Kategorie: Rubrieke

“Suid-Afrika kan nie bekostig om een boer te verloor nie.”

So het die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson tydens ‘n besoek aan ‘n Vrystaatse nuwelingboer gesê. Sy het voorts daarop gewys dat boere in effek weens die gevare waaraan hulle blootgestel is, uit die land vlug.

Plaasaanvalle is egter nie rasgemotiveerd nie, aldus die minister.

In teenstelling hiermee oorhandig Praag vandag ‘n brief aan verskillende afdelings van die Suid-Afrikaanse regspleging om daarop aan te dring dat aanhitsing tot volksmoord soos die volkereg en die plaaslike wetgewing bepaal, ook as volksmoord hanteer moet word.

Aan die bod is die ANC se appèl teen die verbod, as haatspraak, van die liedjie “Maak dood die boere.”

Die minister is reg as sy meen die afgesonderdheid van boere dra by tot die aanvalle op hulle. ‘n Mens kan hier byvoeg persepsies van wapens en geld wat die boere in hul opstalle sou aanhou.

Dit sal haar egter ook loon om kennis te neem dat haar eie party appèl aanteken teen die verbod op die sing van die liedjie, “Maak dood die boere.” Dit sal haar ook loon dat van haar kabinetskollegas hulle al aan uitlatings skuldig gemaak het oor boere wat hul werkers nie net swak behandel nie, maar ook mishandel. Iets wat die georganiseerde landbou ontken, en tevergeefs op bewyse van spesifieke voorbeelde wag. Trouens, ‘n paar ondersoeke deur die regering, sommiges peperduur, het dadels opgelewer.

Maar steeds kom hierdie uitsprake, wat in effek die boere vrybuit van plaasaanvallers maak.

Benewens die grootlikse afwesigheid van praktiese en doeltreffende meganismes om die land se landbouers te beskerm, hoekom so uiters selde plaasaanvalle, en selfs plaasmoorde te veroordeel? Wat het die meeste impak: Anti-boer-retoriek deur ministers en ander hooggeplaastes, of die seldsame veroordeling van plaasaanvallers? Een swaeltjie maak nie ‘n somer nie.

‘n Konsekwente duidelike boodskap gerugsteun deur praktiese stappe wat sal verseker dat nie net plaasmoordenaars nie, maar ook ander plaasaanvallers gevang word en aan die pen ry, is wat die land nodig het.

how to getФільчаков прокурор

Wat beteken vitriol? Die woordeboek gee die betekenis as dit waarmee probeer is om troepies selibaat te hou, naamlik blou vitrioel. Maar dit gee ook ander betekenisse: snydend, skerp, bitsig en venynig.

Dit is iets wat Suid-Afrikaners maar te goed ken, veral hulle wat graag op die internet boer en blogkommentare lees.

Gekoester agter skuilname deel hulle die lakens uit. Hulle is nie net venynig nie, maar omdat hul eie identiteit beskerm word, word ook lustig met die waarheid gemors.

Min onderwerpe leen hom nie tot ‘n stortvloed van vitrioel nie – godsdiens, die politiek, die wetenskap, kultuur, taalgebruik…

Onder die mees bekende, onlangse of deurlopende vitrioel wat losgelaat is, handel oor die boek oor die Trojaanse perd wat glo in die NG Kerk sou losloop, die evolusiedebat, Pienk Frikkie se Kemptonparkse kapitulasie (of verraad), die volkstaatgedagte, aardverwarming met afvalliges glo die aarde koel eintlik af, mense wat die taal nie suiwer besig nie, en vele meer.

Met vitrioel kom mense wat hulself Christene noem skerp teenoor mekaar te staan, en bespoeg mekaar met die mees onchristelike vitrioel denkbaar.

Is vitrioel gevaarlik? Klaarblyklik. ‘n Goed-aangepaste Amerikaner sal immers weet die voorstellings op haar webwerf van Sarah Palin van spesifieke opponente wat deur ‘n visier bekyk word, en die woorde daarby oor gewere wat herlaai moet word, is geen aanhitsing tot moord nie.

