Rubrieke Archives - Page 145 of 214

Afrikaner-“sagtemag” in die Lae Lande

Ek sit hier in die Eurostar-sneltrein van Brussel na Londen en het nou vir die eerste keer weer tyd om oor die PRAAG-toer deur Europa te berig. Ons besoek het eintlik al my verwagtinge oortref, want ná ons vriendelike ontvangs in Swede, het ‘n mens byna oorstelp gevoel met die gasvryheid en meegevoel van die Lae Lande, sowel Nederland as Vlaandere.

Oor die eeue vandat Jan van Riebeeck in die Kaap aangekom het, het ons verhouding met die Lae Lande hoogtepunte en laagtepunte beleef. ‘n Onlangse laagtepunt was die kulturele boikot deur Nederland in die sewentiger- en tagtigjare, maar wat nie deur Vlaandere gevolg is nie.

Kort ná ons aankoms in Brussel het ek na Antwerpen vertrek vir ‘n ete aan huis van die Vlaams Belang se leier, Filip de Winter. Ek en ‘n ander groot vriend van die Afrikaners, Jared Taylor van American Renaissance, is saam deur Annick Deneve, die Vlaams Belang-leier se sekretaresse, in Brussel opgelaai en daarna na Antwerpen geneem. In die motor gesels ek en Jared land en sand oor Suid-Afrika, asook sekere raakpunte tussen ons en die Amerikaanse Suide.

Benewens die volksmoord op Afrikaners, is selfbeskikking die ander hooftema van hierdie toer. Net soos die Afrikaners met hul vele pogings tot onafhanklikheid, soos Stellaland en Goosen, asook die Boererepublieke, het die Suidelike Amerikaners telkens selfregering nagestreef, eers teen die Britte en toe teen die Yankees, maar tydens die Amerikaanse Burgeroorlog is hulle natuurlik finaal deur Noorde verower, net soos ons deur die Britte in 1902 verower is. Ook die ses miljoen Vlaminge, die Nederlandssprekende volk in België, is besig met hul eie demokratiese vryheidstryd om onafhanklikheid en selfbeskikking te verkry. By die partykongres van die Vlaams Belang verlede Sondag het die volgepakte saal dikwels uitgeroep: “België barst!”, met ander woorde, dat die Belgiese staat besig is om tot niet te gaan en dat Vlaandere uiteindelik volle onafhanklikheid en ‘n staat sal verkry.

‘n Mens eet heerlik in België en die dinee by De Winter is uit die boonste rakke, met ‘n gehuurde sjef wat allerlei geregte vanuit De Winter se kombuis optower, vyf of ses gange as ‘n mens die kaas ná die hoofgereg insluit.

Eintlik is dit ‘n fondsinsamelingsdinee en die twintigtal mense bestaan meesal uit Antwerpse sakemanne wat die Vlaams Belang finansieel ondersteun. Aan tafel praat ek Afrikaans en al die Vlaminge volg my gemaklik. Trouens, ‘n gewaarwording wat al hoe sterker by my inslag gevind het, is dat ons taal, Afrikaans, ‘n mens eintlik toegang tot die hele Noord-Europa gee. Die Lae Lande, natuurlik, waar ons geredelik verstaan word, maar ook Duitsland, Switserland en die Skandinawiese lande waar ons met geringe moeite daardie tale kan aanleer, danksy ons taal se ooreenkomste wat woordeskat, sintaksis en selfs uitspraak betref.

Ek dink nie die meeste Afrikaners besef in watter mate ons Afrikaanse kultuur, soos ons volksliedjies en letterkunde, eintlik deel vorm van byvoorbeeld die Vlaamse kultuur nie. Op skool leer die meeste Vlaminge ons volksliedjies en kry ook blootstelling aan die Afrikaanse poësie. Een van die dames aan my tafel verduidelik hoe sy vir ‘n vriendin ‘n mooi gedig oor moederskap moes voordra en niks gepas in Nederlands kon vind nie. Daarna het sy op ‘n gedig van Elisabeth Eybers afgekom en dit het groot byval gevind.

Die aantreklikheid van Afrikanerkultuur vir sowel die Vlaminge as die Hollanders verteenwoordig ‘n soort “sagte mag” wat ons steeds uitstraal, in weerwil van ons huidige staatloosheid en oorheersing deur die ANC se swart rassiste. Huntington het mos gepraat van “harde en sagte mag” en het Amerika se popkultuur van Hollywood, Coca-Cola, McDonald en Levi-denims as deel van die land se “sagte mag” getipeer.

Twee dae ná die dinee by De Winter, sit ek in die Schiller-kafee op die Rembrandtplein in Amsterdam en vra ‘n Nederlandse joernalis van die koerant “De Pers” die vraag aan my: “Hoe sou jy die Afrikanerkultuur beskryf?” In 2006 het ek by die American Renaissance-kongres in Washington die frase, “Beethoven in die Bosveld” gebruik en ek herhaal dit teenoor hom. Dis nie dat alle Afrikaners Beethoven op die klavier of die viool speel nie, maar daardie kombinasie van Hoog-Europese gekultiveerdheid, geletterheid en finesse met die viriele jag- en pionierskultuur, is wat die Afrikaner ‘n unieke wese op hierdie planeet maak.

Meer oor ons besoek aan Amsterdam egter later. Ná die gesprek oor Elisabeth Eybers en die voortreflikheid van die Afrikaanse poësie met die welgeklede, welvarende Vlaminge aan tafel, versoek De Winter vir my en Jared Taylor om elkeen ‘n kort toespraak iewers tussen die hoofgereg en die kaas te maak, hy in Engels, ek in Afrikaans. In my kort praatjie verwys ek na ons swaarkry onder die juk van die ANC, maar ook na ons gemeenskaplike vryheidstryd om onafhanklikheid en vryheid te verkry. Ten slotte kwoteer ek die bekende woorde van I.D. du Plessis:

“Nee, soet is die stryd vir die stryder,

Al moet hy uiteindelik verloor;

Maar die man wat sy deelname weier,

Is die man wat sy nasie vermoor.

Die Vlaminge klap warm hande vir my enkele onvoorbereide woorde. Iemand komplimenteer my later selfs op my “grandiose toespraak”. In sy Engelse toespraak meen Jared Taylor dat hy my beny dat ek in ‘n taal wat so naby aan dié van die Vlaminge is myself verstaanbaar kon maak. Volgens hom stry ons almal, PRAAG, American Renaissance en die Vlaams Belang, dieselfde stryd ten behoud van die Westerse beskawing. Hoewel die proses van aftakeling by ons in ‘n veel meer gevorderde stadium verkeer, is ons problematiek van kultuurbotsing, asook rasse- en etniese verskille, deesdae die universele kwessies van die hele Westerse wêreld, insgelyks hier in Europa. Dus het ons waarskynlik vir die eerste keer in meer as ‘n eeu die kans om nie net onsself aan die buitewêreld verstaanbaar te maak nie, maar ook op gelyke voet deel te neem aan die Europese politieke en filosofiese gesprek.

Ek sal oor die volgende paar dae nog verder berig oor ons ontvangs in Nederland, asook by die kongres van die Vlaams Belang in Antwerpen en ons kuier by die jong Afrikaneraktiviste in Londen wat die betoging voor die SA ambassade op Trafalgarplein georganiseer het.

Wat PRAAG binnekort gaan bereik, is om ‘n wêreldwye versetnetwerk te vestig wat die destydse anti-apartheidsbeweging na amateurs gaan laat lyk. Daar gaan gereelde betogings voor SA ambassades wees, skakeling met media en besluitnemers in die meeste Europese lande en selfs internasionale organisasies, alles met die uitsluitlike doel om vir ons mense outonomie en grondgebied in Suid-Afrika te verkry waar ons vry van die ANC-juk kan leef.

