Rubrieke Archives - Page 124 of 214

In die volgende verkiesing gaan ek vir die ANC stem

Verbaas? Moenie wees nie.

Charles de Gaulle het China gehelp om die atoombom te bou. Gevra waarom, het De Gaulle geantwoord dat hy presies gedoen het wat Napoleon gedoen het, naamlik om een vyand te versterk met ‘n strategiese doelwit teen ‘n ander, sterker vyand in die oog. Toe Frankryk tydens die Koue Oorlog met ‘n vyand, Rusland, gekonfronteer is, het De Gaulle se gee van die bom aan China vir die Russe as’t ware ‘n tweede kopseer, buiten die Weste, veroorsaak.

Op hierdie stadium is daar twee partypolitieke vyande van die blanke en veral Afrikaners, waarvan die gevaarliker een die DA is. Die DA is nie sterker in terme van die aantal stemme wat hy kry nie, maar wel gevaarliker agv die skade wat die valse verwagtinge wat die DA skep, Afrikaners se saak berokken. Soos onder andere Dan Roodt anderdag geskryf het, is daar in terme van beleid en ideologie min te kies tussen die DA en ANC. Inteendeel; die DA is nie eens die ANC Lite nie, hy is sommer die ANC Concentrated. Die DA en ANC val byvoorbeeld oor mekaar om sogenaamde helde van die sogenaamde struggle vir hulself toe te eien. Wie weet; miskien word die tans werklose sogenaamde struggle-held Robert McBride nog die DA se verkeershoof in Midvaal, indien nie sommer burgemeester nie.

Waarom die DA egter baie meer skadelik is as die ANC, is dat selfs die mees oningeligte blanke kieser baie goed verstaan waarmee hy te make het in die ANC. Julius en Jimmy maak geen geheim van hulle anti-blanke gevoelens nie. Die DA, daarenteen, is ‘n paaimiddel en fopspeen vir die blanke potpaddas, aan wie daar vertel word: “Julle kan – stem net DA!” Die meerderheid blanke kiesers wat vir die DA stem, het egter geen benul van die ware feite oor die DA se ideologie nie. Voer gerus die volgende eksperiment uit, as julle my nie glo nie: Wanneer jy en jou bure volgende keer om die braai staan en mor oor sportkwotas of regstellende aksie, vra vir hulle wie het vir die DA gestem. As jy dapper voel, noem dan dat die DA-stemmers logieserwys nie mag kla nie, siende dat hulle vir ‘n party gestem het wat regstellende aksie ondersteun en dat hulle self regstreeks skuldig is aan anti-blanke diskriminasie en rassisme.

Meeste blankes het veral nie enige begrip vir die demografiese realiteite van Suid-Afrika nie, om nie te praat van die stempatrone onder Afrikane nie. Robert Mugabe word nie slegs verkies omdat hy verkiesings bekook nie. Baie Sjonas in Zimbabwe stem steeds vrywillig vir hom. Negentig persent van swartes het onbeskaamd vir Obama gestem in die VSA. Swartes, anders as blankes, het geen gewetenswroeginge daaroor om vir hul eie ras te stem nie. Die links-liberale media (is daar enige ander soort in SA?) het dus die DA se blatante leuens baie suksesvol aan blanke Afrikaners oorgedra, wat gelui het dat die DA kwansuis Pretoria en Johannesburg, asook byvoorbeeld Potchefstroom, sou kon beheer, as alle blankes net sou saamstaan. Indien nie met 2011 se verkiesing nie, dan in 2014. Dit was en bly loutere snert, en kom neer op die doelbewuste misleiding van die blanke kieser.

Die werklikheid oor die pas afgelope verkiesing is bloot dat die DA kleiner partye met sy doelbewuste veldtog van waninformasie gekannibaliseer het en dat Manyi se uitlatings bykans al die bruin kiesers in die DA se kraal gejaag het, maar nie hond haaraf kon maak in die noorde van die land waar die groot meerderheid blankes en Afrikaners woon nie. Daar is geen salf te smeer aan ‘n 85 tot 95% swart meerderheid in baie gebiede in die noorde van die land nie, en ook nie aan Afrikane se stempatrone nie. Die DA kan slegs wen waar blankes plus bruines ongeveer dieselfde aantal of meer kiesers het as wat daar swartes is, dws meestal in die Weskaap. Selfs die DA se oorwinning in Soweto, waarop die DA so trots is, was in ‘n kieswyk wat deels in ‘n kleurlinggebied was. Om dit in perspektief te stel: Selfs al het ál die VF+ se 150 000 kiesers van 2009 na Pretoria verhuis, en almal DA gestem, sou die ANC steeds in Pretoria gewen het. Die waarskuwings téén kleiner partye was kennelik effektief as politieke strategie om kiesers te mislei om vir die DA te stem, maar het op dees aarde niks aan die lot van blanke kiesers in Pretoria, Johannesburg, op die Oos- of Wesrand, in Durban, Potchefstroom, Bloemfontein of bykans elke ander plek buite die Weskaap gedoen nie, ook nie eens in Port Elizabeth nie, die DA se propaganda ten spyt. Die DA kan ook nie op nasionale vlak wen nie, want tagtig persent van die nasionale kieserskorps is swart.

Soos die Nazi’s egter baie effektief getoon het, word ‘n leuen wat oor en oor herhaal word, byvoorbeeld dat die DA binne jou of my leeftyd die land sal regeer, mettertyd vir die waarheid aangesien. Sodoende word die blanke die valse versekering gegee dat, as hy net lank genoeg vasbyt, daar hoop is vir hom as blanke op ‘n beter toekoms. Dis eenvoudig nie waar nie. Die DA gaan nie binne ons leeftyd ‘n verkiesing wen nie, selfs al maak hy een van sy sogenaamde struggle-helde (Robert McBride?) die leier. Die DA sal moontlik elke keer ‘n paar persentasiepunte steun kry, of miskien effens krimp soos wat die bruines van Manyi se beledigings vergeet, maar die fopspeen van “Ja, ons kan, volgende keer!” gaan telkens in die blanke kieser se mond gestop word om hom te paai.

Bostaande is presies waarom ek volgende keer, as ek gaan stem, eerder vir die ANC sal stem. Dit sal my klein, eenman- strategiese bydrae wees om blankes van hulle wanopvattings oor die demografiese en politieke realiteit van Suid-Afrikaanse te genees en om ‘n bietjie broodnodige skokterapie toe te pas.

casino games with free bonus topcargo кидалы

Anderkant die longdrop – ontledings van die verkiesing

Soos gebruiklik is daar ‘n stel feite oor wat met ‘n verkiesing gebeur het, en ‘n klompie meer uiteenlopende vertolkings. Die vertolkings kan in politiek-korrekte en politiek-inkorrekte vertolkings verdeel word.

Die verwikkelinge en faktore oor wat kiesers tussen twee verkiesings beïnvloed, is gewoonlik die veld van die politieke sosioloog. In ‘n diverse en heterogene land soos Suid-Afrika speel politieke antropologie ‘n baie groot rol, en ‘n party wat dit die beste verreken, en ook interkulturele kommunikasie die doeltreffendste kan inspan, gaan groot voordele trek. Weens politieke korrektheid moet die interkulturele karakter van hierdie kommunikasie egter subtiel genoeg wees dat dit nie die idioom waarbinne die groot media funksioneer aantas nie.

Kort voor, en tydens die verkiesing slaan ‘n ander faktor toe – die politieke psige van die kiesers. Dit is dan wanneer die objektiewe faktore wat vir jare sedert die vorige verkiesing sake oorheers het, plek maak vir ‘n skynbare emosionele instink wat min met werklikhede en beginsels te make het.

Die eenvoudige antwoord is dat omdat dit oor politiek handel, politieke korrektheid ‘n groter realiteitsfaktor as andersins is. Sonder om die politiek-inkorrekte te verreken, is ‘n ontleding egter onvolledig.

Omdat die publiek sedert die eerste uitslae bekend geword het, deur die politiek-korrekte redes gebombardeer is, word hier op die politiek-inkorrekte, en dus minder populêre gefokus.

