Vlad du Plessis – Bladsy 3

Gevra: ‘n Afrikanerbevrydingsbeweging

Kragtige simbole is nodig

Suksesvolle rewolusies word gewoonlik gevoer deur ’n voorhoedeparty wat die onderdrukte bevolking verteenwoordig en daarna streef om so ’n bevolking se ideale te verwesenlik. Terwyl nie alle rewolusies deur die geskiedenis so verwesenlik is nie, is dit vir seker die mees doeltreffende manier om ’n doelgerigte rewolusionêre uitkoms te bereik. Die kommunistiese wêreld het hierdie beginsel met groot welslae toegepas. Die kommuniste het ook die sielkunde van massamobilisering goed begryp en met dieselfde mate van sukses benut. Hoewel ons ideologies in opposisie teen die kommunistiese ideaal verkeer, moet ons kommunistiese metodes waar nodig gebruik en nie as’t ware probeer om die wiel te herontwerp nie.

In die onlangse nasionalistiese rewolusies in voormalige kommunistiese (-gesinde) state (Oekraïne, Joego-Slawië, Georgië, ens.) is populistiese rewolusionêre beginsels met groot sukses teen daardie bewinde aangewend. Hierdie ervaring is in diepte bestudeer en gedokumenteer, in so ’n mate dat gebruikersvriendelike leesstof geredelik beskikbaar is om kitsrewolusionêre enige plek ter wêreld gou op te lei en te mobiliseer.

Vir ons as Afrikaners is daar nou ’n volledige databank van bronne beskikbaar om vinnig ’n volksbeweging tot stand te bring. Wat ons egter sal moet aanvaar, is dat die tradisionele wyses waarop ons ons mense sou mobiliseer (die klassieke partymodel, wat tradisionele denkwyses vereis) nie gaan slaag nie. Ons sal vinnig ’n breë beweging op die been moet kry. Die aanslag moet populêr wees. Terwyl intellektuele struktuur van deurslaggewende belang is, moet dit nie die algemene beeld van die organisasie wees nie. Inteendeel, dit moet eerder ’n tipe popkultuurbeeld hê. Die aanwending van sterk, populêre simbole is byvoorbeeld net so belangrik soos die goed beredeneerde ideologie wat dit ondersteun. Simbole wissel natuurlik van die grafiese, tot musikale en verskeie ander. Die Otpor!- (Weerstand!-)beweging in Joego-Slawië en die Oekraïne het hierdie beginsels suksesvol uitgebuit. Hier te lande het Solidariteit die lig gesien deur sy naam van MWU na ’n meer populistiese en algemeen betekenisvolle naam te verander. Ongelukkig het Solidariteit nog nooit die moed gehad om ten volle te kapitaliseer op die aantreklikheid van sy nuwe identiteit en die regime werklik die stryd aan te se nie.

’n Daadwerklike Afrikanerbevrydingsbeweging sal die moed aan die dag moet lê om wel hierdie (nie-gewelddadige) stryd te betree. Dit moet geensins skroom om die regime te verneder nie en moet bereid wees om dit op alle gebiede uit te daag deur ’n verskeidenheid populêre aksies, waarvan voorbeelde reeds so goed geboekstaaf is. Deur intellektuele krag te versoen met populêre beelde en simbole sal dit die Afrikaner vinnig aantrek en wêreldwyd die aandag op sigself vestig. Van kardinale belang, sal wees om alle Afrikanerorganisasies wat tans ideologies belyn is onder een identiteit te verenig. Dit sal daartoe lei dat genoegsame kapasiteit bestaan om ’n verskeidenheid aksies te loods. So ’n identiteit sal ’n sterk en verenigde beeld moet hê eerder as losse alliansies. Blote alliansies skep nie genoegsame struktuur en geloofwaardigheid om ’n verskuiwing in die magsbalans ten gunste van die Afrikaner (wat hou van struktuur) te bereik nie.

Ook die naam sal ’n kragtig verstaanbare en populêre aanspraak moet hê. Solidariteit het die Poolse Solidarnosc-vakbondbeweging nageaap in die skepping van sy nuwe identiteit. Solidariteit het egter nie dieselfde tipe ruggraat en morele krag as wat die Poolse vakbond, in sy stryd teen die kommuniste gehad het nie. Wat die naam (soos in die geval van Otpor!) bewys het, is dat bekenis sentraal staan, maar ook dat uitspraak, spesifiek kort lettergrepe, kragtig moet wees. Otpor! het verder gegaan deur ’n uitroep by te voeg. Lg. dui op dringendheid, aggressie (nie te skroom vir konfrontasie nie), selfversekerdheid en verteenwoordig sowel ’n aanspraak op die onderdrukte bevolking as wat dit ’n aanslag op die regime is. Terwyl dit vertroue en belangstelling by die onderdrukte publiek skep, kan die regime sien dat dit deur ’n vasberade opponent uitgedaag word.

