Kategorie: Hoofartikels

Michelle Obama, wat saam met haar ma en twee dogters reis, maar sonder haar man, sê vandag se generasie het die vermoë om die wêreld te verander. Obama het dié week jongmense by die Regina Mundi-kerk in Soweto toegespreek.

Sy het nie na die mees suksesvolle “jeugdige”, Julius Malema se dawerende sukses die afgelope naweek by die ANC-Jeugliga se kongres in Midrand waar Malema eenparig as jeugleier verkies is nie, verwys nie.

Sy het gesê die jongmense besit die vermoë om ekonomiese modelle te verander om ekonomiese ontwikkeling regoor die wêreld te verseker. Dit is nie seker of sy bedoel het nasionalisering is ingesluit as die soort verandering wat sy in gedagte het nie.

Obama het nietemin die struggle-geskiedenis van Suid-Afrika opgehemel as die rigting waarin die hele wêreld behoort te beweeg.

Obama sê  leiers van die anti-apartheidsbeweging in Suid-Afrika en die burgerregtebeweging in Amerika is ‘n voorbeeld vir die jonger generasie.

“Dit is te danke aan hulle wat ons vandag hier kan vergader. Dit is te danke aan hulle dat ek voor julle staan as die presidentsvrou van Amerika,” het sy gesê.

“As enigeen ooit sê jy mag nie of jy kan nie, wil ek hê julle moet met een stem sê – die stem van ‘n generasie – julle sê ‘ja, ons kan’.”

Dié uitlating is bykans geheel en al in pas met Julius Malema se houding waarin hy sy volgelinge aangemoedig het om die huidige orde uit te daag.

Obama, sowel as Malema, se uitgangspunt is duidelik om ‘n swart rassenasionalisme te bevorder. Dat dit ten koste van wit inwoners in Suid-Afrika geskied, is blykbaar geen probleem vir die Amerikaanse eerste dame nie.

Sy het ten minste haar verbintenis tot grondpag gedemonstreer nadat sy Woensdag by die Vhuthilo Community Center in Soweto gaan wortels uittrek het uit die vaal groentetuintjie.

ігри для девочекtopcargo отзывы

Drie kwessies wat die gedrukte media raak, het algar aan die praat: Die ANC se nuwe advertensiebeleid, die mediatribunaal asook die wetsontwerp oor Beskerming van Inligting.

Jimmy Manyi, die Regeringskommunikasie-en Inligtingstelsel se baas, het verlede week aangekondig dat die Kabinet besluit het om alle departemente se media sake te sentraliseer en gedreig om die regering se R1 miljard se advertensies te spandeer waar dit tel. Sanef, die Suid-Afrikaanse Nasionale Redakteursforum skree sedertdien dat dit “omkopery” is en neerkom op ekonomiese sanksies.

Dit was nie die eerste keer dat die ANC gedrukte koerante dreig nie. Ná ‘n artikel in Augustus 2007 in die Sunday Times oor die voormalige minister van gesondheid, Manto Tshabalala-Msimang se “dronkenskap” en “stelery”, het die destydse minister in die presidensie Essop Pahad verklaar dat advertensies in die koerant onttrek sal word wat gelei het tot groot verliese vir Avusa, die koerant se uitgewer.

Grocott’s Mail, die land se oudste onafhanklike koerant, was in ‘n soortgelyke situasie. Die Grahamstad-munisipaliteit het alle advertensies onttrek nadat destydse redakteur Jonathan Ancer in ‘n hoofartikel gesê het R13-miljoen het verdwyn uit die munisipale begroting. Die koerant het die saak na die hof geneem en ‘n skikking is bereik in 2008, waarna die munisipaliteit sy reklame hervat het.

Die Beskerming van Inligting-wetsontwerp is ingestel om Beskerming van Inligting, Wet van 1982, te vervang, oënskynlik om dit in pas te bring met die nuwe Grondwet.

Joernaliste en ander, wat tot 25 jaar tronk toe gestuur kan word vir die hantering van geklassifiseerde dokumente, is onthuts oor die planne.

Die parlementêre ad hoc-komitee oor die wetsontwerp was veronderstel om sy werk teen Junie 24 af te handel, maar uitstel is verleen tot Augustus na druk van verskeie instansies.

Die ANC lyk daartoe verbind om sy eis vir ‘n parlementêre ondersoek na ‘n statutêre media-tribunaal op te volg, want die self-regulerende stelsel het volgens hulle “geen tande” nie.

In die afgelope twee weke het Stella Ndabeni, die ANC se parlementêre kommunikasie-portefeuljekomiteesweep, en Jackson Mthembu, die ANC-woordvoerder, verduidelik dat die party sy voorneme om voort te gaan met die ondersoek, bevestig.

Die tribunaal sal poog om die media meer “verantwoordbaar” te maak deur “foute en sensasionele verslaggewing” te straf. Op die oomblik word die gedrukte media aan ‘n self-reguleringsmeganisme onderwerp wat bestaan ​​uit ‘n persraad, ombudsman en ‘n persappèlraad.

