die universiteite, ons media en kultuur, word stelselmatig daardeur verwoes.

Elkeen wat hom nog verbonde aan ‘n hoër kultuur of beskawing voel, sal moet besef dat hy self, tesame met sy gesin en sy vriendekring, sy stukkie grond sal moet opeis en moet verdedig. Blykbaar het die sogenaamde polisie in die Wes-Kaap vandeesweek toegekyk hoe wingerde afgebrand word, sonder om ‘n vinger te verroer.

Dis egter verblydend dat boere en inwoners van dorpe op die Kaapse platteland spontaan begin het om hul eie verdediging te organiseer. Wanneer Afrikaners se eiendom en voortbestaan bedreig word, lyk dit tog asof hulle nog in staat is om saam te staan.

Zille en die res van die Supersappe het natuurlik die veiligheidstelsels in die Wes-Kaap gruwelik verwaarloos. Terwyl Afrikaners en masse vir haar stem, het sy niks gedoen om iets van die ou kommando’s behoue te laat bly of om burgerlike veiligheidstrukture in stand te hou of te vernuwe nie. As ‘n mens dink hoe goed die ou weermag en polisie georganiseer was om krisisse van dié aard die hoof te bied, dan is dit niks minder as skandalig nie. Die Wes-Kaapse regering het die provinsie se inwoners en veral die DA-ondersteuners gruwelik in die steek gelaat.

Maar Zille sit bloot ‘n Kaapse tradisie voort. Soos Cecil John Rhodes voor haar, sal sy sê: “Die Afrikaners is nie my vriende nie. Ek gebruik hulle net. En as ek met hulle klaar is, smyt ek hulle weg.”

Vele Bolandse wynboere en kleinsakemanne het waarskynlik vandeesweek daardie indruk gehad, dat hulle weggesmyt is.

лобановский депутат

Obama, die oordeel van God?

Is die verkiesing van Barack Obama as president van Amerika een van die nege vloeke is wat Amerika gaan tref? Rabbi Jonathan Cahn, ‘n messiaanse Christen-Jood van New York, skryf in sy omstrede boek “The Harbingers”, van die nege vloeke wat Amerika gaan tref, analoog aan die nege vloeke wat Israel getref het, na die Assiriese inval.

Dit is 11 September 2001. Die Twintowers lê in ‘n hoop rommel. In die Senaat lewer Tom Daschle ‘n uittartende toespraak, waarin hy verklaar dat Amerika sal opstaan uit die rommel. Op die terrein krap iemand tussen die stof en steen. Daar lê ‘n Bybeltjie op ‘n spesifieke hoofstuk oop. Dit is die hoofstuk oor die toring van Babel. Ook Babel was ‘n daad van uittarting.

Nie ver van die verwoesting nie, is die kantoor van die legendariese rabbi Jonathan Cahn. ‘n Messiaanse Christen-Jood. Cahn, soos Cohen of Cohn is almal name wat dui op Levitiese verwantskap. In die tyd van Aaron is aan die Leviete die taak opgelê om in die Tempel te werk. Wanneer die Tempel weer herbou gaan word, en daar word bespiegel dat die Israeliregering reeds ver met sodanige planne gevorder het, sal die Leviete weer die funksie vervul van die Tempelpriesters.

Cahn slaan daagliks die opruiming van die rommel gade. Op ‘n dag word ‘n enorme twintigton reghoekige graniet rots na Ground Zero gebring, met die volgende woorde, gegraveer met die datum 4 Julie 2004, van goewereur George Pataki daarop:

“Today, we, the heirs of that revolutionary spirit of defiance, lay this cornerstone and unmistakingly signal to the world the unwavering strength of this nation, and our resolve to fight for freedom.”

Dit blyk dat die Noordelike toring ‘n vyeboom aan die voet daarvan platgeval het. Die stam en wortels van hierdie eens magtige boom is later in gietyster vir die nageslag bewaar en word iewers in die nuwe struktuur ten toon gestel.

Rabbi Cahn merk verstom op, dat ‘n enorme sipres – bekend as die Arrazboom in Israel – met ‘n hyskraan tot in die gat van die vernietigde vyeboom geplant word.

In sy eie woorde skryf Cahn:

“… as I was standing at the edge of Ground Zero, I came across the first puzzle of an ancient biblical mystery and a prohetic message known as “The Harbinger” — which concerns the future of America.”

Met Harbinger bedoel Cahn goddelike tekens wat op God se oordeel oor Israel en nou ook Amerika dui. In Jesaja 9:7-10 staan, vryvertaal, geskrywe:

“Die HERE het ‘n boodskap gestuur vir … Israel. Die hele volk … wat so trots en selfversekerd is, moet dit weet. Hulle (die leiers) sê: ‘Die huise van roustene is wel deur die Assiriers omgestoot, maar ons sal met gekapte klip dit herbou; die wildevyebome is wel afgekap, maar ons sal dit met seders vervang.'”

Dit is duidelik dat God van Israel onderhorigheid verlang het en nie uittarting, “defiance”, nie. Dit is wanneer die volk van God getrou aan God is, dat die beskermende hand van God oor Sy volk sal wees.

Verstommend verstaan Amerikaanse leiers die teks hoegenaamd nie en haal goewerneur Pataki en die burgemeester van New York in toesprake na 9/11 die teks buite konteks aan, in dieselfde gees van uittarting, “defiance”, soos die destydse leiers van Israel. In hierdie opsig is Israel van ouds ‘n prototipe van die VSA van vandag. In beide Israel en die VSA se ontstaan is die soewereiniteit van God erken.

Beide in Israel en in die VSA is die religieuse wortels van hul volksbestaan later stelselmatig vergeet en selfs ontken. Cahn verwys na verskillende voorbeelde in die VSA:

·Die bekende begrippe “God bless America!” word al hoe minder en minder gebruik.

·’n Regter van Kalifornie beslis dat die woorde van Abraham Lincoln “that this nation, under God, shall have a new birth of freedom” ongrondwetlik is.

·Barack Obama spreek die Huis van Verteenwoordigers toe en laat die woord “Creator” weg uit die frase “that men are endowed by their Creator with certain inalienable rights”.

·In die 2012 verkiesing is ‘n lesbiese dame tot Senator verkies en haar plek in die Huis van Verteenwoordigers deur nog ‘n lesbiese dame vervang.

·Met die New Yorkse aandelebeurs se ineenstorting was die punte op die beurs merkwaardig 777 laer as voorheen.

Bogenoemde inligting laat die bekende evangelis Sid Roth vra of dit moontlik is dat hierdie ooglopende parallelle tussen Israel van ouds en die VSA van vandag dui op ‘n oordeel van God wat tot ‘n kataklisme gaan lei.