Binnekort die volgende aflewering wat dit betref.

ik topcargo кидалы

Die Judasbok

Drome is soos ons menslike skaduwee. ‘n Skaduwee van ‘n mens kan net soms gesien word. Dit is as die son skyn. Maar, jou skaduwee is altyd by jou. Dit is soos ‘n plantaat in jou mond. Dit is ‘n vreemde voorwerp en tog deel van my. So is dit met drome. Slimjan vertel elke mens droom elke nag, dikwels meer as een keer. Dit is soms die vreemdste drome, van ‘n werklikheid bo en buite my. Die meeste drome word gou vergeet, behalwe as jy wakker word en dit dadelik in die droomboek aanteken. Maar, dan is daar daardie spesiale droom wat nie vergeet word nie. Dit is asof die droom in die menslike brein ingegraveer, ja ingeprent word!

Die jaar is 1992. Die politiek in SA is swanger aan allerlei bose geeste, onderhandelinge, toegewings en ook kapitulasie. Ek is in Berlyn, daardie hoofstad van trane, wat vir jare deur ‘n muur in twee werklikhede geskei is. Die florerende Weste. Dan natuurlik die treurende Ooste, waar die geboue bleek, gekraak en soos die wolke grys is.

Dit is nag en ek droom. Ek loop agter ‘n trop skape. Dit is skape met lang wit wol. Die bruin stofpad is gelyk. En dan, skielik, is daar ‘n opdraande. Eensklaps is daar ‘n wal water wat vanaf die middel van die pad na regs ‘n dam maak. Ek besef dat die skape dom is en nie links om die water sal stap nie. ‘n Voorste skaap kies die diepwater. Die ander volg. Ek is beangs. As lang wolle aan skape nat word dan sink so ‘n skaap. Dit is die beste manier om ‘n trop skape vrek te maak. ‘n Skaap is een van daardie diere wat watersku is en boonop nie kan swem nie. Ek storm na voor en gryp een skaap na die ander aan hulle wolle om hulle op droë grond te kry. Dan gryp ek nog ‘n skaap en lig hom hoog bokant my kop op. In hierdie posisie, draai die skaap sy gesig na my toe en wat sien ek: ek kyk in die vol gesig van ‘n bok met sy grys gesplete oë.

Ek word wakker. Ek is natgesweet en die toneel van die bokkop wat my vol in die gesig kyk, spook by my die hele nag. Op kantoor teken ek dit aan. Ek lees in een van my vele boeke dat die bok die simboliese dier van duistere magte is. Vir die Christendom is dit die duif. Vir die magte van die nag is dit die bok.

‘n Paar dae daarna lees ek ‘n berig van ‘n swart leier-onderhandelaar wat verhoudinge met twee wit ministers in die reine wil bring. Hierdie swarte vlieg die ministers uit na ‘n “isangoma”, iewers in die berge van KwaZoeloe. Daar aangekom word die afgevaardigdes seremonieel deur die “toordokter” ontvang. ‘n Bok word daar en dan in hulle teenwoordigheid nek deurgesny. Die bloed word opgevang en in die beeskraal gegooi. Dit is in die beeskraal waar offers aan die voorvadergeeste opgedra word. Die pens word oopgesny en die gal netjies in ‘n houer gegooi. Die wit menere word sitgemaak en die vel van die pasgeslagte bok beurtelings om hulle skouers gedrapeer. Die gal word op en om hulle gesprinkel. Die horings van die bok word weer beurtelings op die ministers se hoofde geplaas. ‘n Beesstert word seremonieel geswaai. Passies word uitgevoer en brulgeluide verlaat die keel van die isangoma en siedaar: verhoudinge is genormaliseer en nou kan die groot fees begin …

Die droom van die bok bokant my kop en die storie van die ministers bly my pla. Ek is terug in SA. Ons is aan tafel. Ons praat hieroor en daaroor. Een van die gaste is ‘n direkteur van ‘n bekende abattoir. Ek vertel die storie van die droom en die bok. Daar is ‘n stilte en ‘n ongemaklikheid. Dan vertel die direkteur: by meeste slagpale is daar ‘n goedopgeleide bok, wat die skape ter slagting lei. Net voor die skape die slagsaal van die dood bereik, swenk die bok na links en word van die skape slaghuisvleis gemaak. Ja, vertel die direkteur. Hierdie is ‘n Judasbok. Toe is alles vir my glashelder duidelik!

играшки Фильчаков прокурор

Ras nie ‘n faktor nie, prof Zinn?

Professor Zinn het ernstige bymotiewe met sy uitsprake in Beeld dat ras nie ‘n faktor by misdaad is nie. Ras is wel betrokke by huisrowe en plaasmoorde. Alle huisrowe en plaasmoorde word deur swartes gepleeg. Witmense is in alle gevalle die slagoffers. Die polisie se forensiese afdeling het self in 1998 ‘n verslag uitgebring wat aangedui het dat politiek en ras die hoofkwessie is in die tipe terreuraanvalle teen blankes.

Mandela het die publikasie van die verslag verbied, en die betrokke afdeling in die polisie ontbind en die lede herontplooi. Finance Week het in Augustus die artikel oor die insident gedra met die titel “Old MacDonald gets a bullet”.

Verder het Amerikaanse kundiges en militêre spesialiste bevind dat die tipe beserings wat aan blanke slagoffers gekry word, net in oorlogsituasies voorkom. En nog verder verklaar die professor nie hoekom bykans niks gesteel word nie, en in menige gevalle terloops iets gevat word. Ek hou vol dat die moorde die voorsetting van die ANC se politiek met ander middele is. Waar daar klaar nie geld is om plase te koop nie, is die moord op ‘n boer ‘n maklike metode om die area te ontvolk.

Voor 1994 was die ANC se revolusionêre oorlogstaktiek om plase te ontvolk genoem die “Oil Spot” strategie. Vermoorde boere se leë plase sou soos oliekolle op die water ronddryf, en dan net soos olie op water, eendag aanmekaar skakel, om een groot ‘bevryde’ gebied van vermoorde boere te vorm.

Die ANC het sedert 1994 nog nie van een van sy terreurstrategieë afgesien nie, en dit in teendeel meer gemaak deur terreurwetgewing op die boeke te sit, waarmee burgers geterroriseer kan word. Professor Zinn leef klaar in sy eie droomwêreld. As Suid Afrika hom glo, sal die werklike volksmoordenaars, die ANC, nooit tot verantwoording geroep word nie.

Die ANC is op die voorpunt in die wêreld om ‘n volksmoord te pleeg op verskeie terreine, en het bykans op alle tersaaklike terreine, maatreëls in plek gestel wat die nasionale identiteit en nasionale karakter van die Afrikaners vernietig. Hierdie maatreëls sluit in : plaasmoorde, die inwerkingstelling van hul propaganda as geskiedenis met hul ‘Turning Point” geskiedenis-reeks; die verwydering van Afrikaanse universiteite en skole; die verandering aan NALN, die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Navorsing; die verandering aan plekname, streeksname en dorpsname waarbinne baie belangrike geskiedenis van Afrikaners en ander bevolkingsgroepe vervat is; wetgewing rondom regstellende aksie wat n kunsmatige hongersnood by die Afrikaners bewerkstellig het; die vernietiging van
onderwysopleidingskolleges; en baie ander maatreëls wat die massaslagting van Afrikaners teweegbring.

Human Rights Watch meen die ANC is deel van n kliek in die UNHCR, die VN se kommissie van menseregte wat in hul onderskeie lande, grootskaalse menseregteskendings pleeg. Hulle versamelnaam is die ‘abusers club’. En dit sluit lede soos Mugabe, Bashir van Sudan, Viëtnam, Burma, Sjina, Libië, en ander menseregteskenders in. Wanneer prof Zinn dalk wakkerskrik is sy
koffie koud. Ons as Afrikaners is tans gekonfronteer met n georkestreerde poging vanaf die ANC om die nasionale identiteit en karakter van die Afrikaners te vernietig.

Swart terroriste wat treine laat ontspoor is blote ‘stakers’. Dronk Afrikanerseuns wat droogmaak, is ‘terroriste’. Dit is presies die omvang van die gedemoniseerde persepsies wat die ANC regering rondom die Afrikaners huldig en verkondig deur middel van hulle hoofpropaganda instrument,die
SABC. Die wit Afrikanerstam moet sterf, sodat die Suid Afrikaanse volk van kulturele marxiste kan leef. Rustig voortslaap prof Zinn.

