Dan Roodt, Author at praag.co.za

Wilders vry – maar nie einde van die pad

Die omstrede Nederlandse politikus, Geert Wilders, is vrygespreek op aanklagte wat ons in die Suid-Afrikaanse konteks die beste met haatspraak sou verstaan.

Wilders, leier van die Partij vir de Vrijheid (PVV), is vrygespreek aan “groepsbelediging, aanzetten tot haat en discriminatie van niet westerse allochtonen.”

Die regbank het bevind dat Wilders hom met sy uitsprake tot op die randjie van die toelaatbare begewe het, maar dat nie bewys kon word dat dit wat die politikus kwytgeraak het, starfbaar is nie.

Voorts het die regter bevind dat Wilders sy uitsprake teen die Islam en nie ‘n bepaalde groep mense nie, gemik het. In die konteks van die openbare debat, was van Wilders se uitsprake wel opruiend, maar het nie die perke oorskrei waar dit tot haat aanleiding sou kon gee, en dus strafbaar sou wees nie.

Wilders het die uitspraak as een vir die bevestiging van meningsuiting beskryf. Van die groepe wat hulself as die benadeelde partye beskou, het reeds aangedui dat hulle die saak na die VN se Menseregtekomitee neem.

games free casino play free Лобановский

Vat wit grond!

Michelle Obama Woensdag in ‘n groenetuintjie in Soweto waar sy ‘n sterk simboliese boodskap uitgestuur het ten gunste van ‘n grondpagstelsel.

Teen die agtergrond van die huidige politieke ontwikkelinge in Suid-Afrika is sy òf heeltemal oningelig òf ongeërg oor die boodskap wat haar onbesonne fotosessie sal uitstuur.

how to build instagram followers

‘Tree aan’ is betrokke teater in die Brecht-styl

Terwyl die volk by die stembus al hoe meer liberaal raak deur mev. Zille se DA slaafs te ondersteun, slaan dramaturge, sangers en skrywers ‘n ander rigting in. Deon Opperman se jongste musiekspel oor diensplig en die Angolese oorlog is ‘n klap in die gesig van politieke korrektheid en is nes sy vorige opvoering Ons vir jou onbeskaamd patrioties en pro-Afrikaner.

Tree aan is ‘n opwindende stuk wat nie net die nostalgie oor die dae van troepie-wees aanwakker nie, maar is ook onbeskaamde politieke teater, ietwat in die styl van die beroemde linkse dramaturg Bertolt Brecht. Trouens, ek het ‘n klompie jare gelede geskryf dat Suid-Afrika tans sy “Weimar” beleef en dis geen oordrywing nie. Te midde van politieke spanning en dreigemente van kommunistiese revolusie deur grondhervorming en nasionalisering, verset kunstenaars hulself deur aweregse sienings van die verlede. Tydens die twintigerjare van die vorige eeu het Duitse dramaturge en kunstenaars hulself gedurende die sogenaamde Weimar-republiek insgelyks aan modernistiese ekperimente oorgegee terwyl kommuniste en nasionaliste betoog en op straat handgemeen geraak het.

Diegene wat ‘n groot intrige in Tree aan verwag, sal moontlik teleurgesteld weggaan. Hoewel een van die karakters op die grens weens die nalatigheid van ‘n makker sterf, is dit geen Agatha Christie nie. Waaroor dit eintlik gaan is om die subkultuur van die ou SA Weermag op die verhoog te laat herleef. Hierin slaag Tree aan op uitmuntende wyse. Die dialoog is vol kwinkslae en gekruide taal, wat ‘n mens terugvoer na die dae van inspeksie en uitmergelende ure op die paradegrond. Deur die invoeging van ‘n liberale Engelse student, asook ‘n ietwat oorgewig, onbeholpe Joodse troepie, sorg die stuk vir heelwat politieke oomblikke, tipies van betrokke of engagé-teater. Die uiteindelike “saamstaan” teen die vyand op die grens, geskied realisties en laat nie bloot die verlede herleef nie, maar sê ook vir ons iets oor die hede waar politieke verdeeldheid onder Afrikaners hoogty vier.

