Skrywer: Dan Roodt

Groot-Brittanje, soos ander dele van die wêreld, ervaar tans onrus met wêreldwye ekonomiese onsekerheid en markonbestendigheid wat heers.

Maar die afgelope paar dae se geweld in die Verenigde Koninkryk was nie net ekonomies gedrewe nie. Dit was ‘n klassieke rasse-opstand, soos ‘n Britse skrywer dit omonwonde stel, en nie ‘n georganiseerde betoging nie.

Die vraag is nou dus of rasse-onluste gaan volg op ekonomiese onrus in lande wat hulself op ‘n koloniale verlede kan roem? Waar laat dit die VSA waar sogenaamde “flash mobs” – bendes van swart jeudiges – alreeds in stedelike gebiede teen wittes optree?

Oor die hele wêreld heen het betogers die afgelope tyd georganiseerd betoog oor verswarende ekonomiese toestande. Sedert Junie is daar protesoptogte in Brittanje waaronder drie groot onderwysersvakbonde, doeane-en immigrasie-beamptes, en lugverkeerbeheerders se ontevredenheid oor pensioeninkortings gesorg het dat sowat 750,000 mense betoog het. Dít het sonder voorval verloop.

Londen se pers het egter ook berig dat ontevredenheid onder Brittanje se arm nie-blanke stedelike gebiede al jare lank prut, in buurte soos Tottenham, waar die mees onlangse onluste begin het ná die dood van ‘n bruin rampokker.

Maar soos een man aan NBC News gesê het oor ‘n opstand twee maande gelede, “Daar was nie ‘n woord in die pers oor ons protes laasnag (Saterdag) nie.” En die opstand was beslis rasgedrewe.

In reaksie op die rassegeweld in Londen en elders, het die Britse Eerste Minister, David Cameron, gesê wet en orde sal heers en hy het die aantal polisiebeamptes drasties vermeerder.

Sowat 250,000 mense het die strate van Tel Aviv, Israel, Saterdag ingevaar oor die stygende lewenskoste. Betogings het eintlik verlede maand begin toe ‘n paar mense tente in ‘n duur deel van Tel Aviv staangemaak het om teen stygende eiendomspryse protes aan te teken.

Netanyahu het aangekondig dat ‘n reeks hervormings sal volg oor grond vir konstruksie en belastingtoegewings. Maar die aankondigings het net groter woede in die strate veroorsaak. Onder die oppervlak prut weerstand teen Netanyahu se konserwatiewe teenkanting teen Palestynse onafhanklikheid en groter internasionale druk wat gemoedere in Israel ook op die spits dryf.

In Spanje, Griekeland, Portugal, al drie van die Europese Unie, het betogings gevolg in reaksie op dié regerings se aankondigings dat maatskaplike programme ingekort sal word weens swak ekonomiese toestande.

Aan die einde van Junie reeds het onluste uitgebreek in Athene en in ander dele van Griekeland toe die land se parlement gestem het om staatsbesteding drasties te besnoei.

In Spanje, het duisende mense laat in Mei, teen die land se 21 persent werkloosheidskoers opgeruk.

In Portugal het stakings en protes verlede Maart gevolg in reaksie op die regering se plan om uitgawes te sny. Ten minste 200,000 mense het in Lissabon opgeruk.

Duisende werknemers het in Mei in die Fillipyne gestaak. Hulle het aangedring op beter lone in die lig van stygende inflasie en hoër oliepryse.

In China het byna 1000 bestuurders in die ooste van China verkeer ontwrig uit protes teen die stygende brandstofkoste.

Inflasie in China slaan hard, met voedselpryse wat onlangs met 12 persent toegeneem het. Baie Chinese amptenare vrees dat inflasie, tesame met die stygende prys van eiendom kan lei tot nog meer onrus.

En dit sluit nie eens die hele rits lande in die Midde-Ooste waar politieke onrus uitgebreek het en steeds heers, in nie. Onrus wat eweneens uit ekonomiese beperkinge gebore is, teister Egipte, Tunisië, Marokko, Libië, Sirië en nog ander.

In die Midde-Ooste het ekonomiese werklikhede die mededinging tussen moslemfaksies verskerp, en veral tussen pro-Amerikaanse en anti-Amerikaanse, lees anti-wit, faksies.

Dat ekonomiese faktore uiteindelik kan bydra tot rassegeweld, lyk dus bykans onvermydelik.