игр ы для девочек Фильчаков прокурор

Stockholm verwelkom PRAAG

Lees Dan Roodt se verslag oor die PRAAG-afvaardiging se besoek aan Stockholm hier.free gambling game

Minister sê georganiseerde landbou stryd aan oor grondhervorming

Dit lyk asof georganiseerde landbou hom nou weer in dieselfde spanningsbootjie met die minister van landbou, Tina Joemat-Pettersson, gaan bevind as in die dae van Lulu Xinwana en Dirk du Toit.

Die minister het pas via ‘n artikel in Rapport die wittebrood met georganiseerde landbou opgeskort. Dit is egter haar begrip oor feite en verdigsels wat die weg vir konflik berei.

Die eerste struikelblok is die persepsie dat georganiseerde landbou en kommersiële boere vir die slakkepas van grondhervorming geblameer moet word. Joemat-Pettersson beweer nog net 5 % van die 30 % wat teen 2014 oorgedra moet word, is reeds oorgedra. Georganiseerde landbou ontken dit, en staaf hul argumente met syfers.

Joemat-Pettersson het vir haar ‘n yslike lat gepluk deur terug te val op die argument dat swart, bruin en Indiërboere in 1994 net 13 % van die land se oppervlak kon besit, terwyl wit boere die ander 87 kon besit.

Bruin landelike gebiede wat saam ‘n baie groot oppervlak behels, het egter deel van die 87 % uitgemaak, soos ook groot natuurresrvate, staatsgrond soos staatsplase en weermaggrond, stedelike oppervlaktes en vele meer. Boonop kon, en het, swart mense reeds sedert 1991 voormalige wit plase opgekoop.

TLU SA wys daarop dat die Ontwikkelinsbank in 2001 reeds bevind het dat die regering en anderskleurige boere saam 56 % van die land se oppervlakte besit. Georganiseerde landbou dring dus al lank op ‘n grondoudit aan, terwyl die regering vierkantig hierteen vasskop, en met sy syfers wat eerder op retoriek as feite geskoei is volhou.

Onlangs was nog net 13 persent van die plase wat vir restitusie in die staatskoerant gelys is, oorgedra. Die departement van Grondsake het verskeie sake hieroor verloor, hoofsaaklik omdat die amptenare geweier het om kennis te neem van goed nagevorste inligting wat bewys dat die eise ongeldig is. Vrystaat landbou waarsku dan ook dat talle van die eise in die Ladybrand / Clocolan-omgewing is, en dat dié instansie oor die middele beskik om die onregmatige eise teen te staan.

Die volgehoue persepsie wat geskep word dat boere en georganiseerde landbou die grondhervormingsproses weens teenkanting rysmier, word nie net ontken nie, maar die regering word vir die vasklou aan die persepsie verkwalik, en wys daarop dat Landbou die gevolge in die vorm van plaasaanvalle dra. ‘n Literatuurstudie toon ook gou dat alle landbou-organisasies al lankal en soms uit die staanspoor hulp aan die regering aangebied het, soos met mentorprogramme.

Landbou reageer ook skerp op planne vir versnelde grondhervorming, soos beoogde onteiening, nasionalisering deur landbougrond as nasionale bate te verklaar en die onlangse 40 % swart aandeelhouding. Landbou is ook ongelukkig oor van die redes waarom meer wit grond oorgedra moet word. Van hierdie redes, soos dat swart landelike armoede bekamp moet word deur die uitdeel van lappies grond wat landbou-ekonome as die teelaarde vir armoede beskou, word aan die voed van populistiese verwagtinge eerder as die voed van die nasie toegeskryf.

Die omvang van mislukte boerderye op oorgedragte plase, skep ook min vertroue in die regering se obsessie dat die pas van grondhervorming versnel moet word.

Intussen speel die minister met vuur deur die Zimbabwe-grondgryp as afdreiging teen die landbou te hou. Dit word nie goed deur die boere ervaar nie.

Die minister het die wittebrood opgeskort, maar sy kan haar kort voor lank in die egskeidingshof – in die vorm van hofsake ten planne – bevind. En tensy sy begin om die korrekte syfers eerder as historiese ANC-retoriek te gebruik, sal sy sleg daarvan afkom.

Koppestamp oor grondhervorming kom na minister “wittebrood” met georganiseerde landbou opgeskort het

Te veel mieliepap mors op die grond terwyl rolspelers sorgum met koring vergelyk.

So kan die chaos in die grondhervorimingsprogram waarskynlik ten beste beskryf word.

Terwyl daar ‘n obsessie by die regering is om nog ‘n groot hoeveelheid grond in wit besit na swart eienaars oor te dra, betwis verskillende rolspelers mekaar se syfers. Die regering meen ‘n stywe bult lê voor voordat die eerste mikpunt van 30 % teen 2014 behaal is, terwyl ander meen die 30 % persent is lank reeds verbygesteek. In ‘n onlangse artikel in Rapport het die Minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, egter gesê nog net 5 % van die beoogde 30 % is reeds oorgedra.

Ander bronne lui dat daar wel ‘n voeteslepery by die regering is oor grondrestitusie. Teen 2009 was nog net 13 % van die plase wat in die staatskoerant as restitusie-eise gelys is, oorgedra.

Die regering skop soos ‘n steeks donkie daarteen vas om die stang vas te byt en ‘n grond-oudit te doen wat alle onsekerheid uit die weg sal ruim.

Dit word in die praktyk dikwels weergegee asof blanke boere in 1994 saam 87 % van die land besit het, insluitend die voormalige tuislande, bruin landelike gebiede, nasionale parke, staatsgrond en ruimtes wat deur stede, paaie, spoorlyne en damme opgeneem word. Boonop het heelwat grond voor 1994 reeds in swart besit gekom na die groepsgebiedewet en bevolkingsregistrasiewette in 1991 opgehef is. Ook burgers van buurlande soos Lesotho het grond in Suid-Afrika gekoop.

Dit is wanneer hierdie oppervlaktes by landbougrond in wit besit afgetrek word dat die prentjie baie anders lyk.

Mnr. Ben Marais, president van TLU SA, stel dit so: “Die Minister wil die boere beskuldig dat hulle die oorsaak is dat daar nog nie 30% grond aan swartes oorgedra is nie, omdat hulle die gewillige koper, gewillige verkoper-beginsel gebruik het. Die staat beskik reeds tussen homself, Swartes, Kleurlinge en Indiërs oor 56% van die grond in Suid-Afrika, volgens demografiese studie vir die Ontwikkelingsbank in 2001. Steeds stu hy voort op inhalige wyse om nog meer grond skynbaar verniet te wil bekom. Dit was en is vir boere onaanvaarbaar. Natuurlik sal boere leun op die vryemarkstelsel om ‘n behoorlike waarde vir hulle grond te kry. TLU SA het bowendien ‘n redelike vermoede dat die regering in elk geval nie genoeg bekwame swart boere kon kry om op die grond te plaas nie. In terme van eie regeringsuitsprake het ongeveer negentig persent van die swart bemagtigingsprojekte in landbou misluk.”

Ook Vrystaat Landbou koop nie die regering se aansprake oor hoe onwillig boere is om saam te werk, of oor hoe min gerond al oorgedra is nie. In 2009 het VL, by monde van sy hoofbestuurder. Henk Vermeulen, die saak so gestel: “Kwaadwillige stories word versprei dat boere nie grondhervorming steun nie. Landbouers, kommersiële boere en opkomende boere moet bemagtig word om voort te kan gaan om te boer. Vrystaat Landbou (VL) het 104 jaar lank verskillende regerings se aanslae op die landbou deurstaan en is gereed om die huidige aanslae, wat die voortbestaan van boere met onder meer onteieningswette bedreig, te staal. Mentorskap en opleiding vir swart ekonomiese bemagtiging in die landbou is ‘n noodsaaklike komponent waarby georganiseerde landbou betrokke moet bly.’n Ordentlike databasis oor grondhervorming en die hoeveelheid hektaar wat reeds aan opkomende boere oorgedra is, bewys politici se stellings dat boere teen grondhervorming is, is verkeerd. Die sowat 200 plase wat in die distrik Ladybrand reeds oorgedra is, bewys dat aantygings oor ‘n te stadige grondhervormingsproses nie water dra nie. Meer as 49 000 ha in die Vrystaat is reeds vir grondhervorming oorgedra. Grond wat wel deur boereverenigings se lyste van bereidwillige boere wat grond vir verkope aan onder meer grondsake vir grondhervorming beskikbaar gestel is, belooop sowat 12 000 ha, waarvan niks gekoop is nie.”