Opperman vertoon die ou oranje, wit en blou Suid-Afrikaanse vlag voortdurend op die verhoog, asook ‘n “Slegs Blankes”-bordjie by die stasie waar die troepe die trein moet haal. Die vlag word simbool van ‘n hele orde – met die klem op orde – wat deur revolusie venietig is. Dit hang byna vanselfsprekend daar en as ‘n mens dink dat daardie vlag net enkele kilometers van die Staatsteater af by Loftus Versfeld verbied is, verkry dit ‘n pikante intertekstuele betetekenis. Ook die “Slegs Blankes”-bordjie by die stasie word sonder die gewone moralisme en wroeging vertoon ; dit slaan op die bevolking wat moes diensplig doen en veg: blanke Afrikaner, Engelsman en Jood.

Tree aan is veel envoudiger van opset en minder aanskoulik as die briljante Ons vir jou. Immers bestaan die “historiese kostuums” hier uit bruin weermaguniforms van ‘n dekade of drie gelede en nie uit negentiene-eeuse kleding van Boere en Britte nie. Die weermagbarak met sy naakte dakligte, staalkatels en jongmans in uniform doen minimalisties aan en daarom is die sin van die stuk juis in sy dialoog met die hede te vinde, as versets- en politieke teater.

Die mees ontroerende oomblik geskied heel aan die einde waar die name van gesneuweldes tydens die grensoorlog oor ‘n deurskynende doek voor die verhoog rol terwyl die “troepies” agter “Die Stem” sing. Dis ‘n tipies Brechtiaanse, agitprop- of Weimar-toneel wat ‘n soort dramatiese multimedia gebruik om ‘n vervloeë patriotisme onder jong Afrikanermans uit te beeld. Met die implisiete wekroep dat daardie patriotisme behoort te herleef om ons huidige probleme aan te spreek!

Die musiekspel opper egter ook die vraag: Waarom? Waarom het soveel jongmans in die fleur van hul lewe op die grens gesterf as minster van buitelandse sake Pik Botha “oor ‘n dop brandewyn”, soos hy iewers skryf, sy Kubaanse ampsgenoot kon vind en Suidwes summier aan Swapo kon afteken? En waarom het ons op die slagveld weerstand gebied as die NP se onderhandelaars soos ou vadoeke by die onderhandelingstafel gevou het? Hierdie vrae is tot vandag toe nog nie beantwoord nie en as Tree aan by ‘n mens spook, is dit ook om daardie rede.

Plek-plek was die stuk vir my ietwat sentimenteel, veral die liefdeselemente en -briewe tussen troepies en hul agtergelate meisies. Aan die ander kant is dit ook ‘n realistiese aspek van die eertydse diensplig. En dan moet ons onthou dat Afrikaners nogal sentimenteel is. Dis so half deel van ons kultuur en ons boersheid. Die eksistensiële kilheid van Europese teater of die anomie van heelwat Britse en Amerikaanse stukke, is nie eie aan ons nie. In dié opsig was die Afrikaanse teater van die sestiger- en vroeë sewentigerjare met sy oordrewe minimalistiese eksistensialisme eintlik kunsmatig, uitheems en resepmatig.

Mev. Helen Zille, wat onlangs ‘n ruiker by die name van Kubaanse gesneuweldes by die ANC se Vryheidspark gaan lê het, sal uiters geskok uit Tree aan strompel. Reeds het Beeld, die Prawda van die Noorde, ‘n afwysende resensie oor Tree aan gepubliseer, waarop Deon Opperman in ‘n brief geantwoord het. As u glo dat die 50 000 troepe met Russiese en Oos-Duitse adviseurs in Angola om dowe neute daar was en dat ons beter daaraan toe sou gewees het as ons reeds in 1974 aan Umkhonto we Sizwe of Swapo oorgegee het, moet u liewer nie Tree aan gaan kyk nie. As u ook dink dat ‘n toneelstuk of musiekblyspel oor “ronde karakters” moet beskik, het u nog nie Van Wyk Louw se essays en pleidooie vir mondernisme uit die vyftigerjare gelees nie. Weliswaar is daar stereotipiese elemente aan die karakters en situasie van Tree aan, maar dis deel van die gegewe.

