Rubrieke Archives - Page 196 of 214

Bou daardie Afrika-hand!

N.a.v. ‘n eertydse ANC-projek om die hand van Afrika te vereer deur ‘n reusehand te bou, sê ek: Gaan gerus voort en bou daardie mensehand wat uit die grond deur die tralies bars!

Bou hom só hoog en ontsaglik dat hy oor alle horisonne vir alle mense van alle tye sigbaar kan wees as embleem van Afrika.

‘n Veeldadige, veelbewoë, veelseggende hand, met sóveel mag, sóveel onmag, sóveel lyding, en sóveel verwoesting in sy swaai.

Bou ‘n manjifieke kolossale hand wat deur tralies en ordes breek, en uit die grond van Afrika smeek dat God die ontlende liggaam waaraan dié hand behoort, uit sy donker nood, uit die bloedige aardkors waarin dit hulpeloos gevange en begrawe is, na die lig van beskawing en wetenskap sal optrek.

Elke kontinent het iets wat hom versinnebeeld: Europa sy katedrale en Eiffeltorings, Amerika sy Statutes of Liberties, Asië sy Mure en Moskees, Arabië sy Piramides, en Afrika, sy ruines.

Wat anders het Afrika, wat vir ewig kan uitstaan as simbool van sy waardes en wanprestasies?

Gee Afrika ‘n hand! ‘n Ontsaglike hand van staal en beton, wat die hemele ìngryp.

Strek en span die tegnologie tot sy uiterste. Verenig kapitaal en kundigheid vanoor die ganse wêreld en bou daardie hand só ontsaglik as wat die wiskunde, die ingenieurswese, die boukunde, die kunste en die bestuurvermoëns van die mens mag toelaat.

Verhef daardie hand hoog bokant stede, vlaktes en beskawings! Vul sy gebeendere en spiere met roltrappe, bou sy palm vol handelsentrums, en sy vingerpunte vol balkonne en uitkykpunte vir vergesigte oor die waarhede van Afrika!

Skep met daardie edele projek, visie en werk vir die vlesige, honger, bedelende hande van Afrika. Laat hulle singend en dansend self die materiaal na die bouperseel aandra. Laat hulle die stene en beton van hand tot hand teen die steiers vir mekaar aangee na die groeipunte van die struktuur, hoog in die ruimte. Laat hulle die staal vorm en sweis, beton meng, stene pak, mure verf en die tuine versorg. Laat hulle self bou aan die hand vir Afrika, en leer om dit te onderhou!

Die aardbol het ‘n hand nodig om Afrika uit die bloedgrond van sy ontwyde, ontlende kontinent na die hemele op te trek.

Om ‘n ontsaglike simboliese hand vir Afrika te bou, is een van die groot imperatiewe van die twintigste eeu.

‘n Stoflike relaas van hierdie eeu – aan die volgende eeu – van wat die wesens van Afrika met haar gawes uitgerig het, sal onvolledig en vals wees sonder daardie beoogde monument wat vir alle geslagte en vir die ganse menseryk as simbool kan dien van die bedelende, smekende, verwoestende, vraende, jubelende, swaaiende, wuiwende, plunderende, moordende, grypende, desperate, hand van Afrika

чем лечить десна

Vlae skep grense

Van kindsbeen af was ek gaande oor vlae. Veral Europese en Noord-Amerikaanse vlae. (Ek moet tog byvoeg dat die Kanadese vlag vir my baie mooier as die Amerikaanse vlag is.) Ek het nooit van enige Afrika-vlae gehou nie; die kleure was net eenvoudig te dof, net soos die mense wat hierdie donker kontinent bewoon.

Oor die ou Republieksvlag, wat eers die Unievlag was, het ek gemengde gevoelens gehad. As kind het ek nie die ideologiese afskuwelikheid van die Union Jack daarop begryp nie. Ek is nie ideologies grootgemaak nie, dus sou dit by my verbygaan. Nogtans het ek altyd gevoel dat die Union Jack die hele vlag se balans opvoeter. Eerstens is die blou in die klein Union Jack nie dieselfde as die blou op die basisvlag (Prinsevlag) se onderste baan en dus ook nie dieselfde blou as wat op die klein Vierkleur of die kleiner ‚Prinsevlag’ op die OVS-vlaggie is nie. Verder bestaan die basisvlag (Prinsevlag) sowel as die Vrystaatse vlag en Vierkleur uit horisontale en vertikale lyne. Dit vorm ŉ estetiese konsolidasie. Die Union Jack met sy diagonale lyne het weereens hierdie konsolidasie verbreek. Vir my het die Union Jack altyd gelyk soos ŉ septiese oog op ŉ andersins baie mooi vlag. My liefde vir die ou vlag was dus my lojalitiet teen die ou republiek en nie soseer die vlag met die seer oog nie.

Met my besoeke aan Europa het ek opgelet hoe trots daardie volke op hul vlae is. Wat my veral deesdae opval, is hoe daardie trotste van trotse nasies, die Amerikaners, by amper elke huis hul vlag vertoon.

Meer onlangs het die vlagverskynsel by provinsiale rugbywedstryde my aan die dink gesit. Die trots en fier waarmee ondersteuners hul onderskeie spanne se vlae vanuit motorkarre en op pawiljoene laat wapper het weereens vir my gewys dat ons mense ŉ besonderse liefde vir hierdie kategorie van simbole, nl. vlae, koester.

Vlae kom reeds in vroeë samelewings en van regoor die wêreld voor. Strydvlae, territoriale vlae, vorstevlae, familievlae, nasionale vlae en nog baie meer is alles deel van die geskiedenis van die vlag as identiteitsimbool. Ek sou sê dat ŉ eie vlag kultureel deel is van mens- en nasiewees. ŉ Nasie sonder ŉ vlag is soos ŉ mens sonder ŉ gesig.

Met die ANC se „Y-front“-vlag het alle trotse Afrikaners belangstelling in die idee van ŉ Suid-Afrkaanse vlag verloor. Dit is waarskynlik ook reg so want Suid Afrika as ŉ politieke eenheid is net so onvanpas as die „Y-front”.

Nogtans is daar binne ons trotse en behoudende Afrikanergeledere ŉ gewoel met die strewe na ŉ Afrikanervlag. Dit is natuurlik blymoedig. Die pogings wissel vanaf die obskure Brawoland-vlag tot die AWB-besoedelde Vierkleur, tot die mees erkenbare Prinsevlag. Daar is natuurlik ook ŉ hele rits ander obskure aanpasings op hierdie vlae. Mees onlangs het ŉ onafhanklike vlagkomitee ŉ baie interessante vlag geloods waar die Union Jack bloot verwyder is van die ou Republieksvlag en die gaping is toegewerk met die vlag van die Kaapse Rebelle. Klink vir my na ŉ baie pragmatiese poging en, wie weet, dalk is dit uiteindelik die vlag wat alle Afrikaners simbolies gaan saamsnoer? Dit is natuurlik as die vlagkomitee nie so ŉ aktiewe poging aanwend om die vlag vir die publiek weg te steek nie. Ek verstaan nie die doel van ŉ vlag wat niemand mag sien nie. In weerwil van die vlagkomitee se suksesvolle verberging van ŉ simbool wat andersins veronderstel is om aan ŉ paal te wapper vir die wêreld om te sien, het ek onlangs (elders op hierdie webwerf, nadat ek met PowerPoint en Paint rondgespeel het, die vlag gereproduseer en geplaas).

Intussen is ek heeltemaal tevrede met die Prinsevlag. Dit is ongetwyfeld esteties die sterkste van alle Afrikanervlae en het ook die meeste strategiese waarde (less gerus Prinsevlag is ŉ wapen!)

Maar nou laat die hele Afrikanervlagstrewe my ook kop krap oor ŉ ander saak. Almal woel rondom vlae, maar waar is die vlae? Is ŉ vlag nie ŉ ding wat veronderstel is om aan ŉ paal te hang nie? Iets vir die wêreld om te sien nie? ŉ Sterk en kleurvolle simbool wat se: „Dit is wie ons is, hierdie plek is ons s’n!“ In vorige gesprekke op die ou Praagforum het dit aan die lig gekom dat heelwat deelnemers „bang“ is hulle word deur swartes geviktimiseer en daarom wil hulle nie Afrikanervlae by hul huise vertoon nie. Sies! Papbroeke! Ek vermoed dat deel van die probleem is dat hulle skaam is om voor hul bure en liberale vriende hul volksidentiteit op te eis. Pateties!

Wel, ek is nie iemand wat deur ŉ Bantoe, Essa of ander lamsakkige liberaal geïntimideer word nie. Inteendeel, as intimidasie moet plaasvind, sal ek die een wees om dit te doen. En, dit is presies wat ek gedoen het. Ek het my pragtige Prinsevlag geneem en ŉ stewige kort vlagpaal aan die straatkant teen my huis aangebring. Die oranje-blanje-blou wapper elke met trots en fier tot amper binne in die straat en omdat ek weier om dit ooit af te haal, skyn ŉ lig snags daarop.

Die Bantoes, wat al ewig straat op en af drentel, loop nou nie meer op die sypaadjie aan my kant nie. Hulle hou maar aan die ander kant van die vlag… Maar behalwe dat ek duidelik ŉ hele paar Bantoes gewys het dat hier ŉ Boer met mening bly, merk ek ook op, die kere as ek straat se kant toe stap, hoe die blanke motoriste uit verbasing amper die pad byster raak… mooi!

Gegewe hoe die sg. „black diamonds“ ons buurtes indring, weet ons wat volg. Oormore trek oupa en ouma ook in. Dan volg die werklose broers en susters en al hul buite-egtelike kinders. Dan begin die vrinne saamdrom, die ghetto-blasters kom uit, die kaste en kaste quarts, die gehoer en rumoer, uiteindelik die bees wat geslag word en in die vroeë oggend, ŉ paar messteke later, mag dit dalk stiller raak. Dit is waarheen ons buurtes op pad is.

