Rubrieke Archives - Page 182 of 214

Beheptheid met ras raak absurd

Die jongste voorval van studentepret toe een of meer Potchefstroomse studente 'n Facebook-groep met die woord "houtkop" daarin begin het, is – soos in die Reitzvideogeval – met uitroepe van verontwaardiging en morele meerderwaardigheid begroet.

Dreigemente van die Noordwes-universiteit dat hy die betrokke student of studente dissiplinêr gaan verhoor, dra by tot die Middeleeuse atmosfeer wat reeds in die land heers rondom enigiets wat met ras of rassisme te make het. Herhaalde heksejagte op kampusse ten einde studente polities korrek en onderdanig te maak, onderdruk vrye debat en meningsvorming.

Trouens, daar was by verre meer akademiese vryheid onder apartheid toe die linkse Engelstalige universiteite vry was om te sê wat hulle wil, Marx en Lenin te behandel, revolusie te predik en oor die algemeen die Afrikanerhaat wat tot onlangs endemies onder lede van Suid-Afrika se Engelse elite teenwoordig was, te laat botvier.

Spraakvryheid in die land en op kampusse word toenemend bedreig deur kleinlike, histrioniese reaksies op soms moedswillige, meer dikwels skadelose of satiriese uitlatings deur jong blanke studente wat uiting aan hul frustrasies gee oor rassevoorkeure in die werkplek en kwotastelsels vir studie.

Terwyl die Suid-Afrikaanse media 'n skuim-om-die-mond-drif vertoon telkens wanneer daar 'n sweem van anti-swart rassisme op die horison verskyn, is dit veelseggend dat die veel groter en langduriger groepe op Facebook geïgnoreer word waarin daar etniese haat teen Afrikaans en Afrikaners uitgespuug word.

Suid-Afrika het 'n land geword wat sinoniem is met geweld, waar moord, roof en verkragting alledaags is. In die huidige bestel word taalregte en die kulturele identiteit van miljoene burgers daagliks vertrap.

Hierdie rampokkerrepubliek baai in sy wetteloosheid en immoraliteit soos die spreekwoordelike vark in modder! Is dit daarom nie ironies dat 'n land wat so gevoelloos staan teenoor die mees basiese regte van sy burgers – soos die reg op lewe of op eiendom – so 'n oordrewe gevoeligheid vir woorde met 'n rassekonnotasie openbaar nie?

Terwyl die euwel van onkiese of politiek onkorrekte taalgebruik met fanatiese ywer deur ons moderne inkwisiteurs of geloofsregters bestry word, is 'n hele beskawing besig om te vergaan.

Dat die hedendaagse student homself in kru taal met spelfoute uitdruk, is tog die verlangde resultaat van Kader Asmal se uitkomsgebaseerde onderwys, nie waar nie? Ook die bier- en sekskultuur waarmee Afrikaanse universiteitshoofde vandag hul studente bedwelm sodat hulle nie vrae vra oor die groteske onreg wat daar vandag teen die Afrikaner en Afrikaans gepleeg word nie, verklaar die onvermoë van baie jongmense om hulself anders as kru uit te druk.

Hoeveel sulke onbenullige insidente waar 'n dronk of (minder waarskynlik) nugter student 'n taboewoord of -uitdrukking gebruik en agterna die seweuurnuus haal, gaan daar nog wees voordat die absurditeit daarvan tot ons deurdring?

lagoon game

Razelle Botha stry vir ‘n verlore saak

Nadat ek Vrydag se berig in Beeld gelees het oor Razelle Botha wat nou baie mooi regkom ná die rooftog op haar ouerhuis vroeër vanjaar het ek gedink daar is hoop vir die jong dame.

Met die deurlees het dit duidelik geword dat die trauma van die rooftog nog lank nie uit haar sisteem is nie, aangesien sy nou redelik op die nuwe hulphond staatmaak vir emosionele ondersteuning, terwyl die dier nog opleiding as 'n hulphond ondergaan. Vir sover dit emosionele ondersteuning betref, is honde absoluut perfek.

Hulle is altyd daar om mens te kom natneussoetjies gee as jy dit nodig het, en sal dikwels kom en voor mens sit en die poot op jou skoot neersit, so asof hulle aan mens net wil sê dat alles sal regkom, en daardie aanraking gebruik net om dit te versterk.

Ek verstaan dat diere wel daardie sintuig het wat maak dat hulle weet wanneer die eienaar so 'n drukkie en bietjie liefde nodig het. Dit is juis daardie eienskap wat van diere sulke goeie helpers en geselskap maak. En ek is sterk van mening dat labradors seker van die beste diere is wat dié eienskappe betref. Hulle aanvaar mens net soos jy is; hulle is onvooraardelik lief vir jou.

Dit is toe ek verder lees dat ek sien wat die jong dame se planne vir die toekoms is. En ek hoop dat haar drome kan realiseer. Wat ek wel glo, is dat sy baie sterk is om sover te genees het en daarmee wil ek haar ook net die beste toewens. Die mediese studies in Kanada is 'n groot droom en ek hoop dit word vir jou waar.

Maar waarvoor wil jy terugkom en hier kom werk? Presies wat het die land se mense aan jou gedoen dat jy so grootmoedig is om elders te wil gaan leer, net om daarna weer terug te kom en daardie hardeverdiende kennis te kom mors op mense wat jou sover nie veel meer as pyn, leiding en hartseer veroorsaak het nie? Ek verstaan dat mens iets soos patriotisme kan hê; ek glo ook daarin.

Maar hoekom terugkeer en dalk dieselfde mense wat jou van jou gesonde sterk liggaam ontneem het, kom help? In soveel opsigte is hulle nie veel meer as barbare nie, maar dan wil mense kom en hulle help, omdat dit sogenaamd die regte ding is om te doen. Ek kan jou amper verseker dat indien jy oorsee sou gaan studeer en hier wil kom praktiseer, jy allerhande struikelblokke sal teëkom net om die rompslomp af te handel om jou beroep te betree.

En as jy dink dinge gaan vorentoe beter raak, dink weer. Dieselfde barbare wat jou geskiet het se broers en susters sit daar op hoë vlakke in die regering en maak allerhande planne om die voortbestaan van die Afrikaner, jy ingesluit, so kort as moontlik te maak, en indien jy net herinner moet word, jy is reeds deel van die statistiek. Jy is gelukkig dat jy nog lewe. Dat dinge eers baie erger gaan word, is amper ongetwyfeld, dus moet jy jou dan nou al maar regmaak om onder baie teenkanting hier te kom werk onder omstandighede wat net kan vererger.

Kan iemand my dalk net vertel wat presies so wonderlik is aan die verskynsel dat mense wat geliefdes verloor, en beseer word in aanvalle altyd dink dat die mense wat die gruweldade pleeg sal verander?

Selfs met die Amy Biehl-saak het die vermoorde dame se ouers die moordenaars vergewe, en op die een man se troue met hom gedans. Die feit dat haar ouers 'n instituut gestig het om vir die mans wat haar vermoor het werk te gee as hulle uit die tronk uitkom, slaan my dronk. Watter soort semi-breindoodmens doen dít vir monsters wat jou dogter grusaam vermoor het?

Een van die Amy Biehl-stigting se oogmerke is om geweld te verminder in die omgewing waar sy deur swartmense vermoor is. Nou wil ek vra: hoeveel sukses het die stigting al gehad? Hoeveel moorde, verkragtings en aanrandings is al voorkom deur die stigting?

Wat maak van mense sulke wonderlike wesens dat hulle dat hulle altyd net wil vergewe? Ek is terdeë bewus daarvan dat dit 'n Bybelse beginsel is, maar ek wil nou hier vra": hoeveel van wat dié mense doen, is net om op die einde raakgesien te word, 'n vorm van morele ekshibisionisme?

Ongelukkig dink ek dat nóg jy nóg ek die mense wat soveel geweld pleeg kan verbeter. Diegene wat jou geskiet het, is nie mense nie maar monsters, beslis laer as diere. Want diere maak nie so nie; diere sal nie doodmaak net vir die lekker nie. Hulle gedrag word bepaal deur reëls wat ons as mense nie altyd verstaan nie, maar dit is uiteindelik in die belang van hulle voortbestaan as spesie. As diere wel doodmaak, is dit normaalweg vir voedsel of andersins as siekte uitbreek en geslaglyne wat gestaak moet word, soos wanneer 'n leeumannetjie wat 'n nuwe trop oorneem al die kleintjies van die vorige leier doodbyt.

