Dan Roodt, Author at praag.co.za

Geen vryheid sonder werk

Die Boere-Afrikanervolk verkeer vandag seker in sy grootste bestaanskrisis sedert volksplanting. Alhoewel daar in sy geskiedenis, soos bv. by Vegkop, Bloedrivier en tydens die Tweede Vryheidsoorlog, wesenlike gevaar van fisiese uitwissing bestaan het, kon ons voorsate hul vyand fisies waarneem en hulself teen dié met geweer en koeël verdedig.

Die jaar 2010 sal deur alle regdenke Boere-Afrikaners onthou word as ‘n jaar waarin die voortgesette aanslag teen ons mense sedert dr Verwoerd se dood op alle terreine van die samelewing in feller mate toegeneem het. Van die “vrede, veiligheid en voorspoed” wat mnr F W de Klerk en sy OU-NP so hoog opgegee het, het daar weer eens hierdie jaar slegs ON-vrede, ON-veiligheid en NUWE-teenspoed gekom.

Die afgelope dekades was die aanslag so subtiel en bedrieglik dat selfs die beste en mees bekwame strateeg, die vyand nie maklik sou kon herken of waarneem nie! Aanslae word feitlik vanuit alle oorde denkbaar, op die volk gerig. Ons is die teiken van ‘n totale aanslag wat fisies, sielkundig, geestelik, ekonomies, ja, ‘n aanslag wat op feitlik alle terreine en sfere van ons volkslewe gevoer word.

Die gevaar is egter dat die vyand vandag nie net vanuit die ANC en sy meelopers se kant kom nie, maar ook vanuit eie volksgeledere!

Die geskiedenis het bewys dat geen volk teen sulke aanslae en verraad bestand is nie en dat dit uiteindelik ontaard in ‘n kanker wat die volk vanself van binne vernietig, tensy daar ‘n goed-gestruktureerde belange-organisasie bestaan wat hierdie aanslae effektief kan beveg.

Die jaar 2010 sal ook onthou word as die jaar waartydens die volk, te midde van hierdie verergerende toestand, nie daarin kon slaag om noemenswaardige goedbeplande en gekoördineerde VERSET regoor die land onder ons mense teen hierdie aanslag te monster nie.

Plaasmoorde gaan steeds onverpoosd voort en elke keer word daar deur landbouleiers slegs kritiek en afsku daaroor uitgespreek. VERSET deur diegene wat nog iets daadwerkliks aan die saak wil doen, word dikwels deur volksgenote wat self die slagoffer van hierdie moorde is, verongeluk.

In teenstelling met die toestand ‘n honderd jaar gelede waar die Boerevolk ook deur ‘n soortgelyke aanslag en basies deur dieselfde vyand, nl Engeland, oor ‘n relatief korter tydperk bedreig is, en alle kragte moontlik gemonster is om dit teen te staan, blyk dit dat ‘n groot persentasie van die huidige “Boerevolk”, eerder verder in die vyandige strukture van ‘n sg nuwe SA, ingesak het.

Pogings om die volk te verenig het weer eens nie geslaag nie en sit ons polities en andersinds basies steeds in dieselfde toestand as verlede jaar hierdie tyd en verder terug.

In hierdie verband verwys ons na die Volksverkiesingskommissie (VVK) wat poog om die volk vir ‘n volksverkiesings op 31 Mei ’11 te registreer. Syfers wat onlangs bekend gemaak is van die hoeveelheid volksgenote wat al geregistreer het, is glad nie gerustellend nie en daar sal ‘n grootse poging aangewend moet word om die volk vir hierdie allerbelangrike saak wakker te maak.

Die barometer vir hierdie saak is egter die volk se houding daarteenoor: indien die volk self nie opgewonde daaroor kan raak en self uit hul toestand van rus in die eeue gesus, kan opstaan en insien dat dit waarskynlik die allerlaaste geleentheid sal wees waarvan gebruik gemaak kan word om ons vryheid op ‘n vreedsame wyse te kan verkry nie, sal geen persoon of instansie dit regkry om hulle tot so ‘n siening te oortuig nie.