Vir diegene wat hul dienspligdae op ‘n nostalgiese en patriotiese wyse wil herleef, of wat bedag is op die vernuftige Brechtiaanse truuks wat Opperman en sy span akteurs en sangers uithaal, is dit egter tot dusver vanjaar ‘n hoogtepunt op die teaterkalender. Die meer eklektiese musiek was vir my minder treffend as Sean Else se komposisies in Ons vir jou, maar nie sonder genietlike en ontroerende oomblikke nie.

Binne die breër konteks van die herontwaking van Afrikaneridentiteit wat reeds met Bok van Blerk se De la Rey-lied begin het, speel Deon Opperman met sy musiekblyspele ‘n interessante rol om ons te prikkel en aan die dink te sit – en te hou. Hoewel die Afrikaanse kennisgewings intussen skandelik van die mure van die Staatsteater verwyder is, het ek die gevoel gekry dat Afrikaanse teater miskien vir die eerste keer in jare weer relevant, gewild en tegnies innoverend raak. Die staande toejuigings van die gehoor het ook daarvan getuig. Ons het veel meer hiervan nodig.

TREE AAN! SPEELVAK WORD VERLENG OP OPENBARE AANVRAAG!

Genre: Musiekspel

Waar: Staatsteater, Dramaverhoog, Pretoria.

Wanneer: Tot 17 Julie 2011

Kaartjiepryse: Woensdag (20h00) R 225.00, Donderdag (20h00) R 225.00

Vrydag (20h00) R 225.00, Saterdag (15h00) R 275.00

Saterdag (20h00) R 275.00, Sondag (14h00) R 275.00

Dramaturg: Deon Opperman

Regisseur: Deon Opperman

Komponis: Janine Neethling

Orkestrasies: Peter McLea

Vervaardiger: Packed House Productions

Rolverdeling: Vaughan Gardiner, Willem Botha, Altus Theart, Cobus Venter, Brendan van Rhyn, Adam Pelkowitz, Johan Scholtz, Matt Stern en Nadia Beukes.

мультик игрушки Лобановский

Kader Asmal oorlede

Kader Asmal, die man wat onderwys in Suid-Afrika eiehandig gekelder het, is oorlede. Sy droewe nalatenskap is egter hier om te bly.

Asmal is Woensdag in die ouderdom van 76 in Kaapstad oorlede nadat hy vroeër die dag ‘n hartaanval gehad het.

Huldeblyke van politieke partye en openbare figure het gister ingestroom ná die nuus van Kader Asmal se afsterwe. Media24 het Asmal ‘n “bewese” en “morele” politikus beskryf.

FW de Klerk het Asmal geprys as ‘n “stigter van demokrasie” in die land en het met “groot spyt” op sy afsterwe gereageer.

“Ons is bedroef oor die heengaan van een van die ANC se voorste intellektuele reuse,” het die ANC in ‘n verklaring gesê.

Ronnie Kasrils, ‘n hegte vriend van Asmal en oudminister van intelligensie, het aan Volksblad gesê: “Ek is diep hartseer. Hy was ‘n buitengewone Suid-Afrikaner wat saam met my teen apartheid gestry het.”

Die Natalse Indiër Asmal, wat die Britse koloniale onderwysstelsel ingevoer het, het met Britse en Kanadese onderwysmetodes soos uitkoms-gebaseerde onderrig (UGO) toegesien dat slaagsyfers na benede tuimel.

Ten einde die katastrofale slaagpersentasie te red, het Asmal ook standaarde verlaag en is begin om punte agter die skerms te manipuleer.

Benewens die invoering van UGO, het Asmal ook gesorg dat Afrikaanse universiteite die spit afbyt deur samesmelting op Afrikaanse instellings af te dwing. Deur sy beleid is universiteite soos die voormalige RAU, wat met Afrikanerfondse opgerig is, heeltemal tot ‘n swart Engelse inrigting getransformeer.

Helen Zille, DA-leier, het gesê Asmal was veel meer as net ‘n politikus. “Hy het die beste van ‘n geslag struggle-helde verteenwoordig.”

Floyd Shivambu, woordvoerder van die ANC-jeugliga, het by navraag gesê die beweging het “waardering” gehad vir Asmal se kritiese menings en standpunte.

игры ла ла лупси прокурор Фильчаков

Verkragter word raadslid

‘n Veroordeelde verkragter is pas as ‘n stadsraadslid in Kopanong aangewys.