Maar almal is nie goed aangepas nie. Die VSA is juis bekend vir die hordes kultusse, dikwels met ‘n religieuse grondslag, wat al posgevat het. Wie sal die Moonies vergeet? Van hierdie groepe het hulle al tot sabotasie gewend, soos ‘n dorp tydens ‘n verkiesing siek te maak, daar was al skietgevegte met veiligheidsmagte, en mense het die lewe gelaat.

Ook die taalgebruik op van die radikale webwerwe is soms van so ‘n aard dat
dit as vitrioel beskou kan word.

Is vitrioel en haatspraak dieselfde? Miskien in sommige gevalle, maar as een Afrikaner ‘n ander met vitrioel bydam, kwalifiseer dit nie sonder meer as haatspraak in die klassieke sin van die woord nie. Haatspraak impliseer normaalweg dat die vitrioel teenoor iemand van ‘n ander ras, kultuur of godsdiens gemik moet wees, en dat ‘n mens polarisasie tussen groepe wat van mekaar verskil na moontlike konflikvlakke aanblaas.Op Litnet definieer ‘n korespondent met die skuilnaam “Varkspek” (wat hy regtig aan homself gegee het, haatspraak soos volg:

“In lig van die belangrikheid van spraakvryheid en dat dit nie ligtelik beperk mag word nie, is haatspraak so gedefinieer om net die ergste van die ergste uitdrukkings in te sluit – die verkondiging van haat wat op ras, etnisiteit, geslagtelikheid of godsdiens gebaseer is en wat aanhitsing om leed te veroorsaak, uitmaak. Nie alle uitdrukkings van haat val binne die definisie nie, Haatspraak is net sekere vorme van haat (ras, etnies, geslag en godsdiens) + aanhitsing tot geweld.”

Dis nie net van een kant van die politieke spektrum wat dit inspan nie. Regter, minstens, het gevoel die liedjie, “Maak dood die Boere” wat Julius Malema so graag gesing het, is haatspraak en dit verbied. Die ANC appelleer hierteen.

Die owerheid het in wese ‘n dilemma – deur die vitrioel op die internet sy vrye loop te laat loop, is dit so maklik soos van die bed afval om enige bedreiging vanuit hierdie oord te monitor, en betyds toe te slaan. Die ander kant van die munt is dat die gebruikers van die vitrioel waarskynlik nie in gedagte het dat dit iemand anders tot geweld kan inspireer, en hom in die slag laat bly nie. Sommige van die grootste opstokers sit ook knus in die buiteland, en as hul vitrioel iemand hier in die sop laat beland, is hy self buite die kruisvuur.

Meestal is die vitrioel wat op die volksgenote / geloofsgenote / rasgenote gerig word darem nie aanhitsing tot geweld nie. In beginsel staan die los- en vasheid waarmee sommige selfverklaarde Christene ander Christene en nie-Christene tot die hel veroordeel oor hulle ander Bybelse beskouings het egter nie ver daarvandaan nie.

Weens die vermeende Amerikaanse skieter se beweerde beïnvloeding vanuit die
fundamentalistiese geledere (waarmee die Tea Party-beweging geassosieer word) is daar min twyfel dat die owerhede ‘n skerp ogie op die bekende fundamentaliste hier sal werp. Waar mense oor tyd emosioneel opgesweep is, kos dit dikwels net ‘n sneller (onbedoelde woordspeling) om ‘n kettingreaksie tot gevolg te hê. Na-apers is moontlik.

интернет магазин товаров для новорожденныхФильчаков прокурор харькова

‘n Skrywer beskryf hoe hy by die venster van ‘n boonste verdieping uitkyk. Hy sien hoe die Nazi’s ‘n groep Jode, mans, vroue en kinders, in ‘n fietshokkie injaag en vasmaak. Hierna word hulle gedeeltelik ontklee, en met allerlei slaangoed bygedam.