Die simbole wat in ŉ streek vertoon word sê iets oor die mense wat daar woon. Dit dui op hul ideologiese oriëntasie, waarvan hulle hou en nie hou nie. Dit is ook ŉ manier om te sê: hierdie is óns plek. As jy nie hier hoort nie, gee pad of ten minste voel onwelkom. Die grootste bevrediging is natuurlik as ek laat middae van die werk af kom. Die pragtige kleure van die Prinsevlag begroet my en ek is oortrek met hoendervleis. Die Oranje-blanje-blou sê vir my: „Hierdie is joune, jy is deel van ŉ trotse volk.“

Soos alle „black diamonds“ gaan Mnr. Xolela (ŉ fiktiewe karakter), wat deur een of ander groot maatskappy toegegooi is met geld, byvoordele en ŉ luukse Mercedes, vir seker sy nuwe status afrond deur na ŉ wit woonbuurt te verhuis. Stel jou egter voor as meneer Xolela een Sondag besluit om bietjie woonbuurte, argumentsonthalwe in Pretoria, te besigtig. In hul pragtige blinkswart Mercedes ry die Xolela-„gesin“. Mnr en mev Xolela het op ŉ padatlas ŉ buurt geïdentifiseer. Op die agtersitplek sit hul vier kinders (Zodwa, Sandile, Thabo en Thembu). Zodwa (7) en Sandile (6) is mev. Xolela se buite-egtelikes. Zodwa se pa is mev. Xolela se vorige kêrel, maar sy weet nie wie Sandile se pa is nie. Die derde spruit is die kleine Thabo (4) en hy is mnr. Xolela se buite-egtelike kind by sy houvrou. Mnr Xolela is egter nie seker of hyself werklik die pa is nie. Die vierde en jongste is die kleine Thembu (3) en is mnr en mev Xolela se eie kind… Thembu het egter geen van sy vader se gelaatstrekke nie en die gesiggie trek baie sterk op die bure se agtienjarige seun wat tans te C-Max woonagtig is.

Sodra die Xolela’s die woonbuurt van hul keuse, wat op die padkaart geëien is, bereik, word hulle begroet deur huise en vlagpale wat lustig wapper met Prinsevlae, Vierkleure, OVS-vlae, Ou Republieksvlag (en dalk die vlagkomitee se nuwe Afrikanervlag as hulle intussen besluit het dat die geheim nou uit is en dat dit nie meer help om dit te weg te steek nie). Mnr Xolela gooi net daar ankers en die MB se ABS-remme spring met Duitse presisie (‚n gevolg wat mnr Xolela met onbegrypbare verbasing begroet) in werking. ŉ Spoedige ommeswaai en die Xolela’s bevind hulle 40 minute later terug in Soweto. Nadat hulle menige heftige woorde oor die gesig wat hul in die Pretoriase woonbuurt begroet het, geuiter het, besluit die Xolela’s dat Soweto net die plek vir hulle is.

Simbole en vernaam vlae maak ŉ baie sterk stelling. Dit bevestig nie net jou eie trots en selfvertroue nie, maar dit wys ook aan die onwelkomes dat hier ŉ kulturele en sigbare grens loop. As indringer weet jy dat, as jy daardie grens nie respekteer nie, dinge dalk net vir jou baie moeilik kan raak…

Kom mense! Gaan hys daardie vlae!

справка 86

Die komende permanente oliekrisis

Die Amerikaanse geoloog L. King Hubbard het reeds gedurende die 1950s opgemerk dat die produksie van ru-olie normaalweg toeneem, deur ŉ maksimum gaan, en daarna afneem, asook dat geen investering of nuwe tegnologie die afname in produksie kan omkeer nie. Hubbard se idees is dramaties in die VSA ervaar: Amerikaanse ru-olie produksie (hoofsaaklik in Texas gedurende die 1970s) het ŉ maksimum in 1970 bereik, en ten spyte van meer gevorderde herwinningstegnieke en ŉ groter vraag, het dit vandag afgeneem tot net ŉ breukdeel van wat dit eens was. Met die olieboikot tussen 1970 en 1975 was daar groot rede om produksie in Amerikaanse ru-olievelde op te stoot, maar geen hoeveelheid geld of nuwe tegnieke kon produksie vermeerder nie.

Hubbard se idees word steeds in die ru-oliemark net skramsweg erken: Finansiële deskundiges in die oliemark is normaalweg ekonome, en hulle glo dat ŉ vraag na ŉ grondstof noodwendig die produksie van die hulpbron sal opstoot. Geoloë en ingenieurs wat in die ru-olievelde werk, is opgelei in fisiese wetenskappe en hulle verstaan beter dat daar harde fisiese perke is rondom die produksie van ŉ grondstof soos ru-olie. Anders as graan of papier, is dit nie hernubaar nie. As ŉ boorgat leeggepomp is, is dit permanent leeg, en geen vraag na ru-olie of nuwe tegnologie sal dit regkry om die boorgat weer produktief te maak nie.

Teen die einde van die vorige eeu het sommige ontleders en sakemanne begin voorspel dat die totale produksie van ru-olie in die wêreld deur ŉ Hubbard-maksimum sal gaan voor 2010. Ru-olie was redelik volop in die laaste dekade van die twintigste eeu, en ekonomiese ontleders en ander politieke kommentators het die voorspellings as kranksinnig afgeskryf. Die term “Peak Oil”, wat verwys na die Hubbard-maksimum, word tot vandag toe nog deur die Pers vermy, met die ongelukkige gevolg dat baie mense totaal in die duister is oor ŉ baie belangrike ekonomiese gebeurtenis. Politieke ontleders, ekonome, en veral politieke leiers, wat soms histeries tekere gaan oor aardverwarming, het nog nie aandag gegee aan die gevolge van ŉ komende energiekrisis wat deur ŉ tekort aan ru-olie veroorsaak gaan word nie. Omdat die wêreld se ekonomie so afhanklik van ru-olie is, is ŉ tekort aan dié grondstof ŉ ramp wat handel en ekonomiese groei erg kan ontwrig, met ŉ gepaardgaande destabilisering van die wêreld se ekonomiese en politieke orde wat sedert die Tweede Wêreldoorlog taamlik stabiel was.

Met hedendaagse rekordhoogtes in die prys van ru-olie op die wêreldmark, word “peak oil” nou meer dikwels gefluister in beskaafde geselskap. Sakemanne soos Matthew Simmons, wat reeds sedert 2000 artikels oor die kwessie skryf, verskyn soms op televisie en in die pers om oor ru-olieproduksie te praat.
Intussen styg die prys van ru-olie genadeloos. In 2000 was dit ongeveer $20 per vat, vandag is dit oor die $90 per vat, en sommige ontleders praat van $100 per vat binne maande of selfs weke. In die openbaar praat deskundiges oor “geopolitieke” faktore wat die prys opjaag (die oorlog in Irak en Venezuela se Chavez wat OPEC manipuleer om pryse op te stoot). In private gesprekke erken hulle dat daar ŉ basiese produksieprobleem is: lande soos Saoedie-Arabië wat die olieprys met ŉ kraan-oop of kraan-toebeleid beheer het, kan die prys nie afbring met verhoogde produksie nie.

Daar bestaan geruime tyd al geheimsinnigheid rondom die oliemark. Lande in die Midde-Ooste beskou data oor ru-olievelde as staatsgeheime en publiseer geen gegewens oor die grote van velde of hulle olievoorrade nie. Wat wel gebeur is dat deskundiges oor dié olievelde soms privaat menings lug, en die gerugte word versamel en in die Weste geïnterpreteer. Daar is dus net skattings oor die totale hoeveelheid ru-olie in die grootste olievelde, en oor die hoeveelheid ontginbare ru-olie. Die beste skattings, wat steeds ongeverifieerd is, is dat produksie van olie en olie-vloeistowwe in 2006 deur ŉ Hubbard-maksimum beweeg het en dat ons sodanig op ŉ produksieplato verkeer waar nuwe tegnieke en beter ontginningsmetodes net ŉ konstante produksie kan verseker. ŉ Stygende vraag veroorsaak dus ŉ fisieke tekort op die mark, met ŉ gevolglike toename in prys.

Terwyl amptenare in Saoedie-Arabië die moontlikheid van ŉ Hubbard-maksimum heftig ontken, is daar deesdae meer tekens dat hulle begin erken dat daar ŉ fundamentele verandering in die produksie van ru-olie aan die gang is. Sadat al-Huseini, voorheen die hoof van eksplorasie en produksie by “Saudi-Aramco” (Saoedi-Arabië se ru-olie ontginnings maatskappy), het onlangs in ŉ onderhoud met David Strachan (ŉ Amerikaanse ontleder van die oliemark) erken dat die produksie van ru-olie in Saoedie-Arabië ŉ “strukturele plafon” bereik het wat eerder die gevolg is van geologie as van geopolitieke faktore. Met ander woorde, Saoedi-Arabië wat normaalweg hulle produksie sou verhoog om wins uit die hoë prys te maak en om die mark te stabiliseer, het ŉ fisieke grens bereik en kan blykbaar nie die hulle produksie opstoot nie. Die gebruik van die term “strukturele plafon” deur al-Huseini is opmerklik, omdat dit eufismisties na ŉ ongemaklike waarheid verwys: Saoedi-Arabië se ontginbare ru-olie is besig om op te raak, en produksie in die land gaan dalk binnekort katastrofies afneem.

Al-Huseimi se opmerking is ŉ merkwaardige erkenning uit die belangrikste olieproduserende land oor ŉ penarie wat die wêreld blykbaar fundamenteel gaan verander. Hy merk ook op dat die vloer van die olieprys (die prys wat ontginning winsgewend maak) met sowat $12 per vat per jaar gaan styg in die nabye toekoms. Hier verwys hy na ŉ ander effek van ru-olieproduksie, naamlik dat dit moeiliker word om ru-olie te ontgin uit ŉ veld soos wat die veld ouer word. Die eerste vate word maklik getap, maar as die veld eers die maksimum in sy produksie behaal, word dit aansienlik moeiliker (en baie duurder) om die ru-olie te ontgin. Selfs gevorderde tegnieke kan uiteindelik nie verhoed dat produksie afneem nie – dit is ŉ les wat Amerikaanse olieprodusente reeds in Texas in die 1970s geleer het.

Daar is verskeie grade ru-olie beskikbaar. Die beste, maklikste raffineerbare grade, word “soet” genoem, terwyl olie wat besoedel is met swawelwaterstof en ander giftige chemikalieë dikwels as “suur” bestempel word. Suur ru-olie is moelik en duur om te raffineer, en produseer besoedelende bybestanddele. Soet ru-olie is dus by voorkeur ontgin, en wat grootliks oorbly is suur ru-olie. Olievelde wat soet ru-olie gee, is sodanig uitgeput dat daar ŉ merkbare afname in die produksie sigbaar is. Beskikbare voorrade Brent ru-olie, ŉ hoë graadse soet ru-olie uit die Noordsee, is vinnig aan die afneem, en is ŉ toonaangewer vir die hoër pryse in die oliemark.

