Geskiedenis is gemaak met die aanwysing van die 2011 Motor van die jaar. Dit is die eerste keer in die geskiedenis van die gesogte kompetisie dat twee motors die prys deel.
Die BMW 530d en die VW Polo 1.6 TDi deel die titel van Motor van die jaar. Ná wat as die kwaaiste mededinging in jare beskou is, het die jurielede van die Gilde van Motorjoernaliste die twee motors aangewys om die titel te deel.
Hy was die tweede kind van Willem Sterrenberg Boshoff en Anna Maria Boshoff.
Prof Boshoff het in die teologie studeer aan die Universiteit van Pretoria. As student het hy hom sterk vir sendingwerk beywer, en die feit dat hy vlot SePedi gepraat het, het tot suksesvolle werk bygedra. In 1956 het hy uit sy gemeente bedank, om die tradisionele Swart gebiede in die ou Transvaal as sendeling te betree. Die verwaarlosing hiervan deur die NG Kerk was vir hom ‘n wesenlike probleem. Daar het egter ‘n vloedgolf van sendingywer gevolg en binne ‘n dekade is tientalle NG-leraars daar georden. Hy het in 1958 met sy gesin na Soweto verskuif, waar die nood ook groot en groeiend was. As sendingsekretaris sedert 1963 kon hy uitbreidende sendingwerk bevorder. In 1967 kom die Department Sending- en Godsdienswetenskap aan die Universiteit van Pretoria onder hom tot stand. Hy het gedoktoreer met Sending in ‘n tyd van sekularisasie as tema.
Binne die NG Kerk het hy hom vir institusionele eenheid beywer. Vir hom was dit met Woordbediening en gemeentelike organisasie in kultuureie idioom versoenbaar. Hy het ook ‘n omvattende studie van Swart- en Bevrydingsteologie gemaak. Oor die stelling dat Swart Teologie uit Amerika kom, verklaar hy: “Swart Teologie kom uit die Bybel.” En later: “As daar nie tot gesprek met mekaar gevorder kan word nie, kan die resultaat katastrofies van aard wees.”
In 1954 is hy in die huwelik bevestig met Anna Verwoerd, dogter van die voormalige Eerste Minister van Suid-Afrika, dr HF Verwoerd. Sewe kinders is uit die huwelik gebore.
Prof. Boshoff was betrokke by verskeie teologiese- en volksinstellings en het dikwels as voorsitter gedien. Hy was onder meer voorsitter vir die NG Kerk Boekhandel (1972-1988), lid van die Raad van die Rand College of Education (1963-1979), voorsitter van die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasseaangeleenthede (SABRA) (1972-1999), stigter en voorsitter van die Instituut vir Sendingwetenskap, Universiteit van Pretoria (1979-1988), voorsitter van die Afrikaner Broederbond (1979-1983), voorsitter van die Afrikaner Volkswag (1984-1999), voorsitter van die Afrikaanse Gereformeerde Bond (1986-1994), voorsitter van die Afrikaner Vryheidstigting (1988-2007), voorsitter van Orania Bestuursdienste (OBD) (1990-2011), Hoofleier van die Voortrekkers (1981-1989) en daarna lewenslange erelid, leier van die VF+ in die Noord-Kaap en lid van die Noord-Kaapse Wetgewer (1994-2002).
Prof en mev Boshoff het 1993 permanent na Orania verhuis. Sy eggenote het hom na ‘n beroerte in 2007 ontval. Hy is in 2008 met kanker gediagnoseer, maar kon die meeste van die tyd sy program normaal voortsit. Wanneer hy ernstig siek was, is hy baie getrou deur sy ouer suster, mej Annatjie Boshoff, ook ‘n Orania-pionier, versorg. Hy laat ses kinders en 23 kleinkinders na.
‘n Gunstelingaanhaling wat prof Boshoff dikwels gebruik het is: Vryheid is ‘n seën, maar dit is nie ‘n geskenk nie. Dit is waarskynlik ‘n spreuk wat sy lewenstaak opgesom het. Hy het sy lewe gewy aan die oorlewing van die Afrikanervolk en die bewaring van die Afrikanerkultuur.
Reeds sedert 1966 het hy saam met ander intellektuele Afrikanerleiers die kontroversiële mening gehuldig dat apartheid nie ‘n volhoubare stelsel was nie. Hulle was van mening dat die meerderheid mense in die land ook stemreg moes hê, maar het terselfdertyd geglo dat dit noodsaaklik is dat minderheidsgroepe soos die Afrikaner in Suid-Afrika beskerm moes word.