Wat ons dus wil sê is dat diegene wat nog nie geregistreer is nie, mag nie sit en wag vir ‘n registrasiebeampte om hom/haar te kom opsoek nie maar moet uit sy/haar gemaksone opstaan en ‘n registrasie-beampte vir sy gebied opsoek om hom/haar te laat registreer. Dit is die minste wat van elke volksgenoot verwag kan word. Die dae dat daar vir ‘n registrasiebeampte gesit en wag is, is lankal verby!

Die verhaal van die verkryging van ware en standhoudende vryheid vir die Boerevolk loop simbolies gesien, soos ‘n sterk ketting met verskeie onsigbare swak skakels deur sy geskiedenis. Die redes vir die ontstaan van hierdie swak skakels kan onses insiens aan verskeie redes en faktore toegeskryf word wat elke keer veroorsaak het dat die ketting by daardie swak skakels gebreek het met die gevolglike verlies van ons vryheid:

Politieke leiers wat nie werklik ‘n begrip of duidelike beeld of visie het van wat ware en standhoudende vryheid vir die Volk beteken nie. Hierdie probleem kom reeds ‘n baie lang pad saam met ons. Tydens die Vrede van Vereeniging is die Boerevolk gedwing om die Westminister partypolitiekestelsel te aanvaar. Voor daardie tyd was daar in die Boere Republieke geen sprake van politieke partystelsels nie maar wel van Boere Volksverkiesings. Tydens Presidentsverkiesings was daar bv die Kruger- en die Joubertmense. Boere is vooraf die geleentheid gegee om die goeie en slegte eienskappe van kandidate te oorweeg en dan vir die man en nie vir ‘n politieke party te stem. Wanneer die stemmery afgehandel is, was alle deelnemers steeds Boere en nie verdeeld in verskillende politieke partye nie.
Ná die sluiting van die Vrede van Vereeniging vind die Boere wat so dapper vir die vryheid van hul volk geveg het en steeds ernstig oor die herstel van hul republikeinse ideaal gevoel het, dat hulle uitgelewer was aan ‘n volksvreemde bestel van party politieke spelreëls. Hulle het egter geen keuse gehad nie en het besluit om tog maar aan die vyandige Westministerstelsel deel te neem in ‘n poging om hul vryheid weer te herwin. Dit het egter vernietigend op hul ideaal ingewerk en dié toestand sou voortduur tot vandag toe.
By die draai van die vorige eeu vind ons manne soos Jan Smuts en Louise Botha -beide Boere-generaals: eers skryf Jan Smuts ‘n boek met die titel “‘n Eeu van Onreg” waarin hy die wandade van die Britse Imperialisme teenoor die Boerevolk uitwys. Na die oorlog, toe hy die politiek betreë het en deur die einste Britse Imperialistiese Westministerstelsel d m v die meerderheidsteun van die “blankes”aan bewind gekom het, kry hy ‘n skuldige gewete en verban hy sy eie boek! Dit is dus duidelik dat hy terwille van politieke, persoonlike en eie finansiële voordeel opgetree het. Waarskynlik is dit ook die rede waarom hy en genl Louis Botha die Boere-kommandant Jopie Fourie, destyds deur ‘n vuurpeleton van afgedwaaldes van hulle eie mense laat doodskiet het asook die Boere-generaal Christiaan de Wet in die tronk gestop het
In ons tyd het ons ook ons Jan Smutse en Louis Botha’s, by name P W Botha en F W de Klerk, gehad. Eers het hulle Apartheid gekoester as die enigste uitweg vir die witman/blanke om in hierdie land te oorleef. Hier was dit weer eens die Britse Imperialistiese Westministerstelsel wat gemaak het dat hulle, ten spyte van mandate wat hulle tydens verskeie verkiesings van die meerderheid blanke kiesers verkry het, terwille van politieke, persoonlike en finansiële voordeel, geswig het. Terwyl F W de Klerk nog met die meerderheid stemme van die witman/blankes aan bewind was het hy wit/blanke polisie- sowel as weermagmanne aangewend om enige vorm van verset of protes van die Boerevolk se kant dood te smoor. Dink maar bv aan die Ventersdorp- en Mbabathovoorvalle.
Nog nader aan ons tyd vind ons dat ten spyte van die feit dat daar weer ‘n dapper groep Boere was wat voor die 1994-verkiesing bereid was om alles op te offer vir die vryheid van hulle volk en vaderland, hulle weer eens aan die volksvreemde Westministerbestel uitgelewer is. Na aanleiding van die destydse uitsprake deur die ANC/SAKP oor die volkstaatkwessie is dit nou meer as ooit te vore duidelik dat die gedagte om sekere leiers te oorreed om aan daardie verkiesing deel te neem, slegs as geelwortel gebruik is om daardie Boere wat bereid was om die wapen op te neem, te ontlont sodat die indruk geskep kon word dat die Boerevolk ook aan die sg demokratiese verkiesing deelgeneem het en dit dus goedkeur. Soos ná die sluiting van die Vrede van Vereeniging, weet ons vandag dat dié besluit ook selfvernietigend vir ons volk was.
Die huidige politici vir wie dit hoofsaaklik gaan oor eie belang en partypolitieke voordeel kan, na al die verset en stryd wat die Boere ingesit het om die oorgawe aan die ANC/SAKP te keer, sommer daarna besluit dat “……ons nou weer terug is by 1902” en dat “……. die stryd soos destyds nou weer van vooraf moet begin”(!). Die feit dat hulle weer aan die Westministerstelsel tydens die daaropvolgende verkiesings deelgeneem het, is bewys daarvan dat hulle nie werklik die belange van die Boerevolk sover dit sy vryheidstrewe betref, op die hart gedra het nie.

