Rubrieke Archives - Page 140 of 214

Brink se hatige strydskriffie

Vandag is GRA-dag en ons almal vier die amptelike ontstaan van Afrikaans as kultuurtaal 135 jaar gelede toe die Genootskap van Regte Afrikaners gestig is. Van die begin af is daar ywerig letterkunde in Afrikaans voortgebring. Van 1994 af het die Afrikaanse letterkunde gekwyn en word dit gekenmeer deur ‘n ideologiese beheer van die staat soos in Sowjet-Rusland, met die groot uitgewers wat hoofsaaklik polities korrekte boeke, dikwels in geradbraakte Afrikaans, publiseer.

Op 14 Junie het ek die volgende brief op LitNet gepubliseer, in repliek op ‘n uiters bevooroordeelde resensie wat André P. Brink in Rapport oor my roman Moltrein geskryf het. Toevallig het ek nou weer daarop afgekom en vind dit gepas om dit vandag, ‘n dag waarop verskeie Afrikaanse organisasies mense aanmoedig om boeke in ons taal te koop, weer te publiseer.

André P Brink het op Sondag 6 Junie 2004 ’n bevooroordeelde tirade in plaas van ’n resensie oor my boek Moltrein geskryf. Ek kon glad nie my roman in sy uitbarsting herken nie.

Brink het nog altyd ’n erg moralistiese streep gehad. As hy hom reeds in sy mees onlangse roman, Anderkant die stilte, belaglik gemaak het met sy gepreek oor kolonialisme en die wreedheid van alle blanke Duitse mans, bereik hy hier nuwe hoogtes as hy my arme klavierspeler van “manlike chauvinisme” beskuldig op grond van een reël wat in sy skokkende glorie as bewysstuk uitgestal word. Brink gaan met my boek om soos die destydse Aksie Morele Standaarde met Leroux se Magersfontein gemaak het: hy het — lyk dit my — deur die hele boek geblaai op soek na, enersyds, lelike woorde en andersyds ’n gebrek aan politieke korrektheid.

Kennelik is dit gedoen om my roman te diskrediteer, om dit aan te bied as een of ander sensasionele katalogus van erotiese tonele wat hulself een na die ander onsamehangend afspeel. Wat my egter verbyster, is die infantiele en selfs vulgêre manier waarop Brink, wat homself daarop roem dat hy ’n kenner van letterkunde is, hierdie aspek benader. Dit is nie eens studentikoos nie; dit is net ordinêre swak smaak.

Brink het hom nou al meermale onderskei as iemand wat dit moelik vind om by die onderwerp te hou. As hy nie tydens ’n lesing oor Van Wyk Louw, soos verlede jaar by RAU, ’n hele kwartier aan Jackie Nagtegaal se kreatiewe taalgebruik afstaan of as ’t ware skuimend om die mond teen George W Bush lostrek nie, lei hy sy reeks stommiteite oor my roman in met ’n “storietjie oor die cockney, so ’n Andy Capp-mannetjie” wat ’n motor wil koop. ’n Mens sou ’n hele Freudiaanse analise kon doen oor Brink se verklaring dat hyself deur my boek, soos hy dit stel, “gefok” voel, sy dit dan sonder passie, maar ek wil vra: van wanneer af is “passie” ’n literêre maatstaf?

Beskik Brink oor enige maatstawwe behalwe sy manie oor “manlike chauvinisme” en ’n skoolvosserige vitterigheid oor my taalgebruik? Om darem te beweer dat ek “belangeloosheid gebruik wanneer ek ‘onbelangstellendheid’ bedoel” is gewoon verkeerd wanneer die vierde uitgawe van die HAT, Perskor 2000, altwee betekenisse van “belangeloos”, dws “sonder betaling, sonder eie voordeel”, maar ook “sonder belangstelling”, erken. Ek het reeds voorheen gedreig om Brink se Donkermaan weer ’n keer deur te lees weens die irritasie van sy vele anglisismes, om van die lukrake invoeging van Engelse woorde nie te praat nie, want dit lyk my ons letterkunde wat in die verlede darem debat oor ’n paar idees of beginsels toegelaat het, behels deesdae ’n heksejag oor mekaar se “skryffoute”.

Waaraan ’n mens jou nog meer verwonder, is dat Brink, die taalkundige libertyn en apologeet vir Nagtegaal se “loslit-, losmaag- en oopgulp-Afrikaans”, om Kas Landman se tipering te gebruik, nou skielik sy liniaal uitgehaal het om letterlik die lengte van my sinne te meet en selfs ’n verkeerde gebruik van die verlede tyd bespeur.

Maar uiteindelik weet ons albei waaroor dit gaan: dit is veel minder ’n kwessie van grammatika of gebrekkige passie as twee wêrelde in botsing. Jare lank is ek en ander eintlik verhoed om te skryf deur die groteske stereotipes en karikature van Afrikaners en apartheid wat deur Brink, Gordimer et al die wêreld ingestuur is. Soos Talleyrand gesê het, “Tout ce qui est exagéré est insignifiant” (Alles wat oordrewe is, is onbenullig.) Hierdie oordrewe geskrifte noem hulle “Sefefrikin Litritjur”. Dit wat Brink so ontstig in my boek, is juis die oneerbiedige hantering van al die politieke clichés wat by die jaart uit die koloniale woordverwerkers gestroom het. Oor en oor in Moltrein gebruik ek die term “apartheidsland”, byvoorbeeld, in ’n verestetisering van die woord en uiteindelike weerwraak van die kuns op die politiek. Omtrent elke sin in die boek is ironies, maar dit het Brink nie agtergekom nie.

Daar is ’n hele klomp verwysings, van die ooglopendes na Proust en Balzac tot die onaangekondigdes, maar tog nie minder blatant nie, soos byvoorbeeld die gedeeltes oor die passages wat leen by Walter Benjamin se Passagenwerk. Brink se hatige strydskriffie in Rapport maak geen melding daarvan nie. Uiteraard was Benjamin ook ’n Paryse balling, wat in 1940 op die Spaans-Franse grens selfmoord gepleeg het.

“Eendimensionele” voorstelling van Parys? Dan het Brink seker nog nie vir Berberowa of Nabokof oor die stad gelees nie, veral eersgenoemde se Le laquais et la putain.

Daar is ’n hele klomp idees in die boek, ook politieke idees. As Anton du Preez niks van politiek weet nie, is Brink se eie insigte op die amoebavlak. Onder andere sien die karakter die Suid-Afrikaanse revolusie van 1994 as die laaste stuiptrekking van die modernistiese gelykheidsideaal en wys op die paradoks van ’n oorname deur selferkende kommuniste hier by ons terwyl Europa hulle verwerp. Sover ek weet is die koppeling van Boerehaat en Jodehaat nie “holruggery” of “afgesaag” nie en sy siening van die Verligting as tegelyk rasioneel en irrasioneel, is nie net ’n eerste in Afrikaans nie, maar selfs binne ’n Europese konteks hoogs oorspronklik, al moet ek dit self sê.

Brink verraai, soos Gordimer, sy koloniale bewussyn as hy in gewyde terme na Houellebecq en Catherine Millet se onlangse werke verwys wat “gegrond is op ’n indrukwekkende filosofie.” Hulle is mos darem van “oorsee” en dus beter. Houellebecq is ’n kuriositeit en dikwels interessant, maar in sy uitbeelding van Westerse dekadensie het hy die klok gehoor lui, maar weet nie waar die bel hang nie. Ek verkies my eie sienings bo dié van Houellebecq.

Daar is ’n groot behoefte aan saaklike en insiggewende resensies om Afrikaanse romans vir ’n breë publiek toeganklik te maak. Op een stadium in die goeie ou dae het Brink dit tog in die einste Rapport reggekry.

Sy huidige styl pas egter meer by ’n kougomkouende tiener as by ’n afgetrede professor van Engelse letterkunde. Dit is iemand van sy leeftyd nie waardig nie.

* * *

Tot sover my stuk wat aan Rapport gestuur is. Hier volg nou verdere kommentaar wat nie direk op die resensie betrekking het nie, maar miskien tog wel daarmee verband hou:

Vir ’n geruime tyd reeds beskou ek prof André P Brink as irrelevant vir die openbare en intellektuele debat in Afrikaans. Iemand sê nou die dag vir my dat Brink en Gordimer “geteer het op die pornografie van apartheid.” Van Wyk Louw het gepraat van die “nuttige dollar” wat mens in die buiteland kon verdien deur Suid-Afrika af te kraak. Vir ’n lang tyd was dit net te maklik om nog ’n roman oor “liefde oor die kleurgrens heen” of “die hardvogtige mynbaas wat die werkers uitbuit” of “die selflose vryheidsvegter” of “die revolusie is op hande” of dergelike te skryf terwyl die hele problematiek van hierdie land geïgnoreer word.

Deesdae kan mens nog steeds fasiel wees, maar dit raak natuurlik moeiliker. Elke dag word ons deur die koerantvoorblaaie herinner watter gewelddadige chaos daar in Suid-Afrika heers, die Hobbesiaanse natuurstaat wat onder die mooiklinkende term “demokrasie” aangebied word. Die keiser is kaal, maar niemand durf dit sê nie.

Ongelukkig geld dieselfde naaktheid ook vir André P Brink, Nadine Gordimer et al. Vanaf Kennis van die aand het Brink sy hele oeuvre gewy aan die politiek korrekte verguising van sy eie mense. Omdat ek in Moltrein begin torring aan die stereotipes wat jare lank in die buiteland — in die media, maar ook in die letterkunde — oor ons versprei is, kan Brink reeds die gevaarligte sien flikker.

In ’n sekere sin bevind Brink, Gordimer et al hulself in dieselfde posisie as die kommunistiese skrywers wat tydens Stalin se bewind en daarna die Sowjet-Unie as ’n utopie opgehemel het en die Weste as ’n fascistiese diktatuur voorgestel het. Toe die krake in hierdie voorstelling eers begin verskyn, het hulle soos tiere baklei om die hele bankrot tradisie, asook hul eie boeke, van ondergang te red.

Miskien sou daar nog iewers vir Brink ’n plek gewees het as ’n soort doyen van die Afrikaanse letterkunde, gegewe sy internasionale bekendheid. Die feit dat hy egter nou vorendag kom met onbesonne ideologiese kritiek op enigiets wat nie met sy eie opvattinge strook nie, maak so ’n ererol eintlik onmoontlik. Trouens, vir die Afrikaanse letterkunde en denke om vooruitgang te maak, sal ons nie rondom André P Brink kan beweeg nie, maar bo-oor sy lyk, figuurlik gesproke.