Alhoewel die pers vryelik berig oor die bedreiging wat die ANC vir persvryheid inhou, is hulle tjoepstil oor die volgehoue sensuur en valse, skaduagtige beriggewing wat die gedrukte media teister. Om nie te praat van die skeefgetrekte en monopolistiese invloed wat papier uitoefen nie

Soveel as 90% van die Suid-Afrikaanse gedrukte media word beheer deur vyf maatskappye: Avusa, Media24, Caxton, Mail & Guardian en die Independent Newspaper Group. “Dit is ‘n negatiewe impak op diversiteit en die vrye vloei van inligting,” het drukgroepe in ‘n verklaring na ‘n nasionale konferensie oor die onderwerp van mediavryheid in Februarie gesê.

Navorsers oor die stand van die media in Suid-Afrika het verdere bedreigings uitgesonder: Die onervare personeel in nuuskamers, toenemende foute in stories en swak joernalistieke standaarde.

In ‘n verslag saamgestel onder leiding van Anton Harber, die Universiteit van die Witwatersrand se Caxton-professor in joernalistiek en mediastudies, oor die Sunday Times in 2008, is talle van hierdie tekortkominge uitgelig.

Die verslag is egter nooit vrygestel nie, en die Sunday Times beweer dat die aangeleentheid “privaat” is. Die Business Day het ‘n gesaniteerde verkorte weergawe daarvan gepubliseer, maar die werklike verslag word uit die publiek se oog gehou.

Oor die manier waarop Media24 die DA in die afgelope munisipale verkiesing ondersteun het, kan nog boekdele geskryf word. Dit trek die geloofwaardigheid en onafhanklikheid van sy koerante in twyfel.

насосы и насосноелобановский александр жена

как строит банялобановский александр интервью

Terwyl die ANC wal gooi om te verduidelik dat die ANC-jeugliga – en in die besonder Julius Malema – se radikale onteieningspraatjies bloot praatjies in die wind is, is dit ook so dat die land ‘n prys hiervoor betaal.

Geen land se ekonomie is ‘n selfonderhoudende eiland nie, en die land wat meer uit sy ekonomie probeer slurp as wat daar is om op te slurp, gaan die gevolge pynlik voel.

Dié waarheid word op die oomblik kliphard onderstreep deur die lot van die sogenaamde Pigs-lande in Europa. Pigs is ‘n afkorting vir Portugal, Ierland/Ysland, Griekeland en Spanje. Hierdie lande word met reuse hulppakette aan die dryf gehou, maar in ruil moet die gordel van verantwoordelikheid ingetrek word – en dis waar die kinkel in die kabel lê.

Veral die Grieke, so lyk dit, is traag om die gordel in te trek om hul land se ekonomie weer in balans van produktiwiteit en ekonomiese vrugte te bring. Weens die komplekse verweefdheid van ekonomieë, het die Wall Street-aandelebeurs ‘n sewe persent daling beleef toe kommer op die grootste was dat die Grieke sou vasbrand met terugbetaling.

Om gewoon vas te brand, is nie ‘n opsie nie. In 2002 het Argentinië vasgebrand, en die gevolg was grootskaalse werksverliese, banke wat disfunksioneel geraak het, en ‘n beleggersvakuum.

Oral in Europa is daar tekens dat die vasteland begin moeilik raak vir die Grieke wat net wil skep sonder om self ‘n bydrae te lewer. Onlangs het die Europese pers ‘n pragtige kunstenaarsvoorstelling gedra van ‘n swart gat wat ‘n naasliggende ster leegsuig. Die Nederlandse koerant, Trouw, gebruik nou ook die swart gat-beeld om te toon hoe probeer word om Griekeland se ekonomie vlot te kry.

Die interessantheid is dat die Christian Science Monitor in sy uitgebreide verslag oor die ANC-Jeugligakongres skaars na Malema se wilde nasionaliseringsbekpraatjies verwys. Dié koerant maak wel groot gewag van die liga se aandrang dat die Navo-leiers, waaronder pres. Barack Obama, voor die internasionale strafhof gedaag moet word weens Navo se optrede in Libië. Die hele doel is om die jeugliga as laf af te maak.

Dit is in belang van Suid-Afrika en werkskepping dat Malema en kie as irrelevante lawaaimakers afgemaak word. Maar dis nog beter dat die liga in die eerste plek verantwoordelik met sy woorde moet omgaan – en die ANC sal moet leer om sy heethoofde vas te vat.

детские игриЛобановский

Die wensdenkery dat die ANC se leierskapsverkiesing ‘n nuwe jeugleier sou lewer, het toe ‘n Malema gebaar.

Omdat Malema steeds, soos ‘n stout peuter, besig is om sy grense te toets, is dit ongelukkig nie ‘n geval dat die land weet waarvoor hy hom inlaat nie – dié jongeling gaan steeds kyk hoeveel hy buite perke kan speel en daarmee wegkom.

Dit beteken nuwe kopsorge vir die land.

Dit is haas ongelooflik hoeveel skade Malema in ‘n betreklike kort tydjie op sy eie kon aanrig.

Baie water het al in die see geloop van hy uitdagend verklaar het dat hy sal doodmaak vir Zuma. Dié geleentheid het sommer ook die aandag van die Openbare Beskermer geniet omdat nie Malema nie, en ook nie Zuma nie, in daardie stadium enige amptelike poste beklee het wat dit geregverdig het dat hulle by ‘n amptelike jeugdaggeleentheid op staatskoste kon optree.

Skynbaar was daar ‘n verband tussen sy omstrede uitsprake en die geïdentifiseerde bedreiging wat die jongeling ‘n BBP-beskermingseenhied besorg het.