Al bogenoemde “swak skakels” in die oënskynlike sterk ketting van die Boerevolk, sowel as baie ander wat nie genoem is nie, het gemaak dat ons vandag weer eens ons vryheid verloor het; dat ons vyande van onsself geword het; dat ons inderwaarheid teen onsself veg en inderdaad teen onsself verloor het!

Dit sal jammerlik wees indien politici, soos die leiers van 1910, weer die verkeerde, die breë weg moet volg. Destyds het genl Smuts met groot opwinding ‘n brief aan sy Britse bewonderaars geskryf waarin hy in vervoering geraak het oor “……die groot wonderwerk wat hier gebeur het nl dat twee onlangsverowerde Boererepublieke en twee Britse Kolonies bymekaar kon kom en besluit het om een groot Suid-Afrikaanse staat te vorm…….”, nogal “…….met ‘n sterk gesentraliseerde grondwet”.

In dieselfde brief sê genl Smuts dat niemand waarvan hy weet ‘n oplossing selfs in sig het vir een van die grootste vraagstukke van daardie tyd, nl die “Native Question” nie. Hierdie probleem sal, soos hy dit gestel het, maar vir die toekomstige geslagte gelaat moet word om op te los! Vir daardie daad van hom kan hy vandag miskien vergeef word omdat hulle die regte weg nog nie geken het nie.

Die geskiedenis het egter sedertdien baie lesse duidelik uitgespel sodat die volk en die politici van vandag die waarheid en die regte weg voor hulle oë het en kan sien. En die regte weg om van die Westministerstelsel ontslae te raak is om ons eie volksverkiesing soos deur die VVK voorgestel, te hou. Voordat ons dus nie onder die besef kom dat partypolitieke stelsels vir die doeleindes van die verkryging van ons vryheid, uitgedien is nie en dat ons nooit weer ons vryheid by ‘n stembus van die sg “nuwe SA” sal herwin nie, is daar geen hoop nie.

Mens sidder om te dink wat ‘n leier soos dr H F Verwoerd vandag sou gesê het nadat hy op 17 Maart 1961 voor die Suid-Afrikaklub in London ná SA se ontrekking uit die Statebond tydens sy welbekende “DIé LAND IS ONS LAND”-toespraak gelewer het, as hy die huidige toestand waarin SA en ons volk tans verkeer, gade kon slaan. Tydens dié toespraak het hy o a gesê: “Die Witman (bedoelende die Boer; die Afrikaner) het dus nie net ‘n ontwyfelbare belang in en reg op die land wat hy uit ontblote veld en leë valleie en afgesonderde berge in ‘n moderne nywerheidstaat ontwikkel het nie, maar volgens alle sedelike beginsels was dit syne, is dit syne en moet dit syne bly”.