Die politiek-inkorrekte faktore word grootliks gestaaf uit syfers wat Mari Harris, direkteur van Ispos-Markinor verskaf het ‘n dag na die stembusse gesluit het. Die uitslag was toe reeds byna ‘n voldonge feit.

Die kort antwoord is dat die DA se verkiesingsveldtog self nie ‘n baie groot rol gespeel het in die groei wat dié party getoon het nie. Die uitslag is ‘n kieserreaksie op die ANC se rassebenepenheid in die verkiesingsveldtog – ‘n perd wat die ANC self nie behoorlike beheer oor gehad het nie. Die ANC het geen ander keuse gehad nie omdat hy immers ‘n liederlike druipsyfer oor dienslewering het – dit waaroor munisipale verkiesings werklik saak maak.

Deur die kiesers rassegepolariseerd te kry, kon die ANC grootliks daarin slaag om sy steun onder swart kiesers te behou. Die effense verswakking is grootliks aan die wegblystem te wyte, terwyl Cope as nuweling in munisipale verkiesings, ook ‘n ietsie daarmee te make het.

Die ANC het ook die prys betaal vir iets wat ook verswyg word vandat dit in die politiek-inkorrekte vakkie geplaas is – die Jimmy Manyi-uitsprake wat bruin meningsvormers ‘n ruk lank laat moord gil het. Boonop het die ANC-geledere om Manyi gesluit. Manyi se uitsprake het ook nie in ‘n lugleegte gestaan nie – daar is steeds sterk wantroue sedert die tyd onder ANC-bewind bruin mense wat lank op waglyste vir huise, verbysterd moes sien hoe nuwe inkommers uit die Transkei sommer gou-gou, en voor die bruin mense op die lyste, geholpe raak. Tog dui die ANC aan dat die party nie verstaan wat nou met die bruin kiesers aangegaan het om hulle die rug toe te keer nie.

Die DA se skerp groei dui eerder op die wegsuig van steun by ander, veral kleiner partye, in so ‘n mate dat Suid-Afrika nou naby aan ‘n de facto tweeparty-outokrasie beweeg. Volgens Harris (die presiese syfers word nie verskaf nie omdat dit nie behoorlik empiries gemeet is nie), was meer as die helfte van die DA se kiesers Engelssprekend. Sowat ‘n kwart was Afrikaanssprekend, en sowat 20 persent praat ‘n swart Afrikataal as huistaal.

Die DA se tipiese profiel het dus min verander.

Die feit is dat Cope, ten spyte van sy ernstige probleme in die aanloop tot die verkiesing, en die feit dat dit deur die media afgeskryf is, nog betreklik beduidend uit die stryd kon tree waar ander kleiner partye met veel minder teenspoed, sleg gevaar het. Die afleiding wat hieruit gemaak kan word is dat Cope ‘n veel natuurliker afsetpunt vir ontevrede swart kiesers is as die DA.

Die DA het alles in die stryd gewerp om swart steun te werf. Dit het onder meer openlik verklaar dat dit die Vryheidsmanifes onderskryf, wel wetende dat die bepalings oor grondgryp en die nasionalisering van banke en myne nie oral ewe goed ontvang gaan word nie. Die DA het homself as die ware erfgenaam van Nelson Mandela voorgehou, terwyl Mandela onder meer met die aanstelling en volharding met ministers soos dr. Bengu by onderwys, en Nokosasana Zuma by gesondheid ernstige skade aan die land berokken het. Partyleier Helen Zille se omstrede dansery het nie oral ewe goed afgegaan nie, en is soms baie goed deur die ANC uitgebuit. Harris se syfers toon dat dit nie die omvang steunsuiging gehad het wat die DA gehoop het nie. Die DA het, anders as kleiner partye met minder hulpbronne sy mediaverklarings uitsluitlik in Engels uitgereik. Op nasionale vlak het dit oor die plaasaanvalle wat voorgekom het geswyg, terwyl wel ‘n verklaring oor kommer oor die uitbreek van bek-en-klouseer uitgereik is.

Die ironie is dat die ANC nou ‘n soortgelyke impak gehad het as Zille se Zuma-tirades tydens die vorige verkiesing. Toe het dié volgehoue teerkwas-inspannery swart kiesers later sodanig aanstoot gegee dat die destydse wegbreekstroom uit die ANC nie net omgekeer is nie, maar selfs Cope seergekry het oor die terugtog ANC toe.

Nou het die ANC se raspolariserende uitsprake en optredes, soos om as party tot die Malema-haatspraakverhoor toe te tree, nie-swart kiesers instinktief laat laer trek. Politiek-sosiologies neig so ‘n laertrekkery nie in ‘n ideologiese tuiste nie, maar in as dit wat as die sterkste vesting beskou word. En die DA het die voordeel hiervan getrek.

Die ironie is dat die DA nou met selfs meer konserwatiewe mense vreemd aan sy eie ideologie in sy geledere sit. Sowat 18 maande gelede het liberale kommentators juis na hierdie aspek verwys, en ‘n kommentator soos Jan-Jan Joubert het dit selfs as ‘n probleem uitgewys wat vir die DA soos ‘n blok aan die been is.

Die gevolg is dat waarskynlik ‘n rapsie minder as die helfte van die ongeveer helfte stemgeregtigde kiesers wat die moeite gedoen het om te stem, vir ‘n party gestem het – ANC en DA – met wie hulle ideologies saamstem.

Om dit kort en kragtig te demonstreer: Waar peilings daarop dui dat ‘n verre minderheid aborsies op aanvraag steun, maak dit nie sin dat mense wat daarteen gekant is, vir die twee grootste partye gaan stem nie.

Dit is wel so dat munisipale verkiesings veel meer oor dienslewering as oor ideologiese kwessie behoort te behandel – of soos dit nou was, slaggat- en longdrop-kwessies. Dat net enkele van die land se rioolwerke aan die vereiste standaarde voldoen, is ‘n terloopse element hiervan.

Tog lyk dit of partye wat ideologies meer ooreenstem met die algemene gevoel van die publiek, soos onder meer weerspieël word in die manifestasie van die ongelukkige kerkpolitiek in verskeie kerke, hard en innoverend sal moet werk om op die provinsiale en nasionale politieke vlak verlore grond te win – daar waar ideologie werklik saak maak.

‘n De facto-tweepartystelsel in ‘n land waar partyverteenwoordigers deur koukusbesluite gebind is, en waar minder as die helfte van die kiesers wat hulle ingestem het ideologies van hulle verwyderd staan, verskil in beginsel bitter min van ‘n eenparty-outokrasie. Die omvang van korrupsie in SA verdiep die probleem.

Niemand is ook so doof soos hulle wat nie wil hoor nie. Dit is dus uiters onwaarskynlik dat diktatoriale party-leiers soos Buthelezi en Meshoe die boodskap gaan kry dat hul politieke rakleeftyd lankal by die verstrykdatum verby is. Dit gaan hul partye se oorlewingstryd in ‘n omgewing waar die gety teen klein partye gedraai het net verder bemoeilik. Meshoe se verduideliking dat sy party se teenspoed aan ‘n nuwe strategie te wyte is, is ‘n duidelike teken dat dié man wat al jare gelede teenoor die media onderneem het om homself nie weer as partyleier verkiesbaar te stel nie, nie van plan is om die regte ding te doen nie.

Vrae rondom Dubula Ibhunu

Die “Skiet die boer”-saak hervat vandag weer sy loop.

Twee kwessies steek soos ‘n paal bo water uit: Waarom is die lied so belangrik vir die ANC en waarom wil hulle Julius Malema so heftig ondersteun deur die geskiedenis so blatant te wil verdraai?

Is dit werklik ‘n beginselsaak om hul sogenaamde historiese kultuurgoed te beskerm soos wat die ANC-swaargewigte in die hof beweer het, of is daar ander duistere motiewe daaragter?

Ek het ‘n bietjie navorsing daaroor gedoen en ‘n anonieme blogskrywer het die beste inligting daarvoor aan my verskaf.

Wat is die oorsprong van die Dubula Ibhunu? Is dit werklik deel van die ANC se struggle repertoire?