Behalwe dat Brink se kleinlike moralismes en sjiek-radikalisme vir my afskuwelik is, koester ek, anders as hy teen my, geen wrok jeens die man nie. Soos Joan Hambidge egter iewers al vir Dirty Harry aangehaal het: Go ahead, make my day. Brink se klein provokasie mag my dalk net inspireer om finaal met die gemors wat die afgelope dekades deurgegaan het vir politieke prosa en die anti-apartheidsroman af te reken. Daar is destyds gepraat van “oopskryf”; dit is nou tyd vir afskryf.

Oor die afgelope tyd was daar eintlik te veel retoriek en etikettering, en te min werklike intellektuele argumentering in Afrikaans. Miskien is dit tyd om die hele debat rondom politiek en letterkunde weer in oënskou te neem, terwyl ons die Tendenzliteratur van Brink, Gordimer et al ontleed, om nie te praat van hul politieke en filosofiese idees — of gebrek daaraan — wat onder vernaamklinkende titels gebundel is nie. Nog nooit vantevore is soveel fasiliteit en domheid met soveel fanfare aangebied nie.

Sodra ek ’n paar dae grasie het, mag ek dalk ’n korterige opstel produseer rondom die tema van iets soos “Apartheidspornografie: die stereotipes van Brink, Gordimer et al.” Niks sal my groter plesier verskaf as om die hele benouende tradisie onder die soeklig te plaas, en die wortels daarvan in die Stalinistiese literatuurteorie bloot te lê nie.

Op ’n manier het die Berlynse muur nog nie in Suid-Afrika geval nie. Kom ons gryp ’n paar tienpondhamers en pak hierdie broodnodige werkie aan.

Is ‘n teokrasie die voorkeurmodel?

Daar is tans verskeie inisiatiewe onderweg om eenheid in regse Afrikanergeledere te vestig, met die uiteindelike doel selfbeskikking vir Afrikaners, of dan ten minste een of ander vorm van Afrikaner-owerheid. Een van hierdie inisiatiewe noem homself die Volksvergadering. In September 2009 het verskeie regse organisasies onder die vaandel van die Volksvergadering op Vegkop in die Vrystaat byeengekom. Van die mees bekende (en soms berugte) regse organisasies was teenwoordig, onder andere die HNP, AWB, die Suidlanders, AVP en ook die Volksraadsverkiesingskommissie (VVK), wat beplan om ‘n volksverkiesing te hou.

Dr Dan Roodt, die leier van Praag, het dié vergadering vir ‘n kort rukkie bygewoon en ‘n toespraak gelewer. Een van die indrukke waarmee hy die vergadering verlaat het, was dat die konsep van ‘n teokrasie die hoofpunt van bespreking was. Op die Volksvergadering se webwerf word daar dan ook melding gemaak van ‘n besluit wat geneem is op die vergadering om die stigting van ‘n Afrikanerteokrasie te ondersoek. Alhoewel dit moontlik is dat nie al die organisasies daar teenwoordig tot dieselfde mate verbind is tot ‘n teokrasie nie, lyk dit tog of daar onder die bywoners konsensus bereik is oor die stigting van ‘n teokrasie. Kan mens dus die gevolgtrekking maak dat die konsep van ‘n teokrasie onder baie regse bewegings, ook dié wat teenwoordig was op Vegkop, verwelkom word?

Dit is nie heeltemal duidelik wat presies hierdie vergadering bedoel het met ‘n teokrasie nie. In ‘n suiwer teokrasie maak die heersers aanspraak daarop dat hulle in direkte verbinding met God verkeer, en dat God self die leiers aangestel het. In ‘n ander variasie op die tema maak die heersers nie so ‘n aanspraak nie, maar word die onderdane regeer deur diegene wat ook geestelike ampte beklee, soos Iran se ajatollas. Wat my wel tot groot kommer stem, is die gebruike van terme soos “JHWH” in die skakel hierbo aangegee. Die gebruik van die term “JHWH” dui op invloed vanuit die geledere van bisarre kultusse soos die Israelwaarheid of sogenaamde Witboekers, wat aanspraak maak daarop dat Afrikaners kwansuis een van die sogenaamde verlore stamme van die volk Israel sou wees.

Welke model van teokrasie die organisasies hierbo ook al in gedagte het, vind ek dit ‘n kommerwekkende denkrigting. Dit is veral kommerwekkend omdat dit weer eens lyk asof ‘n beduidende aantal regse bewegings hierdie konsep steun, ook die mees bekendes. Die een kenmerk wat alle teokrasieë deel, en my groot beswaar teen een, is streng gedagtebeheer. Gedagtebeheer neem verskeie vorme aan, maar kom uiteindelik neer daarop dat die heersersklas almal wil dwing om op ‘n Orwelliaanse wyse “reg” te dink. Afvalligheid van die heersende religie kan selfs met die dood gestraf word. In Saoedi-Arabië kan ‘n Moslem wat openlik die Islam-religie afsweer, onthoof word.

Omdat die heersers in ‘n teokrasie doodseker is dat hulle voortgesette heerskappy God se wil is, en dat God hulle inderdaad persoonlik aangestel het, is hulle nie vreeslik geneë om enige teenstand te duld nie. In lande soos Iran is dit dus gevaarlik om polities van die heersende klas te verskil. Vrouens is dikwels ook tweedeklasburgers in lande waar daar Abrahamiese religieuse leiers in beheer is. Vrouens mag tot onlangs toe nie ‘n motor bestuur het in Saoedi-Arabië nie, byvoorbeeld. Sou die vergadering op Vegkop se planne vir ‘n teokrasie realiseer, voorspel dit dus niks goeds vir demokrasie onder Afrikaners nie, en veral nie vir die posisie van Afrikanervrouens nie.

Nog ‘n kenmerk van teokratiese regerings is beheer oor die media en selfs die internet. Hul burgers word dikwels afgeluister en sensorskap is aan die orde van die dag. Die religieuse leiers besluit wat hul onderdane mag lees en dink, en moniteer hul onderdane vir enige subversiewe optrede of denke. Research in Motion, die Kanadese vervaardigers van Blackberry-fone, is byvoorbeeld onlangs deur Arabiese lande gedwing om hul sekerheidskodes aan dié lande se veiligheidsagentskappe beskikbaar te stel, sodat daar ingeluister kan word op selfoongesprekke. Die teokratiese staat pas as ‘n reël streng beheer toe oor waarna hul burgers op die TV mag kyk, waarna hulle oor die radio mag luister, en watter boeke hulle mag lees.

Afrikaners, ook gewone Christen-Afrikaners en diegene van ‘n regse oortuiging, sal baie, baie mooi moet gaan sit en besin oor hierdie aangeleentheid. ‘n Meerderheid van Afrikaners wil klaarblyklik selfbeskikking hê, te oordeel aan Beeld se gewraakte volkstaatpeiling ‘n tydjie gelede. Vir my lyk dit egter asof ‘n groot aantal van die organisasies wat ‘n leidende rol kan speel in Afrikaners se strewe na selfbeskikking se konsep van wat selfbeskikking in die praktyk sou wees, strydig is met ‘n moderne, Westerse konsep van ‘n samelewing wat, glo ek, die meeste Afrikaners verlang.

Wil gewone Afrikaners werklik deel wees van ‘n bestel waarin iemand anders namens ons besluit dat ons nie Richard Dawkins se boeke mag lees nie? Wil ons ons kinders na skole stuur waar iemand soos die YHWH-kultusse se bisarre godsdienstige sienings in die kinders se kele afgedruk word? Met bostaande in gedagte is dit vir my krities belangrik dat veral die Volksraadsverkiesingskommissie oop kaarte met die Afrikanerpubliek speel. Die VVK was teenwoordig op Vegkop. Is die VVK se beplande volksverkiesing bloot daar om die religieuse ouderlinge van die teokrasie te verkies? Een Afrikaner, een stem, een keer, en van dan af verder ‘n religieuse staat en grootskeepse gedagtebeheer?

Ek as Afrikaner wil beslis nie hê dat iemand met ‘n “two-tone” hempie, wat na sy beskeie mening dink dat hy deur “YHWH” (sic) aangestel is, namens my moet besluit wat ek mag dink, lees of aanbid nie. Ja, ek wil my vryheid van die ANC se dwingelandy hê asook die reg om oor myself te beskik. Ek wil egter nie die bloot die ANC en die linkse gedagtepolisie se dwingelandy verruil vir die dwingelandy van die godsdienstige gedagtepolisie binne ‘n teokratiese staat nie.

lucky bells

Oor Godsdiens en Politiek

Ek het nog altyd ‘n hoë agting vir oudpresident Ronald Reagan se aardse wyshede gehad, en wil enkeles daarvan vir die Afrikaanse idioom aanpas om ‘n punt te wil staaf:

“Kan jy jou voorstel hoe die Tien Gebooie daar sou uitgesien het as PRAAG-lesers dit moes opstel?”

Of ook: “Die probleem met die meeste godsdienskenners is dat hulle so baie van dinge weet wat nie so is nie.”

En: ” Die die ANC-regering is soos ‘n baba – hy bestaan uit ‘n alimentêre kanaal met ‘n groot aptyt aan die een kant en geen sin vir verantwoordelikeid aan die ander kant nie.” (‘n Alimentêre kanaal is die afvoerstelsel van die mond tot waar dit uiteindelik agter uitkom.)

En laastens: “Iemand het eendag gesê dat die De Klerk-regering die tweede oudste professie in die geskiedenis bedryf het. Ons het sedertdien geleer dat daar ‘n sterk ooreenkoms met die oudste professie bestaan.”

Die huidige debatvoering op verskeie Afrikaanse webwerwe is ‘n teken dat baie Afrikaners begin omgee wat op die politieke front om hulle aangaan. Vir my is dit ‘n verblydende teken, wat ek as politieke herontwaking wil tipeer. Die internet word ingespan om mense weer politiek te laat praat, om hul politieke swaarmoedigheid af te skud en om standpunt in te neem vir die verkryging van ‘n beter toekoms.

Sommiges geniet dit om mekaar af te kraak, of om ongetoetsde opinies as feite te verkondig. Solank dit alles binne die perke van fatsoenlikheid plaasvind, is elkeen sekerlik geregtig op sy eie mening, hoe goed of swak ingelig dit ookal mag wees. Dit is hierdie werklike krag van spraakvryheid wat die onvrye gedrukte media onrelevant gemaak het vir internet lesers.

Die feit dat daar soveel onenigheid tussen debatvoerders heers moet ook nie vertolk word dat samewerking tussen Afrikaners nooit sal kan plaasvind nie. Hoewel die vlak van debatvoering dikwels baie te wense oorlaat, moet mens nie daardeur ontstig word nie. Wat belangrik is, is dat Afrikaners weer politiek begin praat en hul sê onbevange begin sê.

Maar dit is ook duidelik dat sommige lesers nog in droomland verkeer waar hul politieke sienswyses met hul godsdiensoortuigings verwar word. Die politiek is die harde werklikheid van die dag, nie die saligmakende vooruitsig van die hiernamaals nie.

