Kategorie: Feuilleton

Die een persoon wat onmiddellik die vervulling van ‘n droom herken het, daardie dag in Edinburgh, 2009, was Simon Cowell. Die oomblik wat die gesette vroutjie haar mond wyd getrek en begin sing het, het hy gewéét: Hier is goud! In hierdie onbeduidende, selfs koddige wesentjie, kan ware goud ontgin word, en die een skatkis waarin die meeste daarvan sou glimmer, was Simon Cowell s’n self. “Ek het ‘n droom gedroooom!” sing sy. Simon Cowell het niks teen die vervulling van drome nie, solank dit syne is.

Soos Cowell daar sit en luister, is hy ‘n skatryk musiekvervaardiger, maar hy is ‘n onvervulde sakeman, steeds honger, want die grootmassa van sy fortuin het hy nie in sy hoofbesigheid gemaak nie, maar as televisiepersoonlikheid. Hy het sy glinsterende maaltande in die vermaakindustrie geslyp as ‘n K&R-bestuurder vir groot platemaatskappye. Die Kunstenaar- en Repertoriumbestuurder het die uitsnuffel en werwing van nuwe talent as primêre taak. Cowell het matige welslae hiermee gehad, sy grootste sukses synde die handtekening van Siniita op die stippellyn, niks om ewige roem mee te vestig nie, maar genoeg om uiteindelik sy eie maatskappy, Syco Musiek, aan die brand te skop. Steeds het daardie een groot item, daardie bedryfomkerende kunstenaar, hom ontglip. Sy grootste vangs was die vroeg-ryp-vroeg-vrot borrelgomgroep, Westlife.

Syco Musiek het naderhand ‘n gleuf in die bedryf gevind toe Cowell betrek is as beoordelaar vir realiteits-TV se talentkompetisies soos X-Factor, Pop Idol en Britain’s Got Talent. Sy grootste deurbraak was as die siniese inkwisiteur – in elkeen van hierdie programme is daar een – op American Idols. Sy bruuske, wrywingrige persoonlikheid en bitsige kommentaar het goed afgespeel teen kunstenaars van wie die een noodwendig die kompetisie sal wen en vir Cowell so op sy neus laat kyk. Simon was so goed hiermee – deur waarskynlik die geykte raad te volg en net “homself” te wees – dat die vervaardigers van die reeks hom naderhand $20-miljoen per jaar aangebied het om kunstenaars wat deur hoop verteer is, sleg te sê. Hierdie verbintenis het vir Syco Musiek die eerste hap van die pastei gegee aan die einde van elke suksesvolle reeks.

Sy maatskappy, sonder ‘n werklike groot deurslag het voorts geld gemaak met sulke vername toevoegings tot die Westerse kultuur as die Teletubbies wat tjierietjierie op CD of ‘n album van liedjies deur rofstoeiers. Maar nou, hier voor hom op die verhoog, met die gehoor in haar pofferhandpalmpie na die eerste frase, is alles waaroor hy kon droom: ‘n Aspoestertjie met juwele in haar stembande, ongekunsteld, onbederf, met ‘n onweerstaanbare, ingeboude storie en ‘n algehele gewilligheid om sy leiding te volg.

Ons sien hom daar agter sy beoordelaarstoonbank terwyl sy sing: Sy uniform van swart jannas en swart trui, die regop kantiggekapte hare, die duur, wit tande; sit daar met sy elmboë op die blad voor hom gestut en sy hande teen mekaar en weggevou soos ‘n kelk vir sy ken om op te rus en tussen sy regterhand en –wang ‘n blou balpuntpen, van die soort waarmee die geilste kontrakte geteken word. Simon Cowell is in sy persoonlike ontwerp van die hemel. Hy het raak gedroom.

Die vervulling het in die volgende weke behoorlik binne die omslag van die droom se ballon ontplof. Die Youtube-video van Susan Boyle se oudisie het ‘n honderdduisend, toe ‘n miljoen, tienmiljoen, twintigmiljoen, honderdmiljoen gehaal. Voor die volgende rondte was sy in nuusbulletins, tydskrifte, koerante en in die volksmond. Sy was, voor die halfeindrondte van die kompetisie uitgesaai is, reeds die beroemdste deelnemer aan Britain’s Got Talent ooit. Die promosiewaarde wat Simon Cowell hieruit geput het, kon nie met miljoene ponde gekoop word nie.