Die waarheid is blykbaar heel anders. Die woorde is ontleen van die PAC se strydkreet van 1990 wat hulle saam met die woorde “een setlaar een koeël” gesing het en wat deur Peter Mokaba gekaap was na die moord op Chris Hani, die SAKP leier. Nêrens kon iemand nog enige bewyse vind dat die lied ‘n struggle-lied was nie.

Hoewel die lied wat deur Malema gesing word nou as historiese kultuurskat opgeëis word, is dit nie ingesluit in die 2-CD geskiedenisopname van 25 vryheidsliedere wat Ronnie Kasrils, die MK leier en Pallo Jordan, hul kultuurguru in 2002 uitgee het nie.
.
Die CD se inhoud was tydens die vrystelling beskryf as opnames van kampliede en – krete gedurende die vryheidstryd. Die liede word op die CD begelei deur ‘n dokumentêre radioprogram wat die geskiedenis en konteks van die liedjies beskryf het. Hierdie liede was in ANC-kampe vergaderings, saamtrekke, en straat demonstrasies gesing. Die versameling liede was as ‘n geskiedkundige argiefdokument aangebied. Dubula Ibhunu het nêrens gefigureer nie.

Die slagspreuk/lied was tydens die PAC en sy dampkring gebruik, maar na die 1994 verkiesing het hulle hulself daarvan gedistansieer. Peter Mokaba het die vorige jaar, toe die struggle uitgewoed was, begin om sy ‘setlaar’ en ‘skiet die boer’ liede te sing.

In dieselfde jaar het ‘n groot skare van PAC-ondersteuners deur Kaapstad se Kenilworth en Claremont voorstede gemarsjeer en die vrylating geëis van die PAC gevangenes wat verantwoordelik was vir die moord op 11 kerkgangers in die St James Kerk. Tydens hierdie optog het hulle die woorde “skiet die boer”, “een setlaar een koeël” en “een kerk een bom” gedreunsing.

By ‘n groot saamtrek in Tembisa in 1993 het beide Mokaba en die PAC-verteenwoordiger dieselfde liede gesing en die skare aangehits om hul koeëls op De Klerk te rig. Hierop het die PAC-man geskree “oorlog teen die vyand…maak hulle dood!”

In Maart vanjaar skryf ‘n voormalige deelnemer van die Augustus 1993 Operasie Barcelona wat teen verhoogte eksamenfooie gemik was op die internet dat hy
deel was van die optog wat die moord op Amy Biehl voorafgegaan het en waartydens die ‘skiet die boer’ lied gesing was.

Thabo Mbeki, eertydse President asook Kgalema Motlante, wat toe die sekretaris generaal van die ANC was, het hulle egter in 2002 baie sterk gedistansieer van die ‘boer’ lied en verklaar dat dit nooit deel van die ANC was of sal wees nie.

Maar in Maart vanjaar begin Julius Malema om ‘n generiese weergawe van die lied te sing en maak senior ANC-ampsdraers daarop aanspraak dat dit ‘n tradisionele vryheidslied is wat nie teen witmense of boere gemik is nie, maar teen die apartheidstelsel.

En dan probeer Mcebisi Ndletyana, senior navorser van die HSRC die lied in The Sunday Independend te verdedig deur te verklaar dat die lied die weersin en haat versinnebeeld wat swartmense jeens ‘witwees’ koester en gee ‘n wollerige verklaring wat hy met ‘witwees’ bedoel.

Reeds in 2003 het die Menseregtekommissie bevind dat die lied rassehaat aanmoedig, verlede jaar het die hof bevind dat dit haatspraak is en ongrondwetlik is en Maandag het regter Leon Halgryn van die Hoooggeregshof bevind dat dit selfs aanstigting tot moord is. Hy het ‘n vergelyk tussen die woord kaffer en die woord Boer getref en bevind dat swartmense die k-woord as uiters verkleinerend ervaar, hoewel dit nie so deur witmense bedoel word nie en verbied word. Insgelyk word Dubula Ibhunu as uiters negatief deur witmense ervaar en ‘n oortreding van die grondwet is.

Drie howe het die lied reeds verdoem en ‘n vierde moet aanstonds uitspraak daaroor gee. Die ANC het reeds kennis gegee dat dit hulle die lied tot in die Grondwetlike Hof sal verdedig. Letterlik miljoene rande se regskostes word op ‘n oënskynlike nuttelose saak gespandeer.

Waarom doen hulle dit as hulle weet dat byna al die witmense erg daardeur gegrief word?

Die antwoord is dat hulle die geskiedenis wil herskryf. Die verromantisering van die struggle met sy gepaardgaande liedjies sal handig te pas kom om kiesers te mobiliseer om politieke mag te behou. Sonder ‘n gemeenskaplike vyand het die ANC bitter min positiewe gom om die ANC se etniese boustene te heg. Die tradisionele vyand, naamlik die blankes, moet altoos aangebied word as die gemeenskaplike vyand van die mense.

‘n Gemeensskaplike vyand verplig die swart massas om hul oë na ‘n denkbeeldige horison te rig en sodoende ‘n denkbeeldige verlede te probeer verbeter.

Die weersin in die gemeenskaplike vyand transendeer dan die swak dienslewering op aldrie regeringsvlakke en staatsbeheerde instansies en verskaf ‘n platform vir ‘n gekorrupte elite om die land vir nog vyf jaar te plunder.

Hulle stel dus wit teen swart op en handhaaf ‘n denkbeeldige stryd na vryheid sodat hulle die politieke mag kan behou. Daarvoor sal hulle dus baie miljoene rande aan regskoste spandeer.

Solank die swart massas egter vir ‘n beter verlede liewer as vir ‘n beter toekoms stem, sal daar nie hoop vir die land wees nie. Dan sal die westerse beskawing in die land in ‘n spiraal van wanhoop en ellende verdwyn.

logo Александр Фильчаков

ANC, DA gaan middelklas uitroei

Alles dui daarop dat die twee dominante politieke partye – die ANC en DA – wat om dieselfde liberaal-demokratiese pot lensiesop meeding, SA in ‘n dodelike sosiaal-maatskaplike krisis laat beland het.

Die sleutelwoorde is uitkomsgebaseerde plaaslike regering. Uitkomsgebaseerde plaaslike regering beteken vir Wit Eurokaners en vir Swart Afrikane totaal verskillende dinge:

Wit Eurokane verstaan daaronder: goeie nie-korrupte regering, lae elektrisiteitsrekeninge en belasting, rybare paaie, ens. Kortom: plaaslike owerheidsdienste.
Swart Afrikane verstaan in die taal van die “freedom charter” daaronder: gratis behuising, gratis onderwys, gratis water, gratis elektrisiteit, werk, ens. Dus die ideale van ‘n sosialistiese heilstaat.

Die een wat die meeste finansiële voordele belowe en gee, sal op die lang termyn die meeste stemme kry.

Die DA ry die diensteperd bloots. Om al die sosiaal-maatskaplike probleme onder Swart Afrikane te kan aanspreek, sal die DA die ANC moet kan uitpresteer deur miljarde rand in Swart Afrikane se woonbuurtes te investeer. Waar gaan hierdie geld vandaan kom?

Eenvoudig: die salaristrekkende werkende middelklas sal meer en meer deur beide die ANC en DA belas en so verarm word ten einde polities te kan oorleef.

Die implikasie van ‘n uitsuigpolitiek van die belasbare salaristrekkende bevolking is verarming. Dit beteken dat die etniese politiek van dr. H. F. Verwoerd nou verruil word vir ‘n klassesisteem. Aan die een kant ‘n groeiende hoeveelheid Swart en Wit meer en meer verarmde bevolking, teenoor ‘n klein materialistiese en kapitalistiese Wit en Swart minderheid. Daarmee is die grondslae geskep van die uiteindelike rewolusie van die arm proletariaat teenoor die eksklusiewe ryk bourgeoisie.

Polokwane voorspel die uitkoms: die ANC-hordes wat met taxi’s daar aangekom het, het die oorhand verkry oor die ANC-elite wat met hulle Duitse limousines daar aangekom het.