Ander wil weer ‘n volkstaat gaan stig soos mens ‘n gemeente stig. Dan raak hulle rooi in die gesig en begin mekaar uitkryt as liberaliste, verraaiers, as mens die teenoorgestelde standpunt huldig.

Daardie lesers besef werklik nie dat, net soos godsdiens nie in die Blou Bulle Rugby Unie se grondwet tuishoort nie, dit ook nie in die tennisklub of rolbalklub tuishoort nie.

Dit maak ook geen sin om van die kansel te predik dat Bakkies Botha onbillik behandel word nie, of om van die kansel te beweer dat die ANC se nasiebouproses die wil van die Here is en dat ons daaraan moet meewerk om van die ANC-regering ‘n sukses te maak nie. Politiek hoort gewoon net nie in die kerk nie. Daardeur het baie kerke reeds hul geloofwaardigheid ingeboet.

Presies net so hoort kerksake ook nie in sekulêre organe tuis nie.

Daar is dus skeiding tussen kerksake, en politiek en rugbysake. Die een is ‘n sekulêre orgaan van die burgerlike samelewing, terwyl die kerk die geesteswelsyn van die gemeente bearbei.

Wanneer die AO dus gestig is, dan sal twee derdes van die afgevaardigdes sy grondwet moet goedkeur. My voorspelling is dat die aanhef dit uitdruklik sal stel dat die God van die Bybel deur die AO aanvaar sal word as die allerhoogste mag wat oor die heelal heers.

Sou daar afgevaardigdes wees wat dit nie wil onderskryf nie, en wat onverbiddelik eis dat dit uit die grondwet geskrap word, dan staan dit hulle vry om ‘n ander politieke heenkome te soek. Die AO se vergaderings sal daarna waarskynlik met skriflesing en gebed geopen word, en diegene wat daarteen is sal aan ‘n meerderheid wat dit so verkies hul verdraagsaamheid moet toon.

My voorspelling is dat hulle dit as gegewe sal aanvaar, omdat “Projek Selfbeskikking” nie oor godsdiens gaan nie, maar oor vryheid. Net soos nie-gelowiges verwag dat hul standpunt ten opsigte van ateïsme deur gelowiges gerespekteer word, net so sal gelowiges se soeke na hulp van Bo verdra moet word.

Tydens ‘n besoek wat ek in 1995 aan Eupen, die Belgiese hoofstad van die Duitssprekende Belge, gebring het en in hul vergadersaal met ‘n Owerheidsafgevaardigde gepraat het, vra ek hom:

“Julle is direk grensend aan Duitsland en jy sê dat julle saans na Duitse TV programme kyk. Waarom sluit julle nie liewer by Duitsland aan nie?”

Sy antwoord was baie veelseggend:

“In België is ons Katoliek, terwyl die Duitsers oorkant die grens hoofsaaklik Protestante is. Verder het ons ‘n eie parlement, en geniet ons selfbeskikking op eerste vlak, wat ons met Vlaandere en Walonië federaal deel. Ons geniet soveel selfbeskikking as wat ons finansiëel kan beskostig, hoewel ons slegs 86,000 siele uitmaak. Die ander Belge aanvaar ons vryheidsdrang as legitiem en gun ons ons vryheid van geloof, kultuur, en taal. Watse wins sal daar vir ons wees om ‘n derdevlak munisipaliteit binne Duitsland te wees en aan die veel harder wetgewing van Duitsland onderhewig te wees?”

Die sleutel is vryheid. Vryheid om jou eie taal en kultuur te beoefen. Vryheid om jou eie skool — en eie universiteitskurikulering te doen asook vryheid om jou eie geloofsoortuigings uit te lewe.

Ek het voorheen geskryf dat godsdiens die potensiaal bevat om ‘n volk te vernietig. Maar nou wil ek byvoeg dat dit ook die potensiaal bevat om ‘n volk te verenig, mits daar wederkerige respek en verdraagsaamheid vir mede Afrikaners se vryheid van geloof bestaan.

Dit wil sê, om vry te wees om in jou God te glo of nie aan enige god te glo nie, soos jy self wil, sonder om dwang of skande te ervaar as jy wil bid of nie wil bid nie.

As dit vir eers deur albei partye aanvaar word, dan is ons sterk op pad na vryheid.

‘Socialism only works in two places: Heaven where they don’t need it and hell where they already have it.”

boost post on instagram

Mediavryheid: Twee kante van die munt

“ ‘n Mens kan nie wen teen hulle wat hul ink by die konka aanskaf nie.”

Dit is ‘n afgetrede regter se woorde wat sy ongelukkigheid met ‘n plaaslike koerant “besleg” het deur maar die strydbyl te begraaf. Sy stille protes is om nie meer die koerant te koop nie.

Die pen is magtiger as die swaard, veral as die pennevrug van die rolpers af gerol kom.

Dit net ter inleiding om te toon dat daar ook ‘n bona fide-element in die versugting kan wees om die media as verantwoordelike media te laat optree.

Die saak vir mediavryheid is egter oorweldigend groot. Die Belgiese politikus Yves Leterne, het terwyl hy premier was opgemerk dat die media die vierde been van die demokrasie uitmaak, weliswaar ‘n nie-statutêre been.

Die rol van ‘n vrye media is nie net om as waghond teen korrupsie en magsmisbruik op te tree nie, maar om die bevolking genoegsaam ingelig te hou om ingeligte keuses by die stembus te kan maak.

Instansies soos Verslaggewers sonder Grense se jaarlikse persvryheidsindeks is uiters belangrik, en het ook ‘n invloed op ander indekse soos die korrupsiepersepsieindeks en die beleggersvertroueindeks.

Terwyl die media in Suid-Afrika nuwe wetgewing en ‘n moontlike mediatrunaal in die gesig staar, en ‘n joernalis gearresteer is, is Ysland se onlangse nuwe mediawetgewing as gids vir mediavryheid voorgehou. Ysland, wat reeds op die voorpunt van die persvryheidsindeks was, het nuwe wetgewing gekry nadat die banksektor bestaande wetgewing wou inspan om berigte oor dié land se banksektor se ineenstorting te keer. Aan die ander kant van die munt het Italië se joernaliste, wat hul premier se sekskapeds aan die groot klok gehang het, ‘n dag lank gestaak om teen nuwe beperkende maatreëls protes aan te teken. Italië, soos Suid-Afrika, word nou op Freedom House se lys as lande aangedui waar die media net gedeeltelik vry is.

Hoe gebeur dit dat ‘n land waarvan die grondwet nie net die reg op uitdrukking waarborg nie, maar een van die min grondwette is wat pers- en ander mediavryheid pertinent daarby voeg (art. (16) (1) (a)), op ‘n indeks as “gedeeltelik vry” beskou word?

Soos alle ander menseregte wat in die grondwet vervat is, kan ook hierdie reg deur onder meer maatreëls en ander wette beperk word, maar hierdie beperkings mag nooit so wees dat dit die oorspronklike reg effektief vernietig nie. By die uitleg van wette bepaal die grondwet self ook (art 233) dat voorkeur gegee moet word aan enige redelike uitleg wat in ooreenstemming met internasionale reg is.

Wanneer state die mediavryheid begin beperk, word gewoonlik in terme van ‘n veiligheidsbedreiging geargumenteer. Vroeër vanjaar het die Nederlandse veiligheidsdiens vir ‘n ligte Watergate gesorg deur ‘n koerant en spesifiek ‘n joernalis se kommunikasie af te luister. Die staat het aangevoer dat dit nodig was weens die veiligheidsrisiko wat dié joernalis se beriggewing veroorsaak het terwyl die Dalai Lama op besoek aan die land was. Die staat het verloor.

Dit is tog nodig om ‘n oomblik stil te staan by hoe ‘n terreurbedreiging en die media ‘n wisselwerking op mekaar kan hê.

Terreur word dikwels as propaganda van die daad beskryf. Dit is ‘n vorm van kommunikasie, en wil ‘n boodskap by die teiken uitkry. Die wêreld is die gehoor, en die terroris wil hê baie mense moet kyk en hoor, nie noodwendig baie mense dood hê nie. Van die skrywers wys daarop dat dit dikwels baie makliker sou wees om ‘n stad se waterwerke te vergiftig as om ‘n bom in ‘n straat te laat ontplof. Die bom bied egter ‘n veel beter “teater” wat hom in die sitkamers van mense dwars oor die wêreld afspeel.

Lande gebruik dikwels terreurgroepe om oorlog deur afstandbeheer teen ander lande te voer. Beide die VSA en Israel vaar op Verslaggewers sonder Grense se persvryheidindeks veel beter binnelands, as in gebiede met veiligheidsprobleme wat beset word. Die VSA behaal binnelands die 20ste posisie maar in die buiteland (bv Irak) neem dit die 108ste posisie in. Israel behaal binnelands die 93ste plek, en in besette gebiede die 150ste. Die Palestyne owerheid vaar nog swakker, met die 161ste plek. Suid-Afrika, eens die mees persvrye land in Afrika, lê nou in die 33ste posisie na onder meer Ghana en Mali. In 2006, toe daar sprake van soortgelyke wetgewing was, het Suid-Afrika tot die 44ste plek teruggesak. In 2003 was Suid-Afrika nog in die 21ste posisie en die mees persvrye land in Afrika waaroor die regering se kommunikasieliggaam groot gewag gemaak het.

Die veiligheidskonteks was ook in die vroeë tagtigs die grondslag van die destydse Erasmuskommissie van ondersoek na mediavryheid. Toe ook het die media gemeen bestaande wetgewing het reeds meer as voldoende beskerming gebied. ‘n Senior joernalis het op die integriteit van die media gewys, deur te meld dat elke beduidende koerant in sy lêers genoeg inligting het om ‘n regering te sink, maar dit weens integriteit nie gebruik nie. Later twee rektore in dieselfde stad gelyktydig skelmpies gehad wat buitengewoon bevorder is, maar dit het nie die media gehaal nie.

Speel veiligheidsoorwegings nou ‘n bepalende rol in planne om die media in die bek te ruk?

Jeremy Cronin, prominente SAKP-lid en adjunk-minister van Vervoer, meen byvoorbeeld ‘n regstelling agterna, ontdaan nie die skade wat in die eerste plek deur foutiewe beriggewing aan ‘n persoon aangerig is nie.

Die ANC-jeugliga se leier, Julius Malema, het onder meer die voorgestelde beperkings as nodig beskryf omdat die media nie die rewolusie genoegsaam ondersteun nie.

