praag.co.za

Category: Herman Toerien

  • Teokrasie

    Tradisioneel word gesê die staat, as dit ‘n sekere soort staatkundige bedeling het) is ‘n demokrasie, terwyl die kerk ‘n teokrasie is. Die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika (Doppers) is ‘n voorbeeld wat op ‘n teokrasie aanspraak maak.  Tog, na ‘n sinode voorheen ‘n beswaarskrif gehandhaaf het en ‘n vorige besluit herroep wat vrouediakens toegelaat het, het ‘n gemeente in die Karoo  op sy webblad geskryf die inwoners van die hemel het hieroor geween.

    ‘n Gemeente meen dus dat die hemelinge oor ‘n teokratiese besluit geween het.

    Die begrip van dolerende gemeentes (gemeentes wat in protes of beswaard is) word dikwels deur gemeentes self soos ‘n titel gebruik.

    Wanneer die mens die teokrasie toepas is dit dus gebrekkig.

    Dit sou moontlik beter wees om twee begrippe te gebruik, naamlik ‘n Godsregering as proses, en teokrasie as stelsel, en hulle te onderskei.

    Teokrasie as staatsbestel manifesteer hom op talle maniere. Sekerlik die bekendste hedendaagse teokrasie is dié van die Tibettaanse, waar die Dahlia Lama boonop nou ‘n regering in ballingskap voer na die gebied deur China ingelyf is.

    Sedert die val van die sjah van Iran, voer die ajatollas ‘n de facto teokrasie. Tot die Tweede Wêreldoorlog het die Sjinto-Japannese geglo die keiser is ‘n regstreekse afstammeling van ‘n god, min of meer soos die Egiptenare oor die faro’s geglo het.

    Die Asteke het “simboliese” oorloë teen ander stamme gevoer om menslike offerandes vir hul godsdiens te bekom. By geleentheid het die geharde Cortez en van sy manne in afgryse vanuit ‘n paleisvenster gesien hoe ‘n piramiede rooi kleur van die menslike offers se bloed. Ook die Inkas het geglo hul aardse heerser is ‘n goddelike afstammeling.

    Israel is in die tydperk tussen Josua en koning Saul deur rigters regeer, in wat waarskynlik as ‘n teokrasie bekend sou staan. Trouens, Moses en Josua se leierskap sou ook deel hiervan kon wees. Van die rigters, soos Simson, het nie altyd al te voorbeeldig opgetree nie.

    In die tyd toe die pous nog gesag as aardse heerser gehad en “bulle” uitgevaardig het, het die Christendom ook na-aan ‘n teokrasie geword. Talle oorblyfsels van hierdie opvatting is steeds te bemerk.

    As invalshoek is die kerk met ‘n boom se stam vergelyk, en ander lewensvorme as takke wat uit die stam groei. Hieronder sou ‘n mens die staat, die gesin, die huwelik en ander tipies tel. In teorie het die pous dus seggenskap oor elke lewensaspek van mense binne die kerk se invloedsfeer gehad. Aardse heersers wat hul gesag teen die pous getoets het, moes boete doen soos met kaal knieë ‘n lang tel trappe uitklim.

    In die Middeleeue is die gedagte van teokrasie gevoer na die vlak van die erflike koning – die Here sou dan deur die skep van lewe, bepaal dat Sy keuse as troonopvolger gebore word. Dit het ook ‘n sekere vorm van onaantasbaarheid vir die koning geskep, wat selfs aan onbevraagbaarheid gegrens het.

    ‘n Wisselvorm word aangetref in die vorm van primitiewe dolosgooierey en die spreek van die Orakel van Delphi. Die Christendom, veral in die Judese aanloop, ken die praktyk van profete wat selfs die konings van God se instruksies voorsien het.

    Hoe sou ‘n teokrasie vandag daaruit sien?

    In ‘n Protestants-demokratiese omgewing sou die vertrekpunt wees dat die Christen sy Christenskap in alle lewensfere, die kerk en die staat ook, uitleef. Hy is dus nie minder Christen wanneer hy in die kerk sit, in sy huisgesin funksioneer, in sy werkplek, op die skoolbeheerliggaam, en die uitoefen van sy stemreg nie. Voeg hierby ‘n inskrywing in die grondwet dat die grondwet, en selfs die handves van menseregte, God as hoogste gesag erken, en dat sittings van die parlement en kabinet met gebed geopen word, en siedaar, ‘n “teokrasie.” Die Christen se lig, hoe hy Christus uitstraal, moet immers oral skyn, en nie onder die bed weggesteek word nie. (Die Suid-Afrikaanse grondwet voldoen nie aan al hierdie vereistes nie.)

    Die Christen sluit God immers nie Sondag na die aanddiens in die kerk toe, en sluit God weer die volgende Sondag oop nie.

    Hoekom die vraagteken?

    Die demokrasie is ‘n mens-ontwerpte stelsel. Vanuit ‘n Christelike perspektief is dit dus gebrekkig. Dit manifesteer in soveel modelle dat dit onmoontlik is om een te kies as “Christus-vriendelik” of “ideaal vir die teokrasie” te beskryf.

    Ten eerste moet ‘n gemeenskap in effek Christelik-homogeen wees. Ideaal moet dit ook kultureel homogeen wees, want die oomblik as ‘n staat heterogene (geloofs-) kenmerke het, sal so ‘n demokratiese teokrasie deur sommiges as onderdrukkend ervaar word wat nie dieselfde morele kodes of geloofsoortuigings aanhang nie.

    Dit moet in gedagte gehou word dat die demokrasie soos ons dit ken, primêr uit die liberalisme gebore is, en liberalisme primêr in die humanisme (die mens regeer) staan. Christen-demokrate is byvoorbeeld gewoond daaraan om te hoor “godsdiens moet uit die politiek gehou word.” Moet dit dan uit skole geweer word (soos sommiges dit wil hê, uit die werkplek, uit die gesin, uit die huwelik? Hoekom nie dan sommer uit die kerk (as menslike manifestasie) nie?

    Parlementêr kan ‘n mate van buigsaamheid verdiskonteer word, deur te onderskei tussen “godsdiens” en God self. Die parlement bied immers nie die Nagmaal aan nie, maar die Christen-parlementslid is immers nie veronderstel om God buite te laat as hy die parlement se deure ingaan nie. (En sjoe, kyk ‘n mans na baie se optrede op rugbystadions, lyk dit nie of dieselfde toeskouer die volgende dag as lidmaat in die kerk sit nie). 

    Die werklike toets kom wanneer hy oor wetgewing moet stem wat die teenoorgestelde behels as wat sy kerk leer. Wetgewing soos dié oor aborsies, oor dobbel, pornografie, die wettiging van protitusie en vele meer. Boonop vereis die koukusgebondenheid wat deel van die Suid-Afrikaanse politiek is dat iemand dikwels tussen sy kerk en sy amp as parlementslid ‘n skisofreniese houding moet inneem.

    Beteken dit dat die demokrasie nie as basisvorm vir teokrasie kan deug nie?

    Bied enige ander hedendaagse regeervorm ‘n beter basis vir teokrasie?

    Of moet ‘n nuwe model vir teokrasie gevorm word?

    Of, moet die demokrasie hervorm word om as geskikte platform vir teokrasie te dien?

    Met ongeveer 80 persent Suid-Afrikaners wat verklaar dat hulle Christene is, is dit in beginsel ‘n onnodige vraag. As daardie 80% kiesers parlementslede instem wat soos goeie Christene die land sal regeer, is dit immers so na-aan ‘n teokrasie as wat kan kom.

    Dit is agter as ‘n mens na die lewenshandel en selfs ideologiese uitgangpunte van hierdie 80 % kyk, dat ‘n mens vrae kan begin vra.

    Juis in reaksie op die vorige artikel waarna hierbo verwys is, was daar ‘n reeks reaksies wat op geen manier versoenbaar was met die reaksie van ander lesers nie. Die eertydse Admissiestudie van die Afrikaanse susterkerke is selfs as die werk van die groot verleier beskryf. Die ironie, die artikel was hoofsaaklik histories / argeologies, en nie teologies nie.

    In alle billikheid, van die lesers se reaksie het ‘n pragtige Christelike gesindheid van liefde (wat sentraal in die Bybel staan) en nie-veroordeling uitgestraal.

    Maar as Afrikaanssprekende Christene mekaar so aan die keel gryp, hoe gaan dit lyk as agnostici, ateïste, heidene en ander bykom?

    Oor dieselfde tyd kon ‘n mens ‘n prentjie hiervan vorm, met debatte wat onder meer deur die bekendmaking van die 1,9 miljoen jaar oue aapmens-skelet by die Wieg van die Mensdom ontketen is.

    Kreasioniste, veral jong aarde kreasioniste, en evolusioniste het mekaar iets allerverskrikliks met die teerkwas bygedam. En hoewel mense wat die amptelike standpunte van die grootste susterkerke aanhang grootliks nie aan die “debatte” deelgeneem het nie, is hulle net so lekker met die teerkwas bygedam en tot nie-Christene “verklaar.” ‘n Oningeligte wat na die “debat” sou kyk sou maklik die afleiding kon maak dat om ‘n Christen te wees, geglo moet word die skepping is 6 000 jaar oud, dat Bybelse argeoloë wat met veel ouer tydperke werk, deel van ‘n yslike bedriegspul is.

    En vorm nou ‘n teokrasie via demokrasie met dié spulletjie wat van Christelike liefde en ‘n verbod op veroordeling gestroop is.

    Is enige ander model as die demokrasie meer geskik vir teokrasie?

    Die antwoord is waarskynlik nee.

    Is ‘n teokrasie ‘n saak van onmoontlikheid?

    Die staatkundige antwoord is waarskynlik ja. Die teologiese antwoord is dat niks vir God onmoontlik is nie.

    Maar dan word van ‘n Godsregering gepraat, en nie ‘n teokrasie nie, en God is immers nie aan menslike regeermodelle gebonde nie.

    Beteken dit dat die mens, die Christen, handegevou en fatalisties agteroor moet sit dat God Sy eie ding moet kom doen?

    Nee, stellig nie. God ken talente aan mense toe wat soos Godgegewe gawes aangewend moet word. En oor talente miskien net ‘n paar opmerkings. Uit die 1983-vertaling van die Bybel word die indruk in hoofsaak gelaat dat daar meestal na enkele muntstukke verwys word waar die ouers vertaling, en ook vertalings in ander tale na talente verwys. Dit is nie noodwendig verkeerd nie, maar waar na die toewysing van talente verwys word, is dit iets wat in ‘n enorme bedrag geld uitgedruk sou kon word. Deur die loop van Bybelse tye het die gewig van ‘n talent aansienlik verskil, maar dit het gewoonlik na sowat 50 Kg silwer verwys, of te wel een talent gelykstaande aan ongeveer 6 000 werksdae se loon.

    So is daar mense wat die talente ontvang het om met staatkundige modelle te kan werk, en iets te ontwerp wat so Christenvriendelik as moontlik sal wees. ‘n Model wat so ver as moontlik sal verhinder dat ons God Sondae in die kerk oop- en toesluit. Uit ‘n teokratiese oogpunt – die Christen moet as Christen vinger trek. Vanuit die Christen-demokratiese en Christen-volkseie-oogpungt: Die kerk kan nie maar ‘n apatiese toeskouer wees oor wat in ander lewensfere aangaan nie. Die kerk as instelling het ‘n profetiese roeping. En die kerk kan as instelling in beginsel nie vrede daarmee hê as sy lidmate Sondae die Here in die kerk toesluit, en die week sekulêr / agnosties leef deur byvoorbeeld partye te steun wat oor beginselsake presies die teenoorgestelde as hul kerke glo nie.

    Die Gereformeerde Kerke het byvoorbeeld ‘n sinode-opdrag dat leraars voor ‘n verkiesing moet preek om riglyne vir die uitbring van die stem te verskaf, sonder om ‘n politieke keuse voor te skryf. (Met Admissie-opleiding, en kwalifikasies in die staatsreg en Politieke Wetenskap, kon ek geen kop of stert van hierdie preek – die een wat ek wel gehoor het – uitmaak nie. Boonop was ek self ‘n kandidaat. Ek glo bitter min lidmate het ‘n “lamp vir die voet” gekry. Die beginsel bly egter gesond).

    ‘n Model, waar menseregte uitgelê sal word, die instink sal wees om die beginsel van natuurlike geregtigheid uit te lê soos die Heilige Gees en die Woord dit in ‘n mens se hart lê. Waar, wanneer oor wetgewing besin word, werklik besin word hoe die Here verwag Sy kinders na daardie wetgewing moet kyk.

    ‘n Model waar wetgewing so opgestel word waar dit bevorderlik is vir ‘n klimaat van moraliteit. Waar korrupsie nie ‘n norm is nie, maar ‘n onding wat uitgeroei moet word.

    Die belangrikste is – waar die regeerders ‘n navolgingswaardige voorbeeld stel, sodat die publiek, veral die jong mense, geïnspireer word om mense se voorbeeld met entoesiasme na te volg omdat hulle die Here deur daardie mense sien.

    Die konteks waarbinne die vraag oor teokrasie gevra is, was die volkstaat.

    In ‘n sekere opsig sal ‘n volkstaat weens groter homogeniteit ‘n teokrasie makliker uitvoerbaar maak.

    Ongelukkig het die godsdiensopvattings van die Afrikaner ontsettend ver uitmekaar gedryf. Enigeen wat objektief hierna kyk, sal weet dat dit wat mense vanuit die Israel Visie-spektrum van ‘n teokrasie sal verwag, baie ver sal verskil van die verwagtinge van mense binne byvoorbeeld die susterkerke, die AGS en die Afrikaanse Baptistekerk.

    Terwyl daar raakvlakke is tussen die CVO- en Christian Schools waarbinne baie Afrikaanssprekendes hul kinders plaas, is die verskille ook baie groot.