Die 33-jarige Phindile Decius Basholo is luidens amptelike dokumente en inligting van korrektiewe dienste op 25 November 1999 vir tien jaar tronk toe gestuur weens verkragting.

‘n Klag is by die Onafhanklike Verkiesingskommissie (OVK) ingedien oor sy aanstelling.

Lees verder.

розетка коляски

Rassenasionalisme: Michelle en Julius se kreet

Michelle Obama, wat saam met haar ma en twee dogters reis, maar sonder haar man, sê vandag se generasie het die vermoë om die wêreld te verander. Obama het dié week jongmense by die Regina Mundi-kerk in Soweto toegespreek.

Sy het nie na die mees suksesvolle “jeugdige”, Julius Malema se dawerende sukses die afgelope naweek by die ANC-Jeugliga se kongres in Midrand waar Malema eenparig as jeugleier verkies is nie, verwys nie.

Sy het gesê die jongmense besit die vermoë om ekonomiese modelle te verander om ekonomiese ontwikkeling regoor die wêreld te verseker. Dit is nie seker of sy bedoel het nasionalisering is ingesluit as die soort verandering wat sy in gedagte het nie.

Obama het nietemin die struggle-geskiedenis van Suid-Afrika opgehemel as die rigting waarin die hele wêreld behoort te beweeg.

Obama sê leiers van die anti-apartheidsbeweging in Suid-Afrika en die burgerregtebeweging in Amerika is ‘n voorbeeld vir die jonger generasie.

“Dit is te danke aan hulle wat ons vandag hier kan vergader. Dit is te danke aan hulle dat ek voor julle staan as die presidentsvrou van Amerika,” het sy gesê.

“As enigeen ooit sê jy mag nie of jy kan nie, wil ek hê julle moet met een stem sê – die stem van ‘n generasie – julle sê ‘ja, ons kan’.”

Dié uitlating is bykans geheel en al in pas met Julius Malema se houding waarin hy sy volgelinge aangemoedig het om die huidige orde uit te daag.

Obama, sowel as Malema, se uitgangspunt is duidelik om ‘n swart rassenasionalisme te bevorder. Dat dit ten koste van wit inwoners in Suid-Afrika geskied, is blykbaar geen probleem vir die Amerikaanse eerste dame nie.

Sy het ten minste haar verbintenis tot grondpag gedemonstreer nadat sy Woensdag by die Vhuthilo Community Center in Soweto gaan wortels uittrek het uit die vaal groentetuintjie.

ігри для девочек topcargo отзывы

Die Blu-Ray revolusie

Ons almal ken van DVD kyk, daardie blink 12cm skyf wat soveel kykgenot bring omdat daar honderde TV-kanale is maar niks om te kyk nie.

Wat mens egter in ag moet neem is dat DVD slegs die evolusie van die standaard kompakskyf was. DVD is oorspronklik in die laat 90s vrygestel as die opvolger op VHS en Betamax.

Vir die wat nie weet nie, Betamax word tot vandag toe gebruik deur seker uitsaaiers as gevolg van die beeld- en klankkwaliteit maar dit was nooit die eindgebruiker se keuse gewees nie en VHS het toe eindelik die stryd gewen net soos wat Blu-Ray teenoor HD-DVD gewen het.

Blu-Ray is ontwikkel met korter golflengte bloulasers (Light Amplification through Simulated Emmission of Radiation) wat meegebring het dat meer data op dié manier per skyf geberg kon word. Dit laat nou toe dat ons volle hoëdefinisie beeld kan kry teenoor DVD se standaarddefinisie.

Hoëdefinisie se beeld is 1920 x 1080 groot teenoor standaarddefinisie se PAL-standaard wat maar 768 x 520 groot is. Soos jy self kan sien is daar wêrelde se verskil tussen die twee standaarde. Een groot verskil is dat HD glad nie oor standaard RF of komponent kan loop nie as gevolg van die kodering wat gebruik word om kopieë te voorkom.

