Rubrieke Archives - Page 123 of 214

Die kar voor die potpaddas span

In die ondersoekende joernalistiek word daar dikwels na die vyf w’s en een h verwys: “Wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe?” Laasgenoemde verteenwoordig die vrae wat ‘n behoorlike ondersoek na ‘n aangeleentheid sal stel. Mens kan bostaande denkraamwerk sekerlik ook na ander vraagstukke uitbrei, as ‘n hulpmiddel om jou gedagtes te orden.

Een groot vraagstuk waarmee ek en baie ander blankes worstel, is of daar ‘n toekoms vir ons en ons kinders in Suid-Afrika is. Die tekens is nie belowend nie. Die ANC se beplande Inligtingswet, politieke aanstellings soos die korrupte en onbevoegde sogenaamde regter John Hlope in die howe, Malema en sy trawante se plundery, toenemende misdaadvlakke, vervallende infrastruktuur asook die gebeure in lande soos Zimbabwe, Kenia en die Ivoorkus, waar ‘n swart regering weier om van mag afstand te doen, al verloor hy ‘n verkiesing, is onheilspellend. Dis bykans onmoontlik om nie ‘n Afro-pessimis te wees nie.

Omdat die toekoms ons bekommer, spring baie regse individue en bewegings, en ek is self skuldig hieraan, sommer pens en pootjies by die laaste stap, die “hoe”, in, en begin komitees stig en verkiesings hou om ‘n bepaalde “hoe”, soos byvoorbeeld ‘n volkstaat, te laat realiseer. Al die ander stappe in die denkproses word dus geïgnoreer. Ons vra nie vrae soos:

1. Wie is “ons?”

2. Wat soek ons – selfbeskikking, ‘n volkstaat, ‘n federale stelsel ensovoorts?

3. Waar wil ons dit vind? Binne Suid-Afrika, in die buiteland of in Orania?

4. Wanneer gaan ons dit vind?

5. Waarom het ons op ‘n bepaalde oplossing besluit?

Mens sou egter sweer ons het a priori kennis oor die beste oplossing en dis slegs ‘n geval van hoe om dit te laat realiseer. Ons spring dus direk na 6 toe:

6. Hoe gaan ons dit bereik?

Ek gaan dus probeer om aan die hand van bostaande meer logies te dink, en nie my persoonlike keuse van ‘n “hoe” – ‘n Afrikaner-owerheid sonder ‘n territoriale volkstaat vir eers – voorop te stel nie. Dit is dus voortydig om nou al verder as 2 hierbo te gaan, want 3, 4, 5 en 6 sal deur 1 en 2 bepaal word.

Ek verstout my om te sê dat die “ons” wat ontnugter is en bekommerd oor die toekoms is, die groot meerderheid blankes in Suid-Afrika is. Die swartes is klaarblyklik gelukkig, siende hoe hulle in verkiesing ná verkiesing vir die ANC stem. Hiervoor sorg die ANC se rassistiese praktyke wat swartes onregverdig bevoordeel ten koste van blankes. Jy as blanke word bykans outomaties in die anti-ANC kamp gejaag deur regstellende aksie, plaasmoorde en Malema se uitsprake. Ja, daar is kennelik die enkele blanke ANC- meelopers, soos diegene wat terroriste tydens die sogenaamde “struggle” versteek het, en tans die leier is van die DA, maar hulle is so ‘n klein minderheid dat mens hulle met veiligheid kan ignoreer. Mens kan die “ons” selfs redelik wetenskaplik fundeer. Meer as 98% van die blankes stem immers téén die ANC in elke verkiesing.

Ongelukkig skep hierdie “ons” onmiddelik ‘n dilemma vir diegene wat so wil hare kloof deur selfs ‘n onderskeid tussen sogenaamde Boere en Afrikaners te wil tref. ‘n Groot aantal Engelssprekende blankes is ook in ons kamp op grond van hulle velkleur. Hoe gemaak met hulle? Ek het nie ‘n maklike antwoord hierop nie. Afrikaners kan kwalik vir die VN gaan sê ons maak aanspraak op selfbeskikking vir die Afrikanervolk, en, o ja, ook die Engelse blankes nie. Ongelukkig is daar ook andersyds ‘n hele aantal Engelse liberale en selfs “closet communists”, soos Rooi Helen, wat die Afrikaners openlik vyandiggesind is en wie se agenda een van ‘n sosialistiese, multi-kulti samelewing is. Tog jammer, terloops, dat Rooi Helen en haar mede-rooies nie geluister het toe Angela Merkel onlangs openlik erken het dat multikulturalisme klaaglik misluk het nie. Maar nou ja, as jy kommuniste soos Chris Hani bewonder, het jou kop seker vasgeslaan iewers voor die val van die Berlynmuur in 1989.

Die “wat” is heelwat moeiliker om te bepaal. Daar is ‘n hele reeks oplossings wat na my mening beter sou wees as die huidige toedrag van sake vir bogenoemde “ons.” Dis egter weer eens net my eie mening. Dit sou eweneens ‘n fout wees om slegs ‘n volkstaat as oplossing voor te hou. Emigrasie is byvoorbeeld helaas een “wat.” Meer as ‘n miljoen blankes het immers reeds so gemaak. Moet ons een-een emigreer, of soos die “Right of Return”-beweging (gaan soek hulle op Facebook) aandring daarop dat ons mag terugkeer na ons stamlande, Duitsland, Nederland en Frankryk?

Al wil ons nie emigreer nie, hoef selfbeskikking ook nie noodwendig ‘n volkstaat te beteken nie. Dit kan byvoorbeeld die vorm van ‘n afwenteling van gesag na ‘n federale of kantonstelsel aanneem, ‘n outonome Afrikaner-owerheid of dan wel ‘n onafhanklike republiek, ‘n volkstaat.

Laastens is niksdoen ook altyd ‘n alternatief. Ons kan, soos baie DA-stemmers, weliswaar steen en been kla oor die NSA se slaggate en rassistiese aanmerkings op Facebook maak, maar onsself nietemin wysmaak dat die hopelose rasse-sensus wat verkiesings tot op hede was en gaan bly, ons enigsins hoop kan bied. Ons kan ons moedswillig blind en doof hou vir die demografiese realiteit van ‘n 10:1 oormag buite die Weskaap. Ons kan selfs soos Afriforum hofsake loods en ons op die grondwet beroep soos wat FW de Klerk wil hê ons moet, terwyl ons onsself wysmaak dat die ANC nie ook soos Mugabe die ganse regstelsel uiteindelik sal transformeer sodat slegs korrupte kaders soos Hlope die enigste regters sal wees nie. Kom ons noem hierdie een die potpadda-alternatief.

Die dilemma wat diegene wat die ganse denkproses wil kortsluit en direk na 6 toe gaan mee sit, is uiteraard dat dit heeltemal moontlik is dat die bepaalde oplossing wat jy voorhou, bitter min steun onder Afrikaners of dan blankes oor die algemeen gaan geniet. Jy kan dus heel moontlik miljoene spandeer aan bemarking, verkiesings, organiseer en komitees, maar uiteindelik wil die volk niks van jou oplossing weet nie en verkies hulle om potpaddas te wees, want jy het hulle nie gevra nie.

My voorstel vir 2, die “wat”, sou dus wees om ‘n onafhanklike maatskappy aan te stel om minstens ‘n verteenwoordigende monster van alle Afrikaners se gevoel te toets deur vir hulle ‘n reeks keuses te gee. Dit moet ‘n neutrale, onafhanklike maatskappy wees, sodat daar nie vingers gewys kan word oor ‘n gebrek aan neutraliteit nie. Stel dus ‘n vraelys op wat so neutraal as moontlik is, wat ‘n vraag soos die volgende stel:

Hoe sien jy jou politieke toekoms?

a) Ek is gelukkig met die Nuwe Suid-Afrika en sy kiesstelsel

b) ‘n Onafhanklike owerheid

c) ‘n Volkstaat

d) Emigrasie

Ensovoorts.

Ek is persoonlik optimisties dat (a) nie veel aftrek sal kry nie, maar sonder om minstens ‘n wetenskaplike peiling uit te voer, maak ons al gevaarlike aannames wanneer ons al begin soek na ‘n geografiese ligging vir ‘n volkstaat.

водопад декоративный

Ernstige bedenkinge oor die VVK

Ek loop dikwels kommentare onder Praag-artikels raak wat die Volksraadverkiesingskommissie se beplande verkiesing as ‘n lewensvatbare alternatief vir die rasse-sensus wat Suid-Afrika se gewone verkiesings verteenwoordig, probeer voorhou. Ek het al dikwels sulke inskrywings bevraagteken, spesifiek oor die onafhanklikheid van die VVK, en die antwoord is telkens dat die VVK soortgelyk aan Suid-Afrika se OVK is, met ander woorde ‘n onafhanklike liggaam wat bloot daar is om ‘n volksverkiesing te organiseer. Met ‘n onafhanklike liggaam wat soveel as moontlik Afrikaners wil betrek, kan ek hoegenaamd geen fout vind nie en sou ek dit heelhartig steun. Ek het egter ernstige bedenkinge oor die VVK se onafhanklikheid.