Jy is seker welkom om met jou lewe te maak net wat jy wil, dis jou keuse, maar onthou net, as jy soos Amy Biehl se ouers hulle wil kom help wat jou leed aangedoen het, kan jy net bedroë daarvan afkom.

Vir die swartman sal jy net nog 'n maklike teiken wees, nog 'n Afrikaner wat tussen hulle en sogenaamde vryheid staan, aangesien hulle nie onderskei tussen vriend en vyand as hulle wil steel en moor nie.

Vra maar die Biehl-gesin. Hulle dogter was 'n anti-apartheidsaktivis en sy het steeds met haar lewe geboet. Dink net daaraan voordat jy jou te veel verbind tot 'n saak wat sonder verdienste is.

топкарго отзывы

Boesak se bedanking

Dr Allan Boesak het bedank uit al sy ampte in die Verenigende Gereformeerde Kerk van Suid-Afrika, nádat sy volgehoue propaganda oor die Belydenis van Belhar verwerp is op 'n vergadering in Hammanskraal.

Al wat ‘n blanke NGK-lidmaat is, skeur uiteraard agv Boesak se besluit op die oomblik hulle klere, en strooi sekerlik tans as op hul gemeenskaplike hoofde. Wat sal tog van Afrikaner-Christene word, sonder die geestelike leierskap van ‘n korrupte, rassistiese bedrieër soos eerwaarde Boesak en sy tragi-komiese blanke metgesel, Elna?

(Antwoord: ons sal in der waarheid uiters dankbaar wees om ontslae te wees van sy soort – my lewe sal aansienlik beter wees as ek nooit weer die Boesaks se gesigte in die media hoef te aanskou nie.)

Die rede vir Boesak se bedanking is, ironies genoeg, die gewraakte Belydenis van Belhar, ‘n stuk Marxistiese gelykheidspropaganda gebraak deur die onheilige, politiek korrekte driemanskap van professore Dirkie Smit, Jaap Durand en ds Gustav Bam. Die huidige groot propagandis en evangelis vir die genoemde belydenis is tans die veroordeelde misdadiger, die einste dr Allan Boesak, voormalige ANC-aktivis, swendelaar en gekrenkte.

(Is sy soort kriminele skuim werklik die beste waarmee die magte van duisternis vorendag kon kom as hulle segsman?)

Boesak is berug vir sy losse sedes waar dit die armes aanbetref. Hy het byvoorbeeld geen morele besware gehad teen die diefstal van R250 000 van naïewe Deense skenkergeld nie – geld wat vir die armes bedoel is, maar gesorg het dat Boesak in weelde kon lewe.

Duidelik voel die veroordeelde misdadiger en sy blanke vrou, Elna Boesak, dat hulle besonder verontreg sou wees, desnieteenstaande die kwartmiljoen rand wat dr Boesak by die Dene verduister het. God hou, volgens die Boesaks en ook die groteske Belydenis van Belhar, báie van hom en sy misdadige soort, en min van hardwerkende blankes wat daagliks om oorlewing stry.

Dié besondere belydenis is derhalwe deurspek met politieke propaganda; God is glo veral die god van die arme en die verontregte, volgens dié dokument. Maak nie saak of jou armoede en verontregting selftoegedien is nie; maak nie saak of jy ‘n swendelaar soos Boesak is nie; hoe meer verontreg jy jou voel, hoe meer kan jy volhou God hou meer van jou as van die res.

Die Marxistiese boodskap van die Belydenis van Belhar – ‘n sosialistiese dokument met dieselfde doelstellings as Das Kapital – naamkik die herverdeling van bates, is onomwonde: blank is boos, swart is beide goed en te na gekom. Swartes is volgens die belydenis glo histories benadeel. Blankes skuld swartes derhalwe glo onbeperkte vergoeding daarvoor, vergoeding wat slegs sal staak as Boesak en sy garde besluit dis nou genoeg. Dit geld alle blankes, selfs tot in die sewende geslag.

Die aanvaarding van die Belharbelydenis is uiteraard vir dr Boesak ‘n voorvereiste op die pad na sy voorgenome plundery van die NGK se bates. Laat ons geen fout maak nie: die belydenis se anti-blanke propaganda en aandrang op eenheid is niks anders as ‘n aandrang daarop dat blanke gemeentes se bates beskikbaar gestel moet word vir die grypsug van die Boesak-tipes nie.

Jy, jou walglike, kolonialistiese NGK-lidmaat, skuld Boesak dus iets, volgens die linkses wat die Belydenis van Belhar in jou keel wil afdruk. Haal uit en wys, of word as 'n regse afgemaak. Jou dankoffers moet vir Allan en Elna 'n groter herehuis in Bishopscourt aankoop. Weier jy, is jy per definisie "rassisties".

Hoe vreemd tog dat die groot meerderheid blanke lidmate nie die Belydenis van Belhar wil aanvaar nie. Hoe rassisties van hulle! Of miskien juis nie. Die werklikheid is, dis bloot ironies. Daar is niks vreemds daaraan nie. Ons kan kennelik skynheilig wees en “bieg” dat ons “aandadig” sou wees daaraan dat ons voorouers andere leer lees en skryf het, dat ons hulle ingelig het oor skoene, die geskrewe woord, skarniere, besproeiing en kwantumfisika. Mea culpa – ons is jammer daaroor. Of moontlik nie.

Blanke NGK-lidmate is egter nie diegene wat bevry moet word nie. Dit is eerder dat die samelewing moet aanbeweeg. Dis nodig dat politiek korrekte propaganda soos die Belharbelydenis gesien moet word vir wat dit is: ‘n stuk politieke dwaalleer, wat ontwerp is om die vaandeldraers van beskawing, die blankes, te onderdruk, en om hulle laaste bastion, hul kerk, se bates te plunder.

1 euro deposit

Europa gaan rassepolitiek tegemoet

Die demografiese druk op Europa manifesteer in interessante politieke ontwikkelinge, soms selfs verbasend. Een só 'n onlangse berig handel oor die leier van Portugal se Hammerskingroep. Dié Amerikaanse wit suprematiste uit Texas, wat hulle naam te danke het aan Pink Floyd se Wall, is in lande soos Kanada, Engeland, Frankryk, Italië, Duitsland, Nederland, Hongarye, Spanje, Nieu-Seeland en Australië teenwoordig.

Wat Portugal betref, is Hammerskinleier Mario Machado, Vrydag tot 4 jaar en 10 maande gevangenisstraf gevonnis op aanklagte van diskriminasie, onwettige wapenbesit, dreigemente en geweld. Ses ander lede moet ook tronkstraf uitdien en 17 is opgeskorte vonnisse opgelê, 7 beboet en 5 vrygespreek. Die groep het die lewe vir Afrikane en donker Portugese glo onaangenaam gemaak met rassistiese pamflette en dreigemente van geweld.

Merkwaardig, dié brokkie nuus, aangesien die Portugese oor die algemeen hoegenaamd nie rasbewus is nie. Die owerhede het kennelik besluit om 'n voorbeeld te maak van burgers wat met rassevoorkeur optree. In die breë is dieselfe woelinge oral in Europa sigbaar.

Frankryk en Spanje poog om Afrikane reeds in Afrika te ontmoedig om die seereis na groener weivelde aan te pak deur die Afrikalande van hulp te voorsien om hulle burgers binne te hou. Deur middel van Frontex se samewerking het die aantal onwettige aankomelinge deur die suid-westelike grense na die EU gestabiliseer, maar die gevaar van instroming is nie verby nie en die politieke wil ter versterking van effektiewe grensbeheer in dié twee lande bly onwrikbaar.

Le Monde het Saterdag berig dat Frankryk hulle doelwit van 26 000 deportasies oortref het. In die eerste helfte van 2008 is 17 200 onwettige immigrante uitgesit. Die ministerie wat daarmee gemoeid is, sê dit kos 2 200 euro per geval en hulle het 42 miljoen euro vir 2009 opsy gesit.

Na buite probeer Frankryk, soos Spanje, hulle ou koloniale magsbasisse tevrede hou, maar in die praktyk lyk dinge anders. In België is dit slegs die cordon sanitaire, die verbod op ander partye om met die grootste party, Vlaams Belang, in koalisie te tree, wat die gewilde anti-immigrasieparty uit die regering hou.