“That is capitalism,” kom die skrywer tot sy slotsom.

Hierna noem hy nog verskeie grusame voorbeelde, en kom telkemale tot die absurde slotsom: “That is capitalism.”

Duidelik het hy ‘n kleintjie dood aan kapitalisme. Wie hy was, en wat die boek se naam was, kan ek nie onthou nie. Vir my Honneursstudies was die boek duidelik onaanwendbaar.

Hierdie voorbeeld kom vanoggend meer as dertig jaar na ek dit in Kovsies se ou biblioteek gelees het by my op, toe ek besef watter gewaarwording in my oor die woord “transformasie” posgevat het.

My oorlede pa het eenkeer gesê Marx sou oor die implementering van kommunisme in Rusland gesê het: “As dit Marxisme is, is ek geen Marxis nie.”

Marx is lank voor die Russiese revolusie oorlede, en niemand sal werklik weet of hy so sou voel nie.

In Argentinië, na aanleiding van voormalige president Peron, het verskeie Perronistiese groepe tot stand gekom. Hulle het van ver-regs tot ver-links gewissel, en mekaar selfs met wapengeweld geopponeer.

Baie is al geskryf oor hoe dit gebeur het dat afsonderlike ontwikkeling, onder die bynaam van apartheid, in die oë van die wêreld die persepsie van ‘n monster aangeneem het.;

Aanvanklik is in baie kringe beoordeel dat afsonderlike ontwikkeling ‘n liberale filosofie is. Dié persepsie het finaal die onderspit gedelf nadat die VN dit tot misdaad teen die mensdom verklaar het.

In veral my eerste jaar op Kovsies was ek verplig om te leer van die Christelike beleid van apartheid, versus die humanistiese beleid van gelykstelling. Wat die betrokke dosent betref, het die apartheidsbeleid reeds afgestap van sy aanvanklike ideaal van gelykstelling, hoewel afsonderlik.

Ons is wel meegedeel dat ons van die studiemateriaal mag verskil, maar dan moes dit behoorlik gemotiveer word. Omdat die vrae volledig deur die dosent uitgewerk is moes die antwoorde uit die kop geleer word. Studente wat iets wou motiveer het dit tot hul nadeel gedoen.

Dieselfde universiteit het nou God uit sy leuse verwyder, en dit onder meer aan die transformasieproses toegeskryf. En ek kry die gewaarwording: As die woord “apartheid” dieselfde tipe negatiewe persepsies by mense wakkergemaak het as wat die woord “transformasie” by my wek, dan moes hulle apartheid regtig baie negatief ervaar het. Dat die woord transformasie ingespan word om die wegdoen van God uit die leuse te regverdig, help nie om die negatiewe emosie te temper nie.

Dit is ‘n ou, bekende verskynsel om strooipoppe op te stel van dit wat ‘n mens eintlik wil afskiet, en dan met mening op die strooipoppe los te brand.

Dié gewaarwording kry ek verlede jaar in die aanloop tot die NH Kerk se Algemene Kerkvergadering (sinode) waar besin moes word oor die Wêreldgemeenskap van Reformatoriese Kerke (WGRK) se eis dat die NH Kerk apartheid as sonde moet veroordeel alvorens lidmaatskap herstel kan word.

Die eise, op skrif, het in werklikheid verklap dat die WGRK nie ‘n benul het van die inhoudelike van apartheid nie. Dit was duidelik daaruit dat drie aspekte gestel is wat as sonde verklaar moes word. Die eerste twee het die diskriminerende aspekte saamgevat wat as die sg klein apartheid op die wetboek beland het, en lank voor 1994 reeds uit die wetboek verwyder is. Die derde was om apartheid self te veroordeel.

Die tegniese probleem is dat as die eerste twee elemente uit die volledige apatheidsmodel onttrek is, bly net ‘n baie mooi opsomming van die hedendaagse internasionale reg oor. Die NH Kerk het voor die AKV reeds daarop gewys dat dit lank reeds aan die eerste twee vereistes voldoen het.

