Kategorie: Menings

Die vraag of die WPR goeie of slegte wetgewing is, is nie ter sake nie. Dit ís ongelukkig wetgewing. En dit is sonder twyfel ‘n wet waarmee President Obama in stryd verkeer. Die wet bepaal dat ‘n president militêre aksie moet staak binne 60 dae na die aanvang daarvan (of 90, indien die president in skrif “sertifiseer” dat vanweë ‘n “onvermydelike militêre noodsaaklikheid” die veiligheid van die Amerikaanse magte bedreig word). Die Amerikaanse Kongres is egter doodstil oor hierdie oorlog wat meer as 70 dae gelede begin het.

Alle presidente verafsku die eng voorwaardes van die WPR maar het nog altyd gesorg dat hulle optree “in ooreenstemming met” die vereiste verslagdoening elke 48-uur. Op 21 Maart, twee dae nadat die oorlog in Libië begin is, het Obama die Kongres in kennis gestel van die toe reeds ooglopende stap om dié olieryke land te bombardeer. Hy het belowe dat Amerikaanse bedrywighede daar “beperk in hul aard, duur, en die omvang” sou wees in diens van ‘n “beperkte en goed-gedefinieerde sending”. Die sogenaamde “goed-gedefinieerde” sending was oënskynlik om burgerlikes te beskerm; dit het egter intussen sonder enige verklaring skielik regimeverandering geword.

Op 28 Maart belowe Obama “die Verenigde State sal ‘n ondersteunende rol speel.” Maar die WPR laat presidente nie alle vryhede toe omdat die VSA ‘n  “ondersteunende rol speel” nie.

Op 20 Mei verklaar Obama dat sy land se “deelname” op “nie-kinetiese ondersteuning” berus (intelligensie, logistiek, brandstof) maar kennelik ook kinetiese aanvalle op Libiese lugverdediging en ander teikens van “die NAVO-magte”. Hy sê die Amerikaanse ondersteuning is “belangrik”, maar “ons neem nie meer die leiding nie.”

Dié stelling is erg misleidend. NAVO sal nie sonder Amerika optree nie, en sonder die VSA se ondersteuning, sou die Libiese veldtog nie kon voortgaan nie.

Senator Richard Lugar – vooraanstaande Republikein op die Foreign Relations Committee – het op 23 Mei in ‘n ontstoke brief aan Obama die president daarvan beskuldig dat hy geen van sy verpligtinge om die Kongres te raadpleeg “soos die WPR vereis” vervul het nie. Lugar beskuldig Obama ook daarvan dat hy die Kongres se goedkeuring onder ander voorwendsels verkry het. Dié beswaar is begroet met lang en uitgerekte verduidelikings oor hoe presidente oor sekere magte beskik en geen direkte antwoord nie.

Dit is egter ontoelaatbaar in die derde maand van ‘n oorlog wat Obama gesê het dae sal duur en nie weke nie, dat ‘n president nie eens antwoorde kan verskaf nie. Ongeag wat die Kongres besluit, is dit duidelik dat die oorlog sal voortgaan sonder die nodige wetlike goedkeuring. Die blote feit dat dit reeds op hierdie laat stadium met stilte begroet word deur die adminstrasie sowel as talle opposisielede, is die klinkklare bewys.

психофизиологическое исследование с применением полиграфаtopcargo отзывы

‘n Baie interessante stertjie wat algaande ‘n kernelement teen die beoogde wetgewing begin word, is die posisie van verklikkers, ook bekend as fluitjieblasers.

Ten spyte van omvattende wetgewing wat veronderstel is om verklikkers wat korrupsie en ander wanpraktyke in die ope bring te beskerm, bevind hulle hul in die praktyk dikwels as vry buit, en bly hulle in die slag.

Dit gebeur ondanks ‘n uiters belangrike en rigtinggewende saak in die arbeidshof waarvolgens ‘n minister, Panuell Maduna, in die slag gebly het. In 2006 het ‘n afgedankte adjunk-direkteur-generaal van die Justisie, MM Tshishonga, die destydse Minister, Maduna, en direkteur-generaal, Vusi Pikoli arbeidshof toe geneem en gewen.

Die feite van die saak is dat Tshishonga besef het Maduna bevoordeel ‘n vriend met likwidasietenders, en het dit sonder sukses eers by Pikoli, en later by dr. Essop Pahad, minister in die presidensie aanhangig gemaak. Toe al sy amptelike opsies uitgeput is, en hy self verskuif is, het hy die saak na die media geneem. Maduna se kop moes noodwendig rol, maar Tshishonga is afgedank. Die arbeidshof het egter beslis dat hy geen ander opsie gehad het nie. Pikoli het geweier om hom weer aan te stel, en het uiteindelik weer bloedneus gekry en Tshishonga het ruim kompensasie gekry.

Die probleem waarmee verklikkers te kampe kry, is dat hulle, om korrupsie aan die kaak te stel, dikwels van vertroulike inligting van hul werkgewer gebruik moet maak. Die uitlek van vertroulike inligting, bly volgens die arbeidsreg egter steeds een van die gronde waarop ‘n werknemer ernstige teenspoed kan kry en selfs ontslaan kan word, en so ‘n proses ontaard dikwels in ‘n baie moeilike en tegniese opweeg van regsbeginsels en belange. Openbare belang weeg byvoorbeeld swaar.