Is daar ‘n derde keuse? Ja, daar is! Al die partye wat bg. scenario verwerp, sal as saak van absolute dringendheid byeen moet kom om hande te vat in die realisering van ‘n sterk gedesentraliseerde federale regstaat. Alliansiepolitiek kan die ANC-DA troonbestyging ongedaan maak.

роботы прайм

DA, ANC, wat’s die verskil?

Terwyl daar groot gewag gemaak gaan word van die toename in kiesersteun vir die DA, wat kunsmatig deur ‘n wegblystem in swart gebiede verhoog word, moet die vraag gevra word of enigiets in die land werklik verander het.

Die groot ideologiese oorwinning van Links wat in die vroeë negentigerjare in die land plaasgevind het, is steeds gesond. Trouens, die toename in steun vir die DA het juis geskied omdat dié party sy beleid en uitsprake beduidend na links verskuif het om in die ANC en SAKP se waters te vis. Mev. Zille se omhelsing van die Freedom Charter en die verwydering van die Verwoerdstandbeeld in Meyerton is sprekende voorbeelde hiervan. Enige sprake van ‘n politieke verandering in die land, is dus voortydig. Wat ons gadeslaan, is – soortgelyk aan die vorige opgewondenheid oor Cope – die opkoms van ‘n tweede linkse, kwasi-sosialistiese party. Geen van ons politieke probleme soos korrupsie, geweld, onwettige immigrasie en die oormatige sentralisering van mag gaan deur die DA opgelos word nie. In elk geval staan die party nog naastenby nie sterk genoeg om die nasionale regering oor te neem nie.

Ongelukkig het die Afrikaner se dilemma ná hierdie verkiesing vergroot, eerder as wat dit verklein het. Die meeste Afrikanerkiesers stem blindelings vir die DA en word eintlik aan die neus rondgelei deur die liberale media en links-liberale Engelse kliek aan beheer van dié party.

Hoewel dit aanvanklik geopolitieke sin gemaak het vir die VF Plus se leier om ‘n pos in die ANC-kabinet te aanvaar, het die party nie daarin geslaag om sy alliansie met die Zuma-beheerde ANC aan kiesers te kommunikeer nie. Hiermee saam het die VF Plus nie sy opposisie teen die ANC met genoegsame aggressie oorgedra nie, vandaar sy oënskynlike mislukking om op die styging in blanke en Afrikanerdeelname aan die verkiesing te kapitaliseer.

Die grootste enkele probleem in Suid-Afrika is ‘n gebrek aan waaragtige politieke denke. Totdat die linkse revolusie van die tagtiger- en negentigerjare ideologies en intellektueel beantwoord kan word, gaan enige konserwatiewe teenbeweging doodgebore bly.

Skoner administrasie van munisipaliteite deur die DA is op sy beste ‘n tweesnydende swaard. Die party het reeds in Kaapstad bewys dat hy bereid is om hoë belastings te hef ten einde die chaotiese verstedelingsproses in die land te stimuleer met die bou van huise en verskaffing van munisipale dienste aan mense wat nie daarvoor betaal nie.

Waarna kan ons dus onder DA-beheerde munisipaliteite uitsien? Moontlik niks anders as meer doeltreffende sosialisme en die gepaardgaande bevordering van revolusionêre “transformasie” deur die tweede grootste politieke party in die land nie.

как сделать печку

Ernstige skrywers en liberale dubbele standaarde

Die geskree wat opgegaan het oor Steve Hofmeyr se gewraakte liedjie wat die k-woord bevat, kon mens seker verwag. Jy sal dit natuurlik te wagte wees van Malema en kie, wat g’n tyd sal verspil om uit te wys dat Steve ook opruiende liedjies sing nie, en wat probeer om hul gewelddadige liedjies met Steve se vreedsame een te vergelyk. Dit is egter die blanke liberale, spesifiek dié in Afrikanergeledere, wie se geweeklaag oor die liedjie my intens irriteer, en meer spesifiek hulle growwe dubbele standaarde.

Die selfaangestelde “ernstige” skrywer, Charles Malan, skryf vandag byvoorbeeld ‘n brief aan Beeld wat onsamehangend dwaal van klagtes oor die literêre gehalte van Steve se lirieke (hy kla oor die keuse van rymwoorde in die liedjie), tot by ‘n geweeklaag dat Steve hom wat Malan is, glo nie verteenwoordig nie. As ek ‘n oomblik mag afdwaal, wonder ek wie en wat ‘n “ernstige” skrywer presies is, iets wat Malan beweer hy is. Is dit iemand wat liberale hoogheilighede kwytraak op sy woordverwerker met die nodige vrome uitdrukking op sy gevreetjie, met sy studeerkamer se mure behang met portrette van Ho Chi Minh, Marx, McBride en Mandela?

In gister se Rapport betreur Frans Cronjé, van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge, ook Steve se liedjie in ‘n ope brief aan Steve. Volgens hom besef blankes nie hoe kwansuis bevoorreg ons is nie. Dit lei onmiddelik tot die vraag: Bevoorreg in vergelyking met wié? Ons blanke eweknieë in Europa, die VSA of Australië, wie se per-capita inkomste en persoonlike veiligheidssituasie ons Afrikaners s’n meestal bra sleg laat lyk? Mnr Cronjé beskryf homself as ‘n liberaal in sy ope brief.

In albei die bogenoemde voorbeelde maak die “ernstige” skrywer asook die liberaal hulself skuldig aan lui denke en die gebruik van ‘n cliché wanneer hulle Steve onmiddelik met Julius Malema gelykstel. Nee, menere Cronjé en Malan, dit gaan eenvoudig nie op nie. Julle as liberaal en “ernstige” skrywer onderskeidelik behoort julle te skaam oor julle luiigheid. Malema beveel in sy liedjie aan dat die Boere (witmense, dus) doodgemaak moet word. Ek daag enige “ernstige” skrywer of liberaal uit om vir my ‘n aanhaling van Steve te bring waarin hy enige iemand doodgemaak wil hê. Daar is dus geen vergelyking tussen Steve en die ANCYL se liedjie te tref nie.

En, terwyl ons nou oor die ANCYL se liedjie praat, is die sentimente wat in die “Kill the Boer” uitgespreek word, geensins oorspronklik aan Julius Malema nie. Sy illustere voorganger, Peter Mokaba, het dit ook gesing, en is daarvoor beloon met ‘n sokkerstadion in Pietersburg wat na hom vernoem is. Gaan kyk ook gerus op Youtube hoe lustig sing die Xhosa-godjie, Mandela, saam met “Kill the Boer”, lank voordat Malema eens op die toneel was. Wat die “ernstige” skrywers en liberale probeer doen, is uiteraard om te probeer voorgee dat die drang om Boere uit te wis slegs eie aan ekstremiste soos Malema is, en nie die ganse ANC nie. Die realiteit is natuurlik anders; ook Mandela is deel hiervan, en dus is dit redelik om aan te neem dat die wens om blankes uit te wis, ‘n wydverspreide ANC-gevoel is, en nie beperk tot ekstremiste nie. Kyk ook wie binne die ANC het Malema in sy hofsaak bygestaan.

Voorts beweer albei die briefskrywers dat Steve nie namens hulle praat nie. Vir Cronjé is Steve ‘n verleentheid. Ek verkeer in ernstige versoeking om hulle gelyk te gee; duidelik praat die ANC namens hulle, te oordeel aan hulle sikofantiese, anti-blanke sienings. Die probleem is egter dat dit eweneens van die luiste denke aan hulle kant spreek. Waar het Steve ooit gesê hy is ‘n leier en praat namens Afrikaners? Bring vir my asseblief ‘n aanhaling waar Steve homself as’t ware kroon as Afrikaner-keiser?