Dit was nodig om hierdie droomvervulling te verpak en omstandighede het die volmaakte tema daarvoor verskaf: Susan Boyle se Droom. Die feit dat sy ‘n lied met die woord “Droom” in die titel gekies het, en dat dit hoofsaaklik wel oor ‘n droom gegaan het, het dit ‘n gegewe perd gemaak. Dat dit gesing is deur ‘n werklose vroutjie met ‘n beskeie herkoms uit ‘n onbeduidende dorpie, het dit soveel meer slaankrag gegee.

Vir Simon Cowell het alles wonderlik uitgewerk. Sy Susan het wel nie die kompetisie gewen nie; onverwags bedees in die eindrondte met ‘n weergawe van “Memories” wat só weifelend uitgekom het dat sy op ‘n stadium haar magie vasgegryp het om die fluktuerende diafragma te steun voordat sy genoeg stoom in die middeldeel kon opwerk. Die wenners was ‘n straatdansgroep, Diversity, vir wie hulle ewige roem sal wees dat hulle die legendariese Susan Boyle geklop het. Maar in sekere gevalle is ‘n sege nie alles nie en haar debuutalbum – getiteld “I Dreamed a Dream,” wat anders – het reeds voor die einde van daardie jaar verskyn en vir haar vyfmiljoen pond gemaak, en dié moet julle weet, vir elke pond wat sy gemaak het, het Cowell twee of meer gekry.

So, Susan Boyle het ‘n lieflike droom gekry en die vervulling daarvan was volmaak, nè?

Die droom soos baie ander drome, lyk gaandeweg minder glansend hoe nader ‘n mens daaraan kom. Om die vervulling daarvan te beoordeel, moet daar gekyk word waarvandaan en waaruit dit kom. Daar is Susan Boyle uit die Westlothian streek in Skotland. Sy woon alleen, net met haar Pebbles-kat – in ‘n beknopte regophuisie met twee verdiepings. Elke dingetjie het sy plek, want dis hoe sy geleer is. Dis ‘n huis van klein roetines in die piepklein kombuis en in die beperkte ruimte van die sitkamer met die blokkiesmat so groot soos ‘n nie-baie-groot badhanddoek, die weggebinde strepiesgordyne en die televisiestel wat so na aan die gemakstoel is, dis asof dit in die kyker se skoot is.

Die tweede verdieping bevat die badkamer en die twee slaapkamers, beide skaars so groot soos die binneruim van ‘n mediumgrootte gesinsmotor.

Dit is ‘n ou huisie op ‘n posseëlgrootte lappie netjiese grond tussen ander ou huisies van dieselfde styl, met dieselfde klein werfies. Dis die naaste wat die werklike wêreld aan Tolkien se Shire kan kom; ‘n klein gebied vir klein mensies.

Susan Boyle ken elke vierkante sentimeter hiervan. Haar Ierse ouers het lank voor haar geboorte hier ingetrek. Sy was vir hierdie stoere Katolieke ‘n verrassing en is na haar ma se 48ste verjaarsdag gebore. Dit was ‘n bitter bevalling en ‘n suurstofgebrek het die babatjie van meet af belemmer. Susan sou met ‘n matige verstandelike gebrek grootword met leerprobleme en snelwisselende emosies as gevolg. Soos enige mens wat maklik verward word, was roetine en voorspelbare dae altyd belangrik vir Susan. Sy het gesukkel op skool en het daarna nooit daarin geslaag om ‘n vaste werk te kry nie.

Dis asof die natuur, so kil teenoor haar in een opsig, op ‘n ander gebied daarvoor wou kompenseer. Sy was nog altyd verstommend musikaal, nie net met ‘n kragtige, soepel stem met baie kleur en ‘n aangrypende timbre nie, maar met ‘n goeie oor en ‘n gevoel vir frasering. Die een gebied waarop sy haarself kon handhaaf, was in die musikale ruim. Van kindsbeen af het sy goeie, soliede musiekonderrig ontvang en het genoeg geleentheid gekry om in haar Katolieke Kerk-gemeente te sing.