Merkwaardig is die ontsettende skade wat die vulkaan Sandy aan Amerika aangebring het, op dieselfde tydstip van die verkiesing. Merkwaardig is dit dat Barack Obama tydens sy eerste twee-gesprek met Romney eintlik verstommend swak gevaar het. Hy was glo nie homself nie. In elke debat het Romney uitstekend gevaar, maar desondanks het Barack Obama die pyp gerook. Is dit gepredestineerd, om Amerika ten gronde te rig, om Amerika sy status in die internasionale range van volkere te laat verloor? Is dit Barack Obama se rol?

Tyd sal leer!

topcargo отзывы

Hoe om Afrikaans te knou

Waarom veg dosente van Afrikaans nie in die voorste linie wanneer Afrikaans as universitêre onderrigtaal afgeskaal (bv aan die US) of selfs afgeskaf (bv aan die UWK) word nie? Hierdie vraag hinder my al lank. Aan die Universiteit Stellenbosch (US) is hierdie taak (die taalstryd of -debat) jare lank oorgelaat aan bv ‘n historikus, Hermann Giliomee, en ‘n afgetrede dosent van Afrikaans, Lina Spies. Nie ‘n enkele dosent in die departement Afrikaans, wat ‘n groter belang by hierdie saak behoort te hê, het in hierdie stryd prominent na vore getree nie.

Dink hieraan: In daardie departement was daar eens letterkundiges soos WEG Louw, DJ Opperman en WJ du P Erlank (Eitemal), asook taalkundiges soos Willem Kempen, Meyer de Villiers en later Johan Combrink. Nie een van hulle het toegelaat dat daar met Afrikaans gemors word nie. Wat doen van die huidige Afrikaans-dosente? Hulle gaan ewe kollegiaal na die kampus van die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) en neem sonder wroeging deel aan ‘n simposium oor Afrikaans met die naam Roots. Geeneen vra hierdie tersaaklike vraag nie: Waarom ‘n Engelse naam vir ‘n byeenkoms oor Afrikaans? Ander meer fundamentele vrae is ook nie daar gevra nie: Waarom is toegelaat dat die UWK ‘n eentalige Engelse universiteit geword het? Wie is die hoofskuldige(s)? Is hy/hulle behoorlik aan die kaak gestel en gediskrediteer? Word daar daadwerklike pogings aangewend om die UWK weer ‘n oorwegend Afrikaanse universiteit te maak? Hoekom nie? Ensovoorts.

Onlangs is ‘n weergawe gepubliseer van ‘n onderhoud wat Murray la Vita met Leon de Stadler gevoer het (Die Burger, 26 Okt, p 17). Dit kan as ‘n gevallestudie dien van hoe iemand, wat ‘n hoogleraar in die departement Afrikaans aan die US was, in ‘n ander pos (direkteur van die Taalsentrum) op die kampus ontplooi is en hy hom dan nie net goedsmoeds amptelik aan die taalstryd onttrek nie, maar in werklikheid ‘n pleitsbesorger vir die rektor, Russel Botman, se meertaligheidsbeleid word. Van die eentalige Afrikaanse US van weleer, via Chris Brink se tweetalige US, is daar “gevorder” tot by Russel Botman se meertalige US. De Stadler noem dat hy “taal wil bedryf in ‘n meertalige konteks”. Daarom word “ook die Afrikatale” deur die Taalsentrum bevorder.

Tien jaar gelede het De Stadler in die departement Afrikaans ‘n sentrum vir Afrikaanse gebruikskunde begin. In Brink se termyn as rektor het dit, onafhanklik van die departement Afrikaans, die Taalsentrum van die US geword, met De Stadler as die direkteur. Voortaan het dit vir De Stadler nie meer spesifiek om Afrikaans gegaan nie, maar om taal as sodanig. “Die hele idee was om ‘n diens te lewer, wat nié rêrig betrokke sal raak by die taaldebat nie.” Die klemverskuiwing was ook nie soseer (of net) van Afrikaans na ook ander tale nie, maar na mense. “Taalbeplanning gaan nie oor tale nie, taalbeplanning gaan oor mense.” Die geldigheid van die eerste deel van hierdie stelling kan bevraagteken word. Die tweede deel plaas De Stadler op die glybaan van ideologie.

Ons weet nou wat De Stadler en die Taalsentrum nie doen nie, naamlik dat daar nie besorgdheid uitgespreek word oor die toekoms van Afrikaans aan die US nie. Wat doen die Taalsentrum dan wél? Die uitgangspunt is die volgende besef: “Ons kinders en ons studente skryf al hoe slégter.” Daarom is daar ‘n skryflaboratorium waar studente leer hoe om beter te skryf. Daar word gepoog om studente meer vaardig in die gebruik van sowel Afrikaans as Engels te maak. “Werkswinkels” word aangebied. Dalene Müller noem in Skryf Afrikaans van A tot Z dat ‘n werkswinkel ‘n plek is waar bv masjiene herstel word. Waarna De Stadler verwys, is werksessies, werkseminare of (verkieslik) slypskole.

De Stadler beweer: “Ek leer mense om taal te waardeer.” Taal is ‘n ding “wat vir jóú as mens die wêreld oopbreek.” Dit gaan vir hom en die Taalsentrum oor “taalbeheersing en taalvaardigheid”. Hy betuig sy liefde vir taal. La Vita verwys na die geesdrif waarmee De Stadler oor taal praat. Maar dan sê De Stadler: “Ek het niks geld gehad nie”, pleks van: “Ek het geen geld gehad nie”.

In die onderhoud is daar egter groter taalvergrype as die genoemde twee swak gekose Afrikaanse woorde, “werkswinkel” en “niks”. Die eintlike vertroebeling van die toekoms van Afrikaans steek telkens sy kop uit wanneer De Stadler sy Afrikaans met onnodige Engelse woorde besoedel. La Vita skryf: “Hy wend taal aan op ‘n grensoorskrydende manier.” Dit beteken blykbaar (of onder andere) dat die grens tussen Afrikaans en Engels afgebreek word. Twee keer verwys De Stadler na sy werk of taak as sy “job”. As ‘n student meer oor taal verstaan, is dit vir De Stadler “great”. Hy bedoel nie ‘n soort vrug as hy van ‘n “peer” praat nie, want sy verwysing is na ‘n eweknie of portuur. Daar is ‘n ding oor taal wat De Stadler laat “tick” (dus aan die gang hou, laat funksioneer). By ‘n ander geleentheid was hy “ge-tickle” (maw sy belangstelling is geprikkel). En hy is ‘n “biker” (‘n motorfietsryer).