Olieproduksie het histories hoofsaaklik uit groot olievelde in Saoedi-Arabië en die Midde-Ooste, Meksiko, Texas, Alaska, Rusland en die Noordsee gekom. Die laaste reuse-olieveld is in die 1960s ontdek en terwyl die ontdekkings van nuwe velde sedertdien skerp afgeneem het, het die verbruik van olieprodukte toegeneem. Vandag gebruik ons gemiddeld twee tot drie keer soveel olie as wat daar jaarliks ontdek word. Soos olievelde uitgeput word en die vraag toeneem, styg die olieprys in ŉ klassieke illustrasie van die aanbod-prysverhouding in die vrye mark, vanaf ongeveer $20 per vat in 2000 tot meer as $90 per vat vandag. Die belangrikste olieveld op aarde is Ghawar, in Saoedie-Arabië, wat ongeveer een kwart van al die ru-olie wat reeds geproduseer is gegee het. Daar word deesdae beweer dat die veld oor sy Hubbard-produksiemaksimum is en besig is om uitgeput te word. Produksie in die reuse Canterell-olieveld in Meksiko en in die Noordsee-olievelde is besig om vinnig af te neem, en Brittanje sal binne vyf tot tien jaar ru-olie moet invoer om haar ekonomie aan die gang te hou. Hieronder is die produksiekurwe vir Noordsee-olie uit Britse olievelde (figuur 1). Die afname in produksie na die Hubbard maksimum is opmerklik en dramaties. Soortgelyke produksiekurwes is gevind vir die reuse Cantarell olieveld in Meksiko.

Figuur 1: Olie produksie in die Britse Noordsee. Soortgelyke Hubbard-maksima bestaan vir Meksiko se Canterell olieveld. Het die reuse Ghawar-olieveld in Saoedie-Arabi? deur I soortgeluke produksie maksimum beweeg?

Terwyl daar steeds ontleders is wat dink dat geopolitiek eerder as ŉ harde fisiese feit onderliggend aan die prysverhoging vir ru-olie is, kom meer en meer mense (waaronder die voormalige sekretaris van Energie vir die VSA, James Schlesinger, tot die besef dat ru-olie besig is om op te raak en dat die gevolge merkwaardig gaan wees.

Om die invloed van olie op ons beskawing in perspektief te stel, kan mens byvoorbeeld die grafiek in figuur 2 bestudeer. Dit is ŉ voorstelling van die wêreld se ru-olieproduksie van die jaar 0 tot met 4000, en benader toekomstige produksie deur ŉ Hubbard-maksimum in ongeveer 2010 te projekteer, en daarna ŉ simmetriese afname in produksie te postuleer. Die eenheid is miljoene vate per dag as ŉ funksie van tyd.

Figuur 2: Olieproduksie (jaartal 0-4000). Olie-produksie was nie so simmetries nie, maar het deur skommelinge gegaan soos byvoorbeeld gedurende die Tweede Wereldoorlog en die 1970 olieboikot ? die kurwe is dus slegs ‘n benadering.

Die produksie toon ŉ skerp toename gedurende die 20ste eeu, bereik ŉ maksimum tussen 2005 en 2015, en neem daarna vinnig af oor ŉ periode van ongeveer 50 tot 100 jaar. Wat in gedagte gehou moet word, is dat die afname in die kurwe moeilik ontginbare en duur suur ru-olie is, terwyl die toename maklik ontginbare soet ru-olie is.

Die grafiek toon die kort “olietydperk” aan in ŉ historiese perspektief sedert die geboorte van Christus. Voor die “olietydperk” was daar die steenkooltydperk. Dié tydperk het in Brittanje begin in die 19de eeu toe Engeland die eerste nywerheidsland geword het. Engeland se industrialisering het die land die magstigste ter wêreld gemaak en het bygedra tot haar suksesvolle kolonisering van die groot dele van die wêreld. Die steenkooltydperk is deur die olietydperk beëindig en Engeland is deur die oliereus van die wêreld, die VSA, verbygesteek. Die gevolge van industrialisering weens olie is skokkend ten toon gestel in die Eerste Wêreldoorlog, toe industriële produksie in die olie-ekonomie ŉ slagting op ŉ industriële skaal in Europa veroorsaak het. Die VSA gebruik steeds ongeveer een kwart van al die daaglikse ru-olieproduksie ter wêreld, maar ander groeiende ekonomieë se verbruik is vinnig aan die toeneem, wat verdere tekorte op die oliemark veroorsaak en die prys verder verhoog.

ŉ Sekere teken dat ŉ maksimum in olieproduksie bereik is, behoort mens in die prys van ru-olie te sien. ŉ Onverbiddelike en voortdurende prysverhoging waaruit produsente nie kan voordeel trek met verhoogde produksie nie is ŉ markgebaseerde teken dat die produksie nie in die vraag kan voorsien nie. Ryker lande kan die verhoogde ru-olieprys tans in ŉ mate absorbeer, maar armer lande sal aankope nie kan bekostig nie en sonder ru-olie moet klaarkom. Sulke lande trek dus geen voordeel uit die oliemeevaller nie, en kan nie volledig deelneem aan globalisering nie. Sommige lande in dié kategorie kan ons duidelik identifiseer: Somalië en ander state in Oos- en Sentraal-Afrika. Daarby lande in Wes-Afrika soos Tsjad, asook Haïti en Birma:. Die lande is verdoem om brandarm te bly en om nog verder onder te gaan soos wat hulp uit die Weste opdroog as biodiesel uit voedsel vervaardig word wat normaalweg na die Derde Wêreld gestuur sou word om hongersnood te verlig.

Daar is taamlik ruimte in die Eerste Wêreld se ekonomieë om die eerste gevolge van ŉ olietekort te verduur. Die olieboikot in 1970 kan as ŉ historiese voorbeeld in dié geval dien: Eerstens het dit brandstoftekorte veroorsaak, met spoedbeperkings en in sommige gevalle die rantsoenering van petrol en diesel. Tweedens het die olieboikot inflasie in Westerse ekonomië veroorsaak; die gepaardgaande rentekoersverhogings het ekonomiese groei tot ongeveer die middel van die 1980s beperk. Uiteindelik het verhoogde produksie in die OPUL-lande, asook hoëgraadse Noordsee- en Meksikaanse ru-olie, op die mark meer as twintig jaar se ekonomiese opbloei in die Weste tot gevolg gehad: dit is opgesom deur Ronald Reagan se opmerking dat “It is morning in America”.

Die oliekrisis in 1970 was egter van korte duur en in elke opsig ŉ tydelike energiekrisis. Die komende energiekrisis is ŉ permanente toestand en net ŉ onvoorsiende nuwe energiebron kan dit vermy. Daar is egter geen tekens dat wetenskaplikes en ingenieurs enige idees of produkte het wat die energiekrisis kan verhoed nie. Windenergie, energie uit die getye, selfs kernkrag en steenkool, kan in somtotaal nie naastenby genoeg energie in die vorm produseer wat Westerse en ander ekonomieë benodig nie.

Met ŉ vraag na olie wat nie deur verhoogde produksie versadig kan word nie, is die genadelose prysstyging van ru-olie op die mark dalk die eerste teken dat alles nie pluis is nie. Westerse ekonomieë sal eerstens aanpas met motors wat minder brandstof gebruik, asook ander metodes om krag te bespaar en meer effektief aan te wend. Oorskotgraan sal in biodiesel omskep word, met ŉ gepaardgaande verhoging in voedselpryse (en nood en honger in die Derde Wêreld). Meer kernkragsentrales sal gebou word en steenkool, ŉ laegraadse bron van energie wat reeds met die stoomenjin uitgefasseer is, gaan terugkom op groot skaal, met lugbesoedeling en gevaarlike myne.

Daar sal steeds ontkenning oor die langertermyngevolge van die energiekrisis wees, en omdat die gevolge van die krisis taamlik langsaam oor dekades erger sal word, sal die verband tussen ŉ olietekort en die energiekrisis nie altyd verstaan word nie.

Pogings om brandstof uit steenkool en ander bronne te vervaardig, sal algemeen aangewend word en kan in sommige gevalle verligting bring. Dit is egter duidelik dat geen produksie van olie uit steenkool of ander bronne genoeg energie kan gee om al die burgers in ŉ land soos Suid Afrika tot op dieselfde vlak as byvoorbeeld Europeërs te kan voorsien nie. Dieselfde opmerking kan oor nader energiebronne gemaak word en mens moet hier opmerk dat daar nie met ŉ kernkragsentrale geploeg kan word nie. Om te ploeg moet jy implemente en diesel gebruik, en trekkers en ander implemente is net relatief goedkoop in die olie-ekonomie. Verder is dit banaal om diesel te gebruik om gewasse te produseer waaruit biodiesel vervaardig word. As die produksie van trekkers en dies meer in ag geneem word, is dit myns insiens ŉ negatiewe spiraal met netto negatiewe energiekoste.

Die aanvanklike gevolge van die energiekrisis gaan waarskynlik nie skielik plaasvind nie, maar oor dekades (behalwe as ŉ geopolitieke krisis soos ŉ nuwe oorlog in die Midde-Ooste dit laat kristalliseer). Uiteindelik gaan die (permanente) energiekrisis oorsese lugreise duur maak en dit sal die einde van globalisering en grootskaalse migrasie beteken. Fisiese afstande wat vandag redelik goedkoop afgelê kan word, gaan weer langer (en duurder) word. Stede, en veral voorstede, wat intens afhanklik is van goedkoop brandstof vir kosvoorsiening in moderne supermarkte, gaan veral hard getref word. Plattelandse dorpe naby voedselproduserende plase gaan beter aanpas en verlore kundigheid (soos die inleg van vrugte, die maak van biltong, soutvleis en ham, die verwerking van vrugte, ensovoorts) sal weer aangeleer moet word. In die pre-industriële tydvak het mense daardie kundigheid ontwikkel en geleer nie omdat dit lekker was nie, maar omdat dit noodsaaklik was.