Sy peperduur smaak en tenderpreneurskap staan in skrille kontras met die uitsprake oor die nasionalisering van myne en banke, en grondgryp volgens die Zimbabwiese model.

Op die oomblik word uitspraak afgewag oor ‘n haatspraakklag, terwyl talle soortgelyke klagtes teen hom ook reeds aanhangig gemaak is. Sy onbeskofte optrede teenoor ‘n BBC-joernalis het die land ‘n paar plekke op die persvryheidsindeks gekos, en daarmee saam kan met stelligheid aanvaar word, ‘n hele paar werksgeleenthede.

Zuma het hom by geleentheid ‘n toekomstige president van die land genoem, en die afgelope naweek het swart ondersoekende joernaliste tot die gevolgtrekking gekom dat dit nie so onwaarskynlik is nie.

Veral twee faktore maak Malema baie gevaarlik: Sy vermoë om nuwe grense te vind om uit te daag, en ‘n president wat slaprug hieroor staan. Trouens, waar Malema gou geleer het alles is hom geoorloof, behalwe om in die karakter van Zuma in te klim, het Malema daardie struikelblok ook reeds baasgeraak. Onlangs was dit opsigtelik dat Malema se skielike aanprysing van oud-pres. Thabo Mbeki neergekom het daarop dat hy sy vinger in Zuma se oog druk.

Stemme binne die ANC dat Malema se manewales die ANC stemme gekos het, is begroet met ‘n aandrang dat die Jeugliga uit jongmense bestaan, en toegelaat moet word om jong menings uit te spreek.

Nie dat Malema ooit baie respek vir die grondwet, en veral die onderhandelde gees waarbinne dit beslag gekry het openbaar het nie, maar hy het dit duidelik gemaak dat juis dit nou die grens gaan wees wat hy gaan toets. Hy dring daarop aan dat die ANC nou optree ooreenkomstige sy status as oorwinnaar. Die spelreëls van ‘n onderhandelde skikking staan hom klaarblyklik nie aan nie.

Die jeug is ‘n land se toekoms. Hierdie toekoms lyk nie baie rooskleurig nie.

домики для кукол монстер хайtopcargo отзывы сотрудников

Dit is nie om dowe neute nie dat bitter min gehoor word van die betrokkenheid van Koerde by die Siriese opstande. Dit beteken egter nie dat dit nie ‘n baie belangrike faktor is nie, en heel moontlik bepalend kan wees nie.

Sowat 20 miljoene Koerde woon in Koerdestan, ‘n vaag-omlynde gebied wat oor die grense van Turkye, Sirië, Irak en Iran strek. Tog is dit volgens VN die grootste volk wat homself nie iewers staatkundig kan uitdruk nie.

Die Koerde, anders as hul Arabiese bure, is Indo-Germane en verskil daarom ook etnies en taalkundig van die Turke. In al vier lande waarin die Koerde hulle hul bevind, is hulle al wreed onderdruk, en het onder Saddam – en dalk ook in Iran – onder biologiese en chemiese uitwissingsaanvalle deurgeloop.

Die Koerde maak sowat 10 % van die Siriese bevolking uit, en volgens sommige skattings kan tot 3,5 miljoen mense in Sirië van Koerdiese afkoms wees. Honderde duisende het egter beperkte burgerskap (die ajanib) of geen burgerregte nie (die maktoum).

Die laaste groot Koerdiese opstand in Sirië was in 2004 in die stad Qamishli, en minstens 30 mense het omgekom en honderde is beseer. Die Arabiere het hande gevou gekyk hoe die Koerde onderdruk word, en dit speel ‘n bepaalde rol in hoe die Koerde veral aanvanklik op die opstande gereageer het.

Verder speel Al-Assad se bewind in Sirië ‘n belangrike geostrategiese rol vir Iran, aangesien die Assad-regime Alawiete is, ‘n sekte verwant aan die oorheersende Sjiïete in Iran. Die Siriese Arabiere is egter meestal Soenies.

Om die situasie in Sirië aan te spreek is dus nie net een van internasionale moraliteit nie, maar die verrekening van soveel magselemente, dat ‘n simplistiese oplossing hom nie sommer voordoen nie.

As is verbrande hout, maar dit kan met groot stelligheid aanvaar word dat die situasie minstens niks ergers sou gewees het as die moondhede nie met die geografiese verdeling van die Midde-Ooste in ‘n laat-stadium volstruispolitiek begin speel het nie, en toegesien is dat die beloofde Koerdistan as volwaardige staat tot stand sou kom. Agterna staatkundige lapwerk bevredig selde, en soos met die Balkan, kan bitter baie bloed vloei.

гайковертДанильченко Харьков

Die vakbondfederasie Cosatu het sy kommer uitgespreek omdat die Noord-Kaapse ANC-voorsitter, John Block, steeds as LUR vir Finansies dien terwyl aanklagte van onder meer bedrog geldwassery oor sy kop hang.

Dit sal min mense verkwalik word as hulle aandui dat die jongste verwikkelinge na ‘n geval van déja vu klink. Block is al tevore ‘n LUR-skap kwyt na bewerings van korrupsie, en by geleentheid het hy ‘n onderneming onderteken om geld aan die departement terug te betaal.