Prof Boshoff het sy boerderybelangstelling soos baie ander dinge behou ten spyte van akademiese, kerklike, politieke en sosiale druk. Hy het sy mense en hulle behoeftes verstaan en gedien omdat hy ook boer was.
Carel Boshoff was ‘n mens wat alle mense met wie hy in aanraking gekom het, swart of wit, met respek behandel het. Tot aan die einde het hy hom besonder sterk uitgespreek teen rassisme.
Met ‘n onlangse besoek aan Orania het president Jacob Zuma opgemerk dat die ganse tyd dat hy vir prof Boshoff geken het, hy oor dekades aan dieselfde visie bly glo het. Ander tydgenote en nakomelinge van prof Boshoff moes dikwels van rigting verander omdat die oplossings wat hulle voorgestaan het nie volhoubaar was nie. Prof Boshoff se voorstel, met die steun van SABRA se navorsing, dat die Noordwes-Kaap die ruimte vir die Afrikaner bied om te vestig en uit te groei tot ‘n eie republiek, het die toets van die tyd deurstaan.
Prof Boshoff het die behoeftes van gewone Afrikaners verstaan lank voor hulle self verstaan het wat hulle in die toekoms sou verloor. Hoewel min mense die ideaal waarvoor prof Boshoff gewerk het toentertyd gesnap het, het hy onvermoeid tot aan die einde van sy lewe daarvoor gewerk. Hy het onwrikbaar geglo aan vryheid vir die Afrikaner wat bevestig moes word deur eie grond, eie instellings en eie arbeid.
Hoewel Carel Boshoff se gesig nooit op ‘n vyfrandmuntstuk gepryk het nie, laat hy met Orania ‘n lewende erfenis na. Die instellings wat die Orania-ideaal bevorder, is stewige strukture en die grondwerk is deeglik gedoen.
Met die afsterwe van prof Carel Willem Hendrik Boshoff word die naelstring geknip, maar Orania is ‘n realiteit wat daagliks groei en steeds ‘n antwoord vir Afrikaners in Afrika bied.
Die Amerikaanse departement van arbeid het gister gesê die produsenteprysindeks het ‘n seisoensaangepaste 1,6 persent in Februarie gestyg, dubbel die 0,8 persent styging in die vorige maand.
Voedselpryse het die hoogte ingeskiet met 3,9 persent verlede maand, die ergste sedert November 1974. Meeste van die verhoging was te wyte was aan ‘n skerp styging in groentekoste, wat met byna 50 persent toegeneem het. Dit was die meeste in byna ‘n jaar. Vleis en suiwelprodukte ook opgegaan.
Energiepryse is op met 3,3 persent verlede maand, gelei deur ‘n 3,7 persent toename in die petrolkoste.
Daar was weinig tekens van inflasionêre druk behalwe vir voedsel en energie. Verbruikers betaal egter meer vir die basiese noodsaaklikhede.
Petrolpryse het in Februarie opgeskiet en is selfs tans hoër. Stygende vraag na olie in snelgroeiende opkomende ekonomieë soos China en Indië het pryse in die afgelope maande opgedruk. Onrus in Libië, Egipte en ander Midde-Oosterse lande het ook pryse beïnvloed.
Maar ekonome verwag dat die aardbewing in Japan oliepryse uiteindelik sal laat styg. Japan is ‘n groot olieverbruiker. Die koste van ander grondstowwe, soos staal en sement, kan ook styg.
Oliepryse het skerp geval Dinsdag soos vrese oor Japan se kernkrisis verskerp. Olie het geval met 4 persent, op $ 97,18 per vat op die New York Mercantile Exchange.
Kospryse, intussen, is aan die styg. Slegte weer in die afgelope jaar het gewasse in Australië, Rusland en Suid-Amerika beskadig. Vraag na koring vir etanolproduksie het ook bygedra tot die verhoging.
Pryse het met 1 persent vir klerasie opgegaan, die meeste in 21 jaar. So ook vir motors, juwele, en verbruikersplastiek.
Ingevolge daardie wet sal boere uitgesonder word om permanente huisvesting te verskaf aan mense wat op plase woon, ongeag of hulle arbeiders is of nie. Daar word in die nuwe wetswysigings skielik baie meer klem gelê op plaasbewoners as op plaasarbeiders. As ‘n werker behuising op ‘n plaas kry, kry hy dan die reg om sy hele familie by hom te laat bly, hulle kry die reg om vee te laat wei en die landbouwerkgewer, die boer, word ook gedwing om ‘n stuk van sy grond beskikbaar te stel sodat hulle daarop kan plant.