Die gevaar van die nuwe wetgewing is dat baie inligting nou amptelik geklassifiseer kan word. In ‘n hipotetiese geval, is daar ‘n korrupte ooreenkoms tussen ‘n staatsdepartement en ‘n privaat maatskappy wat vir die maatskappy ‘n groot tender besorg. Om te keer dat dit op die lappe kom, klassifiseer ‘n gemagtigde in die departement die inligting hieromtrent, en ‘n verklikker wat dit uitlap, kan tot 15 jaar agter tralies beland. Hy kan hom nie meer op openbare belang beroep nie.

In die praktyk gebeur dit dikwels dat verklikkers eers sukses behaal met die aanspraak van korrupsie as hy, soos Tshishonga, die media nader. Dié soort sake is die kos van die al skaarser wordende ondersoekende joernaliste van formaat. Maar ook hy kan sy ou dae agter tralies sluit.

Heel waarskynlik is Cosatu reg in sy aanname dat die grondwethof sulke wetgewing ter syde sal stel. Dit neem egter nie die kommer weg dat die regerende party so vasbeslote is om donkerwerk te verskans nie. Voeg hierby dat daar steeds deurlopende oproepe uit die ANC kom om die mediatribunaal in te stel.

Dit is nie heeltemal ‘n verrassing nie – iemand moet die blaam vir die ANC se effens swakker vertoning in die afgelope verkiesing kry, en die media is maar te dikwels ‘n gerieflike slaansak. Hierdie geveg geniet werklik baie aandag.

Wat egter nie minder belangrik is nie, is dat fluitjieblasers behoorlik en ordentlik beskerm moet word. Die Wêreldbank beskou korrupsie as die diefstal van ‘n land se toekoms, en die land kan nie ‘n kleptokrasie by sy – soos dr. Jakes Gerwel dit geleentheid gestel het – vrotsige regering bekostig nie.

пневмоинструмент этолобановский супермаркет класс

Die hoof van UNAids, die VN se Vigsprogram, Betrand Audoin, het egter pas in ‘n onderhoud met die BBC ‘n ongemaklike stelling gemaak – dat ‘n middel wat Vigs sal genees nog 25 jaar in die verskiet lê.

Die prentjie is gelukkig nie heeltemal so donker nie. Op die oomblik is daar verskeie middels op die mark wat as MIV-remmers bekend stel, terwyl anti-retrovirale middels vir byvoorbeeld verkragtingslagoffers goud werd is.

‘n Geneesmiddel bly egter uiters belangrik omdat daar statisties vir elke een persoon wat met behandeling met ‘n remmiddel begin, nog twee mense met die virus besmet raak. Veral Afrika word nog baie hard getref.

Binne ‘n omvattende bekampingstrategie maak hoë morele kodes en goeie inligting belangrike onderdele uit. Baie dikwels rysmier ander aspekte van so ‘n strategie weer juis hierdie elemente. So het die regering, veral aanvanklik, die doelpale oor die verspreiding van kondome ‘n paar keer verskuif nadat aangevoer is dat die kondoomstrategie juis immoraliteit in die hand werk, en dat dit die Vigsverspreiding aanhelp, eerder as beperk. Die teenargument is dat die land se morele standaarde in ieder geval so hopeloos is, dat die kondoomstrategie noodsaaklik is.

Vir diegene wat gehoop het dat ‘n geneesmiddel op hande is, of kan wees, en dat dit nou oor die beste bestuur van die gevolge handel tot dit ‘n realiteit word, is Audion se mening ‘n nugter wekroep. Dit gaan byvoorbeeld vir mediese fondse en staatsgesondheidsprogramme baie moeilik wees om die golf uit te ry sonder om die bottel iewers te laat bars nie, veral in lande waar die siekte hand oor hand versprei.

Dit is belangrik dat, wanneer rolmodelle vir die jeug gesoek word, nugter gedink word om die gevolge te voorsien. Indiskresie word nie maar weggestort nie, en immoraliteit is ‘n baie duur vryheid.

для развалАлександр Фильчаков прокурор

Hierdie waarheid geld ook die geloofwaardigheid van politici, en pres. Jacob Zuma is met sy pendeldiplomasie na Tripoli besig om presies hierdie boodskap weer te leer … of is dit nou al andersom?

Die Weste is nou te ene male al te veel keer deur die Libiese leier, kol. Muamar Kadhaffi, met sy blatante spekskietery ore aangesit. Nou hou hulle die voet op die petrolpedaal, by wyse van spreke, en maak dit duidelik Kadhaffi in die stoel is nie deel van enige toekomsplanne nie.

Teen dié vasbeslotenheid in, probeer die Afrika-Unie steeds iets vir Kadhaffi beding. Op die oog af lyk dit of die Afrika-Unie se optrede meer ‘n dunvellige reaksie is op die Weste wat tot die punt gevorder het waar die Afrika-Unie en sy slaphandbeleid geïgnoreer word.