Om volle HD te kan geniet het jy ‘n skerm en speler, hetsy ‘n rekenaar met ‘n Blu-Ray Rom of ‘n alleenstaande Blu-Ray speler nodig. Die twee word dan gekonnekteer d.m.v HDMI of “High Definition Media Interface”. Hierdie koppeling dra die beeld en klank digitaal na die televisie sodat die televisie vir deel van die kodering verantwoordelik is. Dit wil dus sê dat jy glad nie HD op ‘n gewone buis televisie sal kan kyk nie.

Ek het aanvanglik na die aankoop van my Blu-Ray Rom uit Engeland (SA is eenvoudig net te duur), drie flieks gaan koop. Mr & Mrs Smith, StarTrek en 2001 a Space Odysey. Ek moet wel sê dat Mr & Mrs Smith se beeld nie veel beter as die DVD weergawe is nie. Die Blu-Ray weergawe van StarTrek (2009 weergawe) is natuurlik fantasties maar kom nie by die kwaliteit van die 1968 meesterstuk, 2001 a Space Odysey nie. Die Blu-Ray weergawe is baie beter as die DVD-weergawe.

Die eerste paar minute van die fliek is dit duidelik sigbaar dat die beeldkwaliteit beter is. Alle buitelyne en detail is fantasties helder, skerper as die DVD-weergawe wat dowwe buitelyne en gesmeerde detail bevat. Daar is natuurlik die nadele en dit is dat die fynste bewegings van die kamera baie duidelik is en dat fyn detail wat verberg word deur die laë kwaliteit van DVD, natuurlik baie sigbaar is. Dit moet natuurlik gesê word dat indien jy verder as drie meter van die skerm af sit dan begin die probleme minder duidelik raak en kan jy die fliek in elk geval geniet.

Aanvanklik was Blu-Ray flieks onbekostigbaar. Gelukkig het die pryse die laaste paar maande baie gedaal. Jy kan nou al baie van die ou flieks teen ‘n appel en ‘n ei optel en plekke soos Makro en Game verkoop baie uit teen minder as R100. Ongelukkig is die fliekmaatskappye bietjie traag om die ou Afrikaanse treffers soos Fiela se Kind en Die Storie van Klara Viljee na Blu-Ray oor te sit. Hopelik gebeur dit gou want ek kyk graag ou Afrikaanse flieks en dit lyk nie asof MultiChoice gou KykNet gaan opgradeer na HD nie.

Regsproses wys al hoe meer krake

Moontlike regsremedies gaan ondersoek word om die gemeenskap in die breë, en slagoffers van misdaad in besonder, te beskerm teen die gevolge van swak polisie-ondersoeke en aanklaagwerk, sê Afriforum.

Dié burgerregtegroep is steeds optimisties dat regsremedies gevind kan word om die gebreke in die regstelsel aan te spreek ten spyte van oplaaiende getuienis tot die teendeel.

Dit volg nadat vyf rampokkers van Soshanguve buite Pretoria vroeër vandag vrygespreek is op die moord op Hein de Jager, ‘n jong getroude pa wat op 13 Maart 2011 koelbloedig in sy winkel in Akasia, Pretoria doodgeskiet is.

Die een beskuldigde is reeds vroeër vrygelaat nadat die staatsadvokaat geensins ‘n saak teen hom bewys het nie. Die oorblywende vier beskuldigdes is vandag deur regter Cynthia Pretorius vrygespreek.

Regter Pretorius het in haar uitspraak genoem dat, alhoewel die hof ‘n sterk agterdog aangaande die betrokkenheid van die beskuldigdes by die moord op Hein de Jager het, die staat nie bo redelike twyfel daarin geslaag het om hul skuld te bewys nie.

Die polisie het nagelaat om ‘n uitkenningsparade te reël en geeneen van die getuies was later in staat om die beskuldigdes positief te identifiseer nie.

Regter Pretorius het bevind dat ‘n uitwysing van gesteelde goedere, die ontsnappingsvoertuig en die moordwapen deur een van die getuies nie toelaatbare getuienis was nie, aangesien die betrokke beskuldigde nie ná sy inhegtenisname ingelig is omtrent sy “grondwetlike regte” nie.

‘n Verdere bekentenis voor ‘n landdros deur een van die beskuldigdes is eweneens as ontoelaatbare getuienis geklassifiseer omdat die staat nie bo redelike twyfel kon bewys dat die bekentenis uit vrye wil en sonder onbehoorlike beïnvloeding gegee is nie.