‘n Onafhanklike verkiesingsowerheid soos wat mens in Westerse lande aantref, het in breë trekke drie funksies: 1.) Hou die kieserslys by en hanteer kieserregistrasies, 2.) Bestuur die proses van kandidaatregistrasie en hou die register van kandidate by. 3.) Organiseer die verkiesing, tel die stemme en kondig die resultaat aan. Só ‘n owerheid mag onder geen omstandighede self by die politiek betrokke raak nie. Hy mag byvoorbeeld geensins probeer om kiesers wat registreer, te sif volgens hul politieke oortuigings nie. Al wat ‘n onafhanklike owerheid mag doen, is om seker te maak dat die kiesers wel burgers van die betrokke land en van ‘n stemgeregtigde ouderdom is. Dit sou byvoorbeeld ondenkbaar wees vir die Amerikaanse kiesowerhede om vir voornemende kiesers tydens die registrasieproses te vra: “Ondersteun jy die moord op babas wat aborsie is?” Nie net het so ‘n polities gelaaide vraag geen relevansie vir die registrasieproses nie, maar die blote stel van die vraag en die manier waarop dit gevra word, het alreeds ‘n politieke strekking ten gunste van ‘n bepaalde sienswyse. Dit sal 100% gewaarborg lei tot ernstige hofsake deur die Demokratiese Party om die aktiwiteite van die owerheid onwettig en buite orde te laat verklaar.

PRAAG – hier is geen heilige koeie nie. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

Voorts kan ‘n owerheid wat waarlik wil aanspraak maak op neutraliteit en onafhanklikheid, nie die uitslag van die verkiesing vooruit wil loop nie. Om weer die Amerikaanse voorbeeld hierbo te gebruik, kan die sogenaamd onafhanklike owerheid onder geen omstandighede sê dat hy ‘n verkiesing gaan hou wat slegs daar is om diegene wat gaan sorg dat die Roe vs Wade-beslissing oor aborsies omgekeer gaan word, te verkies nie. Só ‘n verkiesing kan allermins as vry en regverdig bestempel word, omdat dit reeds die uitslag vooruitloop. Dit kan hoogstens ‘n verkiesing wees van Republikeinse kandidate, en dan slegs dié wat teen aborsies gekant is. Diegene wat so ‘n verkiesing organiseer, kan hulself nie onafhanklik wil noem nie.

Ek is bevrees dat die Volksraadsverkiesingskommissie (VVK) bostaande toetse liederlik dop. Eerstens verwag sy registrasievorm van kiesers om alreeds ‘n politieke mening ten gunste van ‘n volkstaat uit te spreek. Alhoewel ek persoonlik ten gunste van selfbeskikking asook uiteindelik ‘n volkstaat is, hoe weet ek of die VVK dat die meerderheid Afrikaners ten gunste van ‘n territoriale volkstaat is? Waaroor gaan die verkiesing dus? Is dit slegs om ‘n raad te verkies wat voorstanders van ‘n volkstaat verteenwoordig? Hoe weet ons die meerderheid Afrikaners staan hoegenaamd (soos ek) ‘n volkstaat voor? Ons gaan egter ná die verkiesing ook nie weet nie, want slegs diegene wat ‘n volkstaat voorstaan, mag registreer.

As die VVK homself as onafhanklik wou voorhou, mag hy nie die kar voor die perde span en die uitslag van die verkiesing vooruitloop nie. Lees mens op die VVK se registrasievorm en webwerf, is dit egter duidelik dat hy ‘n territoriale volkstaat voorstaan en dit is waarna sy verkiesing mik – ek verwys spesifiek na 16.5 en 16.6 op sy registrasievorm. Die VVK het dus alreeds bepaal wat sy “volksraad” se politieke doelwit is: ‘n volkstaat, ‘n politieke uitkoms wat nie deel mag wees van ‘n onafhanklike verkiesingsowerheid se aktiwiteite nie. Die AVP, ‘n splintergroep van die HNP, wat byvoorbeeld nie ‘n territoriale volkstaat voorstaan nie, weier gevolglik om deel te neem, want die VVK is allermins neutraal.

Ook die vrae wat die VVK aan sy kandidate op sy vraelyste stel, spreek van ‘n baie spesifieke godsdienstige ideologie. Verwys weer eens na my gelaaide vraag oor aborsies hierbo. Die manier waarop veral vrae 4, 5 en 6 in die kandidaatvraelyste gestel word, asook die vrae self, spreek duidelik van die invloed van die Geloftevolkbeweging, wat slegs ‘n baie beperkte ledetal het. Weer eens: ‘n VVK wat soveel as moontlik Afrikanerstemme wil kry, kan nie ‘n spreekbuis vir ‘n bepaalde beweging se ideologie wil wees nie. Dit is goed dat die kandidate die geleentheid gekry het om hulle standpunte te stel, maar die keuse van vrae het hulle ongelukkig in ‘n bepaalde ideologiese rigting gelei, wat na my mening uit voeling is met die meeste gewone Afrikaners se alledaagse bekommernisse en aspirasies, en totaal en al buite die bestek is van ‘n kommissie wat wil beweer hy is onafhanklik en daar vir alle Afrikaners.

Wat eweneens kommerwekkend is van die VVK, is die volgende wat op sy hoofblad verskyn: “Daarbenewens sal Volksraadslede wat die selfbeskikkingstrewe op enige stadium mag ondergrawe, demokraties uit hulle posisies verwyder kan word sodra ‘n mosie van wantroue op ‘n volksvergadering aangeneem mag word en sonder dat hulle eers ‘n ‘termyn’ moet uitdien waarin hulle skade op skade kan aanrig.” Dus: Selfs al word iemand verkies tot die raad, sê maar van die AVP wat nie gediend is met die gedagte van ‘n volkstaat nie, kan sy mede-raadslede die kiesers wat dié raadslid verkies het, se demokratiese wil ignoreer en hom bloot verwyder. Dis voorts onduidelik wat “ondergrawe” beteken. Netnou besluit ‘n meerderheid van die lede “ondergrawe” beteken om nie die Geloftevolk se ideologie te gehoorsaam nie. Dis nie hoe ‘n demokrasie werk nie, mense! Jy kan nie net iemand wat wettiglik verkies is, ontslaan omdat hy nie saamstem met jou siening nie!

Ten spyte van bostaande het ek geen probleem met die bestaan van ‘n verkiesingskommissie wat ‘n raad wil verkies om ‘n volkstaat te bevorder nie, of ‘n raad wat daar is om die Geloftevolk se ideologie uit te bou nie. Dit is hulle goeie reg om so te maak en ek wens hulle alle sterkte daarmee toe. Die probleem ontstaan wanneer aanhangers van die VVK veral op Naspers of Praag se kommentaarblaaie probeer voorgee dat die VVK daar is vir álle Afrikaners, en ook met die gebruik van die naam “Volksraad”. Dit kan per definisie nie ‘n volksraad vir alle Afrikaners wil verkies as die kiesowerheid voor die verkiesing reeds besluit het wie is die volk en welke politieke of godsdienstige doelwitte die sogenaamde volk moet nastreef nie. Die volk is dan meer akkuraat dié faksie van Afrikaners wat ‘n territoriale volkstaat voorstaan, en met die Geloftevolk se godsdienstige ideologie saamstem. Laasgenoemde is weliswaar miskien in die meerderheid, maar dis nie ‘n onafhanklike kommissie se rol om dit reeds vóór die verkiesing te bepaal nie.

Die gevaar van die VVK behoort vir ons almal duidelik te wees: Deur vooraf reeds ‘n bepaalde ideologie, godsdienstige benadering en politieke doelwit voor te hou, gaan dit baie mense, asook regses soos die AVP, vervreem en uitsluit, en gaan dit uitloop op ‘n besonder duur mislukking (ek verneem dat dit minstens R5 miljoen gaan kos.) Dit gaan ook oneindige ammunisie aan Afrikaners se opponente verskaf wat vir seker vingers na die VVK se lae stemtal gaan wys, en as bewys gaan voorhou dat Afrikaners kwansuis nie die gedagte van selfbeskikking steun nie.

PRAAG – hier is geen heilige koeie nie. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

casino slots

Die WaBenzi-diktatuur – waarom die demokrasie in SA misluk het

Enkele maande gelede het die Duitse kanselier, me. Angela Merkel, erken dat die multikulturele samelewing in haar land misluk het. Suid-Afrika se mislukking is egter veel erger: by ons het die demokrasie geheel en al skipbreuk gely.

Pleks van liberale demokrasie, word ons tans deur ‘n WaBenzi-diktatuur geteister. Wie is die WaBenzi? Hierdie term is ‘n dekade of twee gelede gemunt vir die Afrika-elites wat hulself van hul eie mense isoleer en ‘n Westerse verbruikersbestaan in wesentlik arm en agterlike lande voer.