Zuma se pendeldiplomasie was veronderstel om bietjie aansien in die Afrika-Unie te herstel. Suid-Afrika is immers ‘n lidland van Brics.

Behalwe vir die Brics-faktor is dit egter ‘n ope vraag of dit wys was om Zuma af te vaardig. Al maak Zuma daarop aanspraak dat hy vordering gemaak het, en dat Kadhaffi begerig is tot ‘n soort samewerking om die krisis te ontlont, sing die buitelandse pers basies net een deuntjie – Zuma het op dees aarde niks uitgerig nie. Die geluide wat Kadhaffi glo sou gemaak het, is boonop niks nuuts nie.

Dit is nie net Kadhaffi se reputasie as iemand wat maar losweg met die waarheid omgaan wat die skeptisisme veroorsaak nie. Zuma het self ‘n stewige hand daarin dat hy self nie as die mees geloofwaardige regeringshoof op die planeet beskou word nie. Sy jongste geloofwaardigheidsflater was die rug styfmakery oor die omstrede inligtingswetsontwerp, na voor die verkiesing reeds aangedui is dat sekere konsessies gemaak sal word. Die ANC se voorverkiesingshouding het die land reeds ‘n paar plekke op die internasionale persvryheidsindeks gekos, terwyl drukgroepe soos Freedom House ook na die jongste ommekeer sorg dat die wêreld goed ingelig bly oor vryhede wat op die altaar van politieke gedienstigheid geplaas word.

Die manier waarop Mugabe van Zimbabwe Suid-Afrikaanse regeringsleiers al jare lank vir die gek hou, knou die land se aansien. Dit word nie uitgekanselleer deur die hoflikheid van politieke protokol en ‘n koetsrit saam met die queen nie. In die internasionale politieke arena geld die doktrine immers ongenadig, dat state gelyk en ongelyk tegelyk is. Die “gelyk” is protokol-vertoon, en die “ongelyk” die ongenadige harde werklikheid waarmee veral die wêreldekonomie afreken.

In ‘n omvattende artikel in die Christian Science Monitor word ‘n insiggewende blik gegee van presies hoe belangrik die wêreld Suid-Afrika skat. Dié artikel handel oor Bric, met die enigste verwysing na Brics om te meld dat Suid-Afrika baie by die Bric-lande het om te leer. Verder word veral Sjina, Indië en Brasilië se rol om armoede teen te werk belig. Danksy die groei van die middelklas in hierdie lande word verwag dat die wêreld teen 2020 meer middelklas-burgers as armes sal hê. Die kriteria wat aan die middelklas gestel word, soos eie voertuie, TV en vele meer, herinner sterk aan wat in Suid-Afrika waarskynlik net aan die meer welgesteldes gedink word.

Suid-Afrika moet waak daarteen dat sy Brics-rol nie die internasionale beeld verwerf van ‘n vlooi wat op die Bric-olifant se rug ry, en dan boonop astrant, wanneer die olifant oor die brug loop, sê: “Sjoe, ons laat die brug darem kreun,” nie.

Om geloofwaardigheid te herwin sal Suid-Afrika veel meer moet doen as om bloot met regeringsleiers soos Kuba se Castro’s, Hugo Chaves, Kadhaffi en ander ongure karakters van die wêreld geassosieer te word. En as daardie muishondleiers boonop nog vir Zuma met donkie-ore toerus, het die land se beeld net verdere skade gelei.

сканер диагностическийтопкарго отзыв

Dit is die Republiek van Suid-Afrika wat op 31 Mei 1961 uitgeroep is.

Voor die mylpaal van ‘n halfeeu bereik kon word, het ‘n nuwe era gekom en is dit nie meer deel van die amptelike, kontemporêre geskiedenis nie.

Die waarde van die geskiedenis is egter dat deur dit te ken, kan die hede verklaar word. Belangrike lesse kan daaruit geneem word, en foute wat gemaak is, kan uitgeskakel word.

Die geheim is egter dat die geskiedenis objektief opgeteken moet word, en objektief vertolk moet word. Dit gebeur egter baie selde… dit word soms oorgeromantiseer, as satanies afgemaak, of as bloot onbenullig hanteer.

Die oorwinnaars skryf die geskiedenis, en juis oor die geskiedenis so ‘n belangrike bepaler en dryfkrag kan wees, word dit maar te dikwels geplooi om die hede te rig. Te dikwels word persepsies en retoriek deel van ‘n valse geskiedenisbeeld.

Die Republiek van Suid-Afrika het objektief veel prestasies uit sy eerste halfeeu van onafhanklikheid geneem. Die land het onder meer kernbomme gebou en die wêreld se eerste suksesvolle hartoorplanting gedoen. Voertuigbrandstof is uit steenkool vervaardig. ‘n Enorme pad- en spoorinfrastruktuur, ongekend op die vasteland, het tot stand gekom.

Foute is ook gemaak, en om bloot by een stil te staan: Voor Republiekwording is ‘n referendum gehou waar “ja” of “nee” gestem moes word vir ‘n republiek binne die statebond. Die “ja”-stem het naelskraaps gewen, en weens veral die stof wat Indië opgeskop het, is ‘n republiek buite die Statebond uitgeroep.