Die grootste teleurstelling van die verhoor was die feit dat die staatsaanklaer self ‘n alibi vir die hoofverdagte bewys het deur die feit dat hy die hoofverdagte se vriendin as getuie geroep het om oor die eienaarskap van die ontsnappingsvoertuig te getuig.

AfriForum se regsverteenwoordiger, Willie Spies, wat die uitspraak saam met die gesin van die slagoffer bygewoon het, het in sy reaksie gesê die staatsaanklaer het geskiedenis gemaak deur self ‘n alibi vir die hoofverdagte te bewys. Selfs nadat die betrokke getuie onder eed ‘n alibi aan die hoofverdagte gegee het, het die staatsaanklaer geen poging aangewend om die getuienis te weerlê of ten minste die getuie tot ‘n vyandige getuie te laat verklaar nie.

“Dit is tragies dat die vyf beskuldigdes, op staatskoste, elk ‘n eie advokaat gehad het, terwyl die slagoffers van misdaad en hul naasbestaandes uitgelewer is aan die halfgebakte ondersoekwerk van die polisie en swak voorbereide litigasie van die vervolgingsgesag se enkele junior advokaat. Die strafprosesreg laat geen ruimte vir die toetrede van vriende van die hof of derde partye nie. Slagoffers moet hulle dus berus by die feit dat hul belange deur onbekwame staatamptenare verteenwoordig word,” het Spies gesê.

лобановский депутат

Gedrukte media vaar in stormwaters

Drie kwessies wat die gedrukte media raak, het algar aan die praat: Die ANC se nuwe advertensiebeleid, die mediatribunaal asook die wetsontwerp oor Beskerming van Inligting.

Jimmy Manyi, die Regeringskommunikasie-en Inligtingstelsel se baas, het verlede week aangekondig dat die Kabinet besluit het om alle departemente se media sake te sentraliseer en gedreig om die regering se R1 miljard se advertensies te spandeer waar dit tel. Sanef, die Suid-Afrikaanse Nasionale Redakteursforum skree sedertdien dat dit “omkopery” is en neerkom op ekonomiese sanksies.

Dit was nie die eerste keer dat die ANC gedrukte koerante dreig nie. Ná ‘n artikel in Augustus 2007 in die Sunday Times oor die voormalige minister van gesondheid, Manto Tshabalala-Msimang se “dronkenskap” en “stelery”, het die destydse minister in die presidensie Essop Pahad verklaar dat advertensies in die koerant onttrek sal word wat gelei het tot groot verliese vir Avusa, die koerant se uitgewer.

Grocott’s Mail, die land se oudste onafhanklike koerant, was in ‘n soortgelyke situasie. Die Grahamstad-munisipaliteit het alle advertensies onttrek nadat destydse redakteur Jonathan Ancer in ‘n hoofartikel gesê het R13-miljoen het verdwyn uit die munisipale begroting. Die koerant het die saak na die hof geneem en ‘n skikking is bereik in 2008, waarna die munisipaliteit sy reklame hervat het.

Die Beskerming van Inligting-wetsontwerp is ingestel om Beskerming van Inligting, Wet van 1982, te vervang, oënskynlik om dit in pas te bring met die nuwe Grondwet.

Joernaliste en ander, wat tot 25 jaar tronk toe gestuur kan word vir die hantering van geklassifiseerde dokumente, is onthuts oor die planne.

Die parlementêre ad hoc-komitee oor die wetsontwerp was veronderstel om sy werk teen Junie 24 af te handel, maar uitstel is verleen tot Augustus na druk van verskeie instansies.

Die ANC lyk daartoe verbind om sy eis vir ‘n parlementêre ondersoek na ‘n statutêre media-tribunaal op te volg, want die self-regulerende stelsel het volgens hulle “geen tande” nie.

In die afgelope twee weke het Stella Ndabeni, die ANC se parlementêre kommunikasie-portefeuljekomiteesweep, en Jackson Mthembu, die ANC-woordvoerder, verduidelik dat die party sy voorneme om voort te gaan met die ondersoek, bevestig.

Die tribunaal sal poog om die media meer “verantwoordbaar” te maak deur “foute en sensasionele verslaggewing” te straf. Op die oomblik word die gedrukte media aan ‘n self-reguleringsmeganisme onderwerp wat bestaan uit ‘n persraad, ombudsman en ‘n persappèlraad.