Soos die Britse joernalis Julian Champkin hulle in 1985 beskryf het, is WaBenzi “…gewoonlik opgevoed; die meeste het oorsee gestudeer; hulle dra welgesnede driestukpakke; hul tuislande is die lugversorgde kantore in hoofstede dwarsdeur die (Afrika-)kontinent”. Lede van die stam of groep van WaBenzi is gewoonlik letterlik vet van postuur en hou daarvan om in Mercedes Benz-motors rond te ry; vandaar hul groepsnaam.

Champkin praat selfs van die “staatsgreep” wat die WaBenzi op die vasteland van Afrika toegepas het. Elke land in Afrika word deur die klas of stam van statusbewuste jolytmakers wat ons WaBenzi kan noem, beheer.

Sedert 1994 het daar uiteraard ‘n hele WaBenzi-orgie in Suid-Afrika plaasgevind soos wat lede van die swart elite op staatsdepartemente, openbare maatskappye, munisipaliteite en selfs die privaatsektor toegesak het. Die uitspattige manewales van soesji-etende, sjampanje- en whisky-drinkende pierewaaiers in die ANC haal gereeld die media.

PRAAG – die Afrikaner se laaste intellektuele vesting. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

Dit gaan egter om veel meer as blote gevalle van korrupsie of, soos dit tydens die onlangs afgelope munisipale verkiesing geheet het, “gebrekkige dienslewering”. Feit is dat die WaBenzi enige herkenbare vorm van demokrasie in dié land finaal gekelder het.

So ‘n gevolgtrekking sal waarskynlik nie met groot blydskap deur vele mense, sowel binnelands as buitelands, ontvang word nie. Dis egter ‘n feit soos ‘n koei. Enigeen met selfs net ‘n basiese begrip van staatsleer sou dit onmiddellik kon insien.

Eintlik is demokrasie ‘n paradoks. Nêrens ter wêreld regeer “die volk” nie. Toe ek in die eerstejaarsklas staatsleer aan Wits geloop het, het hulle aan ons verduidelik dat die elite gewoonlik die politieke stelsel beheer. In die meer suksesvolle nywerheidslande bestaan daar metodes en instellings om die bevolking te sif ten einde ‘n talentvolle en verantwoordelike elite te skep.

In Frankryk waar ek bykans sewe jaar gewoon het, berei jongmense ná skoolverlating vir twee jaar intens voor op mededingende eksamens wat hulle toegang tot die sogenaamde grandes écoles mag gee. Die grandes écoles is prestigieuse universiteite buite die gewone stelsel wat veronderstel is om die leiers en topstaatsamptenare van die land te kweek. Die moordende voorbereidingsprogram en hoë eise wat aan studente gestel word, sorg dat slegs die bestes ooit dié heiligdomme van die Franse opvoedingstelsel betree.

In Brittanje is daar natuurlik die universiteite van Oxford en Cambridge wat gereeld onder die toptien of toptwintig ter wêreld geklassifiseer word. Die room van die Britse jeug word hier opgelei en eindig uiteindelik in hoë poste in die staatsadministrasie wat as “Whitehall” bekendstaan, na die straat in Londen waar die meeste ministeries geleë is.

Sedert die vyftigerjare verkry studente in die VSA toegang tot die gesogte Ivy League-universiteite soos Harvard, Yale, Princeton en Stanford op meriete en op grond van ‘n psigometriese toets bekend as die SAT oftewel “Scholastic Aptitude Test”. Slegs studente met ‘n baie hoë IK, werkywer en kennis word as ‘n reël toegelaat aangesien die SAT mindere geeste meedoënloos elimineer, nes Frankryk se gevreesde mededingende eksamens.

Die punt aangaande Westerse elites is egter dat hulle sedert die Amerikaanse revolusie van 1776 en die Franse revolusie van 1789 deur ‘n gelykheidsetos begeester is. Anders as in feodale tye, poog hulle nie om hulself van die res van die bevolking af te sonder in aristokratiese paleise met baie bediendes nie, maar dien hulle hul medeburgers in ‘n gees van nasionalistiese broederskap. Westerse elites, wat die stelsel van sogenaamde “demokrasie” beheer, poog gedurig om nader aan hul onderdane en medeburgers te leef en hul probleme en versugtinge te verstaan.

Daarom is daar min sosiale afstand tussen die elite en die gewone burgery. In sy mees ekstreme vorm het ‘n mens tot onlangs gevind dat Nederlandse politici en selfs staatshoofde byvoorbeeld sonder lyfwagte op straat stap of per fiets van een afspraak na ‘n ander pendel. Waar lede van Westerse elites hulself wel aan snobisme of sosiale afstand skuldig maak, durf hulle dit nie openlik wys nie, want so iets sou sosiale en politieke selfmoord beteken.

Die paradoks van Westerse demokrasie is juis dat die volk nie regeer nie, maar dat die elite die belange van die volk op die hart dra en vanweë hul streng opleiding hardwerkend, intelligent en redelik eerlik is, veral hoë staatsamptenare wat in baie gevalle op gewone politici neersien.

Afrika-elites staan reëlreg teenoor die Westerse heersersklas met sy etos van gelykheid en diensbaarheid. Soos Champkin dit stel, “mag die semigeletterdheid wat in die meeste Afrika-skole geproduseer word nie studente vir hoë ampte kwalifiseer nie, maar dit diskwalifiseer hulle sekerlikdaarvan om kleinboere te wees. Hul geleerdheid waarborg hul werkloosheid.”

In ‘n sekere sin is ‘n lid van die Afrika-elite iemand wat oor te min kennis beskik en te belangrik is om te werk. Hierdie stam van WaBenzi sak dan in hul hordes op lugversorgde kantore toe waar hulle hul sin vir belangrikheid, status, blouligkonvooie en ‘n uitspattige lewenswyse kan volvoer, hetsy in die openbare, hetsy in die privaatsektor waar regstellende aksie vir hulle ook ‘n groot aantal aardig besoldigde poste verseker.

Terwyl Westerse elites poog om voortdurend die gaping tussen hulle en die gewone burger te verklein, veral deur die opheffing van elke volksgenoot, selfs die agtergeblewenes of armblankes – vergelyk maar ons Afrikanergeskiedenis – neig die WaBenzi daarna om ‘n al groter sosiale afstand tussen hulle en die res van die bevolking te plaas.

Vandaar ook die mislukking van demokrasie in Suid-Afrika, noudat die WaBenzi volledig oorgeneem het. Die ritueel van demokratiese verkiesings elke vyf jaar is in wese sinneloos, want die land beskik oor geen ander swart elite as sy half opgeleide, uiters statusbewuste WaBenzi nie. Dieselfde geld natuurlik vir Zimbabwe en baie ander Afrikalande waar gereelde verkiesings, wat dikwels gemanipuleer word, eintlik ‘n bespotting van demokrasie maak.

Demokrasie, die uitvinding van Westerse elites, is daarom soos ‘n orgaan wat in ‘n ander liggaam oorgeplant is en deur sy nuwe gasheer verwerp word. Trouens, demokrasie word deur die WaBenzi gesien, nie as ‘n metode om sosiale afstand en ongelykheid tussen die elite en die gepeupel te verklein nie, maar juis om sodanige afstand te vergroot. Deur hul toeëiening van rykdom en mag, aspireer individuele WaBenzi om onaantasbare “hoofmanne” of kapteins in die tradisionele sin te word.

Tewens, ‘n mens kan selfs postuleer dat, hoe groter die afstand, hoe langer bly die hoofman aan bewind, soos ons in die geval van Robert Mugabe gesien het.

Ons wag op die kaptein, soos Elsa Joubert in haar Afropessimistiese roman geskryf het. Maar waar pas die Afrikaner en die oorblywende blankes in Suid-Afrika in? Onder invloed van die WaBenzi-diktatuur met sy despotiese hoofmanne wat elke belangrike instelling beheer, of dit nou staatsdepartemente of universiteite is, is die Afrikaner besig om insgelyks sy band met die demokrasie en met sy Europese wortels te verloor. Nes die WaBenzi, wat ontwortel en deur hul halfgebakte Westerse opvoeding van hul eie kultuur vervreem is, is die Afrikaner besig om insgelyks in ‘n half-Engelse, half-barbaarse gedrog te ontaard.

Soos Koos Kombuis in een van sy liedjies gesing het: “Ons is almal k****rs in ons harte.” Overgezet synde: “Ons is almal WaBenzi in ons harte.” Ontdaan van die dissipline en skerpsinnigheid wat ons elite voorheen aan ons opgelê het, is ons besig om ewe seer op te gaan in die kultuur van vertoon, maklike geld, hebsug en vulgariteit wat die Suid-Afrikaanse WaBenzi sedert 1994 dië van Suid-Afrika gemaak het.

Ons het ons strewe na uitnemendheid en sin vir prestasie op grond van meriete langs die pad verloor. Van Wyk Louw se “aristokratiese ideaal” of “‘n kultuur wat met die beste van Europa kan vergelyk” is nou baie ver van die Afrikaner se gedagtes af. Soos bestaansboere wat stad toe getrek het, hou ons onsself met oorlewing besig, as ons nie ook droom van ‘n swart Mercedes of om te emigreer nie.