Dis nie dat sy nie probeer het om haar sangloopbaan tot ‘n volgende vlak te voer nie. Sy het telkens probeer om oudisies vir ‘n televisietalentkompetisie, My Kind of People, te slaag, maar sonder sukses. ‘n Amateurvideo-opname wys haar in volle swang voor die mikrofoon terwyl die aanbieder, Michael Barrymore, agter haar rug kapperjolle vir die gehoor se vermaak uitvoer. In 1999 is ‘n snit van Susan wat “Cry me a river” sing selfs op ‘n saamgestelde album opgeneem.

Deur al die jare was dit asof die deurbraak net een optrede, net een musiekbedryfspesialis se teenwoordigheid, ver was. Maar dit het nooit gebeur nie en daarom tref ons haar op ouderdom 47 sonder werk en sonder vervulling van haar potensiaal aan. Sy leef steeds in haar ouerhuis wat sy nou besit. Sy en die kat Pebbles.

Dit is dan die Susan Boyle wat op haar merkie op die groot verhoog staan om haar droom aan Simon Cowell te verduidelik; die inhoud van die droom, soos deur haar uitgelê, is veelseggend. Sy droom nie van roem of geld of om weg te breek van haar ouerhuis nie. Sy wil op ‘n groot verhoog sing. Sy wil ‘n beroepsangeres word. Soos Elaine Page. Dis redelik om te aanvaar dat sy, as die mistastinge weggestroop is, net wil… sing. Susan Boyle, so ongemaklik met verandering, droom nie daarvan om die wêreld te sien, van duur hotelle en sikofante en gloeiende opskrifte nie. Sy wil net sing waar baie mense haar kan hoor.

Dit het vir haar gebeur ja, die groot verhoog en die baie mense wat haar wil hoor. Tog is droom vir ‘n jongmens. Die blote feit dat haar deurbraak in haar middeljare gekom het, is reeds ‘n miskenning van die droom. Indien niks anders nie, sal sy nooit in die fleur van haar vermoëns vir al hierdie mense sing nie. Sy is lankal nie meer die sangeres wat sy was nie.

Haar deurbraak met Claude-Michel Schönberg se “I Dreamed a Dream” uit sy Les Miserables was hoofsaaklik vanweë die openingsfrase wat nie net dramaties, nie net roerend is nie, maar nommerpas in haar middelste register geplaas is. Dis moeilik om aan ‘n ander lied te dink wat vir haar die geleentheid tot so ‘n effek sou bied. Dit was ‘n baie gelukkige keuse.

Die waarheid is dat sy drie uiteenlopende stemregisters het, elkeen met sy eie klank en die oorgange tussen hulle is strak. In haar lae register is daar nie veel borsklank nie, eerder ‘n geluid wat in die kake gesoek word – die “pelikaankakebeen” waarvan sangonderwysers praat –; dus is haar lae note ‘n stram fluisterklank. Haar hoë register het ook die glans van jonger jare verloor. Ons weet dit op grond van haar 1999-opname van “Cry me a river.” Dáárin vertoon sy ‘n soepelheid, nou verlore, en ‘n soetheid in die hoë register wat sy nou, gedwing deur ouderdom, vervang met ‘n metaalagtige oop klank. A, as ons meer van La Boyle as ‘n jong sangeres kon hoor!, want sy het ‘n ware gawe vir jazz, met ‘n heerlike buigsame legato, ‘n versoeting in die afsluiting van frases, ‘n kleurwisseling tussen note en ‘n gemaklike frasering. Maar vir die luisteraar, en dus vir Boyle die kunstenaar, het die vervulling te laat gekom.

Daar sou gewag en gesien moes word of rykdom en roem goeie kompensasie sou wees. Nou lyk dit na klatergoud. Susan, ewig onwillig vir groot aanpassings, bly steeds in dieselfde klein, regop huisie. En hoekom nie, as sy hier beskut en tevrede is? Sy hét saam met Elaine Page gesing – “I know him so well,”- uitgestryk en blinkgevryf van haar, haar ongewenste bulte gladgetrek deur ‘n lang, koningsblou satynrok. Dit was allermins ‘n onvergeetlike vertoning met die ouer Page wat elegant maar bewerig van stem is en Boyle wat ontuis in haar teenwoordigheid lyk.