Hoe hartseer ookal, feit bly staan dat HIERDIE LAND egter vir ‘n aantal dekades lank nie meer ons land is nie, maar allemansland! Sy grense is oopgegooi vir die hele Afrika en die hele wêreld! Die dure besef waaronder elke Boere-Afrikaner dus vir die nuwe jaar by hernuwing gebring sal moet word is dat daar geensins verwag moet word dat die swartman ooit ‘n deel van SA aan hom sal “gee” nie. Voordat ons weer “HIERDIE LAND IS ONS LAND” of ‘n gedeelte daarvan “ONS LAND” sal kan maak, sal daar weer van vooraf besetting van grond moet plaasvind waarop die Boere-Afrikaner die meerderheid uitmaak. Selfs dan sal alles nie soos manna uit die hemel op ons neerdaal nie, maar sal erkenning van dit wat ons ons eie wil maak alleen deur VERSET, stryd en harde arbeid en selfs deur bloed en trane tot stand gebring moet word. Miskien het dr Verwoerd met sy visie en versiendheid geweet dat HIERDIE LAND NIE VIR ALTYD ONS LAND SAL WEES NIE. Vandaar dan ook sy welbekende slagspreuk: “SKEP JOU EIE TOEKOMS !”

Dit wil verder voorkom asof baie Boere-Afrikaners nog steeds nie besef wat hierdie slagspreuk of leuse van dr Verwoerd beteken nie want hulle gaan nog steeds, te midde van die toestand waarin ons verkeer, soos al die jare met vakansie na hul luukse vakansiehuise, -plase strandhuise, tyddele ens., met hul luukse motors en karavane!

As in aanmerking geneem word dat ons in ‘n sekere sin in ‘n erger stryd om oorlewing is as ons voorgeslagte tydens die Tweede Vryheidsoorlog, en hulle tydens daardie stryd nie “vakansie gevat” het nie; dat Jopie Fourie in sy tyd gedurende Desember 1914 toe hy vir volk en vaderland gesterf het, ook nie “vakansie gevat” het nie, dan kan daar ‘n groot vraagteken agter die huidige geslag se sg VERSET en VRYHEIDSTRYD geplaas word! (Ten minste is ‘n instansie soos Radio Pretoria darem eerlik as hulle sê hulle hou die vryheidsvlam brandende – al doen hulle verder niks nie!).

Bogemelde slagspreuk van dr Verwoerd het hy reeds op 16 September 1959 in die aanloop tot die Volksraadsverkiesing van 14 Oktober van daardie jaar in die Pretoriase stadsaal van die destydse NP van Transvaal gerig. Twee jaar daarna is daar in ooreenstemming met en in die gees van sy slagspreuk, deur harde werk ‘n toekoms vir ons geskep en het ons ‘n Republiek buite die Statebond gedurende 1961 geword. Daarmee het dr Verwoerd bewys dat ‘n volk wat nie bereid is om vir homself en sy toekoms te werk nie, nie mag terugsit en sê dat die Allerhoogste sal voorsien nie. Inteendeel, daarmee het hy sy afhanklikheid van die Allerhoogste bely en in oorenstemming daarmee ook dat God die mens alhier geplaas het om sy eie lotgevalle uit te werk. Sy opdrag is immers: BEWOON EN BEWERK …………

Hierdie Republiek is ook deur die swartes van ons geplunder en ons sal dit of ‘n gedeelte daarvan ad infinitum nie terugkry nie tensy ons opstaan en daarvoor werk, want: GEEN WERK – GEEN TOEKOMS; GEEN VERSET – GEEN TOEKOMS; GEEN VREDE – GEEN TOEKOMS EN DERHALWE GEEN VRYHEID!

cleopatra games

Een plus een is gelyk aan een – in ‘n verkiesing

Gereeld gaan daar stemme op vir groter opposisiekonsolidasie om die ANC so doeltreffend as moontlik in verkiesings aan te durf. Die ID is pas deur die DA “ingesluk” en baie kommentators sien met afwagting uit na hoe dit in die praktyk gaan neerslag vind. Slim koalisievormings in die verlede het immers die DP van ‘n bykans onbenullige partytjie tot amptelike opposisie laat groei, en in die Wes-Kaap aan bewind gestel.

Maar maak 1 + 1 = 2? Veral in die politiek?

Nie noodwendig nie, as ‘n mens na die geskiedenis gaan kyk. By dieselfde geleentheid as wat die Demokratiese Alliansie op die voorgrond gebars het, het verskeie ander alliansies soos Alliansie 2000 + in die stof gebyt.