Emigrasie is op ‘n manier die groot droom van elke WaBenzi, om aan sy eie geboortegrond te ontsnap en vir die res van sy lewe vergaderings in ‘n vreemde taal in ‘n vreemde stad by te woon.

PRAAG – die Afrikaner se laaste intellektuele vesting. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

план бани фото

Die Kafka-agtige optrede van Afrikaners

Franz Kafka was ‘n invloedryke Duitse skrywer. Hy was veral bekend vir sy uitbeeldings van die surrealistiese ervarings wat burgers gehad het in hulle handelinge met die Duitse amptenary. Kafka se tema was dikwels die absurde teenstrydighede wat gewone burgers in hul omgang met die amptenary teëgekom het. In sy boek Der Prozess (Die Hofsaak) vertel Kafka byvoorbeeld die verhaal van ‘n man wat van ‘n onbekende misdaad aangekla word deur ‘n obskure amptenaar. Die probleem wat die hoofkarakter het, is dat hy nie weet hetsy wat die klag teen hom is nie, hetsy wie hom aangekla het nie. Nietemin moet hy homself vergeefs daarteen probeer verdedig. Uiteindelik word hy tereggestel agv ‘n klag wat hy nie verstaan nie, nádat sy laksmanne van hom verwag het om selfmoord te pleeg.

In ‘n ander Kafka-roman, Das Schloss (“Die Kasteel”), daag ‘n man in ‘n dorpie op. Dit lei tot ‘n hele reeks administratiewe misverstande en rompslomp. Die man benodig ‘n amptenaar se toestemming om sy beroep te beoefen, maar kan egter nie die regte amptenaar, ene Klamm, uitkom nie. Die probleem is dat dit taboe is vir die dorp se inwoners om hoegenaamd met Klamm in verbinding te tree. Al die inwoners van die dorpie het egter verskillende verklarings van Klamm en die amptenary se teenstrydige gedrag, en almal respekteer en prys die amptenary.

Dikwels herinner die lot van Suid-Afrika se blankes en veral Afrikaners my aan ‘n Kafka-agtige verhaal. Ons word gekonfronteer deur absurde en teenstrydige standpunte, en daar word dikwels van ons verwag om twee lynreg-teenoorgestelde teenstrydighede te aanvaar en ons eie te maak. Soos die inwoners van Klamm se dorpie, maak baie blankes presies so: Ons internaliseer die mees absurde teenstrydighede, en in die proses tree ons willens en wetens teen ons eie belange op.

Daar is geen beter voorbeeld hiervan as die absurde aanspraak van sogenaamde nie-rassigheid wat dikwels as die waarheid aan ons voorgehou word nie. Enige iemand wat wel in sy hart glo dat Suid-Afrika ‘n nie-rassige samelewing is, kort dringend sielkundige behandeling, want hy het nie al sy varkies op hok nie. Hoe op dees aarde kan daar ooit, onder enige omstandighede, die geringste sprake van sogenaamde nie-rassigheid wees as die ganse ideologie van die heersende ANC, bekend as rassistiese transformasie, op die mees basiese vlak op ras gebaseer is? Transformasie is niks anders as die rassistiese etniese reiniging van blankes uit alle gebiede van die samelewing nie. Nietemin moet blankes transformasie as kwansuis noodsaaklik aanneem, maar terselfdertyd moet ons die teenstrydige siening, dié van ‘n sogenaamde nie-rassige samelewing, internaliseer. Ons moet dus a) die rassisme bekend as transformasie aanvaar, maar b) andersyds links en regs opgee oor hoe baie ons van die sogenaamde reënboognasie hou. Kafka sou hom gate uit geniet het.

En, jou wrintiewaar, baie blankes, insluitende sogenaamde regses, maak so! Solidariteit en Afriforum sal byvoorbeeld die Kafka-agtige standpunt inneem dat regstellende aksie ‘n noodsaaklikheid is en dat hulle die sogenaamde nie-rassige samelewing steun, maar dan hofsake téén regstellende aksie loods, byvoorbeeld die onlangse saak van kaptein Renate Barnard. Jammer, Afriforum, maar dit maak nie sin nie. Julle kan nie hofsake teen hierdie soort rassisme loods, maar dan omdraai en beweer dis glo ‘n noodsaaklikheid nie. Maak julle wel so, kan iemand ewe maklik beweer dat apartheid weliswaar ‘n onding was, maar tog noodsaaklik, en dat dit in der waarheid heringestel moet word.

In ‘n tweede, bisarre voorbeeld van Kafka-agtige gedrag in die praktyk, het die groot meerderheid Afrikaners ‘n broertjie dood aan rassistiese regstellende aksie, aan kommunisme, naamveranderings en die wanbestuur van die ANC. Enige gesprek oor die onteiening van blankes se plase en eiendom word met intense teenkanting en inderdaad woede begroet, omdat dit ongemaklike herinneringe aan Zimbabwe oprakel. Die kommentaarfasiliteite van News24 word blou geswets wanneer iemand die rassisme bekend as rassistiese reg-stelende aksie probeer verdedig. Die betalers van eiendomsbelasting sien rooi as hulle hoor hoe hul belasting verkwis word op naamveranderinge.

Nietemin het blankes klaarblyklik ‘n groot aantal van hierdie teenstrydighede geïnternaliseer. Die groot meerderheid van ons haat kommuniste en sien neer op die gefaalde Sowjet-Unie se belaglike, uitgediende en mislukte ideologie, maar meer as 90% van ons stem vir Helen Zille se party, die DA. Die einste me Zille wat die uitgewiste kommunis, Chris Hani, tydens ‘n toespraak op 30 April 2011 as ‘n held beskryf het. Ons wil slange vang van haat teenoor die terroris Robert McBride, maar dan stem ons in ons massas vir ‘n party wie se leier ook op 30 April 2011 ‘n MK-kameraad van McBride, die moordenaar Solomon Mahlangu, as ‘n rolmodel beskryf het. Die einstes wat sulke skril en negatiewe kommentaar lewer op Facebook en News24 se reaksie-blaaie oor Robert Mugabe se gewelddadige, rassistiese en gefaalde program van grondroof in Zimbabwe, stem vir ‘n party vir wie die sosialistiese Freedom Charter, met sy dreigement dat ook Suid-Afrika se grond genasionaliseer sal word, volgens sy leidster “onsterflike woorde” bevat. (Helen Zille het laasgenoemde absurditeit kwytgeraak tydens ‘n toespraak in Soweto.) Ons hou dus glad nie van wat Mugabe in Zimbabwe doen nie, maar die groot meerderheid blankes stem tog vir ‘n party vir wie ‘n dokument, wat ‘n nat droom van Mugabe verteenwoordig, onsterflike woorde bevat. Ons wil nie sien hoe ons belasting verkwis word op sinnelose naamveranderinge nie, maar ons stem tog vir ‘n party wat presies so gemaak het in Kaapstad, toe die DA Afrikaanse name geteiken het. Ons hou niks van die ANC nie, maar ons stem vir ‘n party wie se ideologie glad nie van die ANC s’n te onderskei is nie. Hoe verklaar mens dit?

Eintlik moet ek vir die hoofstroommedia en linkse politici soos me Zuma, Pienk Frikkie en kie ‘n pluimpie gee. Dis nie maklik om mense te oortuig dat perdevye na soetkoek proe nie. Verskoon my dus as ek soos K., die hoofkarakter van Das Schloss, voel asof die Nuwe Suid-Afrika, en veral die irrasionele optrede van baie Afrikaners, soms sterk aan ‘n Kafka-verhaal herinner nie.

Afrikanerpolitici en moraliteit

Afrikaners word deesdae oorweldig deur die volksvreemde politieke moeras waarin hulle tans worstel. Is daar hoegenaamd nog plek vir die begrip van Afrikanervolk, en het daardie volk ‘n toekoms? Gaan die politiek van misleiding nog steeds die Afrikaners se toekoms bepaal? Gaan uitgediende politieke beleid wat deur baie as politieke beginsels verhef was nog hul daaglikse lewens oorheers?

Beleid moet die politiek van die dag aanspreek, maar beginsels word op moraliteitsoorwegings gevorm. Politieke misleiding is dus die onvermydelike gevolg as beleid tot beginsel verhef word. Beleid kan nog verander, maar beginsels staan vas. Beleid moet by veranderde omstandighede aanpas, maar beginsels is tog deurlopend.

” Dit is teen my beginsels om ‘n swartman se hand te skud, of om op Sondag te fliek of vis te vang,” is tipiese ‘beginsels’ wat deur beleid gevorm was.

Die probleem hiermee is dat die tydsgees altoos verander en moet beleid aangepas word om relevant te bly. Dit mag vereis dat gevestigde politieke praktyke op ‘n stadium oorboord gegooi sal word. Politieke realiste doen dit heel gemaklik, maar behoudendes vind dit moeilik om van hul beleidsbeginsels afstand te doen.