Hy was ook onlangs weer in die nuus na sy soutmaatskappy ‘n hofsaak verloor het, onder meer omdat van ‘n vervalste mynpermit gebruik gemaak is.

Te midde van groot kommer oor die impak van die nuwe inligtingswetsontwerp op verklikkers, is dit ook onrusbarend dat ‘n amptenaar van Block se ou departement – dié van Vervoer, Paaie en Openbare Werke, mnr. Glen Chase, afgedank is na hy inligting deurgegee het oor sy LUR se geldvermorsery.

Tot Block se krediet moet toegegee word dat hy met die vorige aanklagte van korrupsie onskuldig bevind is.

Maar met die nuwe aanklagte oor sy kop, is dit ‘n geldige argument van Cosatu dat hy geskors behoort te word. Cosatu se nasionale woordvoerder, Patrick Craven sê deur Block te skors sal die publiek se vertroue in die regering herstel word. Craven sê dié beginsel moet op almal van toepassing wees.

Die konsekwente toepassing van die beginsel soos deur Craven voorgestel, sal die ANC se kaderontplooiingsbeleid onder groot druk plaas. Pas is ‘n LUR as ‘n metro se uitvoerende burgemeester aangestel wat in sy loopbaan ‘n rits verdoemende verslae – eers van die Openbare Beskermer, en daarna die ouditeur-generaal agter die blad het. In die kort rukkie wat hy as LUR diens gedoen het, is ‘n rits paaie-tenders deur die howe tersyde gestel, en in een geval selfs deur die hof her-toegeken. Sy verhaal is maar een van verskeie.

Hierdie hersirkulering van kaders werk net so negatief in as die gevalle waar nie teen kaders opgetree word nie, of nie voor dit werklik nie meer anders kan nie.

Die laaste ding wat Suid-Afrika nou nodig het, is ‘n wet wat dit nog moeiliker sal maak om openbare figure tot openbare verantwoording te roep.

online casinosФильчаков прокурор харькова

Omtrent al wat duidelik is, is dat baie kiesers ‘n keuse uitgeoefen het wat hulle as pragmaties beskou, eerder as dat hulle vir hul eie beginsels gestem het. Dr. Pieter Mulder, leier van die Vryheidsfront Plus wys selfs daarop dat kiesers wat eintlik sy party steun, nou al ‘n tweede agtereenvolgende keer vir die DA gestem het, en nou ‘n tweede keer in hul keuses ontnugter is.

Dat kiesers, in hul eie oë, pragmaties anders stem as dit waarin hulle glo, blyk uit die ou grappie: ‘n Engelssprekende Suid-Afrikaner dink Prog, hy stem SAP en dank die Here die Nasionale Party is aan bewind.

Soms word mense deur ‘n euforie op sleeptou geneem. Die storie word vertel van ‘n Jood wat ook, voor die oorlog, na ‘n toespraak van Hitler gaan luister het. Hitler het die skare so opgesweep met sy “Onder met die Jode!” dat die Jood homself betrap het dat as die skare saam uitroep, hy self uitroep: “Onder met ons!” Dit herinner in ‘n mate aan bruin mense wat steeds ANC stem na Jimmy Manyi se uitsprake en die Kabinet se besluit om Manyi te rugsteun.

‘n Harde les wat partye geleer het, is dat kommunikasie uiters belangrik is. Die ganse mediabedryf het so verander dat nuusdekking nie sommer meer net gebeur nie. Dit moet kundig baie goed oorgedra word. ‘n Groot deel van die nuusbronne is nou gemeenskapsmedia – beide radiostasies en gemeenskapskoerante, wat feitlik volkome daarvan afhanklik is dat die inligting na hulle toe kom. Moderne tegnologie soos e-pos maak so iets moontlik. Tog is daar partye wat dié verskynsel heeltemal mis lees, en steeds verwag dat die media soos skoothondjies agter hulle sal aandraf.

Daar is verskeie redes waarom die afgelope verkiesing se stempatroon nie noodwendig op die volgende verkiesing oorgedra sal word nie. Munisipale verkiesings handel in die eerste plek oor dienslewering, en ideologie is veronderstel om ‘n kleiner rol te speel. Tog lyk dit of die kleiner partye wat steun ingeboet het, baie hard sal moet werk wanneer beginselpolitiek – kwessies soos ekonomiese beleid, die beleid oor aborsies en staatsdobbel, die hantering van buitelandse sake, en vele meer aan die bod kom.

Dit is egter ook duidelik dat die land nie die kapasiteit het om meer as ‘n honderd politieke partye te dra nie. Selfs in Nederland waar heelwat nispartye parlementêre en selfs Kabinetsverteenwoordiging het, is daar net ruimte vir ‘n sekere hoeveelheid. Die Groenes, die party vir dieregte, sosialiste, Christen-demokrate, regses en so meer steek almal kleims af.

Hoekom kan dit nie ook in Suid-Afrika nie? Veral omdat die land so ‘n groot Christenbevolking het?

Die ironie, so wys kommentators uit, is dat ten spyte van wisselende intensiteitspogings om keuses op sterkte van ras te beperk, dit steeds die hoofdrywer is. Trouens, dit was taamlik duidelik dat, toe die ANC besef hy is in die sop oor dienslewering, hy doelbewus weer die rassetamboer ingespan het.

En solank ras, eerder as beginsels, die norm vir stemkeuses is, het die land ‘n baie gebrekkige demokrasie.