As dit vir De Stadler as taalkundige gaan om mense se taalvermoë te verbeter, sluit dit tog sekerlik in dat hy ‘n taal, bv Afrikaans, op so ‘n wyse benut dat vir verstaan, vir kommunikasie, nie kennis van ‘n ander taal, bv Engels, veronderstel word nie. Dit is onwaarskynlik dat wanneer De Stadler Engels benut, hy dit met Afrikaanse woorde besoedel. Waarom hierdie verskil in benadering van, of agting vir, hierdie twee tale? As taalkundige behoort De Stadler diep bewus te wees van die gevare vir ‘n landstaal wanneer dit op ‘n kampus teen ‘n wêreldtaal om oorlewing meeding; des te meer as die universiteitsowerheid hoogs onsimpatiek teenoor die nie-wêreldtaal is. As van huis uit Afrikaans, as taalkundige en as hoof van ‘n taalsentrum behoort De Stadler ‘n agbare voorbeeld in Standaardafrikaans te stel.

Volgens De Stadler is dit normaal om meertalig te wees. Botman sal hiervan hou, want hy distansieer hom deurlopend van die abnormale of siek US van weleer. De Stadler: “Daar is meer mense in die wêreld wat meertalig is as wat daar mense is wat net een taal praat.” Ek bevraagteken die waarheid van hierdie stelling. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer, dus dat ‘n minderheid van die wêreldbevolking meer as een taal in ‘n beduidende mate magtig is. Maar gestel De Stadler het reg. Waarom is daar dan so baie studente wat beweer dat ‘n universiteit wat Afrikaans as onderrigtaal het, ontoeganklik is? Waarom word sulke studente nie verplig om te vorder op die pad van taalnormaliteit nie? Waarom het die US weens diesulkes sy tradisionele taalbeleid verander/getransformeer?

De Stadler: “As jy op Stellenbosch kom, gaan dit natuurlik oor Afrikaans.” Werklik? Is dit nie ‘n argaïese stelling nie? Hendrik Verwoerd “was die eerste student in Suid-Afrika wat sy studies, van sy voorgraadse eksamens tot sy doktorale proefskrif, in Afrikaans geskryf het” (Hermann Giliomee, Die Laaste Afrikanerleiers, p 27-28). In hoeverre is dit vandag nog in daardie eens natuurlike Afrikaanse omgewing moontlik? Is die US, soos dit hoort, akademies en taalgewys openlik trots op daardie prestasies van Verwoerd, of word dit om politieke redes doodgeswyg?

Die kern van die saak is dat Afrikaanse en veral Afrikaans-geleerdes hulleself nie moet veroorloof om loslit met hulle moedertaal om te gaan nie. Hulle moet taalgewys ‘n eerbare voorbeeld stel en bereid wees om aktief vir Afrikaans teen die magte van die bose in die bres te tree. Jaap Steyn stel dit treffend: In laaste instansie gaan dit om taalgetrouheid. Hieraan is daar aan die US, wat Afrikaans betref, ‘n skreiende tekort.

лобановский класс

Stellenbosch, Transformaties en Ukwanda

Onlangs is berig oor die inwyding van die Universiteit Stellenbosch (US) se landelike kliniese skool op Worcester (Die Burger, 26 Okt, p 13). Die geboue het R65 miljoen gekos; ‘n bedrag waarmee eerder heelwat op die Stellenbosch- of Bellville-kampus van die US vermag kon word. Naas hierdie nuwe Worcester-kampus word addisionele US-leersentrums op Caledon, Ceres, Hermanus, Robertson en Swellendam beoog. Dit is deel van die US se strategie om pleks van op sy universitêre kernfunksies, naamlik onderrig en navorsing, te konsentreer, eerder al hoe meer klem op gemeenskapsdiens te laat val. Dit is wat die ANC verlang, gevolglik is dit wat die US doen. Hierdie leersentrums word gevestig op dorpe waar daar ‘n groot konsentrasie bruin mense is. Op hierdie manier word uitdrukking aan die rektor, Russel Botman, se etniese voorkeur gegee.

Naas Botman is die inwyding deur Jimmy Volmink, die nuwe dekaan van die US se fakulteit geneeskunde en gesondheidswetenskappe, bygewoon. By diensaanvaarding het Volmink nie na sy primêre akademiese verantwoordelikheid, naamlik om die akademiese beste studente en die akademies beste dosente te trek, verwys nie. (Weens transformasie is dit in elk geval iets waaraan reeds jare lank nie meer gevolg aan die US gegee word nie.) As dekaan beskou Volmink sy taak as by uitstek van ‘n politieke aard, naamlik nasiebou. Studente gaan op Worcester in landelike omstandighede opgelei word, terwyl hulle terselfdertyd benut kan word om gemeenskapsdiens te verrig. (Maar dit is natuurlik moontlik om studente praktiese ondervinding in landelike gebiede te laat opdoen sonder om daar ‘n duur kampus te vestig.)

Helen Zille is ‘n ander glanspersoon wat die inwyding bygewoon het. Sy is die DA- (oftewel die ANC Lite-) premier van die Wes-Kaap, wat hierdie US-inisiatief steun. Les bes was die oud-MK-vegter, Basil Kivedo, daar. As ruim vergoeding vir sy dienste in die “bevrydingstryd” is hy as burgemeester van die Munisipaliteit Breedevallei herontplooi.

Wat my veral dwars in die krop steek, is Botman se kenmerkende blatante verpolitisering van die byeenkoms. “Botman het gesê die US erken sy deel aan die ongeregtighede van die verlede, maar die uitdaging is om dié verlede reg te stel.” Hier verwys Botman nie na die wandade (insluitende misdade) van die UDF, ANC, MK en hulle meelopers nie. Hierdie mense word geag so onskuldig soos ongebore babas te wees. Botman vra neerbuigend verskoning vir apartheid, dus vir die gedrag van wit mense. Die akademies voortreflike US van weleer word deur Botman as deel van die ongeregtighede van die verlede beskou. Die gedagte het blykbaar nog nooit by hom opgekom om dankie te sê vir wat wittes aan die US tot stand gebring het nie. Om by daardie punt te kom, sou Botman akademies pleks van polities geöriënteerd moet wees.

Die US se landelike skool te Worcester word nie deur Botman in die eerste plek akademies benader nie. Getrou aan sy politieke gepreokkupeerdheid is hierdie kampus glo ‘n “regstelling vir die verlede”, ‘n “regstelling en ontwikkeling vir die mense van Worcester”. Botman sou ook nie sy rede afsluit sonder om na “hoop” (‘n woord eie aan die swartmagbeweging) te verwys nie. Hierdie keer het hy gepraat van “ware, volhoubare hoop … gegrond … op die wetenskap”. Aan die US word ideologie deesdae op hierdie manier in wetenskap omskep.