Dit is dus ‘n politieke dwaling om beleid tot beginsels te verhef, want beginsels word deur moraliteitsoorwegings gevorm, en beleid deur die politiek van die dag.

En dit is presies waar verdeling tussen die kieserskorps plaasvind, want binne die konteks van ‘n bepaalde tydsgees word nuwe beleid deur oorlewingspolitiek gevorm. Verwarring word dan by kiesers veroorsaak. Baie verstaan nie altyd waarom die politieke landskap dan so drasties moet verander nie.

In sy boek Politics Among Nations: The Struggle for Power and Peace probeer Hans Morgenthau om buitelandse beleid volgens sekere teorieë te verstaan en verskaf antwoorde op baie kwelvrae oor beleid en beginsels, sommiges wat ook in ons geval van toepassing is.

Hy beweer dat dit moeilik in die politiek is om tussen die waarheid en opinie te onderskei. Dit is ook moeilik om te onderskei tussen feite wat deur objektiewe bewyse en logiese beredenering ondersteun word teenoor onbewese subjektiewe versinsels en oordeel wat deur vooroordeel of dagdromery gevorm word.

Hierdie onderskeid tussen feite en versinsels moet egter ook aan die dubbele toets van rede en ervaring gemeet word, aangesien feite of opinies alleen onvoldoende is.

In ons soeke na meer helderheid oor wat die toekoms vir Afrikaners inhou, soek ons nou na ‘n antwoord op die kwessie van belange teenoor mag. Afrikaners se ekonomiese en kulturele belange en die mag om dit fisies te behou.

Dit vereis dat sy leiers se politieke motiewe teenoor die ideologiese oorwegings verstaan sal word. Maar intellektuele dissipline word egter vereis om die begrip te verstaan dat belange deur mag gedefiniëer word, omdat rasionele orde dan na politieke oorwegings gebring sal moet word. Die verhouding van beleid teenoor beginsels word dan ook beter begryp.

Dagdromery soos die Boererepublieke wat herstel moet word; Afrikaners kan ‘n verskil by die stembus tydens ‘n ANC verkiesing maak; of ons sal ‘n soewereine volkstaat in Suid Afrika volgens die Israelse model kan oprig, is sulke dagdromery wat nooit deur realistiese logika ondersteun kan word nie. Historiese voorbeelde word buite die konteks van die historiese tydsgees as voorbeelde aangehaal waarom beleid tot politieke beginsels verhef word.

Dit is nie maklik om die motiewe van politieke leiers te verstaan nie, omdat motiewe as sulks die versluierde sielkundige aspek van ‘n leier is. Daardie motiewe word deur die emosies van kieser sowel as van die leier verwring.

Weet ons werklik wat ons eie motiewe is?
Weet ons wat die motiewe van ons medemens is?
Weet ons werklik waarom FW die politieke mag prysgegee het?
Weet ons werklik waarom Genl. Contand VilJoen die Vryheidsfront gestig het om aan die 1994 verkiesing deel te neem?
Weet ons werklik waarom Kortbroek en Roelf Meyer na die ANC oorgestap het?
Weet ons werklik waarom die Vryheidsfront Orania as volkstaatgebied aan sy ondersteuners voorgehou het en sodoende 80% van sy steun sedert 1994 verloor het?
Weet ons werklik waarom Dr Pieter Mulder die pos as adjunkminister in die ANC-regering aanvaar het?
Weet ons werklik waarom Malema toegelaat word om sy ‘skiet die Boer’ lied te sing en waarom die ANC hom so naarstiglik verdedig?

Ons weet nie want ons weet nie wat die politieke rolspelers se motiewe was nie. Ons raai en maak ons eie gevolgtrekkings. Een kenmerk daarvan is egter dat die politieke van misleiding onlangse politieke beleid gevorm het, hetsy om die buiteland te mislei of om die Boere te ko-opteer (soos byv Dr Mulder se aanstelling), of om die Afrikanervolk in ‘n strategiese rigting te stuur (Genl. Viljoen) of om die Boshoff-deaal te verwesenlik, ensovoorts. Diegene wat hulself op binne inligting beroep het hul eie motiewe waarom hulle ander onder verdenking wil bring.

Maar ons sal nooit werklik weet nie.

Die geskiedenis het meermale bewys dat daar nie noodwendig ‘n korrelasie tussen die morele gehalte van motiewe teenoor beleidsverandering bestaan nie. Dit is van toepassing op morele sowel as politieke oorwegings en kan in ‘n groot mate aan bogenoemde lysie van toepassing gemaak word.

Robespierre, die Franse revolusieleier, se motiewe was seker die edelste toe hy duisende mense wat hy as moreel minderwaardig beskou het deur die valbyl laat onthoof het. Maar dit was presies sy utopiese radikalisme wat ook sy dood deur dieselfde valbyl tot gevolg gehad het en wat die revolusie, waarvan hy die leier was, tot ‘n einde gebring het.

Net terloops, is Malema die moderne Robespierre?

Egotistiese beleidmakers probeer om die gaping wat tussen persepsie en beleid aan die een kant en realiteit aan die ander kant bestaan, te verklein. Sodoende probeer hulle bewys dat hulle ‘n ander werklikheid aan hul kiesers deur goeie politieke leierskap kan bewerkstellig. Dit is tipies wat met ANC-leiers die geval is. Gevoed deur COSATU en SAKP se denkskrums word ‘n onwerklike utopie geskilder en wat hulle beweer binne die bereik en vermoeë van die land se swart leierskap is. Onrealistiese verwagtings word deur politieke misleiding geskep. Dit het die vermoeë om die land te verwoes.

Die toekomstige Afrikanerleierskap moet dus nooit onrealistiese verwagtings probeer skep nie, maar om eerder die morele hoë grond ten alle koste te behou om sy kiesers se belange binne die werklikheid van die dag te beskerm.

Politieke mag bestaan uit alles wat die beheer van mense op ander mense vestig en in stand hou. Politieke mag dek dus alle sosiale verwantskappe wat daardie doel dien, van fisieke geweld tot die mees subtiele sielkundige bande wat een persoon oor ‘n ander het. Mag domineer dus mens oor mens, of dit deur morele oorwegings beskerm word soos in die geval van Westerse demokrasië, of in beginsellose wetgewing wat deur ongetemde barbaarse kragte opgestel word om gewetenlose politici en hul volgelinge te bevoordeel.

Politieke leiers moet ook die vermoë besit om ‘n onderskeid te tref tussen wat in die algemene belang is en wat hul eie persoonlike voorkeure is. Politieke realisme vra nie vir ‘n onverskillige houding ten opsigte van politieke ideale en morele beginsels nie. Dit vereis egter ‘n skerp onderskeid tussen dit wat deur kiesers verlang word en dit wat moontlik is binne die werklikheid van tyd en plek waarin kiesers hulself tans bevind.

Hierdie sal die onderskeidende eienskap en denkprofiel van Afrikaners se nuwe leierskap moet wees. Dit is wat werklike leierskap vandag behels. Vandag is daar nie meer plek vir die politiek van misleiding van Afrikaners nie. As ‘n beginsel wat nooit opgeoffer mag word nie moet Afrikaners onvermoeid en onverpoosd aandring op dit wat aan hulle behoort. Dit is ‘n morele beginsel waarvan hulle nooit mag afwyk nie.

Verder sal Afrikaners maar die beste van ‘n slegte saak moet maak, uit en gedaan…

strategy for slot

Waarom die Belharbelydenis onaanvaarbaar is!

Die Belharbelydenis (BB) is in 1982 deur ‘n aantal kerklikes verbonde aan die (destydse) NG Sendingkerk opgestel. By die totstandkoming van die Verenigde Gereformeerde Kerk van Suidelike Afrika (VGKSA) is die BB as belydenisskrif aanvaar. Nou blyk dit dat twee Kaapse NGK Sinodes reeds die BB aanvaar het en dat daar verdere druk op die NGK in sy geheel is om BB as belydenisskrif te aanvaar.

Merkwaardig genoeg is die Godsidee in die BB ‘n gedifferensieerde van Vader, Seun en Heilige Gees. Die drie-eenheid is ‘n dogmatiese konstruksie wat die grense van filosofiese besinning oorskry. God kan nooit die voorwerp van besinning word nie, omdat hy Der Ganz Andere is.

Omdat die BB met die mens handel, is ‘n wysgerige antropologie ‘n noodwendigheid. Die antropologie in die BB is ‘n dualisme tussen siel en liggaam. Die heerskappy word aan siel toegeken. Hiervolgens is m = s + l. Die gelykmakende sielsbeskouing is gebaseer op die Platonisme en is vreemd aan die Christendom. In Christelike denke is m + sl en is die volle mens in sy gene vervat. Na die gene van die mens is die mens uniek en ongelyk aan ander en lê die gene potensiaal vas en lê dit ook grense op. Omdat die mens in gemeenskapsverband lewe is daar ook genetiese verskille tussen gemeenskappe.