липецк траверсыАлександр Фильчаков

Die strategiese verbinding tussen geografiese realiteite en wêreldpolitiek is egter veel ouer, soos eers die Britse gebruik van Splendid isolation, met ‘n sterk element van merkantilisme en die Amerikaanse konsep van Hemisfere defence.

Nog ‘n geografiese konsep wat die lig gesien het, was die Noord-Suid-verdeling. Hiervolgens word van die uitgangspunt uitgegaan dat die noorde ryk, en die suide arm is. In sommige variasies is die rykdomverspreiding toegeskryf aan die uitbuiting van die suide deur die noorde, veral in die koloniale era.

Om verskeie redes het hierdie konsep in onbruik verval. Dit laat immers geen ruimte vir selfrespek nie, en so ‘n benadering kom op ‘n verskansing van die bakhandsindroom neer.

Na 1994 het die Suid-Afrikaanse regering dit egter opnuut afgestof, en slaan dit nou selfs in akademiese leerplanne uit. Dit is geen absolute verdelingslyn nie, en daar is heelwat welvarende lande in die suide, en heelwat arm lande in die noorde.

‘n Simptoom is dat daar ‘n voortdurende stroom migrasie uit die sogenaamde suide, na die sogenaamde noorde is, soos vlugtelinge uit Afrika wat Europa op enige denkbare manier probeer bereik. Die VSA het weer met die massale oorsteek van sy suidelike grens te kampe.

Dit het nie impak op die plaaslike politiek in die lande van bestemming onaangeraak gelaat nie. ‘n Rugstyfmakery in Europa het Europa nou die titel van Fort Europa besorg, en daar word menings versprei dat Europa Afrikane aan ‘n grusame lot oorlaat.

Boonop het Europa intern ook te kampe met sy eie Noord-Suid-stryd – hoofsaaklik noordelike lande soos Finland wat Griekeland, Spanje en Portugal met enorme bedrae moet probeer ekonomies beredder, terwyl die inwoners van die struikellande erg stram is om self ‘n beduidende rol te speel om hul lot te verbeter. Die noorde se bronne is nie onbeperk nie – die VSA het byvoorbeeld reeds sy perk van $14 triljoen op sy begrotingstekort bereik.

Die Vlaminge raak ook al minder geneë om Wallonië met miljarde Euro’s per jaar te bestendig. Die voormalige Wes-Duitsland moes ewe-eens miljarde Euro’s opdok om die ou Oos-Duitsland ekonomies op koers te kry.

Vir die sogenaamde noorde is die deurlopende verlening van hulp aan die sogenaamde suide nie net ‘n ekonomiese las nie, dit is ook onplesierig wanneer die noorde sien hoe die suide spandabelrig en korrup met hul geld omgaan.

Dit is nou tyd dat die suide – en nie net lande soos Indië, Sjina en Brasilië nie, hul welvaartskeppende ekonomieë vlot kry. Geen land is ‘n eiland nie, en Suid-Afrika ook nie. Om beleggersvertroue te wek is ‘n komplekse proses – dit verg dat die regering moet waak teen nar-agtige optredes in die buiteland, waarvan pres. Jacob Zuma se besoek aan Broer Leier die jongste verleentheid was. Die vrye teuels wat Malema kry om sy sê te sê is ontsettend skadelik. Dat Laurrence Mushwane steeds as voorsitter van die Menseregkommissie aanbly na sy onbekwaamheid as Openbare Beskermer in die Petro-SA-sage in die hof gaan draai het, is skandelik. Die Valke se verslag oor waarom sy ondersoek na die Wapenskandaal opgeskort is, dreig om in ‘n yslike skandaal te ontwikkel. Die lys van liederlike blapse is ontsettend lank.

‘n Verbete toeslaan op korrupsie, en ‘n verbintenis tot ‘n ontwikkelingsgerigte ekonomie sal baie bydra daartoe dat die Suid-Noord-persepsie nie sinoniem met ‘n bakhandstanery beskou word nie.

casino onlineОлександр Фільчаков прокурор

Die twee gevalle kan egter nie vergelyk word nie, en die optrede kan nie identies wees nie.

Wat Manyi betref – dit is reg dat sy mediakonferensies geboikot word tot hy die rol begin vervul waarvoor hy betaal word. Dit beteken nie die publiek sal in die duister hoef te wees nie – die presidensie kan immers steeds mediaverklarings uitreik – behoort dit trouens te doen want nie alle media kan in ieder geval by die nuuskonferensies kom nie, en dit kan via die regering se nuusdiens, Bua News, versprei word.

Nuuskonferensies is weens die samestelling van die moderne media vandag, in ieder geval op die randjie van uitgedien wees. Vir sommige politici is ‘n afwesigheid van nuuskonferensies egter ondenkbaar – dit is ‘n pronk- en vertoongeleentheid, dit is ‘n geleentheid om belangrik te voel, en dis ‘n geleenthgeid om aan die media te wys wie baas is.

Maar die harde werklikheid is dat die media ook reg hanteer moet word. Een van die land se groter partye het enkele jare gelede die verleentheid beleef dat net mooi geen media vir die nuuskonferensie na afloop van sy nasionale kongres opgedaag het nie.