Maar wat is die naam van hierdie nuwe US-kampus? Om dit te verstaan, moet ‘n mens besef dat die US nie meer die eentalige Afrikaanse universiteit van weleer is nie. Sedert Engels as addisionele onderrigtaal ingevoer is om die universiteit ” meer toeganklik” vir veral nie-wittes te maak, is Afrikaans progressief afgeskaal. Maar dit het die US nie in ‘n tweetalige inrigting getransformeer nie. Die US is deesdae, soos Botman nooit moeg raak om te verkondig nie, ‘n meertalige inrigting. Dit is nie ook meer bloot ‘n Suid-Afrikaanse universiteit nie; dit word trots as ‘n Afrika-universiteit geparadeer. Volgens die webwerf studeer daar 76 doktorale studente uit Afrika aan die US. Die gedagte dat dit eties meer regverdigbaar sou wees om eerder Suid-Afrikaanse studente te befonds en op te lei, word blykbaar nie ernstig deur die ideologie-gepreokkupeerde Botman & kie oorweeg nie.

Amptelik is Afrikaans veronderstel om steeds by verstek (of outomaties) die US se taal van voorkeur te wees. In die praktyk het Engels, onder Botman se leiding, egter die voorkeurtaal geword. Die afkorting van Universiteit Stellenbosch is nie US soos ‘n mens sou verwag nie, want dan sou dit lyk asof die so gesogte transformasie agterweë gebly het. Anders as bv by die Universiteit Pretoria (UP), word Stellenbosch University as die amptelike naam beskou, met SUN as die afkorting. Dit is dus soos Ou Mutual net Old Mutual, die Poskantoor net die Post Office, Eerste Nasionale Bank net First National Bank, ens, in die nuwe Suid-Afrika geword het. Die amptelike afkorting wat vir internetdoeleindes gebruik word, is sun. Dit lyk en klink Engels, soos die bewindhebbers dit wil hê. Deesdae heet die universiteit se uitgewery Sun Press. Die webwerf Vryematie het pas sy naam na Bonfire verander. Die nie-inklusiewe, rassediskriminerende US-beursskema heet Rachel’s Angels. Net nie-wittes mag engeltjies wees. Enige beurse wat eksklusief vir wittes bedoel is, word egter geweier.

Die Botman-US se weersin in Afrikaans strek selfs verder as die duidelike voorkeur vir Engels. Die US-kommunikasiesatelliet wat in 2009 gelanseer is, se naam is Sumbandila, wat glo “lead the way” in Venda beteken. Dus, wat sou ‘n geskikte naam vir die US se Worcester-kampus wees? Klaarblyklik enige naam behalwe een in Afrikaans, die US se verstektaal. Daar is ‘n Xhosa-woord gevind, wat glo “to grow, to develop” beteken. Die naam wat dus gekies is, is Ukwanda. Dit is ‘n naam waarmee die getransformeerde US en die ANC hoogs tevrede behoort te wees. Die Maties het Transformaties geword. Die Universiteit Stellenbosch het, pleks van ‘n universiteit, die Diversiteit Stellenbosch geword. Geen haan kraai hieroor nie.

Afrikaners moet in Anglo-ANC-stryd neutraal bly

Die Engelse media in Suid-Afrika, wat so lank ‘n verbete stryd teen ons gevoer en die ANC só graag aan bewind wou sien, het nou 180 grade omgeswaai. Selfs Alistair Sparks, die voormalige redakteur van die links-liberale Rand Daily Mail en voormalige baas van Helen Zille, bepleit nou “sterker opposisie” in Suid-Afrika. Hieronder verstaan hy waarskynlik dat ‘n groepering rondom die DA ondersteun moet word.

Naspers, die Kaapse persgroep wat Afrikaners as “Kleurlinge-in-wording” sien, kef geesdriftig agterna. Week na week vertel Tim du Plessis in Rapport sy lesers wat die Engelse of pro-Engelse swartes nou dink en waarom ons hulle in hul jongste projek – om die ANC te ontsetel – moet ondersteun.

Voordat ons kop-eerste saam met Tim du Plessis in hierdie Engelse skrum instorm, kom ons dink eers ‘n bietjie oor wat hier aan die gang is. Dan sal ons gou-gou besef dat die tyd om rustig agteroor te sit en te kyk hoe die Rooinekke en die ANC sake uitspook, aangebreek het. Dis nou die tyd vir die Afrikaner om aan sy kultuur en sy welvaart aandag te gee, nie om een of ander grootse politieke punt te probeer bewys nie. Los dit maar vir mev. Zille en haar Britse meesters wat kliphard besig is om hul skepping, die ANC, uit die mag te probeer stel.

‘n Boek wat nog geskryf moet word, is oor die Britse rol in die Suid-Afrikaanse geskiedenis. Omdat ons sulke hopelose historici het wat ook nie in staat is om vir hulself te dink nie, sal ek dit waarskynlik self moet skryf. Terwyl ‘n groot klomp Engelse deesdae openlik op die internet spog oor hoe hulle die Afrikanerregering destyds vanuit Londen met geld en wapens ondermyn het, rep niemand in Suid-Afrika ‘n woord daaroor nie.

Sonder Britse organisasie en propaganda, asook Sweedse en Noorweegse geld, sou die ANC tydens sy sogenaamde “struggle”-fase lankal doodgeloop het. Die rede waarom die Engelse die ANC so fanaties ondersteun het, is omdat dié kwasi-kommunistiese terreurorganisasie as die “finale oplossing” vir Suid-Afrika se Afrikanerprobleem gesien is.

Ook tydens die negentiende eeu het Brittanje swart stamme teen die Boere opgemaak en bewapen ten einde ons te kasty. Selfs tydens die Tweede Vryheidsoorlog is 100 000 swartes bewapen om die Britse soldate in hul terreurveldtog teen ons burgerlike bevolking by te staan. Van hierdie gewapende swartes het Boerevroue gemolesteer en verkrag, met komplimente van Haar Majesteit.

Die oomblik toe republikeinse Afrikaners in 1948 die mag in Suid-Afrika bekom het, was dit byna tweede natuur vir Engeland en veral die Anglikaanse Kerk om onmiddellik die mees radikale, vernietigende groep in die land op te spoor en teen ons te bewapen. Natuurlik was dit ‘n oorlog wat nie net met wapens gevoer is nie, maar veral met sielkunde en propaganda.

