Johann Wingard – Bladsy 3

Die tyd raak min

13:10:28 Soos volke 'n geskiedenis het, het tale en beskawings ook 'n geskiedenis. Die geskiedenis van beskawings gaan oor verowering en uitbreiding, dikwels deur aanslae op ander beskawings. Beskawings is die produk van hul geskiedenis, die som van inlywings en uitsluitings. Kennis van ons geskiedenis gaan nie soseer oor kennis van die verlede nie, maar oor insigte waarom ons vandag is wat ons is in morele, ekonomiese en intellektuele sin. Dis ons etniese psige. Dis ons geskiedenis wat inhoud aan daardie psige gee.

Afrikaners leef nie in die verlede nie, maar in die verlede binne hulle. Elke Afrikaner is ook die produk van sy eie geskiedenis. Elke dorp en straatnaam het 'n geskiedenis. Elke ou gebou en monument is getooi in 'n historiese gewaad waarop die gesigte van hul voorsate geëts is. Dit is die gesigte van mense wat oomblikke van lyding of glorie ervaar het en wat deur hul nageslag verewig is. Die geskiedenis is 'n integrale deel van volke se menswees, die inhoud waarsonder geen volk kan voortbestaan nie.

Om daardie inhoud te bevraagteken, of te misken, is om onderwerp te word deur 'n vreemdsoortige beskawing, wat geen benul van Afrikaners se geskiedenis het nie.

Vandag sien ons 'n roekelose omgang met goedkoop politiek wat die tydelikheid van 'n mededingende beskawing onderstreep. Dis 'n poging om 'n nuwe geskiedenis te skep wat by die heersers se psige kan inpas. Hoeveel mense besef dat beskawing en volkskultuur nie oorgeërf word nie, maar dat elke geslag dit van vooraf moet aanleer? Kennis van die geskiedenis is 'n kragtige teenmiddel vir die arrogansie van oningeligte magsbekleërs. Afrikaners kan mos nooit toelaat dat hul kumulatiewe waardestelsel deur 'n vreemdsoortige mag met behulp van waansinnige retoriek ondergeploeg word nie. Hierdie is ernstige sake wat op internasionale terrein getakel moet word.

Die arrogansie van vandag se heersers moet gesien word vir wat dit is: 'n inhoudlose beskawing wat deur 'n geskiedenis van verowering, doodslag en 'n ewigdurende oorlewingstryd gevorm is en wat nou in die gestalte van magsmisbruik manifesteer.

Die geskiedenis word as maatstaf gebruik om nuwe regte aan "voorheen benadeeldes" toe te ken. Omdat Afrikavolke se geskiedenis 'n ander inhoud aan hul psige gegee het as aan Afrikaners, word tydelike regstellende maatreëls nou as permanente regte geïnstitusionaliseer om te vergoed vir hul historiese benadeling.

Hierdie optrede is presies dieselfde onnadenkendheid van die politieke vergrype tydens die "struggle" toe "no education before liberation" die slagspreuk was, toe massa geweld en populistiese oproerigheid as deel van die psige van die massas ingemessel was. Is dit dus verbasend dat die moderne Suid Afrikaners die produk geword het van 'n vlak, selfgemaakte, postmoderne geskiedenis?

Net soos dit vandag moeilik is om die gevolge van die gewelddadige struggle te verwerk, net so gaan dit in die toekoms moeilik wees om daardie mense van die nasionale tepel te speen. Die spreekwoordelike magtige dreuning sal wyd oor die velde gehoor word wanneer die kunsmatige ekonomiese hoofaarinspuiting afgebind gaan word. En glo my vry, dit gaan beslis nog afgebind word, dalk nog gouer as wat mens vandag mag dink.

Vraag is hoe Afrikaners hulle binne hierdie omgewing kan laat geld? Tans is die denkstroom en strategie om dit deur burgerregteaksies te beveg. Maar hoe bewys mens 'n burgerreg as dit nie aan individuele grondwetlike regte kleef nie? Hoe kan 'n volk sy gemeenskapsregte wat hy deur die geskiedenis verwerf het in stand hou?

Regtegeoriënteerde liberalisme, soos deur die Suid-Afrikaanse grondwet uitgebeeld word, aanvaar dat elke persoon 'n persoonlike stel belange en doelwitte het. Die grondwet veronderstel 'n neutrale regsraamwerk om elkeen 'n gelyke geleentheid te bied en in staat te stel om as 'n vrye burger sy persoonlike belange na te jaag en te verwesenlik. Die grondwet veronderstel en gee hoog op dat 'n burger se waarde nie gemeet word aan sy gebondenheid aan een of ander groep of gemeenskap nie, maar aan die keuses wat hy as persoon self mag uitoefen; vandaar die verbod op alle vorms van diskriminasie.

Maar dan trek die grondwet 'n streep deur die konsep van individuele regte en verbod op diskriminasie deur 'n kunsmatige gemeenskap te skep vir uitsondering op alle terreine van die lewe. Die sogenaamde "voorheen benadeeldes" – 'n metafoor vir diegene wat aan die verkeerde kant van apartheid was – is nou op spesiale behandeling geregtig. Ons het dus nou 'n situasie waar 'n landsburger se waarde amptelik nie meer aan sy eie vermoëns gemeet word nie, maar juis sy gebondenheid aan 'n bepaalde gemeenskap.

Is die grondwet dus steeds 'n liberaaldemokratiese instrument as hierdie voorskrif die einddoel van regeringsbeleid geword het en nie die grondwet self nie? Regeringsbeleid gaan nou oor die halsbandjie in 'n samelewing waar die hond 'n mindere rol speel.

Suid Afrika is egter 'n Afrikaland wat uit gemeenskappe, groepe en volke bestaan. Dit verteenwoordig 'n oorwegend kommunitêre bevolkingsamestelling in sy tradisies en manier van optrede. Die bron van die kommunitêre landsburger se identiteit spruit nie soseer uit individuele keuses wat hy mag uitoefen nie, maar uit sy verbintenis met sy gemeenskap, soos sy familie, kerk, vakunie, sosiale klub, provinsie en etniese groep. Kommunitariërs redeneer dat die differensiasie tussen gemeenskappe en elkeen se reg op vrye assosiasie die basis is waarop individue en gemeenskappe hulself na goeddunke kan orden.

Ons het nou te make met twee pole wat in konflik teenoor mekaar staan. Die een pool is een van maatskaplike gelykmaking, die ander een is maatskaplik kommunitêr. Die twee pole verskaf konstante wigte en teenwigte waarvan die kragte volgens die politiek van die dag sal wissel, met die voorbehoud dat daar geen kompromis is met die nuwe regte van voorheen benadeeldes nie.

Daar bestaan dus nou 'n grondwet wat aan die een kant poog om liberaal te wees, maar wat toelaat dat sy tande getrek word deur die byt daaruit te haal en in die swak oordeel van politici te plaas. Dit is amptenare wat daagliks moet bepaal of anti-wit diskriminasie geregverdig is by die toekenning van poste, tenders, studiebeurse, ekonomiese bemagtigingskemas en vele ander. Die grondwet is nie meer die handleiding nie, maar die regering se beleid en regulasies. Is dit dus moontlik om jou burgerregte in so 'n regsomgewing suksesvol te beskerm?