Intussen wissel die olieprys bokant $90 per vat, ongeveer vier maal die prys in 2000. Meningsopnames onder deskundiges toon aan dat $100 per vat meer waarskynlik is as $80 per vat in die nabye toekoms. Met ander woorde, daar is druk op die prys om te styg. Terwyl Reuters berig dat OPUL op 31 Oktober 2007 nog aangedui het dat hulle ongelukkig is met die stygende prys, en OPUL se president Mohammed bin Dhaen al-Hamli aantoon dat OPUL beplan om produksie op te stoot om tekorte op die mark te verhoed en ŉ afwaartse druk op die prys te plaas, is daar geen versekeringe dat OPUL fisies in die verhoogde vraag kan voorsien nie. Daar is vandag ŉ netto tekort van ongeveer 2,000,000 vate ru-olie per dag, en niemand beweer nou meer dat die tekort met verhoogde produksie uitgewis kan word nie. Konsensus is dat verdere afnames in produksie die tekort eerder verder in die nabye toekoms gaan verhoog.

Die spekulasie en aktiwiteite vind natuurlik plaas teen die agtergrond van onstabiliteit in die Midde-Ooste. Daar word beweer dat Iran binne 5 jaar ŉ kernwapen gaan besit en die Amerikaanse president praat onheilspellend van ŉ Derde Wêreldoorlog. Die VSA is steeds vasgeval in Irak en senior militêre figure het reeds aangedui dat die oorlog in Afghanistan ook verloor kan word. Verdere militêre onstabiliteit, soos byvoorbeeld ŉ aanval op Iran deur Israel, kan die voorsiening van olie erg ontwrig, met gevolglike stygings in die prys en ander gevolge vir die wêreldekonomie. In dié opsig het Arthur Schlesinger onlangs opgemerk dat “almal glo nou in ‘Peak Oil’”, asook dat die wêreldekonomie onvermydelik gaan afneem namate olieproduksie afneem.

Gevolge van die nuwe situasie sal oor dekades (en dalk oor korter termyne soos jare) gevoel word. Hoe vinnig dit ook al gebeur, en wat ook al die uiteindelike resultaat, maak maar jou sitplekgordel nou vas: ons is op ŉ opwindende en verskriklike reis na die toekoms op pad.

грибки и Фільчаков прокурор

Padkaart na Afrikanervryheid 3

Toespraak gelewer op 2 November 2007 by die jaarlikse PRAAG-dinee, The Pinotage-restaurant, Centurion

Deur vanaand oor die tema “ŉ Padkaart na Afrikanervryheid” te praat, wil ek juis sekere praktiese voorstelle maak oor hoe ons volk uiteindelik die vryheid wat hy in onlangse tye verloor het, kan herwin.

Die Afrikaner, miskien tot sy nadeel, is by uitstek pragmaties. In die onlangse verlede is hierdie pragmatisme deur ons vyande uitgebuit en word daar van ons verwag om in die aangesig van knellende anti-blanke wetgewing, geweld, verlies aan instellings en enige invloed op die staat ŉ soort hinderniswedloop te hardloop.

Iemand het onlangs gesê dat die Afrikaner se pragmatisme tydens die De Klerk-tydvak in nihilisme oorgegaan het, want daar word van ons verwag om blymoedig by ons eie ondergang aan te pas. Hoe knellender die wetgewing en hoe benouender ons situasie, hoe stywer moet ons die gordel intrek, hoe harder moet ons werk en met soveel minder klaarkom. Daar word ook deur vele Afrikaner-nihiliste bepleit dat ons hierdie onhoudbare stelsel moet “maak werk”, by gebrek aan enige alternatiewe.

Hoewel my padkaart bedoel is as ŉ praktiese oplossing vir ons huidige probleem, bevat dit onvermydelik ŉ paar intellektuele en ideologiese veronderstellings. In die eerste instansie is die woord “vryheid” oop vir interpretasie. In die Franse eksistensialisme is selfs die aangehoudene in ŉ konsentrasiekamp of in ŉ dodesel “vry”. In Camus se beroemde opstel oor die Sisifusmite begin hy deur te sê: “Daar is net een waarlik ernstige filosofiese probleem en dit is selfmoord… die res kom agterna.” Vir die Franse eksistensialiste was die lewe by uitstek absurd; vandaar dus ook hul klem op die absurde logika.

In ŉ onlangse peiling op die Praagwebwerf het ons lesers gevra om die grootste Afrikanerverraaier van alle tye te nomineer en vir hom te stem. Uiteindelik het die lys so daar uitgesien:

FW de Klerk (politikus) 43%

Roelf Meyer (politikus) 15.9%

Pik Botha (politikus) 10.3%

Max du Preez (joernalis) 4.7%

Deon Maas (joernalis) 4.7%

Marthinus van Schalkwyk (politikus) 3.7%

Genl. Constand Viljoen (politikus) 3.7%

Dirk du Toit (politikus) 3.7%

Beyers Naudé (predikant) 2.8%

Steve Booysen van ABSA (sakeman) 1.9%

Willie Esterhuyse (akademikus) 1.9%

Ton Vosloo (sakeman) 1.9%

Johan Heyns (teoloog) 0.9%

Johan Pienaar (internetskrywer) 0.9%

Hierdie peiling is waarskynlik nie verteenwoordigend van die breë Afrikanervolk daar buite nie, maar ek verstout my om te sê dat FW de Klerk loshande enige kompetisie van dié aard sal wen, op watter manier dit ook al gehou word.

Ek wil daarom by hierdie geleentheid mnr. FW de Klerk gelukwens met sy nuwe titel. Benewens ŉ Nobelprys van die Sweedse Akademie is hy ook deur die lesers van www.praag.org verkies as die Grootste Afrikanerverraaier van alle tye.

Miskien is De Klerk, asook Roelf Meyer en Pik Botha wat saam 69% van die stemme op hulle verenig het, egter slimmer as wat ons almal dink. Heel moontlik is De Klerk ŉ eksistensialis en ŉ leser van Albert Camus. Hy word allerweë deur bedenklike joernaliste opgehemel as “die argitek van ons vryheid”. Maar dit is ŉ absurde vryheid, die vryheid van die terdoodveroordeelde. In Camus se Buitestaander wat deur Jan Rabie in Afrikaans vertaal is en deur Uitgewery Praag heruitgegee is, voel Meursault wat onskuldig ter dood veroordeel is dat hy sy “hart vir die heel eerste keer open aan die tere onverskilligheid van die heelal. En omdat ek voel dat dit so baie soos ek is, so broederlik verwant aan my, weet ek dat ek gelukkig was en nog is. Sodat alles vervul kan word, sodat ek minder alleen kan voel, kan ek nog net hoop dat daar baie toeskouers op die dag van my teregstelling sal wees, dat hulle my met krete van haat sal begroet.”

Soos Meursault in Die buitstaander, is die Afrikaner veronderstel om sy teregstelling en die meedoënlose vernietiging van sy identiteit, taal en kultuur onder die huidige stelsel met vrolike afwagting tegemoet te gaan. Of soos Izak de Villiers dit ŉ jaar of twee gelede in sy Akademietoespraak gestel het: ons moet “die varkwagters by ŉ bedeling” wees. Die parallelle tussen Camus se siening van selfmoord as “die enigste ernstige wysgerige kwessie” en die politieke selfmoord wat De Klerk oor ons afgeroep het, is frappant.

Daarom val dit ook op dat die tweede kategorie van persone wat beduidende stemme as groot verraaiers van ons lesers (en sedert 1 Januarie het ons bykans een miljoen besoekers aan ons webwerf gehad) getrek het, die joernaliste Max du Preez en Deon Maas was. Soos De Klerk, is ook hulle politieke eksistensialiste of nihiliste wat glo dat hoe meer absurd en onregverdig die stelsel raak, hoe “vryer” word ons.

Daar is mos daardie hippie-liedjie van Janis Joplin, “Me and Bobby McGee” wat lui: Freedom’s just another word for nothing left to lose. Joplin het op die ouderdom van 27 gesterf aan ŉ oordosis heroïen. Ongelukkig vir die Afrikaanse publiek, het Deon Maas, wat self ŉ voorstander van dwelmgebruik vir die jeug is, nog nie aan ŉ oordosis omgekom nie.

Ons moderne begrip “vryheid” soos dit ook tydens die Franse revolusie gebruik is in die slagspreuk liberté, égalité, fraternité, is ontleen aan die Latynse woord libertas. Dis nogal ironies en miskien veelseggend dat die naam van Libertas, die eertydse woning van Suid-Afrikaanse eerste ministers, intussen verander is! Die burgerlike vryheid wat deur die begrip libertas uitgedruk word, staan teenoor servitus, oftewel: slawerny, knegskap. In ŉ politieke sin het die ou Romeine dit gebruik om die vryheid van ŉ volk, wat nie deur ŉ monarg regeer word of deur ŉ ander volk oorheers word nie, uit te druk.

Terwyl diegene wat op Praag se treffersparade van groot verraaiers verskyn ons absurde papiervryheid, ŉ vryheid-in-naam, verheerlik, kan dit nie as vryheid in die klassieke Romeinse sin of in enige ernstige betekenis deurgaan nie.

Op ŉ manier preek ek hier aan die bekeerdes. Want as daar een ding is wat die groot verskeidenheid aktiviste, skrywers en betrokkenes van PRAAG in gemeen het, is dit ons afkeer van die onvryheid wat ons vandag op soveel gebiede moet verduur. Ek dink elkeen van ons is dit eens dat die absurde vryheid, die vryheid van die persoon wat sy eie of sy volk se lewe neem of wat soos Meursault in die dodesel verkeer, nie vir ons genoeg is nie. In die vierde vers van “Die Stem” deur C.J. Langenhoven word daar gepraat van “Knegte van die Allerhoogste teen die hele wêreld vry” waardeur die Afrikaner se eeue-oue vryheidstrewe uitgedruk word om aan alle vorme van oorheersing in hierdie wêreld te ontkom.

In een van sy mees revolusionêre geskrifte het Wladimir Lenin die vraag gevra: “Wat moet gedoen word?” En dit is ook ŉ vraag wat hom vandag met akute dringendheid aan die Afrikaner opdring, die Afrikaner wat moontlik besig is om sy laaste jare in Afrika te slyt.