Dit is nie net ‘n Suid-Afrikaanse verskynsel dat ‘n politieke 1 + 1 nie noodwendig twee lewer nie. Pas het die Nederlandse koerant, Trouw, ‘n berig geplaas oor ‘n opname deur Maurice de Hond, wat soortgelyke bevindings veral ten opsigte van linkse samewerking in Nederland opgelewer het. (Berig hieronder).

‘n Mens moet dadelik byvoeg dat Nederlandse joernaliste openlik daarop wys dat die Nederlandse politiek te skisofrenies is vir buitestanders om te verstaan.

Hoeveel mense, Nederlanders inkluis, het werklik verwag dat die ChristenUnie met verlede jaar se verkiesing sou krimp? Dié party het die reputasie vir knapheid, eerlikheid, hardwerkendheid en politici met groot aansien gehad. Toe kry dit die geleentheid om saam met die groter CDA en PvdA ‘n koalisieregering te word. Die baie populêre leier, André Rouvoet, word adjunk-premier en minister. Toe die Pvd A uit die koalisie onttrek, word die belading op die CU groter om saam met die CDA die regering tot ‘n vervroegde verkiesing te lei. Die CU het aan die verwagtinge voldoen wat daaraan gestel is.

En toe verdwyn die CU amper as politieke faktor.

Met agterna-slimmighede kan verskeie faktore gevind word. Die CU het die ou probleem dat dit min mense se eerste keuse, en baie mense se tweede keuse is. Raak die groter CDA in die knyp, soos nou met die opkoms van Geert Wilders se party, gaan stem baie CU-ondersteuners vir die CDA as ‘n soort pragmatiese uitvlug.

Nog ‘n faktor is dat ‘n party in ‘n koalisie ‘n deel van sy oemf inboet. Veral as dit ‘n party met sterk beginsels en ideologie is. ‘n Deel van die ideologiese kern raak vervreem.

Met die slae wat Alliansie 2000 + (wat onder meer die VF en burgerlike instansies verteenwoordig het) en die opkoms van die DA moet die vraag gevra word: Wat het die een bevoordeel en die ander benadeel?

Die media het uiteraard ‘n groot rol gespeel. Toe die NP voor die verkiesing uit Alliansie 2000+ onttrek en by die DA aansluit, het baie van die opposisiemedia volledig hul steun by die DA ingewerp, en Alliansie 2000 + is “behandel” soos die VF tevore behandel is. Maar dit verklaar nie die volledige prentjie nie. Alliansie 2000+ het naamlik swakker gevaar as die VF op sy eie.

“Ons was naïef” het die Vrystaatse leier van die VF destyds verklaar en hy is reg bewys toe die VF+ hierna op sy eie aan die daaropvolgende munisipale verkiesing deelgeneem, en in Bloemfontein (Mangaung) meer as een setel )soos Alliansie 2000 +) verower het. Boonop was die Alliansie 2000 + se lid in die raad ‘n verteenwoordiger van die destydse Belastingbetalersvereniging, en met die volgende verkiesing was hy ‘n DA-kandidaat en is nou ‘n DA-raadslid.

Behalwe die media-impak, is daar ander faktore wat sommige alliansies na verwagting sal laat krimp, en ander sal laat groei?

‘n Deel van die verskynsel kan daarin verklaar word dat veral die kleiner opposisiepartye gewoonlik hul verteenwoordiging uit die proporsionele setels (provinsiaal, nasionaal en munisipaal) verkry. Die stelsel maak voorsiening dat partye wat net een vol kwota kry, of selfs geen vol kwota nie, nog op die grootste breuk van die res ook setels kan kry. Twee of meer partye sonder ‘n vol kwota kan verteenwoordiging verwerf. Is hul stemme egter saamgetel omdat hulle as eenheid deelneem, is dit moontlik dat die totaal steeds minder as ‘n vol kwota is, en saam steeds net een setel verwerf. Dus gewoon ‘n numeriese berekingsrealiteit.

Dit lyk ook of partye met ‘n besondere ideologie, ‘n bepaalde nismark het. Word hierdie ideologiese grondslag verwater of minder geaksentueer in ‘n samewerkingsmodel, verloor die nismark sy verbintenis, en kan kiesers net sowel vir ander partye stem waar hulle meen hul stemme groter impak sal hê.

Partye se individuele verkiesingsratte is gewoonlik ook goed geolie, en loop met ‘n bepaalde impak. Is daar samewerking, is die aanslag dikwels gefragmenteerd en minder entoesiasties.