Die Nasionale Party het met sy sin vir regverdigheid en vreedsame naasbestaan die Engelse media en universiteite in Suid-Afrika toegelaat om outonoom te bly voortbestaan. Dié instellings het as’t ware oorlogspropaganda uitgesaai en hulle uiteraard vierkant agter Brittanje geskaar. Terwyl die linkervleuel en die Anglikaanse Kerk die ANC van meet af aan openlik ondersteun het, was hoofstroom-Brittanje aanvanklik huiwerig, maar het vanaf die tagtigerjare insgelyks besluit om regstreeks in Suid-Afrika in te meng deur die ANC te steun. Ons was die eerste rampspoedige voorbeeld van “regime change”. Toe Mandela oorneem, is hy onmiddellik deur al wat Engelsman is tot ‘n god verklaar. Indien nie ‘n god nie, dan ‘n halfgod. Want het hy Engeland nie finaal van hul Afrikanermededingers in Afrika verlos nie?

Die plan was klaar uitgewerk: Suid-Afrika sou slegs enkele weke ná die Nasionale Party se oorgawe hertoetree tot die Statebond, die land sou opnuut verengels en Afrikaners sou geassimileer word. Iewers in een van sy opstelle praat N.P. van Wyk Louw van die “mensvleisbredie” waarvan ‘n gedekultureerde en verslane Afrikanervolk dalk iewers in die toekoms deel sou word. Presies dít het gebeur en in die Kaap het Naspers, die Afrikaanse mediagroep wat graag Engels wil wees, reggestaan om ons almal te breinspoel om assimilasie, “versmelting met die bruinmense” (Leopold Scholtz van Die Burger) en bowenal permanente oorheersing deur die ANC te aanvaar.

Vyf of tien jaar gelede nog het Naspers se joiner-joernaliste en rubriekskrywers Afrikaners wat van politieke opposisie praat, daarvan beskuldig dat hulle “ou mans met grys skoene is wat hunker na vervloeë mag”. Nou is dit al waarmee Naspers dweep, want sien, die Engelse het mos nou anders besluit. Wie dra nou die grys skoene?

Waarom op aarde wil die liberale en linkse Engelse, plaaslik en in Engeland, nou hul eie skepping – die ANC – van sy troon stoot? Watter heiligskennis! Lig hulle nie daarmee hul hand teen Madiba self nie?

Die antwoord is natuurlik nie ver te vinde nie. Engeland het in Afrika ‘n tradisie van sogenaamde “indirect rule”. Alle empaaiers maak op een of ander stadium van vassalstate of satelliete gebruik waar ‘n ondergeskikte regering die wil van die metropool uitvoer. So was dit ook tot onlangs in Suid-Afrika waar die ANC as ‘n onderdanige en veral omkoopbare Engelse Bantoestanregering gesien is. Trouens, R.W. Johnson skryf mos in sy South Africa’s Brave New World dat die land intussen soos ‘n “groot Bantoestan” geword het.

Veral die ANC se beleid jeens Afrikaans en Afrikaners het Engeland soos ‘n handskoen gepas. Die onderdrukking van Afrikaans en die Afrikanergeskiedenis, regstellende aksie, Kader Asmal se samesmelting van Afrikaanse universiteite om hulle ook te verengels, dít alles was musiek in die ore van die Londense amptenare wat hoogs in hul noppies was. Soos ek dit iewers gestel het, het die “nuwe Suid-Afrika” al hoe meer soos die ou-ou Suid-Afrika van die negentiende eeu begin lyk met Brittanje wat soos ‘n marionetmeester die toutjies getrek het.

Ook binne die ANC self was daar linkse Engelse, Jode en ‘n paar verloopte/verengelsde Afrikaners wat verdere Britse invloed binne die party verseker het. Net soos die ou NP-regering se Nasionale Inligtingsdiens die ANC van binne geïnfiltreer het, kan ons ook seker wees dat die Britse geheimediens, MI6, insgelyks die ANC, die SAUK, Naspers, privaatveiligheidsdienste, die DA, Cosatu en ander instellings binnegedring het. “Toevallig” speel mense met Britse aksente ‘n prominente rol in sowel Cosatu as PLAAS, die vernaamste propaganda-organisasie wat die ANC se grondhervormingsbeleid formuleer.

Trouens, grondhervorming is waarskynlik die hoeksteen van Britse beleid jeens Afrikaners. Sodra die ANC alle grond in Suid-Afrika nasionaliseer, gaan Afrikaners finaal van enige aanspraak op grondgebied in Suid-Afrika ontneem word. Geen Britse koerant of woordvoerder het hom al ooit teen plaasmoorde uitgespreek nie en die Britse media vind voortdurend “verskonings” vir plaasmoorde in die vorm van “Boere-rassisme”, “mishandeling van plaaswerkers” en dergelike meer.

Boonop het geen Engelse koerant in Suid-Afrika waarvan ek weet hom al teen plaasmoorde uitgespreek nie. Kortom, ons kan min of meer seker wees dat die gewelddadige verdrywing van Afrikaners deel van Brittanje se Suider-Afrikaanse beleid is.

Soos Lord Palmerston gesê het, “beskik ‘n land oor geen permanente vriende of bondgenote nie, maar slegs oor permanente belange”. Churchill het saam met Stalin gespan om Duitsland na die oorlog te verdeel en 15 miljoen Duitse burgerlikes uit Oos-Europa te verdryf, waarvan 2 miljoen omgekom het. Om drie miljoen Afrikaners in Suid-Afrika, hetsy te laat vermoor, hetsy te verdryf, is in die Britse geskiedenis nie juis iets om oor huis toe te skryf nie. Soos Rhodes gesê het: “Die Kaapse Afrikaners is nie my vriende nie. Ek gebruik hulle net, en agterna smyt ek hulle weg.”

In Angola het ons jongmanne “vir die Weste” gesterf en die Sowjet-opmars in Afrika gestuit, net om daarna à la Rhodes “weggesmyt” te word. En hoe!

Maar om by die eintlike punt van hierdie artikel te kom: Waarom versaak die Engelse en Engeland deesdae hul vernaamste bondgenoot in Suid-Afrika, die ANC? Hul geliefde ANC – waaroor hulle boeke geskryf, waarvoor hulle geld geskenk en ingesamel het, asook programme en rolprente gemaak waarin dié derderangse terreurbeweging ten hemele aangeprys is?

Die antwoord is eenvoudig: Onder Jacob Zuma het die ANC radikaal verander. Die party is nie meer ‘n linkse, multikulturele party nie, maar het ‘n voertuig vir Zoeloe-oorheersing geword. Trouens, ek verstout my om te sê die ANC is vandag nader aan Inkatha in die sewentigerjare as wat dit aan die soort voertuig is wat Brittanje, Swede en Noorweë so geesdriftig ondersteun het.