    Op die eenvoudige vlak sou ons sê ‘n staatkundige model sal een wees waar die regeerstyl so sal wees dat dit die Bybelse boodskap ten beste projekteer.

    Op die diep filosofiese vlak sou ons sê die hiërargie van wetskringe / lewensfere wat ons via Kuiper en Dooyeweerd van leer, moenie regop staan nie, maar op sy kant lê. Dit beteken wel dat die hoogste orde, die geloofswetskring, op dieselfde vlak as die laer orde wetskringe soos getal en ruimte lê, maar die belangrike is dat nou onderskei word tussen God, wat uit die wetskringe losgemaak word, en die menslike manifestasie daarvan, soos die kerk.

    So spreek God enersyds regstreeks tot alke aspek van Sy Skepping, van die mens se geloof, sy kerk, sy kultuur, sy gesondheid, sy regstelsel, sy staat, tot die ruimte en getalle.

    En tweedens, suurdeeg die Christen se uitlewing van sy Chistenskap ook horisontaal deur na alle anders aspekte waar hy betrokke is – word die wetskringe en lewensfere in werklikheid die prosesse en filters van ‘n stelselteorie, afgestem op die behaviouralistiese ….onderhewig aan die Wil van God.

    медицинскую справкуФильчаков прокурор отзывы

  • Die Bybel en staatkunde

    Die Bybel en staatkunde met die fokus op die periode tussen die Ou en Nuwe Testamente

    Beide die Ou en Nuwe Testamente het talle voorbeelde en beginsels oor die staatkunde. Dit sluit voorbeelde van regeervorme in, soos teokratiese regering (deur die Rigters), monargies, imperialisme, nasionalisme, oorloë en diplomasie. 

    Een van die mooi voorbeelde van staatkunde uit die Ou Testament spruit uit die optrede van Koning Dawid om Israel as staat te bestendig.

    Die staat wat Dawid by Saul oorgeneem het, was ‘n behoorlike tameletjie. Sedert die Israelse vestiging in die Beloofde Land, dwarsdeur die rigterstydperk en die koningskap van Saul, was daar nie net verskeie kolle nie-Israelse bevolkings, soos die Filistyne nie, maar Israel self het geen hegte eenheid gevorm nie. In die noordelike deel van die land het die noordelike alliansie feitlik los van die suidelike stamme hul gang gegaan.

    Die Here het op ‘n unieke manier gesorg. Een van die nie-Israelse kolle was die Jebusiete, van Jebus, die hedendaagse Jerusalem. Dawid het Jebus, wat taamlik sentraal tussen die Noordelike Alliansie en die Suidelike stamme gestaan het, verower, en as neutrale hoofstad met ‘n spesiale status ingerig.

    Dit herinner sterk aan die moderne praktyke waar state in federasies opgaan en hoofstede selfs vanuit die stof op neutrale (federale) grondgebied opgerig word, soos Camberra en Brasila, maar met Washington DC en Toronto wat soortgelyk tot hoofstede gekies en ontwikkel het.

    Op die oog af stap die Bybel van die geskiedenis af voor die opkoms van Alexander die Grote, en kry in Jesus se tyd ‘n voortsetting toe die Romeine in beheer was. In Jesus se tyd het die Jode, Jesus ingesluit, hoofsaaklik Aramees en nie Hebreeus nie gepraat. Duidelik het daar baie gebeur in hierdie sowat 400 jaar waaroor die Bybel skynbaar swyg.

    Om daardie 400 te verstaan, is dit nodig om die verhaal tot 539 vC terug te voer. Dit was toe Babilon deur die Perse verower is. Ongeveer ‘n 100 jaar later, van 538 tot 445 vC  het ‘n groot groep Jode na die Heilige land teruggekeer. Die terugkeer was die gevolg van ‘n nuwe benadering tot staatsmanskap deur die Perse, wat lojaliteit probeer bewerkstellig het deur volke groter mate van godsdiensvryheid en selfs terugkeer na hul lande van herkoms gebied het. Dit het in teenstelling gestaan met die Babiloniese assimilasiebeleid gestaan.    

    Onder die Perse het die Jode ‘n groot mate van outonomie gehad, maar het deel van die Persiese Ryk gevorm.

    Dit moet vermeld word dat die Babiloniërs egter ook aanvanklik ‘n stelsel van onderhorige state verkies het. Opstande en staatsgrepe het egter weerwraak tot gevolg gehad en in 578 vC is Jerusalem ingeneem en ‘n tweede groep is in ballingskap weggevoer. Nog steeds was daar egter genoeg Jode in die Heilige land om selfregering toe te pas, maar in ongeveer 586 is Gedalia, wat namens die Babiloniërs geregeer het, deur ekstremiste vermoor. Baie Joodse families, wat toe weerwraak van die Babiloniërs gevrees het, het na Egipte in diaspora gegaan, en onder meer die bekende Joodse nedersetting op die Elephantine-eiland in die Nyl in die suide van Egipte gevorm.

    In die jare 332 tot 331 vC is Palestina deur die magte van Alexander die Grote oorwin, en het deel van die Hellenistiese wêreld geword.

    Hoewel Alexander hierdeur ‘n taal verskaf het (al was hy self ‘n Macedoniër) wat lank en genoegsaam as universele taal gedien het om later die verspreiding van die Evangelie moontlik te maak, het die Hellenistiese tydperk geen stabiliteit gebring nie.

    Na Alexander se vroeë dood in 323 vC is die wêreldryk tussen sy generaals verdeel wat die oorerflike troonopvolgers eenkant geskuif het. Palestina het aanvanklik deel uitgemaak van die ryk van die Ptolemiërs wat in Egipte gesetel was. Palestina was egter bestem om die strydperk te word van die Selesudiërs wat in Sirië gesetel was.

    In een van die oorloë om die besit van Palestina, in 217 vC, het beide magte onder meer van olifante gebruik gemaak. Die Ptolemiërs het weer die beste daarvan afgekom.

    In die jare 201 tot 198 het Palestina egter finaal onder die beheer van die Selusiede gekom, en het Antiochus III sy mag oor Palestina uitgebrei.  Antiochus en sy opvolgers het die inwoners doelbewus begin vergrieks, deur onder meer die bou van Griekse stadstate, soos Philidelphia en Pella, en wat gelei het tot die latere bekende Dekapolis (tien stede). Intussen het baie Jade steeds in diaspore gegaan, veral na Egipte in die hande van die Ptolomiërs.

    Onder Antiochus IV is die proses van vergrieksing verskerp. Dit is deels teweeg gebring deur die advies van Jode wat sterk vergrieks het.

    Volgens baie navorsers dateer die boek Daniël ook uit hierdie tyd. Die gedagtegang was dat die skrywers met die Jode wou kommunikeer, maar weens die onderdrukking van die Joodse kultuur en nasionalisme, moes dit in kodetaal geskied. Terwyl die Daniël skynbaar na die tyd van die Babiloniese ballingskap verwys is genoeg feitefoute gelaat dat die Jode, wat goed met die feite van die ballingskap vertroud was, anders as die Griekse heersers sou weet wat die boodskap was wat die Joodse leiers werklik deurgegee het.

    Breedweg was dit praktyk onder Antiochus om jong leiers te identifiseer en hulle uit hul omgewing te neem, en deur spesiale onderrig met die Griekse kultuur en administrasie vertroud te maak. Die Babiloniërs, wat Daniël en sy vriende aan so ‘n proses sou onderwerp het, het dit nie gehad nie.

    Die gekodifiseerde boodskap was dus duidelik: Moenie vergrieks en van die Joodse weë aflei nie.

    In 167 het die Makkabese opstand begin. Teen 163 vC het Judas, wat aanvanklik ‘n Joodse gebied vanuit die Judease wildernis begin bou het, al tot by Joppe aan die kus gevorder. Hier het hy wraak geneem op Jode wat mede-Jode verdrink het om witvoetjie by die Grieke te soek.

    Teen 162 het Judas reeds baie Joodse grondgebied verower, maar nie kusgebied nie, en in baie ooreenstemming met die tyd na Israel se onafhanklikheid, was Jerusalem toe ook ‘n verdeelde stad, met die helfte in die hande van die pro-Griekse elemente. Teen 141 vC was die hele stad egter reeds in die hande van die Makkabeërs.    

    Hoewel die Grieke in ‘n stadium die Joodse staat, toe onder die leiding van Jonathan, erken het, is die skyn volgehou dat dit ‘n Griekse vasalstaat was, wat voortdurend tot konflik gelei het. In 143 tot 142 vC het die Tryphon deur ‘n daad van verraad Jonathan, wat hy gemeen het te onafhanklik geword het. gevange geneem, maar Simon het gewoon sy voorgangers se werk voortgesit. In een verslag word gemeld dat hy ‘n veldslag met 20 000 man aangepak het.

    Judea het in 142 vC, onder die leiding van Simon, formeel onafhanklik geword toe Demetrius II onafhanklikheid toegestaan het. Dit was weer die gevolg van Simon, in reaksie op die verraad van Tryphon, ‘n bondgenootskap met Tryphon se opponent, Demetrius gesluit het.

    Die stryd om uitbreiding het egter onverpoosd voortgeduur. 

    Johannes Hyrcanus, wat lank oor die Joodse staat geregeer het, het ‘n welvarende koninkryk nagelaat, maar dit word vermeld dat daar teen die einde van sy heerskappy reeds kwaai stryd tussen die Fariseërs en Sadduseërs was.

    Uit Hyrcanus se bewindstyd blyk dit ook reeds hoe diep die verskille tussen Jode en Samaritane was. Die Samaritane moes met ‘n veldslag ingelyf word, maar het hulle teen ver-Joodsing verset. Ironies was die stad Samaria destyds deel van ‘n reeks Griekse stede, en nie Samaritaans nie.

    Die laaste werklike Joodse koning, Janneus, het in 76 vC gesterf, en toe die Romeine Jerusalem in 63 vC beleër het, was Ibabod reeds oor hierdie Joodse staat geskryf.  Die Romeine het bloot die beleëring van die stad by een van Janneus se seuns oorgeneem, wat die stad wat in sy broer se besit was, probeer oorneem het.

    Toe die stad, op ‘n Sabbatsdag, ingeval is, het 12 000 mense na berig word gesterf. Pompeius het hierna ‘n Joodse staat geskep wat moeilik weer sterk sou kon word, met Galilea  in die noorde, geskei van Judea in die suide nie net deur ‘n Samaritaanse gebied nie, maar ook die Griekse stede met ‘n groot mate van outonomie, die Dekapolis.

    Hoewel die staatkunde ingrypend verander is teen die einde van Herodus se heerskappy, het baie van die geografiese faktore nog in Jesus se tyd gegeld. Om van Galilea na Jerusalem te reis, moes noodwendig oor nie-Joodse grondgebied gereis word. 

    Opsommend kan dit gestel word dat die Heilige Land destyds moeilik ‘n groot genoeg bevolking kon huisves om ‘n sterk genoeg mag te verseker wat teen die strydende magte van Mesopotamië en Egipte staande kon bly. Bronne meld dan ook dat die land reeds vroeg na die Griekse besetting nie die bevolking kon voed nie, en deels tot die destydse diaspora bygedra het.

    Die gebied het dus dikwels as slagveld gedien, en die Israelse konings se regeerkuns het dikwels bestaan uit ‘n balanseertoertjie tussen die strydende magte. Soms is verkeerd geoordeel, en het die Israeliete swaar weerwraak op die lyf geloop. Die Makkabeërs se Joodse staat het ook grootliks moontlik geraak deur die magstryd tussen die strydende Griekse bewinde in Sirië en Egipte, en ander onderlinge stryde.

    Die boek Daniël is vermoedelik nie die enigste kodeskrif wat op die oog af na die Babiloniese ballingskap verwys, maar in werklikheid teen die vergrieksing van veral Antiochus IV gemik was nie. Onder die apokriewe boeke gee die boek Barak duidelike riglyne oor hoe die godsdiensbelange in Jerusalem deur allerlei bydraes van die Jode gesteun moet word.

    Behoort hierdie geskiedenis eintlik deel van die Bybel uit te maak?

    Waarskynlik nie.

    Moet ons lesse hieruit neem, en indien wel, watter lesse?

    Ten eerste kan staatkundige lesse hieruit nie los geneem word van ander lesse in die Bybel nie.

    Dat die boek Daniël as kodeskrif sy weg na die Bybel gevind het, kan deur sommige vertolk word as ‘n aanduiding van waar die grens lê tussen blindelings aan die keiser gee wat die keiser toekom, en aktiewe handeling om ‘n regering daar te stel wat binne die perke van sy menslike swakhede God se wil probeer doen.

    Aardse ryke kom en gaan. Die Koninkryk van God word uitgebrei, ongeag die teenspoed, en selfs wrede vervolging. Die laaste ding wat die Grieke wou doen was om ‘n universele taal bekend te stel waarmee die Evangelie versprei kon word. Die laaste ding wat die Romeine wou doen was om paaie te bou waarlangs die Evangelie versprei is.

    Die laaste ding wat die keisers wou doen met die vervolging van Christene was om hulle uit hul gemaksones in die stede te dwing en na die uithoeke van die wêreld te dwing waar hulle die Evangelie gaan versprei het.

    Miskien het die Makkabeërs ‘n te sterk Joodse nasionalisme, gebou op die Joodse godsdiens, gebou dat hulle nie vatbaar was vir die Evangelie nie – opsluit ook ‘n Messias wou hê wat die aardse Joodse staat ten alle koste moet herstel.

    Dit is insiggewend dat die heidense Romeinse ryk self gekersten is, en dat die Bisantynse ryk lank oor die gebied regeer het wat die Heilige Land insluit.

    Die Here het beskik dat dit in die hand van die Islam moes val.

    Hierna is by geleentheid ‘n Kruisvaarderkoninkryk geskep wat ongeveer ‘n 100 jaar bestaan het. Die Here het beskik dat dit moes ondergaan.