In Oostenryk het die regse populiste Haider en Strache verlede week skitterend gevaar in die algemene verkiesing en hierdie week het Griekse owerhede laat blyk dat die suid-oostelike flank van die EU hoogs deurdringbaar geraak het. Athene se stadskern is onder beleg. Die stad word beleër deur Afrikane wat niks en niemand ontsien in dwelmskermutselinge nie en 'n wit uitvlug na veiliger buurte is besig om die stadige dood van die stad te verseker. En Griekeland se linkse politici stem hierdie keer saam.

Die opkomende regse alliansie in Oostenryk se slagspreuke was kinderlik in hul eenvoud: "Ons het die reg om te besluit wie in Oostenryk mag woon". Helaas nee, want in 1999 het die EU sanksies teen Oostenryk oorweeg nadat Jörg Haider in 'n koalisieregering getree het.

In dieselfde week het die omstrede Nederlandse politikus Geert Wilders die einde van Europa en die Weste in 'n toespraak by die Hudsoninstituut in New York aangekondig. Wilders het 'n oproep om weerstand teen Islamisering gedoen. Weliswaar bestaan die bedreiging vir hom nie in vermenging nie, maar in die feit dat die Moslems nie daarin belangstel om te vermeng nie.

Die gevolgtrekking wat Wilders maak bly egter dieselfde as die wit suprematiste s'n. Die meeste regse anti-immigrasiegroepe in die EU word ondersteun deur 'n rasbewuste komponent. Of Moslems nou hul weersin in vermenging te kenne gee of nie, hulle moet uitgedryf word.

Tot onlangs kon of wou ander Westerlinge nie begryp waarom Afrikaners teen demografiese verswelging weerstand gebied het nie, maar hulle ervaar nou die skok van andersheid aan eie bas. Vrome vermanings oor naasteliefde en begrip vir andersheid, hetsy kultureel hetsy biologies, is besig om op dowe ore te val. Etniese mededinging op Westerse grondgebied gaan verhewig soos wit demografiese afgang versnel en vir die beleërde wit bevolkings vervaag die verskil tussen etno-kulturele en biologiese definisies van andersheid.

Facebook, sal ek of sal ek nie?

11:17:17 Dié Saterdagmiddag het ek en vriend Gustav op Messenger gesit en klets, hy daar op die plaas en ek in die dorp. Tydens die gesprek het ons so ongeveer die wêreld se probleme opgelos in die vinnige uurtjie wat ons in kuberland gekuier het. Die onderwerpe het alles gedek van misdaad tot musiek, soos gewoonlik, en natuurlik ons nuutste ontdekkings op die internet vir die week.

Dis toe net daar wat Facebook se naam opspring en hy die ding se lof besing en my sterk aanbeveel om die ding te probeer. Hoe meer hy vir die saak argumenteer, hoe meer skop ek teen die indringer, met die latere toegewing dat ek sal loer as ons klaar gepraat het. Nou ja, die gesprek was later oor, met iets wat my aandag soek en toe gaan loer ek maar.
Die intrapslag was amper genoeg om my so die harnas in te jaag, met die opstel van die profiel en daardie klein stukkies inligting dat ek baie ampertjies besluit het om dit te los as 'n slegte ondervinding. Maar ek het belowe, dus strompel ek maar voort.
Die eerste teken wat interessant was, is die feit dat ek die ou hoërskoolvriende kon gaan opsoek, dié wat nog lewe en wat wel op Facebook is. Aha, toe, die skoolnaam, die jaar, druk "enter". Dis net daar waar die frustrasies weer begin het. Die name en gesigte is dié van mense wat ek sowat 23 jaar laas gesien het. Die feit dat ek in 23 jaar nie by een reünie was nie maak dit nie makliker om mense te herken nie. Daar was wel so 'n paar gesigte wat ek geken het, maar hulle was maar grootliks in die minderheid.
Dan kom die volgende uitdaging, om 'n uitnodiging aan die mense te rig wat ek wel herken het, en weereens begin ek dink nie in die suiwerste Afrikaans nie, maar in 'n taal wat eerder op die Kaapse vlaktes sou tuishoort. "Wat de hoenders is die letters wat ek moet ontsyfer ?" Hmm, uiteindelik is ek verby stap een, net om weer deur die tegnologie gestuit te word. Ek het op een "vriendemaak" die keuse gemerk om 'n kode op die selfoon te kry, wat ná 'n hele paar dae steeds nie aangekom het nie, en hoe kry mens die versoek nou weer af? Wel, die ding moet maar daar bly. Ek het die vriendin in elk geval lankal opgespoor waar sy nou in Kanada bly, so die een kontak minder op FB maak nie saak nie.
Die hele ding het vir my soos een vrek deurmekaar doolhof begin lyk, en die vooruitsig om met elke kennismaking die stryd deur te voer het my nie werklik aangestaan nie. Na ek die tweede dag opgegaan het, was daar darem een van die mense wat saam met my op 'n gat-sonder-waterplekkie gebly het in ons skooljare en ek het 'n uitnodiging aanvaar wat sy gestuur het. Wel, miskien nie heeltemal gat-sonder-water nie, want die Hartbeespoortdam was teen die gehuggie, wat deesdae seker 'n Gautengse rykmansbuurt is. Wel, ek het nou die wonderlike totaal van een vriend op die wêreldwye Facebook. Iets om oor huis toe te skryf!
Toe kom die kennisgewing dat ek 'n boodskap op my "muur" het. Ok, nou hoe lees ek die pos? Weereens begin die soektog, en wonder bo wonder kry ek darem die ding, eintlik nie so erg moeilik nie, ek moet net lees.
Dankie tog dat ander mense ook soms wonder wat van mens geword het, want van dié punt af het daar 'n paar name op die vriendelys verskyn, en al onthou ek nie almal so heeltemal perfek nie, is daar wel 'n paar breinselle wat begin om mense se gesigte en name te plaas, al vat dit tyd. Dis op dié manier wat een van die vriende saam met wie ek allerhande waaghalsige dinge as kind aangevang het my toe weer opspoor, en onmiddellik was daar sekere dinge wat ons steeds in gemeen gehad het. Hoewel hy ongelukkig nie meer in Suid-Afrika woon nie.
Toe begin die soektog na groepe wat dalk dieselfde belangstelling het waar ek kan inskakel. En weer is dit vorentoe en agtertoe tree om iets te kry wat die moeite werd is. Uiteindelik is daar een wat die oog vang, en ek gaan klik op die aansluitblokkie. Reg, nou kan ek myself darem ook as deel van 'n groep ag, met die regte om dalk iets te kan plaas wat die mense kan lees, dalk daarop reageer.
Haha, ek het die eerste keer iets geplaas op die muur van die een groep, in die hoop dat iemand darem sal reageer, maar dit wil voorkom asof mense lede is net in naam, maar nie in daad nie. Dit lyk asof die lidmaatskap van die groepe net iets is wat mens op jou profiel wil sit, in plaas daarvan dat dit iets moet wees wat mens aktief ondersteun en op die hart dra. Ja, ek weet dat nie almal baie tyd tot hulle beskikking het nie, maar mense, waar is julle lojaliteit aan die groepe waartoe julle julself verbind het? Wat is dit met julle?
Ek het weer gaan kyk op 'n paar van die groepe wat ek gesien het maar nie by wil aansluit nie, aangesien ek niks in gemeen het met die beginsels waarvoor hulle staan nie. Daar is darem enkeles wat maar dun om die lyf is, met geen of baie min substansie in hulle opstelling. By nabetragting het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ons klompie wat vir Praag se webwerf self skryf baie meer doen om mense bewus te maak van wat in die land aangaan as baie van die "groepe" wat op Facebook bestaan (hoewel PRAAG self oor 'n Facebook-groep beskik wat darem besig is om te groei).
Dis wel hartseer dat gebruikers nie hul groepe meer aktief ondersteun nie, want Facebook verteenwoordig 'n kragtige instrument as mens dit net reg aanwend. Dit het die vermoë om mense te kan saamsnoer soos wat min ander media dit kan regkry, as mense net dít wil doen waartoe hulle geroepe voel.
Vandag het ek gaan rondsnuffel op die foto-albumfunksie; dit was nogal pret, want dis daar waar mens allerhande interessante foto's sien van wat wie gedoen het en hoe die mense nou lyk. Dis weereens 'n kragtige stuk gereedskap wat mense kan gebruik, en die toepassings in so wyd: verspreiding van inligting, kennis, noodsaaklike idees wat wyd en syd verkondig moet word. Dis letterlik legio, die maniere waarop dit aangewend kan word. Aan die begin het ek so 'n bietjie gespartel met die saak.
En toe ek so 'n bietjie gaan lees was dit nie te moeilik om my eerste album op te laai nie. Solank mens net lees en die instruksies volg. 'n Vriend van my in die IT-bedryf het my altyd vertel "LDDS", kom ek vertaal dit so, "lees die dekselse skerm", dis so maklik. Wel, dis die teorie; in praktyk werk dit nie altyd so nie, maar mens kom darem redelik ver met die LDDS-metode. Nou hoop ek maar dat die "vriende" wat ek op Facebook het daar sal gaan loer, nadat ek die moeite gedoen het om die foto's te gaan plaas.
Ek het later weer gaan loer op 'n muur van die groep waarvan ek lid is, maar helaas, daar is nog niks nuuts opgesit nadat ek my laaste sê daar gesê het nie. Dis toe mos net daar waar ek so ongeveer my speelgoed uit die hok gooi en 'n boodskap plaas, iets in die volgende trant: "Komaan mense, waar is die aktiewe mense wat in Afrikaans skryf, dig en sing, is die muur net 'n versiering, of wat, gebruik die ding…"
Wel ek het nog niks gesien in reaksie op die boodskap daar nie, maar ek is seker immer die hoopvolle gek, dus ek sal maar aanhou hoop. Ná so 'n paar uur is daar steeds niks geplaas nie. Ek was in dié tyd dorp toe, 'n paar sakies gaan afhandel en het met paar vriende ook gesit en gesels, oor 'n beker koffie.
Wel, die een goeie ding wat ek van Facebook kan sê, is dat dit darem vir mense die geleentheid gee om te kan netwerk, vir wat dit werd is. Dis net dat as die netwerk geen resultate toon nie, dan is dit mos maar 'n mors van tyd, tensy daar met die intrapslag besluit word dat tydmors die groot doel van die saak is.
Dus kan ek nou eerlik sê dat hoewel die Facebook-eksperiment vir my wel met ou vriende in aanraking gebring het, dit nie veel meer bereik het nie, maar ek laat dit maar daar, as goeie ondervinding waarteen ek dit afskryf. Maar ek kan duidelik sin dat dit ook verslawend kan raak, veral vir die persoon wat bloot behoefte aan kontak het en dit nie vir 'n spesifieke doel – soos om 'n bepaalde saak te bevorder – wil gebruik nie.