Sonder om te probeer te kenne gee dat dit deel van die oorwegings was, beteken dit dat die NH Kerk eintlik die internasionale reg moes veroordeel.

Wanneer die strooipoppe onder skoot kom, is dit baie selde so dat die skieters nog enige benul het van wat dit wat hulle so blaker, werklik beteken, of eens beteken het. Soms het die strooipop-persepsie net sterker as die werklike geraak, soms het die oorspronklike self ontspoor tot iets wat dit nie aanvanklik bedoel was om te wees nie.

Sou Stalin se diktatuur en massamoorde byvoorbeeld enigsins Marx se instemming weggedra het, sou hy nog geleef het?

Beteken transformasie nog wat dit bedoel was?

Verskeie kenners het al daarop gewys dat sake wat wel in die grondwet staan, soos die erkenning en uitbouing van elf amptelike tale, erg afgeskeep word, maar dat transformasie, wat nie in die grondwet staan nie, gedryf word asof dit die kern van die grondwet uitmaak.

Selfs regstellende aksie, waaruit transformasie skynbaar afgelei word, is nie pertinent in die grondwet opgeneem nie. Veral in die oorgangsgrondwet is dit betreklik netjies uitgespel: Die basiese beginsel is gelykheid en ‘n verbod op diskriminasie, onder meer op grond van ras. ‘n Beperkende maatreël is wel ingevoeg om die posisie van mense teen wie in die verlede onbillik gediskrimineer is, se posisie te herstel.

‘n Goue, universele beginsel van beperkende maatreëls op grondwetlike regte is dat daardie beperking nooit so uitgelê mag word dat dit die oorspronklike reg aantas of vernietig nie. Nie regstellende aksie of transformasie kan dus uitgelê word as sou dit die beginsels van ‘n verbod op rassediskriminasie en ongelykheid tot niet maak nie.

Selfs die skrywers van “Fundamental Rights in the New Constituition, waaronder Davis, Cachalia en Maduna, is teen die agtergrond van wat die grondwet voorskryf, traag om die woord “affirmative action” te gebruik, en verkies “corrective action” en is duidelik daaroor dat daar ‘n sonsondergangklousule moet wees.

Waar pas “transformasie” werklik in die grondwet in?

Dat alles wat ‘n wit herkoms het, ‘n swart (Afican) karakter moet kry? Sommer in die aanhef van die grondwet word diegene geëer wat daarvan werk gemaak het om die land te bou en te ontwikkel, dat die land aan almal wat daarin woon behoort en in hul verskeidenheid verenig is.

Met juridiese akrobasie kan natuurlik enigiets uit die grondwet “bewys” word. Artikel 31 erken byvoorbeeld gemeenskappe se reg tot die beoefening van hul kulturele, religieuse en taalgemeenskappe. Dieselfde artikel bepaal dat dié regte nie in stryd met die handves van menseregte uitgeoefen mag word nie. Maar as daardie gemeenskappe dan onder die dekmantel van transformasie allerlei diskriminerende en ontnemende praktyke ervaar? Is dit dan nie veronderstel om ongrondwetlik te wees nie?

Het die woord “transformasie” nie ‘n te gemaklike en gerieflike begrip geword om die grondwet ongestraf mee te verkrag nie? Gebruik bloot die woord “transformasie” en daar word blindelings van owerheidsweë aanvaar dat ‘n mens die regte ding doen?

In die proses word dit ‘n vae begrip, iets wat daarop neerkom om alle spore van die verlede te verwyder, met vaag omlynde grense. Dat van hierdie grense loshande anderkant die grondwet self lê, is irrelevant tot iemand dit durf waag om sy rug styf te maak. Hy moet dan sy lyf vet smeer vir byvoeglike naamwoorde om hom mee te beskryf: onder andere rassis, neo-konserwatief, en helaas, gekant teen transformasie.