Otpor! het ook bewys watter sukses behaal kan word deur die opponent se histories suksesvolle simbole direk oor te neem en te omvorm in die beweging se eie kleure, begrippe, ens. So het Otpor! die kommunistiese vuis binne die nasionalistiese bevrydingsideologie geherinterpreteer en toegepas. Dit het was onmiddellik en wyd byval gevind. Die kommunisties gesinde regime is geïrriteer, tot op die punt waar hulle toenemend foute begin maak het, omdat die bevrydingsbeweging so ligsinnig en uitdagend met die regime se heilige koeie omgegaan het. Ook het dit dadelik tot die massa en veral die jeug gespreek, wat gehou het van die sarkastiese rebelsheid daarvan. Onlangs het PRAAG ook daarmee geëksperimenteer om die kommunistiese ‘vryheidsvuis’ in oranje-blanje-blou te “nasionaliseer” binne die organisasie se Genoeg!-veldtog. Die publieke terugvoer wat tot dusver daaroor ontvang is, is oorweldigend positief. Kapasiteitsprobleme lê egter die implementering van die veldtog aan bande. Gesprekke is tans aan die gang met belanghebbendes en kundiges om die konsep op groot skaal suksesvol uit te rol.

Mobiliseringstegnieke hou ook sterk verband met die tydperk waarin die veldtog plaasvind. Waar openbare vergaderings nog slegs twintig jaar gelede een van die mees populêre maniere was vir ’n politieke beweging om met ondersteuners te kommunikeer, is daar vandag sms’e, webtuistes, eposse, potgooie (podcasts), ens. Amper elke jaar neem elektroniese kommunikasietegnologie kwantumspronge vooruit en skep daarmee nuwe moonlikhede vir kommunikasie en mobilisasie. Met die koms van digitale televisie sal dit moontlik raak vir ’n bevrydingsbeweging om enige plek ter wêreld programme via die internet na sy ondersteuners uit te saai. Geen lisensies of regulasies sal dit kan keer nie. Die onlangse Oos-Europese nasionalistiese rewolusies het ook die werklikheid van kommunikasietegnologie goed besef en suksesvol aangewend.

Ook simbole is tydsgebonde. So was die kruithoring na die Tweede Vryheidsoorlog ’n betekenisvolle mobiliserende simbool. Vandag egter , hou dit vir die Afrikanerpubliek amper geen betekenis nie. Die rewolusionêre “bevrydingsvuis”(waarna vroëer verwys is) daarenteen is oor die jare deur Hollywood en die res van die populêre media as simbool van opstand gewild gemaak en verromantiseer. Terwyl die jeug van vandag grotendeels nie die oorsprong daarvan ken nie, spreek die vertoon daarvan onmiddellik tot hulle en met emosie. So is dit dan niks vreemds om bv. Bok van Blerk te sien vuis in die lug gooi terwyl hy “De la Rey” sing nie.

Terwyl ’n Afrikanerbevrydingsbeweging waarderend moet kyk na historiese simbole en tegnieke, moet dit veral entoesiasites omgaan met eietydse populêre maniere om mense te mobiliseer.

Om ’n verskuiwing in die magsbalans te verkry, gaan primêr om openbare persepsie. Indien die publiek waarneem dat die magsbalans verskuif het vanaf onderdrukker na onderdrukte, dan het dit in werklikheid gebeur. So ’n verskuiwing kan alleen deur ’n doelgerigte en radikaal gemotiveerde beweging bereik word. Bevryding is nie ’n saak vir ’n demokratiese organisasie/forum nie. Om lg. rede sal die ontwikkelende Afrikanerraad nooit meer as ’n “geselsforum” wees nie. Effektiewe mobilisering sal slegs deur ’n ideologies gemotiveerde, populêre Afrikaner-entiteit behaal word. Met die verwesenliking van so ’n beweging raak die behoefte vir ’n “Afrikanerleier” van minder belang. Die organisasie, sy simbole en aksies is die mobiliserende faktor en nie een of ander De la Rey–tipe figuur nie. Met sterk simbole en naam (argumentsonthalwe: Vryheid!), ’n ideologies geïnspireerde bestuur, doeltreffende openbare optrede en kommunikasie, sowel as die bereidwilligheid om ’n breë aantal ideolgies belynde entiteite saam te snoer, kan ’n populêre Afrikanerbeweging vir die ANK-regime daadwerklik opdraand verskaf.

As Afrikaners hang ons vryheid nie van ons getalle af nie, daarvoor is ons te min. Ons vryheid hang af van die mate waartoe ons bereid is om uit ander se ervaringe te leer, ons gesonde verstand te gebruik en populêre en beproefde konsepte by ons eie omgewing aan te pas en strategies te implementeer.

человек пауке topcargo развод

Die Afrikaan se intimideerbaarheid

Die oorheersing van een volk oor ’n ander word internasionaal as ’n onaanvaarbare situasie beskou. Internasionale konvensies is duidelik oor die onwenslikheid en selfs onwettigheid van sulke vorme van oorheersing. Die huidige toestand waar die Afrikaner tans deur swartes oorheers word het onder unieke omstandighede tot stand gekom, maar is helaas nie volhoubaar nie.

Die rede vir die onvolhoubaarheid is nie ver te soek nie: die vlakke van kundigheid, opleiding en kulturele verfyndheid by die gemiddelde blanke en Afrikaner is steeds ver bokant die gemiddeld onder swartes. Die enigste rede waarom blankes deur swartes oorheers word, het te make met getalle. Demokrasie soos dit in Suid-Afrika toegepas word, is sinoniem met ’n koppetellery.

Die vraag is of die blote vermoë om jou bevolking uit te brei, ongeag die maatskaplike implikasies in die vorm van armoede, siektes soos vigs, tering en geslagsiektes en onderwysprobleme ’n genoegsame grond verskaf om oor ander te mag heers. Veral die verwysing na geslagsiektes in dié verband mag kras klink, maar die viervoudige toename in swart getalle sedert 1950 het ’n enorme gesondheidstol geëis: in een opname in landelike Kwazulu-Natal is bevind dat 52% van alle vroue wat ’n bepaalde kliniek besoek, ten minste een seksueel oordraagbare siekte gehad het en 18% meer as een. Tot 25% van alle vrugbare vroue in die distrik ly aan so ’n infeksie.