inexpensive wedding hair

Viva Krimokrasie, Viva!

Ek wonder of die ANC gedink het voordat hulle gepraat het, toe hulle onlangs die stelling gemaak het dat nie slegs minderheidsgroepe die teikens van moord in SA is nie.

Mense, die een punt wat ter sprake moet wees is nie dat moord oor die hele spektrum van die bevolking versprei word nie, maar dit is dat moord nie behoort te gebeur nie.

Daar is so 'n paar kwessies wat mens hier kan opper en dan probeer om te beantwoord.

1) So moet ons wag totdat daar 'n sekere aantal van ons vermoor word voordat ons mag kla?

2) Net die ANC laat die feit dat die swartmense teen 'n hoë tempo uitgewis word, na 'n prestasie klink.

3) In enige ander land is daar groter besorgdheid oor minderheidsgroepe wat uitgewis word.

4) Die vraag is nie hoeveel van watter groep vermoor word nie. Eerder: hoeveel van watter groep vermoor ander groepe se lede?

Oor punt nommer een, wil julle hê dat daar eers 'n sekere hoeveelheid van die minderheidsgroepe se mense, uitgedruk in persentasie, uitgemoor moet word voordat dit julle sal bekommer? Ek glo die antwoord is nee, want as julle te veel toelaat sal dit dalk die regering se reputasie in die oë van die buiteland skaad, en dit kan julle nie bekostig nie. Die feit dat die ANC die Afrikanerblanke reeds laat sleg lyk oorsee kan dalk net eendag in sy swart gesiggie opblaas. Die rede daaroor sal ek later aanraak.

Wat verder merkwaardig is, is dat die ANC-regering waarskynlik die enigste ter wêreld is wat dit na 'n prestasie laat lyk as daar meer van hulle eie volksgenote uitgemoor word as die ander groepe wat in die land teenwoordig is. Dat hulle dit na 'n prestasie laat klink, is soos die sogenaamde oorwinning wat hulle gedurende die bosoorlog by Cuito Cuanavale behaal het. In die betrokke veldslag het die verliese van die Suid-Afrikaanse troepe op 31 gestaan het vir die verlies van 4785 kommunistiese troepe.

Terloops, wil hulle nie dalk meer sulke geweldenaars in die swart woongebiede instuur sodat hulle verder die stryd kan wen nie? Want as verlies beteken dat mens wen, kan ek my ongelukkig nie by die sogenaamde wenkant skaar nie. Wat wel hieruit behoort te blyk, is dat die regering sy gesamentlike medusa-kop moet laat sak en erken dat hy die stryd teen misdaad – en veral teen moord en verwante geweldsmisdade – verloor het, maar nee, hy staan trots op en verklaar dat nie net minderheidsgroepe die teiken van moordenaars is nie, maar die meerderheidsgroep van die bevolking ook.

Dit is amper asof hulle volgens hulle eie beskeie mening 'n klop op die skouer moet kry vir elkeen van die minderhede wat vermoor of verdryf word. Dat laasgenoemde groepe kleiner word by die dag as gevolg van onbeheersde toestroming uit sekere noordelike buurlande is ongetwyfeld so, en steeds sien die swartmense nie die gevaarligte flikker nie.

In enige ander Westerse land, anders as die gemiddelde onbeholpe, korrupte Afrika-krimokrasie, sal daar groot bekommernis wees as die minderhede so geteiken word soos wat in Suid-Afrika gebeur, maar dit wil voorkom asof die res van die wêreld sy rug op die lot van die Afrikaner in Afrika gedraai het. Hom vir die wolwe gegooi het.

Wel mense, die dag sal kom wat die Afrikaner gaan sê: "Nou hou dit op!"

Mens kan reeds neigings in die nuus sien waar die mense se verdaagsaamheid teenoor misdaad baie gesak het en waar die mense wat voorheen meer sou toegee 'n harder houding in die stryd teen misdaad inneem. Dit word duidelik as mens die nuus oor die laaste paar maande beskou en waarneem hoedat kapers en rowers meer dikwels met hul lewens betaal vir hulle misdade teen mense wat keelvol daarvoor is om altyd net slagoffers te wees.

Wat verder belangrik is, is nie hoeveel lede van die minderhede vermoor word nie, maar wel hoeveel van die meerderheid betrokke is by die moord op die minderhede. Ek dink dat die antwoord op die vraag wel van meer waarde is, aangesien dit deesdae wêreldwyd erken word dat die swart Afrikaan baie meer geneig is tot geweld, moord en misdaad as blankes of Asiërs. Suid-Afrika se statistieke en tronkbevolkings spreek vanself.

Die feit dat die huidige regering grotendeels die geweld teen minderhede ignoreer, moet met sy grypsug in verband gebring word. Hy is besig om op 'n berekende, sistematiese manier die land te stroop van alles wat van waarde is: geld, minerale, enigiets wat hy kan vat, breek of vernietig.

Die een belangrike punt wat die swartman vergeet, is dat hy in die verlede van die blanke afhanklik was en dalk vinniger as wat hy dink weer op dieselfde pad kan beland. Mugabe en sy Zimbabwiërs is vandag afhanklik van voedselhulp wat grootliks deur blanke Britte verskaf word. Dit impliseer dat die twee minderhede in die land wat die hoogste inkomste per kop weer sal moet bydra om die hordes onbeholpe swartmense te moet ophef as ons landbou en ekonomie eers geruïneer is.

Iets wat ek dus aan die regering wil voorstel is dat hy, pleks daarvan om toe te sien en toe te laat dat minderhede na willekeur vermoor en aangeval word, ons eerder opgepas behoort te word soos dit waardevolle bydraers tot die land se welvaart betaam. Die ANC-regering het baie meer om in die proses te verloor as wat hy tans dink.