Sou die werker dan uiteindelik aftree of nie meer daar werk nie, word die plaaswerker dan ‘n plaasbewoner en moet hy daar aanbly. As die boer ‘n nuwe werker wil aanstel, moet hy maar eenvoudig ‘n nuwe huis bou, en daardie nuwe werker ook reg gee om sy beeste te laat loop, te plant en sy familie daar te vestig.
Vir enige redelike persoon klink hierdie voorstelle tog te verregaande om waar te wees. Op die wyse sal boere nie meer genoeg grond hê om kommersieel te boer nie en sal hongersnood die langtermyngevolg wees. Aan die ander kant sal boere om te kan oorleef, moet kyk na alternatiewe om die werk gedoen te kry, soos om te meganiseer. Dit sal ‘n streep trek deur die ANC-bewind se pogings om werk te skep.
Die saak wat egter uistaan is dat hier van boere verwag word om juis dit te doen wat die staat se verantwoordelikheid is, en waarvoor hy nou skynbaar self nie kans sien nie. In die voorlegging wat TLU SA vandag aan die portefeuljekomitee maak, stel dié landbou-unie dit onomwonde dat die ANC huise belowe in sy verkiesingsmanifes, daarom moet hy maar self sy beloftes nakom en nie van boere verwag om dit namens hom te doen nie.
TLU SA vra ook waarom boere uitgesonder word vir hierdie proses. In enige ekonomie is dit tog so dat werkers hulle eie behuising het en vir hulle eie dienste en vervoer betaal. Waar huisvesting verleen word, is dit deel van ‘n vergoedingspakket en as die werker nie meer in diens is nie, moet hy die huis ook ontruim. Maar landbouwerkgewers word nou verplig om hulle en hulle nageslagte in lengte van dae te akkommodeer. TLU SA wys daarop dat dit direk in stryd is met Artikel 9 van die Grondwet van die land en dat daar onredelik gediskrimineer word teen boere.
Ons is egter bevrees dat dit uiteindelik nie by die landbou gaan eindig nie. Die boere is ‘n relatiewe klein deel van die bevolking en word gesien as die sogenaamde rykes, wie se rykdom herverdeel moet word. Sou hierdie wet suksesvol deurgevoer word en hulle word tot hierdie drakoniese maatreëls gedwing, gaan dit nie te lank duur voordat dieselfde beginsel van toepassing gemaak gaan word op stedelike werknemers wat inwoon by hulle werkgewers nie. Dit beteken groot gemeenskappe in die buitekamer wat vir ‘n enkele werknemer bedoel is.
Daarom is voorkoming steeds beter as genesing. Waar volksvreemde arbeid nog nie in geheel uitgeskakel kan word nie, moet in ieder geval verhoed word dat hulle op die werkgewer se eiendom bly. Hulle mag dalk net nooit weer daarvandaan verwyder word nie en ook permanente verblyfreg kry, soos nou gepoog word op op die boere af te forseer. Ook daarom moet die landbougemeenskap ondersteun word in hulle stryd, want dit gaan waarskynlik nie daar bly nie.
Die land is egter geheel en al sonder minerale hulpbronne en moet elke metaal en die energie om dit te verwerk, invoer. Vanselfsprekend hou die land voorraad aan van wat hulle nodig het, maar as dit opraak, hou Japan op om ‘n industriële mag te wees, kort en klaar.
Japan voer metale van verskillende bronne in, maar olie slegs uit die Persiese Golf en dit is, soos die afgelope weke getoon het, ‘n kwesbare bron. Spanning tussen Iran en Saoedi-Arabië, asook die VSA, kan verdoemende gevolge hê vir volgehoue olietoevoer. Die bepalende faktor is natuurlik die Golf se besonderse geografie: Die nou kanaal bekend as die Straat van Hormuz. As daardie klein kanaaltjie sluit, is dit nag vir die wêreldekonomie.
Vir Japan sal dit meer as hoër pryse beteken. Dit kan beteken dat olie net eenvoudig nie bekombaar is nie, selfs nie teen enige prys nie. Dit sal noodlottig wees vir Japan se ekonomie. Om nie van die globale ekonomie te praat nie.
Toe die Golfstate in 1973 ‘n olie-embargo uitgeroep het, het Japan dieselfde dilemma gehad. Omdat die land aangewese was op die VSA om hulle olietoevoer te beskerm, het die besef dat Amerika dit nie kan waarborg nie, ‘n politieke sowel as ekonomiese krisis geskep. Die olieskok het Japannese laat besef hoe kwesbaar hulle is, want hulle voer 100% van hulle olie in.