As Afrikaners ken ons die swart kultuur. Ons weet hoe dit van ons kultuur verskil en waar hul swakheid lê. Terwyl swartmense oor ’n dikwels irassionele en kollektivistiese kultuur beskik, beskik blankes oor ’n meer rasionele en individualistiese kultuur. Terwyl blankes se individualisme politieke mobilisering bemoeilik, is dit ook die einste eienskap wat hulle van die tipe selfvertroue voorsien waaroor swartes nie beskik nie. Dit is hierdie selfvertroue van ons wat hulle vrees en verag.

Weens die Afrikanervolk se pioniersoorsprong is hierdie individualisme besonder sterk ontwikkel (baie soortgelyk aan en dalk selfs sterker as dié van Amerikaners). Individuele prestasie en sukses word nagestreef en hoog aangeskryf. Mense wat oor so ’n begrip van die self en die eie beskik, streef na hoër vlakke van selfverwesenlikking en nie noodwendig na blote demografiese getalsuitbreiding nie. Sulke mense raak maklik gefrustreerd en selfs aggressief as onnatuurlike/onregverdige hindernisse oor hul pad geplaas word. In dié verband verteenwoordig sg. RA, SEB ens ’n bron van toenemende woede onder Afrikaners.

Swartes, daarenteen, wat tot ’n kollektivistiese kultuur behoort, mobiliseer polities maklik. Die zombi-agtige uitdrukkings op ’n toyi-toyi-ende massa se gesigte dui op die ondeurdenkte, spontane en kollektiewe afkskakeling van individuele kognisies. Kollektiewe optrede is hul sterk punt. Op arbeidsgebied is hulle dus baie suksesvol, sowel in die vakbondwese as ander vorme van kollektiewe organisasie.

Deur demografies gefundeerde politieke oormag word wette en regulasies afgedwing wat ontwerp is om onverdiende bevoorregting vir hulself toe te eien. Individuele prestasie en vaardigheid is nie deel van die credo nie, terwyl blote massaoorwig geld. Om hulself egter in bestuursposte te handhaaf, veral as hulle deur gedrewe en produktiewe blankes gekonfronteer word, skep ’n probleem. Die Afrikaan se onbeholpenheid in sulke situasies kan nie deur getalle beredder word nie. In die afwesigheid van die impak van getalsterkte verkrummel selfs die Afrikaan wat ryklik met titels en simbole van skynbare mag versier is by die geringste uitdaging.

Die blanke (vernaam Afrikaners) se vermoë om swartes te intimideer en te oorweldig dui daarop dat nóg die swart bevolking nóg die ANK oor enige noemenswaardige mag beskik. Bo en behalwe die ineenstorting van die veiligheidsmagte het swartes ook nie die sielkundige of kulturele vermoë om ’n magsposisie oor ’n kleiner, meer suksesgedrewe kultuur te handhaaf nie. Om die ANK president se woorde in ’n ander en meer korrekte konteks te plaas, is swart oor wit mag alleenlik ’n “persepsie”. Dit is slegs waargenome mag wat elke dag aan die blanke bevolking deur die media opgedis word, maar in werklikheid bestaan dit bloot in mense se gedagtes. Dit is ’n illusie wat uitgedink is om blankes te onderwerp.

Die situasie is egter aan die verander. Die toenemde selfversekerdheid van Afrikaners om kultureel, polities en andersins uitgesproke te raak teen die ANK-regime dui daarop dat die illusie van ANK-mag geleidelik besig is om te vervaag. Die blote feit dat hierdie verandering aan die gang is, dui daarop dat die magsentrum besig is om weg te skuif vanaf die ANK-regime na die Afrikanerbevolking.

Dit is die onnatuurlikheid van die oorheersing van die onontwikkelde en getalryke oor die ontwikkelde en getalarme wat besig is om hierdie wanbalans te versteur. Uiteindelik sal die Westerling se opgekropte woede oor die situasie oopbars in ’n katarsis van magsoorname. Dit is juis die Afrikaner se woede wat hom uiteindelik polities sal laat mobiliseer.

Waar moontlik sal swartes hulself op hul getalsterkte beroep om met blankes te kompeteer, terwyl blankes hulself op hul vermoëns, kundigheid en werketiek sal beroep. Swart kollektiewe mag het egter bitter min substansie. Afrikaners is bekend daarmee dat ’n enkele blanke selfs ’n groep swartes in ’n konflik situasie kan oorheers. Dat die ANK en swartes in die algemeen toenemend in die rigting van konflik beweeg, kan afgelei word uit hul aggressie teen Afrikanersimbole soos nou weer op Standerton, name, die Afrikaanse taal, blankes in die Springbokrugbyspan en dergelike meer, maar ook uit geweldsmisdaad wat lankal ’n etniese karakter aangeneem het.

Dikwels leer mens van ’n groep gewapende swart mans wat ’n wit gesin aanval. Wanneer ’n verwoede wit vader die verkragtende en moordende swart groep eensklaps aanval, slaan hulle lafhartig op die vlug. Hulle sal eerder retireer as om die konflik teen die selfversekerde Westerse individu te eskaleer.