Dit is glashelder dat daar na 'n ander benadering gesoek moet word om ons Afrikanerbeskawing te beskerm en uit te brei. Tans val ons terug van een loopgraaf na die ander en wen enkele geregtelike skermutselings. Maar ons is stelselmatig besig om die stryd te verloor, totdat ons dit eersdaags gewonne sal gee. Afrikaners se hele benadering is takties. 'n Oorhoofse strategie bestaan gewoon nie. Elkeen van dosyne Afrikanerorganisasies sien homself as die nukleus van Afrikanerbestaan. Organisasies bedink planne om hul ledebasis te verbreed, om hul inkomste te verhoog en om legitimiteit te bevestig en uit te bou.

Sommige spartel om relevansie in die huidige politieke omgewing te behou en beskou uitreiking na ander gemeenskappe as die aangewese weg. Ander probeer om die voorblaaie elke dag te haal sodat die ledetal kan groei. Maar nêrens kom enige organisasie met 'n plan om die histories verworwe volkeregte van Afrikaners op die internasionale terrein te bevorder nie.

Die rede? Daar bestaan geen organisasie wat Afrikaners verteenwoordig nie. Elke organisasie verteenwoordig slegs sy eie lede — sommige lede nogal van verskeie etniese groeperings.

Slegs wanneer die meeste Afrikanerorganisasies sou besluit om sentraal te affilieer en 'n metode vind om hulself as verteenwoordigend te orden, sal daar 'n Afrikanerraad ontstaan wat verteenwoordigend is.

Maar intussen sal daardie deel van Afrikanerdom wat hulself die Boere noem, volkeregtelik die leiding neem om as sodanige verteenwoordigende raad te ontstaan en te groei. Hopelik sal die res van die Afrikaners hul eie identiteit vind en begin om na hul eie belange te kyk en ophou om die ander wang te draai.

Prooi van menigtes

Onlangs haal Tim du Plessis van Rapport vir dr. Xolela Mangcu van Wits en Harvard as volg aan met ‘n sinnetjie: Ras + nasionalisme + staatsmag = tragedie. Die geskiedenis het die waarheid van hierdie matriks wêreldwyd as geldig bewys.

Soos bogenoemde matriks, bestaan daar ook ander bewese waarhede soos byvoorbeeld: multikulturele bevolkings + demokrasie + groepsregte = vrede en voorspoed, soos byv. in die Europese Unie. Die keersy hiervan is: multikulturele bevolkings + demokrasie  groepsregte = tragedie, wat ten beste in Afrika se geskiedenis weerspieël word.

In artikel 185 maak Suid-Afrika se Grondwet voorsiening vir bevolkingsgroepe om hulself binne nasionale rade te orden. Daardeur kan hulle op internasionaal aanvaarde groepsregte binne die grondwet aanspraak maak. ‘n Regering kan egter nie groepsregte aan gemeenskappe toeken en beskerm as ‘n minderheid nie as omlynbare entiteit bestaan en daarop aanspraak maak nie.

Sommige Afrikaanse kultuurleiers verkies om te glo dat daar ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses behoort te bestaan; ‘n veelrassige gemeenskap wat Afrikaans as taal deel. Hulle verwerp en veroordeel dus enige pogings om hierdie Afrikaanssprekende gemeenskappe as verskillende etniese entiteite met verskillende behoeftes te erken.

Pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad op te rig word as gevaarlike etniese mobilisering bekryf. Dit sal, volgens hulle, aan die bruin gemeenskap aanstoot gee. ‘n Soomlose taalgemeenskap is reeds ‘n werklikheid in die vermaaklikheidswêreld, die koerantwese, godsdiensbeoefening en op literêre gebied. Dit vorm die basis vir die omlyning van die gemeenskap van Afrikaanses.

Die Afrikaanse Taalraad wat in Meimaand vanjaar op Wellington gestig is, het waarskynlik ‘n onuitgesproke doel om ‘n soomlose Afrikaanstalige gemeenskap as ‘n sosio-politieke entiteit korporatief saam te snoer.

Alet Rademeyer berig op 27 Julie in Beeld dat ’n leesbevorderingsprojek, gesprekke met die regering oor die nasionale taalwet wat nog nie in werking getree het nie en stappe om iets te doen aan die verminderde subsidie vir die werksaamhede om die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) as projekte te begin. Dit wil dus voorkom dat die nuwe taalraad se hoofdoel sal wees om die mark vir Afrikaanse gedrukte media uit te brei.

In sy Praagartikel, “Afrikaans, die Grondwet en jy,” (2006) hanteer Prof F.I.J. van Rensburg maniere hoe elke landsburger sy taalregte deur die bestaande kanale kan beskerm. Sy artikel wentel grootliks daarom dat Afrikaners hul taalregte amptelik kan opeis. Maar hoe doen Afrikaners dit as ‘n groep enkelinge? Met ‘n gepaste en konflikterende organisasiekultuur sal die nuwe Taalraad waarskynlik daardie rol kon vervul, maar sy samestelling sal hom waarskynlik verhoed om die staat plaaslik en internasionaal in die howe aan te vat.

Kan ‘n literêre organisasie dus ooit die plek inneem van ‘n verkose etniese kultuurraad wat deur die regering as outentieke verteenwoordigende raad vir ‘n volksgroep erken word? Hoe beskerm Afrikaners hul straatname, dorpsname, kultuurerfenisse, moedertaalonderrig op sekondêre en tersiêre vlakke? Kan aktiviste-organisasies dit vir hulle doen?

Aktivisme word beskryf as doelbewuste aksies wat op politieke of maatskaplike verandering gerig is. Hierdie aksies ondersteun of opponeer een kant van ‘n omstrede standpunt en word gewoonlik geassosieer met protes. Dit manifesteer in verskillende gedaantes soos straatoptogte, briewe in koerante en aan politici, ekonomiese veldtogte deur sekere besighede te boikot of selektief te steun en sluit selfs musieksaamtrekke en kunsfeeste in. ‘n Voorbeeld hiervan is Afriforum se beplande musiekfees by die Voortrekkermonument op 15 November.

Aksionisme is die oormatige beklemtoning van aksie, bedrywigheid en verandering en hou verband daarmee. Aktivisme en aksionisme wil dus die status quo verander en is nie op soek na stabiliteit en langdurige bestendigheid nie.

Vakunies en nie-regeringsorganisasies is tipiese aktivistegroepe wat deesdae gereeld in die nuus is. Onthou u die onlangse optogte gelei deur Steve Hofmeyer en amptenare van die vakunie Solidariteit en sy burgerregte arm Afriforum, na Oom Paul se standbeeld? Dit was ‘n tipiese voorbeeld van ‘n goed georkestreerde aktivisteveldtog.

