Verlede Sondag is die minister van Binnelandse Sake (en eks-vrou van die president) Nkosazana Dlamini-Zuma in die mees invloedryke posisie in Afrika, naamlik die voorsitter van die Afrika Unie se kommissie, verkies.
Skaars terug by die huis, het Zuma weer ‘n vliegtuig na Beijing bestyg, waar hy die Forum vir China-Afrika samewerking (Focac) bygewoon het. Dis ‘n hoëvlak byeenkoms waar China aan Afrikaleiers verduidelik presies wat hulle beplan om te doen met die vasteland.
In Zuma se woorde is dit ‘n “geleentheid om strategieë uit te werk om ons mense te bevry van die verwoestende resessie”. Dis ‘n aanduiding, indien enige nodig was, dat die samewerking tussen China en Afrika nog steeds hoofsaaklik oor geld gaan. In besonder dikwels die leiers se eie.
Zuma se persoonlike betrokkenheid was van deurslaggewende belang by Focac. Hoewel agt Afrikapresidente en eerste ministers teenwoordig was, was Zuma by verre die belangrikste tussen lande soos Burkina Faso en Niger.
Ander swaargewigte, soos Nigerië en Ethiopië, het nie die geleentheid bygewoon nie, en terwyl Kenia se eerste minister, Raila Odinga teenwoordig was, wil plaaslike gerugte dit hê dat hy net daar was om sy eie binnelandse probleme te ontsnap.
Volhoubare of nie, het Zuma dit baie duidelik gemaak dat hy steeds Chinese betrokkenheid in Afrika bó Europese inmenging in die kontinent verkies: “Suid-Afrika se vorige ekonomiese ervaring met Europa dikteer ‘n behoefte om versigtig te wees wanneer vennootskappe met ander ekonomieë aangegaan word. Ons is baie bly dat ons in ons verhouding met China as gelykes behandel word, en dat ooreenkomste wat aangegaan is tot ons wedersydse voordeel strek… Ons is daarvan oortuig dat China se bedoeling anders as dié van Europa is, wat tot op datum aanhou om te probeer om Afrika-lande vir sy uitsluitlike voordeel te beïnvloed.”
Benewens die $20 miljard in die lae-koste lenings oor die volgende drie jaar beskikbaar vir Afrika-lande, sal China 18.000 beurse aan Suid-Afrikaanse regeringsamptenare gee, om hulle na China te bring en op te lei in die Chinese styl van bestuur.
Hierdie beurse word eweredig versprei oor die hele vasteland, sodat ten minste 300 amptenare van elke land ‘n bietjie van die Chinese medisyne kry – ‘n goeie belegging vir China.