Waar die afwyking erken is, en verduidelik is, het die referendums sedertdien ook nie die beloofde gevolge opgelewer nie, maar is ook nie weer oop kaarte met die kieserspubliek gespeel nie.

Met die referendum oor die 1983-grondwet, is die skeptiese kiesers by herhaling verseker ‘n ja-stem sou slegs ‘n “ja” vir die driekamerparlement beteken. Opposisiewaarskuwings dat ‘n ja”-stem as ‘n “ja” vir hervormings vertolk sou word, is soos taks ergerlik as ‘n wolhaarstorie afgemaak.

Skaars was die uitslag bekend, of dit word as ‘n “ja” vir hervormings aangebied.

Met die Kemptonparkse onderhandelings is opnuut verseker dat ‘n “ja”-stem slegs oor voortgesette onderhandelings sou handel, en dat ‘n verdere referendum vir die goedkeuring van die uitslag sou volg. Ook hierdie ondernemings het op die ashoop van oneerbare politiek beland. Moreel gesproke is die vraag nie of dit pragmaties die regte ding was om die kiesers met donkie-ore uit te rus nie, die punt is dat politici ‘n beeld van oneerbaarheid van hulself help skilder het, wat in ‘n demokrasie ‘n land se aansien aantas.

Op die oomblik is daar weer ‘n reuse lawaai oor voorverkiesingsbeloftes dat die ANC belangrike konsessies aan die nuwe voorgestelde inligtingswet sou maak. Skaars is die stemme getel, of dit blyk dat dit ‘n wolhaarstorie was.

Verkiesings is sosiale kontrakte met die kiesers. Daar is gevalle waar verkiesingsbeloftes weens omstandighede buite die beheer van politici onuitvoerbaar is. ‘n Belofte dat nie teen ‘n buurland oorlog gevoer sal word nie, beteken niks as daardie buurland die oorlogsverklaring doen nie.

Politici se geloofwaardigheid is baie belangrik. Dit lyk of die blatante kluitjie wat Kaddfi se bewind aan Suid-Afrika en Oostenryk verkoop het oor die dood van die fotograaf Anton Hammerl, Kaddafi se bewind sy laaste belangrike vriende gekos het.

‘n Ongeloofwaardige regering gaan in die geskiedenis as ‘n narreregime op.

светильник настольныйтопкарго

Dit is sy uiteensetting van redes wat die hare laat regop staan.

Die staat het R26 miljard aan werkskepping geoormerk, maar, waarsku Finweek, die ANC het vyf nuwe wetsontwerpe op die tafel wat die hele oefening nie net kan verongeluk nie, maar die bestaande werksgeleenthede verder kan verongeluk. Al vyf wetsontwerpe is bedoel om die posisie van werkers wat werk het so te verskans, dat dit neerkom op die slag van die gans wat die goue eiers lê.

Dit word as die eerste beduidende, en die vlagskipwetgewing van die Zuma-bedeling beskou.

Hieroor is die ANC net so koppig as oor die woordverbreking oor konsessies oor die omstrede inligtingswet.

Boonop is Vavi en die ANC ewe vasbeslote om rasgedrewe affirmative action – dus in teenstelling met regstellende aksie – onbepaald te laat voortduur.

Kan Suid-Afrika in sy benarde werkloosheidsposisie nog verdere ekonomies-stremmende maatreëls bekostig? Wat rigiede arbeidsbedelings betref, kom Suid-Afrika 135ste uit ‘n moontlike 139 lande. In terme van lone teenoor produktiwiteit, 121ste uit 139. Die kort antwoord is dat dit invoere teenoor plaaslike vervaardiging bevorder, en om handelsbtrekkinge en diplomatieke bande te smee met lande waar werkers uitgebuit word, beteken Suid-Afrika skiet teiken na sy eie voet.

Vavi verwys ook effens terloops na die politiek-inkorrekte kwessie, die sosio-ekonomiese dispariteit in die land. Volgens verskeie bronne is Suid-Afrika die land met die grootste gaping ter wêreld, en dus teoreties met die grootste rewolusionêre klimaat. Ongelukkig maak Vavi hiervan ook grootliks ‘n rassekwessie, hoewel hy darem tot sy krediet ‘n ligte pikhoutjie na die swart soustreinryers inkry. Hy versuim om te meld dat hy self een is.

Die ANC se houding teenoor die inligtingswetsontwerp is as een van drie redes genoem waarom Suid-Afrika verlede jaar op die persvryheidsindeks getuimel het. Die ander is die voorgenome mediatribunaal en Julius Malema se onbeskofte optrede teenoor ‘n BBC-joernalis. Omdat persvryheid internasionaal as so ‘n doeltreffende meganisme teen korrupsie beskou word, bepaal ‘n land se posisie op dié indeks die land se posisie op die korrupsiepersepsie-indeks. Dit het weer ‘n regstreekse invloed op die beleggersvrertroue-indeks.