Dit is ook so dat die baie mediadekking wat Julius Malema geniet, die petrol verskaf waarmee hy die land aan die brand praat. Dit is heel waarskynlik ook so dat hy deur die ANC as ‘n tipe stormram gebruik word om die waters te toets. Dit is egter ook so dat sy bekkigheid hom al in die sop laat beland het, en dat Verslaggewers Sonder Grense sy aanval op ‘n BBC-joernalis as een van drie redes lys waarom Suid-Afrika op die persvryheidsindeks geval het.

Dit is ook so dat van die ANC-ringkoppe Malema en Manyi blameer vir die ANC se kreeftegang die afgelope verkiesing.

Dit help dadels dat sommige mense kliphard veg om Suid-Afrika as persvrye land te bestendig, en ander gaan pleeg volstruispolitiek.

Toon eerder hoe ‘n regering se lamlendige optrede teenoor die onverantwoordelike bogsnuiter die land skade berokken. Neem kennis dat hy aanklank by ‘n deel van die jeug vind.

En nog minder: moenie tydig en ontydig die grondwet as ‘n meesterwerk beskryf, maar dan gaan blou moord skree as iemand juis die grondwet se liggame, soos die gelykheidshof, gebruik om die toepassing af te dwing nie.

Almal weet daar is ‘n groter prentjie, en instansies wat die grondwetlike gebreke erken, sal ook nie sommer blindelings daarvan gebruik maak nie.

pro100casinoтопкарго отзыв

Dit het staatsdepartemente soos Statistiek Suid-Afrika nie lank geneem om vas te stel dat die doeltreffendste manier om ‘n owerheidsaksie, soos ‘n komende sensus, in ‘n TV-sepsie se storielyn te laat inskryf nie. Die tradisionele publisiteitsaksie aan so ‘n gebeurtenis gekoppel is peperduur, en dit is frustrerend dat – na bykans elke moontlike nuuskanaal en nuusmedium deur nuusdekking en advertensies benut is, ‘n breë segment van die publieke steeds nie weet van die aksie nie.

Of meen die deursnee-kyker dit was maar blote toeval dat oom Oubaas onlangs as kandidaat beskikbaar was, of dat die karakters kort voor ‘n belastingseisoen met hul taks se papierwerk doenig raak?

Dit is skokkend dat mense wat op hierdie wyse bereik moet word, oor ‘n uiters belangrike stemreg beskik wat die lotgevalle van ‘n land kan bepaal.

Voor dus vererg deur ‘n papierdun dagblad geblaai word en dan ergerlik te verklaar dat daar “niks” in was nie, moet die leser homself afvra of dit die gevolg van gebrekkige nuusoordeel aan die kant van die redaksionele bestuur is, of dat die betrokkenes hulle deur gereelde navorsing laat lei oor wat die nuusvoorkeur van lesers is? Radiostasies, veral gemeenskapsradiostasies, sou immers baie makliker die pyp kon rook as hulle net die programme hoef aan te gebied het wat die AMPS aandui baie luisteraars trek. OKOSA vereis in sy lisensievoorwaardes egter dat ook aspekte soos nuus, en hierby ingesluit, plaaslike nuus, ‘n groot aandeel moet hê. En na tien grusame moorde in dieselfde omgewing, en ‘n klomp middernagtelike ongelukke waar laataand gaste aan die woongebied se krip se motors om lamppale gevou staan, klink nuus oor die plaaslike kerkbasaar naderhand na baie goeie afwisseling.

Tog is daar ‘n segment van die bevolking wat werklik in aktualiteit belangstel – aktualiteit wat slegs deur behoorlike ondersoekende joernalistiek bevredig kan word. Dit is ‘n segment wat deel uitmaak van die groepie mense wat as meningsvormers bekend staan, of behoort bekend te staan.

Nie al hierdie meningsvormers het die luukse om in ‘n beroep te staan waar hulle self dokumentasie soos meningspeilings kan bestudeer om behoorlike gefundeerde menings te vorm nie. Baie is afhanklik van wat die media berig, en dit is die groep wat maklik tot die slotsom kom dat ‘n koerant, selfs ‘n dik koerant, “niks” in het nie.

Vanoggend kan mense met internettoegang lees wat die Bostonse gehaltekoerant, die Christian Science Monitor oor die voorgenome Suid-Afrikaanse inligtingswet skryf. Na die CSM vir ‘n kort rukkie van ‘n plaaslike verslaggeefster gebruik gemaak het wat te maklik ore aangesit is en basies regerengspropaganda vir soetkoek opgevreet het, is Scott Badauf weer agter die rekenaar, en in ‘n ongewone kort artikel toon hy weer waaroor ondersoekende joernalistiek nou eintlik handel. Hy wys gou daarop dat die beplande wetgewing Suid-Afrika in die teenoorgestelde rigting laat beweeg as nuwe wetgewing in Kenia en Nigerië, wat groter openheid verseker. Hy wys daarop dat die planne om hierdie wetgewing op die wetboek te plaas, Suid-Afrika ‘n afgegradeerde posisie op Freedom House se vryheidsindeks besorg het.

Suid-Afrika het ondersoekende joernaliste, beide binne die media en op vryskutvlak. Die beriggewing oor die Imvume-skandaal deur die Mail & Guardian sal as ‘n hoogtepunt uitstaan, en behoort ‘n veel groter impak op die Suid-Afrikaanse politieke toneel te gehad het. Dié appèlhofbeslissing hieroor is veronderstel om aardskuddend te wees – dit stel aan die kaak hoe maklik dit is om die bedoelings van die grondwet na die maan toe te stuur, tensy iemand, iewers, die duur juridiese pad wil loop om dit saak vir saak deur die howe te beredder.