Die algemene anti-blanke gevoel in die wêreld het met die anti-apartheidsbeweging begin en daarna na die Moslemwêreld oorgespoel in hul veldtog teen Israel. In Westerse hoofstede soos Parys of tans Londen, word geboue geplunder en afgebrand as “simbole van ‘n vyandelike beskawing”. Dis nie die geboue of die blanke beskawing wat ‘n probleem is nie, dis die rassebewussyn van die onlusmakers. Maar hoeveel Westerse ontleders of politici is vandag bereid om dit te erken?

для печилобановский александр игоревич класс

Mbeki het Duitsland besoek vir die bekendstelling van die Duitse vertaling van sy boek Advocates for Change op uitnodiging van die Hanns Seidl-stigting.

Die meeste swartes, meen Mbeki, is gretig om die oorsaak van hul probleme in kolonialisme te soek. Dit is dus baie belangrik om duidelik te maak aan swartes dat die koloniale verlede verby is, volgens hom. Dat dit heeltemal te laat is, en dat hyself so hard soos sy broer, Malema se gunsteling, meewerk daaraan, noem die swart outeur nie.

Terwyl hy die ANC daarvan beskuldig dat die party geen bestuursvermoëns het nie, skryf hy dit toe daaraan dat mense hoë posisies in die staatsdiens het omdat hulle vriende van pres. Jacob Zuma is, en nie weens hul vakkennis nie.

Tydens Thabo Mbeki se bewind was dit presies dieselfde en dié het selfs so ver gegaan as om wittes as “setlaars wat nog nie vertrek het nie” te beskryf. Oor sulke teregwysings teen die “wit setlaars”, ‘n ander woord vir kolonialiste, rep die Duitsers se swart liefling geen woord nie.

“In Noord-Afrika het geen politikus Moebarak [in Egipte] van sy troon durf stoot nie. Dit was die burgers. In Suid-Afrika kan dié wil tot verandering reeds gesien word. Die mense kom in opstand teen korrupsie en gebrekkige regeringsprestasies,” sê hy.

Dit is natuurlik nie soseer ‘n ontevredenheid oor sogenaamde swak dienslewering, as wat dit ‘n suiwer anti-wit sentiment is nie. In Brittanje, waar swartes gerieflik van staatsuitkering leef, vertoon die jongste onluste dieselfde anti-blanke onderbou. Maar Moeletsi gaan klaarblyklik aanhou om DA-clichés te herhaal om nie sy wit gashere aanstoot te gee en sy geldkraan toe te stop nie.

Mbeki se onderhoud is kennelik daarop gemik om die Duitse leser op die ergste voor te berei, al is dit met die bedelbak en heuningkwas van “industriële investering” wat nog kortkom in Afrika net soos in Suid-Korea.

Swart politieke elites het genoeg tyd gehad om die situasie te verander, maar verkies om hul gebrek aan dienslewering eerder aan kolonialisme en blankes toe te skryf, sê hy. Mbeki sê voorts swart elites “vrees” opvoeding en onderwys omdat hulle hul onderdane dom wil hou.

Laasgenoemde stelling het natuurlik niks met die werklikheid in Suid-Afrika te make nie. Die ANC-regering spandeer reusagtige somme geld op onderwys, meer per kind as in die ontwikkelde wêreld.

Die vorige president se broer sê Suid-Afrika se samelewing is multi-etnies en daarom “moet die wanbalanse van die verlede aangespreek word”. En dan tokkel hy weer die snaar van “beter vaardighede, werksetiek en produktiwiteit” wat Suid-Afrika kortkom. Musiek vir Duitse ore, met geen basis in die werklikheid nie omdat daar geen politieke wil daartoe bestaan nie.

Die vermaarde swart “kapitalis” se deurmekaardiskoers bereik ‘n hoogtepunt wanneer hy Die Welt daarvan verseker dat politiek ‘n “werk met min aansien” is. Volgens hom stel ‘n jong gegradueerde met ‘n besigheidsgraad nie in die politiek in Suid-Afrika belang nie, omdat “hy bevele van onopgevoede politieke leiers soos die hoof van die ANC-Jeugliga, Julius Malema” moet uitvoer.

Volgens meningspeilings is Mbeki se stelling egter louter snert, aangesien swartes politiek as die mees winsgewende loopbaan-opsie beskou.

Op ‘n vraag hoe invloedryk populiste soos Malema in die ANC is, sê Mbeki dit is baie onwaarskynlik dat die ANC oor tien jaar nog die regering van Suid-Afrika sal wees vanweë interne struwelinge en hy sien voorts hoop in ‘n sterk tweede party in die land.

Dat sy wensdenkery hom by  Duitse lesers oor die korttermyn gewild kan maak, is seker. Om enige waarde aan Moeletsi Mbeki se “insigte” te heg, sal naïef, indien nie dom nie, wees.

ШезлонгиФільчаков Олександр Васильович