In slegs ‘n enkele opsig het Afrikaners slimmer as die Britte geblyk te wees: Ons siening van Suid-Afrika as ‘n “veelvolkige land”, soos die ou Afrikaner-ontleders nog onder die Nasionale Party gepraat het, is meer korrek as die Anglo-Amerikaanse (en Sweedse) opvatting van ons land as ‘n “smeltkroes van kulture” oftewel ‘n “reënboognasie”. Volgens inligting waaroor PRAAG beskik, is die ANC besig om intens etnies te raak. Nie net word dit volledig in ‘n Zoeloe-party omvorm nie, maar daarbinne bestaan ook onderhandelings en afsprake tussen verskillende sibbes binne Zoeloeland wat elkeen sy sny van die koek opeis.

Hier kom ‘n tweede slag van Isandlwana en my geld is op die Zoeloes. Engeland het sy hande so vol met Afghanistan en met sy eie multikulturele samelewing waar onluste ook telkens uitbreek, dat die koninkryk noord van die Mou kwalik veel meer hulpbronne op Suid-Afrika sal kan verkwis. Voeg daarby nog die finansiële krisis in die noordelike halfrond en Britse besuinigingsmaatreëls. Die ANC beheer die magtige Afrikanerstaat wat tussen 1948 en 1994 geskep is, met ‘n begroting van een triljoen rand.

Sonder veel steun uit die Moederland, is die lui, dom, hovaardige plaaslike Engelse insgelyks tot mislukking gedoem in hul aanslag op die ANC. Behalwe as die ywerige, skrander Afrikaner die broodnodige organisasie en strategiese denke vir hierdie jongste Engelse koloniale avontuur gaan verskaf.

Danksy die idioot FW de Klerk se onbesonne oorgawepolitiek, is die Afrikaner vandag in ‘n swakker posisie as ooit. Selfs swakker as in 1902. Onlangs het ek ‘n teorie ontwikkel dat dit beter is om ‘n oorlog te verloor as om die soort “onoorwonne oorgawe” te pleeg waarmee Hermann Giliomee De Klerk se politiek beskryf het.

Ons het geen wapens nie. Die enigste beduidende opposisieparty word deur die Engelse beheer. Behalwe die internet, beskik ons oor geen media nie.

As ‘n mens klein en swak is, is jou enigste moontlike strategie om die groot moondhede teen mekaar af te speel. Van die piepklein Baltiese state (Lithaue, Estland, Letland) het dit in die onlangse geskiedenis met groot welslae gedoen en sodoende vryheid en onafhanklikheid verkry. Hulle het nie oorlog gemaak nie; net ‘n bietjie volksliedjies gesing en sodoende hul onafhanklikheid van die magtige Rusland ontvang.

Dis nou die tyd om ‘n toeskouer te wees. Ek wil graag sien hoe Helen Zille en haar gholf-spelende, tonikum-en-jenewer-drinkende groepie Engelse, gerugsteun deur Naspers en die agterhoede uit Groot Brittanje, die Zoeloe-ANC pak. Dis ‘n wedstryd wat die Curriebeker-eindstryd oninteressant gaan laat lyk.

Ons span is nie op die veld nie. Kom ons hou dit so.

Waar twee honde baklei, stap die derde egter dikwels met die been weg.

Die Engelse het hul eie Frankenstein geskep. Laat hulle hom onder beheer kry. As hulle kan.

Die stryd om voortbestaan

Iewers het iemand gesê dat “intelligensie bloot die vermoë is om verbande tussen verskillende elemente raak te sien”. Dis hoe die wetenskap immers vordering gemaak het, deur ‘n verband tussen weerlig en elektrisiteit te eien, of tussen die feit dat mense siek word nadat hulle besmette voedsel geëet of gedrink het. Só het Louis Pasteur reeds in 1862 sy eerste eksperimente op melk en wyn uitgevoer deur mikro-organismes daarbinne met verhitting te vernietig.

In ‘n moderne, gespesialiseerde wêreld is dit egter maklik om as “vakidioot” op te tree en niks buite jou eie veld raak te sien nie. Sommige skrywers en veral professionele letterkundiges verbeel hulle dat letterkunde of selfs ‘n taal soos Afrikaans buite enige ander stelsel soos die politieke, die maatskaplike, die ekonomiese, die skool en die gesin kan bestaan.

Jan Smuts het met sy idee van holisme ‘n belangrike eienskap van die biologie, maar ook vele ander dissiplines, raakgesien, naamlik dat “gehele” ewe of selfs meer bepalend as samestellende elemente kan wees.

Een van die boeke wat ek van my pa gekry het, is ‘n bundel essays deur C.M. van den Heever, een van die belangrikste Afrikaanse skrywers van die eerste helfte van die twintigste eeu. Dit heet Die stryd om ewewig. Vandaar dan ook my titel, wat wil aandui dat ons van ‘n stryd om ewewig, wat eintlik iewers ná 1948 oënskynlik gewen is, tot ‘n nuwe stryd om oorlewing en voortbestaan gevorder het. Die Afrikaner en sy taal, Afrikaans, kan vandag ewe maklik vanuit Afrika verdwyn as wat die blanke Rhodesiër uit Rhodesië verdwyn het.

Pretoria-PEN is tans besig om insgelyks ‘n stryd om voortbestaan te voer teen die aanslag wat daar vanuit Stellenbosch en die Kaap teen ons geloods is. Weereens, as ons ‘n meer intelligente ontleding daarvan doen, moet ons die verbande met ‘n groter politieke en maatskaplike stryd raaksien. Dit is nie maar ‘n blote “twis tussen skrywers” soos die godsdiensverslaggewer van Beeld, Neels Jackson, en ander dit aangebied het nie.

Onderliggend aan ons huidige stryd is beheer oor die Afrikaanse letterkunde. Tans word die Afrikaanse letterkunde byna volledig uit die Kaap beheer. Al die groot uitgewerye, wat insgelyks deur ‘n enkele maatskappy, Naspers, besit word, is daar gesetel. U mag nou vra: waarom is beheer oor die Arikaanse letterkunde so danig belangrik? Immers word daar skaars oor die Afrikaanse letterkunde in die pers berig, die meeste Afrikaners stel meer in rugby as in Afrikaanse romans of poësie belang en Afrikaans as taal is reeds in Suid-Afrika so gemarginaliseer dat mense jou skeef aankyk as jy in winkels of staatsdiensgeboue daarop aandring. Britse sienings oorheers in Suid-Afrika vry algemeen. ‘n Mens kan selfs Britse stereotipes van Afrikaners in Afrikaans lees. Eintlik verteenwoordig die Nasperskoerante Brittanje in vertaling.