As Julius se uitbarsting teenoor die BBC-joernalis dus die land soveel skade kan berokken, kan die impak van die ANC se nasionalseringspraatjies skaars ingedink word. Dat die DA nou ook die Freedom Charter omarm, die dokument waaruit die nasionalisering van myne en banke, en drakoniese landboumaatreëls geput word, is ook nie gerusstellend nie.

Die teikenskietery na die eie voet neem dus in omvang toe. Meer en meer mense sit daagliks langs strate en wag op stukwerk, ook op verkiesingsdag.

Vavi se oordeel laat hom vieslik in die steek om self met sy impak op arbeidswetgewing werksgeleenthede nek om te draai, en dan opstandspraatjies oor die gevolge te maak.

мультимарочные автосканерыФільчаков прокурор

Verslaggewers sonder Grense het reeds voor die konsessies Suid-Afrika laat tuimel op die persvryheidsindeks, en dié wetsontwerp as een van die redes daarvoor aangegee. Die ander redes was die voorgenome mediatribunaal en Julius Malema se optrede teenoor ‘n BBC-joernalis.

Mediavryheid bly een van die hoekstene van demokrasie, en is ‘n belangrike maatstaf om ‘n land se verbintenis tot die stryd teen korrupsie te meet.

Daar is egter ‘n mate van pikantheid oor die oorde waaruit die grootste ontsteltenis nou kom.

Juis omdat die media so ‘n integrale deel van die demokrasie is, word strepe ontledings ook nou gedoen om te kyk watter rol die media gespeel het om veelparty-demokrasie te bestendig. Of, soos die regering dit graag stel, ‘n diversiteit menings in nuusdekking te bied. Die internet maak dat dit ook nie so danig moeilik is om veral die gedrukte media te ontleed nie.

Sonder om bevindings vooruit te loop, is dit duidelik dat kleiner partye gereeld goed gesnoep is. Een van die groot koerantgroepe het selfs bo-aan sy politieke beriggewing op sy internet-weergawe ‘n lysie van partye, asof dit al is wat deelgeneem het. Van die partye op die lysie het egter swakker gevaar as partye wat nie die lysie gehaal het nie, dus word vrae gevra of iets soos ideologie, eerder as vermeende steun, ‘n rol gespeel het by daardie keuse.

‘n Christen-party, wat effektief deur daardie groep geïgnoreer is, het wel swak gevaar, maar anders as die ander klein partye nie steun ingeboet nie. Dié party het met sy mediaverklarings gereeld SAPA gehaal, en selfs die media in die buiteland, was gereeld op radiostasies onder meer danksy die feit dat al hul mediaverklarings van Afrikaanse teks voorsien is, en het ook met reëlmaat groot koerante in ander groepe gehaal. Dié party het selfs meer dikwels – via SAPA – dekking in Son gekry as die Afrikaanse koerante in dieselfde omgewing.

Dit is uiteraard hierdie mediagroep, synde in privaat besit, se reg om partydig te wees.

Dit spreek vanself dat kleiner partye – ook wat die aanwending van hul beperkte fondse betref – hulle sal toespits op die media wat hulle nie stief behandel nie, en die internet asook verwante tegnologie. Min partye sal dit waag om die media met wie hulle ongelukkig is aan te durf, want niemand wen ‘n geveg teen hulle wat hul ink by die vat aankoop nie. En hoe meer mense hulle na ander nuusbronne wend, hoe meer begin vra hoe dit moontlik is dat Suid-Afrikaners in die duister is oor verwikkelinge rondom moontlike Skotse onafhanklikheid, dat die liberaliste in Kanada op hul baadjie gekry het, en vele meer. Te midde van Afrikadagvieringe was nuus oor noordelike Soedan se besetting van die Abyei-streek, en die gevaar wat dit vir die skikking inhou, wêreldwyd reeds groot nuus voor dit op beperkte skaal die Suid-Afrikaanse media gehaal het.

Die media wat ideologiese selfsensuur toepas, of soos Rhoda Kadalie dit stel, meedoen aan die diktatuur van die liberalis – politieke korrektheid – is dit aan die stryders vir persvryheid buite die media verskuldig om nie net persvryheid te koester nie, maar dit wat daar reeds of steeds is uit te leef. Anders beteken persvryheid niks. Dan word demokrasie deur ‘n idiotekrasie vervang waar kiesers in onkunde hul kruisies gaan trek en ander besluite neem. Dan sal hulle vatbaar bly om stemvee te word vir rasse-opsweping soos wat die ANC nou gedoen het, eerder as om sinvol vir beter dienslewering of selfs hul eie beginsels te stem.

Terwyl partye nou hul dankies in massaversending aan die media stuur oor nuusdekking tydens die verkiesingsveldtog, is daar sommige media wat spesiale, persoonlike oproepe van dank kry. In hierdie demokrasie is almal gelyk en ongelyk tegelyk.

потолочные точечные светильникиФильчаков прокурор харьков

Terwyl Suid-Afrika verkiesing gehou het, het die wêreld daarbuite nie gaan stilstaan om te kyk wat hier gaan gebeur nie – al is daar hier te lande politici wat meen Suid-Afrika is die wêreld se stert wat die hond swaai.