Word die implikasies altyd werklik deurdink? Het Kovsies se afdeling Strategiese Kommunikasie werklik deurdink wat die implikasies daarvan is om die weglating van God uit die universiteit se log aan transformasie te koppel? Dat (moedswillig) afgelei sal word dat swart studente en dosente gekant is teen die behoud van God in die logo?

Het dit nie tyd geword dat die woord “transformasie” omsigtiger gebruik moet word nie? Emosies is rou na die ABSA-debakel. Dit het aansienlik tot polarisering bygedra. Standpunte hieroor is, soos met oorlede apartheid, hoofsaaklik weerskante die rassegrense ingeneem.

Dit is vanjaar presies twintig jaar sedert die wet op rasseklasifikasie geskrap is. Dat ‘n nuwe rassedebat aan die einde van verlede jaar losgebars het, kan kwalik nog aan apartheid toegeskryf word. Veral uit die bruin gemeenskap kom nou versigtige treetjies om te vra of die onlekkerte in die rassekwesie nie dalk minstens ten dele gevind moet word in die tallose rasgebaseerde wette en maatreëls wat nou op die wetboek is nie.

Dit herinner aan die kroegpapegaai wat ‘n ruk in die kerk geplaas is om te kyk of hy nie van sy ongewenste woordeskat kon afleer nie. Die papegaai bekyk die predikant en laat waai met: “O, ‘n nuwe kroegman!”

Met die instap van die kerkraad laat waai hy egter: “Maar steeds dieselfde customers.”

Hard en duidelik moet nou besin word of die woord “transformasie” nie presies dieselfde betekenis as “klein apartheid” het nie. Dis net ‘n ander kroegman.

купить детские заколки резинкиДанильченко

Pres. Jacob Zuma is voorheen die leviete voorgelees oor hy gesê het die ANC gaan regeer tot die Wederkoms.

Sedertdien het onvanpaste stellings met ‘n godsdienstige implikasie waarskynlik minder geword. Hy het wel by geleentheid kiesers wat weg van die ANC stem met voorvadergeeste gedreig, maar skynbaar sy loskop-sêgoed wat die Christelike godsdiens raak bietjie versigtiger gekies.

Wat egter hinderlik dieselfde bly, is die onvermoë om ‘n onderskeid te tref tussen die ANC en regering. Boonop, aldus die Vryheidsfront Plus, het die SABC dieselfde moeilikheid, met radioprogramme wat oor die naweek op talle radiostasies en die TV ontwrig is om pres. Zuma se toespraak by die party se 99ste verjaardagvieringe regstreeks uit te saai – wat nog meer chaos tot gevolg gehad het omdat die toespraak sowat twee ure laat begin het.

Daar kan nog geargumenteer word dat dit werklik ‘n groot geleentheid was, en dat die toespraak vir die hele land belangrik is. Die interessante gaan egter wees om te sien hoe die SABC as beginselsaak op opposisiepartye se aanspraak op ten minste ‘n regverdige porsie van hierdie soort blootstelling.

Wat egter nie verskoonbaar is nie, is die president se versekering dat die ANC met sy kader-ontplooiingsbeleid sal voortgaan.

Dit is nie heeltemal nuut nie. Die ANC het hom ook by die beleidskongres vroeër vanjaar daartoe verbind, maar die klem is daarop geplaas dat die mense wat so ontplooi word, geskik vir die poste moet wees. Sedertdien het dit egter geblyk dat toepaslike kwalifikasies nie baie swaar weeg om geskiktheid te bepaal nie.

Om in ‘n verkiesingsjaar poste op hierdie wyse aan kaders te beloof, getuig van ‘n algehele onbegrip van die skeiding tussen politieke party en regering. In ‘n land waar werkloosheid hoogty vier is die belofte van poste ‘n belangrike dryfveer, en kan die party wat in die eerste plek vir die werkloosheidskoers verantwoordelik is, daardeur stemme trek.

So word die belangrike rol van opposisiepolitiek ondermyn.