As ons dan praat van ŉ padkaart na vryheid, impliseer dit niks minder as ŉ omwenteling in die huidige bestel waar ons oorheers en dikwels vertrap word nie. Toe ek aanvanklik in die laat negentigerjare by ons huidige vryheidstryd betrokke geraak het, het ek taamlik helder ingesien dat daar ses fases in so ŉ stryd is. Ek herhaal net hier die verskillende fases wat ek reeds op 10 November 2005 in ŉ gelyknamige rubriek oor ŉ Padkaart na vryheid opgenoem het:

Intellektuele fase (waar ‘n stel idees ontwikkel word of herontdek word).
Ideologiese fase (waar idees in slagspreuke vertaal word en aan die volk gekommunikeer word).
Organisatoriese fase (waar die volk georganiseer en gemobiliseer word).
Politieke fase (waar politieke doelwitte nagestreef word).
‘n Oorwinning en bereiking van politieke mag (hopelik).
Konsolidasie en vernietiging van die vyand.

Twee jaar gelede het ek gemeen dat die Afrikaner in die huidige stryd iewers tussen fase 1 en 2 verkeer en ŉ aanvang neem met fase 3. Ek verstout my egter om te sê dat die De la Rey-fenomeen nie die begin nie, maar die afsluiting van fase 2 gemarkeer het en dat ons nou reeds besig is met fases 3 en 4.

Ons weet almal hoe moeilik dit is om mense in enige vorm van organisasie saam te snoer, veral wanneer jou opponent oor al die hulpbronne van die staat en die grootste deel van die media beskik. Maar ons mense het reeds male sonder tal in die verlede bewys dat ons die onmoontlike kán regkry. Dink maar net aan Bloedrivier, Vegkop en Majuba, of aan die Afrikaanse taal wat teen die historiese neiging in en ernstige taalverdrukking ten spyt, in die skadu van Engels kon ontwikkel en gedy.

Die longe van elke Afrikaanse asemteug vandag is die erfenis van die verlede toe ons voorgeslagte onder baie moeilike omstandighede ŉ nuwe taal deur hul blote harde werk en ywer geskep het. Sonder daardie oorgelewerde kapitaal sou ons vandag nie Afrikaans as kultuurtaal kon praat of skryf, daarin kon filosofeer of regspraak lewer nie.

Afrikaans is, inderdaad, iets onwaarskynliks, iets wonderbaarliks wat getuig van ons vermoë om teen Engels en die Britse Ryk op te staan en op soveel maniere die hele gang van die geskiedenis te verander.

Nou onlangs skryf my seuntjie van twaalf ŉ taak oor Angola. Ek haal ŉ enkele sin daaruit aan wat vir ons boekdele spreek, betreffende daardie land se onafhanklikheid in 1975: “Portugal het vir amper 500 jaar ŉ blywende teenwoordigheid in Angola gehandhaaf en die plaaslike inwoners se aansoek om onafhanklikheid is met gemengde gevoelens begroet.”

Trouens, Angola is veel ouer as Suid-Afrika. Die eerste Portugese nedersetting in daardie land dateer uit die jaar 1483, byna tweehonderd jaar voor ons eie volksplanting in die Kaap. Ná 500 jaar “handhaaf Portugal nie meer ŉ teenwoordigheid in Angola nie”, maar ons kan sekerlik sê dat die Afrikaner steeds in dié land teenwoordig is, ten spyte van die donker wolke oor ons toekoms. Gaan ons eenvoudig die slagoffers word van die Afrikageskiedenis se gang waar alle blankes of mense van Westerse afkoms soos in Angola, Mosambiek of Zimbabwe meedoënloos voor swart nasionalisme verdryf word of gaan die Afrikaner weer sorg vir ŉ sonderlinge ommekeer soos so dikwels in die verlede?

Wat die huidige politieke fase van ons stryd betref, moet ons vir ons die doelwit stel om weer beheer oor so ŉ groot deel van die land waar ons mense gevestig is en waar Afrikaans as moedertaal en as lingua franca gepraat word, te bekom. Vir my lê daardie toekomstige hinterland of Afrikaanse Republiek wes van die Drakensberg sodat veral die grootste deel van Natal waar die Zoeloes woon en die Transkei waar ons huidige oorheersers, die Xhosas, vandaan kom, uitgesluit word.

So ŉ toekomstige Afrikaanse Republiek sal ten minste in sy vroeë fase ook ŉ multikulturele staat wees, maar ek dink daar is vele verbeeldingryke maniere waarop ons die demografie van so ŉ staat kan bestuur ten einde emigrasie van nie-Afrikaners aan te moedig en die terugkeer van ons eie mense uit die diaspora, asook immigrasie van Europeërs uit ons stamlande. In baie opsigte het die ANC aan ons gewys hoe so iets gedoen moet word en ons hoef maar net hulle metodes en wetgewing effens aan te pas!

Benewens hierdie groter gebied, is ons voortbestaan in Afrika afhanklik van ŉ kleiner kerngebied waar ons van meet af aan in die meerderheid sal wees, ŉ soort Afrikanerprovinsie binne die huidige Suid-Afrika wat ook die hart van ŉ toekomstige multikulturele Afrikaanse Republiek sal verteenwoordig. Danksy die werk wat mnr. Anton Barnard van PRAAG gedoen het, asook vorige navorsing deur die destydse Volkstaatsraad, weet ons dat daar steeds so ŉ Afrikanerkerngebied in die huidige Pretoria-Centurion-gebied, wat ook dele van die Oos- en Wesrand insluit, bestaan.

Vanweë Mbeki se “oopgrensbeleid” waardeur onwettige immigrante eenvoudig toegelaat word om ongehinderd oor ons grense te stroom, sal hierdie Afrikanerkerngebied nie veel langer behoue bly nie en sal ons, soos die Portugese van Angola wat ná 500 jaar in daardie land verdryf is, uiteindelik ook van hierdie laaste oorblywende Afrikaner-enklawe waar ons oor die demografiese meerderheid beskik, vervreem word.

Dít mag nie gebeur nie. Reeds is daar tekens van weerstand onder ons mense soos byvoorbeeld die inwoners van Lynwood wat hul buurt teen geweld afgekamp het in weerwil van pogings van die ANC-stadsraad om dit te verhoed. Die huidige Afrikanerleierskap sal indringend oor optrede moet besin om daardie gebied te beveilig. Indien ons nie daardie gebied op ŉ vreedsame wyse kan bekom nie, sal ons na internasionale voorbeelde soos dié van Slowenië moet kyk waar ŉ minderheidsvolk eenvoudig in opstand teen meerderheidsoorheersing gekom het en ŉ geslaagde onafhanklikheidsoorlog, die sogenaamde Tiendaagse Oorlog vanaf 25 Junie 1991 tot 5 Julie 1991, teen die Serwiese meerderheid van die destydse Joego-Slawië gevoer het.

Soos die Sloweniërs wat alles in hul vermoë gedoen het om ŉ vreedsame skikking met Serwië te beding, maar aan die einde tog tot geweld oorgegaan het, sal ons moet besef dat ware vryheid nooit sonder vasberadenheid bekom word nie.

Myns insiens staan ons op die vooraand van groot gebeurtenisse in Suid-Afrika. Of meneer Jacob Zuma in Desember die ANC-magstryd wen of verloor, maak nie eintlik saak nie. Verloor hy, beskik ons oor ŉ potensiële Zoeloebondgenoot waarmee ons saam die vryheidstryd teen ŉ Xhosa-oorheersde ANC kan aanpak. Wen hy, bestaan daar ŉ sterk moontlikheid, gegrond op my gesprekke met hom, dat ons ŉ Afrikanerprovinsie binne die huidige Suid-Afrika kan bekom wat op die model van ŉ Québec of ŉ Vlaandere kan funksioneer.

Anders as wat soveel van ons mede-Afrikaners in hul nihilisme en defaïtisme dink, lê die weg na vryheid steeds voor ons oop.

Om af te sluit met Paul Kruger se beroemde woorde wat ook deur Jan Smuts op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog aangehaal is (en wat ek insgelyks by 2005 se PRAAG-dinee gaan leen het):

“Hetsy ons oorwin of sterf, die vryheid sal in Afrika verrys soos die son uit die môrewolke en dan sal dit wees van die Zambesi tot aan Simonsbaai. Afrika vir die Afrikaner!”

Sonbrandroom en die rugbyreferendum

Op ‘n keer is ek en twee Suid-Afrikaanse kollegas genooi om te gaan seil op Chesapeake-baai in die VSA. Toe ons aan boord stap, bied die Amerikaanse eienaar van die jag ons almal beleefd sonbrandroom aan, tot my en een van die ander Suid-Afrikaners se groot vermaak. Die derde persoon, Ntobeko, ‘n Xhosa met donker gelaatstrekke, het dit minder amusant gevind. Hy het moontlik die Amerikaner se beleefdheid of politieke korrektheid verkeerdelik aangesien vir ‘n spottery.

Beeld se voorblad jubel vandag oor ‘n "referendum" wat glo gehou gaan word onder alle Suid-Afrikaners oor die embleme van nasionale sportspanne. Let op dat ek die woord referendum in aanhalingstekens plaas, omdat dit by nadere ondersoek blyk dat dit nie noodwendig ‘n referendum gaan wees nie. Die "strukture" wat betrek kan word, kan heel moontlik bloot sinspeel op die ANC se interne strukture, siende dat die ANC geneig is om homself, die staat en die volke van Suid-Afrika te verwar, ‘n siening wat kennelik nie deur die oorweldigende meerderheid blanke Suid-Afrikaners gedeel word nie.

Kom ons neem egter Minister Stofile se woord daarvoor. Een of ander vorm van sogenaamde nasionale meningsopname gaan plaasvind, waartydens die inwoners geraadpleeg gaan word. Die regime gaan die inwoners se mening dan kort daarna ignoreer. Of staatsgeld en die OVK se tyd gemors gaan word op ‘n landwye referendum na die fatsoen van ‘n politieke referendum, betwyfel ek sterk. Die debat of peiling gaan heel waarskynlik eerder ‘n sinnelose een in die parlement of binne die ANC wees, wat weer eens sal neerkom op ‘n rassesensus en in die praktyk die afdwing van die ANC se wil gaan beteken. Voorts is enige sprake van ‘n nasionale debat in die Suid-Afrikaanse konteks fundamenteel ‘n teenstrydigheid, gegewe dat daar weliswaar een geografiese gebied by name Suid-Afrika is, maar geen sprake van ‘n Suid-Afrikaanse volk nie.