Pas het Joemat-Pettersson, aangedui dat altesaam 98 plase wat sedert 1994 aan swart eienaars in die Vrystaat oorgedra is, onproduktief staan. Georganiseerde landbou gee onwilligheid om van Vrystaat Landbou se mentorskap gebruik te maak, grootliks die skuld.

‘n Afvaardiging van die Vrystaatse Wetgewer het tydens ‘n toer na oorgedraagde plase gevind die meeste nuwe eienaars het geen aspirasies om op die grond te boer nie. Hulle beskou dit as ‘n woonplek waarop ‘n paar beeste loop, en spandeer bedags hul tyd by hul werk in stede of in dorpe.

Met Afrika wie se kosmandjie-vermoë die afgelope 40 jaar met ‘n vyfde afgeneem het, is die omskepping van produktiewe plase na onproduktiewe landbougrond nie ‘n opsie nie.

In ‘n onlangse restitusiesaak in Noordwes is ‘n eis afgewys. Die grondeisehof het bevind dat die gemeenskap wat aanvanklik van die grond verwyder is, voldoende kompensasie, waaronder soortgelyke grond, ontvang het. Die hof het egter ook uitgewys dat die gemeenskap nie in die vermoë is om produksie op die grond wat geëis is vol te hou nie. In die betrokke saak het die Departement van Grondsake laat blyk dat bykans alle grondhervorming in die provinsie misluk het.

Nogtans dwing die regering om maniere te vind om swart eienaarskap op landbougrond te verhoog, en dreig gereeld dat dit ten doel het om te voorkom dat ‘n Zimbabwe-tipe situasie hier ontstaan. Me. Joemta-Petterson druk die plaaslike potensiële drang uit as iets wat die Zimbabwe-situasie na ‘n Sondagskoolpiekniek kan laat lyk.

Haar jongste voorstelle behels dat blanke boere 40 % swart aandeelhouding in hul landboubedrywighede bekom. Hierdie voorstel volg nadat verskeie kere aangedui is dat artikel 25 van die grondwet ‘n struikelblok bied om onteieningswetgewing van stapel te stuur.

Artikel 25 is egter nie net ‘n gewone artikel in die grondwet nie, maar deel van die handves van menseregte, en is veranker in verskeie verdrae en die volkereg waarvan Suid-Afrika deel uitmaak. Selfs die vereiste meerderheid om die grondwet te verander gaan nie

Tussenin is die gedagte ook geopper om landbougrond as strategiese bate te verklaar, wat min verskil van blatante onteiening, soos wat met mineraleregte (ingesluit bv ondergrondse water) gebeur het. ‘n Groenskrif hieroor sou in April vanjaar die lig gesien het.

Terwyl die regering hamer op groter swart eienaarskap as eerste prioriteit, is die landbou se fokus op ekonomiese oorlewing, en ‘n veilige, stabiele omgewing te midde van klimaatsverandering.

Joemat-Pettersson waarsku dat swart verwagtinge oor grond die Zimbabwiese grondgryp na ‘n Sondagskoolpiekniek sal laat lyk. Georganiseerde landbou blameer die ondoeltreffendheid van die Departement van Grondsake. Selfs wyle Dirk du Toit, het as adjunk-minister by geleentheid ‘n beroep gedoen dat georganiseerde landbou vertoë rig vir ‘n klagtedirektoraat in sy departement omdat sy eie kantoor nie met die klagtes kan voorbly nie.

Die Grondeisekommissie het ook in die onlangse verlede verskeie hofsake verloor omdat hulle geweier het om van bewyse kennis te neem dat eise ongeldig is. Vrystaat Landbou het ook daarop gewys dat grondrestitusie-eise in die Ladybrand / Clocolan-omgewing ongeldig is, en dat sy organisasie oor die regsmiddele beskik om dit teen te staan.

Boonop is Agri SA onderweg na die Menseregtekommissie met gevalle waar Grondsake in grondhervormingsgevalle, die waardasieprys vir verkopers geheim gehou het. Die boere aanvaar dan die aanbod wat hulle meen in ooreenstemming met Grondsake se waardasie was. Agterna blyk dit dat hulle hul grond ver onder die markwaarde vervreem het.

Boere voer ‘n verskeidenheid redes aan oor waarom hulle hul grond onder markwaarde verkoop het. Sommiges beweer viktimisasie, en ander weer dat hulle van swak regsadvies bedien is in ‘n tyd toe die regering aangedui het dat hy onteieningswetgewing rondom restitusie ook na grondhervorming wou uitbrei.

Na ‘n belowende begin het Joemat-Pettersson se glans gou verdof, en nou het sy verklaar die wittebrood is verby. Boonop het sy onrealistiese verwagtinge herhaal soos dat landelike armoede deur klein plasies en bestaansboerdery aangespreek moet word. Dit lyk eerder of die regering met die uitdeel van sub-ekonomiese eenhede populisme wil voed, eerder as die nasie met kos. Joemat-Pettersson se jongste gedagte is dat wit boere 40% aandeelhouding aan swart mense bied. Georganiseerde landbou het reeds op die onwerkbaarheid hiervan gewys.

Sy het terselfdertyd in haar Rapport-artikel dit duidelik gemaak dat sy haar wittebroodstydperk met georganiseerde landbou opskort. Hierdeur skep sy die indruk dat die georganiseerde landbou in die verlede halsstarrig en onredelik was – iets wat duidelik blyk onjuis te wees met selfs die geringste literatuurstudie. Die stem van redelikheid blyk byvoorbeeld uit ‘n standpunt wat TLU SA reeds in 2008 gestel het: TLU SA bly daarop ingestel om vanuit die beginsel van privaat eiendomsbesit die regte en belange van die kommersiële landbouer met beskikbare middele te bevorder en te beskerm. Waar grondeise die reg van privaat eiendomsbesit in die gedrang bring, onderneem TLU SA om met die nodige verantwoordelikheid wyses te vind om reg en billikheid te laat geld. Wederregtelike aansprake op kommersiële landbougronde word bekamp en word gesorg dat die proses van grondeise, AgriSEB en besit van landbougrond nie tot die nadeel van die kommersiële landbouer en volhoubare landbouproduksie sal wees nie.”

Of dr. Pieter Mulder as adjunk-minister genoeg invloed gaan hê dat gesonde verstand ook nog nes kan skop, sal net die tyd leer.

to promote

Jesus het opgestaan! Maar hoe?

Dit woel in kerklike kringe. Rapport (23 Mei 2010) lewer verslag dat “Amerikaanse teoloë ‘kom kerk in SA help red’ met debatte”, oor ondermeer die opstanding. Op die Pretoriabyeenkoms argumenteer die Amerikaners dat “Bybelskrywers se verslae oor die opstanding aan die vereistes van betroubare geskiedskrywings voldoen”.

Oor die vermeende wetenskaplike benadering van die Amerikaanse fundamentaliste reageer Wolmarans dat hulle insette nie in die kraam van “akademiese debatte” val nie. Hy sê die Amerikaners skep die skyn dat hulle na tradisionele godsdienstige waardes wil terugkeer, maar hulle aggressiewe vorm van Christendom kom neer op retoriese geweld.

Spangenberg, die Outestamentikus, beskuldig die Amerikaners dat hulle met ‘n fundamentalisties Skrifbeskouing werk. Hulle interpreteer die Bybel letterlik. Daar is geen teenstrydighede daarin nie. Sien Eindnota 1. Met hierdie vertrekpunt kom hulle tot die gevolgtrekking dat Jesus letterlik, histories en liggaamlik uit die dood opgestaan het.

In sy “A New History of Early Christianity” skryf Charles Freeman (p. xiv) dat alhoewel die geskiedkundige en teoloog oor die lewe, dood en opstanding van Jesus soek na die waarheid, beide egter met gebrekkige bewyse sit. Hy skryf: “most historical solutions exist as hypothesis, vulnerable to the discovery of new evidence or to be left for ever unproved.”