Die Ivoorkus se presidentsverkiesingsafloop het byvoorbeeld amper ongesiens afgeloop, hoewel daardie land nog ‘n lang pad het om te loop om behoorlik te stabiliseer.

Danksy die nuus oor die dood van die Suid-Afrikaanse persfotograaf, Anton Hammerl, het Suid-Afrikaners bewus gebly van die Navo-ingryping in daardie land. Sake het ver van afgekoel, en gisteraand is die swaarste lugaanvalle van die konflik op Tripoli gedoen.

Libië is egter nie al Arabiese land waar die Arabiese domino-rewolusie voortduur nie. Verskerpte sanksies is byvoorbeeld pas teen Sirië ingestel wat nou ook die hardvogtige president insluit. In teenstelling met die Libiese rewolusie is die Siriese vir die Amerikaners min of meer ‘n gebeurde buite die openbare oog, met die fokus op pres. Barack Obama wat nou skynbaar teenstrydige uitsprake oor Israel en die Palestynse kwessie maak. Na hy Israel laat regop sit het met ‘n vermaning om na die grense van 1967 terug te keer, het hy nou weer op sy Europese ekskursie uitsprake teen die gedagte van ‘n Palestynse staat gemaak – hy noem die gedagte aan ‘n Palestynse staat ‘n misplaaste poging om Israel te isoleer. Die lobbies het gepraat en die verkiesing kom nader.

Sirië is waarskynlik die land waar die VSA se buitelandse beleid die mees skisofreniese karakter aanneem – deur dit as terroristestaat te verklaar, maar dan ook diplomatieke betrekkinge aan te knoop.

Tog het die Amerikaanse pers ‘n groot belangstelling in wat in die verarmde Yemen aan die gebeur is. Die derde poging om ‘n ooreenkoms met die hardkoppige president te sluit, is dramaties nek omgedraai toe van sy lojaliste tot die tande gewapen die ambassadekompleks van die Verenigde Arabiese Emirate beset het. Verskeie lande se ambassadeurs en ander diplomate, ook van die VSA en die Europese Unie was in die kompleks om getuies te wees van die ondertekening van die vredesakkoord.

Yemen is strategies belangrik, al is dit ook net oor sy ligging. Dit is ook oorkant die seestraat waar Somalië aan die anderkant as staat ingeplof het, en ‘n seerowersnes geword het. Aden, aan Yemen se kant, was juis eeue lank ‘n seerowersvesting.

Yemen se weermag word beskryf as ‘n versameling uiteenlopende stam-vegters wat slegs ‘n uniform deel. Die land was jare lank in twee vyandige state, Noord- en Suid-Ymen verdeel, en dit gaan nie veel kos om die staat wat in ieder geval in ‘n deurlopende stryd teen gewapende stam-opstandelinge gewikkel is, te laat inplof nie.

Jare lank is pres. Ali Abdullah Saleh as die gom beskou wat alles in die land min of meer aanmekaar hou, en is hy daarvoor met miljoene dollar uit die VSA beloon. Hy word egter toenemend deel van die probleem, eerder as die oplossing.

Die probleem met suiwer belangepolitiek is dat belange te dikwels deurmekaar vervleg en teenstrydig raak, en hoe minder konsekwentheid, hoe beter is die kanse dat ‘n land kan vasbrand. Daarenteenoor het Suid-Afrika ook geleer dat konsekwente stille diplomasie die geneigdheid het om die land konsekwent irrelevant op die diplomatieke toneel te maak.

vibia amebaФільчаков Олександр Васильович прокурор

In ander Europese lande meer suid, is daar Oostenryk en Hongarye wat skaflike regse bewegings huisves.

Die land wat onlangs in die nuus was, is Finland, waar die Ware Finne van nêrens af na vore gekom het na die verkiesing van 17 April. Hulle is tans byna op ‘n gelyke voet met Finland se drie vernaamste partye.

Finland se hoofstroom-politici het erken dat die Ware Finne hier is om te bly. Alhoewel hulle ‘n anti-immigrante houding inneem, is hulle vyandigheid teenoor die Europese-Unie en veral hulp aan armer suidelike lede die party se slagspreuk.

Die party se invloed is reeds sigbaar met die harde manier waarop die Finse regering in die afgelope Euro-sone-onderhandelings opgetree het.

Die Deense Party van die Volk is ‘n ander regse party om dop te hou. Onder dié groepering se invloed op die minderheid sentrum-regse koalisie die afgelope dekade het Denemarke se immigrasiebeleid in een van Europa se strengste verander.

Die leier, Pia Kjaersgaard, word dikwels Denemarke se magtigste vrou genoem, magtiger as die koningin. Hulle het onlangs gevra vir die verbod op doelgeboude moskees en dat psalm-sing in die skole verplig moet word. Hulle hoop om goed te doen in die verkiesings wat in November gehou word.