Die geld lyk na die grootste las deur haar deurbraak op haar gelaat. Sy het die tipiese Skotse ontsag vir ‘n pennie en is duidelik huiwerig om gemaklik te spandeer. Daar is onheilspellende fluisteringe van wrywing met haar familie wat heel verstaanbaar gretig genoeg is om haar te help om die geld uit te gee.

Susan Boyle leef alleen met haar kat Pebbles in die hoë, regop huisie. Met die onderhoud voor haar legendariese oudisie, het sy dit bekla dat sy nog nooit eens gesoen is nie. ‘n Mens sou reken dat soveel geld en roem ‘n sekere sappige skyn aan haar lippe sou verskaf, maar blykbaar nie. En, om eerlik te wees, dit is moeilik om te sien hoe sy haar lewe kan verbuig om ‘n minnaar, of selfs ‘n man, te bevat.

Susan Boyle het op ‘n groot verhoog gesing. Sy het vir baie mense gesing. Sy het saam met Elaine Page gesing. Sy ís ‘n beroepsangeres… soos Elaine Page. En wanneer sy die deur van haar huisie toemaak en alleen met Pebbles binnebly, kan sy nie meer van hierdie dinge droom nie, want vervulling is die dood van die droom. Miskien is dit al wanneer ‘n mens ware rus kry: Na die vervulling van die Droom.

Soms, meer dikwels as wat ons wil weet of aanvaar, is Droomvervulling meer vloek as seën.

En volgende keer het ons dit oor hoe drome werklik kan vernietig.

Данильченко Юрий Брониславович компромат

Die Westerse vermaakbedryf het ‘n edele ideaal uit die konsep van Die Droom geskep. Dit is juis die onverantwoordelike aansporing om nie net te droom nie, maar om die vervulling van die Droom as ‘n burgerlike reg te aanvaar. Dis tyd om die neoromantiese konsep van die Droom onder die loep te neem . Vergun my om dit in drie dele te doen, met spesiale verwysing na ‘n ongeëwenaarde kultuurverwysing: Die Susan Boyle-effek

Susan Boyle het geweet, dié is duidelik.

Die wat haar geken het, het miskien kennis gehad; het beslis geglo. Maar net sy het gewéét.

Die ander deelnemers het nie geweet nie, en al het sy hulle vertel, sou hulle nie geglo het nie. Die beoordelaars, afgestomp deur die aanslag van ‘n duisend onbeholpe oudisies, het gedink hulle weet, maar hulle was ontsaglik verkeerd. Die gehoor wou niks weet nie. Die televisiekykers sou uitvind.

Wat sy geweet en die ander geglo of nie geglo of nie geweet het nie, het ‘n monument in televisiegeskiedenis geword, veral waar dit met die ander groot massavermaaksbedrywe, die internet en musiek, saamvloei. Die video van Susan Boyle se oudisie in die realiteitstalentkompetisieprogram, Britain’s Got Talent, in 2009, is al ‘n paar honderdmiljoen keer van Youtube afgetrek.

Die uittreksel begin met ‘n onbeduidende vroutjie op beeld, en sy knibbel preuts aan ‘n toebroodjie terwyl die ongesiene aanbieders iets kwetter van Glasgow wat op die kaart geplaas is. Die beeld wissel na ‘n nabyskoot van die vroutjie nou in staande posisie. Sy is regtig ‘n onaantreklike mopshondjie van ‘n persoon, met ‘n effense snor, ‘n boepmagie en ‘n yl tolbos droë hare wat ‘n nou bles vertoon. Sy giggelklets soos ‘n suiwere bakvissie.

O, beduie sy, sy sing al van ouderdom twaalf af, is nou 47 jaar oud en woon alleen saam met haar kat, Pebbles en is werkloos “hoewel sy nog rondkyk.” Sy was nog nooit getroud nie, “… nog nooit gesoen nie,” tjirp sy, “maar dís nie ‘n advertensie nie.” Giggelgiggelgiggel.

Sy wou nog altyd op ‘n groot verhoog sing en belowe selfversekerd dat sy “die gehoor gaan skud.”