Kortom, uit die ANC-geledere kom nie ‘n goed genoeg gesinchroniseerde boodskap om die argwaan teen die media mooi in ‘n neutedop te kan saamvat nie. Die implikasies van die voorgestelde wetgewing is egter duideliker: Dit gaan dit vir die regering makliker maak om korrupsie toe te smeer. Dit word byvoorbeeld as onwaarskynlik beskou dat oud-polissiekommissaris Jackie Selebi ooit suksesvol vervolg sou kon word as die voorgestelde wetgewing reeds in plek was. Dit kan ondersoekende joernalistiek onmoontlik maak.

Van die voetsoolvlak in die ANC-dampkring word onder meer die volgende gereeld gehoor:

– Die media berig net oor die slegte, en “nooit” oor prestasies van ANC-beheerde rade of die regering nie.

– Die media is nie voldoende getransformeer nie, en misdaad teen blankes kry nie soveel dekking soos wanneer swart mense die slagoffers is nie.

– Die huidige persombudsman beteken dat die pers oor homself polisieman speel en as regter optree. Dit moet deur ‘n “onafhanklike” liggaam gedoen word.

– Daar is slegs twee groot pershuise, en beide steun nie die ANC / regering nie.

Wat die laaste bewering betref, moet in gedagte gehou word dat geen politieke party ooit genoeg en nog minder te veel mediadekking kan kry. Oud-Minister Blaar Coetzee het by geleentheid gesê vir ‘n politieke party is daar nie so iets soos slegte publisiteit nie, net publisiteit. Sy party het egter later, te midde van die Inligtingsdebakel, die Citzen met staatsfondse opgerig omdat die destydse Engelse pers min of meer die geledere teen die regering gesluit het. Bykans elke politieke party in die land doen groot moeite om ‘n behoorlike media-arm te hê, en hul mediaverklarings so verbruikersvriendelik as moontlik by die media te kry.

Van die media se kant word nuuswaardigheid egter nie net deur die inhoud bepaal nie, maar die grootte van die party wat dit uitreik, en hoeveel steun so ‘n party min of meer by die lesers het. Koerante het egter ook hul eie verklaarde waardestelsels, en hoe meer ‘n party se beleid daarmee ooreenstem, hoe gunstiger nuusdekking kan dit verwag.

Weens die tegnologie en finansiële faktore, en die opkoms van gemeenskapsmedia, is al hoe meer mense vir hul nuus afhanklik van media wat nie ‘n span joernaliste het nie. Dit wat persklaar na die media kom, kry gewoon voorkeur bo dit waar die media moet kostes aangaan om na nuuskonferensies te ry, en in die proses dikwels ‘n nuuskantoor onbeman laat. Sommige partye “vrek” egter oor mediakonferensies, en kla dat sommige media doodeenvoudig nie daarby kan uitkom nie, al wil hulle hoe graag. (En dan begin dit gereeld laat wat beteken dat joernaliste wat hul tyd fyn moet sny dikwels moet vertrek voor die nuuskonferensie begin het).

Cronin verwys na wat hy as die sukses van die Openbare Beskermer in “onafhanklike” beregtiging noem. Sy keuse van om hierdie liggaam as voorbeeld te gebruik, veral onder die leiding van die vorige hoof, Lauwrence Mushwana, was waarskynlik ‘n ongelukkige keuse. (Waar Cronin kla dat ‘n regstelling agterna – veral as dit minder prominent geplaas is as die oorspronklike berig – nie die skade aan ‘n persoon regstel nie, sit die Openbare Beskermer al meer as tien jaar op ‘n verslag wat iemand wat na 1994 onregmatig benadeel is, skoon verklaar, maar dit gewoon nie uitreik nie, ten spyte daarvan dat die OB by pres. Zuma se tolvrye nommer verkla is, en ook by die VN se Menseregteraad).

Is daar ‘n geldigheid oor die ANC se besware teen die bestaande persombudsman?

Tydens een van die Reitz-4 se hofverskynings het die landdros die media en politici gewaarsku om nie die hof se bevindinge vooruit te loop nie. In die volgende uitgawe van Rapport verskyn egter ‘n brief waarin onder meer na die Reitz-4 as misdadigers verwys word. ‘n Klag by die Persombudsman lewer niks op nie.

In die RSG-besprekingsprogram, Kommentaar, is op die probleem van onervarendheid van joernaliste gewys, en wat tot baie blapse onder meer op die regstegniese terrein lei. (dan wil ‘n mens nie eens na die invloed van Engels op Afrikaanse beriggewing wys nie waar wetsatikels gereeld “seksies” word, en “setels” gereeld “sitplekke.”

In die “goeie ou dae” was dit ‘n redelik algemene praktyk om beginner-joernaliste ‘n ruk lank as hofverslaggewwers te laat werk om hulle vertroud te maak met absoluut akkurate verslaggewing. Na dit onder die knie gekry is, kan na ander meer gesogte “beats” soos landbou en die politiek beweeg word. Wêreldwyd is daar egter ‘n neiging tot verjonging in die redaksiekantore met die gevolglike verlies aan kundigheid.

Tegnologie speel ook ‘n belangrike rol. Waar verslaggewers in die “ou dae” mediaverklarings wat per teleks of per faks ingekom het, nog moes oortik, leen goed-saamgestelde mediaverklarings wat per e-pos ontvang is hulle daartoe dat elektronies “geknip” en “geplak” kan word. Sonder ‘n redelike kennis oor die onderwerp waaroor die verklaring handel, kan foute deurglip. Is dit oorgetik, is twyfelagtighede uitgelaat of opgevolg.

Opsommend: Die media kan plek-plek meer doen om te verhinder dat soveel foute gemaak word. Of ‘n voorhamer nodig is om dit te vermag is egter ‘n ander vraag. ‘n Mank demokrasie is ‘n duur prys om vir ‘n pynlik korrekte media te betaal wat nie kan waag om iets te bevraagteken nie.

casino gaming topcargo отзыв

Herrie se kerrie: Planne met inbrekers

Herrie lees van die vele voorvalle van inbrake by huise en ondernemings in Bethlehem waar die skelms toegang deur die dak gekry het.

Gelukkig voorvalle, en nie afvalle nie, na aanleiding van die inbreker in Amerika wat deur die plafon geval het en toe ‘n suksesvolle eis teen die huiseienaars ingestel het vir die beserings wat hy opgedoen het.

En dan wil Herrie tog ook maan teen die eienaars wat so video-kameras vir sekuriteitstoerusting inspan. Video-opnames, so blyk dit, is in Suid-Afrika groot moeilikheid. Dit kan maklik tot eise van ‘n miljoen rand of so in die gelykheidshof lei.

Gebruik liewer ‘n polaroid-kamera. Los een in die huis. Suid-Afrikaanse diewe het ‘n onblusbare voorliefde om mekaar met kameras af te neem, en as die foto’s dan wit uitkom, word dit net daar gelos. Wanneer die huismense tuis kom, kry hulle die mooi klaar ontwikkelde foto’s in hul geplunderde huis. Die diewe met breë glimlagte op hul bakkies.

Maar terug na Amerika. Dis kan soms regsgewys ‘n vreemde plek wees. Soos die ouens wat uitgevang word dat hulle regsaanspreeklikheidsversekering uitneem, en hulself dan “per ongeluk” beseer. Dan stel hulle eise teen hulself in, en die regsaanspreeklikheidsversekering moet opdok. Een het so ver gegaan om homself met ‘n boemerang raak te gooi. Of die versekeraar hiervoor geval het, kan Herrie nou nie onthou nie. Herrie meen dié eis het geboemerang.

Of ‘n inbreker wat deur die dak inkom, en deur muis- en rotvalle wat in die plafon gestel is gevang word, ‘n eis teen die eienaar kan instel weet Herrie nou nie. Normaalweg word gesê iemand wat “met vuil hande” (onregmatig) optree, nie ‘n eis kan instel as hy seerkry nie. Veiligheidshalwe, moet dan tog maar nie bokant die plafon gaan skoonmaak nie. Dan het daai inbreker vir seker baie vuil hande.

Dan raak dit nogal ‘n speletjie om te dink watter soort teenspoed ‘n mens alles daar bo in die plafon vir die inbrekers kan voorberei.

Groot Herrie meen dit kan nogal werk as daar skielik ‘n laken soos ‘n spook “opstaan” as die teenwig versteur word, maar Mev. Herrie meen dit kan dalk veroorsaak dat die inbreker hom oop skrik, en dan is skoonmaak ‘n noodsaaklikheid as ‘n mens in die huis wil huishou.

En as die leser dalk meen van die bloeddorstige voorstelle wat gemaak word is bietjie wreed, of nog erger, ‘n skending van die arme inbreker se regte soos vervat in die Handves van Menseregte, dan sê Herrie daai een het nog nie die gevoel ervaar om in sy geplunderde huis te kom nie. Daai ervaring van ‘n skending van ‘n mens se privaat ruimte is onbeskryflik. Dan dink mense wrede goed uit.

Groot Herrie en ‘n maatjie het kleintyd ook om die Herries se huis allerlei strikke vir skelms gestel. Dit het klaarblyklik gewerk, want Groot Herrie het ‘n liederlike knop teen sy kop gehad toe dit getoets is.

Of die tannie wat by die polisie gekla het dat iemand haar saans oor die kop slaan as sy om die huis gaan kyk of alles in orde is. Die sersant kom kyk, en toe hy terug in die huis kom vra die tante of hy kon agterkom wat aangaan.

“Ja, die tweede keer toe ek om die huis loop het ek ook op die hark getrap.”

Wat gee die nedia vir mediavryheid om?

In die onlangse debat oor mediavryheid in Suid-Afrika en die ANC se moontlik inkorting daarvan, is daar oor een kardinale kwessie geswyg, naamlik die rol van die media self. Beskik die Suid-Afrikaanse media, met hul geskiedenis van politieke en etniese propaganda – veral anti-Afrikaner-propaganda – oor enige morele kapitaal om beswaar teen groter regeringsbeheer oor die tradisionale media te maak?

Sinici sal sê dat, indien die media se inhoud onder beheer van ‘n ANC-komitee geplaas word, niemand die verskil sou agterkom nie. Volg die SAUK, asook die Avusa-, Independent- en Naspersgroepe nie reeds in meerdere of meerdere mate die ANC-ideologie slaafs na nie?

Die Suid-Afrikaanse media het nog nooit werklik vrye debat of ondersoekende joernalistiek beoefen nie. Afgesien van die geelpersskandale oor Joost of Steve wat dikwels die voorblaaie haal, is die meeste ander skandale wat op die lappe kom, afkomstig van die nasionale inligtingsdiens of selfs van buitelandse geheime dienste. Ons joernaliste verteenwoordig blote tusengangers in ‘n groter ideologiese en strategiese spel wat dikwels van buite ons landsgrense bepaal word.