Hulle maak hulself aan nog ‘n cliché skuldig deur te beweer dat ‘n oog vir ‘n oog nie werk nie. Volgens hulle kan rassisme nie deur rassisme beveg word nie. Die beste voorbeeld van vooroordeel wat ek byna daagliks sien, is terloops daai einste liberale en “ernstige” skrywers wat enige teenstand teen die gefaalde reënboognasie onmiddelik as “regs” en dus agterlik wil afmaak, maar hoe dit ook al sy. Nou goed, ek sal toegee dit dien nie veel van ‘n doel om Malema die k-woord toe te snou nie, maar nie een van die skrywers maak ‘n voorstel oor wat ons dan anders moet maak nie. Hoe anders keer ons 3,000 plaasmoorde en sowat 50,000 swart-op-wit moorde sedert 1994, om nie te praat van institusionele rassisme soos regstellende aksie wat teen ons gepleeg word nie? Hulle liberale, askies-ek-leef, multi-kulti benadering het ons op dees aarde niks gehelp oor die afgelope 17 jaar nie, en is duidelik teenproduktief. Bes moontlik sien die ANC en swartes hierdie askies-ek-leef houding as ‘n teken van swakheid. Ek sou graag van “ernstige” skrywers en liberale wou verneem hoe bevry Afrikaners onsself dan van die geweld en swart-op-blanke rassisme van die Nuwe Suid-Afrika, of meen julle dat dit vir ons ‘n voorreg is om teen ‘n koers van een boer per week op plase uitgewis te word, of vir ons kinders om 30% meer as swart studente te moet behaal om eens ‘n plek op universiteit te kan kry?

Laasgenoemde bring my by my grootste probleem met hierdie twee here, asook ander liberale klaers, naamlik hulle anti-blanke eenogigheid en dubbele standaarde. Vreemd, maar ek het nog nooit ‘n brief van Frans Cronjé aan Mandela gesien wat kla omdat laasgenoemde op Youtube sing Kill the Boer nie. Het Charles Malan al een van sy ernstige skrywes gerig aan een van die vele ANC-rassiste? Waarom nie? Waarvoor is julle bang, menere Cronjé en Malan? Waarom slegs op sogenaamde blanke rassisme fokus, terwyl dit glashelder is dat blankes vandag aan die ontvangkant van die meeste rassisme in Suid-Afrika is, onder andere regstellende aksie en rassisme van die gewelddadige soort, soos plaasmoorde?

Vandag begin die verhoor van die Potgieter-gesin se moordenaars in Bloemfontein, ‘n skokvoorval van ongebreidelde swart-op-wit rassehaat, wat geëindig het toe ‘n swart barbaar ‘n driejarige blanke dogtertjie aan die hare opgetel het en deur die kop geskiet het. ‘n Skitterende geleentheid, dus, vir menere Malan en Cronjé om die wydverspreide, gewelddadige swart-op-wit rassisme te veroordeel. Nietemin is die stilte van die Malans en Cronjé’s van hierdie wêreld oor die Potgieter-moord en soortgelyke gevalle dawerend.

Deur die enorme probleem van dikwels gewelddadige swart-op-wit rassisme bykans totaal te ignoreer, en slegs te bly fokus op die relatief klein en krimpende probleem van blanke rassisme (dis nie bendes blankes wat huise in Soweto binneval en die inwoners uitwis nie) is liberales en “ernstige” skrywers toenemend besig om hul gebrek aan voeling met die oplaaiende woede in blanke geledere, asook hul persoonlike irrelevansie, te bevestig.

Twee mossies vir ‘n stuiwer

By die eerste kennismaking van minister Pik Botha met Wynand du Toit, na sy vrylating, het die Minister aan Du Toit ‘n pennie/stuiwer gegee. Dit is na analogie van die Bybelse beeld van twee mossies vir ‘n stuiwer. Du Toit is toe vrygelaat – ja uitgeruil – vir die Nederlander, Klaas de Jonge. My vermoede is dat die twee Mossies Du Toit en De Jonge is.

Du Toit was tot sy vrylating 835 dae in eensame aanhouding in Angola in gevangenis en De Jonge vasgekeer in die Nederlandse Ambassade, toe in die middestad van Pretoria.

Du Toit was ‘n recce in Angola en De Jonge tot sy gevangneming deur die Suid-Afrikaanse veiligheidsdienste ‘n ANC-koerier.

Daar is egter ‘n storie agter die storie van beide se vrylating. Dit was ‘n Vrydag in die Suid-Afrikaanse Ambassade in Den Haag/Nederland. Op my dagboek, so kwartvoor-twaalf het die naam van mev. Zoutendijk geskryf gestaan. Sy was ‘n gesiene en belangrike dame in die Liberale Party van Nederland. Haar man was die leier in die Eerste Kamer.

Ek het haar ontvang en sit gemaak. Koffie is aangebied. Sy het ‘n versoek aan my, het sy gesê. Haar beste vriendin het ‘n dogter met die naam Helena Pastoors. Pastoors, het sy gesels, het beide ‘n Belgiese en Nederlandse paspoort. Sy reis van tyd tot tyd na Suid-Afrika. Sy, wat mev. Zoutendijk aanbetref, vermoed vuilspel. Pastoors is in by die Nederlandse anti-apartheidskliek. Haar versoek is dat ek ‘n visum aan haar weier. Sy wil enige konflik met die Suid-Afrikaanse veiligheidsdienste uitsluit.

Ek het notas geneem. Selfs die paspoortnommers afgeskryf. In ‘n gees van “ek sal kyk wat ek kan doen” het ek haar by haar motor afgesien. Ek het terug gestap kantoor toe. Op my lessenaar het die papier met die gegewens gelê. Ek was honger en wou iewers in die stad gaan eet. Ek het die papier netjies gevat, opgefrommel en in die asblik gegooi.

Zoutendijk se storie het soos wolhaarstorie geklink. Ek het geëet en van die storie vergeet.

Terug in my kantoor het ek na die papier-afvalbak, wat gereeld gesnipper word, gekyk … om een of ander rede die vervrommelde papier uitgehaal en netjies oopgestryk.

Ek het ‘n nota aan my hoofkantoor oor die gesprek geskryf en ‘n profiel oor Helena Pastoors aangevra. Insgelyks het ek aan die Suid-Afrikaanse konsulêre afdelings in Brussels, met ‘n afskrif aan ons eie gestuur, met die versoek: “As Helena Pastoors aansoek doen om ‘n visum, lig my dadelik met reistye in en reik die visum onverpoos uit.”

‘n Tyd en nog ‘n tyd het verby gegaan. Toe skielik kry ek ‘n foonoproep van die konsulêre afdeling. Helena Pastoors is daar. My reaksie was: reik die visum uit.

Met die reisbesonderhede in my besit het ek my hoofkantoor dringend versoek om die veiligheidsdienste in te lig. Pastoors het vertrek. Op Jan Smuts Lughawe aangekom, is sy gevolg. Pastoors het die Veiligheidsdienste na Klaas de Jonge gelei. Een aand in daardie tyd is Pastoors en De Jonge gevolg na ‘n wapenopslagplek iewers in bosse waar die Rooi Baron, ‘n “diplomaat” (of was hy van die Nederlandse veiligheidsdienste?), met ‘n Peugeot 504 Sedan met diplomatieke nommerplate op hulle gewag het. Wapens is uit die agterste sitplek van die motor in ‘n grondgat oorgelaai en met grond toegegooi. Alles was op video vasgelê. Natuurlik deur die Suid-Afrikaanse owerhede! Kort hierna is volledige foto’s van die gebeure in ‘n Nederlandse dagblad gepubliseer.

Pastoors en De Jonge is gevange geneem. Nog later het De Jonge die polisie na ‘n gebou in Pretoria geneem. Dit was die Nederlandse Ambassade. Ons veiligheidsmanne het nie die implikasie besef nie. Daar aangekom het De Jonge die voorportaal van die Ambassade ingespring. Die polisie het hom wederregtelik uit Nederlandse grondgebied verwyder. Na die wisseling van diplomatieke notas, oor en weer, moes Suid-Afrika De Jonge terugneem na die Nederlandse Ambassade.