Alhoewel die pers vryelik berig oor die bedreiging wat die ANC vir persvryheid inhou, is hulle tjoepstil oor die volgehoue sensuur en valse, skaduagtige beriggewing wat die gedrukte media teister. Om nie te praat van die skeefgetrekte en monopolistiese invloed wat papier uitoefen nie

Soveel as 90% van die Suid-Afrikaanse gedrukte media word beheer deur vyf maatskappye: Avusa, Media24, Caxton, Mail & Guardian en die Independent Newspaper Group. “Dit is ‘n negatiewe impak op diversiteit en die vrye vloei van inligting,” het drukgroepe in ‘n verklaring na ‘n nasionale konferensie oor die onderwerp van mediavryheid in Februarie gesê.

Navorsers oor die stand van die media in Suid-Afrika het verdere bedreigings uitgesonder: Die onervare personeel in nuuskamers, toenemende foute in stories en swak joernalistieke standaarde.

In ‘n verslag saamgestel onder leiding van Anton Harber, die Universiteit van die Witwatersrand se Caxton-professor in joernalistiek en mediastudies, oor die Sunday Times in 2008, is talle van hierdie tekortkominge uitgelig.

Die verslag is egter nooit vrygestel nie, en die Sunday Times beweer dat die aangeleentheid “privaat” is. Die Business Day het ‘n gesaniteerde verkorte weergawe daarvan gepubliseer, maar die werklike verslag word uit die publiek se oog gehou.

Oor die manier waarop Media24 die DA in die afgelope munisipale verkiesing ondersteun het, kan nog boekdele geskryf word. Dit trek die geloofwaardigheid en onafhanklikheid van sy koerante in twyfel.

насосы и насосное

Obama ignoreer sy generaals

Barack Obama gaan die raad van die Pentagon se generaals verwerp deur die aankondiging van die onttrekking van tot 30 000 troepe uit Afghanistan teen November volgende jaar, net betyds vir die Amerikaanse presidensiële verkiesing. Dié aankondiging gaan na verwagting Woensdag gemaak word.

Die stap kom ten spyte van waarskuwings van sy militêre bevelvoerders dat hulle onlangse militêre oorwinnings broos is. Hulle het aangedring daarop om troepgetalle hoog te hou tot 2013.

Die versnelde onttrekking het ontsteltenis by Amerikaanse en Britse bevelvoerders in Kaboel veroorsaak, wat bekommerd is dat die Withuis is nou gedryf word deur politieke eerder as militêre oorwegings.

Obama se nasionale televisie-optrede Woensdag, die sesde sedert hy president geword het, is bedoel om die begin van die einde van die Amerikaanse militêre ontplooiing in Afganistan uit te spel aan sy landgenote.

Die Withuis het vroeër bevestig dat die onttrekking “beduidend” sal wees.

Obama se besluit is daarop gemik om ‘n Amerikaanse publiek wat oorlogsmoeg is, te paai. Die 10-jarige oorlog het reeds 1 522 Amerikaanse lewens gekos. Die dood van Osama bin Laden sal na verwagting stukrag aan dié besluit verleen.

NAVO-bevelvoerders gelei deur generaal David Petraeus het gewaarsku dat daar in werklikheid geen merkbare dividend uit die dood van die al Kaida-leier is nie. Die Taliban se rug is nog lank nie gebreek nie, sê hulle.

Die onttrekking het ‘n diep kloof in Washington laat ontstaan. Die sekretaris van verdediging, Robert Gates, wil ‘n beskeie vermindering sien, terwyl senior Withuispersoneel, pynlik bewus daarvan dat die president ‘n verkiesing op hande het, sê ‘n vermindering ipv ‘n onttrekking sal ‘n sein stuur na die Amerikaanse publiek dat ‘n einde aan die oorlog nie in sig is nie.

Obama se selfvertroue as president is blykbaar genoeg om Gates se goeie raad te weer eens te ignoreer. Hy het hom nie gesteur aan waarskuwings om militêre betrokkenheid in Libië te vermy nie, en het nou weer alle militêre oorwegings oor Afghanistan afgewys.

палатка цены