Ook beskik die media hier te lande oor ‘n lang geskiedenis van etniese en politieke propaganda wat skaamteloos oor dekades gevoer is. Daar is min integriteit of verbintenis tot die waarheid. ‘n Goeie storie vir ‘n Suid-Afrikaanse joernalis is een waarin jy ‘n openbare figuur of ‘n lid van die publiek kan swartsmeer. Geweldsmisdaad, wat normaalweg sonder konteks aangebied word as iets so onvermydeliks soos reën of sonskyn, bied verdere sensasiemateriaal aan die media.

Belangrike kwessies word deur die media verswyg en joernaliste word soms verbied om oor bepaalde sake of persone te berig. Neem byvoorbeeld die begrippe “selfbeskikking” of “Afrikanervolkstaat” wat vir vele van ons mense brandende vraagstukke is, maar waaroor geen koerant of TV-kanaal vrye debat sal toelaat nie. Dit pas gewoon nie in by die Anglo-Amerikaanse “finale oplossing” wat sedert 1994 op ons van toepassing is nie. En ek gebruik hier doelbewus die term “finale oplossing” met sy konnotasies van volksmoord, want die eksistensiële aanslag op ons instellings, taal, kultuur, veiligheid en menswees wat ons vandag in dié land beleef, is niks minder as dit nie.

Spraakvryheid of die “audi alterem partem”-reël van Romeins-Hollandse reg, word as ‘n reël nie deur die hoofstroommedia in ons land eerbiedig nie. Merendeels is hul beriggewing, aanbieding en veral meningstukke eensydig, stiksienig en gedienstig aan die heersende orde.

Liberalisme is veronderstel om die heersende idee in ons land te wees, met sy implikasies van verdraagsaamheid en verskillende waarhede of sienings wat toegelaat moet word om vrylik geuiter te word. Die media doen egter sy bes om juis net een stereotipe siening van ons land en sy geskiedenis aan lesers en kykers op te dring: dié wat deur die ANC en SAKP se ideoloë vervaardig is. Dus is die enigste liberalisme waarvan daar in Suid-Afrika sprake is totalitêr van aard, waarby spraakvryheid en verdraagsaamheid geen rol speel nie.

Oor ‘n tydperk van maande en jare het koerante in die Nasionale Persgroep, asook die Afrikaanse TV-kanaal, KykNET, gepoog om my as “rassis” uit te skel en te stereotipeer. In pleitstukke wat tans voor die hof dien in die lastersaak wat ek teen Naspers aanhangig gemaak het, erken Die Burger dat die koerant my belaster het, maar vind dit terselfdertyd “in die openbare belang”. Naspers se uiteindelike doel is om my die swye op te lê en te sensureer, omdat ek na ongemaklike waarhede verwys en nie die eendimensionele aard van die openbare debat in ons land eerbiedig nie.

Daar was ‘n tyd, moontlik in die sestiger- en sewentigerjare, toe die Afrikaanse media en veral Naspers dalk ‘n soort spraakvryheid en sogenaamde demokratiese debat beoefen het, maar Die Burger en sy susterskoerante val vandag terug op die ou tradisie van propagandamondstukke vir ‘n ideologie te wees. In die verlede het hulle die Nasionale Party dikwels slaafs nagevolg. Al hul vyande was óf “ekstreem links” óf “verregs” en dié is met oorgawe verguis. Vír ‘n lang tyd het die Nasperskoerante hulself daarop toegelê om “die regse gevaar” onder Afrikaners in die vorm van die HNP, KP en Vryheidsfront hand en tand te beveg. Toe die linksomkeer in die vroeé negentigerjare kom, het die Nelson Mandela-persoonlikheidskultus, asook wat hulle as “demokrasie” beskou, die grondslag van ‘n nuwe propagandaveldtog geword.

Tot redelik onlangs is alle kritiek op die huidige bestel met sy korrupsie, geweld en minderheidsverdrukking as “verregse nostalgie oor apartheid” veroordeel. Rubriekskrywers en kommentators het eindelose ophemelings van “ons wonderlike grondwet” – waarvan feitlik elke klousule in terme van ras gekwalifiseer is – gepubliseer.

Die feit dat Suid-Afrika so korrup geraak het dat die polisiehoof vir korrupsie tronk toe gestuur word en radikale grondhervorming voor die deur lê, met nasionalisering wat by die 2012-kongres van die ANC ‘n besprekingspunt gaan wees, pla nie ons hoogheilige media nie. Wel ‘n ingryping in hul skyn-“onafhanklikheid”, want elkeen van die groot mediagroepe dien een of ander meester, al is dit bloot Mammon en die groter Anglo-Amerikaanse Ryk waarvan hulle die idees en waardes aan ons opdring.

Eintlik is dit ‘n geval van slim vang sy baas. Want wie is verantwoordelik vir die ineenstorting van die ou orde en die ANC se revolusionêre oorname van die weermag, polisie en staatsapparaat, anders as die Suid-Afrikaanse media? Jare lank is alles in die land in die naam van “apartheid” verguis en verdag gemaak. Die feit dat ons toe skoon water, elektrisiteit, werkende hospitale en munisipaliteite gehad het, het vir niks getel nie. Al waarvan die meeste joernaliste en redakteurs gedroom het, was van revolusie en sogenaamde “demokrasie” wat eintlik maar net ‘n ander woord vir ANC-oorheersing is.

Daar sou nooit sanksies vanuit die buiteland gewees het indien ten minste ‘n gedeelte van die plaaslike media nie jare lank met groot fanfare en baie onpatrioties ‘n vertekende beeld van ons land uitgestuur het nie. Dit geld veral die onliberale Engelse media wat in Afrikanerregering iets boos gesien het en wie se joernalistieke integriteit reeds met hul onredelike etniese haat jeens Afrikaners by die deur uitgewaai het. Die verwronge beeld van ons werklikheid waardeur Afrikaners gestereotipeer en as moordlustig en boos voorgestel is, terwyl swartes as lydende engeltjies geskilder is, is vandag steeds met ons.

Noudat, in die beroemde woorde van Pierre Vergniaud, “die revolusie sy kinders verorber” en die redaksiekantore self gevaar loop om onder revolusionêre beheer te kom, word daar luidkeels beswaar gemaak.

Persvryheid en meningsvryheid het in Suid-Afrika gesterf die dag toe die leuen geseëvier het. Gegewe die vele krisisse in die land, bestaan daar geen oop gesprek oor die oorsake daarvan of redelike alternatiewe nie. Want terwyl die media blou moord skree oor moontlike beheer deur die staat of die ANC, weet hulle aan watter kant hul brood gebotter is en dit is aan die kant van dieselfde ANC.

Ek moet sê dat ek persoonlik al hoe minder Suid-Afrikaanse koerante lees. Dag na dag en week na week is dit dieselfde onnosele en dikwels ongekunstelde menings wat aangebied word. Sapa is reeds ‘n vertakking van die ANC, want die mees absurde mediaverklarings deur die ANC-jeugliga of Jong Kommuniste word klakkeloos die wêreld ingestuur terwyl werklik belangrike nuus of verklarings deur die agentskap geïgnoreer word.

Die absurde beriggewing tydens die moord op Eugène Terre’Blanche was waarskynlik die laaste spyker in die doodskis van ons gedrukte media. Berigte oor kondome en toespelings op Terre’Blanche se gewaande homoseksualisme het op voorblaaie verskyn, met die aktiewe deelname van die nasionale inligtingsagentskap. Voortaan sou ‘n groot deel van die media geen geloofwaardigheid meer geniet nie.

Was dit nie vir die internet nie, sou ons reeds in ‘n totalitêre eenpartystaat geleef het, met die instemming van die media. Die redaksies van die meeste koerante, radiostasies en TV-kanale is dermate tot die revolusionêre transformasie van Suid-Afrika verbind dat hulle enigiets van die regerende party sal aanvaar, van grondhervorming en nasionalisering tot anti-blanke rassisme waarvan die hele politieke en ekonomiese stelsel deurtrek is.

Nog nooit was ondersteuning vir alternatiewe media in Suid-Afrika, veral op die internet, so belangrik soos nou nie. Want die hoofstroommedia is reeds deur die ANC gekoöpteer, al gee hulle self voor om nog “onafhanklik” te wil wees.

Om by ‘n volkstaat uit te kom (3)

Dit sal realisties wees om te aanvaar dat ‘n volkstaat wel op die lang termyn haalbaar is, mits daar eers aan sekere voorvereistes voldoen word.

Die heel belangrikste is dat die Afrikanervolk, wat tans herderloos is, as volk sal moet oorleef. Ek praat nie van die taal nie, maar van die etniese siel van die Afrikaners. Sonder ‘n volk kan ‘n volkstaat nie bestaan nie.

Die tweede is dat die leierskapsvakuum wat tans bestaan deur ‘n verteenwoordigende gesagsowerheid gevul sal word en waaruit die sterk en aanvaarde leiers na vore sal tree.

Derdens moet ‘n geïntegreerde vryheidsprogram as amptelike beleidstuk vir die Afrikaners deur die AO opgestel,aanvaar, verkondig en geïmplementeer word. Hierdie vryheidsprogram moet die tydsduur, wat etlike dekades mag neem vir ‘n volkstaat om tot stand te kom, oorbrug sodat Afrikaners se fisiese en geestelike weerbaarheid verseker sal wees.

Daar moet nie net aan een aspek gewerk word terwyl ander belangrike sake verwaarloos word nie. Die implementering van sodanige plan kan al die moontlike opsies vir selfbeskikking implementeer, byv.

· Op derdevlak regering kan belastingbetalersverenigings (BBV) regoor die land saamspan om nouer met mekaar te skakel en sorgdra dat hulle nie slegs op die huidige swak dienslewering fokus nie, maar ook op kulturele verwaarlosing, asook maatskaplike sorg vir sorgbehoewende Afrikaners. Laasgenoemde is ook ‘n regeringsplig wat nie nagekom word nie en wat die BBV self kan verrig en kan deel van die munisipale belasting daarvoor aanwend.

· In stede met groot konsentrasies Afrikaners kan Afrikaners begin aandring op beheer oor eie skole, hospitale, polisiëring, kultuurontwikkeling, ens. Groot volksaamtrekke vir bepaalde herdenkingsgeleenthede, sal verder sorgdra dat die volkswil wat tans swak is in die stede,sal herontwaak.

· Die AO kan begin om ‘n gebied te identifiseer wat as outonome volkstaat sal dien. Daardie gebied sal per definisie ‘n leë gebied moet wees omdat geen regering sy belastingbasis in bestaande stede sal prysgee nie. Die Orania-proefprojek kan as model dien, maar sal op ‘n gans ander skaal beplan moet word om te realisieer, aangesien ‘n volk eers op die gebied gestig moet word voordat daardie volk ‘n staat kan stig. Meer as net ‘n vryheidsdroom gaan benodig word.