Op ‘n dag kry ek ‘n telefoonoproep van minister Botha. Op daardie stadium was ek die Saakgelastigde van Suid-Afrika in Nederland. Ek moes ‘n uitruiltransanksie tussen De Jonge en Du Toit help onderhandel. Ek moes persoonlik aan die Minister oor vordering rapporteer. Ek vermoed dat diplomatieke notas van Suid-Afrika ook deur die diplomatieke kanale in Pretoria na die Nederlanders gestuur sou gewees het.

My kontak by die Nederlandse Ministerie van Buitelandse Sake was ‘n Ambassadeur in Spesiale Dienst. Hy sou die transaksie inisieer en het Angola toe gevlieg om die knoop deur te haak.

Intussen het die nuwe Ambassadeur, die politieke aanstelling van die eerste bruin man, dr. Frank Quint, by ons ambassade diens aanvaar. Dit was sy prerogatief, hoe jammer dit ookal is, om die saak uit my hande te neem en verder te hanteer.

Dit is die storie van Klaas de Jonge en van Wynand Du Toit. Twee mossies vir ‘n stuiwer … wat dit ook al mag beteken?

ультразвук топкарго развод

Skotse onhafhanklikheid?

Onlangs was die Belge presies ‘n jaar sonder regering, nadat die laaste verkiesingsuitslae dit ‘n haas onbegonne taak gemaak het vir die Vlaminge en die Franssprekende Wale om ‘n nasionale regering te vorm. Daar word druk bespiegel dat België as staat kan verdwyn, en in ‘n onafhanklike Vlaandere en ‘n onafhanklike Wallonië sal uitkristalliseer.

Nou lyk dit of die Skotte hulle dalk kan voorspring.

Na die onlangse oorweldigende oorwinning van die Skotse Nasionale Party in die Skotse parlement, het die Britse regering toestemming vir ‘n referendum oor Skotse onafhanklikheid gegee. Dié referendum sal waarskynlik binne vyf jaar gehou word.

Dit is egter nie net die Skotse Nasionale Party wat veld gewen het nie. Ook die Skotse Groenes wat ook Skotse separatisme voorstaan, het goed veld gewen.

Hierdie middelpuntvliedende kragte kom te midde van ‘n middelpuntsoekende krag in die teenoorgestelde rigting – die nouer staatkundige verweefdheid van die Europese Unie wat al onder meer ‘n Europese Parlement en die Europese Kommissie (regering) opgelewer het. Dié staatsvorming het waarskynlik reeds die definisie van ‘n konfederasie agtergelaat.

Een van die bepalings van lidmaatskap tot die Europese Unie is die selfbeskikkingsreg van minderhede. Spanje, om lid te kon word, moes groter outonomie aan sy Baskiese en Kataloniese gebiede verskaf. Die Skotte en Walliesers het sonder dat daar baie opsigtelike druk daarvoor was, eie parlemente gekry – hoewel die Skotse Nasionale Party al in die 70ger-jare begin steun kry het vir uiteindelike onafhanklikheid. Die Walliese Nasionale Vergadering het in 1998 tot stand gekom, en het sestig lede. Dit het geleidelik meer wetgewende magte verkry, en kan eers van Maart vanjaar af wetgewing onafhanklik van die Britse parlement deurvoer.

Die oorspronklike Skotse parlement het van die 13de eeu af bestaan tot dit in 1707 met die Britse saamgesmelt het. Die eerste sitting van die nuwe Skotse parlement het in 1999 plaasgevind. Hoewel daar min in Suid-Afrika daarvan gehoor is, het dit werk van ‘n verbluffende gehalte begin lewer, en in die Europese konteks dikwels die toon aangegee soos leidinggewende wetgewing om die skerp groeiende voorkoms van outisme die hoof te bied. Trouens, alles, van die parlementêre webwerwe tot die moderne parlementsgebou spreek van gehalte.

Turkye, wat graag lid van die Europese Unie wil word, moet eers behoorlike selfbeskikkingsregte aan sy minderheidsgroepe, soos die Koerde, verskaf.

Die opkoms van minderhede se selfbeskikkingsaandrag, of selfs ‘n drang vir volle onafhanklikheid te midde van ‘n groter oorhoofse sentralisering, het so duidelik uitgekristalliseer dat dit ‘n universeel erkende politiek-wetenskaplike waarheid is. Die Friese, wie se spreektaal bykans nie meer van Nederlands te onderskei was nie, het skielik weer aktief Friesies begin praat en skryf. Friesies het onlangs ‘n amptelike taal in Nederland geword. Brabants het ‘n eie Bybelvertaling gekry. Die Egte Finne het in die onlangse algemene verkiesing ‘n sterk lopie gehad, en die Sweedse minderheid verontrus.

Die Belgiese fenomeen – en in ‘n mindere mate die Baskiese – het egter so die toneel oorheers dat die oë nie op Skotland gehou is nie.

Hierdie opkomende nasionalisme kan breedweg vertolk word as dat terwyl daar in elk geval ‘n soort sambreelregering – in hierdie geval die Europese Unie is – waarom kan ons dan nie regstreeks daar inskakel nie? Hoekom moet dit nog via ‘n vreemde tussengganger wees? Die Egte Finne is egter ‘n uitsondering – hulle wil op die oog af losser van die EU kom – minstens vir soverre hul hardverdiende geldjies buiteverhouding gebruik word om ander lidlande soos Griekeland en Portugal uit die finansiële doofpot te hou.

Ten laaste is daar die verskynsel dat konserwatiewer politiek oor ‘n breë front besig is om liberalisme terug te dwing, ook buite Europa. Die wêreld het byvoorbeeld reeds kennis geneem wat die konserwatiewe Tea Party kan doen om nuwe lewe in die Amerikaanse Republikeinse Party te blaas. Pas het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers ‘n besluit met ‘n groot meerderheid geneem wat permanent sal verhinder dat die pro-aborsiegroepe weer hul jaarlikse poging sal kan aanwend om staatsbefondsing vir aborsies te verkry. ‘n Die pas-afgehandelde Kanadese verkiesing word as verdere slegte nuus vir pres. Barack Obama se kanse beskryf om nog ‘n termyn die pyp te rook. Die Kanadese Konserwatiewe Party het sy aantal setels van 143 tot 167 opgeskuif, en het nou ‘n gemaklike meerderheid in die parlement. Die Liberale Party, wat eens so die toneel oorheers het, het na die verkiesing net 34 setels.

Soos dikwels is daar ook hier ‘n uitsondering op die reël: Die radikale Bloc Quebecois het van 43 setels na net 4 teruggesak.

DA ontbloot homself as ‘ANC Lite’

Op die vooraand van plaaslike verkiesings, het die DA homself finaal ontbloot as die “ligte” weergawe van die ANC. Die leier van die party, Helen Zille, het verklaar dat “ons net soos die ANC die Vryheidsmanifes (Freedom Charter) onderskryf”, waarmee sy die ANC se kripto-sosialistiese dokument van 1955 omhels het, ‘n dokument waarvan daar deur kenners vermoed word dat dit deur kommuniste opgestel is.

Die beeld van Zille wat soos ‘n hoogs besoldigde bediende in wit tekkies en belaglike kleding dans om ANC-kiesers te beïndruk, dra by tot die gevoel dat ons tans nog ‘n Afrika-tragikomedie beleef. Wat van dié juweeltjie oor Zille uit die Sowetan: “Op Meidag het sy Atteridgeville in Pretoria besoek, om hulde aan die ontslape uMkhonto weSizwe-held Solomon Mahlangu te bring.”

Mahlangu was ‘n goedkoop terroris wat die doodstraf ontvang het omdat hy twee ongewapende blanke burgerlikes op 13 Junie 1977 gedood het. Zille kon net sowel Osama bin Laden se nagedagtenis vereer het. Maar die ongelooflike van die Suid-Afrikaanse politiek is dat die liberale nog altyd die radikale linkses verdedig en vereer het. Sonder liberale malletjies soos Zille, sou die ANC nooit aan bewind gekom het nie!