Dink ook aan die groepie swart kollegas by die werk wat anti-Westerse snert kwytraak. Sodra jy hulle aanvat spat hulle soos ’n stuk pap wat op die vloer val uitmekaar. Dit is maklik om in groepe braaf te raak. Wanneer die groep egter werklik uitgedaag word, verbrokkel dit. Ek het in die Boland dikwels gesien hoe ’n groep uitdagende en aggressiewe bobbejane vreesbevange die berg uithardloop die oomblik as mens op hulle afpyl. Verstommend, die antropologiese ooreenkoms tussen so ‘ n groepie astrante boggoms en ’n ANK/Cosatu protesoptog…

Wanneer Afrikane te staan kom teen die kognisies van die Westerling of sy andersins selfversekerde optrede, hardloop hulle insgelyks vir die berge. My mening is dat Afrikane se kollektiewe optrede niks meer as ’n breindooie beswyming is waaruit hulle ewe maklik wakker skrik as wat hulle daarin verval nie.

Vanuit my eie ervaring wil ek ander Afrikaners aanmoedig om op die verskillende lewensterreine waar ons mense bedrywig is, swartes se mag uit te daag en te sien hoe hulle verkrummel. Dit is bevredigend om waar te neem hoe hulle onbeholpe begin struikel en rond strompel wanneer jy hulle ontmasker. Wanneer die fasade van statuur en mag aan skerwe val, word die hopelose onkunde en weerloosheid blootgelê. Die skouspel van arrogansie en grootdoenerigheid word maklik verruil vir ’n pateties kinderagtige kruiperigheid en uiteindelike vlug. Ek wil beweer dat die engiste rede (behalwe vir goeie propaganda) hoekom die ANK nog die land ‘regeer’, is omdat ’n groepie Indiërs, Engelse, en Afrikaner-meelopers hulle in “beheer” hou. Selfs lg. situasie is egter so pateties dat dit nie enige daadwerklike uitdaging sal kan weerstaan nie.

Myns insiens bevind die regime hom in ’n baie swak posisie omdat hy nie daarin kon slaag om sy mag behoorlik ná die vreemde oorgawe deur De Klerk en Roelf Meyer in 1994 te konsolideer nie. Gegewe sy gestelde totalitêre oogmerke om Suid-
Afrika uiteindelik volledig te verafrikaniseer en die laaste oorblyfsels van blanke of Westerse identiteit (whiteness soos dit genoem word) te vernietig, het hy misluk om die hele ekonomie, media en alle staats- en onderwysstrukture onder sy beheer te bring. Weens die regime se mislukking – anders as byvoorbeeld Mugabe wat suksesvol alle blankes uit sy land verdryf het – glo ek dat ons binnekort ons eie bevryding sal verwesenlik en boonop sonder om ’n enkele skoot te vuur.

авто android

ANC wil Afrikanergemeenskappe uitwis

Die beoogde swart buurt(e) midde in die ooste van Pretoria is niks anders as die beoogde demografiese sabotasie van ‘n oorheersend Afrikaner- stedelike area nie. Tans bedryf die ANC uitwissingspolitiek. Dit gaan hier om die uitwissing van enige Westerse (veral Afrikaanse) gemeenskapslewe en waardes in hierdie land. Die ANC het ‘n weersin daarin dat die hoofstad ‘n oorwegend Afrikanerstad is. Daarom is hierdie “TSDS” opgestel om die stad te verafrikaniseer en as’t ware (tipies in die swart tradisie) van die blanke te vervreem.

In die geheel beskou, bedryf die ANC volksmoord. Hierdie organisasie van boosdoeners laat ongebreidelde plaasaanvalle en stedelike huisaanvalle op ons toe. Dit verdryf die Afrikaner uit die ekonomie met sg. RA en SEB. Dit vernietig ons taal, skole en universiteite. Die jongste toevoeging tot die lys is nou om die bodem van ons bestaan, nl. ons gemeenskappe te vernietig, deur gedwonge integrasie. Die ANC-strategie voldoen aan al die internasionale vereistes van volksmoord en sy huidige strategie verteenwoordig ‘n oortreding van artikel 27 van die Internasionale verdrag oor burgerlike en politieke regte van 1966 wat lui:

“In daardie state waar etniese, godsdienstige en taalkundige minderhede bestaan, sal persone wat tot sulke minderhede behoort nie die reg ontsê word om in gemeenskap met ander lede van hul groep, hul eie kultuur te geniet nie, om hul eie godsdiens te bely en te beoefen nie, of om hul eie taal te gebruik nie.”

Daar is ook ‘n aanvaarde beginsel dat state nie meerderheidsbevolkings se getalle-oorwig mag gebruik om gebiede wat deur minderhede bewoon word te oorstroom nie.

Die ANC se stedelike strategie het niks te make met goeie bestuur, wetenskaplike stads- en streeksbeplanning, of die verligting van die swart behuisingsdilemma nie. Dit gaan egter wel om die volgende:

1. Soos reeds genoem is dit ‘n frustrasie vir die Afro-fascistiese Xhosa-skurke (Mbeki en sy bende van ministers en raadgewers) en hul multi-etniese handlangers wat ONS land regeer dat ‘hul’ hoofstad deur Afrikaners bewoon word. Hulle wil nie ‘n wit Pretoria hê nie, maar wel ‘n swart Tshwane. Ten eerste is daar die poging om die stad te verswart. Hoewel ek hierdie logika reeds ‘n tyd gelede verduidelik het, net gou weer: Deurdat hulle swart massanedersettings tussen die gegoede blanke areas wil plaas beoog hulle om die eiendomspryse van die blanke gebiede te laat daal. Sodoende verval die totale stedelike gebied dan geleidelik in ‘n slumgebied. Swartes neem dan die hele stedelike gebied oor en die blankes slaan op die vlug. Vir Pretorianers om oorhaastig hul huise a.g. hiervan te verkoop sou ‘n groot fout wees aangesien alle ander blanke areas vir dieselfde strategie geoormerk is. As ons hiervoor gaan wyk, gaan ons letterlik voortvlugtendes in ons eie land word.