Die grootste probleem is egter dat enige sogenaamde nasionale debat of peiling die feit gaan ignoreer dat belangstelling in sportsoorte grootliks langs volksgrense heen verdeel is. Ek het byvoorbeeld geen belangstelling in sokker nie. En nee, dis nie omdat sokker ‘n "swart" sport is nie. Die beste sokkerspanne op aarde is óf Europees óf Suid-Amerikaans. FIFA se nommer een span is tans Argentinië, die wêreld se blankste land. Ek sal egter sukkel om een speler in die huidige Suid-Afrikaanse span te noem. Speel Benny McCarthy nog?

Om my te raadpleeg oor ‘n geskikte simbool vir die Suid-Afrikaanse sokkerspan, is dus die ekwivalent daarvan om vir Ntobeko te vra wat sy gunstelingsonbrandroom is. Insgelyks maak dit geen sin om almal in Suid-Afrika te raadpleeg oor die Springbok nie, gegewe dat die oorweldigende meerderheid inwoners glad nie in hetsy die sport rugby, hetsy die Springbok belangstel nie. Die belangstelling wat die ANC in die sport en embleem toon, is van dieselfde aard as die spreekwoordelike twee leeus en ‘n bok wat ‘n gesprek voer oor wat op die spyskaart vir aandete is.

‘n Veel sinvoller metode vir so ‘n opname sou gewees het om mense met vorms by die hekke van rugbystadia te laat staan by wedstryde van die 2008 Super 14- en Curriekbekertoernooie, en die toeskouers sonder aansiens des persoons of ras te vra wat húlle mening is. Uiteraard is ek nou hopeloos naïef hieroor, en is ‘n rasionele benadering soos hierbo voorgestel, nie ‘n moontlikheid nie. Dit gaan immers glad nie oor wat die ondersteuners van elke sportsoort se mening is nie. Die ware teiken is ook nie sokker of ander sportsoorte nie. Dit is Afrikaners se geliefde sport, rugby.

Dit gaan veel eerder oor ‘n kamma-"demokratiese" proses, waartydens die regime sal voorgee dat die "volk" geraadpleeg is, maar met die wete dat dit bloot net weer sal neerkom op die afdwing van die regime se wil op ‘n minderheidsvolk. Ek as Afrikaner weier egter om aan die regime of Naspers se rassespeletjies deel te neem, en sal derhalwe die ANC se "referendum" en Naspers se entoesiasme oor hierdie deursigtige weerligafleier met die minagting wat dit verdien, verwerp.

‘Die Merkel-koste’

Angela Merkel wat al beskryf is as die magtigste vrou ter wêreld, het haarself onlangs die kritiek van Duitse nyweraars op die hals gehaal. Terwyl die ekonomiese logika in Suid-Afrika behels dat die swart mark ten alle koste ontgin word, en die ernstige politieke uitskot daarvan met min simpatie deur sakemense bejeën word, is Merkel besig om die "eerlike en reguit" pad te bewandel ten koste van ekonomiese oorwegings en werkskepping.

Of ten minste is dit die mening van Eberhard Sandschneider, navorsingshoof van die Duitse Raad vir Buitelandse Aangeleenthede. Hy meen dat Merkel veral te blameer is vir die moeilike verhoudinge met Rusland enersyds en China andersyds. Merkel se ondersteuners meen egter dat die feit dat sy uit Oos-Duitsland kom haar meer krities stem teenoor sogenaamde diktature. Haar standpunt bly dat sy Duitsland se buitelandse beleid op "waardes" eerder as ekonomiese logika wil bou.

Haar voorganger, Gerhard Schroeder, het Poetin as 'n model voorgehou en alle Westerse kritiek teen die Russiese leier afgeweer omdat Duitsland afhanklik is van Russiese energie. Dit het Duitse maatskappye in staat gestel om die Russiese mark in groter getalle te betree. Onder Amerikaanse druk, is Duitse nyweraars tans van mening, word die potensiaal van die Russiese mark nie naasteby tot Duitsland se voordeel aangewend nie.

Diplomate in Berlyn brom onderlangs dat Merkel in die geskiedenis opgeteken sal word as die persoon wat Rusland vir die Weste verloor het. Walter Steinmeier, minister van buitelandse sake, dryf al jare lank nouer integrasie met Rusland. Steinmeier, wat ook in Schroeder se regering gedien het, wil sien dat 'n uitruil van Duitse hoë-tegnologie en Russiese energie die grondslag lê vir dieper samewerking.

Dat Duitsland die aanvoorwerk gedoen het vir beleggings in beide China en Rusland ly geen twyfel nie, maar onder leiding van die eerste vroue-Kanselier is die inisiatief besig om verlore te gaan. Nyweraars verwys daarna as die "Merkel-koste". Die Russe het in Oktober tydens 'n staatbesoek in Dresden byna gesmeek om 'n energieaanleg in Duitsland op te rig, maar die lukratiewe aanbod is van die hand gewys. Die aanleg gaan nou in Oostenryk gebou word.

Verhoudinge met China is eweneens kil. Merkel, 'n Bush-aanhanger, het pas die Dalai Lama in Duitsland ontvang tot groot ontsteltenis van China. Die voorsitter van BASF het die uitnodiging as "taktloos" beskryf. Duitse diplomate berig dat die besoek verhoudinge met China op alle vlakke negatief beïnvloed het. Omdat Duitsland geen stem by die VN het nie, meen kritici dat dit belangrik is om twee lande wat wel stem nie te vervreem nie.

By gebrek daaraan mag Duitsland se invloed om konflik te bestuur in die gedrang kom. Die Duitse publiek is salig onbewus van die impilkasies van Merkel se buitelandse politiek, ook op werkskepping en groei. Die Dalai Lama se besoek het byval by 80% van die kiesers gevind en vir die meeste Duitsers is hulle Kanselier se "uitwaartse" blik met talle oorsese reise, sterbesoekers en spitberade 'n teken daarvan dat Duitsland se status as wêreldmoondheid herstel is.

cluedo free Фільчаков прокурор

Coenie gee vinnig pad by die ATKV

Coenie de Villiers

Wat gaan aan by die ATKV? Is die monolitiese, geslote granietblok wat die topbestuur die afgelope jare sorgvuldig geskep het, besig om die een kraak na die ander te kry? En waar gaan dit eindig – ‘n Afrikaner-organisasie wat weer terugkeer na sy wortels of een wat totaal en al in die hande van Afrikanerhaters en volksvreemdes verval?

Die rede vir hierdie yslike vraagteken oor die toekoms van die ATKV is die skielike en hoogs omstrede einde van Coenie de Villiers as Uitvoerende Direkteur: Kultuur van die organisasie nadat hy net ’n jaar gelede in die pos aangestel is in die plek van Frits Kok wat net so skielik padgegee het.

Met die skrywe hiervan was daar nog nie berigte in die media wat ek gesien het oor Coenie se vertrek nie. Ek het dit Donderdag, 18 Oktober, op die ATKV se webwerf gesien in ’n mediaverklaring wat dieselfde dag vrygestel is. Miskien is dit vir sommiges wat hier lees ook nuus, maar dit staan daar swart op wit.

Volgens die verklaring is hy nie afgedank nie en het glo ook nie bedank nie – hy word net in ’n ander hoedanigheid aangewend nadat hy ’n hoë pos by ’n advertensie- en reklame-agentskap in Johannesburg aanvaar het. Hy is nou kultuurkonsultant van die ATKV – maar klaarblyklik net in ’n deeltydse hoedanigheid.

Nou kan hulle maar met woorde en begrippe speel soos hulle wil, maar in my boek beteken dit hy is nie meer in die topkultuurpos by die ATKV nie, die konsultantstorie is waarskynlik ‘n tydelike een en oor wat presies agter die skerms gebeur het, kan ons net raai – totdat dit dalk uitlek.

Maar ek is bereid om ‘n rand of twee te verwed dat onse Coenie en die topbestuur – in besonder die dagbestuur en dalk die hele direksie – mekaar nie kon vind nie. Ons sal maar vir die huidige moet wag vir ’n duidelike antwoord op die ou vraag: Het hy gespring of is hy gestamp?

Daar kan goeie redes vir enigeen van die twee wees. Aan die een kant dink ek onse Coenie is ’n man wat daarvan hou om in beheer te wees, die toon aan te gee, die topman te wees. Maar daar sit mense soos Johan van Schoor (voorsitter) en prof. Hans du Plessis (onder-voorsitter) en enkele ander in die direksie wat self sterk idees het oor die ATKV se taak en toekoms en hulle plek daarin. Dit is vir my baie duidelik uit ’n hele reeks gebeure van die afgelope jare dat hulle nie daarvan hou om voorgeskryf te word nie en nog op die agtergrond geskuif te word deur enige vrypostige twak wat op die toneel verskyn nie.

Ek vermoed – want dit kan niks meer as ‘n vermoede wees in hierdie stadium nie – dat daar erge spanning tussen Coenie en sekere mense ingetree het wat ’n punt bereik het waar dinge óf vir Coenie óf vir ander topmense nie aanvaarbaar was nie.

Met sy aanstelling was daar by sommiges – soos ek – bedenkinge oor wat gaan gebeur, maar uiteraard is hy kans gegee om hom in die nuwe pos in te grawe. Daar was mense wat met belangstelling gekyk het hoe hy op sy eerste kongres gaan vaar, maar by gebrek aan berigte wil dit voorkom of daar nie ernstige probleme was nie. Coenie was een van diegene wat hard probeer het om bewerings dat ATKV-lede maar lekker verkramp was deur nie ’n kleurling as lid van die direksie te kies nie, die nek in te slaan met verduidelikings dat hulle maar net hulle demokratiese regte uitgeoefen het.

Maar kort na die kongres was daar die klaaglike mislukking van die groot konsert wat in Johannesburg se middestad gereël is om anderskleuriges aan Afrikaanse musiek bloot te stel. Daar het glo net ’n handjievol mense daar opgedaag. Nie eens wittes nie, want watter witte by sy volle verstand sal dit in Newtown waag sonder swaargewapende begeleiding! Swak oordeel, swak beplanning, powere politiek en uiters gebrekkige insig.