Die res van hierdie artikel wil ek nou wy aan ‘n konsepprogram om by ‘n volkstaat in ‘n leë gebied uit te kom. Dit sal die laaste stap van die HOE vraag binne ‘n leë gebied miskien beantwoord.

Soos wat Orania ‘n proeflopie van ‘n beskeie eiendomsontwikkelingsprojek is, so kan die nuwe volkstaat ook ‘n eiendomsontwikkelingsprojek wees, maar dit sal op ‘n megasskaal moet geskied. Die tyd het nou gekom om die historiese moment wat tans bestaan, aan te bgryp. Sulke historiese momente kom nie dikwels voor in ‘n land se geskiedenis nie. Talle voorbeelde kan opgenoem word waar die oomblik aangegryp was en waar ‘n land totaal verander het. (Die val van die Berlynse muur het Oos- en Wes-Duitsland weer herenig en het Berlyn weer die Duitse hoofstad geword.)

In 1994 het die historiese moment vir die nuwe Suid-Afrika bestaan, en ‘n oorblufte Afrikanervolk in spanning agtergelaat. Daardie volk was polities totaal verlam en verward en niemand kan dus verbaas wees dat Afrikaners polities gesproke in trurat beweeg het nie. Die tydsberekening vir saamstaan en saamwerk was toe nog nie reg nie.

Vandag, sestien jaar later, na die Malema manewales en ET se dood, het Afrikaners weer wakker geskud. Die historiese moment het nou aangebreek en Afrikaners moet die dag aangryp met die stigting van ‘n owerheid wat die leierskapvakuum sal kan vul en wat sterk leiding na selfbeskikking sal kan gee.

Ek wil die werk van die AO nie vooruitloop nie, maar wil tog ‘n praktiese en haalbare visioen daarstel wat van waarde mag wees.

My hipotese is dat ‘n nuwe staat ‘n massiewe eiendomsontwikkelingsprojek moet wees wat volgens dieselfde norme en riglyne as enige ander megaprojek bestuur word. Daar moet eers deeglik deur stads- en streeksbeplanners beplan word en hul voorstelle op gedetailleerde kaarte en planne vasgelê word. Waarde moet aan erwe, sake- en nywerheidsentra toegeken word en infrastruktuur soos water, paaie, riolering kragvoorsiening, skole, hospitale ens., sal beplan en die kostes daarvan bereken moet word. Van hierdie infrastrukture kan geprivatiseer word en kan as beleggings-geleenthede beskou word.

Professionele eiendomsontwikkelaars sal daarna ‘n bemarkingsaksie, wat op winsbejag ingesteld is, loods om sukses te verseker.

My visie is dat die gebied al langs die suidelike oewer van die Oranjerivier as bestemde gebied vir eiendomsontwikkeling stelselmatig aangekoop word. Nuwe dorpe kan dan soos ‘n string pêrels al langs die rivier opgerig word; baie soos die dorpe en stede langs die Ryn in Europa.

Die Oranjeriviier kan dan die ontwikkelingsas of korridor wees waarbinne ekonomiese aktiwiteite sal plaasvind. Lang smal dorpe, word dan al langs die rivier in half-hektaar standplase uitgemeet vir die eerste dorp se 4000 huise. Een so ‘n dorp sal dan ongeveer vyf kilometer lank by ‘n halwe kilometer breed wees.

In die middelpunt van die dorp word die sakesektor, reeds beplan en ruimtes vir skole voorsien. Tussen dorp A en dorp B (die pêrels) word die nywerheidsgebiede uitgemeet en nywerheidsparke aangelê. Die watersuiweringswerk sowel as die rioleerplaas word ook daar beplan, sodat dit in die volgende aangrensende dorp se behoeftes ook kan voorsien. Tweelingdorpe deel dus ‘n gemeenskaplike infrastruktuur tussen hulle.

Wanneer die twee dorpe klaar beplan is, word daar met ‘n konsortium van eiendomsontwikkelaars onderhandel om die erwe te bemark en te ontwikkel. Ek sou plaaslike voorafvervaardigde huise, verkies sodat die nuwe inwoners hul huise met eie arbeid self kan oprig, of deur hoogs geskoolde plaaslike kontrakteurs met baie min arbeid opgerig word.

Die erwe moet groot genoeg wees sodat inwoners hul eie groente en vrugte kan kweek; ook vir bemarking in die aangrensende Vrystaatse dorpe. Kweekhuise, sontonnels en skadunette kan deur inwoners op die erwe opgerig word vir die kweek van spesialiteitsvrugte en – groente vir uitvoer na die buiteland (NSA).

Dit is egter onwaarskynlik dat inwoners ‘n bestaan net daaruit sal kan maak, maar vir ekstra inkomste sal daar werk in fabrieke en werkswinkels wees, asook in winkels, in hospitale, in skole ens., waar professionele inwoners hul normale beroepe sal kan beoefen.

‘n Deeglike omgewingsimpakstudie sal benodig word, aangesien die natuurlike omgewing plek sal moet maak vir paaie, geboue ensovoorts.

Intussen werk die AO nougeset voort met sy skakeling op diplomatieke terrein, met bestaande belange organisasies, met die staat, met finansiële instellings, met ontwikkelaars, met regsentiteite en met herontwakingsprojekte om die besoedelde gemoedere van Afrikaners te reinig en sy volkswil te verterk.

Dan kan die musiek begin.

Johann Wingard

24 Julie, 2004

зал с камином в доме Фильчаков

Poskaart uit Jerusalem

Die afgelope paar dae is ek op uitnodiging hier in Jerusalem. Ek is aangenaam verras deur hierdie ou, ou stad met sy sandkleurige, geometriese geboue van Jerusalemsteen, die versamelnaam vir allerlei soorte kalksteen wat al eeue lank hier vir bouwerk gebruik word. ‘n Mens dink onwillekeurig aan D.J. Opperman se “engel uit die klip”, want hier bou die mense geboue om vir ewig te hou.

Op straat sien ‘n mens vele ortodokse Jode, die mans met hul kenmerkende breërand, swart hoedens en die vroue met kopdoeke. Blykbaar is die geboortesyfer van ortodokse en sogenaamde ültra-ortdokose” Jode gelykstaande aan meer as sewe kinders per vrou, met die gevolg dat reeds 70% van die stad se inwoners uit polities regse, ortodokse Jode bestaan. Die laer gradeklasse op skool is reeds deur hierdie groot aantal godsdienstige kinders oorgeneem.

Ook die Afrikaner beskik, anders as die meeste Christene, oor ‘n sin en ‘n liefde vir die Ou Testament, die verhaal van die Israeliete se swerftog in die woestyn nadat Moses hulle uit Egipteland uitgelei het. Dan is daar die jaar 1948 wat sowel die aanvang van die staat Israel as die bewindsoorname van die Nasionale Party in Suid-Afrika gesien het. Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare was daar militêre samewerking tussen Israel en Suid-Afrika. Met die val van die Afrikaner in Suid-Afrika ná die De Klerk-oorgawe, het ons land een van die mees anti-Israelse state ter wêreld geword met die ANC wat openlik vir die Palestyne teen die Jode kant kies.

Afrikaners en Jode het vele dinge in gemeen, onder andere dat ons in die wêreld ongewild is. Die Afrikaner se politieke selfmoord het hom nie gewilder gemaak nie. Inteendeel, terwyl ons voorheen in ‘n mate deur ons vyande gevrees en dus gerespekteer is, word ons tans net geminag en is veronderstel om ons ondergang en verdwyning as volk en kultuur met blybmoedigheid tegemoet te gaan. Vandag gaan die grootste radiostasie in Israel met my ‘n onderhoud voer en dit is een van die dinge waarteen ek die luisteraars wil waarsku, naamlik dat oorgawe terwille van vrede aan jou vyande soos die Afrikaner dit gedoen het ten alle koste deur Israel vermy behoort te word. Dis beter om ongewild te oorleef as om te sterf.

Die Afrikaner, wat tans op soek is na sy Nuwe Jerusalem of ‘n nuwe volkstaat waar ons uiteindelik veilig en voorspoedig sonder diskriminasie sou kon leef, kan egter ook vele lesse by die Israeli’s leer. Golda Meir het op ‘n stadium gesê: “Ons beskik oor ‘n geheime wapen; ons het nêrens anders om heen te gaan nie.” Is dit nie ook die geval met ons nie? Die ander Europeërs in Afrika – Britte, Franse, Portugese – kon almal na hul lande van oorsprong terugkeer toe hulle deur revolusionêre swart bewinde verdryf is, maar ons staan met ons rûens teen die see.

Ek is verras deur die groot aantal mense in Israel wat ons steeds goedgesind is. Vele Afrikaners is geneig om Jode aan die hand van radikale, kommunistiese Jode van die SAKP en ANC gelyk te stel, maar Israel is oorwegend ‘n konserwatiewe land en raak by die dag meer konserwatief, vanweé die hoë geboortesyfer van die ortodokses.

Terwyl Jerusalem die godsdienstige en politieke hoofstad van die land is, verteenwoordig Tel Aviv die sekulêre handelsentrum’n soort Johannesburg met hoë geboue, banke en ander maatskappye. Die Ben Gurion-lughawe is ‘n pragtige gebou, met iets monumentaals daarin, ‘n soort eietydse weergawe van die Bauhaus. Onderweg na Tel Aviv in die bus en omring deur klipwande langs die snelweg, sien ek skielik ‘n olyfboord wat hom in Bybelse simboliek aan my opdring. Dis belangrik om vrede na te streef, sowel vir Jode as Afrikaners, maar indien jou vyand nie tot vrede bereid is nie, is daar geen ander keuse as om self paraat te wees nie.

Oral in Israel by winkelsentrums word ‘n mens vir potensiële bomme of wapens gekontroleer, net soos in Suid-Afrika in die tagtigerjare ná die Kerkstraatbom toe die ANC stedelike terreur teen ons gepleeg het. Vandag vrees ons nie meer b omme in die winkelsentrums nie, maar wel die konstante aanvalle deur rassemoordenaars, verkragters en rowers wat blykbaar kenmerkend van “vrede en demokrasie” in Suid-Afrika geword het. Ek vra myself af wat nou eintlik die beste is: om ‘n eksterne vyand te hê wat bereid is om terreur te pleeg of om jou vyand aan die boesem te druk sodat hy jou in jou garagepad, in jou huis of op jou plaas kan kom aanval? Op straat in Israel voel ek veel veiliger as in Suid-Afrika, want geweldsmisdaad is hier laag en die bevolking is min of meer homogeen Joods, met Arabiere wat apart in hul eie buurte woon.