2. Die tweede oogmerk van die ANC-strategie gaan oor doodgewone politieke mag en posisie. Deur swart massabehuising tussen blanke areas te plaas kan hulle dan in elke wyk ‘n meerderheid behaal gedurende plaaslike verkiesings. Sodoende wil hulle dan veroorsaak dat daar nie een wit gesig op die metroraad is nie. Ten spyte van laasgenoemde sal ons egter steeds die mtroraad met ons belastings moet finansier.

3. Laastens gaan dit om die verdere demoralisering en verdrywing van blankes en Afrikaners. Deur te begin met die Afrikaner se grootste vesting (Pretoria en voorstede) en later ander blanke areas, beoog hulle nie slegs die vernietiging van blanke/Afrikaner-gemeenskapslewe nie, maar ook die verdere vedrywing van blankes na die buiteland. Diegene wat nie kan emigreer nie sal dan mettertyd die keuse hê om deur die swart meerderheid geassimileer te word of in ‘misdaad’ om te kom. Ek beweer dat die kans vir lg. heelwat groter is aamgesien ek oortuig is dat Westerlinge nie assimileerbaar is met die swart kultuur nie. Nietemin, elke blanke word dan “getransformeer”, lewendig of dood…

Dat die verdrywing van die blanke die belastingbasis gaan vernietig, skeel die swart maghebbers geensins. Soos in die geval van Zimbabwe waar ‘n minister gesê het dat hulle (Zanu-PF) “eerder die ekonomie in duie sal laat stort as om die mag oor te gee” moet mens nie van Afrosentriese swartes rasionele beredenering verwag nie.

In ‘n gesprek op Litnet se Sênet oor dié kwessie is daar ‘n menigte argumente waarom die gedwonge integrasie van swart en wit gemeenskappe nie kan werk nie of dan kwansuis wel kan werk. Alle blanke Suid-Afrikaners weet egter al van verskynsels soos swart bure wat beeste en bokke slag, swartes wat kliphard skree-praat, blêrende musiek, verkragting, moord, roof, bemorsing, besoedeling, ens. Ek glo werklik dat die meerderheid blankes reeds oortuig is dat gedwonge integrasie ‘n katestrofe is. Die werkbaarheid van die eksperiment is dus nie waaroor die debat moet handel nie, maar wel die voorkoming daarvan. Die onversoenbaarheid van die kulture binne dieselfde ruimte kan alleen tot pyn, lyding en agteruitgang lei. Ek dink alleen provokateurs van die regime en wit hippie struggle-“hasbeens” (soos Mad Max du Preez en Koos Ploert Kombuis) redeneer nog oor die Afrikaner as “Afrikaan”.

Dit kan nie werk nie, het nog nooit gewerk nie en sal ook in die toekoms beslis nooit werk nie. Punt!

Dit bring ons dan by die noodsaaklike vraag: “Wat nou?”

Hier is waar ons die streep in die sand sal moet trek. As ons toelaat dat Pretoria val, sal die res soos domino’s volg. Pretoria is die enigste haalbare Afrikanerstadstaat en daarom mag ons dit nie verloor nie. Ons is in hierdie verband so magtig of magteloos soos wat ons kies om te wees.

Persoonlik en strategies is ek teen geweld gekant. Ek glo dat ons ‘n Afrikaner-ministaat kan verkry sonder om een skoot te skiet. Ons kan die hele ANC-komplot tot stilstand bring d.m.v. ‘n goed georganiseerde belastingboikot, sowel as ander vreedsame aksies. Organisasies soos ABSA wat die sabotasieprojek wil help finansier sal ook geboikot moet word en weereens laat dit mens dink aan die noodsaaklikheid van ‘n Afrikanergemeenskapsbank.

Wanneer ons met sukses “Pretoria vir ons”-aksies geloods het, sal elke Afrikaner besef dat Pretoria die enigste veilige plek gaan wees om in te woon. Elkeen sal grond daar wil besit en die Pretoria-eiendomsmark gaan binnekort nog floreer onder Afrikaners. Ons sal in ‘n ineenstortende Nuwe Suid-Afrika wel nog ‘n Afrikanerrepubliek in en om Pretoria sien verrys.