Daar is in die BB ‘n spanning/dualisme tussen eenheid en verskeidenheid wat nie bevredigend opgelos word nie. Die verskeidenheid los op in die eenheid. So word die eenheid ‘n monisme.

Vir die BB konstitueer verskeidenheid ongelykheid, met die implisiete implikasie dat enige politieke sisteem wat nie ‘n liberaal-humanistiese demokrasie as ideaal het nie, verdag gemaak word.

Eenheid is vir die BB die voorwaarde vir die sigbare demonstrasie van geloof. Eenheid konstitueer gelykheid. Die voorwaarde vir versoening is eenheid.

Die BB skryf van “die kerk” so asof dit nie gedifferensieerd bestaan nie. Hierdie konstruksie is vreemd aan ons ervaring. Hoe verklaar die BB bv die differensiasie tussen:

Die Grieks-Ortodokse en Russies Ortodokse kerke
Die Rooms-Katolieke Kerk
Die Anglikaanse Kerk
Die onoorsienbare verskeidenheid van Lutherse en Calvinistiese Kerke.

Is bg. kerke ‘n aanduiding van sondige kerklike verskeurdheid en wie is nou reg en wie waarom verkeerd?

In wese is kerke histories gevormde instellinge met ‘n datum van ontstaan en ook van vergaan. Daar is ‘n noue verband tussen kerkwees en die behoeftes van ‘n kerkgemeenskap wat afgestem is op taal, kultuur en godsdiens-behoeftes.

Die grondfout van die BB is dat kerk gelykgestel word aan koninkryk/basileia. Wanneer ons bid “Laat U koninkryk kom” dan bedoel Jesus allermins dat die lewe verkerklik moet word. Dit beteken wel dat elke aspek van die omvattende lewe van die mens volgens goddelike beginsels geformeer sal word. Die koninkryksidee korrespondeer breedweg met die vraag “hoe die menslike samelewing volgens godgegewe norme geformeer moet word”. Ook hier speel differensiasie ‘n belangrike rol in beskaafde gemeenskappe. Beskaafde gemeenskappe ontwikkel binne samelewings (wat ook afhang van die religieuse rigting en kulturele inslag daarvan) ‘n verskeidenheid van sosiale instellinge (opvoedkundig, polities, taalkundig, godsdiens, ens.). Elke instelling het ‘n eie unieke en nie na ‘n volgende onherleibare karakter. So is die staat ‘n regsverband en die kerk ‘n religieuse geloofsverband.

‘n Gereformeerde antwoord op die BB is soos volg, onder meer:

‘n kerk is ‘n aanbiddingstruktuur wat binne ruimte (lokaliteit) en tyd (jaar van ontstaan) na die aanbiddingsbehoeftes van gemeenskappe binne ‘n breër Christelike gemeenskap bestaan.
‘n Kerk het ‘n beperkte rol in ‘n Christelike samelewing wat afgestem is op: aanbidding, woordverkondiging, sakramentebediening en tug.
Die BB is ‘n reaksionêre dokument wat betrekking het op ‘n politieke bedeling van etniese differensiasie en selfbeskikking wat verby is en wat deur ‘n nuwe klassesisteem vervang is.
Daar is ‘n sigbare afwesigheid van kritiek op die grondslae van die huidige ANC-party-diktatuur/staatskollektivisme met sy tipiese rassistiese neo-werkreserverings-beleid (affirmative action).

Ten slotte moet die vraag gevra word wat ‘n kerklike belydenis is? Is dit primêr ‘n belydenis in sake God, hoe God ten beste aanbid of gedien moet word?

Met ander woorde: het dit ‘n transdedente karakter. Indien wel misluk die BB hierin. Is dit alternatiewelik ‘n belydenis wat horisontale verhoudings aanspreek en indien wel, hoe onderskei ‘n mens dit van politiek as die wetenskap oor hoe samelewings ten beste regeer moet word? Indien wel is die BB wesenlik polities geïnspireerd.

‘n Meer omvattende dokument oor die Belharbelydenis kan aangevra word van clandman@netactive.co.za (082 854 75 16).

casino slots

Wil Kapenaars vlug uit DA-paradys?

Die Nasperspublikasie, Die Burger, is die grootste Afrikaanse koerant reg in die middel van die hartland van die DA. Sy lesers is per definisie Afrikaanssprekend, en dus wit Afrikaners en Naspers se Afrikaanses. Die steun vir die DA in die Weskaap onder wittes en bruines was oorweldigend. Sowat 20% van die Weskaap se bevolking is swart, wat grootliks ANC sou gestem het, maar die DA het 57% van die stemme behaal. Haal mens die swart kiesers uit, is die steun vir die DA in die orde van 70% of meer, waarvan die wit persentasie stemme vir die DA sekerlik 95% moes oortref.

Naspers se blydskap hieroor ken geen perke nie. Die dood van rassepolitiek word links en regs aan ons voorgehou en dit was glo ‘n geweldige herskikking van die politieke landskap. Nou vir 2014 en daarna, word die hoop geskep.

Dis tog jammer iemand het nie Die Burger se lesers vertel dat die DA hulle groot redder sou wees nie, en dat daar nou hoop is vir hulle nie. Volgens ‘n peiling op Die Burger werf lyk dit of ‘n volstrekte meerderheid, amper 60% van sy internet-lesers, sal emigreer as hulle net die geleentheid sou kry. Slegs 41% (teen omstreeks 14h00 op Maandag 23 Mei) wil nie emigreer nie. Die monstergrootte is reeds sowat 1500, wat meer as genoeg is om statisties-beduidend te wees. Hoe strook die meerderheid wat sou emigreer as hulle kon, met die ongebreidelde opgewondenheid oor die DA se oorwinning in die Weskaap?

Besef Die Burger se lesers instinktief, sonder dat hulle dit noodwendig goed deurdink het dat ‘n oorwinning in een uit nege provinsies, en slegs in een groot stad, nie juis veel verskil aan hulle lot gaan maak nie? Daar is immers geen stem en mosie van wantroue so finaal en oortuigend as om met jou voete te stem deur te emigreer nie.

Onderwys: Die laaste loopgraaf vir Afrikaans

Die onderwys en landbou in Suid-Afrika is onder beleg weens die ANC se beleid van sogenaamde grondhervorming en transformasie.

Dit was die boodskap wat tydens ‘n konferensie vroeër vanjaar aan mnr Gwede Mantashe, Sekretaris generaal van die ANC oorgedra is deur ‘n aantal Afrikanerleiers. Hierdie byeenkoms was in opvolging van ‘n soortgelyke een wat in 2008 plaasgevind het, in aanloop tot die verkiesing van mnr Jacob Zuma as president van die land.

Die feit is dat 75% van die skole in Suid-Afrika disfunksioneel is. Met ander woorde: Daar gaan net mooi niks aan in 75% van die land se skole nie!

Tydens ‘n onlangse byeenkoms in Soweto waar die onderwys onder die vergrootglas gekom het, is dit bekend gemaak dat in hierdie disfunksionele skole, onderwysers dronk by die skool opdaag. Of laat. Of skoolkinders word in skooltyd gestuur om drank te gaan koop vir die onderwysers. Ook het onderwysers in dié skole seksuele verhoudings met skoolkinders.

Elders was daar gerapporteer dat 17 000 skooldogters verlede jaar, net in Natal, swanger geraak het! Vroeër vanjaar het ons kennis geneem van ‘n swart skooldogter wat selfmoord gepleeg het omdat sy gedruip het. Sy het geweier om seks met die skoolhoof te hê en dié het haar toe laat druip! Volgens haar onderwysers was sy een van die meer “skrander” leerlinge….

Afrikaners moet besef dat hierdie toestand nie binnekort gaan verbeter nie.

Die onderwyskenner, Graeme Bloch, skryf in sy boek The Toxic Mix dat die onderwys in Suid-Afrika ontspoor het, en dat dit 30 jaar sal neem om te herstel, op dié voorwaarde dat die regte persone nou aangestel word. Destyds, toe die boek op die rakke verskyn het, was Naledi Pandor die minister van onderwys. Intussen het ons twee ministers vir onderwys gekry: Angie Motshegka vir basiese onderwys (skole) en die kommunis Blade Nzimandi vir hoër onderwys.

Blade het onlangs ‘n skerp verklaring uitgereik. Hy het gesê dat studente op universiteit sal in die toekoms verplig word om ook naas hulle ander vakke, ‘n Afrika taal aan te leer. Talle vrae ontstaan: Word Afrikaans ook as ‘n Afrikataal beskou? en Is dit nie beter om op skoolvlak reeds ‘n Afrikataal aan te leer nie?

Angie weer, is bekend vir die 14 skole in Soweto alleen wat in haar tyd as minister van onderwys in Gauteng gesluit is. Dit was in 2005 deur Alet Rademeyer in ‘n dagblad ontbloot. Dui Angie se optrede op bevoegdheid? Ek laat dit vir die leser om te besluit.