Die VF+ het vroeër vanjaar namens die Afrikaner by die UNPO geregistreer. Die geweld wat ons tans teister, kan beslis gesien word as 'n bedreiging wat neerkom op totale uitwissing. Behoort daar nie internasionaal hieroor klagtes gelê te word nie, by die UNPO, die VN se Menseregtekommissie en ander internasionale organisasies?

Dit sou interessant wees om hulle reaksie te hoor op die stelling van die skeurende ANC, dat nie net minderheidsgroepe as teikens vir moord uitgesoek word nie. As mens die berig so tussen die lyne deurkyk, wil dit voorkom asof die ANC homself probeer verontskuldig en dít kan hy nie.

Ons wette is reeds streng genoeg; hulle word eenvoudig nie toegepas nie. Daarbenewens glo die ANC dat kriminele meer regte as wetsgehoorsame burgers behoort te hê.

Viva Krimokrasie! Viva!

free casino bonus games slots

Nou gaan ons belas word vir ons rekenaarnetwerke

08:42:41 Het jy 'n rekenaarnetwerk by die huis of in jou (klein) sakeonderneming? Selfs net 'n kleintjie waar jy en jou gesin 'n internet-verbinding deel? Indien wel, is daar moontlik slegte nuus vir jou en jou beursie.

OKOSA, die volslae getransformeerde morone (laasgenoemde is uiteraard 'n toutologie), wat tien jaar lank hofsake teen Radio Pretoria gevoer het in 'n poging om die stasie te sluit, en ook vir die rampspoedige privatisering van Telkom en die lang vertragings met Neotel veranwoordelik was, gaan jou moontlik slaan met 'n R1 000-jaarlikselisensiefooi vir die blote voorreg om jou eie rekenaarnetwerk te bedryf.

Verstaan goed – jy sal self die netwerk moet aankoop, opstel en onderhou. Die regering sal geen bydrae hoegenaamd lewer nie (mens kan net sowel tegniese hulp met 'n netwerk van 'n trop sjimpansees verwag), maar jy sal steeds moet opdok.

Dis nie duidelik of die R1 000 ook gewone tuisnetwerke met 'n ADSL- verbinding en 'n draadlose netwerk sal insluit nie, maar die bewoording van die voorgestelde regulasies wek tog daardie indruk. Dis weliswaar moontlik dat die regulasies eintlik op besighede gemik is, maar die regstellende-aksieopstellers van die regulasies was te onbevoeg om dit duidelik te verwoord.

Selfs al is dit slegs op besighede gemik, is dit niks anders as nog 'n vorm van sluipbelasting en kruipende grypsug deur die korrupte regime nie, en nog 'n nekslag wat die land selfs meer onmededingend sal maak.

casino roulette free

Amerikaanse nagmerries

Op ‘n dag in Julie 2004 het die Demokratiese Party in die VSA verlief geraak op Barack Obama. Tot op daardie oomblik was Obama ‘n onbekende gemeenskapsaktivis in Chicago wat tot die Illinois-senaat in 1997 verkies is. Sy aktiwiteite was beperk tot sy Chicago-basis waar sy assosiasie met verlinkse figure soos pastoor Wright, asook Bill Ayers en Bernadine Dohrn (die stigters van die Weathermen-terroristegroep), sy politieke ideologie gevorm het.

Obama se gewildheid is deels te danke aan die huidige soeke in die VSA en Westerse lande na “Black Excellence”, en in Obama is dit gevind. Barack Obama is ‘n talentvolle politikus en ‘n uitstekende orator wat sy posisies logies kan verdedig. Hy is relatief jonk en aantreklik, en het ‘n stemtoon wat linksgesinde ondersteuners in ‘n beswyming laat verval. Dit is nie duidelik dat Obama wel die verkiesing in November sal wen nie; sy teenstander (John McCain) is ‘n gesoute en populêre oorlogsheld wat Obama, ten spyte van Obamania, by die stembus kan verslaan.

Hoe dit ook al sy, die volgende Amerikaanse president (óf Obama, óf McCain), gaan ‘n bankrot VSA met diepliggende ekonomiese, sosiale en internasionale probleme van George Bush erf. Die blaam vir die VSA se huidige probleme word dikwels aan George Bush se administrasie toegedig, maar dit is meer eerlik om die oorsprong van die probleme verder in die verlede te soek.

Die oorloë in Irak en Afghanistan is te wyte aan gebeure in die 1990s en die terroristeaanvalle op 11 September 2001, ‘n skrale 9 maande ná Bush die leisels van Bill Clinton oorgeneem het. Die finansiële krisis is die gevolg van dekades se onverantwoordelike besluite in Wallstraat. Amerika se sosiale probleme is hoofsaaklik te wyte aan ‘n immigrasiebeleid wat reeds dekades lank disfunksioneel is. Die kultuuroorlog tussen regs en links het sy oorsprong in die 1960s. Dit is verder duidelik dat daar nie maklike oplossings vir die VSA se komplekse probleme is nie, en die mees gevaarlike probleem (die finansiële krisis wat reeds verskeie banke geëis het) kan ‘n resessie of depressie veroorsaak.

Met dié skrywe is die Amerikaanse regering besig om ‘n pakket van $700,000,000,000 (700 miljard dollar) saam te stel om te verhoed dat nog banke bankrot speel. Terwyl daar nog politiekery oor die pakket se doelwitte is, is dit duidelik dat een of ander pakket wel aanvaar sal word. Intussen steier die aandelebeurse in die VSA onder die nuus dat groot finansiële maatskappye (Fannie Mae en Freddie Mac), en verder ‘n versekeringsmaatskappy wat gespesialiseer het in die versekering van riskante finansiële transaksies (AIG) en nog drie bekende aandelemaatskappye (Merrill-Lynch, Lehman Brothers en Bear Stearns) bankrot is. Nog banke is bankrot of in die moeilikheid (Washington Mutual, Indy-Mac en Wachovia), en daar word naarstiglik geprobeer om hulle te red.

Wat het gebeur, en wat kan ons nou verwag?

Dat die VSA se ekonomie aan groot risiko's blootgestel was, is nou so duidelik soos daglig. Onlangse opmerkings dat die “fondamentele” van Amerika se ekonomie goed is, was dom en verkeerd. Die VSA se ekonomiese probleme het reeds in die 1950s begin, toe die VSA die grootste ekonomie op aarde was (50% van alle ekonomiese aktiwiteit op aarde was in die 1950s Amerikaans. Hierdie ryk ekomonie (van ‘n sterk land met ‘n bevolking met baie sosiale kapitaal) het ‘n verbruikersklas geskep op wie se skouers rykdom elders gebou is. Die herrysing van Japan se ekonomie, asook Duitsland se ekonomiese wonderwerk in die 1950s en 1960s, is gebou op uitvoere na die VSA, waar verbruikers se geld Japannese en Duitse invoere in rykdom in Japan en Duitsland omskep het.

Die verhouding tussen Amerikaanse verbruikers en winste in Japan en Duitsland is vandag nog geldig, net die rolspelers het verander. Die Amerikaanse verbruiker koop steeds reusehoeveelhede goedere wat in die res van wêreld vervaardig word: Elektroniese toerusting en speelgoed uit Sjina, Korea en Japan, motors uit Japan en Europa, voedsel uit Suid- en Sentraal-Amerika en soms Suid-Afrika, asook klere uit Sjina en Europa. Die verhouding was nie ongesond in die vroeë dekades (1950-1970) nie. Die VSA was self ‘n nywerheidsreus met groot uitvoere na die res van die wêreld (motors, masjinerie, ruolieprodukte, chemikalieë, voedsel en dies meer).

Maar sedert 1970 het iets verander. Die Amerikaanse verbruiker voer steeds dollars uit in ruil vir invoere soos motors en elektroniese ware, maar anders as voorheen verkoop die VSA nie meer genoeg motors, masjinerie, en dies meer, om die invoere te balanseer nie. Die gevolg is ‘n tekort op die Amerikaanse regering se lopende rekening, en die Amerikaanse regering het begin geld leen om hulle begroting te laat klop. Fantastiese hoeveelhede geld is oor die afgelope dekades geleen, en vandag is die totale regeringskuld van die VSA baie triljoene dollar (‘n triljoen dollar is $1,000,000,000,000).