Dit was, sover dit ons buitestaanders betref, Coenie se eerste groot poging om een of ander skouspel aan te bied. Het die feit dat dit misluk het dalk iets te doen met sy skielike vertrek uit die kultuurpos? Net ’n paar mense weet – en hulle praat nog nie.

Maar die nuus en veral die wyse waarop dit bekend gemaak is, is vir my nogal tiperend van wat die afgelope paar jaar in die ATKV aangaan.

Ek het heel aan die begin na die ATKV verwys as ‘n “monolitiese, geslote” organisasie. En dit is hoe ek dit die afgelope drie jaar ervaar het toe ek my sterk teenkanting jeens sekere optredes te kenne gegee het – soos die toekenning van ’n erepenning aan die ANC-terroris Beyers Naude kort voor sy dood. Daar was ook ander gebeure wat ek nog volledig hier uiteen sal sit.

Nie alleen is my briewe aan Die Taalgenoot nie gepubliseer nie, maar ander optredes om die ATKV van sy skewe koers te laat afsien, is soms met siedende woede doodgesmoor en verswyg. Die gewone ATKV-lid het tot hedendag nie gehoor dat die direksie vir Kok en die vorige redakteur van Die Taalgenoot oor die vingers getik het ná die verskyning van ’n foto van ’n bruin model wat ewe wulps op die sarkofaag in die Voortrekkermonument uitgestrek gelê het nie – om maar net een kwessie te noem waarna ek vollediger sal verwys.

In daardie tyd is feite verswyg en verdraai en soms selfs openlik gelieg. En nou met Coenie se vertrek, kry ek die indruk dat dinge al weer nie lekker is nie. Daar word voorgegee dat hy net “verskuif” is na ‘n “konsultantpos”. Nou kan dit waar wees dat hy vir ’n ruk nog bietjie gekonsulteer gaan word en dalk het die reklamemaatskappy waar hy nou gaan werk, selfs ’n kontrak met die ATKV, maar om te maak asof hy tans nog aan die organisasie verbonde gaan wees, is mos twak en vals.

Ek was juis besig om te werk aan die artikel wat ek nou al ’n hele klompie weke hier belowe toe ek op die ATKV se webblad op die aankondiging afkom. Die artikel het ek weens veranderende omstandighede – waaronder probleme aan my kant met breëband-verbindings vir my rekenaar – al drie of vier keer herskryf en nou moet ek dit weer doen. Maar ek kla nie. Dit word interessant.

In die weergawe waaraan ek toe besig was, wou ek juis voorspel dat ek onse Coenie net ’n jaar of twee se verblyf by die ATKV gee voordat hy “spring” of “uitgeskop” word. Dit was op daardie oomblik dat ek besluit het om op die webblad te gaan kyk wat hy in sy verslag voor die kongres kwytgeraak het en toe op die aankondiging afkom oor sy “verskuiwing”. Daar stuur hulle my ou voorspellinkie sommer gou in sy maai – maar darem in die regte rigting!

Voorlopig genoeg oor die ATKV. Kom ons kyk wat spring agter die bos uit!

Фільчаков прокурор

Lynnwood wys stedelikes h?t ruggraat

Skaars was my rubriek Bantoe-bewind moet onmiddellik eindig geplaas of daar was reaksie op die Praagforum. Die mening is geopper dat my analise oor stedelikes se onvermoë om teen die regime te mobiliseer verkeerd is. Ook is gese dat my siening dat die Boere die Afrikaneradel verteenwoordig nie korrek is nie.

Nou ja, al is mens nie altyd gaande oor kritiek nie moet sulke insette verwelkom word. Dit mag immers nie oor die skrywer se ego gaan nie, maar wel oor die waarheid. Hoe beter ons ons werklikheid begryp, hoe meer mag plaas dit in ons hande. Waarskynlik was my analise naïef, maar terselfdertyd dink ek dat my verklaring beter gekontektualiseer behoort te word.

Soos in ’n vorige skrywe, is dit my mening dat landelike Afrikaners oor ’n beter sin van gemeenskap as stedelikes beskik. Ook hul grondeienaarskap, wat nou bedreig word, maak dat Boere ’n besonderse realiteit het wat daadwerklike handeling gaan vereis. Diegene wat my kritiseer, verstaan ook verkeerdelik dat my siening van die boeregemeenskap as onderskrywing vir georganiseerde lanbou dien. Dit is natuurlik nie waar nie; meermale het ek al die standpunt geuiter het dat landbou-organisasies in eie belang tot nadeel van die boeregemeenskap optree.

Nogtans verdien my kritici se argumente lof. My negatiewe beoordeling van stedelikes se morele vermoë om teen die regime te mobiliseer, is tereg gekritiseer. Binne dieselfde week wat ek hierdie oordeel gefel het, is my analise ten opsigte van stedelikes ten minste ten dele verkeerd bewys, en dit is verblydend.

Die Lynnwood-gemeenskap se eensydige padblokkades kom as ’n verfrissende gebeurtenis in ’n tyd wat mens bitter min rede het om positief oor ons volk se toekoms te voel. Amper ’n jaar gelede het Bok van Blerk die gevoel van ’n nuwe Afrikanerselfversekerdheid uitgedruk, maar ongelukkig het Bok se eie gebrek aan selfversekerdheid die opwinding wat gevolg het sonder verdere uiting gelaat. Bok wat nie die moed gehad het om die liedjie „De La Rey“ se nasionalistiese strekking gestand te doen nie het onder die eerste druk, wat veral deur die media toegepas is, gou die bewering dat sy „De la Rey“-liedjie na die Afrikaner se huidige situasie verwys, verwerp en agter die NSA-vlag gaan wegkruip. Die ruggraatlose Bok se koue-pampoen-vrees het die volksgevoel onder sy ondersteuners in ’n mate laat taan, terwyl Bok se gierigheid hom baie gou genoop het om nog ’n „Afrikaner-nasionalistiese“ liedjie die lig te laat sien. Bok is ’n groot teleurstelling, maar wat belangriker is, is dat dit blyk dat ons mense ten einde laas deur realiteite gemobiliseer word eerder as deur onegte en geldgierige „kustenaars“.

Vandeesweek het Lynnwood se handeling teen die wense van die Bantoe-bestuurde „metroraad“ as ’n welkome aanmoediging vir alle blankes gedien. Hierdie was nie die emosiebelaaide euforiese handeling van ‚’n kamma-nasionalistiese kunstenaar se openbare optrede nie. Nee. Uit die geledere van welgestelde hoër-middelklasvoorstedelikheid het ’n selfversekerde teenkanting teen die regime opgeklink. Geen trompetgeskal of leuenagtige nasionalistiese brawade nie, net ’n omomwonde selfversekerde „nee“. „Nee, ons sal nie die blokades wegneem nie en as julle (polisie) daaraan raak sal ons julle die stryd aansê van die howe tot die strate.“ Dit is magsvertoon! „Julle los dit, of…“ ’n Stelling gevolg deur ’n dreigement van handeling. En, wat gebeur? Die polisie is druipstert daar weg. ’n Groep voorstedelike blankes ontwikkel die moed om te sê „Nee!“ en die magtige ANC-polisie verkrummel in die aangesig van blanke selfversekerdheid.

Hoewel ek geweldige bewondering vir die boere se „groenlig“-inisiatief het, sowel as hul meer onlangse pogings om onwettige immigrante te arresteer, moet hulle nog die durf toon wat hierdie groepie voorstedelikes bewys het en sê: „Raak julle net aan ons plase, dan…“ Die Lynnwooders het in die aangesig van moontlike arrestasie weens ’n onwettige handeling (die blokkade is nie goedgekeur nie) gesê: „Raak net daaraan…“

Dit is werklik my hoop dat dat ander buurte in Pretoria (en sommer landwyd) dieselfde eensydige handeling sal volg. Smee die yster terwyl dit warm is! Laat die Bantoes verkrummel…

Dit is belangrik dat Lynnwood sal moed hou en nie ingee nie.

Ek sê dankie Lynnwood! Baie, baie dankie! Julle het bewys wat vele van ons nog altyd geweet het, nl. dat die Bantoe geen werklike mag het nie.

Lank lewe Lynnwood!

Lank lewe Pretoria!

clue free

Afrikaners se groen dwelm

Die romanskrywer Justin Cartwright skryf in die Britse Telegraph dat die 20ste Oktober die einde van ‘n soort wêreldse religie vir Afrikaners beteken, naamlik die religie van rugby. Cartwright skryf dat rugby veel meer as ‘n sportsoort vir Afrikaners is, en bygedra het tot die definisie van ons identiteit.

Ek is geneig om met hom saam te stem. Soos konvensionele godsdiens vir Marx die opium van die volk was, was rugby vir Afrikaners spesifiek in die aanloop tot 1994 en kort daarná ‘n soort dwelm. Die wortel van hertoelating tot internasionale sport het heelwat bygedra om ons Afrikanerdonkies se koppe te draai om nasionale selfmoord te pleeg in die referendum van die vroeë negentigerjare. In 1995 het baie Afrikaners vir ‘n wyle hooggerook rondgestap met valse illusies oor die bestaan van ‘n sogenaamde reënboognasie, ‘n mite wat sedertdien oortuigend begrawe is.

Vandag en môre bruis daar egter opnuut groen kokaïen in die are van Afrikaners. Maak nie saak hóé sleg dit vandag met Afrikaners gaan nie, is al wat vandag saak maak ‘n oorwinning teen die Engelse. Vergete is die afranseling wat die Springbokke in 2006 teen Australië op die lyf geloop het. Vergete is plaasmoorde, die onlangse skokkende moord op ‘n blanke vrou in Lynnwood Manor, regstellende aksie, naamsveranderinge en Afrikaners se status as tweedeklasburgers in ons eie land. Ons loop met ons groen truie rond en verbeel ons alles is in orde, net so gelukkig soos ‘n dwelmverslaafde met sy teelepel en spuitnaald.