Hul Sweedse eweknieë, die Sweedse Demokrate, het sukses behaal in ‘n algemene verkiesing verlede September. Vir hulle eerste toetrede tot die parlement was hulle uitgedos in die Sweedse volksdrag. Daar was spekulasie dat hulle ‘n bondgenoot van die regering kon word. Maar in teenstelling met hul Deense broers, word hulle vermy deur ander partye. Erik Ullenhag, Swede se integrasieminister, het hulle van onverdraagsaamheid en Moslemhaat beskuldig. Maar hulle gewildheid hou.

In Nederland is die anti-immigrante PVV en sy leier, Geert Wilders, nog steeds gewilde nuus, ten spyte van swak prestasie in onlangse provinsiale verkiesings.

Sy kritiek van ministers kan vernietigend wees, maar is beperk tot persoonlikhede, of kwessies wat buite die regeringsooreenkoms wat hy geteken het, val. Die PVV speel egter nog steeds die anti-Moslemkaart met sukses.

Sedert 2009 het die Britse Nasionale Party verteenwoordiging in die Europese Parlement en die Vlaams Belang bly ‘n krag in België se disfunksionele politiek.

базальт для бани ценаданильченко юрій Харків

Die VSA se skynbare tweepartymodel word gereeld as voorbeeld voorgehou oor hoekom dit in Suid-Afrika ‘n bate is. Ook dui dit op ‘n reuse staatkundige onkunde en naïwiteit.

Demokrasie behels benewens ‘n kiesstelsel, ook aspekte soos mediavryheid, die onderskeid tussen staat en regerende politieke party, toenemend ‘n staatkundige voorsiening vir minderheidsregte, en ‘n behoorlike funksionering van die trias politika.

Om die Suid-Afrikaanse politieke landskap enigsins met dié van die VSA te vergelyk verklap ontsaglike politieke naïwiteit. Die VSA is ‘n federale bedeling waar die Kongres oor beperkte sake hoegenaamd ‘n sê het, waaronder buitelandse sake, verdediging en sekere maatskaplike aangeleenthede. Sake soos die onderwys en ander saakmakende aangeleenthede word in die wetgewende liggame van die deelstate of op laer vlakke beheer. Uiteindelik word tot die sheriffs en talle ander openbare figure verkies.

Die vernaamste onderskeid is egter dat die VSA nie die koukusgebondenheid ken wat Suid-Afrika ken nie. Die gevolg is dat belangepolitiek grootliks in belangegroepe, lobbies en soortgelyk gesetel is. Die Christian Coalition of America het byvoorbeeld 4 miljoen opbetaalde, ingeskrewe geledere, maar dit het ook ‘n volledige beleid nes enige politieke partye. Dit gee steun aan kandidate wat dié liggaam se beleid ondersteun. In die jongste verlede, veral na die verkiesing van Barack Obama, neig dit om openlik pro-republikeins te wees, maar veel meer gekwalifiseerd as die onlangs-geskepte Tea Party-belangegroep wat in die mid-termyn-verkiesing Obama se ondersteuners bykans voor die voet ‘n liederlike drag slae toegedien het.

In Suid-Afrika, met sy omvang van korrupsie, en die feit dat handelsmisdaad jaarliks met 10 % toeneem, is so ‘n stelsel vir die voorsienbare toekoms ondenkbaar. Trouens, die VSA werk deurlopend hard aan die toestop van skuiwergate om Kongreslede te laat swig voor die geleenthede wat koukus-onverbondenheid bring.

Sowat ‘n jaar gelede het Rhoda Kadalie ‘n artikel geskryf waarin politieke korrektheid die diktatuur van die liberalis genoem word. Dit word geïlustreer deur die bykans volledige onbewustheid van Suid-Afrikaners oor die politieke afvalligheid in Suid-Afrika van internasionale verwikkelings, soos dit in Skotland, Nederland, België, Finland, Kanada en die VSA manifesteer om maar ‘n paar te noem. Hoeveel Suid-Afrikaners dra byvoorbeeld kennis daarvan dat Skotland oor 5 jaar volgens huidige verwikkelings weer ‘n onafhanklike staat kan wees? Hoeveel Suid-Afrikaners dra kennis daarvan dat die Liberale Party in Kanada, wat eens vir die vorige Suid-Afrikaanse regering soveel grys hare besorg het, in die jongste verkiesing bykans tot irrelevansie gekrimp het?

Die werklikheid is dat Suid-Afrika steeds sowat 30 jaar agter is. Die politieke dam is aan sy humanistiese kant – die liberaal- en sosiaal-demokratiese, totaal oorbevolk, terwyl die res, waar ‘n mens normaalweg soos in Europa die Christen-demokrasie sou aantref, is in wese onbevolk. Trouens, in Europa kom Christen-demokrasie nou ook al onder druk, maar nie vanaf die liberaliste nie. Dit kom uit die geledere van polities-konserwatiewe partye.

Die uitkristalisering van ‘n tweepartybedeling in Suid-Afrika is eerder ‘n tragedie as bate. Hopelik dui dit op ‘n spontane teenreaksie op die onnatuurlike beergreep wat die ANC op die politieke toneel het, en dat dié se steun min met beleid of prestasie te make het. Kiesers stem dus vir wat hulle as pragmaties beskou, eerder as beginsels. Hulle leen, as’t ware om Helen Zille se oproep te gebruik, hulle stemme vir die DA. Wanneer die onnatuurlike situasie verby is, sal hulle vermoedelik weer vir hul beginsels stem.