Uiteindelik speel selfbelang ‘n rol.’n Kandidaat se deelname kos hom baie geld, geld wat hy hoop om deur verkiesing nie net terug te kry nie, maar om mildelik op sy “belegging” te kan oes. Nominasiestryde is om hierdie rede fel, omdat selfs die grootste optimis in ‘n klein party weet sy kanse om verkies te word, word drasties verminder as hy nie nommer een op die lys is nie. Hoe laer op die lys, hoe geringer word sy kanse, hoe meer is hy bewus daarvan dat hy moeite en geld in die water smyt. Sy ondersteuners wet dit ook.

Partyleiers is gewoonlik meesters om mense op te sweep, en veral kandidate wil graag glo dat hul party goed genoeg gaan doen om hulle verkies te kry. ‘n Deel begin in die onmoontlike glo. Dit het veral momentum gehad in die eerste aantal verkiesings na 1994, toe dit nog minder duidelik was hoeveel steun watter party sou kry.

Die manipulering van kandidatelyste om “sterker” kandidate hoër op lyste te kry, het dikwels tot groot bitterheid gelei sodat sommige kandidate in effek weinig meer gedoen het as om hul eie party te rysmier.

Hoe meer 1994 in die verskiet geraak het, hoe meer het die realiteit by baie kandidate begin posvat dat hul deelname eintlik weinig meer doel dien as om hul kandidatefooie in die hande te kry om verkiesingsveldtogte vir die kandidate bo-aan die lys te finansier. Dit het al moeiliker begin word om kandidate se kandidatefooie voor die verkiesing ingevorder te kry, en na verkiesings het sulke kandidate met hul uitstaande fooie en al dikwels verdwyn.

Daar was vroeg-vroeg ook reeds tekens dat die DA – ID-samesmelting ook nie oral 1 + 1 = 2 oplewer nie. In beginsel sou ‘n mens graag wou aanvoer dat die saak ideologiese gronde het. Die DA is immers ‘n liberale demokratiese party (lid van Liberaal Internasionaal) terwyl die ID homself na ‘n lang tyd sonder verklaarde ideologie tot sosiaal-demokratiese party verklaar het. In Suid-Afrika speel ideologie egter nog nie die rol wat dit veronderstel is om te speel nie. Ou DA – ID-botsings veral in landelike munisipale verkiesings het waarskynlik ‘n groter rol gespeel dat daar ‘n uitvloei na die ANC eerder as die DA was.

Selfs met die vorming van die DA uit die DP en NP het die media gewys daarop dat die twee partye ideologies eintlik identies is, en dat dit kunsmatig is om twee partye te hê. Toe die huwelik versuur en Marthinus van Schalkwyk die NNP uit die DA uitgelei het (eintlik net ‘n fraksie) het hy dit gemotiveer aan die hand van onversoenbare ideologie. Die DP, het hy verduidelik, is liberaal-demokraties, en die NNP ideologies Christelik Nasionaal. Met die NNP se opname in die ANC was dié onderskeid weer uit die oog.

Samewerking en samesmelting is nie noodwendig gedoem tot mislukking nie. Daar bestaan talle aantreklike faktore, soos die poel en beter benutting van hulpbronne. ‘n Belangrike faktor is ook dat kiesers, uitgesonderd die partye se kernsteun, neig om partye se taai-in-die-bekheid vir samewerking as dwarstrekkerig, en nie in die beste belang van die kiesers nie, te ervaar.

Trouens, daar is gereeld oproepe dat Suid-Afrika in effek ‘n tweepartystaat “soos die VSA” moet word, sodat die ANC optimaal beveg kan word. Die dikwels onuitgesproke gedagte is dat SA weer die luukse van ‘n gewone veelpartydemokrasie kan bekostig as die ANC se mag eers gebreek is. Die gedagte word ook dikwels kwalik verbloem deur die media gedryf.

Daar is verskeie redes hoekom sake egter nie so eenvoudig is nie. Ten eerste is die VSA nie ‘n tweepartystaat nie, hoewel dit in die praktyk so uitgekristalliseer het. ‘n Belangrike verskil met byvoorbeeld Suid-Afrika is dat verteenwoordigers veel minder aan partykoukusse gebonde is, en ‘n veel wyer ideologiese spektrum verteenwoordig word as wat twee hoofstroompartye sou impliseer.