Die ANC se beoogde demografiese sabotasie van Pretoria (en ander blanke dorpe) dui net weereens aan hoe hierdie skurke die Afrikaner onderskat. Die ANC het die Afrikaner nou in elke opsig met sy rug teen die muur. Die Afro-fasciste het ons uit die sakewêreld gedwing, weerhou ons van werksgeleenthede, laat moordbendes toe om ons in ons huise en tuine uit te moor, neem ons plase van ons weg, weerhou ons jeug van studie en sportgeleenthede, vernietig ons opvoedkundige instansies, verdring ons taal, basuin haatspraak teen ons uit en staan nou op die punt om ook ons buurtes te ruïneer. Dit alles doen hulle terwyl hulle ons terselfdertyd met uitmergelende belastings melk. Hoe ver kan ‘n volk gedruk word? My gevoel is ons het nou die einde van die paadjie bereik en dat die tyd vir werklike handeling (tog vreedsaam) aangebreek het.

play slots for Лобановский

Staak praatjies met sg. landbouminister

Weereens sit die sogenaamde minister van landbou ons boerderygemeenskap ore aan. Lulu Xingwana, soos sy heet, sou Maandag ‘n vergadering voer om die beskadigde verhouding tussen haar en TLU-SA en AgriSA te besleg. Dié het sy egter sonder opgawe van redes gekanselleer, maar wel gister met die twee landbou-unies vergader. Of liewer, sy het memoranda van hulle in ontvangs geneem en die grootste deel van haar ongegronde aantygings teen boere herhaal.

Xingwana se agenda is ooglopend. Tog kan nie een van die landbou-unies dit raaksien nie. Of, eerder, wil hulle dit dalk nie verneem nie? Die sogenaamde minister het ‘n strategie wat effektief daarop gemik is om verhoudinge tussen die regering en die blanke landbougemeenskap te vernietig. Haar rede is waarskynlik dat wanneer die verhouding onherroeplik beskadig is, sy gaan aanvoer dat daar nie van haar verwag kan word om oor enige aspek van grondhervorming, plaasmoorde, haar gewraakte rassistiese uitsprake, of enige ander aspek van landbou met AgriSA en die TLU-SA te praat nie. Die feit dat veral AgriSA tot op hede uit hulle pad gegaan het (tot op die punt van kruiperigheid) om die regering se onredelike eise te akkommodeer, bewys duidelik dat die minister nie eens hulle oordrewe poging om die regime tevrede te stel, goed vind nie. Daar is basies niks wat die blanke landbousektor kan doen om die regime te bevredig nie, behalwe om van hul grond afstand te doen of instemmend vermoor te word nie.

Die sogenaamde minister se kat-en-muisspeletjies met georganiseerde landbou is ook ‘n duidelike aanduiding dat sy daarvan bewus is dat sy die hef in die hand het. Deur Xingwana voortdurend te vermaak met hul oorgretige poging om met haar te beraadslaag, is landbou eintlik besig om hul magteloosheid en desperaatheid te toon. Die boodskap wat die minister ontvang, is dat hulle geheel en al uitgelewer is aan die regime en dit misbruik sy tot haar volle revolusionêre voordeel.

Georganiseerde landbou het nou genoeg rede om aan te voer dat daar ‘n dooiepunt tussen hulle en die minister bestaan en dat die minister geen bereidwilligheid toon om, te midde van ‘n krisis, deel te wees van ‘n oplossing nie. Dit is nou belangrik dat ons mense in die landbou die saak tot ‘n volgende vlak eskaleer. Daar is wat my betref ten minste drie aksies wat hulle onmiddellik moet neem:

Lê ‘n klag, soos die Vrystaatse Landbou-unie, van haatspraak teen die misnister.
Begin ‘n kommunikasieveldtog aan die publiek en die buiteland om die krisis te verduidelik.
Te danke aan TLU-SA se goeie organisasie op gemeenskapsekuriteitsvlak, is daardie organisasie ideaal geposisioneer om die veiligheidskrisis in die blanke voorstede d.m.v. opleiding te help hanteer. TLU-SA kan die sleutelrol speel in die totstandkoming van ‘n burgerlike stedelike veiligheidsinisiatief. Hierdeur sal TLU-SA daarin slaag om sy invloed uit te brei en sy bedingingsposisie aansienlik te verbeter.

Xingwana se jongste beskuldiging teen georganiseerde landbou, is dat hulle haar of die regering nie erken nie. Voorwaar het landbou nou meer as genoeg rede om haar inderdaad te ignoreer en halt te roep sover dit gesprekke met die regime betref.

play pool online free no download

Boikot skandmuurseminaar

Met die sg. Vryheidsparkstigting se beoogde seminaar (georganiseer deur Vryheidsparkdirekteur Wally Serote) oor die Skandmuur (sg. Muur van Herinnering) en moontlike insette deur Afrikaners, berei die ANC nog ’n hinderlaag voor waartydens daardie organisasie die Afrikaner kan verneder.

Die regime probeer Afrikaners hierby betrek deur te kenne te gee dat dit die een of ander konsensus oor die aangeleentheid nastreef. Ons weet reeds waar konsensuspolitiek die Afrikaner gekry het. Beide Piet Retief en FW De Klerk se pogings om konsensuspolitiek in Afrika te bedryf het tragiese en vernederende resultate opgelewer wat, sowel in 1838 as tans in die anargistiese NSA, tot katastrofes aanleiding gegee het. Danksy FW De Klerk en Roelf Meyer se geloof in konsensuspolitiek leef die Afrikaner vandag onder ’n Afrikanistiese tirannie van die meerderheid.

Net ’n kort rukkie gelede het die Minister van Landbou, Lulu Xingwangwa, gepoog en daarin geslaag om die TLU-SA en AgriSA in ’n vernederende hinderlaag te lei. Dit het sy gedoen deur haar beraad met hulle skelm, vooraf, te laai met allerlei Boerehaatorganisasies. Natuurlik was hierdie sessie bloot daarop gemik om die boere verder te verguis. Iewers tydens hierdie verbale aanslag sou sy dan kamstig die boere 10 minute gee om hulle saak te stel. In werklikheid was dit eerder ’n boendoehof as ’n beraad. Dit het die minister, in haar sluheid, aangevang ondanks (of dalk eerder juis omdat) die boere met haar wou vergader weens plaasmoorde sowel as oor haar haatstokery jeens hulle. Die edele here van die TLU-SA en AgriSA het gelukkig gou gesnap wat besig is om te gebeur en het die minister ’n belediging toegesnou deur uit die vergadering te loop.