Die ander moontlikhede hoekom die DA soveel van die nispartye se steun opgeslurp het is die groei van beginselloosheid – ook oor sake van godsdiensbelang, of ontsaglike politieke en staatkundige oningeligtheid.

In gisteraand se Kommentaarprogram op RSG is juis versoberend gemaan dat die DA langs hierdie weg nie veel verder hond-haaraf gaan maak nie. Die deelnemers het daarop gewys dat die DA nog verder sosialisties sal moet neig, en dat dit sy konserwatiewer kiesers sal moet opoffer. Gegewe die feit dat die DA reeds die Freedom Charter met sy grondgryp-metodiek en nasionalisering van banke en myne omarm, en die nalatenskap van Nelson Mandela wat kommuniste in sy kabinet ingesluit het opeis, is nog verdere sosialisme-neigings moeilik om in te dink. Dit het juis reeds die ID, wat nog kort gelede homself as liberaal-soasialistiese party beskryf het, opgeneem.

Die Afrikanerbond het die naweek ‘n verklaring uitgereik waarin die Menseregtekommissie looi omdat dié woord breek en voete sleep rondom die klagtes van haatspraak wat die AB en honderde ander groepe en individue teen Julius Malema gelê het. En die politieke partye wat hierdie Malema-vasvat-sentimente ondervang tel nié onder die partye wat nou grootskaals Suid-Afrikaners se steun gekry het nie.

‘n Tweepartybedeling is ‘n ernstige terugslag vir demokrasie in Suid-Afrika.

spravka Данильченко Юрий Брониславович

Tydens sy verkiesingsveldtog het die Demokratiese Alliansie aangevoer dat Kaapstad oor ‘n beter diensleweringsmodel beskik, veral wanneer dit vergelyk word met Johannesburg.

Die finansiële data vir Suid-Afrika se grootste metro, dui daarop dat Kaapstad se leweringsrekord meer dubbelsinnig is as wat die DA impliseer.

Terwyl Johannesburg met R6 440, meer per inwoner spandeer as Kaapstad met R5 553, betaal die wit plaaslike belastingbetaler reeds meer in Kaapstad as hul Johannesburgse eweknieë.

DA-ondersteuners verdedig dié duur dienste aan wit inwoners deur te wys daarop dat wit inwoners in die stad van die rykste in Suid-Afrika is met ‘n gemiddelde inkomste van R43 000 per kapita.

Natuurlik maak die party ook staat op ‘n versweë rassestereotipe uit die dae van apartheid, naamlik dat “wit” beheer beter is as “swart” beheer. Maar in werklikheid is daar nie soveel “wit” beheer as wat die DA aan hulle kiesers verkoop nie. Om swart steun te kan behou, moes die DA reeds poste uitdeel om hul swart en bruin stemvee tevrede te hou.

Trouens die DA het ‘n Kaapstad by die ANC geërf wat eintlik onder wit beheer was. Die hoofsweep en destydse onder-burgemeester Pierre Uys het ‘n stad onder sy bestuur nagelaat wat ‘n top kredietgradering ontvang het.

Die DA het dus ‘n goedbestuurde stad met stabiele inkomstestrome en ‘n gesonde bankrekening oorgeneem. Die party het intussen daarop verbeter deur wit inwoners se beursies te troef en allerlei bedenklike lenings aan te gaan vir stemwerwing.

Die bendegeweld, dwelmmisbruik en sekstoerisme floreer steeds in Kaapstad onder DA-beheer. Klinieke en hospitale behandel oor naweke deesdae veral skietwonde, soos ‘n Meksiko in wording.

Kaapstad se verbintenis tot die invordering van uitstaande skuld is prysenswaardig, maar in werklikheid is die invordering in die grootste vyf metro’s almal bo 90%; en Johannesburg se insamelingskoers is soortgelyk aan Kaapstad se 94%.

Elke metro staan voor ‘n reeks uitdagings, sommige weliswaar groter as ander, maar die finansiële data toon dat daar geen metro is wat dramaties beter doen as enige ander nie.

Die DA en Media24 het egter daarin geslaag om soveel paniek oor die wanorde in ANC-stadsrade te saai, dat elke stedelike wit kieser die hasepad stemlokaal toe gekies het om die komende wanorde te probeer tem. In landelike gebiede waar daar werklik rioolriviere deur die strate vloei, ironies genoeg, het die DA sleg gevaar.

Trouens, die uitdagings wat stede in die gesig staar bly dieselfde: om die fyn balans tussen beperkte bronne van inkomste en ‘n nimmereindigende lys van prioriteitete te handhaaf.

Arm mense gaan nooit in staat wees om vir dienste te betaal nie en nie die DA of ANC gaan dit kan eis nie. Hierdie werklikheid gaan uiteindelik moet insink by die wit belastingkoei wat hoop die DA trek ‘n diensleweringshaas uit die hoed.

кардиган для девочки видеоданильченко юрій броніславович компромат