Die handelswanbalans is verder gekompliseer deur die VSA-regering se internasionale politieke doelwitte. Miljarde dollar is oor die laaste vier dekades geskenk as buitelandse hulp aan lande in Afrika, Suid-Amerika en die Midde-Ooste (Afrika alleen het die ekwivalent van vier Marshallplanne in hulp ontvang, met skynbaar geen resultate nie). Die oorloë in Irak en Afghanistan is duur, en kos nie net Amerikaanse lewens nie, maar ook miljarde dollar se toerusting, voorraad, oorlogstuig en ammunisie.

Dan is daar ruolie: Olieproduksie in die VSA neem sedert 1970 af terwyl die vraag na olieprodukte (petrol en diesel) styg. Die tekort word verlig met invoere vanuit die Midde-Ooste en ander OPUL-lande. Teen ongeveer $100 per vat is die totale rekening $700 miljard net oor die laaste jaar, en triljoene dollar oor die laaste 30 jaar. Dit is geld wat die VSA aan vyandiggesinde regerings betaal, wat uiteindelik in Europese banke beland, en wat dit dan op hulle beurt weer aan die Amerikaanse regering en banke leen of, in sommige gevalle, gebruik om Amerikaanse landmerke te koop (soos die Chrysler-gebou wat onlangs deur Abu Dhabi gekoop is). Geld vir olie eindig uiteindelik as Amerikaanse skuld aan die res van die wêreld – inderdaad ‘n ironiese toedrag van sake.

In 2007 het die totale Amerikaanse skuld die 10-triljoendollarmerk verbygesteek, en dit is net die oorsese skuld van die Amerikaanse regering. In teenstelling hiermee is die totale bruto nasionale produk van die VSA ‘n geskatte 13 triljoen dollar in 2007, en word die totale verbandlenings in die VSA tans op 9,2 triljoen dollar geskat.

Die vooruitskatting van die regering se finansïele uitleg aan sosiale programme (medies, pensioene, rente op lenings, en dies meer) beloop om en by ‘n totaal van 40 triljoen dollar meer as die totale geprojekteerde inkomste van die VSA se federale regering oor die volgende 7 dekades. Daar is reeds ‘n algemene erkenning dat hierdie finansiële omstandighede nie volhoubaar is nie, en dat iets êrens sal moet meegee.

Daar word bespiegel dat die ontrafeling van die Amerikaanse huisleningsmark onderliggend is aan die huidige finansiële krisis: ‘n Daling in pryse het die huismark ondermyn, en verkopers vind skielik dat die miljoendollarhuis met ‘n verband van ‘n miljoen dollar, nou net vyfhonderdduisend dollar werd is. Dit is derhalwe nie die moeite werd om die verband af te betaal nie, maar om bankrot te speel en weer voor te begin. Banke wat groot hoeveelhede geld in huislenings belê het, of wat bondels huislenings in die mark in gesofistikeerde finansiële kontrakte gekoop het, het skielik uitgevind dat hulle beleggings byna waardeloos is en onderpresteer. Die aandelebeurse het skerp hierop gereageer, en soos die aandelepryse van banke afgeneem het, het hulle in finansiële moeilikheid beland en moes êrens ‘n reddingsboei soek: Hetsy 'n koper, hetsy ‘n belegger, of selfs ‘n reddingsboei van die regering.

Maar dit is nie die hele verhaal nie. Onderliggend aan die ontrafeling van die huisleningsmark is stygende voedselpryse, wat skerp sedert die begin van 2007 gestyg het, asook stygende werkloosheid in die VSA. Opwaarts neigende voedselpryse en werkloosheid veroorsaak dat leners minder geld het om huise teen geswolle pryse te koop, of om die rente op huislenings te betaal. Dit het huispryse afgedwing en die finansiële krisis veroorsaak.

Waarom het voedselpryse gestyg? Die styging in ruoliepryse het duurder energiepryse beteken (duurder diesel en kunsmis), en die verhoogte insetkostes wat produsente moet dra, word in die pryse van voedsel weerspieël. Dit is dan die gevolge van ‘n stygende ruolieprys: aan die een kant inflasie, en as dit baie styg, dan destabiliseer dit banke en kapitaalmarkte.

Vandag is die VSA finansieel gesproke ‘n kwesbare reus. Die land is belas met ‘n finansiële krisis, is onderworpe aan die soms vyandige houers van haar buitelandse skuld van triljoene dollar, is verder vasgevang in duur oorsese militêre avonture, en moet op die koop toe ruolie teen $700 miljard per jaar invoer, ‘n bedrag wat jaar ná jaar toeneem, en wat danksy die fisiese realiteite onderliggend aan die ontginning van ruolie, nie gaan afneem nie. Die probleme wat die land in die gesig staar, is so skrikwekkend dat die Duitse minister van finansies, Peer Steinbrück, onlangs opgemerk het dat die VSA haar posisie as die wêreld se mees belangrike finansiële sentrum gaan verloor.

D-dag kan vir die VSA kom as die oorsese houers van haar skuld vertroue verloor in haar vermoë om rente op die skuld te betaal. Op daardie dag sal hulle die lenings inroep en dollers begin verkoop. Dit sal die VSA verarm, en waarskynlik ‘n depressie wêreldwyd veroorsaak omdat ekonomiese groei in Sjina en ander wêrelddele steeds op die Amerikaanse verbruiker gebaseer is. Die sosiale en politieke gevolge van so ‘n ontrafeling van die Amerikaanse ekonomie is te verskriklik om oor na te dink.

Intussen is Barack Obama en John McCain in ‘n kop-aan-kopwedloop gewikkel om die volgende president te word. Obama het ‘n sterk kans om McCain te verslaan, en indien hy dit regkry, sal dié ongetoetste man president word van ‘n reuseland met geweldige ekonomiese en miltêre probleme. Die president sal nie net die ekonomie moet red om sosiale onrus te voorkom nie, maar sal ook internasionaal met vyandiggesinde en onstabiele regerings te doene kry. Op dié gebied is McCain baie beter toegerus as Obama, maar die Amerikaanse verkiesing sal uiteindelik beslis word op enkele aangeleenthede: die oorlog in Irak, die finansiële krisis, en dan natuurlik ook die tenore kwaliteit van Obama se stem en McCain se ouderdom. Amerikaners sal uiteindelik net kry wat hulle verdien, maar ek kan nie dieselfde oor die res van ons sê nie.

тамбов мебель

Verliesrefrein

Ek weet nou nie wie die regisseur was nie en nog minder kan ek vir jou sê wie verantwoordelik was vir die keuse van die musiek en die ontwerp van die klankbaan. Maar ek kan vir jou met alle sekerheid sê daar was 'n oomblik van begeesterdheid toe hulle, vir wat ons die "Katedraaltoneel" kan noem, op Francisco Tarrega se "Recuerdos de la Alhambra" besluit het.

Want wat hulle deur die musiek beskryf, is nie die gewyde uiterlike aanslag wat die katedraal op die pelgrim se ore loods nie. Dán sou hulle 'n magtige pyporrel gebruik het, met die dreunende majesteit van die basnote, die soepel welluidenheid van die middelregister en die swiepende triomf van die verkoperde hoë note; klanke wat alles – die kolossale strukture, die hemelhoë plafon, die vloer, as't ware die molekules in die atmosfeer self – laat vibreer. En hulle sou seker die ontsag in die jong gemoed beklemtoon het met die donker, diepgewydheid van skimagtige monnike se neuriesang.

Hier vervul die klankbaan egter nie die funksie om bloot die oorweldiging van die visuele te begelei nie, maar om eerder die intieme, innerlike reaksie van die verbysterde seun te vertolk.

Dit is musiek van 'n verruklike eenvoud – wat uitslofend moeilik is om te speel. ("Enige negejarige, kan 'Herinneringe aan die Alhambra' speel," het kitaarvirtuoos John Williams gesê, "met vyftien jaar se oefening.") 'n Eenvoudige, effe weemoedige deuntjie is in die voorgrond op 'n onderlaag van 'n ritselende tremolo, alles deurgewerk met 'n sleurende ritme wat klassiekemusiekluisteraars met weinig moeite sal vereenselwig met die aandrang van die noodlot. Dit is musiek van verlange, heimwee en gelatenheid oor verlies.