Indien die boere, uit vorige ondervindings, sou leer dat die regime telke male leë beloftes aan hulle maak, sou hulle dalk nooit die vergadering geskeduleer het nie. Dan, soos dit hoort in gevalle van haatspraak, sou hulle reguit hof toe gegaan het . Die goedgelowigheid van ons mense en ons leiers is wat keer op keer tot ons vernedering lei.

Indien die selfs meer goedgelowige kultuur-omies in grys pakke egter besluit om wel Serote se sirkus by te woon sal hulle – op welke manier ook al – deur die ANC om die bos gelei en verneder word. Die probleem is egter dat, nie net hulle nie, maar ons ganse volk elke keer so verlaag word. Enige Afrikanerleiersfiguur met die geringste mate van respek vir hom/haarself en sy/haar volk sou nou reeds die rooi ligte sien flikker en weg bly van nog ’n ANC- koöptasiesessie. Indien die goedgelowige omies egter wel besluit om te gaan, wat sou hulle kon hoop om te vermag? Waarskynlik sal hulle bitter min reg kry en vernederd met leë hande huistoe gaan. As die omies egter baie "gelukkig" is, sal die regime hulle koöpteer deur toe te laat dat die gestorwe blankes/Afrikaners (uit die apartheidsjare) se name ook op die Skandmuur geplaas word. Maar is dit wat die volk wil hê? Wil ons regtig hê dat ons mense wie se lewens geneem is, herdenk word saam met die lafaards wat Afrikanervroue en -kinders opgeblaas het, maniakke wat hul eie mense gehalsnoer het, Kubaanse soldate, Oos-Duitse kommuniste en al die ander drek wat die sg. ‘Struggle’ opgelewer het? Is dit hoe ons ons gestorwe helde wil vereer?

Na my mening is daar net een benadering wat vir enige regdenkende Afrikaner met selfrespek aanvaarbaar sal wees. Sloop die ding! Waarom moet ons hoofstad ontheilig word met hierdie verering van boosdoeners?

As die goedgelowige omies wil gaan sirkus hou moet hulle net een ding in gedagte neem. Die volk se gemoed is aan die skuif…Gaan praat maar met die ANC, maar onthou dat julle nie namens die volk praat nie, maar bloot namens julleself. Niemand het julle ’n mandaat gegee om daar te wees nie.

на 100

Die aanslag op Pretoria

‘n Huisaanval in Pretoria

In der waarheid sou dit onakkuraat wees om bloot te verwys na ‘n aanslag op Pretoria. Immers is die geweldsmisdaad deur die hele Suid-Afrika nou so wydlopend dat geen dorp of stad meer ontsien word nie. Die situasie is egter besonder erg in Gauteng en die afgelope maande sien mens veral ‘n intensifisering van geweldsmisdaad in die blanke voorstede en woonbuurte van Pretoria.

Hoewel misdaad reeds sedert 1994 ‘n probleem in SA geword het, blyk dit dat anti-blanke propaganda deur die regime se uitsaaikorporasie (SABC) veral oor die afgelope jaar tot ‘n dramatiese toename in haatmisdaad teen blankes lei. Wat veral kommerwekkend is, is die "Mau-Mau"-tipe aanvalle wat voorheen tot die plase beperk was, maar wat nou na voorstedelike buurte versprei het. Henri Boshoff van die ISS verwys na lg. as "huisaanvalle". Veelseggend genoeg, weier die regime egter om erkenning aan so ‘n misdaadkategorie te gee. Terwyl die steel van ‘n skootrekenaar of selfoon tydens sulke aanvalle as blote verdoeseling van die werklike motief , nl. terrorisme, aangewend word, moet die sinistere aard hiervan dringend en in diepte ondersoek word. Verslae uit blanke gemeenskappe wat aan Zimbabwe grens, dat daardie mislukte staat tans terroristekampe huisves, is baie waarskynlik gegrond op die waarheid. Eenhede van Apla en Umkhonto wat nie in die SANW opgeneem is nie of wat ontnugter is daaroor, het hulself gewend tot hul eie oplossing vir die "wit probleem" in Suid-Afrika. Deur transitorooftogte en ander tipes roof sou hulle hul opleidingskampe kon finansier, terwyl hul bankrot Zanu-PF-gasheer sekerlik ook ‘n meevallertjie hieruit verdien. Meer inligting oor hierdie onderwerp is noodsaaklik en daardie blanke of Afrikanerorganisasies wat tans oor die bestaande inligting beskik, sal openbare uitspake hieroor moet lewer.