As ‘n mens dink aan die reusetriomf van die linkses in dié land met hul liberale skoothondjies wat snuiwend vooruit draf, is dit genoeg om selfmoordgedagtes te ontketen. Dwarsdeur die wêreld, vanaf die Tea Party in die VSA tot die Party vir die Vryheid in Holland, is glansryke, intellektuele konserwatisme besig om op te kom. Dog in Suid-Afrika is selfs die blanke middelklaskiesers besig om hulself soos kalkoene te gedra wat telkens vir Kersfees stem deur ‘n kranksinnig liberale party soos die DA te ondersteun, ‘n DA wat interne regstellende aksie beoefen en oor dooie terroriste soos Solomon Mahlangu trane stort. Ook vandeesweek het die DA die Verwoerdstandbeeld in Meyerton verwyder, in ‘n desperate poging om meer anti-blank en polities korrek as die ANC te wees. Terloops, Verwoerd het in die vyftigerjare die aantal swart skole in die land binne vyf jaar verdubbel, ‘n goeie daad waarvoor hy tans deur die DA gestraf word.

In sulke oomblikke van volslae politieke depressie, dank ek die Here vir ‘n party soos die Vryheidsfront Plus. Toegegee, Pieter Mulder is gans te gaaf en goedgemanierd om ‘n opposisieleier te wees en persoonlik dink ek hy behoort nie as adjunkminister van landbou aan te bly nie. Maar ek het sy boek gelees (Mulder-boek net betyds vir Afrikanervryheidstryd) en is beïndruk met sy begrip van die Afrikapolitiek en -kultuur, sy insigte in ons land se geskiedenis en sy verbintenis tot die Afrikaner- en blanke minderheid. Mulder kon reeds lankal ‘n Marthinus op ons getrek het as hy sou wou; nogtans het hy hom in die leeukuil van ‘n ANC-kabinet begewe en standvastig gebly. Sy byna daaglikse mediaverklarings is almal krities oor die ANC. En hy toitoi ook nie in belaglike uitrustings nie, waardeur hy volpunte vir die behoud van waardigheid – syne en ons s’n – ontvang.

Demografiese projeksies, waarby die konstante emigrasie ingesluit is, plaas die blanke bevolking teen 2060 op 500 000, met dié land wat deur arm swartes vanuit die hele Afrika oorspoel gaan word. Teen daardie tyd sal ons land ‘n wetenskapfiksie-nagmerrie van 200 miljoen mense verteenwoordig. Suid-Afrika soos ons hom ken, is gedoem. Ons kinders en kleinkinders het geen toekoms nie. As u nie teen dié tyd die skrif aan die muur kan lees nie, is u óf op dwelms óf u benodig baie dik brilglase.

Slegs ‘n wonderwerk sal ons red en dié land, of ten minste ‘n gedeelte daarvan, tot sy vorige glorie as ‘n funksionerende nywerheidsmaatskappy met baie min misdaad, asook onderwys en mediese dienste van ‘n hoë standaard, herstel. Wonderwerke gebeur, soos die Berlynse muur wat afgebreek is en ‘n paar honderd Oos-Europeërs van kommunisme bevry het. Suid-Afrika het egter nie hul voorbeeld gevolg nie, maar het toenemend radikale idees omhels wat juis uit klassieke kommunisme spruit, in so ‘n mate dat die byna konstante verskyning van die Kommunistiese Partybaas Blade Nzimande in sy rooi T-hemp op ons TV niemand meer skok nie.

Die enigste ding wat ons kan red, is etniese en minderheidspolitiek. As Swart Amerika wat slegs 12% van die Amerikaanse bevolking uitmaak daarin kon slaag om een van hulle as president verkies te kry, kan ons tog beter doen as om ons geregverdigde hoop vir ‘n beter toekoms en, die Here weet, regte – ja, ons het óók regte, nie net die ewig “benadeeldes” in hul blink Mercedesse en Jaguars nie – in die DA se multikulturele fantasie te laat verdwyn?

Terwyl Zille die ANC oor gierigheid en korrupsie kasty, is sy blykbaar die grootste dubbelsalarisverdiener van almal. Volgens Tony Ehrenreich van Cosatu in die Wes-Kaap, ontvang sy twee inkomstes: R1 mijoen as premier van daardie provinsie en ‘n allamintige R1,5 miljoen as baas van die DA.

Konserwatiewes in dié land sal hulself moet regmaak vir ‘n lang, harde stryd as ons nie ook op die ashoop van mislukte Afrikastate gaan beland nie. Die erosie van wet en orde geskied net so vinnig soos op plase wat van ons boere afgeneem en aan ANC-boeties oorhandig word – met die seën van die kranksinnig liberale DA.

Ons sal baie harder moet begin baklei, oor beginsels en vir die soort gedesentraliseerde, federale en realistiese stelsel wat dié land nodig het. Ons moet ‘n einde aan die skaduboks – of moet ek dit skadudans noem – tussen Zuma en sy vroulike alter ego, Zille, maak.

Die DA loop oor van selfvertroue dat hy die ANC se kiesers kan afvat. Dus het hy nie langer ons minderheidstemme nodig nie. Om nog ‘n persent of twee by die DA se 16 persent te voeg – heelwat minder as De Klerk se 24 persent opposisiestem in 1994 – gaan niks aan die toekoms van dié land verander nie.

‘n Verdubbeling of verdriedubbeling van die aantal Vryheidsfront Plus-raadslede sal egter ‘n “versetstem” of ‘n gevreesde “swaai na regs” beteken wat ‘n duidelike boodskap aan die ANC, asook wêreldleiers sal stuur dat ons genoeg van dié sirkus gehad het, ‘n sirkus wat deur die internasionale liberalisme met sy misplaaste geloof in “een soort demokrasie wat almal sal pas” op ons afgedwing is.

Ons moet vir werklike verandering stem, nie net om die spreekwoordelike dekstoele op die Titanic rond te skuif nie. Die Vryheidsfront Plus beskik oor die nodige intellektuele en vasbeslote aktiviste wat vir sulke verandering kan agiteer, om te verseker dat ons as minderheid nie langer vertrap en deur geweld en regstellende aksie uit ons land vedryf word nie.

Maar om so iets te laat gebeur, het ons baie meer stemme vir die VF+ nodig. Soms kry ek die indruk dat Zille en die res van die oud-Black-Sash-liberale in die DA met hul simpatie vir ANC-terroriste die blanke middelklaskiesers verafsku wie se stemme hulle as so vanselfsprekend beskou.

Hulle gaan ons stemme nie mis nie. Kom ons gee ons stemme aan Pieter Mulder en sy ywerige manne en vroue wat met ‘n honderdste van die ANC en DA se begrotings ‘n moedige stryd stry.

Ons moet vir ‘n verrassing in dié verkiesing sorg. Dis ons enigste hoop.

Al doen u niks anders ooit weer in u lewe nie, stem asseblief vir die Vryheidsfront Plus in hierdie verkiesing.

Versoek: versprei hierdie artikel so wyd as moontlik onder vriende, familie en kollegas. Plaas ook asb. die skakel op u Facebook of Twitter. Klik op “Bookmark”, onder onmiddellik regs vir bystand om dit met u Facebook- of Twitter-vriende, asook ander sosiale netwerke, te deel.

bananas Лобановский

Gee my Biko bó Zille

Zuma en Zille Ek was ‘n jong seuntjie in 1976 toe die Soweto-onluste losgebars het. My pa-hulle se skok en bekommernis oor die onluste het nietemin ‘n indruk op my gemaak. Dit was vir my pa-hulle se geslag ‘n kultuurskok, die gedagte dat die eens magtige vorige bedeling so openlik uitgedaag kon word. In ‘n geweldige stuk ironie was Hector Pietersen se dood egter ook vir die ANC ‘n skok. In 1976 was die ANC geneutraliseer en bykans irrelevant. Die vorige regering se sekerheidsmagte was gedissiplineerd en effektief, anders as vandag se misdadige, korrupte polisie.