Veertien jaar later het die legendariese skepper van atmosferiese musiek, Mike Oldfield, dit vir die hooftemamusiek op die klankbaan van die bekroonde rolprent, "The Killing Fields," gebruik – dié keer gespeel op die panfluit. Dit was spokerige musiek, nabootsend van die ontliggaamde stemme van 'n skare gewone, onskuldige mense wat vergruis is in die bloedkoors van Pol Pot se Kambodja. Ons hoor daarin die vergeefse roepe van mense wat terugreik na 'n eenvoudige, vervulde lewe.

Ons s'n is in teenstelling 'n klein fliek, 'n verstommend onskuldige, selfs naïewe rolprent, een wat onbeskaamd geflikflooi het vir warm gevoelens. Maar as ons dit nou sien, geskakeer deur die kennis van wat ons verloor het, is dit 'n bitter film, vol onvervulbare versugtinge.

"Groete van die Eerste Minister" vertel die verhaal van 'n Karoo-seuntjie, die agtjarige Manie, wat, genoop deur die langdurige droogte op die familieplaas in die Hopetown-omgewing, op sy persoonlike Odusseia vertrek om die hulp van die Eerste Minister en die N.G. Kerk se moderator (wat hy fraai-fraai maar met 'n sekere gepastheid die "moddermaker" noem) te gaan werf.

In sy kruistog word hy begelei deur 'n verskeidenheid gidse, die eerste daarvan 'n langafstandvragmotorbestuurder. Dié is geprikkel deur Manie se vertelling van sy oupa se deelname as penkop aan die Slag van Magersfontein. Terstond besluit die vragmotorbestuurder om Manie te neem om die toneel te besoek. In die teenwoordigheid van 'n groepie jong, forse, glinsteroog beroepsoldate wat die terrein vir opleidingsdoeleindes besoek, wys Manie se mentor vir hom die kontoere en valle en hoeke van die slag uit. En wanneer Manie die slagveld verlaat, nou stemmig, gekonfronteer met 'n nuwe insig oor die vertering van oorlog, laat hy 'n Mauser-doppie wat hy opgetel het op die graf van die Onbekende Klein Doedelsakspelertjie.

Hulle reis neem hulle deur die sentrale hartland van Suid-Afrika, Noord na die industriële kompleks van die Witwatersrand. En hoe ontroer dit nie nou om, vanuit die ruim kajuit van die Mack-vragmotor wat deur Manie se nuwe vriend bestuur word, dáárdie Suid-Afrika van 1970 te sien nie. Want dit is 'n land waarin die ywer en doelgerigtheid van 'n geharde jong volk gesien word, met nuwe snelweë wat uitgelê word, nywerheidsgebiede wat verrys, komplekse wat verskyn, huise in aanbou. Al hierdie drif om te bou, om te vestig, om te verbeter, word gehuls in 'n nasionale atmosfeer van orde, sindelikheid, toegeneentheid en gemeenskaplike agting. Wat 'n land, wat 'n land, wat 'n lánd!

Dramaties gesproke is hierdie gids se rol uitgedien teen die tyd wat hulle Kemptonpark bereik. Manie, wat 'n goedgunstige maar verydelende lokval van die vragmotorbestuurder vermoed, glip uit die vragmotor en verdwyn oor die nuwe snelweg tussen die karre deur.

Sy vlug neem hom na die aanloopbaan van die lughawe wat na Jan Smuts vernoem is, en verder, totdat hy deur 'n lang, hoë skreef van 'n deuropening 'n vliegtuigloods betree.

Recuerdos de la Alhambra… tremolo, ritseling en weemoed in 'n sleurende deuntjie…

Want in hierdie loods – 'n gebou van asembenemende omvang – staan een vliegtuig – 'n glimmende, gladafgewerkte, elegante, gespierde konstruksie, so groot en majestueus dat die aanskoue daarvan geloof en ongeloof deurmekaarwriemel. Want hierdie is 1970, 'n tyd toe die Suid-Afrikaanse Lugdiens 'n hooggeagte redery was. En dit is die jaar van die Boeing 747, waarvan die S.A.L. een van die eerste ontvangers en gebruikers was.

En daar, voor klein Manie wat nou nog verder wegkrimp in sy verwondering, staan hy: Tafelberg. Ons makrostraler met die lang, silwer romp, die vier swaar motore aan die terugswiepende vlerke, beslaan met die heroïese oranje-blanje-blou nasionale vlag en die sierlike Vlieënde Springbok op die hoë metaalvaandel van die vertikale roer.

Tremolo, polsing en weemoed veroorsaak deur 'n onvermoë om oorweldigte emosies te verklaar… en terwyl die kitaarmusiek groter, dringender word, draai Manie op sy hak om, so skielik en doelbewus dat die kyker verstaan dat die Karoo-seuntjie presies sal weet wat hy volgende sien.

Die loods se hoofdeur is op 'n skreef oop en dit vorm 'n helder skag van lig, skraal en so hoog asof dit in die hemel self begin. En heel onder, minuskuul in die regop streep lig is die silhoeët van 'n enkele vrou wat nie soseer verskyn as wat sy net skielik dáár is nie, baie soos 'n engel.

En Manie, sonder huiwering of bedeesdheid nael na haar en slinger sy seuntjiearms om haar. Ons sien nou sy is 'n lugwaardin, poppiemooi in haar vietse poeierblou uniform, hofskoene en regop hoedjie.

Die seun snik met 'n wye, ontroosbaar droefheid: "Tannie… tannie… die vliegtuig, die vliegtuig, die vliegtuig."

Want wat moet 'n seun sê as hy die eerste keer gekonfronteer word met die moontlikhede van sy kultuur en tradisie, 'n beskawing wat iets so majestueus wonderliks soos 'n passasierstraler kon baar en dit kon berg in 'n gebou so groot dis asof dit die oorspronklike Tafelberg self kon bevat?

Die res van Manie se verhaal is so voorspelbaar as wat dit stroperig fraaitjies is. Tog moet ons altyd dankbaar wees teenoor die regisseur en musiekverskaffer wat vir ons 'n oomblik van sulke verstommende filmiese insig gebring het – wat vergelyk met die diepsinnigste oomblik van enige "Killing Fields".

Manie se reis neem hom na middestad Johannesburg en 'n Hillbrow van skoon sypaadjies, versorgde parkies en beleefde mense, waar die grootste middernagtelike misdaadkrisis se bekamping 'n gil ver is voordat die knap, altyd waaksame S.A.P.-lede om die draai gejaag kom in 'n karamelkleurige Chevrolet Kommando met 'n grommende reguitsesenjin en loeiende bande. Orde. Geborgenheid. Samelewing. Vooruitgang.

Natuurlik ontmoet Manie uiteindelik sy "moddermaker", 'n statige ou leraar wat sonder huiwering in sy studeerkamer saam met die seun kniel en bid. En natuurlik neem die dominee hom na die Uniegeboue en die diepste binneste daarvan, reg tot in die Eerste Minister se kantoor. Dié is, onvermydelik, so aangegryp deur Manie se opregtheid en opoffering dat hy sonder verwyl die weerburo skakel en as't ware reën vir die dorre Karoo opkommandeer.

Dit is die einde van Manie se verhaal en hy vertrek. Die rolprent sluit af met Manie, sy ouers en sy oupa wat, begelei deur die kitaarklankbaan, deur golwende grasvlaktes loop van die ou Karoo na lang en goeie reën.

Maar ons is nie klaar nie. Dit is 'n tendens in Hollywood om nuwe weergawes van ou rolprenttreffers te maak. Dis natuurlik vir ons onmoontlik om 'n nuwe interpretasie van "Groete van die Eerste Minister" te skiet. 'n Agtjarige seuntjie op reis van Hopetown na Pretoria sal nooit opdaag nie. Hy sal ongetwyfeld onderweg ontvoer, verkrag en/of vermoor word en sy liggaampie ru-weg gedissekteer word vir die moetiemark.

Miskien kan ons wel 'n addendum vir die rolprent verfilm:

Die hede. Agt-en-dertig jaar later. Manie is nou ses-en-veertig jaar oud. Hy verskyn weer by die Uniegeboue, in die nag. Ná 'n reeks hoogs onwaarskynlike toevalle, bevind hy hom in die nag in dieselfde kantoor waar die Eerste Minister na sy verhaal geluister het.

Daar is nou nie meer 'n eerste minister nie, maar 'n president.