Die Duitse politieke filosoof Carl Schmitt het beweer dat vyandskap ‘n mens se politieke verhoudinge met ander bepaal en dit is baie waar. Daar gaan nie ‘n dag in Suid-Afrika verby dat ons nie daarvan bewus raak, hetsy deur die uitsprake van Malema, hetsy deur die arsenaal rassewetgewing wat die ANC voortdurend teen ons ontplooi, dat ons steeds in ‘n staat van vyandskap met die radikale swart elite van Suid-Afrika leef nie. Al is daar geen bomme in supermarkte meer nie.

Opvallend oor Israel is die wyse waarop Hebreeus as nasionale taal gehandhaaf word. Weliswaar is die meeste openbare tekens tweetalig in Hebreeus en Engels, maar die Hebreeus staan altyd bo om die prioriteit aan te dui. Ander kennisgewings is geheel en al net in Hebreeus en almal praat dit op straat, in winkels en restaurante.

Anders as die Jode van Israel, het die Afrikaner nog nooit sy openbare ruimte behoorlik kon verafrikaans nie en sedert 1994 het ons natuurlik net die agteruitgang van Afrikaans as openbare taal beleef. Tog beskik Afrikaans steeds oor dieselfde potensiaal om in ons toekomstige volkstaat of Afrikaanse republiek ‘n volwaardige nasionale taal te word wat ons mense kan saamsnoer en saambind.

Hier in die Midde-Ooste, die geboorteplek van godsdienste en kultusse, raak ‘n mens bewus van die opkoms van godsdiens – en godsdiensoorlog – in ons tyd. Die sekulêre wêreld van Wes-Europa wat sedert die Franse revolusie in 1789 kerke en staat apart gehandhaaf het, is sienderoë besig om te vergaan terwyl Islam veral besig is om ‘n nuwe teokrasie op die wêreld af te dwing. Dat Europa uiteindelik, juis vanweë die dalende geboortesyfer van agnostiese en sekulêre Europeërs, ‘n Moslem-kontinent mag word, lyk feitlik onafwendbaar.

Terwyl ek so verby die olyfboord en die rotswande in die Heilige Land reis, dink ek weer aan Afrikanerrevolusie, ‘n begrip wat so tien jaar gelede veral deur Carel Boshoff IV voorgestaan is. Soos Israel, sal die Afrikaner sy eie oorlewingsmodel moet vind en moet besef dat politiek, godsdiens en demografie alles ineengestrengel is, sonder die netjiese intellektuele afbakenings wat die filosowe van die Europese Verligting aan ons nagelaat het. Soos vele politieke wetenskaplikes en ontleders al aangedui het, is die tydvak van die Verligting besig om ten einde te loop. Ons word meer en meer gemotiveer deur, hetsy geloof in die klassieke sin, hetsy deur ‘n soort herrese primitiwisme en heidense barbarisme wat in die plek van die gestorwe Verligting gekom het. In Suid-Afrika beleef ons wreedheid en ‘n bloedlus op ‘n vlak soos dit kwalik onder die Asteke van Meksiko bedryf is toe mense daagliks aan hul songod geoffer is. Ons word as’t ware op die maat van ritmiese Amerikaanse popmusiek vanuit Amerika waarmee die massamedia die land oorspoel, uitgemoor. Voorwaar ‘n postmoderne geroffel van tromme.

Indien die Afrikaner hoegenaamd gaan herstel, sal ons radikaal en revolusionêr moet begin dink oor hoe ons, op die rand van ons huidige ondergang, ‘n nuwe identiteit en leefwyse kan smee wat ons kan vrywaar van Europese pessimisme en pasifisme.

Miskien gaan die dag kom dat die Afrikanergeboortesyfer, soos dié van die ortodokse Jode in Jerusalem, die swartman s’n gaan verbysteek. Ek het ‘n broertjie dood aan “Israelvisie” en soortgelyke sektariese idees, maar ons sal na die wortels van ons kultuur en geloof moet terugkeer. Die soort oppervlakkige Amerikaane geloofsherlewings wat ons tans in Suid-Afrika via ‘n figuur soos Angus Buchan ervaar, toon dat daar by ‘n groot aantal mense ‘n soeke na standvastigheid en ‘n toenemende afkeer van die sekulêre, liberale wêreldbeskouing bestaan.

Soos hier in die Heilige Land waar daar geen grense tussen godsdiens en politiek bestaan nie, sal ons ‘n model moet vind wat die Afrikaner in sy totaliteit as mens aanspreek. Die Afrikaner as verbondsvolk wat by Bloedrivier ‘n gelofte afgelê het, sal opnuut na vore moet kom.

Daar is vele Afrikaners wat dink dat die ANC-bewind en die geweldenaars wat ons tans teister deur God gestuur is om ons te teister en te straf omdat ons, soos vele dit stel, “die naam van die Allerhoogste uit die grondwet geneem het”, Sondagsport en ander vorme van sabbatsontheiliging begin toepas het en op baie maniere dekadent geraak het.

Daar is egter ook ‘n ander interpretasie van dié “toorn van God” wat op die Afrikaner neergedaal het. Gister in ‘n hotel in Jerusalem ontmoet ek mnr. Jan Willem van der Hoeven, ‘n Nederlander en Christen-Sionis wat in die besette gebied woon en ‘n vurige onderteuner van Israel is. Volgens hom gaan dit sleg met ons in Suid-Afrika omdat ons Afrikaners ons rug op die uitverkore volk van Israel gedraai het. Die ANC-bewind is erg anti-Israel en Suid-Afrika se buitelandse standpunt is so te sê dieselfde as die Arabiese en Moslemlande s’n.

Van der Hoeven is ‘n evangeliese Christen, asook vriend van die huidige eerste minister van Israel, en preek regoor die wêreld, veral in die VSA, waar hy die booskap uitdra dat God slegs diegene seën wie se verhouding met die Heilige Land reg is. Blykbaar glo Amerikaanse Christene toenemend dat met Obama, ‘n “halwe Moslem”, in die Withuis, is God besig om een ramp na die ander na Amerika te stuur, waaronder die finansiële krisis en die BP-olielekkasie.

Suid-Afrika het op ‘n stadium, veral onder Vorster, ‘n uitstekende verhouding met Israel gehad. Ná Mandela Jasser Arafat gesoen en Ghadaffi omhels het, is ons definitief in die kamp van die Jode se vyande.

Is Van der Hoeven reg en word ons tans deur God gestraf omdat ons ‘n regering finansier en ondersteun wat Jerusalem vir Islam wil herower?

Dit kan ‘n interessante teologiese en politieke debat word.

Die Afrikaner smag in sy huidige isolasie en staatloosheid na bondgenote. Myns insiens kan ons slegter doen as om die vele historiese bande wat ons met Israel het weer te verstewig. Op die vooraand van die sesdaagse oorlog in 1967 het ‘n Israelse afvaardiging Suid-Afrika besoek om duidendpondbomme te koop waarmee hul vegvliegtuie uiteindelik die Egiptenare se hele lugmag op die aanloopbaan vernietig het.

Toe PW Botha destyds as minister van verdediging vir Vorster gevra het hoe hy oor die verkoop van die bomme aan Israel voel, het dié geantwoord: “Wel, ons lees uit dieselfde boek, al lees hulle net die eerste helfte. Waarom nie?”

Ek sien dit as my taak om die vriende wat ons hier in Jerusalem het – vandag is daar ‘n moontlikheid dat ek die hoof van die buitelandse komitee in die Knesset gaan ontmoet – van ons volgehoue empatie en ondersteuning te verseker.

Elke Afrikaner behoort vir Israel in hierdie tye te bid waar hulle ook soos ons deur die wêreldmedia verguis word. Miskien reik hulle op hul beurt ook die hand van vriendskap na ons uit en help ons om uit ons eie verknorsing te kom.

куплю бра

Om by ‘n volkstaat uit te kom (2)

In die vorige artikel het ek op die vraag gefokus: Wat is ons opsies vir selfbeskikking?

Vandag vra ek: Hoe lyk die pad vorentoe? Vra vir ‘n politikus, en jy kry ‘n politieke droom vir ‘n antwoord. (WAT) Vra vir ‘n akademikus, en jy hoor ‘n diepgaande ideologiese begronding vir selfbeskikking (WAAROM). Vra vir ‘n nyweraar, en hy vra onmiddellik na die logistiek, dws die HOE?

Ons sal nou fokus op die HOE. Na sestien jaar se wroeging, verdagmakery, en swartsmeerdery onder mekaar moet ons nou in die woorde van adv Ben Pieters SA vra:

“Hoe sit jy ‘n verbrokkelde geheel soos Hompe Kedompie, weer aanmekaar nadat hy van die muur afgeval het?”

Hoe rekonstrueer mens weer ’n volk wat uit tientalle brokstukke bestaan en wie se volkskap deur ‘n groot persentasie van daardie volk as ‘n hersinskim bespot word?

Dit is op hierdie punt waarop die te stigte Afrikanerowerheid moet inskerp om die leierskapsvakuum, wat deur die magsoorgawe gelaat is, te vul. Daar is reeds genoeg hieroor geskryf en wil ek graag aangaan na ander vrae soos:

Hoeveel gaan dit kos om ‘n nuwe staat te stig en waar gaan die geld vandaan kom?

Gestel die AO sou besluit dat die skepping van ‘n nuwe staat in ‘n leë gebied polities die mees haalbare opsie vir territoriale selfbeskikking is, en gestel die AO omlyn die bestemde gebied sodat alle volkstaatgesindes daarin sal kan belê, dan kan mens ‘n paar somme maak.

Gestel verder dat die AO sou aanbeveel dat nuwe dorpe uitgemeet word wat elk ongeveer 4 000 gesinne sal huisves, en gestel dat 4 000 gesinne jaarliks bereid sal wees om na die volkstaat te trek om ‘n nuwe begin te gaan maak, dan sal daar 4 000 nuwe huise per jaar benodig word teen ‘n koste van R1,6 miljard per jaar. Hiervoor begroot mens dan vir baie beskeie huise teen R400 000 elk. Dan is daar nog die koste van die erwe, ens.

Die koste van opslaanhuise wat deur die eienaar self gemonteer word kon dalk die bedrag met die helfte verminder en langsamerhand kan die huise ‘n meer permanente struktuur kry. Net die vervaardiging van die modulêre huise alleen sal reeds ‘n massiewe ekonomiese inspuiting vir die gebied wees.

‘n Nuwe bougenootskap sou geld in die finansiële markte kon leen en verbande aan voornemende kopers toestaan. Namate die maandelikse kontantvloei uit paaiemente groei, verminder die bedrag wat op die markte geleen moet word. Die probleem gaan kom by die skep van die nodige finansiële instrumente wat die mark sal tevrede stel en hier sou oorsese instansies dalk ‘n bydrae kon lewer.

Die infrastruktuur vir elke nuwe dorp vir 4 000 inwoners sal waarskynlik ‘n verdere R500 miljoen bedra, wat op sy beurt deur die volkstaat se belastingbetalers gedra sal moet word. Ons praat dus van ‘n jaarlikse koste van ongeveer R2 miljard wat van êrens moet kom.