Aktiviste-organisasies speel ‘n uiters belangrike rol in die bewusmaking van die owerhede om aandag op bepaalde knelpunte te vestig. Hulle is egter nie statutêre organisasies nie en word ook nie as amptelike verteenwoordigers van ‘n volksgroep beskou nie. Ten beste verteenwoordig sulke organisasies hul opbetaalde lede se belange. Hulle sal wel omstrede sake, wat in hul lede se belang geag word, in die howe verdedig. Aktiviste organisasies se aksies is dus daarop gemik om sy ledetal uit te brei sodat sy kontantvloeistroom jaarliks sal versterk. Die aksies moet dus baie sigbaar wees en die televisie speel ‘n groot rol daarin.

In ‘n land soos Suid-Afrika, met sy uiteenlopende etniese groeperings. is daar egter ander behoeftes ook. Die land se liberale grondwet reël die verhouding tussen individu en staat, en tussen individue. Aangesien Suid-Afrika, wat allerweë as ‘n kommunitêre land beskou word, ook die behoefte het om die verhouding tussen die staat en kultuurgroepe te reguleer, is die sogenaamde Artikel 185 Kommissie in 2002 gepromulgeer. Die doel van die Kommissie is om die regte van godsdienstige, taal en kultuurgroepe te beskerm en uit te bou.

Die onlangs gestigte Afrikaanse Taalraad, waarvan ek vroeër melding gemaak het, kan dus by die 185 Kommissie om amptelike erkenning registreer. Maar aangesien Afrikaanssprekendes uit verskillende kultuurgroepe bestaan, en aangesien taal maar slegs een aspek van mens se kultuurbelewenis is, kan die Afrikaanse Taalraad nooit ‘n verkose Griekwaraad of Verkose Sanraad of Verteenwoordigende Boereraad vervang nie.

Daardie rade is reeds op soek na erkenning deur die staat asook die internasionale gemeenskap. Hulle eis die status van inheemse kultuuretniese volksgroepe, wat op die internasionale beskerming van hul minderheidsregte geregtig is. Sulke regte val op die gebied van internasionale ooreenkomste en samewerking. Suid-Afrika, as ‘n mede-ondertekenaar van daardie ooreenkomste en protokols, is ook daardeur gebonde.

‘n Nasionale Griekwaraad bestaan reeds. Die Griekwas is die Afrikaners reeds strate vooruit met betrekking tot beskeming van hul groepsbelange en om die moontlikhede te ontgin wat binne die grondwet bestaan. Die Sangemeenskap wil volgens berigte nou die Kalahari as historiese en tradisionele grondgebied opeis vir territoriale selfbeskikking.

Intussen verlaat Afrikaners hulle hoofsaaklik op aktiviste-organisasies om hul kultuurerfenisse in die plaaslike howe te beskerm. Erfenisse soos plekname, monumente, straatname, moedertaal onderrig, skool kurrikulering, amptelike diskriminasie in die werkplek, ens. is almal internasionaal beskermde minderheidsregte. ‘n Amptelike Afrikanerraad daarenteen, sou hom direk op die internasionale gemeenskap kon beroep en die onwettige optrede van die RSA regering aan die kaak stel, iets wat burgerregte-aktiviste nie suksesvol kan doen nie.

Solank daar dus nie so ‘n amptelike raad bestaan nie, word die gaping vir die staat gelaat om met sy etniese suiweringsveldtog na hartelus voort te gaan. Dan word dit nie as regte beskou wat aan ‘n minderheidsvolk behoort nie, maar bloot as herskryf van die geskiedenis wat ‘n interne beleidsmaatreël is. Dit wil dus blyk dat slegs internasionaal erkende en omlynde minderheidsvolke, wat deur die staat erken word, se groepsregte deur die internasionale protokols beskerm word.

Amptelike erkenning deur die 185-Kommissie asook deur die internasionale gemeenskap sal outomaties volg. Daar is tans ongeveer vyftig aktiviste- en kultuurorganisasies wat hulself vir Afrikaners se belange beywer. Hulle kan op ‘n konfederale grondslag by die raad affilieer, elk met behoud van sy eie grondwet, visie, doelstellings, leierskap en agenda, maar wat op nasionale vlak vergader om brandpunte te ondersoek.

Soos die Swazi’s, Zoeloes, Ndebeles, Sjangaans en Xosas almal Nguni’s is, is al die Nguni’s nie Zoeloes nie. Netso is die Boere, en ander wit Afrikaanssprekendes almal Afrikaners, maar alle Afrikaners is nie Boere nie. Die deel van die Afrikanergemeenskap wat die sterkste kultuuretniese gevoel besit, is die groep wat hulself die Boere noem. Hulle sal waarskynlik saam met die Griekwa — en Sanrade ook een van die eerste erkende minderheidsvolke wees.

Intussen verseg Afrikaners se kultuurleiers met hul politiek korrekte beheptheid om die totstandkoming van ‘n Afrikanerraad te ondersteun. Hulle verkies ‘n strategiese alliansie met die bruin volke, ‘n strategie wat byna twintig jaar gelede deur die Afrikaner Broederbond geformuleer was.

Hulle besef klaarblyklik nie dat ‘n strategiese alliansie tussen Afrikaners en die Bruin gemeenskap baie minder politieke en finansiële wins vir die Bruin gemeenskap inhou as laasgenoemde se huidige “voorheen benadeelde” politieke status.

Wat het Afrikaners vir die ‘kleurlinge’ gedoen om hul menswaardigheid en sosiale status op te hef? Bitter min. Dit was die swart oorheersde ANC-regering wat sportkwotas opdwing, wat agt bruin spelers in die nasionale krieketspan laat kies het, wat hul sport-, akademiese en beroepsleiers op die hoogste vlakke laat aanstel en wat bruin studente vir studiebeurse laat keur. Wat kan maglose Afrikaners hulle bied as hulle reeds die mag besit om hulself polities, maatskaplik en ekonomies doeltreffend te bevoordeel?

Om dus na Tim se matriks terug te keer: Ras + nasionalisme + mag = tragedie. Afrikaners is egter ‘n magtelose kultuurgemeenskap. Binne die ANC se Afrosentriese omgewing, het hulle derhalwe geen alternatief as om hulself korporatief te orden sodat hulle doeltreffend na hul groepsbelange kan omsien deur die internasionale magshefbome tot hul voordeel in te span nie.

Die alternatief is ‘n stille aanvaarding van hul lot as prooi van die menigtes.

набор полицейского Фильчаков

Afrikaners en politieke werklikhede

10:58:41 In sy stuk, Afrikaners moet realisties wees, pak JH du Toit sy krismisboks pakkie vir pakkie uit. Dit is egter nie moontlik om enige verassing of nuwe nuanse by hom te vind nie.

Dis weer dieselfde geykte uitdrukkings, weer dieselfde clichés, soos: "Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese 'Boerevolk' waarna hy verwys. Die term 'Boerevolk' is kontensieus en nie juis goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaardgaande naam nie. Die woord 'Boer' was ook 'n skelwoord soos 'kaffer' wat deur die Engelse aangewend is."

Hierdie mening het ek reeds ad nauseam gehoor. Maar ek het nog nooit van iemand gehoor wat deur die term "Boer" beledig gevoel het nie.