Die ANC is dus, nes my pa-hulle, onverhoeds betrap deur die skielike oplewing van swart nasionalisme, want dit is wat dit was; ‘n kawolt teen Afrikaans in skole, wat tekenend was van ‘n herlewing in swart bewussyn. Tog was die ANC in 1976 irrelevant en uit voeling met die swartes op voetsoolvlak. Die vorige bedeling se sekerheidsmagte het die ANC doeltreffend geneutraliseer. Ek weet nie presies wat Hector Pietersen gemaak het om sy heldestatus te verdien nie; op die oog af het hy stokkies gedraai by die skool en deelgeneem aan anargie in 1976, waarvoor hy toe deur die polisie geskiet is. (Hy was ‘n omstander wat per ongeluk in die spervuur beland het – redakteursnota). Al was hy kwansuis ‘n held, was hy egter geen ANC-held nie, maar eerder ‘n BCM-held.

Die eintlike vader van die onluste in Soweto was dus nie die vetkatterroriste van die ANC wat in luukse ballingskap in Londen of Oosbloklande gesit en vetweefsel opbou het met behulp van die donasies van pienk-gesinde Europese donateurs of Westerse sakelui nie, maar eerder Steve Biko, ‘n Xhosa-nasionalis wat in 1977 in polisie-aanhouding dood is. Biko se Black Consciousness Movement of BCM het ‘n leidende rol in die Soweto-onluste gespeel, en nie die ANC se onbevoegde, vetkat-exiles of terroriste nie. Die ANC was salig onbewus hiervan, omrede die ondergemiddelde Tambo en Sisulu geen Ché Guevaras was nie, maar eerder sissies wat ‘n lekker lewe in Londen geniet het.

Biko is vir my ‘n interessante figuur. Hy het byvoorbeeld vlot Xhosa, Engels en, verbasend genoeg, ook goeie Afrikaans gepraat. Biko was eens deel van die Nasionale Unie van Suid-Afrikaanse Studente (NUSAS), maar het later besluit dat wittes nie regtig kon bydra tot die swartes se stryd om bevryding nie en het toe ‘n ander organisasie, SASO, gestig, wat nie blanke lede gehad het nie. Dus: Die huidige propaganda en leuens oor nie-rassigheid en reënboognasie-eenheid het alreeds in die vroeë jare sewentig en selfs die sestigs vir Biko, ‘n swarte, na ‘n wanklank geklink. Wat vir my eweneens interessant is, is dat Biko se destydse houvrou, Mamphele Ramphele, vandag een van die ANC-bewind se felste kritici is. Dit was me. Ramphele wat gemeen het dat Bantoe-onderwys beter was as die huidige, mislukte Suid-Afrikaanse onderwysstelsel.

Alhoewel Biko onverbiddelik gekant was teen die vorige bedeling, kan ek veel meer met hom simpatiseer as met die huidige trop leuenaars en bedrieërs wat die evangelie van nie-rassigheid aan ons prober smous; vanaf die kriminele ANC tot by die eweneens bedrieglike wit Black Sash-antie met haar afstootlike en vernederende gedansery, haar Botox-boogie, die DA se Helen Zille. Die ANC en sy Engelse meelopers, die DA van Botoxzilla en kie., was en is bloot die voortsetting van die Britse Imperialisme onder ‘n ander naam. Dit was nie om dowe neute dat die terroriste van die ANC in Londen gaan wegkruip het nie en ook nie om dowe neute dat Engelse sendingskole in die Ooskaap die alma maters van o.a. Mandela, Sisulu en Tambo, was nie.

Ek is dit eens met Steve Biko: Daar is geen skande daarin om bewus of trots te wees van wie en wat jy is nie, veral as jy nie ‘n Britse, imperialistiese na-aper is nie. Maak nie saak of Afrikaners of Xhosas foute het nie, Afrikaners en Xhosas kan albei bewus wees van wie hulle is en trots wees op wie hulle is. Biko en Malcolm X se swart bewussyn het gegaan oor swart bewussyn en swart trots. Alhoewel ek nie met Malcolm X se anti-blanke denkwyses saamgestem het nie, kan ek dit begryp, want ten spyte van Afrikaners se foute, is ek steeds trots Afrikaner, nes Steve Biko of Malcolm X trots swart was.

Die teenpool van Malcolm X, Hendrik Verwoerd en Steve Biko se volkstrots en nasionalisme is uiteraard die “touchy-feely”, malvalekker-sagte Britse liberalisme en reënboog-idealisme, die soort wensdenkery wat Botoxzilla se DA en die ANC se intellektuele inspirasie is, maar wat uiteindelik ten doel het om die Britse imperialisme, wat deesdae weliswaar minder blatant is, te bevorder. Volgens hierdie ideologie is almal presies dieselfde onder die enjinkap, het nasionalisme geen plek nie, en is dit moontlik vir die inwoners van Bosnië en Serwië, Soweto en Lynnwood, of die Vlaminge en die Wale, om ewigdurende groot maats te wees, ja, amen! Die erkenning van verskille tussen volke is volgens die Britse neo-imperialistiese ideologie – vandag vergestalt in die religie van nie-rassigheid en anti-rassisme – dus taboe. Almal moet eenvoudig inval by die model van multikulturalisme, al lei dit onafwendbaar tot konflik of burgeroorlog.

Die probleem wat ek met die liberale leuenaars het, of dit nou die ANC, Amerikaanse liberale of Botoxzilla se DA is, is dat hulle eenvoudig verseg om eerlik te wees oor hulle ware oogmerk, en daardie oogmerk handel onafwendbaar oor geld, nes die Anglo-Boereoorlog ook oor geld gehandel het. Daar is, waar dit by die drogideologie van die sogenaamde reënboognasie en multikulturalisme kom, hoegenaamd geen verskil tussen die DA en ANC nie.

Beide die DA en die ANC sal byvoorbeeld hoog opgee oor die blatante liegery bekend as sogenaamde diversiteit, maar soos ons met die DA in Kaapstad gesien het, beteken diversiteit in die praktyk glad nie wat dit op die oog af sou aandui nie. Afrikaanse straatname is dus deur die DA etnies gereinig, terwyl die Engelse, koloniale straatname net so daargelaat is. Hoe divers van die Engelse DA-Jingo’s! Die onaansienlike, ingeteelde Engelse koningin Victoria se naam pryk gevolglik steeds in Kaapstad by die V&A (Victoria and Albert) Waterfront, maar Hendrik Verwoerd se standbeeld word etnies gereinig deur die DA-bewind in die Midvaal-munisipaliteit. Weer eens: Hoe divers van die DA-beheerde Kaapstadse stadsraad. Vir die leuenaars van die multi-kulti-DA beteken diversiteit dus slegs een ding: ‘n Onverbiddelike verengelsing ten koste van al die ander kulture en tale.

Daar is slegs een, onheilspellende doel agter die DA se blatante etniese reiniging van Afrikaners se kultuur en geskiedenis, en dis om Engelse sakelui se opportunistiese sakebelange te bevorder, deur enige sprake van Afrikaner- en ander nasionalisme of -selfbeskikking in die kiem te smoor. Die teikening van Afrikaners se taal en kultuur, soos met dr Verwoerd se standbeeld in Meyerton, is ‘n goedkoop manier om hierdie doel te bereik. So ook steun die DA slegs rassistiese regstellende aksie ten einde Britse sakelui terwille te wees. Soos die Engelse gesegde lui: “Follow the money!”

Dit gaan dus suiwer oor geld en die verryking van SEB-vetkatte of Britse sakebelange en in die Suid-Afrikaanse konteks lyk dit al te veel of SEB en Engelse sakebelange dieselfde ding is. Gaan lees gerus Moeletsi Mbeki, Thabo se broer, se verdoemende boeke oor die sameswering tussen Engelse kapitalisme en die ANC.

Gee my enige dag ‘n eerlike Steve Biko, bó ‘n multikulti-leuenaar met verskuilde, pro-Engelse oogmerke soos Botoxzilla en haar DA. Dit sou bes moontlik beter gewees het om eerder ‘n Kodesa met iemand soos Biko te onderhandel het, wat minstens op ‘n eerlike grondslag gebou sou wees. Wie weet? Miskien sou ‘n Kodesa met Biko-hulle, ipv die ANC en sy Britse meesters, gelei het tot ‘n meer volhoubare, Xhosa / Zoeloe-Ooskus / Westerse verdeling van Suid-Afrika.

mositaldent