‘n Ernstige probleem in sake die wetenskaplikheid van die evangelies oor die opstanding is dat, volgens Freeman, die meeste van Jesus se dissipels analfabete was. Daar is nie ‘n dokument bekend wat deur ‘n ooggetuie geskryf is nie. Die vier kanonieke evangelies wat in die jare 70 tot 100 na Jesus geskryf is – Mattheus, Markus, Lukas en Johannes – is deur Grieke geskryf; Grieke wat Jesus nooit geken het nie en bloot op mondelinge oorlewering staatmaak. Hoe betroubaar is ‘n notule van gebeure wat dertig en langer jare na die gebeure geskryf is, vra Freeman.

Dan is daar kerklike weerhouding van dokumente wat strydig met die aanvaarde dogma is. Die Evangelie volgens Petrus wat in Egipte gevind is, is deur biskop Serapion van Antiochië vernietig, omdat die verhaal van die kruisdood en opstanding nie daarin vervat is nie. Die aanname kan gemaak word dat as bewys kan word dat Jesus inderdaad nie liggaamlik opgestaan het nie, die teologiese bodem uit die Roomse Kerk teologie uitval.

Een feit staan in die Bybelse antropologie egter vas en dit is dat die mens per definisie onsterflik is en dat op grond van hierdie stelling algemeen aanvaar kan en moet word dat Jesus opgestaan het. Hoe die opstanding plaasgevind het, weet niemand verseker nie en hang dus van verskillende skole van denke af. Die debat oor die opstanding herinner dus sterk aan twispunte soos onderdompeling of besprinkeling en ander kwessies in die teologie.

Vir die Amerikaanse kerklikes van die Southern Evangelical Seminary in Noord-Carolina het Jesus letterlik uit die dood opgestaan. Hierdie stellingname is volgens andere strydig met God se wetsorde en strydig met die Bybelse standpunt dat by dood ‘n vleeslike liggaam ontbind en dat ‘n geestelike liggaam opgewek word. As Jesus die Messias is, soos die Profete verwag het sal gebeur, dan moes Jesus na sy opstanding ‘n segetog na Jerusalem onderneem het om die troon van David te vestig. Dit het nie gebeur nie. Daarna is verwag dat die wederkoms vinnig sal plaasvind. Ook dit het nie gebeur nie!

Uitgaande van die veronderstelling dat Jesus gekruisig en begrawe is, redeneer Freeman dat dit in die belang van hoëpriester Kajafas en die Romeinse Owerheid was dat die liggaam van Jesus nie in die hande van die apostels en Essenaars val nie. Derhalwe is dit net goed moontlik dat die liggaam van Jesus deur Kajafas uit die tydelike graf verwyder en iewers in die woestyn begrawe is.

Peter Lemesurier in sy boek “Messiaanse Profetieen – Grote zieners en de Dode-Zeerollen” (1984) verbind Jesus direk aan die Esseense godsdiensbeweging . Sien Eindnota 2. Die Messias moes verwek word . Maar, om dit te kon doen moes die juiste voorwaardes geskep word. Die Messias moes ‘n afstammeling van koning Dawid wees. Die vader van Jesus word getipeer as ‘n lid van die Nazareense of Nazoreense subgroepe van die Essenaars.

Die interpretasie van Lemesurier en andere is dat die Esseners die liggaam van Jesus verwyder en begrawe het en dat die wederkoms van Jesus op die korttermyn verwag is.

Intussen het die navolgers van Paulus die teologie van die Messiaanse Beweging gepaar met die Hellenistiese lewenswyse en filosofie. Op basis van die onbetroubare Griekse Septuagint is “jongvrou” met maagd vervang. Die godmens Jesus kon nie ‘n aardse vader gehad het nie. Derhalwe is Josef nie die vader van Jesus nie. Dit ten spyte van twee geslagsregisters (in Matt. 1:1-7 en Lukas 3:23-28) wat die bloedband tussen Jesus en Josef onderstreep. Die geboorteverhaal is met mites verfraai. Die idee van die herders is van die Mithrasgodsdiens oorgeneem. Die ster wat ook by die geboorte van Nero ‘n rol gespeel het is verchristelik.

Soos dus gesien kan word, is daar nie net een skool van denke rondom Jesus, sy kruisdood en opstanding nie. Wat van teoloë-in-debat verwag kan word is dat die verskillende skole van denke objektief aan die orde gestel sal word, sodat elkeen maar sy eie kuise maak.

Afgesien van verskillende Skrifbeskouings wat die twee groepe gehuldig het, het hulle ook verskillende wêreldbeelde gedeel. Die wyse waarop William Craig die liggaamlike hemelvaart van Jesus probeer verduidelik, is hiervan ’n sprekende voorbeeld. Om te sê dat Jesus se liggaam êrens in ’n ander dimensie as die wat ons ken, verkeer, is volgens Spangenberg ‘n onwetenskaplike stelling. ’n Mens aanvaar die moderne wêreldbeeld of jy verwerp dit.

Nota 1:

Deist toon in sy Historiese Heuristiek, Teologiese Hermeneutiek en Skrifgesag (1979):

Daar is twee skeppingsverhale wat glad nie met mekaar te rym is nie (Genesis1:1–2:4a en Genesis 2:4b–3:24).

Van alle lewende wesens moes daar twee-twee na die ark gebring word (Gen 6:19–22; 7:15–16). Van alle onrein diere kom daar twee-twee na die ark, maarvan alle rein diere kom daar telkens sewe pare aangestap (Gen 7:2–3).

Die tempelreiniging van Jesus. Volgens die Johannesevangelie vind dit aan die begin van Jesus se optrede plaas (Joh 2:13–25), terwyl die sinoptiese evangelies dit aan die einde van Jesus se optrede plaas (Mark 11:15–18; Matt 21:12–17; Luk 19:45–48).

Navorsers het ook ontdek dat daar materiaal in die Bybel voorkom wat aan ander kulture ontleen is. Hiervan is die vloedverhaal of dan die verhaal oor Noag en die ark (Gen 6–9) en die spreuke in Spreuke 22:17–24:22 van die bekendste voorbeelde. Die vloedverhaal kom ooreen met die Mesopotamiese vloedverhaal bekend as die Gligamesj-eposverhaal. Die gedeelte in Spreuke is ontleen aan ’n Egiptiese wysheidsgeskrif bekend as die Wysheid van Amenemope.

Eindnota 2:

Die Esseense godsdiensbeweging is in die jaar 150 vC gestig. Die stigter is by name onbekend, maar was waarskynlik ‘n Priester uit die nageslag van Zadok (die hoëpriester). Die stigting het dan ook saamgeval met die aanvang van die astrologiese tydperk van die Vis. Hulle staan dan ook bekend as “vissers van mense, wat nogal sterk herinner aan die beeldspraak van Jesus self.

Die daarstelling van Qumran in die woestyn, hou dalk verband met Jesaja 40:3: “Berei in die woestyn die weg van die HERE; maak gelyk in die wildernis ‘n grootpad vir onse God.” Hierdie pioniersgroep van manlikes (ben) moes deur hulle vrywillige lyding en selfverloëning ‘n versoenende funksie vervul vir die sonde van Israël. Die Qumran-woestyngemeenskap moes die weg berei vir die aanbreek van die Messiaanse Eeu.

In die tydvak van die Joodse historikus, Josephus (37-100 nC), was daar bykans in elke stad van Israel en selfs in afgeleë gebiede Esseense gemeenskappe. Net ‘n hervormingsbeweging van buitengewone krag en strengheid wat deur ‘n afgesonderde en toegewyde elite onderneem is, sou die nodige religieus-politieke hervorminge laat slaag. Hulle het ‘n lewe van asketisme gevoer. Hulle het soos die Nasareners geleef: nooit hulle hare geknip nie, nie hulle liggame – soos die Grieke – geolie nie, en ook nie alkohol gebruik nie.

Soos Jesus was hulle eerder moraliste as wettisiste, eerder manne wat God lief gehad het as godsdiensfanate, en eerder die wese van die wet as die letter van die wet gevolg het. Die Boek van Meditasie is in feite hulle Bybel.