Manie gaan staan agter die statige chroompyp-en-leerstoel waarin die eerste minister gesit het. Hy vryf daaroor en dink aan al die manne wat daardie stoel eens beset het, vir wie die welvaart van elke inwoner van die land belangrik was; manne wat nie gehuiwer het om die juk van miljoene ongeletterde, primitiewe mense, vreemd aan hulle volk, op hulle te neem nie. Hierdie manne het daarin geslaag om 'n volk te bestuur sodat dié in pas kon marsjeer met die mees gevorderde nasies in die wêreld. Terselfdertyd het hulle vooruitgang, opvoeding, veiligheid en mediese sorg voorsien vir die miljoene lede van ander volke in die land. Hulle was eiesoortig daarin dat hulle nie net daarin kon slaag om die strukture en ruimtes te skep waarin 'n gesofistikeerde Westerse gemeenskap ontstaan het nie, hulle het ook die hoogste lewenspeil vir enige Derdewêreldse nasie op aarde bewerkstellig.

En dan dink Manie aan die huidige besetters van daardie stoel en daardie gebou – regeerders wat met sorgvuldige ongetraaktheid wag gehou het oor die moord van bykans vyfhonderdduisend mense in die land, wat met monumentale hubris en gulsigheid die skatte van die land vir hulleself gebuit het en wat vasberade toegesien het dat alles wat goed en reg gebou was, nou onderwerp is aan verval en aftakeling en roof.

Manie, die boer, weet ook dat hierdie regering deur sluheid of onnoselheid die land se vermoë om voedsel te vervaardig, onherroeplik beskadig het en daardeur die aanvoorwerk gedoen het vir 'n toekomstige hongersnood wat die gruweldood van miljoene mense kan kos.

Die Uniegeboue, eens beman deur bouers en beskermers, is nou ingeneem deur afbrekers en verwoesters – dis asof daar uit hulleself 'n miasma van organiese suur die hele atmosfeer van die land ingesypel het en waar dit ook al raak vreet en verteer en verkrummel dit. In enige redelike wêreld sou hulle vanweë hulle venyn, onvermoë en hardvogtigheid tereg gestaan het in die hoogste internasionale howe op aanklagte van misdade teen die mensdom.

As Manie dink aan hoe dit toe was en toe hoe dit nou is…

… tremolo, polsing, sleurende deuntjie…

'n bitter refrein kronkel en kronkel en kronkel deur hom:

Wat het ons gedoen?

Wat hét ons gedoen?

bog bad wolf лобановский обыск

Demokrasie in Afrika lei dikwels tot geweld

Gerrit Brand van Die Burger meen ek was teenstrydig in my onlangse kommentaar oor Die gevare van demokrasie. Een van die Burger se lesers, Joan (Hambidge) reageer op Brand se webjoernaaldeur te sê dat sy polemiek die essensie van my argument misken, naamlik dat demokrasie in Afrika dikwels tot geweld lei en dat enige magstryd tussen twee groot swart partye (indien die ANC byvoorbeeld sou skeur) heel moontlik tot grootskaalse onluste of selfs burgeroorlog kan lei.

Ek het die voorbeelde van drie Afrikalande genoem waar 'n verkiesing of die moontlikheid van regeringsverandering tot burgeroorlog (Ivoorkus en Kenia) of ekonomiese ineenstorting (Zimbabwe) gelei het. Waarom kan dieselfde nie ook in Suid-Afrika gebeur indien die huidige magstryd tussen die Zuma-faksie en die Mbeki-faksie nie meer binne die regerende party, maar daarbuite sou plaasvind nie?

Die Burger se susterkoerant Beeld het reeds vandeesweek 'n – myns insiens naïewe – pleidooi gelewer dat die ANC behoort te skeur. Dit sou dan tot die grootse konfrontasie tussen die twee faksies lei wat óf gaan bewys dat Suid-Afrika 'n volwasse demokrasie van die Westerse tipe is óf ons land in 'n tipiese Afrikamagstryd tot die dood toe gaan dompel.

In die aanloop tot die 1994-verkiesing is 1000 mense vermoor. Destyds het Thabo Mbeki dit as 'n kleinigheid afgemaak. Ook die Westerse media het nie veel aandag geskenk aan die geweld en intimidasie rondom die sogenaamde "eerste demokratiese verkiesing in Suid-Afrika" nie, aangesien dieselfde joernaliste en meningsvormers die volksmoord in Rwanda, wat in dieslfde jaar plaasgevind het, grootliks geïgnoreer het.

Demokrasie is geen doel op sigself nie. Die enigste rede waarom demokrasie oor die afgelope twee eeue of so in die Weste ingeburger geraak het, is omdat dit (dikwels, maar nie altyd nie) tot goeie regering lei. Gestel nou egter dat demokrasie in 'n land soos Suid-Afrika níé tot goeie regering lei nie, maar juis die teenoorgestelde? Pleks van "ordelike regering" soos PW Botha gesê het, kry ons dan wanorde, hebsug, korrupsie, ongebreidelde geweld, onbekwame amptenare en bowenal etniese oorheersing. Indien hierdie vorm van "demokrasie" behels dat mense in hul huise of op straat deur gewapende bendes aangeval word, Afrikaanse skole en universiteite onder dwang verengels word en daar op rassebasis 'n tirannie van die meerderheid ingestel word, is die kool nog die sous werd?

Voor 1989 is liberale demokrasie dikwels gesien as die teenpool van kommunisme met sy eenpartymodel waarin die staat die totale samelewing beheer. Sedert die ineenstorting van die Berlynse muur – en Suid-Afrika is helaas die eerste internasionale voorbeeld daarvan – word demokrasie of "demokratisme" dikwels as voorwendsel gebruik vir imperialisme of om juis totalitêre beheer oor 'n land in te stel. Net soos wat die ou Sowjetunie gelykheid en sy begrip van kommunistiese volksregering as voorwendsel gebruik het om lande te destabiliseer, regerings tot 'n val te bring en sy invloed uit te brei, speel die VSA en Brittanje vandag die rol om hul nuwe imperiale droom in die naam van demokrasie te volvoer.

Is Irak vandag meer "demokraties" as onder Saddam Hoessein?

Dit ly geen twyfel dat die Mbeki-faksie deur Brittanje en Amerika gesteun word nie, omdat die alliansie van die Xhosa- en Indiër-elite, asook die linkse Engelse wat hul van kommunisme tot demokratisme bekeer het, die mees pro-Amerikaanse groepering in die land verteenwoordig. Hulle hang ook die Amerikaanse ideologie van die kulturele en etniese smeltkroes aan wat tot een wêreldkultuur oftwel "McWorld" moet lei.

Die Mbeki-bewind was ook die mees anti-Afrikaanse regering wat Suid-Afrika nog gehad het – en dit sluit die Britse koloniale regerings van die negentiende eeu in. Volksmoord of dan op sy minste kultuurmoord op die Afrikaner vorm reeds twee eeue lank die vernaamste element van die Britse buitelandse beleid teenoor Suid-Afrika. In dié opsig het Mbeki en veral sy onderwysministers hul uitstekend van hul taak gekwyt en kan Brittanje net trots voel op alles wat vermag is om 'n "finale oplossing" vir Suid-Afrika se "Afrikanerprobleem" te vind.

Zuma het tot dusver laat blyk dat hy nie die Brits-geïnspireerde Afrikanerhaat van die Mbeki-bewind deel nie. In watter mate sy ontvanklikheid vir 'n herstel van Afrikanerregte en selfs -soewereiniteit opreg is, sal die tyd wel leer.

Enige magstryd wat daar van hier af aan tussen die twee faksies mag plaasvind, gaan egter nie volgens die spelreëls van Westerse liberale demokrasie gespeel word nie, maar sal vroeër of later verval in intimidasie en geweld volgens die Afrikamodel.

Die oplossing vir Suid-Afrika en Suider-Afrika se probleme is myns insiens nie simplistiese demokrasie of demokratisme nie, maar 'n konfederasie wat Lesotho, Swaziland, Botswana en Zimbabwe insluit en waarin etniese identiteite en selfbeskikking vir diegene wat dit verlang beskikbaar sal wees.

Ironies genoeg staan die VSA natuurlik presies dít in Oos-Europa voor maar in Suid-Afrika moet ons met sentralistiese oorheersing vir lief neem.

светильник оптика topcargo отзыв