Die ander rede waarom die toestand in Suid-Afrika se skole nie gou aansienlik gaan verbeter nie, is oor die drakoniese invloed van die Swart onderwysvakbonde soos Sadou. Sadou is lid van Cosatu wat ‘n alliansie vennoot is van die regering. Zuma weet, dat indien hy ‘n volgende termyn as staatspresident verkies wil word, hy nie met onderwysers en vakbonde moet sukkel nie.

As 75% van die skole in Suid-Afrika disfunksioneel is, wat is die waarde en standaard van die matrieksertifikaat wat Umalusi uitreik?

Om ‘n matrieksertifikaat te kan verwerf, moet ‘n kandidaat uit sewe vakke, minstens 40% in drie vakke kry en 30% in nog drie. En ons het vanjaar gesien hoe die punte van verlede jaar se matrieks dramaties aangepas is. Met tot 30 persentasie punte op ‘n gly skaal: die heel swakste kry 30% by hulle eksamenpunt en hoe hoër die kandidaat se punt, hoe minder word bygevoeg.

Die aantal matrieks wat volpunte vir wiskunde gekry het, het die wenkbroue gelig en ook die groot aantal onderskeidings.

En toe word die tersiêre instellings in die begin van die jaar oorstroom met studente wat wou inskryf vir verdere studies. En ons weet dat aansoeke om by ‘n tersiêre instelling te studeer, sluit al die vorige jaar. So, daar was talle matrieks wat nie verlede jaar gekwalifiseer het om in te skryf vir verdere studies nie, maar na die matriekuitslae bekend gemaak is, wel!

En nou moet ons tog besef dat hierdie swak leerders ‘n invloed het op die standaard van die tersiêre kwalifikasie. Dis ongetwyfeld so. Die geld wat tersiêre inrigtings van die staat ontvang, word ondermeer bepaal deur die aantal studente wat slaag.

Afrikaner Onderwys

Hoe lyk die Afrikaneronderwys en wat is die toekoms vir Afrikaneronderwys?

Ons het die afgelope aantal jare gesien dat openbare skole toenemend verengels het. In Junie 2009 was daar nog net 667 Afrikaans-enkelmediumskole oor teenoor 1 396 in 1993. Minder as die helfte van ons skole het nog suiwer Afrikaans gebly.

Afrikaanse onderwysers in Afrikaanse skole word selfs nou gedwing om hulle verslae in Engels te skryf. Ook hulle voorbereiding moet in Engels gedoen word.

Verder moet ons kennis neem dat onderwys as beroep in die Nuwe Suid-Afrika sy aantreklikheid verloor weens die ongedissiplineerdheid van skoolkinders, swak salarisse en swak vooruitsigte. Al minder Afrikaanse blanke begaafde en intelligente jong studente kies onderwys as ‘n beroep. Dit wil sê as hulle ‘n beurs kan kry om verder te studeer.

Volgens mnr Chris Klopper, uitvoerende hoof van die Suid-Afrikaanse Onderwysunie (SAOU) is die Afrikaanse onderwyser ‘n spesie wat kan uitsterf! Jaarliks verlaat tussen 600 en 700 Afrikaanse onderwysers die beroep terwyl slegs sowat 200 Afrikaanse onderwysers afstudeer.

Afrikaneronderwys stuur op ‘n krisis af wat ons volk nadelig sal raak.

Op 8 Junie 2008 berig Rapport dat Naledi Pandor, voormalige minister van onderwys gesê het dat te veel skole te min regstellende aksie doen veral betreffende skole se onderwyserskorps; en dat daar miljoene swart beroepslui is wie se moedertaal Afrikaans is.

Met ander woorde, Naledi wil hê dat die personeelkamer van Afrikaanse skole moet transformeer sodat dit lyk soos die demografie van die land – Swart!. Dis ANC beleid.

En met die uittrede van uiters bekwame onderwyslui in die volgende vyf tot tien jaar. Wat dink u gaan gebeur?

En vriende, u moet aanvaar dat hierdie bedreiging die voorland is nie net van sogenoemde staatskole nie, maar ook van privaatskole soos die BCVO.

Dit is die vyande van die Afrikanervolk se oogmerk om die Afrikaner skaam te maak vir sy verlede, sodat hy sy geskiedenis liewer moet vergeet, identiteitloos word en uiteindelik deel word van die kleurlose massa van die land. Die Afrikaner word in die klaskamer vermoor.

En terwyl ons dankbaar is vir die ongeveer 3500 Afrikanerkinders in CVO-skole wat hierteen gepantser word, is daar tans sowat 480 000 Afrikanerkinders in openbare skole omdat hulle ouers nie van beter weet nie, of nie die geldelike vermoë het nie, of sommer net nie omgee nie.

Wat sê die GHA?

1. Die toekoms van die Afrikaner se onderwys lê nie binne die huidige onderwys bedeling nie. Ons sal ons moet beywer vir ‘n onafhanklike onderwys owerheid terwille van die behoud van Afrikaans en die herstel van standaarde. Indien ons wil verseker dat ons kinders en kleinkinders gehalte moedertaal onderrig wil ontvang, moet ons loskom van die Nasionale Onderwys stelsel.

2. Onderwys is nie die plek waar kinders net leer om te lees, te skryf en somme te maak nie. Dit is die plek waar die kind te identiteit vasgelê word: sy taal, sy geskiedenis, sy godsdiens, kultuur en tradisies asook hoë waardes soos dissipline, werkywer, getrouheid en leierskap.

3. Verder het die Afrikaner as volk die reg en verantwoordelikheid om sy eie kinders op te voed en te onderrig. Daardie reg moet ons in die openbaar opeis. Onderwys is ‘n eie saak.

4. Die Afrikanervolk en die Afrikaanse taal word in die klaskamers van die ANC vermoor. Ons is nou in die laaste loopgraaf. Indien ons as volk wil bly voortleef in Afrika, sal ons hierdie uitdaging moet aanvaar.

5. Elke ouer en grootouer moet hulle verantwoordelikheid besef. Daarom stel ons vir onsself die mikpunt om 1 000 000 persone werf wat ‘n deklarasie onderteken wat hulle daartoe sal verbind om hulle te beywer vir ‘n onafhanklike onderwysowerheid. En hierdie DEKLARASIE lees soos volg. Ek, die ondertekenaar, gee hiermee kennis dat ek my sal beywer vir ‘n onafhanklike Afrikaner Onderwysowerheid ten einde te verseker dat my kinders en kleinkinders gehalte moedertaalonderrig sal kry. Die Afrikaner as onderskeibare volk en etniese groep in Suid-Afrika het die reg om sy kinders op te voed en te onderrig ten einde sy taal, kultuur, hoë waardes, godsdiens, tradisies en geskiedenis te kan beskerm. Net so min as wat ons inspraak op ander volke se onderwys wil hê, so min wil ons dat ander inspraak op ons onderwys sal hê. Oor die afgelope 17 jaar het ons ‘n dure les geleer.

6. Hierdie veldtog sal vir ons die vermoë skep om honderde duisende Afrikaners per vonkpos te bereik en inligting aan hulle oor te dra, sodat ons ons organisasies kan uitbrei en dat ons ‘n magsbasis en finansiëlebasis sal hê waarmee die land en die buiteland van kennis sal neem.

7. Afrikaners betaal belasting wat ook gebruik word vir die onderwys. Waarom moet hulle weer betaal vir die onderwys van hulle kinders in privaatskole soos die CVO-skole of tuisonderrig? Wanneer ons ons eie onderwysowerheid het, sal ook die privaatskole se onderwysers se salarisse daaruit befonds word.

8. Die Afrikaner se vryheid loop deur die klaskamer. Die klaskamer van ons kinders en kleinkinders. Ons moet die CVO-skole uitbou tot ‘n bastion vir die volk. Terselfdertyd moet ons ons verantwoordelikheid besef teenoor die 480 000 Afrikanerkinders in die openbare skole. Daardie skole moet ook los kom van die nasionale onderwys stelsel.

My oproep aan alle Afrikaners!

Ons in die GHA; in die BCVO, in die Aksie Vrouekrag en in die Verkenners, en ons in die HNP, die AWB, die VF+, die Transvaalse Landbou Unie, Afrikaner Onderwysdirektoraat, Radio Pretoria, en Praag staan voor hierdie uitdaging. Dis tyd om op te staan om getel te word.

Terwille van dit wat ons van ons ouers geërf het en terwille van ons selfrespek, en terwille van Afrikanerkinders wat nog gebore moet word, sal ons almal hierdie uitdaging moet aanvaar. Hierdie is die laaste loopgraaf vir die Afrikaner, en Afrikaans se voortbestaan in Afrika.

топкарго отзывы

Sap-zombies juig oor Afrikanerselfmoord

Skoppensboer het vandeesweek buite stemming gebly. Nie dat hy die HNP se “stem reg, bly weg” ondersteun nie, maar daar was niemand vir wie hy kon of wou stem nie.