Die vroutjie in haar outannierok om die karringmelkbeskuitjiefiguur en die dubbel ken neem die verhoog, en dit is ‘n oorweldigende vlakte, groot en met ‘n helderstralende banier van die program se logo – die Britse Unievlag wat in vonke uitbars – verskeie verdiepings groot teen die agterste muur. Sy verskyn maar dis opmerklik dat sy na haar posisie marsjeer; meer kordaat as koddig, soos iemand wat gekom het om te sien en te oorwin. Dié soort manhaftigheid is oorbekend op die Planeet Televisie se talentkompetisies. En die houding word met reëlmaat afgeblaas deur ‘n vyandige gehoor en ‘n sarkastiese beoordelaarspaneel.

Die eksaminatore in dié kompetisie is musiekbaron Simon Cowell, die koelste man op TV in sy eie beskeie oordeel, glansaktrise Amanda Holden en die hovaardige mediaman, Piers Morgan. Hulle sit agter ‘n toonbank heel voor in die ouditorium reg voor die verhoog.

Agter die beoordelaars is die hoi poloi, die gehoor, die kleinburgery. Laat daar geen onduidelikheid was nie: Hulle is hier om bloed te sien. Daar is nie meer Romeinse sirkusse om vandag se gepeupel mee te paai nie. In stede daarvan is daar iets veel bloeddorstiger, en dit is televisie se talentkompetisies. Want maak nie saak hoe klein en bedompig jou eie lewe is nie, as jy in die gehoor sit het jy mag oor die lewe en dood van die hedendaagse gladiator se drome. Dis jou – en die langs, voor en agter jou – se op- of afduimtekens wat sal bepaal of die stryder oorleef vir nog ‘n stryd in die arena, en of hy of sy nou onmiddellik voor jou onverbiddelike oë die toneel moet verlaat.

Op hierdie oomblik soek die burgery haar bloed. Hulle arena is vir hulle ‘n heilige terrein, al bulk hulle gereeld driftig hier vir die bloed van deelnemers. Dit is die verhoog en ‘n vrou wat die verhoog neem moet in haar persoon waardig wees; dit is ‘n optredevlak vir die aansienlike, die verruklike met langbene, wangbene, boudjies en borste. Dié wat kort is, wat ‘n rubberslang vet om die middel dra, wat tolboshare het, is die verhoog onwaardig.

Voor sy haarself op die genade van die omstanders werp, word sy deur Meneer Koel Platemiljardêr, Simon Cowell, self ondervra.

“Reg,” sê hy, terwyl hy die binnekant van een neusvleuel met sy duim vryf, “wat’s jou naam, Poplap?”

Sy sê wie sy is.

Wanneer sy vertel sy is van Blackburn, Wes-Lothian, naby Glasgow, en sy probeer om te verduidelik dat dit ‘n groepie dorpies is, haak sy vas omdat sy nie die woord “villages” kan onthou nie, wat oombliklik ‘n verergde uitjouery en ‘n sarkastiese wolwefluit uit die gehoor ontlok. Die beoordelaars is nie beïndruk nie; die oudisieproses het hulle iesegrimmig gelaat. Hulle sintuie is afgerem deur soveel wil-maar-wees kunstenaars van die lagwekkendste, die mees beroerde gehalte. Die aggressie jeens haar is dik, sluimerend, vol latente geweld. Sy probeer die luim negeer deur lighartigheid. “Ek moes dink daar, vir ‘n oomblik,” roep sy guitig uit.

Dan vra Cowell die gelaaide vraag: “En hoe oud is, jy, Susan?”

Sy probeer nie ontduikend wees nie maar vertel openhartig: “Ek is sewe-en-veertig.”

O, die vermetelheid! Om op afgeleefde ouderdom dit op die hooggeëerde oppervlak van die verhoogte te waag!, om dit met jou seniliteit te besoedel!

Cowell trek grootoë en kyk weg terwyl die gehoor haar uitjou.

Nou vir ‘n oomblik van absolute platvloersheid. Sy gryp haar middel vas met die hand wat nie die draadlose mikrofoon vashou nie, en roteer haar heupe in ‘n parodie van ‘n boepensvarkie wat ‘n paaldans doen.

“En dit,” roep sy guitig uit, “is net een kant van my!”

Om die mondhoeke van Morgan is daar ‘n trek van die uiterste afkeur en die gehoor jil vir haar bloed.

Cowell druk deur na die pit van die onderhoud: “Nou goed,” sê hy, “wat is die droom?”