Terwyl dit gebiedend noodsaaklik vir die behoud van ‘n gesonde demokrasie is dat mediavryheid bestendig word, is dit ook net so nodig dat die media werklik op die voorpunt dink en doen. Om sy eie ondersoekende joernaliste te snoer deur puik werk te rak – hetsy of dit is omdat geoordeel word die publiek sal nie belangstel nie of omdat dit politiek inkorrek is, laat die media vervlak.

Om voorkeur aan die vryskutbydraes te gee van “kenners” wat niks anders te sê het as dat Suid-Afrika ‘n puik grondwet het en dat net hard gewerk moet word om dit te laat werk, is volstruispolitiek.

Suid-Afrika moet ekonomies met die res van die wêreld meeding en daarom ekonomies hoë standaarde handhaaf. Dit is ‘n belediging aan die Suid-Afrikaanse nuuspubliek om hulle met iets minder as die beste – wat nog in die land beskikbaar is – te voer.

10 online casinosДанильченко Юрий Харьков

Die vraag of die WPR goeie of slegte wetgewing is, is nie ter sake nie. Dit ís ongelukkig wetgewing. En dit is sonder twyfel ‘n wet waarmee President Obama in stryd verkeer. Die wet bepaal dat ‘n president militêre aksie moet staak binne 60 dae na die aanvang daarvan (of 90, indien die president in skrif “sertifiseer” dat vanweë ‘n “onvermydelike militêre noodsaaklikheid” die veiligheid van die Amerikaanse magte bedreig word). Die Amerikaanse Kongres is egter doodstil oor hierdie oorlog wat meer as 70 dae gelede begin het.

Alle presidente verafsku die eng voorwaardes van die WPR maar het nog altyd gesorg dat hulle optree “in ooreenstemming met” die vereiste verslagdoening elke 48-uur. Op 21 Maart, twee dae nadat die oorlog in Libië begin is, het Obama die Kongres in kennis gestel van die toe reeds ooglopende stap om dié olieryke land te bombardeer. Hy het belowe dat Amerikaanse bedrywighede daar “beperk in hul aard, duur, en die omvang” sou wees in diens van ‘n “beperkte en goed-gedefinieerde sending”. Die sogenaamde “goed-gedefinieerde” sending was oënskynlik om burgerlikes te beskerm; dit het egter intussen sonder enige verklaring skielik regimeverandering geword.

Op 28 Maart belowe Obama “die Verenigde State sal ‘n ondersteunende rol speel.” Maar die WPR laat presidente nie alle vryhede toe omdat die VSA ‘n  “ondersteunende rol speel” nie.

Op 20 Mei verklaar Obama dat sy land se “deelname” op “nie-kinetiese ondersteuning” berus (intelligensie, logistiek, brandstof) maar kennelik ook kinetiese aanvalle op Libiese lugverdediging en ander teikens van “die NAVO-magte”. Hy sê die Amerikaanse ondersteuning is “belangrik”, maar “ons neem nie meer die leiding nie.”

Dié stelling is erg misleidend. NAVO sal nie sonder Amerika optree nie, en sonder die VSA se ondersteuning, sou die Libiese veldtog nie kon voortgaan nie.

Senator Richard Lugar – vooraanstaande Republikein op die Foreign Relations Committee – het op 23 Mei in ‘n ontstoke brief aan Obama die president daarvan beskuldig dat hy geen van sy verpligtinge om die Kongres te raadpleeg “soos die WPR vereis” vervul het nie. Lugar beskuldig Obama ook daarvan dat hy die Kongres se goedkeuring onder ander voorwendsels verkry het. Dié beswaar is begroet met lang en uitgerekte verduidelikings oor hoe presidente oor sekere magte beskik en geen direkte antwoord nie.

Dit is egter ontoelaatbaar in die derde maand van ‘n oorlog wat Obama gesê het dae sal duur en nie weke nie, dat ‘n president nie eens antwoorde kan verskaf nie. Ongeag wat die Kongres besluit, is dit duidelik dat die oorlog sal voortgaan sonder die nodige wetlike goedkeuring. Die blote feit dat dit reeds op hierdie laat stadium met stilte begroet word deur die adminstrasie sowel as talle opposisielede, is die klinkklare bewys.

психофизиологическое исследование с применением полиграфаtopcargo отзывы

‘n Baie interessante stertjie wat algaande ‘n kernelement teen die beoogde wetgewing begin word, is die posisie van verklikkers, ook bekend as fluitjieblasers.

Ten spyte van omvattende wetgewing wat veronderstel is om verklikkers wat korrupsie en ander wanpraktyke in die ope bring te beskerm, bevind hulle hul in die praktyk dikwels as vry buit, en bly hulle in die slag.

Dit gebeur ondanks ‘n uiters belangrike en rigtinggewende saak in die arbeidshof waarvolgens ‘n minister, Panuell Maduna, in die slag gebly het. In 2006 het ‘n afgedankte adjunk-direkteur-generaal van die Justisie, MM Tshishonga, die destydse Minister, Maduna, en direkteur-generaal, Vusi Pikoli arbeidshof toe geneem en gewen.