Du Toit is waarskynlik heeltemal onbewus van die feit dat baie hoërskoolseuns vierkleure vandag agter op hul skooltasse verf. Kom, ek wed jou Du Toit het nie die verhoogstuk, "Ons vir jou", gesien nie. Verder verwed ek 'n honderd rand dat hy lid van die Broederbond was, en tans 'n ywerige ondersteuner van die Afrikaanse Taalraad is, gekoppel aan die FAK, Afrikanerforum of Solidariteit.

Laasgenoemde is prysenswaardige instansies wat, soos du Toit, hulself geroepe voel om die Afrikanervolk te red. Maar die probleem is dat die Afrikanervolk nie gered wil wees nie, omdat daar nie meer soiets soos 'n Afrikanervolk bestaan nie. Die Afrikanervolk was 'n projek wat die Nasionale Party en sy telge moes voed, maar waarvan die gom verweer het.

Volksnasionalisme is nog altyd aan staatsmag gekoppel. Soos ander ideologieë het dit ook 'n rakleeftyd. Die geskiedenis het geleer dat op enkele uitsonderings na, nasionalismes 'n rakleeftyd van twee tot drie geslagte het. Nasionalisme kan beskryf word as die ideologie van volke se geïndividualiseerde bestaan, 'n ideologie van sosiale begrensing, van sosiale kontinuïteit en van sosiale gelyksoortigheid, maar wat tog verskeidenheid kan insluit. Dit is die ideologie van 'n sosiale realiteit wat as die konsep van nasieskap ontstaan het en meelopend is met die twee dimensies van tyd en ruimte.

Binne tydverband omlyn die geskiedenis 'n volk en die integriteit van sy landsgrense identifiseer 'n nasie in ruimtelike verband. Hierdie twee werklikhede is die hoofbestanddele van 'n nasie se selfidentifikasie en soewereiniteit. Die nasie vertolk sy geskiedenis en daardie vertolking sal verander as die nasie sou verander. So ook die landsgrense. 'n Volk se eksklusiewe aanspraak op die landsgrense is slegs geldig solank hy die staatsmag beheer. Wanneer hy daarvan afstand doen, dan maak sy opvolger aanspraak op daardie ruimte. Dan verloor 'n volk sy volkskap en word sy lede tot enkelingburgers gereduseer.

Hiermee vervaag Du Toit se veralgemeende stellings van die Afrikanerdom tot irrelevante bespiegelings.

George Orwell skryf in 1945: "Nationalism is power-hunger tempered by self-deception." Destyds het hy na die Duitse, Italiaanse en Britse nasionalismes verwys, maar sy insigte van destyds kan net so op die Afrikanervolk van toepassing gemaak word. Orwell beweer dat nasionaliste hulself bedrieg deur aan hul eie meerderwaardigheid te glo, selfs wanneer die feite tot die teendeel hulle in die oë staar. Hy sê dat 'n nasionalis tot die mees flagrante selfbedrog en oneerlikheid in staat is, maar die wete dat sy wandade in belang van iets gepleeg word wat groter is as hy, naamlik vir die saak, maak hom absoluut seker dat hy slegs die waarheid en geregtigheid deur sy optrede dien. Enigiets wat trou aan die saak bevorder is toelaatbaar, maar feite met 'n negatiewe strekking word as verkeerd verwerp. Sulke feite moet geplooi of verswyg word om die saak na behore te dien.

Tydens die dekades tussen die depressiejare en Republiekwording is die Boere en die Cape Dutch onder die begrip "Afrikaners" of "die Afrikanervolk" in een kraal gejaag. Sommige geskiedskrywers beweer dat die etniese ontwaking van Afrikanerdom, oftewel die Afrikaners se volksnasionalisme, deur die herdenking van die 1938-ossewatrek ingelui is. By die "Ekonomiese Volkskongres" van 1939 is besluit dat Afrikaners 'n groter aandeel in die Suid-Afrikaanse ekonomie moes verkry. Hierna het 'n etnies gebaseerde kapitalisme ontwikkel, wat bestuur en gedryf is deur SANLAM, Federale Voksbeleggings, die Broederbond met sy tentakels in die Afrikaanse media, die Nasionale Party, die veiligheidsdienste, die akademie en die semistaatsinstellings. Baie van u was seker by die Voortrekkermonument in 1947 om die ontluiking van die Afrikaners se volksnasionalisme te ervaar. 'n Jaar later het etnies gesinde Afrikaners die staatsmag deur die Nasionale Party verkry.

Jong professionele ingenieurs, regsmense, finansiële bestuurders, nyweraars, bemarkers, ja, noem maar op, het met sterre in die oë hul loopbane in die staatsdiens en by hierdie Afrikanerorganisasies begin. Hulle wou vir die saak werk.

Baie het geglo dat daardie netwerk ontwikkel moes word om die Nasionale Party te dien. Aanvanklik mag dit wel die geval gewees het, maar teen die sewentigerjare was die werklikheid andersom. Die party het sakebelange begin dien. Praktiese politiek is deur sakebelange bepaal. Beklee met staatsmag, kon Afrikaners op die hele Suid-Afrika aanspraak maak en is die Afrikanervolk se soewereiniteit deur die onaantasbaarheid van ons landsgrense en die standardisering van sy gekiedenis bevestig. Lees gerus weer die jubelende volksliedere in die FAK-sangbundel om hierdie emosie te kan waardeer.

Afrikanersentiment het die Afrikanerbesighede laat groei met die oprigting van banke, bougenootskappe, versekeringswese ens. Regeringsbeleid het Afrikaners opgehef, sodat daar min werkloosheid onder Afrikaners was. 'n Groot deel van die jaarlikse fiskus het deur Afrikanerwerkers se hande gevloei en in die koffers van Sanlam, Volkskas, en Afrikaanse pers beland. Semistaatsbedrywe soos die poswese, spoorweë, Yskor en SASOL was die net wat Afrikaners van 'n loopbaan verseker het en wat Afrikanerdom se geldmag en invloed verder uitgebrei het. Hierdie instellings het op Afrikanersentiment gedy en binne twee dekades kon enorme finansiële mag uitgeoefen word. Maar dit was teen 'n prys. Teen die middel-sestigerjare het Afrikanernasionalisme sy eerste treë gegee wat dertig jaar later tot sy ondergang sou lei.

In 1965 het dr. Verwoerd vergeefs teen Federale Volksbeleggings se stap gewaarsku om nie die geheimsinnige internasionale wêreld van die mynwese te betree nie, aangesien die oorlewingstrategie van Afrikanerdom reëlreg met die mynhuise se belange gebots het. Die Britsbeheerde mynhuise het Afrikanerdom se politieke heerskappy as 'n verbygaande ongerief beskou en tydelik aanvaar. Hulle het dus planne gesmee om die Afrikanerdom onder beheer van die mynmagnate te bring. Die oorname van General Mining en later Union Corporation was die eerste ernstige stap vir die Afrikanerdom om die geheimsinnige binnekring van 'n volksvreemde domein te betree wat voorheen as die Afrikanerdom se grootste vyand beskou is. Dit was die enigmatiese skemerwêreld van die internasionale geldmag.