Om die skok wat ‘n oliedroogte kan veroorsaak te versag, voer hulle steenkool in en het Japan in kernkrag belê. Die eiland is die wêreld se grootste invoerder van oorsese steenkool en die derde groostste produsent van kernkrag, net ná die VSA en Frankryk. ‘n Derde van Japan se elektrisiteit kom van kernkrag. Daarom is Australië ‘n onontbeerlike vennoot vir Japan, vanweë die steenkool en uraan wat hulle verskaf.
Die Tweede Wêreldoorlog het ook met ‘n energiekrisis begin. Die Japannese het China binnegeval en na die val van Nederland en Frankryk in Indonesië en Indochina onderskeidelik, was Japan bekommerd oor tin, rubber en olie-invoere. Om Japan se olietoevoer af te sny nadat hulle Indochina ingeval het, het die VSA al die olie van Indonesië opgekoop. Die Japannese het totale ekonomiese ineenstorting in die gesig gestaar en besluit dat hulle sal moet optree. Pearl Harbour was die noodlottige uitvloeisel daarvan.
Dit is nog nie duidelik hoe ernstig die kernkrisis is nie, maar die vooruitsigte lyk al hoe donkerder. Olieprobleme in die Golf, verlies aan kernkrag en radio-aktiewe uitstraling vanweë ‘n beskadigde kernkragsentrale, kan die Japannese volk knak. Kernkrag was Japan se veiligheidsnet en dis weg.
Die kwesbaarheid van die land is blootgelê: Japan beheer nie sy energiebronne of die toevoerroetes daarvan nie. En die aarde se wipspelturigheid het dié keer nie saamgespeel nie. Die vraag is nou hoe die politieke stelsel daarmee gaan handel. Die wêreld wag in spanning…
Dit is ook fiktief, die agtergrond vir “Midsomer Murders,” ‘n TV-reeks, wat reeds 14 jaar loop, met ‘n bestendige dieet van gewelddadige misdade in die boomryke lane en dorpe, elk opgelos deur die goedige Hoofinspekteur Tom Barnaby.
Nou is Midsomer se knusse wêreld omgedolwe, en sy produsent Dinsdag opgeskort , nadat hy gesê het dat die reeks “sal nie werk” as daar enige nie-blankes in die rolverdeling is nie.
“Ons is ‘n kosmopolitiese gemeenskap in hierdie land, maar as jy kyk na Midsomer sal jy nie so dink nie,” het uitvoerende vervaardiger Brian True-May aan die Radio Times-tydskrif gesê en bygevoeg “baie eerlik wil ek nie hê dit moet verander nie. “
“Ons het net eenvoudig nie etniese minderhede wat betrokke is nie. Dit sou nie die Engelse dorp wees met hulle nie. Dit sal nie werk nie,” het hy gesê.
“Ons is die laaste bastion van Engelsheid en ek wil dit so hou.”
ITV, die netwerk wat die reeks uitsaai, sê in ‘n verklaring hulle was “geskok en verstom” deur True-May se kommentaar. True-May, een van die reeks se mede-stigters, is geskors deur sy produksiemaatskappy All3Media hangende ‘n ondersoek.
True-May se vergelyking van “Engelse” met ‘n “wit” is sterk veroordeel deur sommiges, maar verdedig deur ander wat sê hy het dit eenvoudig vertel soos dit is: die oorgrote meerderheid van nie-wit Britte – wat ongeveer 8 persent van die totale bevolking uitmaak – leef in stede of voorstede.
Daily Telegraph rubriekskrywer Christina Odone beskuldig ‘n “metropolitaanse kreatiewe elite” daarvan dat hulle probeer om die werklikheid te herskryf deur die ‘n “multikulturele fantasiewêreld op kykers en luisteraars” af te dwing.
“Die studente is veilig, maar word nou na Tokio geskuif as ‘n voorsorgmaatreël ná die ontploffing Dinsdagoggend by die kernkragaanleg,” het Clayson Monyela, departementele woordvoerder, gesê.
Die studente is deel van ‘n uitruilprogram in die noordooste van Japan.
Volgens Monyela is daar sowat 200 tot 500 Suid-Afrikaanse studente in Japan. Geen studente is beseer, vermis of dood in die aardbewing of tsoenami nie.
MTN in Kameroen, een van dié land se drie selfoon-diensverskaffers, het toegang to die mikroboodskapwebwerf afgesit nadat hy ‘n versoek van die regering gekry het, het Mohamed Keita, van die Komitee om Joernaliste te Beskerm, gesê.
“Vir veilligheidsredes het die regering van Kameroen gevra dat die Twitter SMS integrasie op die netwerk opgeskort moet word,” het Bouba Kaele, die bemarkingsbestuurder van MTN, in ‘n boodskap op sy Twitter-blad gesê.
Die boodskap is egter later verwyder.