Benewens sonkrag, waarvan die kapitale koste nog baie hoog is, is daar sterk aanduidings dat ‘n vorm van aardgas uit die skalieformasies van die Karoo voorkom en Sasol het aangekondig dat hy saam met vennote ‘n eksplorasieprogram van stapel gaan stuur. Elektrisiteit kan deur gekombineerde siklus- (GS-) turbines opgewek word en wat deur daardie gas as brandstof gebruik kan word. GS-turbines gebruik baie min water en het ‘n hoë nuttigheidsgraad, sodat krag redelik goedkoop gelewer kan word. Investering sal stapsgewys vir elke dorp kan plaasvind en reusagtige kragstasies en duur netwerke vermy word.

‘n Dorp van 4000 huise sal ongeveer 40 Mwe krag benodig. Hiervoor is klaar gemonteerde turbines op die mark beskikbaar. Dit sal ‘n wonderlike beleggingsgeleentheid vir internasionale pensioenfondse wees.

Om ‘n nuwe dorp van 4 000 trasionele huise jaarliks te bou sal ‘n arbeidsmag van minstens 5 000 werkers benodig word. Waar gaan hulle bly en waar gaan hul kinders skoolgaan? ‘n Nuwe konstruksietegniek sal dus benodig word sodat eienaars hul huise met drie of vier helpers self sal kan voltooi.

Hierdie hele skema klink byna soos ‘n Ponzi-skema wat oor vier of vyf dekades mag strek; waar nuwe huise deur terugbetaling van vorige huise se paaiemente befonds moet word, maar dit is maar soos dit werk.

Maar vanuit ‘n fisiese oogpunt gesien is dit dus alles teoreties moontlik en sal die geld wel beskikbaar raak as die ekonomiese bedrywigheid van die gebied so ’n volksprojek standhoudend sal ondersteun.

Om swart arbeiders uit die gebied te weer sal ‘n verdere politieke turksvy wees, veral teen die agtergrond van bestaande regstellendeaksiemaatreëls en arbeidswetgewing. Dit sal die taak van ‘n AO wees om daardie probleme op diplomatieke vlak buiteparlementêr op te los.

Dit bring my dus weer by die kwessie van volkswil om ‘n AO te stig en te vertrou, om die toekomspad aan te wys en volkswil te bou deur Afrikaners weer trots op hul volkskap te maak.

Drome droom is maklik.

Dit is die mense wat weer hoop moet kry, en juis daar lê die probleem.

Is Afrikaners bereid om saam te werk?

free bet

Om by ‘n volkstaat uit te kom

Baie Afrikaners praat lukraak van ‘n volkstaat, so asof mens ‘n kleinhoewe gaan koop na waar jy van die werklikhede van die nuwe Suid-Afrika kan ontsnap.

Ons is almal bewus van die wrede werklikhede.

Maar hoeveel van ons weet wat die werklikhede vir die verkryging van ‘n Volkstaat is?

Gedurende die apartheidsjare was dit ‘n relatief maklike opsie vanuit ‘n magspolitieke oogpunt gesien. ‘n Tuisland was vir vir alle etniese groepe geskep, behalwe vir Afrikaners. Laasgenoemde kon net nooit binne die politieke tydsgees van destyds verwerklik word nie.

Tydens die laaste twintig jaar van die Nasionale Party se bewind was die etniese Afrikaner gedeelte van die blanke bevolking as die opposisie beskou. Hul idees van ‘n Afrikanertuisland was toe as ‘n naïewe politieke foefie bestempel. Die HNP het bonop beweer dat hulle nie bereid sou wees om een vierkante duim van Suid Afrika prys te gee nie, wat nog van die oorgrote deel van die land aan die swartes oordra.

Polities was dit derhalwe net nie haalbaar nie.

Prakties sou ‘n Afrikanervolkstaat egter net so maklik opgerig kon word as die swart tuislande, mits dieselfde politieke wil daarvoor bestaan het.

Ek wil nie weer daarvan beskuldig word dat ek die volkstaat idee afskiet nie, maar voel tog geroepe om die werklikhede weer onder lesers se aandag te bring.

Volgens my siening, wat gebaseer is op die VSR se ondersoeke, is daar basies vier streke waar Afrikaners ‘n eie hartland of polities outonome gebiede sal kan uitkerf, naamlik:

die Pretoria Oos, Centurion, Pretoria Noord gebied wat Kleinfontein insluit en tot naby Witbank kan strek. Vanweë die omliggende gebiede se swart inwoners se afhanklikheid van Afrikaners se belastings sal dit polities onwaarskynlik wees. Nogtans sou daar hoogstens tot op derde vlak regeringstatus gevorder kon word, maar met sekere addisionele magte t,o.v onderwys, polisiëring en gesondheidsdienste. Binne hierdie gebied woon daar tans meer as 300,000 Afrikaners en maak dit reeds ‘n meerderheid van die bevolking uit. Net soos die Weskaap, sal dit egter nog onder ‘n ANC-regering sorteer. ‘n Sterk plaaslike volkswil hiervoor is egter ‘n voorvereiste. Die tydskaal hiervoor behoort nie langer as tien jaar van intense politieke aktivisme plaaslik en in die buiteland te neem nie. Of Pretoria se inwoners die nodige volkswil het om vir hul selfbeskikking te stry is egter onwaarskynlik, aangesien verreweg die meerderheid van hulle tans DA-gesind is.
Die Noordwes Kaap wat vanuit Orania kon uitkring deur stelselmatige besetting en ontwikkeling van ‘n altyd groter wordende streek (die oliekol-op-water-gedagte). Om ‘n meerderheid te word sal daar nuwe privaat dorpe gestig moet word wat soos sekuriteitsoorde funksioneer, met gepaardgaande infrastrukturele behoeftes soos skole, winkelsentra, water, krag en rioleringvoorsiening. Hierdie opsie is fisies haalbaar oor ‘n tydperk van 40 tot 50 jaar, mits die ekomnomie sodanige gestimuleer kon word dat minstens 4,000 families jaarliks soontoe sal trek om uiteindelik 300,000 siele te huisves. Met die nodige politieke wil en ondersteuning van buiite die groeiende gebiedsekonomie sal staatstatus teoreties bereik kon word.
Die Suidwes Kaap wat net soos Orania kan ontwikkel, maar sou dit met Orania meeding, dan vetraag dit laasgenoemde se groeipotensiaal, tensy die twee polities gekoppel kan word. Die tydskaal sal dieselfde wees. In beide gevalle moet daar eers ‘n volk gestig word voordat sy volkstaat geëis kan word.
Die kanton-gedagte waar Afrikaanse wyke en dorpe polities afillieer om ‘n outonome gebied te vorm. Soos in Pretoria sal daar hoogstens tot derdevlak regering gevorder kan word.

Natuurlik kan ons aangaan en verder spekuleer, maar hieruit kan mens aflei dat, soos ek vantevore geskryf het, die volkstaat nie vanuit die hemel sal neerdaal nie.

Nou wat maak mens as:

Pretoria se Afrikaners wil nie stry vir hul politieke outonomie nie?
Afrikaners wil nie na die Orania of Suidwes Kaap trek nie?
Die jonger geslag word al sterker deur die nuwe nasiebouproses gebreinspoel om te integreer?
Daar ‘n sterk gesagsowerheid vir Afrikaners, wat die dryfkrag agter die program moet wees, weens verdeeldheid en verdagmakery nie tot stand kan kom nie, of dat mededingende “Volksrade” mekaar se pogings in die wiele sal ry?

En hierdie faktore het eintlik niks met die ANC te doen nie, maar is onder beheer van Afrikaners self. Sou die vier faktore egter wel genoegsaam bestuur kon word en konsensus verkry word, dan moet mens nog rekening hou met die antagoniste binne die parlement.

Eers dan bring dit ons by die regte van ‘n volk onder die Volkereg. Ons moet in gedagte hou dat gebiedsoutonomie slegs geeïs kan word deur die inwoners van daardie gebied. Volkstaters sal, oud en jonk, moet begin om ekonomiese ontwikkeling tin die bestemde gebied te doen sodat voldoende ekonomiese suigkrag opgewerk kan word om mense te lok. As die wil bestaan, sal dit nie onmoontlik wees nie. Daarsonder sal dit ‘n droom bly.

Alternatiewelik kan die stadstaat-gedagte uitgebou word met selfbeskikking op kulturele sake en vir plaaslike dienste. Daardie opsie kan relatief maklik onder die bestaande internasionale protokolle en handveste verkry word, mkits die volkswil daarvoor bestaan. Niemand sal dit egter by Afrikaners se keelgate afdruk nie.

En waar pas die VF+ by al die bogenoemde in? Heel eenvoudig: Hierdie is ‘n buite parlementêre aangeleentheid wat buite parlementêr nagestreef moet word. Die VF+ het egter ‘n baie belangrike funksie om in die parlement te vervul as spreekbuis vir die gedagte van selfbeskikking vir Afrikaners en ook om na die belange van Afrikaners in die algemeen om te sien. Hy kan egter moeilik voorgee om namens alle Afrikaners vir ‘n volkstaat te stry terwyl so min Afrikaners vir daardie party stem.

Of wat dan van die man in die bruin pak wat op messiaanse manier die volk sal kom lei en vryheid te bewerkstellig? Sonder mag, hetsy militêre mag of mag deur ‘n sterk volkswil aan hom verleen, sal so iemand nie gou op die toneel verskyn nie. Self sterk leiers sal as swakkelinge gesien word.

Dit moet baie mooi verstaan word dat slegs ‘n buite-parlementêre gesagsowerheid sal kan stry vir Afrikaners se selfbeskikking, en nie professionele party politici nie. Laasgenoemde moet ongelukkig altyd die maksimum stemme vir hul party werf om te kan voortbestaan, self vanuit die geledere van nasiebou Afrikaners. As ‘n politieke party slegs op volkstaters fokus is sy einde naby.

Ek hoop dat bogenoemde ontleding en uiteensetting ‘n bietjie meer klarigheid by my volksgenote sal; bring, aldan nie woede nie. Waarvoor ek baie, baie behoedsaam is, is vir mense wat nou reeds wil voorgee dat ons deur ‘n geskietery ons vryheid sal kan bekom of dat ons net daarvoor moet bid en dat die Voorsienigheid self vir ‘n volkstaat sal sorg.

Dikwels wonder ek of die Afrikanervolk hoegenaamd in staat is om weer soos sy voorsate vir hul onafhanklikheid te stry. Ek het die gevoel dat mense eerder hul volkie van allerlei godsdienstige dwalings wil suiwer as om weer as ‘n volk met al sy vratjies, vry te wees.

топкарго