Oor die jare het daar ‘n praktyk ontstaan, veral in die VSA, dat senior amptenare wel die politieke ampsbekleërs se keuses is, wat soms groot skade aangerig het omdat van hierdie mense min anders as lakeie was, en bekwaamheid ‘n relatiewe onbelangrike oorweging was. In sommige kringe word selfs beweer die aanvalle op die Twin Towers sou voorkom gewees het as die intelligensiewese volledig in die hande van gemotiveerde, kundige tegnokrate was.

In Suid-Afrika het verskeie DG’s se koppe ook al gerol omdat die verhouding tussen hulle en die betrokke minister onherstelbaar verbrokkel het.  ‘n Vroeë, skandalige voorbeeld was toe die DG vir Gesondheid. Olive Shishana, die trekpas gekry het sodat Manto Tshabala Msimang ongesteurd as minister kon aanbly en met knoffelsake besig hou, en die land se beeld reuse skade kon bly berokken.

Die ANC het egter die beleid van kaderontplooiing veel verder as die departementshoof-konvensie gevoer. ‘n Aantal jare gelede het die ganse personeelkorps, meestal wit, van ‘n privaat skool in die Vrystaat by die ANC gaan aansluit ter wille van die staatsubsidie.

Op hierdie manier sal enige party homself baie lank aan bewind kan hou.

Maar so ‘n party regeer dan nie volgens die demokratiese beginsel van algemene belang nie. En dan is dit nie meer demokrasie nie, maar nepokrasie.

туника для девочки своими рукамиФільчаков прокурор

Die amptelike slaagsyfer vir 2010 se matrieks, ook van die verskillende provinsies, word later vandag bekend gemaak.

Met dit wat reeds bekend is, is dit egter duidelik dat Suid-Afrika nog ‘n lang trek het om ‘n aanvaarbare slaagsyfer te bereik, sonder om die standaard verder te rysmier. Soos sake nou staan, is daar reeds aanduidings dat ‘n matriek in die hand nie veel om die lyf bied om werk te kry nie, hoewel die skaarsheid aan werk ook ’n rol speel.

Terwyl sowat ‘n kwart van die leerders nie die pyp rook nie, is daar ‘n groep wat tien of meer onderskeidings inryg. Dit het duidelik baie met kwaliteitonderrig te make, en met die betrokke skole se ingesteldheid teenoor onderrig – in die besonder gehalte-onderrig.

Wanneer na Suid-Afrika se per capita-uitleg per leerder gekyk word, en dit met ander lande suid van die Sahara vergelyk word, sou verwag word dat Suid-Afrika kop en skouers sou uitstaan. Die hartseer werklikheid is dat verskeie lande suid van die Sahara Suid-Afrika op die onderwysterrein uitpresteer. Universiteitsdosente vertel graag hoe ‘n plesier dit is om met studente te werk wat hul skoolloopbaan in Zimbabwe voltooi het omdat dié leerders se peil veel hoër is.

Terwyl dit verblydend is dat die onderwysstaking ná die groot sokker skynbaar nie ‘n te negatiewe impak op die slaagsyfer gehad het nie, is dit terselfdertyd ‘n veertjie in die hoed vir leerders wat deur selfstudie die pyp kon rook, en ‘n klad op baie onderwysers se naam dat hul afwesigheid uit die klasse nie ‘n besondere duik gemaak het nie.

Verskeie verskonings sal weer opgedis word. Dit is interessant dat die Sowetan onlangs in ‘n hoofartikel Afrikaners ‘n veertjie in die hoed gegee het vir die sukses wat moedertaalonderrig bied. Terselfdertyd is swart ouers gestriem omdat hulle so op Engelse onderrig vir hul kinders aandring, en pogings geloof om van Zoeloe ‘n taal van hoër onderrig te maak. Swart ouers wat spog omdat hul kinders glo nie met ander swart maatjies kan speel nie omdat hul kinders net Engels verstaan, is gewiks. Ongelukkig moes die Sowetan in die artikel ook krities wees op Afrikaner-ouers se aandrang op moedertaalonderrig omdat die politieke motiewe daarvan onder verdenking staan.