Die feite van die saak is dat Tshishonga besef het Maduna bevoordeel ‘n vriend met likwidasietenders, en het dit sonder sukses eers by Pikoli, en later by dr. Essop Pahad, minister in die presidensie aanhangig gemaak. Toe al sy amptelike opsies uitgeput is, en hy self verskuif is, het hy die saak na die media geneem. Maduna se kop moes noodwendig rol, maar Tshishonga is afgedank. Die arbeidshof het egter beslis dat hy geen ander opsie gehad het nie. Pikoli het geweier om hom weer aan te stel, en het uiteindelik weer bloedneus gekry en Tshishonga het ruim kompensasie gekry.

Die probleem waarmee verklikkers te kampe kry, is dat hulle, om korrupsie aan die kaak te stel, dikwels van vertroulike inligting van hul werkgewer gebruik moet maak. Die uitlek van vertroulike inligting, bly volgens die arbeidsreg egter steeds een van die gronde waarop ‘n werknemer ernstige teenspoed kan kry en selfs ontslaan kan word, en so ‘n proses ontaard dikwels in ‘n baie moeilike en tegniese opweeg van regsbeginsels en belange. Openbare belang weeg byvoorbeeld swaar.

Die gevaar van die nuwe wetgewing is dat baie inligting nou amptelik geklassifiseer kan word. In ‘n hipotetiese geval, is daar ‘n korrupte ooreenkoms tussen ‘n staatsdepartement en ‘n privaat maatskappy wat vir die maatskappy ‘n groot tender besorg. Om te keer dat dit op die lappe kom, klassifiseer ‘n gemagtigde in die departement die inligting hieromtrent, en ‘n verklikker wat dit uitlap, kan tot 15 jaar agter tralies beland. Hy kan hom nie meer op openbare belang beroep nie.

In die praktyk gebeur dit dikwels dat verklikkers eers sukses behaal met die aanspraak van korrupsie as hy, soos Tshishonga, die media nader. Dié soort sake is die kos van die al skaarser wordende ondersoekende joernaliste van formaat. Maar ook hy kan sy ou dae agter tralies sluit.

Heel waarskynlik is Cosatu reg in sy aanname dat die grondwethof sulke wetgewing ter syde sal stel. Dit neem egter nie die kommer weg dat die regerende party so vasbeslote is om donkerwerk te verskans nie. Voeg hierby dat daar steeds deurlopende oproepe uit die ANC kom om die mediatribunaal in te stel.

Dit is nie heeltemal ‘n verrassing nie – iemand moet die blaam vir die ANC se effens swakker vertoning in die afgelope verkiesing kry, en die media is maar te dikwels ‘n gerieflike slaansak. Hierdie geveg geniet werklik baie aandag.

Wat egter nie minder belangrik is nie, is dat fluitjieblasers behoorlik en ordentlik beskerm moet word. Die Wêreldbank beskou korrupsie as die diefstal van ‘n land se toekoms, en die land kan nie ‘n kleptokrasie by sy – soos dr. Jakes Gerwel dit geleentheid gestel het – vrotsige regering bekostig nie.

пневмоинструмент этолобановский супермаркет класс

Die hoof van UNAids, die VN se Vigsprogram, Betrand Audoin, het egter pas in ‘n onderhoud met die BBC ‘n ongemaklike stelling gemaak – dat ‘n middel wat Vigs sal genees nog 25 jaar in die verskiet lê.

Die prentjie is gelukkig nie heeltemal so donker nie. Op die oomblik is daar verskeie middels op die mark wat as MIV-remmers bekend stel, terwyl anti-retrovirale middels vir byvoorbeeld verkragtingslagoffers goud werd is.

‘n Geneesmiddel bly egter uiters belangrik omdat daar statisties vir elke een persoon wat met behandeling met ‘n remmiddel begin, nog twee mense met die virus besmet raak. Veral Afrika word nog baie hard getref.

Binne ‘n omvattende bekampingstrategie maak hoë morele kodes en goeie inligting belangrike onderdele uit. Baie dikwels rysmier ander aspekte van so ‘n strategie weer juis hierdie elemente. So het die regering, veral aanvanklik, die doelpale oor die verspreiding van kondome ‘n paar keer verskuif nadat aangevoer is dat die kondoomstrategie juis immoraliteit in die hand werk, en dat dit die Vigsverspreiding aanhelp, eerder as beperk. Die teenargument is dat die land se morele standaarde in ieder geval so hopeloos is, dat die kondoomstrategie noodsaaklik is.

Vir diegene wat gehoop het dat ‘n geneesmiddel op hande is, of kan wees, en dat dit nou oor die beste bestuur van die gevolge handel tot dit ‘n realiteit word, is Audion se mening ‘n nugter wekroep. Dit gaan byvoorbeeld vir mediese fondse en staatsgesondheidsprogramme baie moeilik wees om die golf uit te ry sonder om die bottel iewers te laat bars nie, veral in lande waar die siekte hand oor hand versprei.

Dit is belangrik dat, wanneer rolmodelle vir die jeug gesoek word, nugter gedink word om die gevolge te voorsien. Indiskresie word nie maar weggestort nie, en immoraliteit is ‘n baie duur vryheid.

для развалАлександр Фильчаков прокурор