'n Gaping is doelbewus vir die Afrikanerdom oopgelaat waarin die stryd tussen etnisiteit en groot besigheid beslis sou word. Tot almal se verbasing is aangekondig dat van kredietfinansiering gebruik gemaak sou word om die oorname van General Mining deur Afrikaanse sakebelange moontlik te maak. Met 'n enorme skuldlas en die vooruitsig van 'n pot goud aan die einde van die reënboog sou invloedryke Afrikaners voortaan onder 'n vreemde juk moes trek. Die probleem was egter dat slegs die Boeregedeelte van die Afrikanerdom enige etniese gewete gehad het. Die res is gerieflikheidshalwe as Afrikaners gekategoriseer.

Afrikanernasionalisme was voorheen op etniese kapitalisme geskoei en het daarmee saam gegroei. Etniese kapitalisme was 'n netwerk wat alle fasette van die Afrikaner se bedryfs- en kultuuromgewing, soos 'n reusevisnet bymekaar gehou het. Teen 'n muur van die FAK se kantoor by die VTM pryk die organisasiewapens of embleme van 32 organisasies wat in brons gegiet is. Name soos Federale Volksbeleggings, Sanlam, Yskor, FAK, Die Rapportryers, Voortrekkers, SAS&H, Volkskas, SA Akademie vir Kuns en Wetenskap, General Mining, SASOL, ens. Hierdie organsasies is gestig om die Afrikanersaak te dien en was inderdaad die Afrikanervolk se erfporsie. Hierdie name was dus die kernpunte of nodusse van Afrikanernasionalisme.

'n Nodus is een van die baie knooppunte in 'n net, wat deur skakels aanmekaar verbind word. Daardie net het soos 'n elastiese spinnerak gewerk waarop die spinnekop van nasionalisme sy prooi kon vang en isoleer. Ná die magsoorgawe van 1994 het die net geskeur en gedisintegreer deurdat sy nodusse opgegaan het in die proses van transformasie. Die Broederbond het irrelevant geword en is deur die Native Club vervang. Afrikanerorganisasies is nou ten volle getransformeer. Die enjinkamer van die mitiese Afrikanervolk is uitmekaargehaal.

Gedurende die sestiger- en sewentigerjare en daarna het Afrikaners se volksnasionalisme derhalwe in 'n staatsnasionalisme verander. Die klem het begin val op die witman en nie meer op die begrip Afrikaner nie. Die terminale sterfproses van Afrikaners se volksnasionalisme het begin. Sedert 1994 is daardie proses bloot voortgesit om ook die ander volksgroepe in die nasionale begrip in te sluit. Die towerwoord is inklusiwiteit op sport-, godsdiens-, akademiese, sake- en kultuurgebiede. Etnisiteit moet uitsterf om plek te maak vir 'n nuwe heterogene kultuur wat die nuwe mites en nuwe amptelike geskiedenis van 'n nuwe nasie moet weerspieël. Afrikaners moet uitreik na veral ander Afrikaanssprekendes sodat Afrikaners hul invloedsfeer kan verbreed. Die term Afrikaner moet deur Afrikaanse mense of Afrikaanses vervang word. Loslit- en oopgulp-Afrikaans, "songs" en kunstefeeste moet die mark vir die Afrikaanse media onder alle kultuurgroepe bevorder. Die term "volk" het die vyand van die taal geword.

Van Wyk Louw se Afrikanernasionalisme wat vroeër 'n volksnasionalisme was, het van John Vorster se tyd die fondament van 'n nuwe staatsnasionalisme geword wat sakebelange moes dien. Daardie nuwe staatsnasionalisme is gebou op die Afrikaner se volksnasionalisme en het die etniese volksgevoel en samehorigheid van Afrikaners doodgesmoor. Met die verlies aan staatsmag in 1994 en gepaardgaande weersin wat Afrikaners in die nuwe staatsbestel ontwikkel het, is die hoofaarinspuitings wat Afrikaners voorheen daagliks deur die propagandamasjien gevoer is, afgesny en het staatsnasionalisme sy laaste asem uitgeblaas.

Is hierdie genoegsame bewys dat die Afrikanervolk 'n projek was? Hoe verdedig 'n lid van die Afrikaanse gemeenskap homself teen die internasionale reg wat beweer dat Afrikaners net so uitheems is as wit Australiërs, Kanadese of Amerikaners? Waarom het 'n Boer nie dieselfde probleem nie?

Hoe kan Du Toit die bestaan van die Boerevolk bevraagteken? Sy verwysing na die AWB is 'n duidelike bewys van sy onkunde van die moderne geskiedenis. Die AWB het niks met die Boerevolk uit te waai nie, maar is weereens 'n NP-regeringsprojek wat deur oudpremier JB Vorster aangevoor is.

Ek sal op 'n ander geleentheid weer na die gesuiwerde ANC verwys.

no deposit win

Politieke herrangskikking en Afrikaners

16:26:51 Vandag se politieke onstuimigheid is reeds etlike jare gelede deur ontleders voorspel. Die wesenskenmerk van ‘n politieke party is daardie gemeenskaplike gom wat sy lede saambind. Met veranderende persepsies word sterker gom benodig, en dikwels verval die party tot die beeld van sy leier wat die party se ideale versinnebeeld. Die huidige Amerikaanse verkiesing is ‘n sprekende voorbeeld hiervan.