Ja, die droom. Want dit is die een gemeenskaplike ding wat elke deelnemer, hoe karig hulle vermoëns ook al is, hoe verslons hulle aanbieding, na die verhoog bring: Die droom. Dáárdie onuitwisbare versugting sedert kinderdae, wat so geminag en gekneus is deur skeptisisme, twyfel en die rou werklikheid. Wat is die droom..?

“Ek,” sê sy reguit, “ek probeer om ‘n professionele sangeres te wees.”

Dit is te veel vir die gehoor en hulle sidder hoorbaar van verontwaardiging. ‘n Professionele sangloopbaan is die uitsluitlike gebied van die piepklein troppie werklike goeie kunstenaars, miskien selfs van die mindere gode. ‘n Kort pokkelvroutjie wat nie kan onthou waar dit is wat sy vandaan kom nie, het géén reg om daartoe te aspireer nie. Géén reg nie. Op hierdie oomblik sny die kamera ‘n meisie in die gehoor uit; glad van haar, keurig gegrimeer, duidelik geregtig om goed- of af te keur, en nou keur sy af. Sy fluister duidelik die woorde “professionele sangeres” na haar vriendin, en bewe ontsteld.

“En hoekom het dit tot dusver nie uitgewerk nie, Susan?” ondervra Cowell.

“Ek is nog nooit die kans gegun nie,” sê Susan Boyle; dis wat hulle almal sê, “maar hier is aan’t hoop dat dit sal verander.”

“En soos wie sal jy suksesvol wil wees?”

Dis ‘n gelaaide vraag, maar sy is onkundig oor die heiligskennis, die aantasting, die laster wat sy nou gaan pleeg: “Elaine Page,” sê sy reguit en sonder aarseling.
Dis dit! Dis die onvergeeflike!

“Sy is geen Elaine Page,” prewel ‘n gewalgde meisie in die gehoor vir haar vriendin.

Nou kan daar nie langer iets tussen haar en haar lot wees nie. Sy moet sing en sterf.

“Wat gaan jy vanaand sing?”

“‘Ek droom ‘n droom’ uit ‘Les Miserables,'” kondig sy aan.

Die skeptisisme is nou so dig en swaar soos ‘n baksteen.

“Nou maar goed,” sê Cowell, “dis ‘n groot lied.”

‘n Groot lied. Moes sy nie eerder maar haar pak verdra het met ‘n outydse deuntjie soos “I walk with God” of “Bless this House,” daardie uitstaande gunstelinge by al wat ‘n kunswedstryd is nie? Die aanmatiging, om voor hierdie bloeddorstige gehoor, voor hierdie uitgelese beoordelaars, op die televisiestelle van ‘n hele volk, ‘n “groot lied” te sing! Dit slaan die asem weg!

Terwyl Piers Morgan ‘n snedige glimlag bêre begin die begeleiding, ‘n lae golwende dreuning van strykers, gemerk deur die getrippel van ‘n harp.

Die pokkelvroutjie maak haar mond oop, die presiese vierkant met die geronde hoeke soos ‘n goedafgerigte sanger. En sy sing:

“Ek droom ‘n droom van ‘n vervloë tyhhhhd!”

En dit was dit. Met daardie een frase het sy gekom, sy het die arena geneem, die bedreiging getrotseer, en oorwin. Want die stem is welluidend, die frasering presies, die afsluiting daarvan met net die regte vibrato gemaskeer. Dis die stem van ‘n godin wat in ‘n tempel gehoor moes word maar wat uit ‘n vervalle herdershut kom. Dis die stem wat ‘n beeldskone vrou – met langbene, wangbene, boudjies en borste – paslik sou uiter.

In daardie enkele oomblikke oorrompel Haar Vaalheid die gehoor, die aanbieders – “julle het dit nie verwag nie,” jubel een reg in die kamera – en die beoordelaars.
Amanda Holden trek haar voorarms oor haar kop en haar mond val letterlik oop. Sy is nie meer die skeptikus nie. Sy wat die langbene, wangbene, boudjies en borste het om met reg die verhoog te neem, het ‘n aanbidder geword. Piers Morgan se sarkastiese glimlag het omgevou in ‘n oopmondlag van suiwer skok en genot. Simon Cowell wys duur, wit tande en die dollartekens roteer onbeskaamd in sy oë.