Die hipotese, gebaseer op skriftelike en argeologiese gegewens , is dat die Essenaars twee oorhoofse doelwitte nagestrewe het. Dit is die herinstelling van die:

· Levietiese Priesterskap en

· Dawidiese koningskap.

Die politiek van die Essenaars was om die profete tot vervulling te bring. Sodoende het hulle ‘n stewige greep probeer uitoefen op die politiek van hulle dag.

Die Essenaars het redeneer dat as die Messias moet verskyn hy dan aan die hand van die profesieë van die Eerste Testament voortgebring moet word . In die waarmaking van die profesieë het hulle die voorwaardes geskep vir die aanvaarding van Jesus as die Messias . Die voortbrenging van die messias het afgehang van die “regte” ouers . Die moeder van die messias moes kom uit die geledere van die Esseense tempelmaagde wat op die berg Karmel diens gedoen het .

Die Messiasverhaal in die Joodse godsdiens het dan ook sy hoogtepunt, tot en met die kruisiging, bereik. Die kruisiging word direk verbind aan die feit dat Jesus homself aangebied het en deur die Esseense beweging bemark is, as die regmatige koninklike troonopvolger, ingevolge die goddelike belofte van God aan Dawid.

Die uitwissing van lede van die messiaanse dinastie het nie met Jesus geëindig nie. Tydens die regering van Trajanus word bv. die honderdjarige Simon ben Kleopas vermoor, omdat hy ‘n lid van die messiaanse dinastie was .

Uit die Damaskunsgeskrif van die Qumrangemeenskapsdokumente (wat in 1947 gevind is), is elke gemeenskap deur ‘n mebaqqer of Priester-Leviet en opsiener gelei. Hy is ondersteun deur ‘n Meester (maskil) of uitlegger van die wet . Die driemanskap was ook ondersteun deur ‘n Raad van twaalf leiers. Totale gehoorsaamheid is vereis vir die seshonderd en dertien bepalinge van die Wet van Moses. Nalewing van die sonkalender, wat in die Boek van die Jubileum vervat is, is gevolg. Die Paasfees en Loofhuttefees het altyd op ‘n Woensdag geval, die Groot Versoensdag op ‘n Vrydag en die Fees van die Weke altyd op die eerste dag van die week, die Sondag.

Die Esseners het volgens die dokument die Reëls van die Gemeenskap hulle eie interne geheime jargon ontwikkel en hulleself as die “manne van volmaakte heiligheid” genoem . Jonathan Makkabeüs is as die slegte priester aangedui. Die Sadduseërs was Manasse genoem. Die Grieke en Romeinse was die Kittim. Na hulle stigter is verwys as die Leraar van Geregtigheid.

Aanbidding is deur rituele reiniging en onderdompeling in water vooraf gegaan. Ook persoonlike eiendom is gemeenskaplik besit, soos tewens die navolgers van Jesus na die kruisiging gedoen het.

In die antropologie van die Essenaars is die mens ‘n mengeling van twee geeste: die gees van die waarheid/lig en die gees van die leuen/duisternis .

Na die ballingskap vestig die Esseense “hoofkwartier” van 250 persone hom by Qumran en tel die totale Esseense beweging ongeveer vierduisend persone .

Subgroepe van die Esseners het bestaan uit die Nazireërs, die Nostrum of Nazoreërs (“bewaarders”), die Nazareërs (“hoeders”), die dopende Mandaeërs en selfs Samaritane (Sjamerim).

free bet online прокурор Фильчаков

PRAAG-toer na Europa skop af in Frankfurt

Die PRAAG-toer met as tema “Volksmoord onder die dekmantel van misdaad” het vanmôre afgeskop met ons aankoms in Frankfurt. Ek sit hier in ‘n kafee in die middel van die stad en skryf gou ‘n paar woorde oor wat lesers oor die volgende paar dae te wagte kan wees.

Vanaand vlieg ons na Stockholm waar ons met politieke aktiviste en politieke partye gaan gesels. Ons is gewapen met ‘n kort Powerpoint-aanbieding, 25 eksemplare van my boek The Scourge of the ANC en ‘n CD met enkele TV-programme oor plaasmoorde en geweld daarop.

Hoewel al ons afsprake oor die volgende paar dae nog nie bevestig is nie, lyk dit belowend. Ten minste een Vlaamse en een Nederlandse politikus gaan ons te woord staan en Donderdagaand het ons ook ‘n ete-afspraak met die Amerikaner Jared Taylor wat ons saak in die VSA sover moontlik probeer bevorder.

So pas was ons by die Frankfurtse Persklub se gebou in en het nou die name van ‘n paar TV-joernaliste wat ons moontlik te woord sal staan. Een sal ons verklaring na sy kollegas aanstuur.

Reeds met ons aankoms by die lughawe het ons spontaan met ‘n Tsjeg en ‘n Kroasiër wat hier in Duitsland woon en vir Lufthansa werk aan die gesels geraak oor die politieke situasie in Suid-Afrika. Volgens hulle is daar min Duitsers wat belangstel om die Wêreldsokkerbeker by te woon “aangesien hulle nie doodgemaak wil word nie”.

Dis eintlik ongelooflik, maar die nuus oor Suid-Afrika het reëlreg verander en dis nou ons wat die slagoffers is, nie meer die swartes nie. Die internasionale pers het reeds die weg voorberei op ons boodskap en al wat dit nou gaan verg, is om aan mense die onreg en ekstreme aard van die situasie oor te dra waarna potensieel miljoene Europeërs ons in ons vryheidstryd sal steun, veel meer as wat ooit die ANC in die verlede gesteun het.

гипсовая лепнина спб

Blankes slagoffers van tenderpreneurs

Ek het ‘n ruk gelede ‘n persoon teëgekom wat voorheen as ‘n IT-deskundige by Cipro gewerk het. Cipro is die regeringsliggaam wat met maatskappye en intellektuele eiendom werk. Die persoon is as deel van ‘n orgie van etniese reiniging van blankes uit Cipro ontslaan, saam met ‘n hele aantal ander blanke kundiges.

Wat was hierdie persoon en die persoon se kollegas se “oortredings” wat tot hul ontslag gelei het?

Hulle het twee foute gemaak. Hulle het eerstens vrae gevra oor ‘n hoogs onreëlmatige tender vir miljoene rande wat toegestaan is aan ‘n twyfelagtige maatskappy wat slegs drie maande lank bestaan het toe die tender toegeken is. Miljoene rande se nuttelose sagteware is onder andere aangekoop met my en jou, die belastingmelkkoeie, se geld. Hul tweede fout was uiteraard om blanke velle te gehad het in ‘n Azaniese staatsdepartement. Laasgenoemde sal uiteraard slegs vir kort rukkies geduld kan word as daar regtig ‘n krisis is. Sodra hul kundigheid egter die krisis opgelos het, sal die normale proses van etniese reiniging weer hervat word.

Die hoofinformasiebeampte van Cipro is ene Michael Twum-Darko. Sy van is terloops ‘n skitterende stuk nominatiewe determinisme. Daar is derduisende blanke kundiges in Suid-Afrika, maar hierdie knaap is vanaf iewers in donkerste Afrika ingevoer – Ghana as ek dit nie mis het nie. Bid jou aan: so ‘n obsessie het die Azaniese regime met rassistiese transformasie, dat hulle om die dood nie ‘n blanke sal aanstel nie, en eerder ‘n onbekwame vermeende skelm soos Twum-Darko sou invoer.

Toe die blote blankes in Cipro die vermetelheid het om te begin vrae vra oor Twum-Darko en die hoofbeampte, Keith Sendwe, se manewales en die blatant-bekookte tender, is hulle in die pad gesteek, maar nie voordat hulle van rassisme beskuldig is deur beide Sendwe en Twum-Darko nie. Dit kan slegs in die Azaniese piesangrepubliek met sy haat vir blankes gebeur: ‘n Ghanees, Twum-Darko, word uitgevang, en sy eerste skuif is om die rassekaart te speel, die Suid-Afrikaners van rassisme te beskuldig, en daardie ongerieflike blankes wat sulke moeilike vrae vra, te ontslaan.