Waar die terroristebendes wat plase en voorstedelike huise aanval ook al hul presiese oorsprong het, bly dit ‘n gewewe dat hulle militêr opgelei blyk te wees en dat hulle hul afgryslike operasies met ‘n politieke doelwit uitvoer. Terwyl die ANC-regime klaarblyklik beheer oor bykans alle wetstoepassing (behalwe belasting insameling) verloor het, dra dit beslis kennis van die terrorisme teen blankes. Daarvoor hoef die regime bloot koerant te lees. Tog maak hulle geen uispraak daaroor nie en wend geen poging aan om dit te bestry nie. Duidelik dra dit hul stille (of deelnemende?) goedkeuring. Deur voortdurende anti-wit propaganda en
beleidsimplementerings soos die afskaffing van die kommandostelsel op die plase, skep die regime aktief ‘n klimaat vir sulke haatmisdaad. Dat hierdie soort aanvalle die afgelope tyd besonders erg op die groter Pretoria gefokus is, is ook geen toevallligheid nie. Behalwe die
naamsverandering van die stad is daar ook die beoogde demografiese sabotasie van Pretoria-oos. Die regime se beplanning van ‘n swart woonbuurt in ‘n stedelike area wat sekerlik die hartland van die Afrikaner is, is beslis kwaadwillig.

Deur die blanke bevolking van Pretoria te terroriseer met ‘Mau-Mau’-tipe huisaanvalle sowel as die plasing van ‘n swart demografiese swaard oor die kop van die welgestelde oostelike dele, voltrek die regime sy politieke aanslag teen die Afrikaner. Deur Afrikaners veral hier (hoewel ook elders) te probeer traumatiseer en verdryf, is dit skaakmat in die Afrikaner se opperste vesting.

Of is dit…?

Baie Afrikaners probeer nog goedgelowig wees teenoor die vyandige regime. Veral diegene in die Naspers-stal (wat toenemend deur bruin Marxistiese intellektuele beheer word), sowel as die beginsellose Afrikanergrootkapitaliste, is geneë met die regime en ignoreer of verdoesel die waarheid. Konstant probeer hulle die blanke bevolking tot onderdanigheid dwing deur onder andere na die veelrassige aard van misdaadslagoffers te verwys. Dít, terwyl alle aanduidinge bestaan dat die aanvalle op blanke individue en huishoudings ‘n besonderse ras-politieke motief het.

In wisselende grade besef die gemiddelde Afrikaner dat die gort nou gaar is. Die blote feit dat Suid Afrika oor die afgelope 10 jaar 20% van sy blanke bevolking (Engelse en Afrikaners) aan emigrasie verloor het, bevestig die benardheid van die situasie.

Die waarheid omtrent emigrasie is dat baie min van ons mens daarvoor kwalifiseer. Behalwe die finansiëlekoste-aspek, berus die immigrasiesisteme van die mees algemene bestemmings (Australië, Nieu-Seeland en Kanada) op strawwe puntestelsels. Die puntetoekennings is so gestruktureer dat alleen ons top vaardigheids- en sakelui daardeur toegelaat word. Die res van ons is hier vasgekeer… Terwyl die regime enige toekomstige bedreiging in ons probeer uitskakel deur ons sistematies te laat vermoor, te verdryf en te traumatiseer verkeer die meeste van ons nou met die rug teen die muur. Die enigste keuse wat vir die meeste van ons oorbly, behalwe vir daardies wat reeds vermoor is, is om in onderdanige vrees te lewe of te veg (vreedsaam of andersins).

Die regime se strategie met Pretoria wentel ooglopend rondom die verafrikanisering van die stad. Die verandering van die stad se naam het sielkundig ‘n dissosiërende uitwerking op baie van die inwoners. Die nuwe naam maak van die stad iets vreemds, iets waarvan afstand gedoen kan word. Deur ‘n swart buurt in die hartland van ‘n hoëklaswoonbuurt aan te kondig word eiendomspryse afwaarts gedwing wat die uiteindelike degradering van die voorstede na ‘n swart werkersklasomgewing bespoedig.

Die vooruitsig van die verswarting van die voorstede tesame met ‘n (stil goedgekeurde) terreurveldtog teen die inwoners veroorsaak sielkundige en sosiale trauma. Die traumatisering van die blanke bevolking is waarskynlik daarop gemik om die inwoners tot ‘n gevoel van magteloosheid aan te spoor. Indien die inwoners voel dat daar geen salf meer aan te smeer is nie sal hulle verjaag word. Diegene wat geheel en al oorweldig voel deur die situasie kan doodeenvoudig boedel oorgee en hulself laat "assimileer". Sodoende word die sterkste Afrikanergeografiesevestiging vernietig. Dit kan ons nie toelaat nie. Sowel die regime as sy ondersteuners gaan nou te ver. Pretoria is die punt waar ons die spreekwoordelike streep in die sand moet trek.

Sonder om noodwendig (in elk geval aanvanklik) millitêr op te tree, sal ons moet begin om beheer oor die situasie te herwin. Langer kan ons nie toelaat dat die regime se Einzatsgrupen die nagtelike ure regeer of dat ons gedreig word met ‘n demografiese verswelging in ons hartland nie. Meer as enige plek het Pretoria (veral die ooste) die potensiaal om ‘n Afrikanerstadstaat te raak. Met geen opsies oor nie sal ons vinnig en dinamies moet organiseer. Ons kan nie langer die respondente tot die regime se diktaat wees nie, maar eerder sal ons self ‘n nuwe verhaal moet begin skryf. Hoe meer Afrikaners besef hoe baie ander soos hulle oor hierdie saak voel, sal ons trauma en woede vinnig omskakel in vasbeslote selfvertroue en handeling. Elkeen van ons sal dit egter in onsself moet vind om uitgesproke te raak, deel te neem aan aksies wat georganiseer word en om nie meer tot stilswye geïntimideer te word nie. Stilbly is vir seker ‘n resep vir ons spoedige einde.

reception decorations