    Wat ons wel weet is dat die Here van ons verwag om dit wat aan ons toevertrou word, te regeer as Ligdraers. Ons is immers nie net Christene in die kerk nie, maar ook in die gesin, die werkplek, die parlement…

    Die kom en gaan van ryke beteken nie ons kan maar net sowel ons lampies onder die maatemmer gaan wegsteek nie.   

     магазин велосипедов киевФільчаков Олександр Васильович

  • Volkstaat en die impak van infrastruktuur

    Suid-Afrika stuur op ‘n waterkrisis af weens ‘n te klein begroting om voorsiening vir die dag van môre te maak. Dié vooruitsigte kom kort op die kragkrisis wat deur Eskom se swak beplanning te weeg gebring is.

    Met vermoedelik reeds miljoene onwettige immigrante in Suid-Afrika en programme om watergedrewe riolering aan alle Suid-Afrikaners beskikbaar te stel, is ‘n waterprobleem te wagte in ‘n waterskaars land met ‘n  gemiddelde reënval van 464 mm per jaar  teenoor meer as 800 mm wêreldwyd.

    Vandag word kommentators wat meen die volkstaatgedagte is tot ‘n baie klein gemarginaliseerde groepie beperk, as politieke naïewelinge beskou. Dat meer en meer mense moeg raak om ingesleep te word by die gevolge van swak beplanning, prioriteitsbepaling en uitvoering waar tenderpreneurskap boonop hoogty vier, het ook in ‘n blitsopname in Beeld geblyk toe ‘n oorgrote meerderheid deelnemers aangedui het dat hulle in ‘n volkstaat sou wou woon.

    Sedertdien het die Malema-fiasko, die regering se hantering daarvan en die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche die gedagte verdere stukrag gegee.

    Oral op webwerwe, blogs, woernale en selfs in briewekolomme word ‘n dringendheid nou bemerk om van Suid-Afrika los te kom, wat ruim studiemateriaal vir ‘n doktorale verhandeling sou verskaf.

    Twee aspekte kristalliseer hieruit: ‘n Wegstaan van die gedagte van korporatiewe selfbeskikking selfs as ‘n tussenmaatreël ten gunste van ‘n geografiese volkstaat nóú, en ‘n ingesteldheid dat enige vorm van naelstring met die huidige Suid-Afrika energievermorsing is.

    Dié emosionele ingesteldheid is nie iets wat weggewens kan word nie. Emosies bepaal dikwels eerder die politiek as ekonomiese, demografiese of ander werklikhede.

    Argumente dat dit onprakties is, het in hierdie klimaat ook dieselfde lewensverwagting as stukke nat biltong wat in ‘n hok vol honger boerboele gegooi word. Dit vat nooit eens grond nie.

    Wanneer gebiede outonoom, selfregerend of onafhanklik word, vloei daar ‘n magdom ooreenkomste en verdrae voort. Eritrea se onafhanklikheid het Ethiopië sonder regstreekse toegang tot seehawens gelaat, maar Ethiopië se kragopwekkingspotensiaal is weer in Ethiopië se berglande opgesluit. Met die ontstaan van die Belgiese etniese federasie, het die ekonomiese swaartepunt reeds ‘n geruime tyd na die Vlaamse noorde verskuif, en subsidieer Vlaandere die Franstalige Wallonië nou jaarliks met miljarde euro’s.

    ‘n Volkstaat sal in alle waarskynlikheid vind dat sy waterbehoeftes van buite sy grense voorsien moet word, en dat die kragopwekking, voorlopig altans, ook grootliks buite sy gebied sal geskied.

    Die skepping van ‘n volkstaat, ‘n lewensvatbare volkstaat wat uiteindelik ekonomies heeltemal onafhanklik sal kan wees, is ‘n komplekse proses wat reeds deur verskeie instansies soos die Volkstaatsraad deeglik ontleed en beplan is.

    Die enigste plek vir die emosies wat nou losgelaat word, is dat dit motiveringsbrandstof voorsien. Dis belangrik vir die volkstaatideaal, maar kan ook ‘n wilde perd word wat onmoontlik raak om te ry. Die potensiaal hiervan blyk daaruit dat ‘n deel van hierdie uitgesproke sentimente behels dat die volkstaat elke vierkante sentimenter van die huidige Suid-Afrika moet insluit. 

    Die internasionale reg stel ook ‘n magdom vereistes, en ‘n volkstaat wat buite hierdie riglyne sy outonomie of onafhanklikheid verwerf, sal ook bereid moet wees om soos ‘n geïsoleerde eiland in die wêreld te bestaan.

    Globalisering en ‘n baie oper wêreldekonomie as in die tagtigerjare maak die ekonomiese isolering van ‘n Afrikanervolkstaat vandag egter bykans onmoontlik. Die internasionale gemeenskap, hoeveel simpatie die ANC ook al steeds geniet, sal ook die Afrikaner se vryheidsdrang as ‘n onuitwisbare werklikheid moet verreken.

    хорватияОлександр Фільчаков прокурор

  • Die Paastyd: Die kruis en vandag

    Die Paastyd: Die kruis en vandag

    Wanneer die Paastyd gedenk word, staan die kruis baie pertinent.

    Of dit toeval is, en of die simboliek bedoel is, die vorm van die kruis bied aan die Christen ‘n waardevolle verwysingsraamwerk – ‘n langer vertikale “been” en ‘n korter horisontale “arm.”

    Vanjaar se gebeure rondom die Paastyd het inderdaad ruim preekstof voorsien. Suid-Afrikaners is beproef deur ‘n emosionele tydperk waartydens die bekende mnr. Eugene Terre’Blanche in ‘n plaasmoord vermoor is, die ANC se jeugleier wat in effek aanvanklik aangemoedig is om voort te gaan om ‘n liedjie, “Skiet die Boere,” te sing, en ‘n eskalasie in die reeds hoë getal plaasmoorde.

    Staatsmanskap aan regeringskant het waarskynlik die laagste vlakke ooit in Suid-Afrika bereik.

    Ondersteuners van die huidige grondwet se voortgesette vesekerings dat dit ‘n goeie grondwet is, is deur die gebeure so vertroebel dat dit doodgewoon na gepoogde Boereverneukery geklink het.

    Teen hierdie agtergrond vra die bedienaar van die Woord: “Wat dan van ons verhouding met die Here? Wat van geloofsvertroue?” Die langer, vertikale been van die kruis, dus.

    Word hierdie been weggeneem, val die dwarshout – die arm wat mense se onderlinge verhoudinge versinnebeeld, op die grond.

    Dit is teen hierdie gebroke intermenslike verhoudings waarteen ons ons blind staar en wat ons na menslike oplossings laat soek.

    Gister was daar ‘n lang artikel in ‘n Sondagkoerant oor wat ‘n mens kan lees in die tipe uitlatings wat ‘n mens op die internet kan lees. Op die oppervlak erg geniepsig, dikwels selfs besonder gemeen, onfatsoenlik, totaal gestroop van liefde vir die medemens – hetsy of dit die naaste of die vyand is. Dieper onder die oppervlak versinnebeeld dit ‘n verlies, dikwels moedeloosheid, frustrasie…

    Dit handel nie net oor die politiek nie. In hierdie tyd het geleerdes die ontdekking van die Australopithecus sediba in Suid-Afrika aangekondig. Soos ‘n mens teen hierdie tyd kan verwag, was daar op die internet onmiddellik ‘n smeerveldtog waartydens mense “namens” die Here die wetenskaplikes as die vreeslikste bedrieërs uitmaak.

    Omdat hierdie mense daarop aanspraak maak dat hulle namens die Christendom optree (al word hulle standpunte nie deur die vernaamste hoofstroomkerke gedeel nie) duur dit gewoonlik ook nie lank nie, of die nie-deïstiese evolusioniste trek in soortgelyke taal op die Christendom los al is die bedoeling om eintlik die selfaangestelde eietydse Inkwisisie by te dam. Die Here is heel duidelik nie betrokke by hierdie woordoorlog wat in, en om Sy naam gevoer word nie.

    Omdat die Christen aan sy vrug geken word, is die gebeure op die horisontale arm van die kruis nie irrelevant soos so maklik opgegee word nie. Die mens se Godgeskape arm bevat immers die hand en vingers. Dit simboliseer immers doen – naamlik om die Wil van die Here te doen. Om Sy Lig te dra, om in die donker wêreld te skyn en ook die Lig na die heidennasies te neem.

    Met die opstandig van die Kruis het die Here die dood oorwin. Hy het ook ons arms losgemaak om vir Hom te kan werk.

    Sonder die been van die kruis, die vertikale verhouding tussen mens en die Here, is die lamp stilstaande, en as die olie op is, gaan die vlam dood. Met ons bene kan ons beweeg, kan ons by die plekke uitkom waar ons teenwoordigheid tussen mense nodig is.

    Die simboliek van die kruis kan baie ver getrek word. Ons tong is die skerp instrument waarmee ons baie kwaad, maar ook goed kan doen. Aan die kruis, toe Jesus dors geword het, is hy ‘n spons met asyn gegee, al het sy tong vir ons soveel mooi nagelaat. Hoeveel te meer verdien ons, wat gereeld kwaad praat, gereeld ander oordeel, gereeld die wag voor ons mond die trekpas gee, nie om ons tonge met asyn te ontsmet nie?

    Hoeveel te meer verdien ons nie dat spykers deur ons hande wat so verkeerd doen gedryf word, en deur ons voete wat soveel afdwaal gejaag te word nie?

    In hierdie Paastyd is dit so nodig dat ons die vertikale verhouding met God herstel en in plek stel, sodat ons die Lig van Bo sal hê om met ons vrygelate hande God se wil te kan doen. Nie net in die Paastyd nie. Die Here bly immers opgestaan – tot in ewigheid.

    детские игрушки одессаФильчаков Александр Васильевич

  • Moord op Eugene Terre’Blanche: Implikasies

    ‘n Ongelooflike aantal kontemporêre gebeurtenisse maak dat die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche veel ingrypender is as wat die geval met die meeste ander lede van die publiek sou wees.

    * Die moord het op Terre’Blanche se plaas plaasgevind, wat dit deel van die land se ontstellende plaasmoordstatistiek maak, al was dit geen gewone plaasaanval nie. Volgens Interpol is die moordkoers onder Suid-Afrikaanse boere in die orde van 300 per 100 000 per jaar, teenoor Suid-Afrika se gemiddelde moordkoers van net onder die 40 per 100 000 per jaar. Die wêreldgemiddeld is 5 per 100 000 per jaar, en dié vir Wes-Europa ongeveer een per 100 000 per jaar. Daar was die afgelope drie maande ‘n merkbare toename in plaasmoorde.

    * Dit kom te midde van ‘n ongelooflike losmaak van emosie oor die ANC-Jeugleier se volharding met die sing van ‘n liedjie waarin gevra word die Boere moet geskiet word, verder aangeblaas deur die ANC steun vir die sing van die liedjie, en kennis dat appèl aangeteken word teen hofbeslissings wat impliseer die liedjie kom op haatspraak neer, en dat dit juis kan lei tot ‘n toename in plaasmoorde. Daar was juis ‘n hele aantal sulke moorde sedert Julius Malema met die sing van die liedjie begin het, verskeie waarvan die uitsluitlike motief skynbaar moord was.

    * Polarisasie, en spesifiek rassepolarisasie, is volgens opnames op die hoogste vlakke sedert apartheid afgeskaf is. Baie meen die vlakke is nou hoër as tydens apartheid.

    * Dit kom te midde van onverklaarbare presidensiële leiding waar ‘n dawerende swye gevoer word oor sake wat gebiedend ter wille van versoening aangespreek moet word. Op ministersvlak is ‘n bontpratery van die eerste water oor sake soos nasionalisering, en meer spesifiek, die nasionalisering van landbougrond. Malema was juis nou op ’n solidariteitsbesoek aan Robert Mugabe, die ergste eietydse grondrampokker, terwyl die regering ook aangedui het dat dit teen ‘n hofbevel gaan appelleer wat dit vir Suid-Afrikaners wie se grond in Zimbabwe geroof is, moontlik maak om op nie-diplomatieke eiendom van Zimbabwe in Suid-Afrika beslag te lê. Die regering se voorneme om te appelleer het ook eers gekom na met die beslagleggingsproses begin is wat die indruk skep dat die regering onder druk van Mugabe geswig het.

    * In ‘n sekere sin is die moord op Terre’Blanche die kersie op die koek van ‘n rits uiters negatiewe berigte oor Suid-Afrika wat in buitelandse koerante begin verskyn het. Hieronder tel berigte oor plaasmoorde, die rekordaantal burgers wat verlede jaar deur die Suid-Afrikaanse polisiediens doodgeskiet is (meer as 500), munisipale dienslewering wat in duie stort en veral rioolprobleme wat gesondheidsgevare skep. Onder die mense wat vanjaar reeds in plaasmoorde gesterf het tel ‘n Belgiese en ook ‘n Kanadese burger. Dat die ANC-regering elektrisiteitspryse skerp laat styg het, en die organisasies sowat ‘n R1 miljard wins gaan maak uit ‘n transaksie met Eskom, gaan ook nie deur die buitelandse pers misgekyk word nie.

    * Morele waardes en vlakke van etiek in die land is so in die grond getrap dat selfs die ANC daaroor bekommerd is, maar dit wil bespreek om ‘n nuwe waardestelsel te skep waarbinne baie van die huidige vergrype skynbaar nie meer as verkeerd beskou sal word nie. Baie kenners bring hierdie gebrek aan morele waardes met die land se misdaadkoers, en meer spesifiek die geweldsmisdaadkoers in verband.

    * Die land staan op die vooraand van die aanbied van die volgende Wêreldsokker-eindtoernooi. Die oë van die wêreld gaan binnekort soos nog nooit tevore nie op Suid-Afrika gerig wees, en dit is reeds duidelik dat die vergrootglase op die land gerig gaan wees.