Vir baie is matriek nie die einde van die studiepad nie, wat beteken dat universiteite wat oor die gehalte van hul onderrig waak, weer baie geld en energie in oorbruggingskursusse en ander maatreëls moet belê om die opneem van leerders met effense matrieks suksesvol te kan absorbeer. Geluk aan die matrieks wat presteer het, tesame met die hele ondersteuningsnetwerk – van ma wat noodgedwonge weer saam matriek geskryf het tot die toegewyde leerkragte.

air flow чисткаданильченко юрій броніславович

Die Ivoorkus, Côte d’Ivoire,  is op die oomblik in die nuus weens die afloop van ‘n verkiesing.

Maar is dit ‘n gewone geval van ‘n Afrika-despoot wat nie van die mag wil afstand doen nie, ná hy in ‘n demokratiese verkiesing met die kous oor die kop huis toe gestuur is?

Om die kompleksiteit te verstaan, moet ‘n paar realiteite in ag geneem word.

Volgens sommige bronne is sowat 60% van die byna 20 miljoen inwoners (wat ‘n paar miljoen immigrante en vlugtelinge insluit) Moslem, en veral in die Noorde woonagtig.

Dié feit is dalk vir baie mense ‘n verrassing, in die lig van die Basilika wat oud-pres. Felix Houphouët-Boigny in Yamoussoukro opgerig het. Dit is die derde grootste (sommige bronne sê die grootste) Christelike kerk ter wêreld, en staan in ‘n land waar maar sowat 12 % van die inwoners Christene is.

Ander bronne dui egter daarop dat sowat 40 persent van die bevolking Moslem is, en sowat 34% Christene, met die ander animisties of ongelowig.

Soos in baie ander Wes-Afrikaanse state is die Moslem-noorde vroeg vanuit die Sahara en deur die Islam beïnvloed, terwyl die kusgemeenskappe weer deur Europeërs en die Christendom beïnvloed is. Hoewel beduidende Moslemryke, soos die Kong-ryk bestaan het, was dit baie heterogeen en het nie lank bestaan nie. Trouens, baie van die huidige inwoners van die Ivoorkus se voorouers het betreklik onlangs eers binne die grense gevestig. Hierdie volksverhuisings het weens verskeie faktore, soos onderlinge konflikte, plaasgevind.

Hoewel die amptelike taal Frans is, word 76 Afrikatale ook gepraat.

Die elite is sterk Frans georiënteer en Abidjan aan die kus het ‘n sterk Franse karakter. Tradisioneel behou Moslemgemeenskappe egter meer tradisionele elemente,en ironies, soms ook Wes-Afrikaanse Afrika-elemente.

Tot 1990 was die Ivoorkus ‘n de facto eenpartystaat.

Alassane Ouattara, ‘n Moslem, het in 1990 op die politieke toneel  verskyn toe die afgeleefde “pappa” Houphouët-Boigny hom die eerste minister gemaak het, hoofsaaklik om die ekonomie reg te ruk. Outtara is ‘n hoogaangeskrewe ekonoom wat reeds voor hy 40 jaar oud was, ‘n adjunk-direkteur van die Internasionale Monetêre Fonds geword het. Hy het tot 1993, met Houphouët-Boigny se dood, die premier gebly. Sy politieke loopbaan is hierna deur die afgestorwe president se opvolgers gedwarsboom, waarop hy weer na die buiteland teruggekeer het.

Ouattara se kandidatuur sou telkemale gekeer word. Die tegniek wat sy teenstanders gebruik het was om sy burgerskap te bevraagteken, of aan te voer dat hy nie lank genoeg in die land woonagtig was nie. Ouattara het wel lang tye in Bo-Volta (Burkina Faso) gewoon, ‘n land wat by tye deel van die Ivoorkus was, en wie se Moslembevolking ten nouste aansluit by dié van die noordelike Moslembevolking van die Ivoorkus. Ouattara is egter in die Ivoorkus gebore, en het ook lank reeds seker gemaak dat sy burgerskap verseël was, ná hy ‘n tyd lank wel as burger van Bo-Volta beskou is.