Dan Roodt praat hiernaas en in Rapport vandag van politieke zombies wat uit die dode herrys. Die Super-Sap uit die Wes-Kaap wat vergeefs droom dat die DA die land van die Limpopo tot Kaap Agulhas gaan regeer, het groot plesier in die begraafplase van Houghton en Bishops Court ontketen. Allerlei Sap-zombies het die Union Jack weer uitgehaal, ‘n heildronk op Lord Milner gedrink en al toi-toiende met verrotte ledemate gefuif. Afgesien van die Janne (Smuts en Hofmeyr), was Sir De Villiers Graaff insgelyks daar. Asook Van Zyl Slabbert in sy Madiba-hemp en met ‘n effens kleiner maag, varser uit die doderyk as die ander.

Daar is niks so sterk soos ‘n dooie idee waarvoor ons vleis weer ryp is nie, het die zombies al dansende gesing. Hier en daar het een ‘n DA-kopdoek gedra.

Tussen die grafte het van die zombies ook politiek gepraat. “Man ja, kan jy nou meer. En daar pleeg die Afrikaners toe vir die soveelste keer politieke selfmoord, asof ’94 nie genoeg was nie, hie-hie,” sê een.

Oor die heengaan van die VF Plus was daar insgelyks groot vreugde. Maar enkele vuisgevegte met half ontbinde ledemate het tussen die zombies uitgebreek toe daar gewonder is of dit ‘n selfmoord of ‘n moord was.

“Pieter Mulder het, soos Marthinus, selfmoord gepleeg toe hy die pos in die ANC-kabinet aanvaar het,” meen ‘n besonder vreesaanjaende zombie met ‘n bebloede, verteerde gesig.

“Nee, nee, dit was moord!” skree ‘n ander. “Niks is wonderskoner as ‘n goed beplande moord nie. Solidariteit en Afriforum het die VF Plus in die rug gesteek net soos FW en Roelf die volk verraai het. Dis wat Afrikaners die beste doen: om mekaar in die rug te steek. Verraad is in hul bloed!”

“Lank sterf die Boer!” beaam ‘n ander en lig ‘n glasie.

“Ja, dis die volk wat die vrolikste begrafnis hou, gee hulle darem dít toe,” meen ‘n vermolmde mummiegesig. “Ná 360 jaar beheer hulle geen vierkante sentimeter van die land nie, wat nog te sê die munisipaliteit van Pofadder, en hulle is baie bly daaroor. Gelukwensinge aan Zille dat sy die Verwoerd-standbeeld verwyder het en voortaan alle DA-stadsrade in Engels gaan bedryf, stroom in van alle Afrikaanse organisasies: die ATKV, Afrikanerbond, FAK en natuurlik Solidariteit/Afriforum.”

Oor een ding was die zombies egter ongelukkig: die feit dat die begraafplase so verwaarloos word. “Hopelik stuur Zille vir ons iemand om die gras te kom sny en die bossies tussen die grafte uit te trek,” sê ‘n zombie hoopvol.

Uiteindelik word ‘n komitee gevorm om dié kwessie by die plaaslike ANC-stadsraad te opper.

“Ons het ‘n kommunikasiedeskundige nodig om ons saak in die media te stel,” sê ‘n wandelende dooie.

“Wat van die konsultante uit Brittanje wat die IVP in die pas afgelope verkiesing geadviseer en al hul geldjies opgeslurp het?” vra ‘n ander afgestorwene.

“Nee, hulle het die IVP net van die wal af in die graf gehelp. Doktor Pieter is mos ‘n kommunikasiedeskundige en hy weet hoe om met ‘n nismark te werk. Wesparkbegraafplaas kan doen met ‘n goed gekwalifiseerde persoon,” gaan sy kollega hom teen.

Die voorsitter bring die mosie tot stemming. Pieter Mulder van die VF Plus se dienste as openbarebetrekkingekonsultant vir die Sap-zombies word eenparig aanvaar.

‘n Vroue-zombie uit Pretoria is skielik bekommerd dat daar dalk nog lewe in die Afrikanerlyk kan wees. “Wat van al die Afrikaners wat per sms geld skenk vir Afriforum? Netnou kom daar al weer ‘n Afrikanerparty wat ons meesterplan vir ‘n Engelse Suid-Afrika bederf,” kla sy.

“Nee wat,” sê die voorsitter. “Afriforum en Solidariteit maak seker dat hulle geen invloed in die parlement uitoefen nie, daarom het hulle hul mense verbied om lede van die VF Plus te wees. Hulle werk ook vir ons saak met hul al hofgedinge teen die ANC. Dit plaas minder van ‘n las op die DA se geldkoffers.”

Ter afsluiting staan al die zombies, selfs dié met net een been, op aandag en sing “God save the queen”, amper soos in ‘n bioskoop uit 1935.

игра пазлы для детей

Is Afrikanerpolitiek nou uitgedien?

“Die verlede is nooit dood nie,” het die Amerikaanse skrywer William Faulkner gesê. “Dis nie eens verby nie.”

Vandaar die angsvallige wyse waarop die DA-munisipaliteit van Midvaal op die vooraand van die verkiesing van sy Verwoerd-standbeeld ontslae geraak het.

Tydens sy veldtog het die ANC hom selfs op die voorvaders beroep, asof die dooies soos zombies uit Harry Potter steeds die uitslag by die stembus kan bepaal.

Verlede Sondag gesels ek en Koos Malan oor sy nuwe boek, Politokrasie, en vra hy skielik vir my: “Wat sou jy sê is die hoofstroom onder die Afrikaners? Die Sap-tradisie of die Nat-tradisie?”

Sonder om te aarsel, het ons albei saamgestem die Sap-tradisie is die hoofstroom.

In dié opsig het die mantel van ’n groot Sap-leier reeds op mev. Helen Zille se skouers neergedaal. Sy herinner sterk aan Smuts se regterhand, Jan Hofmeyr, wat “geloof bo vrees” sy politieke beginsel gemaak en reeds in die veertigerjare die uitbreiding van stemreg aan swart mense bepleit het.

Indien dr. Pieter Mulder van die Vryheidsfront Plus die erfgenaam van die Nat-tradisie is, het ons die afgelope week gesien hoe daardie tradisie ’n tweede dood gesterf het.

Die eerste was natuurlik nadat mnr. Marthinus van Schalkwyk die oorspronklike Nasionale Party in die dementor-agtige omhelsing van die ANC ingelei het, waarna die siel van die party uitgesuig is, soos dementors maak.

In Gauteng, die hartland van die VF+ waar ongeveer anderhalf miljoen Afrikaners woon, het die aantal munisipale raadslede van 17 tot 10 gedaal. Volgens Mulder het sy party “geen antwoord op die DA gehad nie”.

Die VF+ se steun het sedert 1994 met ’n faktor van tien afgeneem, van 6% tot ongeveer 0,6%, ’n droewige prestasie as daar al ooit een was. Terselfdertyd het die liberale DA se stempersentasie van 1% tot 24% gestyg.

Politieke partye is identiteit-skeppend. Juis omdat hulle aan die staat en sy vertakkinge soos munisipaliteite deelneem, beskik hulle oor die mag om ons kultuur en identiteit te verander.

Daarom sou die VF+ en elke ander stoere Afrikaner of Boer in die land ’n fout maak om die opmars van mev. Zille as ’n bloot pragmatiese verskynsel te sien. Die DA is besig om van meer as “die Verwoerd-probleem ontslae te raak”, soos mev. Zille dit minagtend ná afloop van die verkiesing gestel het. Dalk is die party insgelyks besig om van Suid-Afrika se Afrikanerprobleem ontslae te raak! En sodoende die ou, ou Sap-droom van een, onverdeelde Engelse nasie sienderoë te verwesenlik.

Die VF+, die IVP, ACDP en elke ander party wat hom op ’n spesifieke etniese of Christelike identiteit beroep, het die afgelope week by die verkeerde partytjie opgedaag. Of hulle was in die McDonald’s en het gedink hulle gaan bobotie-en-geelrys daar kan bestel.

Desnieteenstaande gaan die politieke zombies nooit heeltemal slaap nie. Kruger, Hertzog, Malan en Verwoerd spook steeds by ons. Indien Afrikaner-kwessies heeltemal uit die formele politiek sou verdwyn, gaan die droom van Afrikanervryheid heel waarskynlik buiteparlementêr bedryf word.

Terwyl Afrikaners in hul reënbooggewaad DA stem, is hulle op Facebook openlik chauvinisties, selfs rassisties, en hits Afrikaanse organisasies aan om nog meer hofsake teen Malema te maak. Steve Hofmeyr is al byna tot ’n onaantasbare, nasionalistiese ikoon verhef wat Eugène Terre’Blanche se stem as byklank op sy YouTube-video’s gebruik.

Omdat die politiek so ’n Machiavelliaanse spel is, is die onheiligste alliansies altyd moontlik, soos mev. Zille al telkens gedemonstreer het. Die mislukking van Afrikanerpolitici oor die laaste dekades is waarskynlik juis daaraan te wyte dat hulle ’n suiwer ideaal nagestreef het en nie bereid was om soms ’n bietjie te toi-toi nie.

Hierdie rubriek verskyn vandag ook as ‘n meningsartikel in Rapport.

освещение прихожей в