    Die lysie kan baie langer gemaak word, soos om na die Silemane-kwessie, ministers se tenderpreneurskap, opgeskorte vervolgings, die wurms wat steeds uit die wapentransaksie kruip, en vele meer te verwys. Minder as 24 uur na die moord, oor die Paaslangnaweek wanneer baie nuusmedia en meningsvormers nie beskikbaar is nie, het die moord, met die spesifieke woorde “murder of Eugene” reeds meer as 100 000 trefslae op Google opgelewer. Dié sinsdeel is gebruik weens die verskillende vorme waarmee Terre’Blanche se van gespel word. Terwyl sommige van die opgelewerde trefslae na moorde op ander Eugene’s verwys, kan nog baie ander trefslae met ander woordkombinasies en in ander tale verkry word. Dit is nie vergesog om af te lei daar sal waarskynlik reeds ‘n miljoen berigte op die internet wees wat in die een of ander taal na die moord verwys nie.

    Die punt is egter dat die fokus eensklaps oneindig skerper op Suid-Afrika val. Suid-Afrikaners kan hulle maar vetsmeer dat joernaliste wat na invalshoeke vir stories soek, nou weer, soos onlangs die geval was, weer mediaverwysings na pres. Zuma se Suid-Afrika as ‘n terugkeer na die donker eeue sal verwys, en dat Zuma se poligamie en buite-egtelike kroos opnuut onder die vergrootglas gaan val.

    Gister en eergister is mense wat teen dié ontvouing gewaarsku het as alarmiste, reaksionêre, blikkieskosopgaarders en vele meer uitgeskel.

    Met een moord is die reëlboek herskryf. Dit gaan ‘n rukkie neem om die nuwe grense tussen realiste en naïewelinge te trek. Oorreaksie gaan aan die orde van die dag wees.

    Die land vereis nou staatsmanskap van die eerste orde. Nie net van pres. Zuma nie, maar van leiers oor die hele spektrum. En liedjies soos dit wat Malema so graag aanhef hoort in die vullisdrom. G’n ‘n ge-maar hieroor nie.

    люстры под потолокалександр лобановский супермаркет класс

  • Godslastering en spraakvryheid

    Die persvryheidsinstelling, Verslaggewers sonder Grense – in die Engelssprekende wêreld bekend as Reporters without Borders – het gister in ‘n lang verklaring gereageer op die ‘n resolusie wat die VN se Mensetregteraad op 25 Maart aanvaar het.

    Hierdie resolusie verbied godslastering. Verslaggewers sonder Grense (VSG) meen egter dié resolusie beskerm sekere godsdienste, in die besonder Islam, van kritiek teen onaanvaarbare gedrag, en plaas ‘n onnodige beperking op uitdrukkingsvryheid, en dus in effek op persvryheid.   Die VSG se verslag kan hier gelees word.

    Dit lyk of die VSG ‘n punt beet het. Die voorstel is deur Pakistan ingedien namens die Organisasie van die Islamitiese Konferensie.

    Die VSG meen godsdiensvryheid is net so belangrik soos uitdrukkingsvryheid, en dat die een nie sonder die ander kan bestaan nie.

    In ‘n sekulêre wêreld is dit eenvoudig so dat gelowiges gereeld onder uitsprake en optredes sal deurloop wat ten doel het om die betrokke Opperwese af te kraak.

    In die VSA het ‘n militêre kapelaan teenspoed opgedoen omdat hy “verbode dele” van die Bybel voorgelees het, soos dat God, dws die God van die Christendom, die enigste Here is. Hierdeur word aan Moslems aanstoot gegee. Hy het ook van Jesus gelees, en daardeur sou hy die Jode aanstoot gee.

    Moslems is weer dikwels ontsteld oor spotprente in die Weste wat van Mohammed a karikatuur maak, en nog verder ontstig omdat die lande se regerings oor die algemeen die kunstenaar beskerm omdat hy bloot sy reg op vryheid uitoefen.

    Persvryheid word vandag as een van die belangrikste hoekstene van demokrasie beskou, en word nou ook deeglik deur die internet gerugsteun waar kaalkop die waarheid vertel word – en ongelukkig ook dikwels leuens, laster en haatspraak.

    Op die jongste VSG-indeks is daar vanjaar reeds 6 joernaliste in die uitvoering van hul werk dood, 168 joernaliste agter tralies, 10 media-assistente in die tronk en 119 kuberskrywers toegesluit. Die meerderheid is agter tralies weens politiek-verwante redes, hoewel in verskeie gevalle die slagoffers teenspoed gekry het omdat die betrokke lande die joernaliste van godslastering beskuldig het. Verskeie hoë profiel verslaggewers is op die oomblik voortvlugtig voor hierdie eietydse inkwisisies.

    Die verbod op godslastering kom te midde van ‘n verbete stryd internasionaal om uitdrukkingsvryheid tot ‘n tipe super reg te verhef, wat erg beperkend op ander regte soos die reg op veral waardigheid inwerk. Dié debat het ook in Suid-Afrika gemanifesteer met die ANC wat vierkantig sy gewig agter Julius Malema se singery van “Maak dood die Boere want hulle is verkragters” ingewerp het. Minstens een Hooggeregshof het tot dusver egter saamgestem dat dit haatspraak is, en dit verbied.

    Die DA het ‘n lang verklaring uitgereik om pres. Jacob Zuma se planne oor ‘n debat oor die definiëring van norme teen te staan, omdat so ‘n normestelsel spraakvryheid sou beperk.

    Daar is bepaalde redes hoekom godsdiensvryheid nie maar sommer as net nog ‘n mensereg hanteer kan word nie. In die reël plaas godsdienste hul Opperwese as ‘n wese ver bo die mens verhewe, onaantasbaar van kritiek.

    Die Christelike godsdiens ken, vanuit Bybelse gesag, net een onvergeeflike sonde, naamlik laster teen die Heilige Gees. In verskeie tekste maan die Bybel teen die verwoestende effek van die tong wat dinge kwytraak wat moes gebly het. Boonop plaas die Christen die Bybel bo enige mensegeskepte kodes, soos ‘n Handves van Menseregte, veral waar daardie Handves strydig met Bybelse gesag is en onder meer aborsies op aanvraag moontlik maak.

    Op die oomblik woed daar in Volksblad se briewewebwerf ‘n diskoers oor die evolusieleer waar Christelike liefde en selfs die waarheid van die eerste slagoffers was.

    Die wysheid van Salomo is nodig.

    onlineФильчаков Александр Васильевич

  • Opposisiesamewerking

    Weens die oorheersende posisie van die ANC, funksioneer Suid-Afrika se proporsionele kiesstelsel nie soos hierdie stelsels gewoonlik funksioneer nie.

    Byna sonder uitsondering lewer hierdie kiesstelsels noodgedwonge koalisies op, wat op hul beurt dikwels tot onstabiele regering lei.

    Aan die ander kant, is dit miskien belangriker dat dit die diktatuur van die meerderheid in die reël frustreer.

    Behalwe in Suid-Afrika.

    Moontlik lê Suid-Afrika se beste verskansing teen totale meerderheidsdiktatuur in die grondwetlike beginsels dat die regering op drie vlakke – nasionaal, provinsiaal en munisipaal georganiseer moet word, en dat al drie vlakke demokraties moet wees. Regskenners verskil egter oor die mate waartoe hierdie grondwetlike beginsels bindend is, en die ANC laat gereeld vlieërs opgaan oor die ontbinding van provinsies.

    Die ANC is gefrustreerd dat dit, ten spyte van sy oorweldigende meerderheid op nasionale vlak, nie al die provinsies beheer nie. Die Wes-Kaap moet nog “bevry” word nadat die IVP in KwaZulu-Natal skynbaar nou afdoende afgeransel is om nie weer ‘n provinsiale bedreiging in te hou nie. Moontlik is die ANC ook effe onrustig oor ander provinsies waar ‘n betreklike klein verskuiwing provinsies soos Gauteng en die Noord-Kaap kan laat glip. Begin die dominos val…

    Wat Suid-Afrika wel met tipiese proporsionele stelsels in geneem het, is die magdom politieke partye, waarvan ‘n horde baie klein is. Met die Nasionale Vergadering wat uit 400 lede bestaan, het ‘n party net ‘n kwart persent van die uitgebragte stemme nodig om een setel te verseker. Wanneer die breukdele na vol kwotas oorbly, kan ‘n party met werklik min stemme ook ‘n setel kry.

    Op Provinsiale vlak is dit gewoonlik moeiliker. In die kleiner provinsies soos die Vrystaat en Noord-Kaap is daar net 30 setels, en drie en derde persentasie stemme verseker ‘n setel. Hoe meer setels ‘n wetgewer het, hoe kleiner word dié persentasie. Met die afgelope algemene verkiesing het die ACDP in die Vrystaat en Noord-Kaap persentasiegewys meer stemme getrek as die ACDP in Gauteng en KZN, maar is in die kleiner provinsies hul setels kwyt, terwyl dit in die twee provinsies waar swakker gevaar is, setels behou het.

    Dieselfde proses speel hom op munisipale vlak af, waar die metrorade gewoonlik ‘n groot spektrum partytjies oplewer waarvan min mense buite daardie gebiede nog gehoor het.

    Munisipale verkiesings werk egter anders, en dit is vir die doeleindes van hierdie artikel baie belangrik. Dan is die helfte van die setels wyksetels, en die ander helfte proporsioneel. Kiesers kry dus twee stembriefies (as distriksmunisipaliteite vir die doeleindes van hierdie artikel buite rekening gelaat word). Op die een stembrief stem die kieser vir ‘n wyksraadslid, op die ander vir ‘n party.

    Maar ook dit is nie so eenvoudig nie. Die stemme wat op die wykstembriewe uitgebring word, word ook by die proporsionele stemme gevoeg.

    Dit het voordele, soos dat partye hierdeur gedwing word om kwaliteit kandidate in wyke te stel, omdat swak kandidate ook die party se proporsionele stemme negatief gaan beïnvloed. Partye wat belangegroepe verteenwoordig, soos die VF +, sal weer benadeel word omdat hulle min stemme in ander groepe kan verwag. Partye soos die ACDP sal weer min stemme uit Moslemgebiede kan verwag.

    ‘n Ontleding van hoekom die ANC so oorheersend is, is ‘n onderwerp op sy eie en vir ‘n ander dag.

    Die vraag is hoe gaan opposisiepartye te werk om binne die beperkings van die huidige bedeling die ANC se oorheersende impak teen te werk? Dit is immers meer as net ‘n hipotetiese vraag omdat verskeie ondersteuners van die huidige grondwet die laaste ruk sterk daarvoor in die bres getree het na hulle die ANC erg afgekam het, en dan “voorstelle” gedoen het oor hoe die ANC die stryd ingevolge die grondwet aangedurf kan word.

    Hierdie “voorstelle” sluit juweeltjies in soos dat hard gewerk moet word, en elke geleentheid benut moet word. Kortom, dit bied niks nuuts tot wat nog met elke verkiesing gegeld, en nie hondhaaraf gemaak het nie. Oor die algemeen is die ANC se posisie stelselmatig versterk, hoewel dit in die laaste verkiesing danksy die ontstaan van Cope effe teruggedruk is. Cope het egter skynbaar hoofsaaklik ten koste van kleiner partye soos die ACDP, die UDM en ander gegroei, eerder as wat dit die ANC beduidend geërodeer het.

    Wanneer die grotes koppe stamp, is dit dikwels die kleintjies wat die meeste vlieë in die salf oplewer. Die kleintjies het dikwels meer kundigheid as bv die ANC om swak plekke in die mondering van groter partye soos die DA en IVP te ontbloot.

    Maar het sulke klein partytjies ‘n bestaansreg?

    In lande soos Nieu-Seeland geld ‘n stelsel dat ‘n party eers verteenwoordiging kry as hy ‘n sekere drempel, bv 7 of 14 % in getalle stemme oorsteek. Dit het byvoorbeeld daartoe gelei dat ‘n indrukwekkende party, die Christian Heritage Party, besluit het om te ontbind en eerder ‘n “lobby”-rol te vervul.

    Dit spreek vanself dat groter partye erg geïrriteerd sal wees met die klein partye, want dit beteken daar moet deurlopend ook met oë agter die kop verkiesing gevoer word. Enkele jare gelede was die destydse leier van die Demokratiese Party, Tony Leon, willebooslik kwaad vir Marthinus van Schalkwyk, toe NP-leier, omdat Van Schalkwyk kiesers aangemoedig het om nie hul stemme op “klein partye te mors nie.” Die DP was toe een van die klein partye.

    Enkele jare later, met die NNP begrawe en die DA die sterker party, was dit die einste DA wat kiesers probeer bang praat het met “moenie jul stemme op klein partytjies vermors nie.” Die keer was partye soos die VF+ en die ACDP baie kwaad, en het die DA van blatante leuens beskuldig, en selfs klagtes by die OVK gaan lê.

    Of dit werklik blatante leuens is, hang af van hoe ‘n mens die sommetjies maak. Veral met munisipale verkiesings is dit ‘n moeilike vraag om te beantwoord. Die algemene reël is dat in ‘n suiwer proporsionele stelsel geen stem verlore gaan nie. Trouens, een stem kan nogal indrukwekkende gevolge hê. Daardie een stem kan byvoorbeeld net die stem wees wat ‘n party se neus voor kry vir nog ‘n setel, en dit weer kan dalk net die setel wees wat nodig was om iemand in die Nasionale Raad van Provinsies verkies te kry. Een stem kan dus nie net ‘n paar setels by beteken nie, maar dit verseker weer ‘n hele aantal bykomende poste, kantore en staatsfondse vir die party.

    Op munisipale vlak is dit egter net deels ‘n proporsionele stelsel.