Hoewel Ouattara ná sy politieke isolasie weer ‘n ruk by die IMF gewerk het, het sy teenstanders hom gereeld op die mees belaglike manier die sondebok gemaak vir omtrent alles wat in die Ivoorkus verkeerd geloop het, veral mislukte staatsgrepe.

Die linksgesinde Laurent Gbagbo (‘n Rooms-Katoliek) het in 2000 aan bewind gekom ironies ná sy voorganger, generaal Robert Guëi, na afloop van ‘n algemene verkiesing verseg het om soos beloof die presidentskap te ontruim. Guëi het self deur ‘n staatsgreep aan bewind gekom. Gbagbo se bewind is egter vanuit die staanspoor deur onluste geteister. Die hoofrede was dat sy vernaamste teenstander Ouattara, leier van die Moslemse Kongres van Republikeine, op omstrede wyse belet was om aan die verkiesing deel te neem. Die ou storie: Sy verbintenis tot die Ivoorkus is bevraagteken.

Juis omdat die Ivoorkus ‘n geskiedenis – ook tot die huidige – het van groot bevolkingsgetalle wat oor grense heen migreer of vlug, is dit nie altyd so maklik om ‘n streep te trek oor wie werklik Ivoorkusburgers is of behoort te wees nie, en so stemreg behoort te hê nie. Ná Gbagbo die onderspit gedelf het, het sy bondgenote ook talle van die kiesers wat vir Ouatarra gestem het, gediskwalifiseer.

Indien die Ivoorkus se politieke geskiedenis tot dusver slegs op beperkte skaal deur Moslem-Christen-polarisasie gekenmerk is, is dit duidelik dat Gbagbo se koppigheid dit nou ‘n meer pertinente faktor gaan maak.

Wanneer so ‘n polarisasie eers plaasgevind het, raak dit moeiliker om te ontlont. Of Kenneth Meshoe, ACDP-leier, se vredesending op versoek van kerkleiers in die Ivoorkus tot vrede kan bydra of selfs wys was, sal op die duur gesien moet word. Neem hy, soos vroeë aanduidings uit koerantberigte lui, ‘n pro-Gbagbo-standpunt in op grond van “ander perspektiewe” sal dit minstens hoogs gevaarlik wees. Die situasie en die realiteit is gans te kompleks om aan die hand van een stel “ander perspektiewe” ‘n standpunt teen die streeks- en wêreldmening in, in te neem.

Analiste was gou om ‘n soort Kenia / Zimbabwe-opsie, waar die verslane leier vasklou en die wenner dan as kompromis eerste minister word, af te skiet. Tog, sou dit blyk dat daar ‘n beduidende Christen–Moslem-polarisasie plaasvind, sal ‘n staatkundige model wat dit ondervang waarskynlik aangewese wees. In die Soedan gaan dié polarisasie waarskynlik tot ‘n verdeling van die land lei. In Libanon word die presidentskap en eersteministerskap deur ‘n Christen en ‘n Moslem as reëling gehou. In Nigerië roteer die presidentskap (wanneer die demokrasie lank genoeg hou om dit moontlik te maak) afwisselend tussen Christen- en Moslempresidente.

Dalk is daar in die Ivoorkus nou ‘n bietjie meer op die spel as ‘n regeringshoof wat by die stembus verslaan is, en nie wil kopgee nie. Dit mag wel die uitsluitlike motief van Gbagbo wees, maar is dit hoe die land se Christen- en Moslembevolkings dit ervaar?

Is ‘n moontlike hervatting van die burgeroorlog ‘n meer aanvaarbare opsie as om ‘n blywende staatkundige reëling te tref waar Christene en Moslems hulself staatkundig optimaal kan uitleef?

Voorsorg (ook staatkundig) bly beter as nasorg.

Maar hier was skynbaar nie voldoende staatkundig voorsorg getref nie.

casino gamestopcargo отзыв