Sy het gekom, sy sing. Sy besit die gehoor. Hulle kom op haar voete en klap hulle hande dat dit gloei.

Dit is ‘n emosionele vertolking, gedrewe, met goeie frasering en uitstekende diksie waarmee sy die lirieke ontgin en saam met die begeleiding die melodie aandryf. Dit ís, in blyspelterme, werklik ‘n groot lied, wat vir die kunstenaar baie geleentheid gee om die vokaalware uit te stal.

“Met hulle stemme sag soos donder,” sing sy en dan, laag, laer, diep-diep in haar onderste register uitgegrawe: “Wanneer hulle jou drome verskeur.” En die gehoor gil verruk.

Dan styg die stem uit die lae register, deur die middelste en tot ‘n oopkeelkreet in die hoë register:

“Terwyl hulle jou droom verdraai in skande!”

Die beoordelaars vibreer in ekstase, die aanbieders gil bewonderend en die gehoor is op die voete.

In ‘n pose, terwyl die orkesbegeleiding voortdreun, is dit daar vir almal om te sien: Die glimlag, die kopknik, nou heeltemal regaal, die gesigsverklaring van ‘n koningin wat haar plek kom opeis en nou ingeneem het. Die slag is gelewer.

Met die rou uitroep, “Nou het die lewe die droom wat ek gedroom het, vermoor!” sluit sy af.

Die koningin, so skielik in haar eie reg gekom, draai skerp links en stryk aan van die verhoog af.

Die beoordelaars roep verbaas na haar, want die formaliteite – die kroning van die oorwinnaar – is nie afgehandel nie. Die aanbieders, buite die verhoog, wapper hulle hande vir haar om om te draai en sy maak ‘n omkeer. Wanneer sy nou die verhoog neem, dieselfde arena wat minute tevore haar nie gegun is nie, is dit in triomf, ‘n keiserin in haar segeviering.

Die eerste beoordelaar om te praat is Piers Morgan.
“Dit was, sonder twyfel, die grootste verrassing wat ons nog gehad het in die drie jaar van hierdie vertoning,” sê hy. “Toe jy daar gestaan het, met jou astrante glimlaggie en sê jy wil soos Elaine Page wees, het almal vir jou gelag. Nou lag niemand meer vir jou nie.”

En kyk na die vrou op die verhoog. Sy is nou op ‘n vlak bo kritiek of kompliment. Daar is ‘n toegeneende glimlaggie op die lippie, die uitdrukking van ‘n verhewe persoon wat die onderdane hulle skalkse oortredings vergewe en hulle verwelkom in die wêreld van kennis van haar.

Amanda Holden giet woorde soos ‘n gebarste emmer: “Ek is so getintel,” sê sy, “want ek weet almal was teen jou. Ek dink eerlikwaar ons was almal baie sinies gewees, en hierdie was die grootste wakkerwordoproep ooit. Ek wil net sê dit was ‘n volslae voorreg om hierna te luister.”

En die waardige hoof op die verhoog knik statig en aanvaar die verskoning, die uitroep om vergifnis, die aanprysing met die mees koninklike grasie.

Cowell, egter, is te nonchalant om die hoof te buig, ongeag die persoonlikheid bo hom op die verhoog. “Susan,” sê hy, “ek het geweet, die oomblik wat jy op die verhoog verskyn het, dat ons iets besonders sou hoor.” Die gehoor en Piers Morgan lag hom nou uit, en in daardie oomblik is die oorwinnaar maar net Susan Boyle van Blackpool, “O, Simon!” kraai sy en kekkel ‘n hekselaggie.

Wanneer dit kom om te stem, ontvang Susan Boyle die drie “grootste ja’s ooit,” om woorde by Piers Morgan te leen.

Susan Boyle verlaat die verhoog, en selfs wanneer sy agterna saamspeel en haarself laf en oorstelp hou, is dit nie oortuigend nie. Sy het gekom en sy het gewen; dáárin is geen verrassing vir haar nie.

Sy het gewéét.

Is die verhaal van Susan Boyle die volmaakte voorbeeld van ‘n droom en die vervulling daarvan? Volgende keer loop ons reg rondom die droom, die vervulling en die gevolge daarvan, en ons bekyk dit deeglik.

данильченко юрій броніславович