    Opposisiesamewerking kan ‘n magdom vorme aanneem. Dikwels word die standpunt ingeneem dat samewerking eers na ‘n verkiesing uitgepluis sal word, omdat elke party dan presies weet hoe sterk hy is. Om voor ‘n verkiesing gesamentlike kandidatelyste op te stel, kan baie onplesierig word omdat iemand kan voel hy moet onregmatig ‘n ent laer op die kandidatelys inval ter wille van ‘n kandidaat van ‘n party met wie saamgewerk word.

    Om eers na die verkiesing saam te werk, het egter ook nadele. Nie net kon kostes vir pamflette en plakkate nie gedeel word nie, maar baie koste en energie is aangewend om mekaar te opponeer. Juis hieroor word daar soms logistieke ooreenkomste gesluit, en selfs dat verhoë gedeel sal word.

    Uit verskeie faktore kan egter afgelei word dat die kiesers sterk voel oor samewerking, ongeag. Letterlik ongeag, want die verspreiding van steun vir partye in Suid-Afrika weerspieël ‘n baie vreemde verskynsel. Dit behels basies dat die land as in die orde van 80 % Christelik beskou word, maar dat die steun vir partye dit nie weerspieël nie.

    In die proses is die dam van kiesers in die een hoek totaal oorbevolk, en die ander deel van die dam eintlik baie yl bevolk. Omtrent al die partye, veral die grotes, is in die humanistiese deel van die dam saamgetrek.

    Dit is wel ‘n bont verskeidenheid met die ANC se sosiaal-demokratiese bondeling, die DA se liberaal-demokratiese bondeling, die UDM en Cope wat nog nie regtig weet nie, maar aandui hulle wil ook in hierdie oorbevolkte deel van die dam spartel.

    Die IVP skarrel bietjie rond met uitsprake in die rigting van Christelik-nasionaal maar in die praktyk selde ver weg van die ander groeperings.

    Op die onbevolkte deel van die dam dryf die CDP’s en partye binne die Christelik-volkseie domein, soos die VF+.

    Dit is nie dat, sou ‘n mens die kiesers een vir een ondervra en eerlike antwoorde kry, ‘n mens ‘n geheel ander veronderstelde prentjie sou kry nie. Dan kan verwag word, sou die yl bevolkte deel van die dam dalk die meerderheid kiesers getrek het.

    Sake het eenvoudig so ontwikkel, dat kiesers wat nie die ANC steun nie, ‘n nood-fiksasie het om van die ANC ontslae te raak. ‘n Soort pragmatisme dryf mense dan in die arms van ‘n party soos die DA, terwyl die UDM en ID sterk uit etnisiteit gevoed word. Onlangs het Jan-Jan Joubert nog in ‘n rubriek verwys na ‘n probleem wat die DA het, naamlik baie ondersteuners wat eintlik glad nie die liberalisme aanhang nie, en eintlik tuiser in die VF+ sou hoort.

    En nou is ‘n samewerkingsproses van stapel gestuur. Maklik sal dit beslis nie gaan nie. In verskeie munisipaliteite waar die DA en ID saamgespan het om koalisies teen die ANC te vorm, het dit strykdeur gehaper, en in George selfs op ‘n breekspul uitgeloop. Maklik gaan dit nie maklik wees nie.

    Trouens, hoe nader die verkiesing kom, hoe moeiliker gaan dit raak, veral wanneer ander nie-deelnemende partye ook hul bod vir ‘n deel van die koek begin insit. Veral mnr. Trueman Prince kan sake in die Karoo en Suid-Kaap erg deurmekaar krap.

    In dele van die land waar partye soos die DA stywe lippie met belastingbetalersverenigings gemaak het, kan dit ook nog aan die hand kom byt.

    Nogtans, samewerking maak sin, al is dit ook net omdat die kiesers dit van die partye verwag om met die komende munisipale verkiesings die ANC so ver terug te dryf as wat moontlik is. Kiesers maak dit immers nou baie duidelik dat sake soos beleid en beginsels baie sekondêr staan teenoor die instink om nou die ANC se piesangregering van patetiese dienslewering, korrupsie, nepotisme, kletptokrasie, haatspraak, tenderpreneurskap en vele meer so ver as moontlik terug te dryf. Dit is asof ‘n gevoel posgevat het dat die land onherroeplik skade gaan ly as die ANC nie nou gestuit word nie, veral na die verwagte agteroorsit na die Fifa-toernooi.

    Dit is ‘n harde werklikheid waarmee partye opgesaal sit. Die druk op samewerking is groot – is al ‘n geruime tyd groot soos blyk uit allerlei planne vir samewerking wat al voorheen kop uitgesteek het soos ‘n plan van me. Helen Zille voor die laaste algemene verkiesing. Daarom sal daar minstens gesprek gevoer word – en nie net beperk tot diegene wat nou hul groot praat so in die media uitstal nie.

    Daar is werklikhede wat sake minder simplisties maak. Die styl waarmee Zille Jacob Zuma voor die verkiesing gelooi het, het swart stemme soos selde vir die ANC gekonsolideer. Nouer bande, in daardie stadium, met Cope, sou Cope waarskynlik baie geskaad het. So sou die teenwoordigheid van Allan Boesak in Cope die DA geskaad het sou die twee partye nader aan mekaar gestaan het.

    En reageer ‘n oorgrote meerderheid kiesers soos stemvee eerder as beginsels, is daar altyd ‘n kerngroep vir wie beginsels uiters belangrik is. Hierdie groep sal waarskynlik nooit vir sommige partye in ‘n samewerkingsooreenkom stem nie, en hul stemme elders gaan uitbring of buite stemming bly.

    ‘n Laaste aspek: Die energie wat uit ‘n gemotiveerde beginselaanslag stroom, kan nie onderskat word nie.

    Jare gelede het ‘n rubriekskrywer oor die taalbul, Robert van Tonder en sy Boerestaat Party (sy spelling) geskryf met vandag se tegnologie het iemand net ‘n tikmasjien en faksmasjien nodig, en hy het ‘n politieke party. Vandag, met rekenaars, die internet en ander elektroniese kommunikasie, is die moontlikhede nog oneindig groter, veral as die persoon agter die rekenaar knap en vaardig is. So ‘n persoon kan ‘n ganse groot politieke party erg besig hou en erge skade berokken.

    In ‘n groter geheel kan hierdie energie so maklik verlore gaan, of minstens erg onderbenut word.

    Die druk op samewerking is groot, maar net so aantreklik bly dit om te verseker dat die somtotaal van energie en vaardigheid nie skade lei nie, en genoeg ruimte gelaat word dat beginselvastes nie vervreem nie.

    Want die beginselvastes is die sout van die aarde – sonder hul arbeid en steun kan selfs ‘n groot party vind hy kan nie genoeg vrywilligers monster om pamflette uit te deel, vertaalwerk te doen nie, beleidsdokumente opstel nie, want dis dan werk.

    Деревянные потолочные светильникиДанильченко Юрий Брониславович Харьков

  • President van Verleentheid

    Toe dit aan die einde van verlede jaar bekend word dat pres. Jacob Zuma sy poligame huwelik verder gaan uitbrei, het die leier van ‘n klein party, die Christen-Demokratiese Party, dit as ‘n reuse stap terug na die donker eeue beskryf. Dit het blitssnel oor die wêreld mediadekking gekry. Hoewel dié leier dit duidelik gemaak het dit is nie ‘n aanval op die Zoeloe-kultuur en selfs die praktyk, wat wettig is nie, maar dat die president hom hierin begeef en terselfdertyd opgee dat hy ‘n Christen is. Hy is selfs ‘n ere-pastoor.

    Die kritiek op die CDP-leier – ook uit intellektuele Zoeloekringe was egter asof die partyleier, ‘n dominee, ‘n aanval op die Zoeloekultuur gedoen het.

    Kort hierna blyk dit egter die president het by nog ‘n vrou nog ‘n buite-egtelike kind verwek, en dieselfde partyleier beskryf toe Zuma as ‘n Bill Clinton, Tiger Woods en Henry die 8ste in een. Hierdie opmerking het blitssnel wêreldwyd versprei, en is in groot koerante oorsee opgeneem. Dié keer het niemand die partyleier tereggewys nie, nie eens deur sy woorde soos die vorige keer verdraai nie.

    Die verskil in reaksie op die betrokke partyleier se opmerkings het met ‘n grootskaalse ontgogeling in pres. Zuma as president en as mens gepaard gegaan. Sedertdien kon die president min doen wat nie die teiken van uiterste kritiek geword het nie, soos sy staatsrede wat wyd as die swakste staatsrede ooit beskryf is. Brouwerk is met nog lomper lapwerk bedek.

    Dat Zuma die hofnar, Julius Malema, as kroonprins gesalf het en dié ewe-eens by die dag in omstrede statuur groei, help ook nie veel om Zuma se beeld gepoets te kry nie. Selfs die Orde van die Bad wat die Britse koningin aan Zuma toegeken het, leen hom tot draakstekery in die vorm van die Orde van die Stort.

    Die komende Fifa-toernooi verseker boonop dat die oë van die wêreld nou al hoe meer, en reeds tot groot skade van die land, op Suid-Afrika gefokus is. ‘n Blapsende president met ewe blapsende ministers is die laaste ding wat die land nou nodig het.

    Vir baie trotse Suid-Afrikaners het Zuma nou ‘n nagmerrie geword waaruit die land enige oomblik wakker moet kan word. In verskeie koerante is die spoedige einde van Zuma se presidensie op die wenslysie geplaas en naarstigtelik word na tekens van verset, magstryde in die ANC-alliansie en ander tekens gesoek wat daarop sou dui dat Zuma se politieke lewe aan ‘n draadjie hang.

    Die jongste debakel oor die verklaring van belange is nog so ‘n voorbeeld. Voorspelbaar was die reaksie van die presidensie weer uiters lomp. Die skuld word op onduidelikhede in die vertaling van die grondwet hieroor gegee. Die grondwet meld egter dat die Engelse teks die teks is wat by uitleg gebruik moet word, en dié teks laat geen ruimte vir onduidelikheid nie. Artikel 96 van die grondwet bevat onder meer hierdie bepalings: “Members of the Cabinet… must act in accordance with a code of ethics…

    …may not undertake any other paid work … act in any way inconsistent with their office …or expose themselves to any situation involving the risk of a conflict of interest.”

    Vanselfsprekend vereis die grondwet dat die president die grondwet moet eerbiedig en beskerm (Art 83).

    Die vreemdhede versprei egter steeds soos masels. Pas het dit aan die lig gekom dat die minister van landbou nie Agri SA se veiligheidskonferensie kon bywoon nie, omdat Zuma haar juis toe na ‘n VN-konferensie oor vroueregte gestuur het. Dit is egter onverskoonbaar in die lig daarvan dat Zuma self ‘n nuwe ministerie, dié vir vroue, die jeug en gestremdes, geskep het. Hierdie minister sou immers die aangewese minister wees om VN-konferensie by te woon, sodat die minister van landbou haar kon bepaal by ‘n knellende aspek binne haar eie ministerskap.

    Of is oorsese reise dele van die ministers se byvoordele wat ongeag toepaslikheid geroteer word sodat almal ewe veel kanse vir ekskursies kry?

    Indien Zuma as president wil aanbly, is minstens een ding baie duidelik; hy moet óf nuwe adviseurs kry, óf hy moet na sy adviseurs begin luister.

    Vanoggend dring Volksblad in sy hoofartikel aan daarop dat die president nou moet end kry daarmee om Suid-Afrikaners se intelligensie te onderskat.

    машинка на радиоуправлении купитьДанильченко Юрий Брониславович компромат

  • Belangepolitiek, beginselpolitiek of geraaspolitiek

     

    Max se geweeklaag oor die verregsing

     

    Met die ANC wat so ‘n oorweldigende meerderheid in die parlement en die meeste provinsiale wetgewers het, is dit te wagte dat opposisiepolitiek op verskillende maniere sal moet improviseer om ‘n invloed (ten goede vir die land) te kan uitoefen.

    Gister spreek die Afrikaanse Sondagkoerant, Rapport, hom uit teen wat breedweg belangepolitiek genoem kan word ten gunste van “tipiese” opposisiepolitiek waar foute van die regerende party uitgesnuffel en aan die groot klok gehang word.

    Daar is natuurlik in beginsel niks verkeerd met die beginsel nie – want in beginsel is ‘n opposisieparty en opposisiepers wat foute uitsnuffel die belangrikste wapens teen magsmisbruik en korrupsie. Trouens, daar kan min twyfel wees dat die verlammende uitwerking van politieke korrektheid ruim bygedra het tot die mate waarin die land se wiele aan die nate loskom.

    (Die ANC het immers nie korrupsie uitgevind nie, net vervolmaak).

    Belangepolitiek in die nuwe Suid-Afrika is grootliks gebore uit die grondwetlike leemtes van die huidige grondwet. Die liberaliste kan nou maar die lofliedere oor die “wonderlike” grondwet aanhef tot die tandemuis oom olifant se gewisselde tand weggesleep kry, ‘n liberale grondwet was nog nooit vir ‘n heterogene samelewing ontwerp nie – daarvoor is daar tallose meer moderne benaderings wat middelsoekende en middelpuntvliedende kragte ondervang.

    Belangepolitiek in ‘n liberale grondwet is nie ‘n ideaal nie. ‘n Voor die hand liggende leemte is dat die reg tot belangepolitiek uitsluitlik van ‘n toegif van die regerende party afhang – nie van ‘n reg daartoe nie.

    Stellings soos “ons sal jul stem wees” het min of meer dieselfde paadjie as die “wigte en teenwigte” geloop. Dr. Pieter Mulder se adjunk-ministerskap word nie oral, selfs in eie geledere, ewe goed ontvang nie, ten spyte daarvan dat die landbou waarskynlik nie nog ‘n kabinetsramp in die liga van Dirk du Toit en Lawwe Lulu sou kon oorleef nie.

    Die punt is, die debat hieroor is nog lank nie voltrek nie.

    Naasliggend hiertoe is die kwessie van beginselpolitiek.