Met sy bewindsaanvaarding het die ANC die voordeel gehad dat hy apartheid, kolonialisme, onderdrukking en bevryding as die saambindende gom kon gebruik. Dan was daar ook nog die charismatiese Nelson Mandela wat die unifikasiegom van die land se swart volkere was.
Maar die ANC het doelbewus probeer om die beeld van ‘n Afrikanistiese sosiaal-demokratiese en vryemarkgedrewe politieke party te vestig. In die proses is die ideologiese saambindende krag sodanig verswak dat daar op persoonlikhede terguggeval is. Die werklike gom was die versugting om deel van die binnekring te kon word. Die party kon mens superryk maak, en die swak misdaadbeleid het daardie drang verder gevoer na waar midaad lonend geword het. Sonder ‘n geloofwaardie gom moes die party uitmekaar val, en dit is besig om te gebeur.
Dit bring ons terug by die Verwoerdiaanse siening dat die land uit verskillende etniese volke bestaan. ‘n Groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking beskou die land se bevolking as ‘n kohabitasie van gemeenskappe, gerangskik volgens etniese en rasselyne. Kom ons noem daardie deel die kommunitêre groep.
Maar dan is daar ook ‘n ewe groot deel van die bevolking wat glo dat mense as individue optree en hulself bevry het van hul godsdienstige, etniese of groepsbande wat baie mense as beperkend beskou. Hulle is die liberale groep.
Presies soos daardie proses van ontstamming reeds by Afrikaners plaasgevind het, het dit ook by die land se swart volke gebeur. Die opkomende swart middelklas, maak reeds ‘n beduidende deel van die land se ekonomiese stelsel uit. Hulle beoefen hul professies regoor die land, buite hul tradisionele gebiede. Dit is redelik om te aanvaar dat dit juis hierdie groep mense is wat die eerste ontstamdes sou word.
Tydens die Nasionale Party se bewind het die gedagte van ‘n Afrikanervolk diep wortel geskied en baie jong manne het hul lewens daarvoor opgeoffer. Mense wat die Boerevolkgedagte aangehang het was as agterlik, oudmodies en selfs as verraaiers van die ideaal van Afrikanerdom beskou en hanteer. Die Boerevolk, wat internasionaal as Afrika se inheemse volk beskou was, moes plek maak vir ‘n identiteit van Afrikanerselfverwesenliking sedert 1948.
Maar sedert 1994 het dinge verander. Ondanks pogings van die sake- en akademiese establishment om ‘n taalgroep van alle rasse te vestig en, gevoed deur die land se kunstenaars, het Afrikaners weer na hul wortels begin teruggaan. Duisende beskou hulself weer as Boere.
Mandela het eenkeer aan ons gevra wie nou eintlik die Afrikaners is wat selfbeskikking wil hê, gedagtig aan die sensitiwiteit rondam die rassekwessie. Sou hy gevra het wie die Boere was wat selfbeskikking wou hê, sou daar by niemand enige twyfel bestaan het nie.
In die politieke toneel beweeg ons tans in die wit vloedwaters van die Oranjerivier. Al wat Lekota en Zille se partye ideologies skei, is die kleur van die leiers se velle en relatiewe drang na selfverryking van die ondersteuners. Lekota se party sal waarskynlik aanhou om regstellende aksie, grondhervorming en sportkwotas op te dwing om hul chronies te bevorder en om stemme op die Mbeki manier te wen deur die rassekaart op gepaste tye te speel. Hoe Zille hiermee gaan saamleef sal net ‘n liberalis weet. Maar oorhoofs sal hulle wel saamwerk en hul verskille teenoor mekaar verklaar.
Teoreties bestaan daar geen moontlikheid van samewerking op nasionale vlak tussen die VF Plus en die DA nie, hoewel die Weskaap wel ‘n uitsondering mag wees.
‘n Groot aantal ontstamde Afrikaners sal die DA ondersteun en sommige mag selfs by die Lekota-party aansluit om hul gewetens te sus. Baie neo-Boere, veral die meer uitdagende jonger garde, sal hulle by die VF Plus bevind.
En die VF Plus self? Die politieke gevryery met die nuwe ANC-leierskap gaan nog interessante resultate oplewer. Mens kon nie help om die uitbundige applous te sien nadat Pieter Mulder sy toespraak gelewer het na president Motlanthe se inhuldiging nie. Ek sal geensins verbaas wees as die etnies georiënteerde partye soos die ‘gesuiwerde’ ANC en die VF Plus wel tot praktiese samewerking oorgaan nie. Zuma sê hoeka dat die ANC die land nie sonder die Boere kan regeer nie…
In ruil ontvang die VF Plus toegewings soos: hersiening van regstellende-aksiebeleid, hersiening van die grondhervormingsbeleid, hersiening van dorpe en strate se naamsveranderingsbeleid, alles wat deur Mbeki se Afrikaniste as heilige koeie voorgehou was, maar wat die Zuma-kamp besef uiters verdelend vir die land se mense is. Die VIGs-kwessie, asook misdaad en by name Selebi, sal ook ‘n rol speel. Sodoende sal die VF Plus tasbare resultate kon toon en vir samewerking beloon word. Tot dan sal manne soos Conrad Beyers en Jansen van Rensburg aangehits moet word om vir Afrikaners se regte te stry totdat toegewings verwesenlik word.
Om dit uiteindelik op te kook en af te water: Hoe sal Afrikaners nou weet vir watter kamp om te ondersteun?
-Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend.
Die groep wat hulself as ontstamde Afrikaners (nie as lede van ‘n volk beskou nie), Afrikaanses of slegs liberaliste beskou, sal hulle weer welkom voel in die geledere van die DA/Lekota-groepering.
Hoe suksesvol sal die Lekota-party nou eintlik wees? My raaiskoot is dat die ANC se steun sal afneem van 70% na 58% van die stemme op nasionale vlak. Die ANC se tweederdemeerderheid sal ons nooit weer sien nie.
Of die Afrikanergemeenskap sterker uit hierdie politieke moeras gaan tree, sal net die tyd ons leer. Een ding is seker, die Boerevolk wys duidelike tekens dat hy besig is om homself te vind.

детские игры для де Данильченко

Luke Watson is reeds deur Afrikaners veroordeel

Dit is nou maar ongelukkig soos dinge deesdae werk. Mense neem besluite volgens persepsies van gebeure om hulle.

Só gaan dit met verkiesingsprosesse in die VSA, met sportgebeure, met politieke voorkeure, met Jacob Zuma se skuld of onskuld, en nou weer wat Luke Watson sou gesê het. Of hy wel die gewraakte woorde gebesig het, is nie ter sprake nie. Die publiek verkies om dit te glo en daar is niks wat Watson daaraan sal kan doen nie.

Direk hierna volg die proses om sy naam volksbesit te maak. Die naam sal voortaan geassosieer word met iemand wat verraad teenoor Afrikanners pleeg. Sy naam mag selfs verbuig word. Vanweë Watson se swakheid om op truie te wil braak, noem ‘n Engelse rubriekskrywer hom nou Puke Watson.

Maar sy groot toets lê nog voor.

Sal Watson die moed hê om ooit weer op enige Suid-Afrikaanse rugbyveld vir ‘n wedstryd op te draf? Ek glo nie. Hy het waarskynlik sy heel laaste wedstryd reeds gespeel, want die plaaslike rugbypubliek is die eenogigste skares ter wêreld.

Eerstens sal die Dutchmen teen wie hy speel waarskynlik sorg dat hy die wedstryd nie voltooi nie, en dan is daar nog al die Piet van Zyls wat spesiaal wedstryde toe sal gaan om nuwe volkshelde te word.

Daarom sal ek nie verbaas wees as hy en pa Cheeky dit sterk sou oorweeg om hierdie aaklige land vol Dutchmen vir ‘n meer gemoedelike plek soos Skotland te verruil nie. Die Skotte is mos sulke klein outjies en die Watsons het sekerlik nou nog familie daar.

справку пнд

Wettige onwettigheid

12:09:19 So 'n twee jaar gelede, tydens die ANC se konferensie in Johannesburg, het die party besluit dat die poste van die ANC-president en die staatspresident nie noodwendig deur dieselfde persoon gevul hoef te word nie.

Die doel was ooglopend om Mbeki nog in die wedloop te hou om steeds hoof van die ANC te bly nadat hy as staatspresident uitgetree het, soos die land se grondwet dit bepaal.

Die ware oogmerk was egter dat hierdie mosie, wat destyds as 'n meesterskuif en 'n politieke deurbraak beskou is, Mbeki in staat sou stel om vir baie jare nog die volle mag te kon behou, selfs al was hy nie meer president van die land nie. Die aanname was dat Mbeki sterk genoeg binne die party gestaan het dat sy herverkiesing by die daaropvolgende Pietersburg-konferensie as 'n gegewe beskou ia.

Maar by Pietersburg het Mbeki dit toe nie gemaak nie. 'n Mini-revolusie het daar plaasgevind wat die wese van die ANC onherroeplik sou verander.