Dis nie te sê dat ek nie wil hê hulle moet wen nie. Die Engelse moet pa staan vir baie onregte teenoor die Afrikaner, en ‘n oorwinning teen hulle sal ‘n abstrakte soort wraak verteenwoordig. Diegene wat kapsie maak teen Gustav Venter se artikel is reg dat baie van die spelers in die Springbokspan Afrikaners is. Daar is in der waarheid minder spelers wat nie Afrikaners is nie: Smit, Habana, Montgomery, James en enkele ander. Ja, natuurlik verteenwoordig hulle ook more die Afrikaners. Selfs die Franse is voorspelbaar agter die span (enige opponent van die Engelse sal Franse steun kry), en is dit ook so dat daar ‘n sterk Franse verbintenis is: Du Plessis, De Villiers en Du Preez.

Ongelukkig vir almal van ons wat wil hê die Bokke moet wen, gaan die groen dwelm binne enkele dae gemetaboliseer word en uit ons gestelle gewerk word. Die ANC-regime maak geen geheim daarvan dat die Springbokke in hul huidige vorm vierkantig in die regime se visier is ná more-aand se eindstryd nie. Maak nie saak dat die oorweldigende meerderheid van die ander volkere van Suid-Afrika hoegenaamd geen erg aan die sport rugby het nie, en veel meer omgee wat met Kaizer Chiefs gebeur nie. Maak nie saak dat die meeste Xhosas, kleurlinge en Zoeloes, met hul beduidende hoeveelheid Koisan-gene, fisies te klein is vir die moderne spel nie.

Rugby móét ten spyte van al die bogenoemde faktore getransformeer word. Afrikaners moet onder dwang van hul dwelm gespeen word. Daardie irriterende Afrikaners moet etnies gereinig word uit die Springbokspan en vervang word deur sesderangse gekleurde of swart spelers soos Eddie Andrews. Die Springbokembleem gaan binnekort "heroorweeg" word (lees: vervang word.) Soos Cartwright uitwys, is rugby só belangrik vir Afrikaners, en is die ANC regime só verbind tot die vernietiging van die Afrikaner, dat Dan Roodt se spreekwoordelike Xhosa-Indiërmag (Xim) wat onwettig in beheer van die land verkeer, nie anders kan as om die sport ten alle koste te wil vernietig nie. Nie net gaan die regime die Afrikaner se geskiedenis, kultuur, taal, ekonomiese geleenthede en persoonlike veiligheid vernietig nie, maar ook sy wêreldse godsdiens van hom wegneem, en sy dagga as’t ware konfiskeer.

Verwag dus dat die Hiënas (of hoe die Suid-Afrikaanse rugbyspan dan ook al gaan heet) die 2011 Wêreldbeker sal bybring met ‘n span wie se grootste voorspeler vyf voet elf gaan wees, maar darem die korrekte velkleur het. Verwag dat Georgië, Portugal of Japan ‘n realistiese kans sal geniet om in 2011 teen die Hiënas te wen. Verwag dat die spangroep van 30 spelers in 2011 minstens vyftien vleuels vanuit die Kaapse Vlakte sal insluit.

Anders as Gustav wil ek hê dat die Sprinbokke more moet wen, maar ek stem wel met Gustav saam dat dit bloot sal dien om die dwelmverslaafdheid van die Afrikaner te verleng. Sou die Springbokke more wen, sal my blydskap getemper wees met die wete dat die oorwinning eintlik ook ‘n begrafnis was.

Bantoe-bewind moet onmiddellik eindig!

Beide Anton Barnard en Gustav Venter se mees onlangse bydraes tot hierdie webkoerant het my weereens laat besin oor die ondraaglike situasie waarin ons verkeer. Terwyl Barnard die swarte se onvermoë om te beplan korrek opsom, is ek bevrees dat Venter se verklaring van die Afrikaners se sportbeswyming en ons gevolglike gebrek aan aksie ook enorme waarheid inhou.

Geruime tyd al verlekker ek my in sportkwotas en die Bantoe-burokratisering van ons sport. Dit het by my die hoop laat ontstaan dat die dopamienbeswyming waarvan Venter skryf ten einde sou loop. Nogtans merk ek op hoeveel Afrikaners geskok is wanneer ek die hoop uitspreek dat die Springbokke hierdie en daardie wedstryde verloor. Miskien moet dit nog slegter gaan en miskien moet al die spelers swart wees… Maar kan ons nog meer foltering verduur? Wil ons?

Teen hierdie agtergrond kon ek met ’n redelike gevoel van tevredenheid aan myself erken dat daar gelukkig darem heelwat Afrikaners is wat so siek en sat vir die NSA is dat geen hoeveelheid kitsch silwer bekers hulle hoop vir die toekoms van die NSA sou gee nie. My gevoel is dat behalwe vir die anomalie van Naspers se personeel en die malste van die sportfanatici die meeste Afrikaners nou werklik keelvol is. Nogtans word byna geen teenstand gebied nie…

Die situasie in die land is tans so erg dat ek meermale voel asof ek in ’n tipe omgedraaide werklikheid leef waar nog net die wette van die natuur wag om ook omgekeer te word. Moorde, verkragtings, aanrandings Afrikaner-verguising, die instroming van honderde duisende onwettiges per maand (200 duisend? 300 duisend? Hoeveel?!), blanke ekonomiese ontmagtiging, riool in drinkwater, konstante kragonderbrekings, wydverspreide korrupsie, dreigende plaasonteinings, uitbarstende plakkerskampe, verkrotting van ons middestede, astronomiese belastings wat geen voordeel vir die betalers inhou nie, verregaande arbeidswetgewing en vele meer is alles deel van die absurditeit van die ANC-orde.

As mens mooi daaroor dink het die hele situasie die blote werklikheid van ’n ANC-regering opsigself ’n absurditeit gemaak. Die idee van hierdie regime oor ons mense het nou so geklik geraak dat dit vergelykbaar is met ’n malhuis waar die sielsiekes die psigiatriese personeel bestuur in stede van andersom. Dit is pandemonium… Of dalk sou die beskrywing van ’n barbaarse kriminele regering oor ’n Westerse minderheid volstaan. Hierdie selfde absurditeit het onder Zanu PF gelei tot die totale vernietiging van die eens florerende Rhodesië/Zimbabwe. Indien ons met hierdie kennis nie die huidige toestand in ons land probeer omkeer nie, maak ons onself sekerlik skuldig aan ’n vorm van immoraliteit.

’n Tipiese voorbeeld van hierdie soort absurditeit (waarvan daar nimmereindige voorbeelde is) is die Departement van „Korrektiewe“ Dienste wat R35 000 per dag aan restaurant-uitgawes bestee! Die mees onlangse geval, wat die diefstal van welsynsgeld deur 21 000 welsynsamptenare behels, bewys onteenseglik die huidige bestel se korrupte en kriminele aard. (U het reg gelees: dit die getal is 21 000!) Hierdie situasie getuig van totale disfunksionaliteit in die huidige staatsbestuur. Vanaf die polisiehoof tot die laagste welsynsamptenaar bedryf misdaad op die rekening van die oorwegend blanke belastingbetaler.

Vir praktiese doeleindes is die ANC-staat die grootste misdaadsindikaat in die land. Terwyl amper elke amptenaar (wat meesal swart is) gedurig staatsgelde vir persoonlike verryking probeer aanwend, staan ons magteloos om van hierdie regime by die stembus ontslae te raak. Die diktatuur van die Afrika-meerderheid is absoluut en d.m.v. staatkundige prosesse staan ons magteloos jeens hierdie oorheersing. Nogtans word daar aan ons voorgehou dat ons in ’n demokrasie leef. Hier bestaan geen demokrasie nie! Hierdie is ’n rassebestel van swart oorheersing. In die afwesigheid van die demokrasie en ’n verantwoordelike staat het Afrikaners geen plig om gehoorsaam aan hierdie staat te wees nie.

Onvermydelik moet ek myself afvra waarom ons langer hierdie absurditeit duld. Miskien is dit omdat ons aan die wanpersepsie ly dat hulle mag oor ons uitoefen. Goed, ek erken daar is ’n beperkte mate van mag, maar selfs dit is grotendeels ’n situasie wat deur ons geskep word. Ja, dit is waar. Deurdat ons hulle foutiewelik as magtig waarneem, is ons onderdanig. Die werklikheid is egter dat hul ‚mag’ slegs waargenome mag is wat herhaaldelik deur die media aan ons as werklike mag uitgebeeld word. Ons word gebreinspoel.

Die enigste blankes wat uit hierdie regime voordeel trek, is groot besigheid en ook hierdie vyande sal tydens ’n Afrikanerrewolusie geëlimineer moet word. Die ANC het ons met behulp van groot besigheid en staatsmedia sielkundig gekoloniseer. As ons daardie sielkundige juk sou afgooi is die ANC-regime in groot moeilikheid.

Binne die huidige politiek korrekte kultuur is ons mense gans te verlam om enigsins te mobiliseer. Om die beperkinge van hierdie toestand te verbreek, het ons ’n krisis nodig. Alleen ’n nasionale krisis (waar oorlewing die sentrale kwessie is) sal daarin slaag om die kettings van politieke korrektheid te breek. Wanneer ons van daardie gevangenis ontglip, sal ons die sielkundige beweegruimte hê om die regime op elke denkbare gebied die stryd aan te sê.

Ek glo dat die regime reeds vir ons die aanvoorwerk vir so ’n krisis in veral die landbousektor gedoen het. Deur te dreig om ons boere te onteien het die boere die morele reg om hul tot alle middele te wend om hul posisie te verdedig.

Soos ek reeds voorheen aangevoer het, sal mobilisering nie vanuit die geledere van die stedelike Afrikaner kom nie. Daarvoor is lg. heeltemal te gedemoraliseer. Die Boere verteenwoordig die adel van ons volk, die mense met die morele ruggraat om standpunt in te neem. Waarop die Boere wel kan vertrou, is dat indien hul tot aksie sou oorgaan die oorgrote meerderheid stedelike Afrikaners daadeur geïnspireer sou word en hul op verskeie wyses sal ondersteun.

Sodoende sal die ideologiese beweegruimte geskep word om die regime se beheer oor ons te vernietig. Die sielkundige houvas van die ANC sal gebreek word. Die juk van sielkundige kolonisering deur die regime moet afgegooi word. Die huidige absurditeit waarin ons leef mag nie langer voortduur nie. Die ANC het die speelveld nou so gemanipuleer dat ons algehele ekonomiese, kulturele en waarskynlik biologiese uitwissing in die gesig staar. Hierdie ondraaglike situasie moet onmiddellik verander word en ons alleen kan dit bewerkstellig.