    Beginselpolitiek kan nie losgemaak word van sy ondersteunigstrukture soos die media nie. Dit is ‘n veld vol slaggate en teenstrydighede.

    Wat beginselpolitiek betref, is dit ‘n feit soos ‘n koei dat ‘n party en sy ondersteuningstrkture nie alles vir almal kan wees nie, veral wanneer aan bewind kom ernstig in die oog gehou word.

    Juis omdat die DA hom in hierdie opsig so uitstekend vir ‘n toffie uitgee, word kortliks by dié party stilgestaan:

    – Die DA laat keusevryheid toe oor sake soos aborsies op aanvraag, die doodstraf en gay huwelike. In hierdie opsig is die DA effek uniek in die liberale dampkring deurdat Liberaal-internasionaal, waarvan die DA ‘n lid is en ‘n ondervoorsitterskap hou, nie dié keusevryhede bied nie. Die dualisme is egter net iets wat houdbaar is solank ‘n party in opposisie is – wanneer die party aan bewind kom moet keuses gemaak word, en dan kan die helfte of meer van sy ondersteuners met ‘n beleid opgesaal sit waarteen hulle ernstige beginselbesware het. Dit bied egter ook terwyl dit in opposisie is, probleme. Enkele jare gelede het einste Dianne Kohler-Barnard wat met haar *&^% parlementêre vry sê in die sop was, in ‘n verklaring ‘n voorstel van die destydse polisiekommissaris dat prostitusie tydens die 2010-sokkertoernooi gewettig word, ondersteun. Op dieselfde dag het die DA, by monde van sy destydse Oos-Kaapse leier en nou parlementêre hoof, Athol Trollip, ‘n verklaring uitgereik waarin Selebi se voorstel op morele gronde sterk afgekeur word.

    – Vandag berig Rapport op sy voorblad oor die DA-leier, Helen Zille, wat ‘n gebedsaamtrek van Angus Buchan bygewoon het (dr. Mulder was ook teenwoordig). Van die hoofelemente was “goddelose wette” en die feit dat God nie in die grondwet erken word nie. Rapport skep ‘n positiewe assosiasie van Zille met die saamtrek, ten spyte daarvan dat haar party sterk gekant is teen die opdra van die grondwet aan die Allerhoogste, en twee van haar LP’s, Lindiwe Mazibuko en Annelie Lotriet, die afgelope week verklarings uitgereik het waarin morele waardes sekondêr en selfs teenstrydig met hul (en die DA) se liberale waardes gestel word.

    – Tydens die debakel rondom die Reitz-vier en die destydse kampusverkiesings by Kovsies waar die DA met volle oorgawe deelgeneem het, het die destydse parlementêre leier van die DA, Sandra Botha, ‘n mediaverklaring in die beste liberale tradisie uitgereik, wat, sou die Volksblad dit gedra het die DA oneindige skade sou berokken het. Die media het die DA egter teen die DA self beskerm. Ook ten opsigte van die Lotriet – Mazibuko – verklarings is die DA deur die media taamlik effektief teen die DA beskerm.

    Word ‘n objektiewe, omvattende toets eendag gedoen oor hoeveel Suid-Afrikaners werklik hul kruisies in ooreenstemming met hul beginsels trek, sal dit waarskynlik ‘n skokkende uitslag oplewer. Uit die dae van die Smelters en Gesuiwerdes kom die storie uit die Noordweste van die toehoorders by ‘n Nat-vergadering wat met alle geweld ‘n SAP-vergadering in dieselfde dorp wou gaan opbreek. Die droë spreker is naderhand warm onder die vraag, en toe hy weer met ek “Ek sê, ons los hierdie vergadering en gaan d*&nder die Sappe!” uit die gehoor onderbreek word, wil hy woedend weet: “Wil jy nou regtig dink jy gaan ‘n SAP regged&^%nder kry?”

    “Wat, ek was ‘n SAP en hoe het ek reggekom? Ek is regged&^nder!” Ek sê weer, ons los hierdie vergadering en gaan d*&nder die Sappe!”

    Hiermee het die spreker sy oorlog verloor. Jare later het Johnny de Lange in die parlement vir ‘n woeste haakhou gekoes en toe teruggeslaan en dr. Manie Schoeman met ‘n voltreffer tot binne-in die ANC gemoker. Soms gebeur die “omskakeling” minder opsienbarend soos om bloot op te hou “om jul stem” te wees.

    Dit skep die indruk dat die politiek nie die natuurlike woonplek vir beginsels is nie, terwyl die demokrasie, ironies, op die beginsel van beginselpolitiek gebou is.

    Geraaspolitiek, is ewe problematies.

    Hierdie teenstrydighede kom gereeld na vore in die skryfsels van Max du Preez en kommentators uit sy dampkring. Rapport, met sy groot voorliefde vir Max, bepleit vandag juis die manifestasie van opposisiepolitiek in geraaspolitiek. Waarskynlik weens die jeugdigheid van die mense nou aan die stuur word die pragmatiese problematiek hiervan misgekyk. Met die vorige verkiesing het Helen Zille se aanslag teen Jacob Zuma later nie saak gemaak of die feite korrek of dit in beginsel die regte benadering is nie, dit het ‘n swart – wit verdelingslyn sterk geaksentueer en uiteindelik gemaak dat swart kiesers hulle in feitlike eenparigheid agter die ANC gaan skaar het – waarskynlik tot die erge nadeel van Cope. Dié surigheid het ook nie sommer net na die verkiesing verdamp nie, en taamlike voetwerk agter die skerms was nodig om ‘n werksverhouding tussen Zuma en Zille weer op die been te kry.

    Maar laat dit aan Max oor om die dualisme onbedoeld uit te lig. Hy soek in Saterdag se bylaag oudergewoonte die fout weg van die liberalisme, en kies, voorspelbaar die regses. Hiermee val hy by ‘n bestaande koor in wat nou kliphard mense probeer oortuig dat om ‘n misdaadslagoffer te wees, nie beteken ‘n mens moet deel van wat hulle ‘n “verregsing” noem, te wees nie.

    Of selfs dat gatvolheid vir korrupsie en swak dienslewering nie rede tot verregsing is nie.

    Dit is dislojaal teenoor Suid-Afrikanerskap, word opgegee. Die komende sokkertoernooi word ruim bygesleep en die “verregste” Afrikaners en ander Suid-Afrikaners word daarvan beskuldig dat hulle wil sien die toernooi moet misluk (en bymotiewe ingelees soos dat dit is omdat dit “deur swart mense gereël word.”

    In hul ywer om hierdie bog, twak en onsin kwyt te raak, word die reg op meningsvryheid in effek net vir die liberaliste gereserveer, maar ‘n baie belangrike aspek – wat al deur verskeie onafhanklike kommentators soos ook tydens die Stellenbosse woordfees uitgelig is, word geïgnoreer: “Suid-Afrikaners wat hul monde oor die leemtes in die aanloop tot die sokker uitwys is nie dislojaal teenoor die land nie, dit is JUIS (hoofsaaklik) die lojale Suid-Afrikaners wat die leemtes raaksien en bekommerd raak dat ‘n onderstandaard-poging opgedis word wat skadelik vir die land sal wees.”

    Wie, wat enigsins trots op sy land is, wil graag sien dat sy land skade ly deur die buitelandse besoekers wat beroof word? Of vermoor word?

    Binne enkele dae is twee buitelanders in Suid-Afrikaanse plaasaanvalle in Limpopo vermoor, die een, die Belg, uiters barbaars. As Suid-Afrika diplomatieke notas van simpatie gestuur het – al was dit net ter wille van die protokol – is dit verswyg. Terwyl trotse Suid-Afrikaners nie weet waar om hul koppe hieroor in te steek van skaamte nie, is Max se beste reaksie om Suid-Afrikaners te kritiseer omdat aanvalle op kleinhoewes by plaasaanvalle tel. Vir ingeval Max, wat dalk op ‘n groterige Vrystaatse plaas by Kroonstad grootgeword het, dalk neersien op die maplotters, sal dit hom loon om te gaan oplees wat die wetlike indeling van kleinhoewes is – naamlik landbou-eenhede. Dis boonop die regering wat mens net mag kritiseer as jy liberaal is (anders is jy dislojaal teenoor die land) se beleid om landelike armoede te verlig deur die skepping van klein landbou-eenhede (Zuma het dit nog in staatsrede ook genoem).

    In Europa en die VSA het die ongebreidelde liberalisme al ‘n dekade of meer gelede hul “hoogtepunte” beleef, en op wisselende maniere in die Christen-Demokrasie, en nou regse politiek begin nesskop. In Suid-Afrika het, selfs na bykans ‘n miljoen wettige aborsies later, nog nie dié sensasie so uniformig nesgeskop nie. Dit manifesteer wel in skynbaar losstaande verwikkelings, of laertrekkery soos Jan-Jan Joubert vandag weer na die verwikkelinge van die US-raadsverkiesing verwys.

    Max delf nog dieper terug in sy kritiek op die “verregsde” Afrikaners, deur neerhalend te verwys na die persepsie van kakie en kappie.

    Dit sal Max loon om bietjie te gaan delf in die hoofartikels van Nasionale Pers oor die Boeremag-lede wat nou teregstaan. Hierin is melding gemaak van ‘n nuwe generasie hoogs intelligente en goed-opgeleide mense. Ongeag hoe ‘n mens van hul oortuigings mag verskil, is karikatuurvorming rondom dom en onopgevoed net so onvanpas as om alle liberaliste onder dieselfde kam van naïwiteit te skeer as die negrofiliste wat byvoorbeeld nou van Koning Mosjesj 1 ‘n filantroop maak sonder om op sy rol in die aanstigting van die Basotho-oorloë te wys. Of die liberaliste wat Bram Fischer as filantroop voorhou sonder om die Stalin-vergrype uit dieselfde Komintern-tydsvlak te verreken.

    Voor Max sulke karikature van “regse” Afrikaners maak moet hy miskien net eers kyk waar hulle hul bevind. Trouens, Jan-Jan het al gemaan dat die DA met ‘n probleem opgesaal kan sit oor die baie ondersteuners in die party wat eintlik ideologies meer tuis in die Vryheidsfront Plus sou tuishoort. Christen-demokratiese partye in Suid-Afrika het nie net die frustrasie dat Suid-Afrikaners, sou hulle in Europa gewees het vir CDP’s sou stem, hier nie net nie vir die CDP’s stem nie, maar hulle vierkantig in die DA en ander partye bevind.

    Die redes hiervoor is kompleks, maar dit kan wees dat die DA (en ander partye) se pogings om alles vir almal te wees, tog ook ‘n impak het. Die “instink” om die DA as grootste voertuig teen die ANC te steun, speel stellig ook ‘n rol.

    Die punt is, is iemand wat sielsalig onbewus daarvan is dat die (liberale) party aan wie hy sy steun en stem opdra, met sy eie oortuigings weinig in gemeen het, nou minder “ploerterig” as die persoon wat as “ploerterig” afgemaak word bloot omdat sy oortuigings hom so ver kry om sy stem by ‘n party te gaan trek wat uit die “verregsing” gebore is?

    Het Max byvoorbeeld meer as net ‘n paar sekondes met ‘n oop gemoed beoordeel of Jakes Gerwel nie dalk in die verlede met sy naïewe prul oor die ANC mildelik tot die “verregsing” bygedra het nie?

    гольфы девочки 8 летФильчаков

  • Skynheilige reaksie op staatsgreep in Niger

    Is ‘n staatsgreep om demokrasie te herstel slegter as ‘n statutêre staatsgreep?

    Pres. Jacob Zuma het die staatsgreep in Niger gekritiseer omdat die Afrika-Unie die “ongrondwetlike oordrag van mag” veroordeel.

    Hiermee is op die oog af nie fout te vinde nie. Die probleem is egter dat die president wat nou uit die kussings gelig is, self sy twee termyne as president uitgedien het waarvoor die grondwet voorsiening maak, en daarna die grondwet en parlement opgeskort het om nog langer aan bewind te bly. Toe die land se grondwethof sy optrede as ongrondwetlik afmaak, het hy sommer die grondwethof ook ontbind.

    In enige taal het die president dus ‘n statutêre staatsgreep uitgevoer om aan bewind te bly. Daar is selfs sanksies teen sy land ingestel.

    Hierteenoor maak die mense aan die spits van die jongste staatsgreep daarop aanspraak dat hulle so gou as wat moontlik is, die land se demokrasie wil herstel.

    Hoekom is die jongste staatsgreep verkeerd, maar nie die vorige wat die president self uitgevoer het nie? Omdat, soos Zuma dit stel, dit in die tweede geval met die verwisseling van mag gepaard gegaan het?

    Dié vraag is veral relevant nadat pres. Jacob Zuma self die afgelope week in die pers en elders daarvan beskuldig is dat hy sy middelvinger vir die grondwet wys.

    Om die grondwet nie te eerbiedig nie, is ‘n vorm van ‘n statutêre staatsgreep, en die opskorting van die grondwet is die volledige voltrekking daarvan.

    Dit is verstaanbaar dat Afrikalande baie senuagtig oor staatsgrepe is. Ook omdat Westerse lande nou hul hulppakette koppel aan die mate van demokrasie wat in ‘n land geld.

    As Afrika egter regtig ‘n demokratiese kultuur wil vestig, moet dit net so heftig optree wanneer lande se regeerders hul grondwette skend of opskort.

    Wat dit betref, is dit nodig dat die kiesers fyn oplet dat die grondwet hier te lande nie deur die regering ondermyn word nie. Op ‘n dag kan dit blyk dat Suid-Afrika sy grondwet in effek kwyt is deur wat in Engels ‘n “coup by stealth” genoem word. Selektiewe aanstellings op die regbank en die erodering van gemeenskapsregte ter wille van die tirannie van die meerderheid is vroeë waarskuwingstekens.