Alhoewel daar tans ‘n storm rondom beide Sendwe en Twum-Darko se koppe woed, is ek onder geen illusie dat daar iets van gaan kom nie. Inteendeel; gegewe hoe verrot die kriminele kakistokrasie van die ANC-regime is, sal ek nie verbaas wees as bevorderings vir hierdie twee skuimsuiers wink nie.

диагностика авто Фильчаков прокурор

Immigrasie en emigrasie – Volkere in beweging

Vanuit ‘n Afrikanerperspektief het die politieke “gemors” in Suider-Afrika in die jare sestienhonderd momentum begin gee aan die subkontinent, soos ons hom vandag ken.

Swart volkere en gemeenskappe het vanaf die grootmeregebiede van Afrika in verskillende rigtings suid getrek en hulle gaan vestig in die beste reënvalgebiede – want Swartes was rondtrekkers wat van roofbou geleef het. Die ontdekkingsreisiger Mungo Park skryf uitgebreid oor hierdie plundery wat hy Kili en Tegria-oorloë op die kontinent noem.

In min of meer dieselfde tydvak het die Nederlanders ‘n landbouaanleg aan die Kaap vir sy skeepvaart aangelê. Aan die Kaap was daar geen georganiseerde land met ‘n sentrale regering wat binne vaste grense volgens geskrewe wette regeer het nie. Dit was niemandsland en ingevolge die internasionale reg van daardie tyd het die Nederlanders ‘n okkupasiereg verkry – ‘n vaste verblyfreg wat deur die vryburgerboere permanensie aan verleen is.

Die beperkte genepoel van die Nederlanders is spoedig aangevul deur die koms van die Franse Hugenote en ander mense wat die tirannie van Rooms-Katolieke oorheersing onvlug het. In die tydgleuf voor 1910 was die geskiedenis van die swartes gekenmerk deur inter-etniese oorloë. Hulle gemeenskapslewe was een van stamregering. Die militante Engelse imperialiste, wat die Kaap oorgeneem het en ‘n angliseringsbeleid onverbiddelik toegepas het, was die direkte oorsaak van die volksverskuiwing van die Afrikaners-in-wording na die binneland en waar die Boererepublieke tot stand gebring is. Weer hoofsaaklik op niemandsland in die Vrystaat en anderkant die Vaal. Die Afrikaners-in-wording het hulle permanent gevestig.

In die tydgleuf 1910 tot 1948 het die volksvernietigende gevolge van die Anglo-Boereoorlog en die groot depressie van die dertigerjare die Afrikaners van hulle plase beroof en het die verstedeliking (emigrasie) van die Afrikaner na die diamantvelde en myne en groeiende stede plaasgevind.

Baie swartes wat die tirannie van stamhoofde ontvlug het, het hulle toevlug begin neem na wit boere op plase.

Let dus op die verskil: rondtrekkende swart gemeenskappe en arbeiders teenoor vaste verblyfsoekende wit boere! Hierdie fase was een van immigrasie na SA en emigrasie vanaf die plase na die stede.

Na 1948 het die sug na Afrikanerselfbeskikking en Afrikanernasionalisme, wat in die eerste plek teen Engelse oorheersing opgewel het, geboorte gegee aan afsonderlike en parallelle selfbeskikking. Afsonderlik van die swartes en parallel aan die Engelse. Insgelyks het die Noord-Suid-probleem onder Afrikaners ‘n aanvang geneem. Die Noordelinge was die konserwatiewe vryheidsoekendes en die Suiderlinge die liberale Afrikaners. Die Swartes was die derde stand wat die negatiewe gevolge van klein-apartheid in wit gebiede moes trotseer, of anders emigreer na hulle gebiede (Zoeloeland, Transkei, ens.) van oorsprong. Opeenvolgende Afrikanerregerings het tevergeefs probeer om die roereier te skei en die deurmekaarblyery te ontstrengel.

Toe breek die brose sestigerjare aan. Saam met die internasionale politieke toneel van die opkomende kommuniste het die ontstamde swart leiers, wat die produk van uitlandse sendingskole was, hulle beheersingsdrang van Suid-Afrika geïnternasionaliseer. Verhoudinge tussen wit en swart is geradikaliseer. Disinformasie en liegstrategieë het die Afrikaners die onderdrukkers gemaak. Dit ten spyt het opeenvolgende Boere-regerings Suid-Afrika polities en ekonomies van die Engelse beheersingsdrang ontdaan. Suid-Afrika is toe ontwikkel as ‘n witbeheerde modelstaat met ‘n infrastruktuur wat geskrik het vir niks. Sy geldeenheid was internasionaal gereken. ‘n Spoorwegnetwerk is opgebou wat enig in soort in Afrika was. Die Suid-Afrika van Hendrik Verwoerd sal ongeëwenaar in die geskiedenis van SA bly.

Hierdie ekonomiese opbloei het gelei tot die emigrasie van honderde-duisende swartes uit hulle etniese tuislande. Die weelde en welvaart wat hulleself nie kon skep nie, was in die blanke gebiede nagejaag. Die withatende swartes het wel toenemend aanspraak gemaak op die innovasies en tegnologiese prestasies van die Europese genepoel, so asof dit produkte van Afrika self was.

Disinformasie en internasionalisasie van die sg. bevrydingstryd – wat eintlik roofbou was – het gelei tot die kapitulasie van die Nasionale Party van De Klerk en Meyer. Wat De Klerk en Meyer nie verstaan het nie, was dat die Swartes aan ‘n Afrikawerklikheid behoort – ‘n toestand van stagnasie, roofbou, uitbuiting, oorbevolking en van selfvernietigende seksuele genot – wat fundamenteel haaks staan op die Europese beskawing.

Na 1993 is alle ooreenkomste met die vorige wit bewindhebbers stelselmatig verbreek. Wat ‘n politieke kompromis moes wees, was gewoon ‘n swart oorname. ‘n Politieke sindroom van “ons-kan-beter” het posgevat en ‘n onverskrokke selfoorskatting het begin om die vrugte van ‘n Europese beskawing progressief oor te neem en stelselmatig te verafrikaneriseer en dus finansieel te vernietig. Die tradisionele stamgeoriënteerde swart samelewings moes opgaan in ‘n sosialistiese heilstaat, waar die staat moes sorg vanaf die wieg tot die graf.

Hierdie omwisseling van die wag het gepaard gegaan met ‘n nuwe emigrasie van die Afrikaner: sommige na Orania (wat maar nie na verwagting wou groei nie) en die massas na Britse gebiede (Verenigde Koninkryk, Australië en Nieu-Seeland, onder meer). Die nettoresultaat van politieke kapitulasie was politieke ontmagtiging, religieuse ontnugtering en genetiese verarming. Insgelyks het die bykans onmoontlike gebeur: meer as seshonderdduisend wit Afrikaners word geklassifiseer as arm en daar bestaan reeds ongeveer sewe-en-sewentig “slum”-blankegebiede in en om Pretoria (veel erger is as die armblankevraagstuk van die dertigerjare).

In die jaar tweeduisend en tien was die ontnugtering nie net beperk tot die wittes nie, maar ‘n klassestryd het in swart geledere ontplof: ‘n klein materialistiese minderheid swartes het hulleself oormatig verryk en die massas swartes is verder verarm en in ‘n moeras gegooi waaruit hulle nie kan ontsnap nie. Een van die eienskappe van ‘n falende staat is dat hy nie meer beheer het oor sy landsgrense nie en ook nie die veiligheid van die eiendom en lewens van sy burgers kan verseker nie. Die gevolg hiervan is die onbeheerde immigrasie van swartes uit die res van Afrika. Dit weer het die vlaag van xenofobie aangeblaas en die armoede van die hiergebore swartes dermate verhoog dat die uitsigloosheid erger is as wat gedink kon word.

Die vraag is, waarheen nou?

Rubriekskrywers – die kuns om te slaag

Van Zyl Slabbert en Rhoda Kadali as gevallestudies

Met die bekendstelling van nog ‘n boek deur Blouwillem Theron tydens die Volksblad se kunstefees verlede jaar het die destydse redakteur van dié koerant Blouwillem geloof omdat hy na jare daarin slaag om vol te hou om vars en oorspronklik te bly met sy rubrieke. Baie rubriekskrywers, verduidelik hy, is na ‘n ruk opgeskryf en ‘n mens kom dit agter.