Die grondwet en ander landswette wat die skeiding van magte reguleer, bepaal dat die staatspresident en sy kabinet (as uitvoerende instellings) nie mag inmeng in die werksaamhede van die wetgewende en regsplegende gesagte nie. Dit was juis regter Chris Nicholsson se vermoede dat daar genoegsame voorbeelde van politieke inmenging bestaan om te aanvaar dat Jacob Zuma se aantyging dat hy weens politieke redes, van bo geïnspireer, deur die nasionale vervolgingsgesag gejag word, nie heeltemal uitgesluit kan word nie. Dít en ander prosedures wat nagelaat is, was genoegsame redes waarom hy Zuma se vervolging as onwettig beskou het.

Daardie aanmerking was ook genoegsame rede vir die ANC om Mbeki binne 'n week na die hofuitspraak as staatspresident te herroep.

Mens kan die vraag vra waarom Jacob Zuma dan nie vir Mbeki direk opgevolg het nie? Die ANC se uitvoerende komitee bestaan waarskynlik uit ander leiers as raserige heethoofde soos Julius Malema, Vavi en Nzimande. Leiers soos Motlanthe, Zuma, Phosa en Mbete besit oënskynlik genoeg staatsmanskap om Zuma vir eers nie as presidentskandidaat voor te stel terwyl daar 'n swaard oor sy kop hang nie. Mens aanvaar dus dat Zuma nie staatspresident sal of wil word terwyl daardie swaard oor sy kop hang nie.

Dit is juis hier waar die knoop lê. As president van die ANC bestaan daar geen beletsel vir Jacob Zuma om as ongebonde private individu, nie-amptelik by al drie die arms van die staat betrokke te raak nie.

As ANC-partyleier kan hy dus deur Motlanthe regeer. Die adjunk-ANC-president kan die land vir jare regeer sonder dat enige wigte en teenwigte op die ANC se baas van toepassing sal wees. President Motlanthe het reeds verklaar dat die leierskapstruktuur die regeringsbeleid bepaal – hy moet dit slegs uitvoer.

Ons sit dus nou met 'n wettige onwettigheid.

Wat sou gebeur het as die Skerpioene nie ontbind is en sy hoofde deur die einste leierskapstruktuur aangestel, bevorder of vergoed sou gewees het?

Wat sou gebeur as die nuwe nasionale vervolgingsgesag deur die partystruktuur uitgesoek word en om hul kandidaat deur die betrokke departemente se prosesse aangestel te kry, en daarna volgens wet deur die staatspresident bekragtig sou word?

Ek sou raai dat alle aanklagte teen Jacob Zuma in hersiening geneem gaan word. Dit is mos nie onwettig om geld van vriende te ontvang nie. Politici kry mos gereeld geld van allerhande bronne. Waar het die geld vir die Mandela-stigting en die FW de Klerk-stigting oorspronklik vandaan gekom? Hoe het so baie politici regoor die wêreld miljoenêrs geword? Is 90 000 bewyse van geld wat ontvang en uit een rekening na 'n ander verskuif is, bewyse dat die geld onregmatig ontvang is? Het die staat ooit opset bewys, dit wil sê, dat Jacob Zuma ooit in 'n posisie was waar hy die uitslag van 'n tender kon beïnvloed? Bestaan daar bewyse dat hy dit wel gedoen het? Hierdie en vele ander argumente sou die nuwe nasionale vervolgingsgesag kon aanvoer, en waarskynlik ook dosyne tegniese redes waarom Jacob Zuma nie verder vervolg behoort te word nie.

Juridies sal sy naam dus skoon wees, sonder dat daar enige onregmatige inmenging deur die staatspresident of die kabinet was.

Die wettige onwettigheid wat tans in die land heers, sal slegs kan verdwyn wanneer die leier van die regerende party weer die staatspresident is. Tot dan regeer Luthuli-huis die land en nie die presidensie nie.

Terug na Afrika?

Vyf jaar gelede het PRAAG 'n belangwekkende rubriek deur Johann Wingard gepubliseer waarin die ANC-regering se "terugkeer na Afrika" as 'n paradoks beskryf word. Met die huidige etniese aanvalle op buitelanders en die skipbreuk van pan-Afrikanisme in Suid-Afrika, plaas ons dit weer.

Suid-Afrika se paradoksale begeerte om na Afrikanisme terug te keer bly ‘n enigma. Voor 1880 het Afrika nog soos die primitiewe wêreld gelyk wat voor die Middeleeue regoor die wêreld bestaan het voordat die nasiestaatgedagte posgevat het.

In die pre-nasiestaat het nie-politieke en nie-morele natuurwesens gewoon; vry om te maak soos hulle wou, slegs deur hul eiebelang en oorlewing beperk. Hul moraliteit was op dieselfde vlak as die norm wat ook vir dief- en roofbendes oor eeue heen gegeld het. Gemeenskaplike beplanning om vrede en stabiliteit te verseker, was dus ondenkbaar; voorwaar ook ‘n akkurate beskrywing van die pre-1880-Afrika wat arbitrêr daarna tussen Europa se moondhede opgedeel was.

In sy stuk: “SECESSION AND THE MODERN STATE”(1996) ontleed Donald W. Livingston, die kwessie van sesessie. Hy bevind dat gedurende die afgelope twee eeue, filosowe die politieke opsie van sesessie vanuit ‘n moraliteitsoogpunt geïgnoreer het. Livingston verwys na die Engelse filosoof, Thomas Hobbes se boek Leviathan (1651) waarin die teorie van die staat en die pre-nasiestaat beskryf word. Aan die hand van Hobbes se werk verduidelik Livingston hoe dominante individue, wat ‘n anargistiese omgewing ondraaglik ervaar het, ooreenkomste met mekaar aangegaan het. Hierdeur is soewereine politieke entiteite gevorm wat toesig kon hou oor die dade van enkelinge. Hy sê dat Hobbes nie omgegee het of so ‘n staat die vorm van ‘n monargie, aristokrasie, of demokrasie aangeneem het nie. Wat belangrik was, is dat die soewereine entiteit as onverdeelbaar, onfeilbaar en onweerstaanbaar gesien moes word. Enige soewereine entiteit moes hierdie drie eienskappe besit, anders sal daar twee of meer ‘soewereine’ stemme wees, sonder ‘n skeidsregter bokant hulle, waarna hulle net weer na die wilde anargie van die natuurstaat sou degenereer.

Livingston beweer dat, hoewel die Hobbesiaanse staat outoritêr was, dit nie totalitêr is nie. Die Hobbesiaanse soewereine funksies word ‘n skeidsregter wat heers sonder om bevele te gee. Deur ‘n staat se inkomste te beperk tot invoerbelasting word sy magte outomaties beperk tot dit wat binne ‘n beperkte begroting bekostigbaar is. Vandag se opgeblaasde staatsdienste was dus vir Hobbes ondenkbaar.

Livingston konkludeer dat desnieteenstaande, het Hobbes se ‘teorie van die staat’ bygedra tot die ondoeltreffende, vernietigende en bemoeisieke leviatane wat die politieke wêreld van die afgelope byna twee eeue oorrompel het. Vanuit die doktrine dat soewereiniteit onverdeelbaar, onweerstaanbaar en onfeilbaar is, het die nasiestate van vandag ontwikkel.