    Om demokrasie in Niger te herstel is nie so maklik nie. Die Toearegs, waarskynlik die sterkste oorblywende Berbervolk, is al verskeie jare in verskeie Afrikalande soos Niger en Mali in wisselende vlakke van opstand. Hoe meer minerale rykdomme onder die woestyn ontdek word, hoe opstandiger word die Toearegs wat dikwels hiervan uitgesluit word.

    Terwyl die staatsgreepvoerders ‘n herstel na demokrasie in die vooruitsig stel, kan hulle dit net sowel op ‘n wyse doen wat die heterogeniteit van die land behoorlik en regverdig ondervang.

    детские палаткиФільчаков прокурор

  • Looi Amerikaners Obama omdat hy ‘smart’ is?

    “Dit is tyd om Obama en die Demokrate se mislukte progressiewe eksperiment van die afgelope jaar te beëindig.”

    Dat hierdie stelling deur ‘n Republikeinse senator in die deelstaat Montana gemaak is, is nie nuuswaardig nie. Wat nuuswaardig is, is dat die Republikeine by die dié kongres ‘n rekordgetal deelnemers getrek het, aldus die Montana Standard.

    Nog interessanter is dat dié koerant in dieselfde uitgawe ‘n artikel van ‘n swart rubriekskrywer van die Miami Herald, Leonard Pitts Jnr, dra. Dit is die opskrif van sy rubriek wat die oë laat rek: Palin should run for president.

    Sen. Denney Rehberg sê hy sien nie net rekordskares by partykongresse nie, maar ook openbare vergaderings in stadsale.

    Nogtans gee Rehberg toe dat Obama, meningspeilings tot die teendeel ten spyt, as persoon gewild bly en dat mense graag wil sien dat hy suksesvol sal wees.

    Dis egter Obama se beleidsrigtings wat in die stof byt, aldus Rehberg.

    “Ons het beleid nodig, nie politiek nie,” sê Rehberg.

    Die Republikeine wat in dié artikel aangehaal word, rep nie ‘n woord oor die rol wat die “tea party”-beweging speel om gewildheid in konserwatiewer waardes en dus die GOP (Grand Old Party, oftewel Republikeine) te stimuleer nie.

    Hierteenoor noem Pitts dit wel.

    Sy idee dat Sahrah Palin as kandidaat van die GOP, en die vaandeldraer van die tea party, aan die volgende presidentsverkiesing deel moet neem, is om die Amerikaners eens en vir altyd te dwing om te besluit watter soort Amerikaners hulle wil wees.

    Pitts stel dit ter aanvang dat hy nie sy wens daarop baseer die keuse vir Palin in effek ‘n vrypas aan Obama vir herverkiesing sal sorg nie. Veel meer sal dit Amerikaners dwing om keuses tussen hipokrisie en integriteit, en tussen onnoselheid en ingeligtheid te maak.

    Dit is ook net hier waar Pitts se versuikerde woorde vir Palin uitloop. Hy trek verwoed los onder die kritiek wat sy op Obama loslaat, en beskuldig haar van soortgelyke optrede. Hy beskuldig haar daarvan dat sy Obama oor sekere sake kritiseer, maar dan nie in staat is om voorbeelde te noem van wanneer Obama hom daaraan skuldig gemaak het nie.

    Die “tea party”-beweging word as ‘n “so-called” afgemaak, maar verswyg dat ‘n gesaghebbende peiling bevind het dié beweging, wat maar aan die einde van verlede jaar tot stand gekom het, reeds meer steun as die demokrate trek. Hy probeer nietemin ‘n wig tussen haar en die tea party indryf deur te beweer sy verteenwoordig nie konserwatisme nie, maar  die laaste bastion van aniti-intellektualisme wat periodiek in die Amerikaanse karaktereienskappe opduik. Hy skryf dit aan ‘n opvatting onder Amerikaners toe dat iemand wat “smart” is net nie te vertrou is nie. Hy glo kennelik dat Obama die “smart” een is.

    Dit is duidelik dat hy meen Palin se gebreke bied aan Obama die beste opsie om polities te oorleef.

    бани фотоалександр лобановский харьков класс

  • Hoe reageer tale onder druk?

    Die paar harde klappe wat Afrikaans toegedien is in ‘n beëdigde verklaring deur die DG vir Kuns en Kultuur, nogal met die goedkeuring van die president, het nie net regsimplikasies nie.

    Die eerste vraag wat gevra kan word is of Engels so ‘n uitsonderlike status verdien soos wat die regering graag daaraan wil toeken?

    Dit kan ten beste met “miskien” beantwoord word. Engels, met al sy variante, is waarskynlik die taal ter wêreld wat die meeste gepraat word. Dit is nie so ‘n eenvoudige antwoord nie, omdat baie van die mense wat as “Engelssprekers” getel word, in werklikheid ander huistale het, en baie van diegene wat aandui dat hulle Engels magtig is, se vaardigheid hierin so gebrekkig of ontbrekend is dat dit nie betroubare resultate oplewer nie. Die moedertaalsprekers wat Mandaryns en Kantonees (twee Chinese tale wat onderling verstaanbaar is) is moontlik meer as die werklike aantal Engelssprekendes.

    Wat die aantal lande betref waarin ‘n mens jou met Engels kan behelp, sal in alle waarskynlik minder wees as die lande waar Spaans bruikbaar is. Weer eens is dit ‘n grys gebied omdat byvoorbeeld aanvaar word dat Engels wyd in Indië en Sri Lanka gepraat en verstaan word, wat hoogstens kol-kol die geval is.

    Boonop word projeksies gedoen wat daarop dui dat Spaans weldra meer moedertaalsperkers in die VSA sal oplewer as Engelspsprekers (die jaar 2050 word byvoorbeeld gereeld genoem).

    Hoewel Arabies in baie lande gebruik en verstaan word, is hierdie lande in die reël yl bevolk, met meer as die helfte van die Arabiessprekendes wat byvoorbeeld in Egipte woon.

    Teenoor ‘n minderheidstaal in Indië en Sri Lanka, Tamil, met sowat 65 miljoen moedertaalsprekers, is Afrikaans met waarskynlik nie meer as agt miljoen moedertaalsprekers nie, ‘n klein taal.

    Maar gaan krap aan die waardigheid van ‘n taal, en daar is bykans altyd ‘n groot teenreaksie.

    Nie baie lank gelede nie was daar ‘n taamlike beweging in Nederland om minstens by sommige universiteite Engels as ‘n taalmedium in te voer. Toe hou ‘n groep immigrante optogte en dring aan om Engels as kommunikasietaal, eerder as Nederlands te mag gebruik.

    Fout.

    Min of meer dieselfde tyd is daar ‘n debat oor welke taal die Europese Parlement se amptelike taal moet wees, en toe dit blyk dat Engeland soort van as vanselfsprekend aanvaar dit moet Engels wees, is daar ‘n skerp teenreaksie. Oornag verdwyn Engels van ‘n rits politieke partye in Europa se webtuistes. Van hierdie partye, soos die Duitse CDU en die Nederlandse CDA het omtrent volledige Engelse weergawes naas die lande se eie tale gehad, maar selfs noudat Engels weer beskeie in daardie webtuistes kom nesskop, is slegs ‘n klein deel van die inhoud in Engels te lese. Ook in Swede waar die inwoners taamlik gesteld is om Engels onder die knie te hê, het Engels uit politieke partye en selfs toerisme-webbladsye verdamp.

    Van die Duitse ministers is ook stram om Engels te praat, selfs al is hulle vlot Engels magtig. Weer eens het ‘n betreklik nietige saak die ding aangevuur – die BBC wat ‘n joernalis wat slegs Engels magtig is stuur om die nuuskonferensie na afloop van die Duitse verkiesing te gaan dek, en toe aandring om vrae in Engels te vra en beantwoord te word. Dit, terwyl die BBC ‘n korrespondent in Berlyn het wat Duits vlot magtig is.

    Daar is egter ook ‘n verwikkeling op ‘n ander vlak. Enkele jare gelede was dit nog taamlik maklik om Friesies via ‘n kennis van Nederlands te lees. Of so het ek tot my verbasing gedink, synde ek op skool geleer het Friesies is nader aan Engels as aan Nederlands verwant. Vir seker minder as ‘n jaar het ek nie iets in Friesies gelees nie, en toe ek weer daar gaan oplees as deel van spesifieke navorsing, kry ek ‘n groot verrassing. Ek kan dit beswaarlik volg, en eintlik ook net bietjie volg omdat ek vir stamboeknavorsing myself redelik bedrewe moes maak om Sweeds te lees.

    Miskien nie so verrassend dat Friesies en Sweeds na mekaar trek nie, synde beide van Skandinawiese herkoms is, met die Friese wat verwant is aan die Angele en Saksers wat in Engeland gaan vestig het.

    Toe onthou ek dat daar beslis iets gebeur het. Omtrent elke Nederlandse korrespondent wat ek het, kondig skielik aan dat hulle eintlik Friesies is. Selfs al kan hulle nie ‘n woord Friesies verstaan nie.

    Maar duidelik het daar ‘n Friesiese bewuswording plaasgevind, wat tot die herontdekking van die Friese taal en gebruik daarvan gelei het. Dis ook nie so eenvoudig nie, want Friesies het verskeie weergawes wat dalk meer soos afsonderlike tale as net dialekte van mekaar staan.

    So sterk was hierdie oplewing in ‘n stadium dat staatkundiges in Nederland en België selfs die opsie genoem het dat, sou België uitmekaar spat, Vlaandere aansluiting by aangrensende Nederlandse provinsies sou vind, en dat Friesland, of liewer, die Friesiese gebiede, nie deel hiervan sou uitmaak nie. ‘n Variasie was om voor te stel dat die Friesiese gebiede dan by Denemarke, ook ‘n Skandinawiese land, sou inskakel.

    Toe die taal / dialek, Groningins, onlangs sy eie amptelike Bybelvertaling in gebruik neem, was Friesiese eregaste duidelik meer welkom as die Nederlandsprekers, hoewel ook selfs ten opsigte van hierdie “broeders in taalverdrukking” ‘n ligte afstand gehandhaaf is.

    Onlangs het ‘n aantal Katalaanse stede en dorpe in ‘n nie-bindende referendum vir volkome Katalaanse onafhanklikheid van Spanje gestem. Katalaans is na berig word nader aan Italiaans as aan Spaans.

    Die werklike interessante geval is egter Baskies.

    Omdat Baskies ‘n baie ou taal is (met onseker taalverwantskap) is dit erg dialekties wat stremmend op die aanwending van die taal as amptelike taal of akademiese taal inwerk. Baie Baske, hoewel Baskies hul moedertaal is, het ook ‘n Spaanse identiteit vir “hoër” funksies en is van die grootste koerante in die selfregerende Baskiese provinsies Spaans.

    Trouens, ‘n gestandariseerde vorm van Baskies vir amptelike en hoër gebruik, Batue, is eers in taamlik onlangs ingevoer. ‘n Eens groot taal, Occidan, word nou net deur ‘n klein aantal mense in Frankryk gepraat waar dit eens sowat 10 miljoen sprekers gehad het. In Frankryk word net Frans amptelik erken. Occidan word ironies in dele van Katalonië as amptelike taal erken, en het ook meer amptelike status in Monaco en Italië waar dit ook in dele gepraat word. Die mate waarin hierdie taal oornag amper verdwyn het, word gereeld as argument gebruik hoekom ‘n taal behoorlike amptelike erkenning behoort te geniet.

    Dit lyk egter of daar in Europa – ook Frankryk – ‘n horde oertale en Romaanse variante is wat ten spyte van bitter min sprekers, ook verseg om heeltemal die handdoek in te gooi. Selfs binne die Baskiese gebied is daar ‘n magdom klein taaltjies, en word juis as een van die redes aangevoer hoekom Baskies so gesukkel het om homself bestendig te kry.

    Wat kan van Afrikaans verwag word as dit nie amptelike erkenning kry nie, of erg afgeskaalde erkenning?

    Ten eerste kan verwag word dat die sprekers wat meen Afrikaans is cool  en ‘n taal wat lekker as gig-taal by shows gebruik kan word, deurlopend teenspoed by taalpuriste sal kry.

    Die generasie wat betreklik onlangs nog op skool deurgeloop het omdat hulle na hul gesin as familie verwys het, of dit op die skoolterrein gewaag het om van die skoolgronde te praat, of na hul pa se besigheid in plaas van onderneming te praat, moet maar in afsku toesien hoe Engels sy “kolonisasie” van Afrikaans voltrek.

    Eers wanneer die sportlui besef dit is uncool om coaches in plaas van afrigters te hê, sal Afrikaans kan voel hy weer hierdie aanslag van binne af.

    Dan is daar die Afrikaanssprekendes se skryfvermoë. Sien ‘n mens dit wat buite-om die gedrukte media in skrif verskyn, wonder ‘n mens gewoon of daar nog ‘n onnie los rondloop wat weet wat in Afrikaans vas, en wat los geskryf word. Die taalgebruikers oor die algemeen het nie ‘n benul nie, selfs nie eens van die voorste taalbulle nie.

    Word daar nie op die staatkundige front hard geveg vir die regte van ‘n taal wat van binne in elk geval gerysmier word nie?

    дровяная печь длялобановский александр дети

  • Wat is ‘n Christelike koerant?

    Toe ‘n briefskrywer op Praag vra dat ‘n Christelike koerant vir die Afrikaner tot stand kom, was ‘n vroeë reaksie dat daar nie ‘n behoefte aan ‘n fundamentalistiese Christelike koerant is nie.

    Maar wat is ‘n Christelike koerant? As oud-redakteur van ‘n Christelike koerant (ondergegaan) gaan ek probeer antwoord.

    Die kort antwoord: Om te sien dat daar nie van fundamentalisme sprake is nie, gaan besoek gereeld die webwerf met die elektroniese weergawe van Trouw op die internet. Aanverwant, Volksblad wat ‘n dekade of so gelede sy missie gestel het, en ‘n leser teleurgesteld daarop reageer dat dit nie Christelik hierby insluit nie. Volksblad reageer dadelik deur te verduidelik Christelik is vanselfsprekend inbegrepe. Met die jongste beleidstelling was Christelik opnuut uitgesluit, en was dit nie van dié van die DA te onderskei nie.