Ons weet egter dat letterkunde, soos ook musiek, tydens die afgelope 200 jaar ‘n geweldige belangrike rol tydens alle nasionalismes gespeel het. Afgesien van geskiedenis – en eintlik is geskiedenis maar net ‘n onderdeel van “geskrewe letterkunde” – het letterkunde nog altyd ‘n vername rol in die skepping van nasionale identiteite vervul. Só was dit ook tydens die hele reeks Afrikaanse bewegings van die afgelope anderhalf eeu.

Die Afrikanergeskiedenis is reeds so te sê geheel en al vanuit die openbare skoolstelsel, die hoofstroommedia en die universiteite geweer. Maar steeds word die Afrikaanse letterkunde as deel van die vak Afrikaans op skool bestudeer. Vir die Afrikanerfobiese spotprentkunstenaar Zapiro verteenwoordig alles wat Afrikaans is iets uit ‘n oertydperk, ‘n “Jurassic Park”, soos die Hollywood-rolprent met dinosourusse heet. “Iets het egter oorgebly”, soos Zapiro en vele ander vrees en dit is die Afrikaanse letterkunde. Daar bestaan nog Afrikaanse onderwysers en van die slimmer kinders in hul klasse kom onder die betowering van alles wat ons voorouers geskryf het. Daar is al baie daaroor gefilosofeer, maar omdat romans ‘n verbeelde wêreld voorstel, raak dit ewe maklik om jou ‘n nuwe politieke wêreld te verbeel, ‘n wêreld sonder regstellende aksie, sonder geweldsmisdaad en sonder polities korrekte Engels.

Daar is twee maniere waarop daardie “oorblyfsel uit die verlede”, die Afrikaanse letterkunde en die identiteit wat dit steeds definieer, vernietig sou kon word. Die eerste is doodgewone uitwissing, etniese suiwering, sensuur, kultuurmoord en alles wat daarmee saamhang. Tydens die negentiende en vroeë twintigste eeue, het Brittanje alles in haar vermoë gedoen om sodoende van die halsstarrige inheemse Afrikaneridentiteit ontslae te raak en alle blankes voor die voet te verengels. Sekerlik poog die ANC – wat vir ‘n geruime tyd eintlik ‘n Britse surrogaatmag, gesetel in Londen, was – om hierdie beleid toe te pas.

Maar daar is ook ‘n tweede manier om die Afrikaanse letterkunde te hanteer: dit sou behels, nie om dit sonder meer uit te wis nie, maar om dit sogenaamd te “transformeer”. Noem dit die “Kaapse” visie. Daarvolgens moet die inhoud, die interpretasie en die funksie van ons letterkunde revolusionêr verander word om dit as mindere onderdeel van die “Suid-Afrikaanse identiteit” te verdra.

Vandaar dus die “gevaar” wat die voortbestaan van ‘n vereniging soos Pretoria-PEN sou verteenwoordig. Nie omdat dit hoegenaamd deur enige nasionalistiese ideologie – hoewel om skrywers in jou eie taal te hê, is vir globaliste en imperialiste seker iewers ‘n aanduiding van “nasionalisme” – aangevuur word nie, maar omdat ons outonoom optree. Soos Fanie Olivier dit op Stellenbosch gestel het, ons “loop rond in Kaïro se strate en filosofeer met Afrika-skrywers”. Ons ken nie ons plek nie. Dit was dan ook die oorspronklike beswaar van die Engelstalige skryfster Nadine Gordimer teen enige vorm van Afrikaanse skrywersorganisasie, dat ons op ‘n sekere manier ons “neerlaag moes aanvaar”. Die nuwe hegemonie van Engels in Suid-Afrika het volgens Gordimer beteken dat ons ons by Engelse reëls moes neerlê en selfs die meerderwaardigheid van die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde moes aanvaar.

Nou is dit so dat die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde, hoewel dit twee Nobelpryse opgelewer het, glad nie oor die rykdom en verskeidenheid van die Afrikaanse letterkunde beskik nie. Toe ek aan die Engelse universiteit in Johannesburg gestudeer het, het meeste van die Engelssprekende studente wat Afrikaans geneem het, dit geredelik erken. Wat hulle van die Afrikaanse letterkunde geboei het, was ons modernisme (met so ‘n geurtjie van Frankryk), ons direkte, onopgesmukte styl, ons plaaslike geworteldheid. Anders as in Nadine Gordimer of J.M. Coetzee, word ‘n “koppie” nie gewalifiseer as “one of those typical cup-shaped hillocks found on the South African plateau known as the Highveld” nie, maar word die woord net gebruik en ons almal verstaan onmiddellik waarvan die skrywer praat.

Sommige mense meen dat letterkunde, soos rekenaarjargon, ‘n “unversele taal” is wat bloot in sekere dialekte vertaal word. Letterkunde behoef geen tradisie en geen verbintenis met ‘n volk nie. ‘n Speurroman wat in New York, die wêreld se bekendste stad, afspeel, sou seker die mees universele aanklank kon vind. Hiermee moet ons egter verskil. Een van die grootste literêre teoretici van die twintigste eeu, wat ook in die VSA in vertaling baie gewild geraak het, was die Fransman, Roland Barthes. Een van sy mees fassinerende idees was dat ‘n boek of ‘n teks “‘n bietjie lyf moes wys”.

As student het ek ‘n jaar of twee van my lewe bestee om te verstaan wat hy daarmee bedoel en in die proses ook ‘n Meestersgraad in Vergelykende Letterkunde verwerf. Soos vele van sy tydgenote, het Barthes van woordspel gehou. In Frans is die woord “corps” baie algemeen, afgelei van die Latyn “corpus” wat “lyf” of “liggaam” beteken; selfs in Engels word daar mos gepraat van “a body of literature”. Elke letterkunde in elke taal is so ‘n “corpus”, maar dit word ook onderskei deur die nasionale eienaardighede, die hebbelikhede, asook die vreemde simbiose tussen klimaat, landskap en taal wat so ‘n letterkunde kenmerk. Elke individuele skrywer is nie maar net die produk van sy tyd, omstandighede en opvoeding nie, maar beskik ook oor ‘n unieke styl en persoonlikheid wat neerslag in sy werke vind. Ook daarop het Barthes gesinspeel met die metafoor “lyf” en om “lyf te wys”.

John Miles, een van die Kaapse skrywers wat tans teen Pretoria-PEN agiteer, het niks van Roland Barthes gehou nie en het gemeen hy is “te moeilik of abstruis om te verstaan”.