Maar daar is nog ‘n ander gevolg: Soewereiniteit is altyd aan ‘n grondgebied gekoppel. Deurdat soewereiniteit onverdeelbaar is, is grondgebied dus ook onverdeelbaar, wat tot gevolg het dat ‘n volk binne ‘n veelvolkige nasiestaat nie van so ‘n staat kan afskei nie. Sesessie sou kwansuis op die territoriale versnippering van ‘n staat neerkom; op sy beurt weer ‘n ontkenning dat soewereiniteit onverdeelbaar is. Om hierdie rede bevraagteken moderne en post-moderne filosowe nooit die moraliteit van sesessie nie en word hul aandag beperk tot die teoretisering en legitimisering van die moderne nasiestaat.

Sedert 1790 tot 1990 het daar slegs enkele voorbeelde van suksesvolle vreedsame sesessies voorgekom. België het van Nederland afgeskei in 1830, Noorweë van Swede in 1905 en Singapoer van die Maleisiese Federasie in 1965.

Sedert die val van die Berlynse muur het daar egter ‘n verandering in die soewereiniteit van nasiestate gekom en het verskeie vreedsame sesessies plaasgevind, soos bv. die Tjeggiese en Slowaakse Republieke wat deur sesessie uit Tjeggoslowakye geskep is. Met die uitsondering van Eritrea van Etiopië, was alle sesessies vreedsaam sedert 1990, ook die sesessie van Walvisbaai van Suid-Afrika na Namibië. Dit was selfs waar van Joegoslawië waar daar slegs halfhartige weerstand van die sentrale regering, wat deur Serwiërs gedomineer was, bestaan het toe Slowenië en Kroasië afgeskei het. Die huidige konflik gaan oor die Serwiese enklawes in Bosnië en Kroasië, wat nie toegelaat word om af te skei en by Serwië aan te sluit nie. Tony Blair se goedkeuring vir selfbeskikking aan Noord Ierland, Wallis en Skotland is ‘n verdere bewys van die verdeelbaarheid van soewereiniteit.

Intussen is Europa aan die opmars. ‘n Groter entiteit soos die EU is geskep, met selfs ‘n gedeelde Euro-geldeenheid, wat ‘n groot verlies aan soewereiniteit van lidlande verteenwoordig. Die Europese Parlement is reeds in staat om gemeenskaplike wetgewing aan te neem wat verpligtend op ledelande is. Daar kan dus met reg beweer word dat soewereiniteit vandag wel wesenlik verdeelbaar geword het. ‘n Direkte uitvloeisel van die EU is dat landsgrense sagter geword het, deurdat burgers van een lidstaat dieselfde regte geniet as burgers van ‘n ander en dat goedere vryelik tussen lidstate oor grense heen mag beweeg. ‘n Versagting van landsgrense verdeel soewereiniteit nog verder. In die toekoms sal algehele sesessie van ‘n lidstaat vanaf die Unie moontlik, wettig en prakties uitvoerbaar wees, hoewel ekonomies dalk ongewens.

Op die politieke landskap is hierdie verskynsel baie nuut; iets waarmee die VSA, Kanada en Meksiko waarskynlik nog te kampe gaan hê sover dit die oprigting van die Pan-Amerikaanse vryhandelsentiteit aanbetref. Die afskeiding van Quebec, wat tans ‘n haas onverteerbare vooruitsitg vir Kanada is, sal polities meer aanvaarbaar raak wanneer ‘n groter Pan-Amerikaanse politieke entiteit tot stand kom en waarin Quebec ‘n gelyke vennoot sal kan wees. Gesien teen die agtergrond dat die VSA sy alleenheerskappy as makro-moondheid waarskynlik eers sal moet inboet, sal so iets egter nie gou gebeur nie.

Om nou weer na Afrika terug te keer. Ek noem Suid-Afrika se terugkeer na Afrikanisme ‘n paradoksale enigma, omdat dit impliseer dat daar na Afrika se manier van dinge doen teruggekeer gaan word; soos Afrika dit vir eeue voor die koloniale tydperk gedoen het. Landsgrense, wat arbitrêr deur koloniale moondhede op die vasteland afgedwing was, mag dus nou in gedrang kom.

Lande soos Zambië en Mosambiek het reeds hul soewereiniteit oor die beheer van hul geldsake aan die IMF en die Wêreldbank afgestaan, wat daardie lande se begrotings elke jaar moet goedkeur en waar verteenwoordigers van daardie organisasies hul kabinetsvergaderinmgs bywoon. Die volgende stap sal gemeenskaplike projekte oor aangrensende landsgrense wees. Neem bv. die Groter-Limpopowildreservaat van Suid-Afrika, Mosambiek en Zimbabwe. Soewereiniteit se verdeelbaarheid en dus ook territoriale verdeelbaarheid, word sodoende stelselmatig as ‘n gegewe politieke opsie in Afrika aanvaar en stadigaan prysgegee.

Vir Afrikanisme om as ‘n ernstige politieke filosofie gesien te word en nie slegs as die politieke mobilisering van swart nasionalisme om die euforie van die “finale bevryding” te vier nie, sal Afrika se volke bevry moet word soos om te wees soos hulle tydens die pre-1880 tydperk was. Dit beteken dat grense wat regdeur stamme, volke en selfs gesinne se huise getrek was, opgeskort sal moet word.

Vroeër was daar dikwels aangevoer dat Afrikalande se buitelandse skuld die prysgee van grondgebied, asook die verskuiwing van landsgrense onmoontlik maak. Binne die huidige internasionale politieke klimaat, waar daar op die algehele vergewing van buitelandse skuld vir Afrikalande aangedring word, kan daardie argument dus eersdaags verdwyn. ‘n Verdere aansporing van die herskikking van Afrikagrense is die NEPAD program, wat reusagtige gesamentlike voedselproduksieprojekte tot gevolg mag hê binne streke waar bepaalde klimatologiese of logistiese voordele bestaan. Sulke projekte sal noodwendig beteken dat die land waarop ‘n projek geplaas word, nie noodwendig die volle fiskale, politieke of maatskaplike seggenskap oor sodanige projekte sal hê nie. Sulke projekte mag selfs direk onder die beheer van die Afrika-Unie ressorteer.

Dit is binne hierdie verwysingsraam dat ‘n pre-1880 volk, soos die Afrikaners, wat van die Boerevolk afstam, ook hul eie staanplek sal moet vind. Hoewel sesessie nie tans moontlik lyk nie, en, gesien teen die agtergrond van die twiste wat bestaan oor watter deel van Afrika aan Afrikaners toegewys moet word selfs onwenslik mag wees, sal sesessie, as ‘n politieke opsie, telkens weer sy verskyning op die politieke terrein maak.

Dit is derhalwe wys om die groter politieke prentjie, asook die filosofiese strominge oor die moraliteit van sesessie noukeurig te volg en om ‘n kultuur van denke te vestig wat gedurig daarop wys dat sesessie wel ‘n morele politieke opsie vir Afrikaners se netelige probleem van selfbeskikking is sodat sy volkskap behoue sal bly.

Julie, 2003