    Op die onseker gronde kan na die Christian Science Monitor gekyk word, nou feitlik uitsluitlik ‘n internetkoerant. Christian Science lê waarskynlik net so ver van die Christen-sentrum as die Mormoonse kerk.

    Die langer antwoord: Christen- fundamentalisme is ‘n term wat baie los en vas gebruik word, maar het tradisioneel ‘n spesifieke betekenis, naamlik ‘n beweging wat in die VSA uit onder meer die Baptisme ontstaan het, en Suid-Afrika deur ‘n aantal charismatiese kerke binnegekom het. Een van die opvallende kenmerke is die mate waarin die Bybel letterlik vertolk word.

    Een van die terreine waarop dit gereeld duidelik gemanifesteer word, is die jong aarde kreasionisme.

    Die jong aarde kreasionisme verskil in twee opsigte van die gewone, konvensionele kreasionisme, naamlik ‘n beheptheid met die bepaling van die ouderdom van die aarde, en tweedens om dit te probeer bewys en dan kwasi-wetenskap (en dikwels suiwer bedrog) inspan om dit te probeer bewys, terwyl die konvensionele kreasioniste die Bybel as geloofsboek, en nie bewysboek nie, aanvaar.

    Die vernaamste onderskeid is dat die tradisionele kreasioniste die Bybel in geheel neem en dus die tekste wat dui daarop dat een dag vir God soos ‘n duisend jaar, en ‘n duisend jaar soos een dag is, insluitend dat die duisend as simboliese getal vir oneindig baie / volmaakte verstaan word.

    Hoofstroom-kerke het oor die algemeen nie ‘n probleem met die Deïstiese evolusie nie.

    Die jong aarde kreasioniste, wat na hulself as “die Christene” of “die kreasioniste” verwys neig om geen standpunt wat dialekties van hulle s’n verskil, as ook Christelik te aanvaar nie, en staan dikwels baie onverdraagsaam teen ander standpunte. Daar is selfs “kreasionisme-evangelisasieaksies” kompleet asof jong aarde kreasionisme soos ‘n godsdiens die produk van evangelisasie kan wees. In werklikheid is daar maar een Evangelie.

    Christelike koerante het waarskynlik hul hande meer vol met fundamentaliste as gewone sekulêre koerante, omdat die fundamentaliste hierdie koerante probeer inpalm om die fundamentalistiese boodskap te verkondig. So ‘n “oornamepoging” is lelik – vra my. ‘n Tante wat ons geteister het oor ‘n geborgde wynrubriek. (Haar eie kerk het nie ‘n probleem daarmee gehad nie).

    Dit raak nag om iets van wetenskaplike aard te publiseer. Word ‘n nuwe fossiel  ontdek en ewe onskuldig geskryf dié dier het 250 miljoen jaar gelede geleef, dan kom die briewe “dat Christene glo / weet die aarde is 6 000 jaar oud.”

    En probeer naïef genoeg wees om hulle aan die hand van, soos in my geval, opleiding in geomorfologie te antwoord, dan word die sluise van die hel op jou oopgetrek.

    In die Vrystaat sit ‘n mens met talle van hierdie beeldhouwerke van God wat miljoene en selfs duisende miljoene jaar oud is, soos die Vredefort-impakkater, Golden Gate, die goudneerslae en vele meer.

    Buite-om die skeppingskwessie bied fundamentalisme nie te veel probleme aan die joernalistiek nie. Ja, daar is die gevalle wat probleem met ‘n wynrubriek het (kyk net hoe steek jy jou kop in ‘n bynes om na die Evangelie te verwys waar Jesus die water in wyn verander het), ‘n verslaggewer of joernalis wat rook, of ‘n grafiese kunstenaar wat ‘n selfde geslag lewensmaat het of wat met haar kêrel saamwoon.

    Maar in die praktyk – hoe sal ‘n Christelike koerant van ‘n sekulêre of liberale koerant verskil?

    Ten eerste is dit veilig om te sê so ‘n koerant sal nie deel van die geel pers wees nie.

    Dit sal nie ‘n “Wat sê die sterre”-rubriek in hê nie.

    Die kanse is ook beter dat die lesers nuus sal kry oor die rits referendums en hofuitsprake in die VSA om gay huwelike in bykans elke deelstaat te verbied.

    Die lesers sal waarskynlik ook gelees het dat ‘n onlangse peiling getoon het dat die meeste Amerikaners nou vir die eerste keer sedert dit gemeet word, teen aborsies op aanvraag gekant is. Hulle sou waarskynlik ook gelees het dat Barack Obama nie net ten gunste van aborsies is nie, maar ook die sg, en grusame, “partial birth”-aborsies, maar die stryd om aborsies op aanvraag te stuit met 20 jaar teruggesit het.  Hulle sou ook waarskynlik gelees het dat mense eers na hulle vir Obama gestem het, van sy standpunt bewus geword het (hy het dit nie geheim gehou nie, maar die euforie het mense “blind” gemaak) en dan ook verstaan hoekom Obama se gewildheid so gou ‘n knou gekry het.

    Heel moontlik sou Suid-Afrikaanse lesers hulle nie nou in die een rubriek na die ander vasloop waarin mense soos Tim du Plessis en Max du Preez erken die huidige bestel werk nie, en dan baie hard moet dink om binne die beperkings van liberale denke oplossings te probeer voorhou. Oplossings wat buite my beperkte begripsveld val.

    ‘n Tipiese Christelike koerant verklaar homself polities onverbonde (en bedoel dit) en beywer hom vir sy eie standpunte. Hy span nie God as sy werktuig in nie, maar is eerder ‘n werktuig van God.

    Wanneer ‘n Christelike koerant wél begin kant kies, is dit gewoonlik in die konserwatiewer dampkring, spesifiek waar dit met morele politiek ooreenval. Een van die sigbaarste beleidseksponente hiervan is die fokus wat sulke partye op gesinswaardes plaas.

    Die Christenpolitiek maak weer deel hiervan uit. Breedweg val dit uiteen in Christelike volkseie, en Christen-demokrasie. ‘n Derde been, Christelik-nasionaal, het effektief “uitgesterf” weens assosiasie met oorle apartheid.

    Elkeen hiervan het weer verskillende manifestasies.

    Die hoofgroepering is die Europese Christen-demokrasie wat onder meer die regerende partye in Duitsland, Nederland en Vlaandere (en ook België) oplewer. Hulle is gesetel in wat genoem word “die Christelike tradisie” eerder as “die Christelike geloof.” Hulle neig dus ook om oop te wees vir Moslems, ateïste, agnostici en ander, maar met die kernelement dat dit geskoei is op waardes wat hul neerslag in Europa se Christelike tradisie het. ‘n Belangrike kenmerk van die Duitse CDU se beleid is die verskansing van die regte van groepe (inbegrepe minderheidsregte). Die feit dat Duitse staatskole verplig word om godsdiensonderrig aan te bied (maar dis nie verplig om dit te neem nie) is meer gewortel in ‘n afkeer van die morele verval onder die Nazi’s as in die godsdiens. Trouens, leerlinge kan uit ‘n lysie kies oor watter godsdiens hulle onderrig wil word.

    Dit staan waarskynlik op die teenoorgestelde pool van ‘n Suid-Afrikaanse party soos die ACDP wat effektief alles in Engels doen (behalwe naby verkiesings) en sedert die verlies van provinsiale setels met Afrikaanssprekende bekleërs ‘n grootlikse swye oor sake soos plaasaanvalle.

    Die kleiner Christen-Demokratiese Party is hier weer nader aan die CDU se oriëntasie ten opsigte van diversiteit en reik alle nuusverklarings tweetalig uit, en veroordeel alle plaasmoorde waarvan kennis geneem word.

    Alle Christen-demokratiese partye waarvan ek weet staan godsdiensvryheid voor, en almal voel sterk oor persvryheid – in der mate dat die huidige Vlaamse premier dit tevore as die vierde been van die regering genoem het.

    ‘n Interessante ander manifestasie is die kwessie van Christelike vakbonde, wat in die buiteland groot is en ‘n sterk teenwig teen sosialistiese vakbonde vorm. Hulle het ‘n baie groter missie in terme van die bevordering van die wel en weë van lede en hul gesinslede as die sosialistiese vakbonde.

    Waar hulle in Europa na-aan die Christen-demokratiese partye staan, staan die Suid-Afrikaanse weergawe, Solidariteit, eerder na-aan die Christelike Volkseie as die Christen-demokrasie.

    Ek het die vermoede dat die opkoms van Moslem-fundamentalisme te maklik na die Christendom geprojekteer word. Hoewel van die ekstremistiese groepe in Suid-Afrika op die oog af baie ooreenkomste met die Moslem-fundamentalisme het, is dit nie deel van die formele fundamentalistiese beweging nie.

    Waarteen ons moet waak is dat die situasie nie ontstaan waar twee pole ontwikkel nie – die wat soos George Claassen openlik ateïsties aan die een kant staan, en ‘n groep wat as volslae fundamentaliste op die ander kant staan nie.

    гайковертФильчаков прокурор харьков

  • Amerikaanse tea party – teeparty of politieke krag?

    Net so min as wat die Bostonse teeparty op 16 Desember 1773 ‘n werklike teeparty was, so min is die huidige Tea party-bewiging iets wat die wêreld kan ignoreer – al word ook hoe daarmee die spot gedryf.

    ‘n Onlangse peiling deur NBC News en die Walle Street Journal het 41 persent volwasse Amerikaners aangegdui dat hulle ‘n positiewe siening van die Tea party het, teenoor 35 persent wat ‘n positiewe siening van pres. Barack Obama se Demokratiese Party het. Die kritiese Washington Post meld dat steun hiervoor verlede jaar landswyd “ontplof” het.

    Die VSA word gekenmerk deur ‘n de facto tweepartystelsel, waar die Republikeine en die Demokrate sake uitspook. Daar is tallose ander partye, maar hulle word gewoon fyngemaal tussen die twee grotes, en is veral op nasionale vlak kwalik relevant.

    Amerikaners wend hulle dus tot ‘n groot mate tot lobbies. Dit is moontlik omdat Amerikaanse Kongreslede nie soos in Suid-Afrika tot koukusgerigte stemmery ingebind is nie. Van die lobbies funksioneer effektief soos politieke partye, het ‘n volledige beleid, genereer fondse en veldtogte, en besluit dan welke kandidate gesteun moet word, ongeag hul politieke party. Die saak, en nie die party nie, is wat saak maak.

    Een van die grotes is die Christian Coalition of America met sowat 4 miljoen ingeskrewe lede. Dit het ‘n volledige beleidstelling op sy webtuiste.

    Nou is daar die Tea party, wat as beweging beskryf word, en die “party” met ‘n klein letter geskryf word sodat dit nie met ‘n party verwar moet word nie.

    Die Tea party is gebore uit veral wit middelklas Amerikaners se keelvolheid vir oplopende staatskuld, veral noudat pres. Obama hard werk om ‘n tipe sosialistiese (welsynstaat) gesondheidsorgstelsel in te voer.

    Die Tea party word meer met die Demokratiese Party geassosieer, en het onlangs baie daartoe bygedra dat die Republikein,  Scott Brown, in wyle sen. Ted Kennedy se setel verkies te kry.

    Tog sukkel die Amerikaanse media nog om ‘n begrip te vorm van wat die Tea party werklik beteken. Juis weens die tekens dat dit ‘n “conservative revolution” kan wees, was die hoofsaaklik liberale Amerikaanse pers stadig uit die blokke om werklik kennis te neem, al was die sentimente wat dit onderlê al ‘n ruk lank teenwoordig.

    Een van die vroegste tekens dat die wêreld nie Obama se verkiesing tot president moes vertolk as ‘n besliste liberale stap deur die kiesers nie, was toe ‘n peiling kort na sy verkiesing gedui het dat die meeste Amerikaners sedert dit gemeet word, nou teen aborsies op aanvraag is. Tog het hulle kort tevore die stryd om aborsies op aanvraag tersyde gestel te kry, twintig jaar teruggesit deur Obama in te stem.

    Kort hierna het Amerikaanse deelstate op ‘n streep, die “liberale Ooste” ingesluit op enkeles na huwelike van dieselfde geslag aan die ban gedoen. Dit het dikwels gevolg nadat referendums afgedwing is.

    Op laas is Obama se gewildheid ook baie gou daarmee heen.

    Is daar ‘n Suid-Afrikaanse analoog?

    Die naaste onlangse weergawe is waarskynlik die Cope-euforie wat die beste opsie sou bied teenoor ‘n gegewe. Dit het sterk uit ‘n verkiesing getree al het erge krake reeds voor die verkiesing gewys, en terwyl dit duidelik was dat die party moeite sou hê om almal wat entoesiasties meegedoen het, beleidsgewys in te bind.

    Soos met Cope, is dit onseker hoe die “party” gaan reageer op sy  eerste nasionale konvensie wat gister begin het. Gaan die uiteenlopende sigbare leiers, wat Sahrah Palin insluit, mekaar genoegsaam kan vind om die eenheid te bewaar? Vroeë berigte dui op grootskaalse ongelukkigheid en beskuldigings, maar die harde feit is dat die 600 kaartjies (ja, konvensiegangers moet stywe bedrae opdok) uitverkoop en is talle ander daarom weggewys moes word.

    Of gaan hierdie “party” ook soos die Bostonse “tea party” in die see beland en daarna net as faktor in die geskiedenisboeke opgeteken wees?

    Al is dit iets wat iewers in die toekoms gaan platval, verdien hierdie “konserwatiewe rewolusie” meer aandag in di e Suid-Afrikaanse media.

    инвертор зарядное устройствоДанильченко Юрий Брониславович