Hierdie artikel is fokus op rubriekskrywers wat nie in diens van die publikasies is waarvoor hulle rubrieke lewer nie. Personeel wat ook as rubriekskrywers optree, word anders beoordeel omdat hulle in elk geval in diens is, en dus makliker met blapse en brak kolle kan wegkom.

Hoe lank iemand “vars” kan bly hang natuurlik af van watter soort rubrieke ‘n mens skryf. Humorrubrieke is seker die moeilikste omdat ‘n mens se gemoedstoestand nie altyd reg is om oorspronklik te wees nie, en ‘n mens se reserwe aan snaakshede raak uitgeput.

Politieke kommentare is ook uitdagend, omdat iemand baie maklik in ‘n groef kan val, veral ‘n negatiewe groef, en sukkel om daaruit te kom.

Hoe koerante hul rubriekskrywers keur, is dalk ook ‘n ander deel van die verhaal.

Vakrubrieke, soos oor motors en groen sake is dalk ietwat makliker want dit is die skrywer se belangstellingsveld, en dinge gebeur. Hy hoef nie die nuus te skep nie, hy moet dit bloot verstaan en interessant kan opdis.

Koos Kombuis het by geleentheid – skynbaar verwysend na Deon Maas – geskryf hy beny soms Maas sy omstredenheid, maar dat hy die publikasie waarvoor hy skryf, se geldjie te nodig het. Soms klink Koos Kombuis baie na ‘n tipiese Afrikaanse gesinsman – konformerend ter wille van die mark waarvoor hy skryf.

Dit is net ‘n klein persentasie van heel aanwendbare rubriekskrywers vir wie die meetsnoere in pragtige plekke val. Die meeste moet bekendheid via rubrieke of selfs ander harde kopie op hul valerige pense skryf.

In die proses word Suid-Afrikaners (dalk) van ‘n rypheid idees gestroop, terwyl eentonige kafskrywers dikwels die beskikbare gepubliseerde spasie oorbeset en lesers die mure uitdryf. “Ek was so opgewonde toe ek sien hoe dik vandag se koerant was, maar vyf minute later het ek alles gelees wat ek wou lees en selfs ‘n paar advertensies net om die tyd om te kry.”

Dit is wanneer ‘n redakteur ‘n fiksasie oor ‘n sekere rubriekskrywer het, maar wat nie deur die lesers gedeel word nie. Of die helfte van die koerant wat handel oor ‘n sekere party se kongres wat met foto’s en leidende opskrifte en ander tegnieke opgedis word, maar dis nie jou party nie en jy blaai hoogstens geïrriteerd daaroor.

Soms word die rubriekskrywer in die steek gelaat deur die “sub” wat die “koppe” skryf. Koppe opsit is ‘n dikwels onderskatte kuns.

Hoofsaaklik twee tipes koppe word onderskei – die leidende en die opsommende. In ongeïnspireerde publikasies is opsommende koppe die hoofnorm. Omdat die gemiddelde leser lui is, kom hy gou agter hy hoef net die opskrif te lees en weet dan basies alles wat in die berig / artikel / rubriek staan.

Die leidende prikkel die leser om te lees. (Dieselfde geld die intro’s).

‘n Ander manier waarop ‘n skrywer deur die kopskrywer in die steek gelaat kan word, is as die kopskrywer die item nie behoorlik lees nie, dit nie verstaan nie, of bevooroordeeld is. Onlangs was daar ‘n rubriek in Die Burger waar die opskrif gelui het dat geen groepdenke aanvaarbaar is nie.

Op sig het dit nie sin gemaak nie, aangesien dit buite die normale norm van die betrokke, hoogs belese skrywer geval het. Eers by die tweede lees van die artikel (die eerste keer te erg beïnvloed deur die kop) sou die gemiddelde leser besef dat die kop hoogs misleidend was.

Humorskrywers wat ‘n langer rakleeftyd het, is gewoonlik diegene wat ‘n dieper sin vir humor het – dikwels droë humor – as een wat eintlik maar net vlak grappies aanmekaar las om ‘n rubriek op te som. Die vlak grappies slaag die eerste uitgawe, dalk die tweede, maar dan begin die gemiddelde koerantleser bietjie “op” raak vir die vlakheid. Bietjie tussen die lyne, woordspelings, goed geolie met verteltrant, ‘n storielyn en ‘n ontknoping is wat die duursaamheid verseker.

Politieke rubriekskrywers se eerste fout is dikwels om met die invalslag kant te kies. Die res van sy relaas is dan noodwendig subjektief. Dit pas gewoonlik net in ‘n politieke debat waar ‘n publikasie twee of meer standpunte naas mekaar stel.

Die suksesvolle politieke rubriekskrywer sal iewers ‘n onverbonde staanplek kry, en van daar verskillende standpunte opstel, politiek-wetenskaplik ontleed en dan miskien ‘n eie, gemotiveerde, voorkeur uitspreek.

Hierdie lang aanloop om te kom by die afsterwe van dr. Van Zyl Slabbert, en kritiek wat die rissiepit van rubriekskrywers, Rhoda Kadalie onlangs in internetkommentare op ‘n rubriek gekry het. Slabbert het tot sy dood sukses gesmaak, Rhoda het pas ‘n knou weg.

Slabbert was nie primêr bekend as rubriekskrywer nie,maar hy het genoeg opgelewer dat ‘n mens na sy invloed kan kyk.

Hy het waarskynlik meer as enigeen bygedra daartoe dat politieke sosioloë ‘n lang, brak tyd op die Suid-Afrikaanse meningsvormingsterrein beleef het. In Suid-Afrikaanse heterogene samestelling is die impak van politieke sosioloë van kardinale belang. Slabbert self het nie klassiek op hierdie terrein ‘n rol gespeel nie, hoewel hy ongetwyfeld goed gekwalifiseerd was om dit te doen. Sy rol kan moontlik beter beskryf word as sosio-politikus. ‘n Politieke sosioloog, per definisie weens die vakgebied sosiologie, weeg die dinamika’s van groepe eerder as individue in ‘n samelewing op. As liberalis met die fokus op die individu het dit nie die klem by Slabbert gekry wat van ‘n sosioloog verwag sou word nie. Trouens, toe hy stem dik maak oor die behoud van Afrikaans by die US, was daar stomme verbasing in liberale kringe wat dit nie van hom sou “verwag” nie. Maar oor die algemeen word hy nou nadoods hoog aangeslaan. Trouens, baie van die lofuitings was so gou by die pers, dat ‘n mens met ‘n stok kan aanvoel dit is nie behoorlik deurdink nie.

Onlangs was daar weer ‘n ligte opflikkering van politieke sosioloë in koerantrubrieke, onder andere ook ‘n swart Kovsie-hoogleraar.

Kadali is uitgesproke, skerp en mors nie baie tyd om haar standpunte in geleerde taal toe te wikkel nie. Tog het sy ‘n groot aanhang, en kom met “moord” weg wat ander nie eens kan droom om te probeer nie – behalwe Malema.

Haar onlangse “sonde” was om na ‘n mediabesoek – skynbaar as gaste van die Israelse regering – gloeiende lof vir Israel uit te spreek en krities teenoor die Palestyne en ander Arabiere te wees. Dit was net te veel vir mense wat nou al lank onder anti-Israelse lobby’s se inligtingverpreiding deurgeloop het. Sy is erg gestriem (met hier en daar ‘n verdwaalde reaksie van steun).

Skielik lyk Rhoda nie meer so onkwesbaar nie. Nou maak dit minder sin hoe sy, as diep gelowige, haar so lank in die ANC kon bevind al het sy ook al ‘n jare lange woordestryd met die organisasie gehad. Skielik lyk die onverbloemde lof wat sy eens vir Patricia de Lille gehad het (dat sy haar selfs as president wou sien), vaal. Rhoda al oorleef en soos ‘n rubberbal terugspring, maar waarskynlik is sy nou ‘n titseltjie wyser.

online game