Ons taal is egter so naby aan ons dat dit as’t ware deel van ons lyf is. Die aanslag op Afrikaans en op die Afrikaanse letterkunde verteenwoordig daarom ‘n intieme besering, wat as’t ware met ‘n vuishou toegedien word.

Gedagtig aan waar ek begin het, met die soms ongesiene verbintenisse tussen dinge, is daar nog ‘n verdere rede waarom Afrikaanse skrywers, of dan sommige van ons, tans in die spervuur staan. Dit is omdat die Anglo-Amerikaanse multikulturele model in Suid-Afrika misluk het. Jare lank is die korrupsie, anti-wit rassisme, ekonomiese plundery en onbekwaamheid van die ANC weggesteek omdat dit nie die Britse joernaliste en hul plaaslike sikofante gepas het om daaroor te praat nie. Maar toenemend vind daar ‘n revolusie in die kleine plaas soos wat die hopeloosheid van die Suid-Afrikaanse politiek tot in Brittanje en die Britse media deursyfer. So pas het die invloedryke Britse tydskrif, The Economist, ‘n verdoemende artikel oor die agteruitgang in Suid-Afrika geskryf. Ons vaar glo nou “slegter as die res van Afrika” en Nigerië gaan ons ekonomies verbysteek.

Die morele, politieke en ideologiese bankrotskap van die Suid-Afrikaanse bestel, maak Afrikaanse skrywers soveel te meer “gevaarlik”. Omdat ons werke so ‘n intieme plaaslike inhoud het, mag lesers net verder onder die indruk van die maatskaplike verval onder “postapartheid” kom.

Vandaar dus die behoefte aan groter beheer, dat ons onder geen omstandighede outonoom mag optree en aansluiting by buitelandse skrywers moet soek nie. ‘n Skrywer wat in meer as een sin van die woord “soewerein” begin dink, sonder om deur die heersende ideologie ingehok te wees, verteenwoordig inderdaad ‘n gevaar vir die samelewing. Veral ‘n samelewing soos dié van Suid-Afrika wat kunsmatig en met druk en ingryping vanuit die buiteland tot stand gekom het.

Die argitekte van dié bankrot bestel (Brittanje, Swede, Noorweë), asook die spulletjie Afrikaanse skrywers wat in 1989 as “bruikbare idiote” Dakar toe gereis het om daar aan die voete van Thabo Mbeki oor “‘n gedeelde Suid-Afrikaanse kultuuridentiteit” te gaan swymel, sal alles in hul vermoë doen om hul mislukking te verdoesel of te ontken. Pleks dat die bruikbare idiote hulself blameer, soek hulle na sondebokke by die nugter denkendes en val ons op allerlei onderduimse en agterbakse maniere aan, terwyl hulle aan Moeder Brittanje se rokspante vasklou.

Trouens, die wyse waarop die “Stellenbosch-PEN”, soos sommige reeds daarna verwys, hulle op ingryping deur enkele Britse amptenare verlaat op wie se etniese vooroordele jeens ons hulle kan reken, is eintlik lagwekkend. Dis amper die verhaal van die hensoppers en die National Scouts weer oor.

Onlangs kom ek in Die groot aanhalingsboek op die volgende weermaggesegde af: “Wenners hou nooit op nie; ophouers wen nooit nie.”

Gistermiddag toe ek in die gange van die Johannesburgse Hoë Hof rondgedwaal het op soek na die dringende regter, het ek soms gewonder of dít alles die moeite werd is, die rompslomp en tyd wat ‘n mens moet afstaan om die Kaapse aanslag op ons af te weer. Maar dan word ek weer herinner aan daardie gesegde.

Al moet ons nou appelleer tot by die House of Lords in Engeland, gaan ons hierdie stryd nóg gewonne gee, nóg verloor. Aangaande die House of Lords: as Statebondland, staan die House of Lords bokant ons Grondwethof, dus is dit teoreties moontlik om ‘n hofsaak wat in die Grondwethof verloor word, op appèl na die House of Lords te neem.

Anders as wat Gordimer dink, aanvaar ons nie die neerlaag nie. En lank voor ons by die House of Lords kom, sal die waarheid wel seëvier en sal ons gelyk gegee word.

Bantoesprekers het apartheid geskep

Die verkeerde persepsie het tot ‘n stereotipe gelei dat dit die beleid van die Voortrekkers was wat die swart bevolkings van Suid-Afrika etnies verdeel het.

Tewens, as met apartheid bedoel word die desentralisasie van stamme in verskillende (mekaar uitsluitende) tuislande/gebiede, dan is dit die Bantoesprekende etniese groepe van Suider Afrika self wat die vaders van apartheid is.

Die migrasie van die swart stamme uit Sentraal-Afrika word afdoende deur geologiese bewyse asook genetiese studies gesubstansieer. Die migrasie van die swart stamme van Suider-Afrika vanaf Gaboen, die Kongo en Angola het suidwaarts beweeg en eers Suid-Afrika 300 nC bereik.

Twee groepe het verskillende migrasieroetes gevolg:
• die Nguni (Xhosa-, Zoeloe- en Swazistamme) wat hulle aan die ooskus van Suid-Afrika gevestig het; en
• die Sotho/Tswanas wat hulle in die omgewing van die huidige Lesotho en Botswana gevestig het.

Die eerste kontak van die Xhosas met die Trekkerboere by die Oos-grens was eers in die 18e en 19e eeu.

In die huidige KwaZoeloe was die groot Mtetwa-stam in ‘n oorlewingstryd met die kleiner Ndwandwe gewikkel. Die Ndwandes het by die geveg van Mhlatuze die oorhand oor die Mtetwas gekry toe Zwide in 1818 vir Dingiswayo gedood het.

Sjaka wat die militere beheer van die enkele klein Zoeloestam oorgeneem het, het uiteindelik ‘n groot aantal stamme probeer oorneem, wat weer gelei het tot die Mfecane of massaverhuising of -vlug van stamme, waaronder die Matabeles, tot sover as die huidige Zimbamwe.

In Zoeloeland is Sjaka deur sy half-broer Dingane gedood en is Dingane, met die hulp van die Natalse Voortrekkers, deur Mpande gedood.

Wat ons dus nou ken as die etniese volkstate van Lesotho, Swaziland en Botswana asook die etniese TBVC-state onder dr Hendrik Verwoerd (Transkei, Ciskei, Venda en Ciskei) is die resultaat van gesegregeerde apartheid van die swartes self en kan nie die blankes ten laste gele word nie. Die beleid van die destydse NP was om gewoon staatkundige erkenning te gee aan die diversiteit van onderling strydende swart etniese groeperinge.