Baie lobbies en belangegroepe werk dus as de facto partye om hul beleid ten beste neerslag te laat vind. Die beleid van die Christian Coalition of America met sy vier miljoen ingeskrewe lede verskil niks van die beleid van die Kanadese Christian Heritage Party en die meeste CDP’s wêreldwyd nie.

Na 1994 het ‘n politieke werklikheid weens verskeie faktore ontstaan: die Suid-Afrikaanse politieke toneel word oorheers deur partye wie se eendjies almal in die een hoek van die dam, die sekulêre, swem. Die deel van die dam waar die Christen-demokrasie, die Christen-Volkseie, die Groenes en ander moet swem, is bykans onbevolk.

Sou ‘n de facto tweepartybedeling nou ingevoer word sodat die ANC ten alle koste verslaan kan word, word baie kiesers ten opsigte van dit wat hulle self glo, effektief ontkieser. Want, so het die geskiedenis geleer, in die politiek kan 1 + 1 net ‘n halwe totaal oplewer.

Samenwerking tussen linkse partijen zorgt er niet automatisch voor dat zij groter worden dan wanneer deze partijen apart blijven opereren. Dat blijkt zondag uit een peiling van Maurice de Hond onder vierduizend mensen.

Het onderzoek gaat in op recente geluiden van onder meer GroenLinks om meer te gaan samenwerken met andere linkse partijen zoals de PvdA.

Van de ondervraagden geeft twee derde (67 procent) aan ooit wel eens gestemd te hebben op de PvdA, SP, GroenLinks of D66. Dat geldt ook voor ruim een derde van de mensen die in 2010 op de PVV of de VVD stemden. Van de ondervraagden geeft een kleine meerderheid van 54 procent aan dat zij nog wel eens zullen gaan stemmen op de vier genoemde partijen.

Kiezers van VVD en CDA geven aan dat zij denken nog wel eens op D66 te gaan stemmen. Die kans wordt volgens De Hond weer kleiner als D66 meer met de linkse partijen gaat samenwerken. Overigens wordt een vorm van samenwerking tussen D66 en GroenLinks nog het meest positief beoordeeld, maar zou volgens de opiniepeiler niet per se leiden tot betere verkiezingsresultaten.

Omdat er geen verschuivingen zijn in politieke keuzes in vergelijking met de vorige keer, leverde De Hond dit keer geen zetelverdeling aan. Zijn peiling een week voor de kerst gaf aan dat de VVD de grootste was met 34 zetels, gevolgd door de PVV met 27. Daarna kwamen de PvdA (19), SP en CDA (beiden 18).

Данильченко

Betoging teen Afrikanervolksmoord in Israel

‘n Skouspelagtige betoging onder leiding van mnr. Avigdor Eskin, ‘n PRAAG-ondersteuner, het gistermiddag laat in Tel Aviv, Israel plaasgevind. ‘n Groep van ongeveer 30 betogers het voor die fontein op die Dizengoff-plein in wit gewade betoog teen die volksmoord en geweld wat daar tans teen die Afrikanervolk in Suid-Afrika gepleeg word.

Volgens mnr. Eskin het die res van die wêreld opgetree en ingemeng toe daar vermeende onreg teen swartmense in Suid-Afrika gepleeg is. Noudat daar massamoorde en gruweldade teen Afrikaners gepleeg word, heers daar egter ‘n doodse stilte. Die bloed vloei vrylik in Suid-Afrika, maar niemand slaan ag daarop nie. Volgens Eskin is 190 000 mense reeds in Suid-Afrika vermoor waarvan ‘n derde Afrikaners is.

Eskin het ook beklemtoon watter goeie vriende Afrikaners al die afgelope eeu of meer van Jode en Israel is. Hy het ‘n beroep gedoen dat Israeili’s hul hulp aan Afrikaners in hul uur van nood moet aanbied.

Dr. Roodt van PRAAG het in Johannesburg gesê: “Hierdie betoging is die eerste in ‘n reeks aksies wat PRAAG vanjaar teen Afrikanervolksmoord van stapel stuur. Ons vriende van oor die hele wêreld, in Israel, Vlaandere, Nederland, Engeland, Frankryk, Rusland en die VSA, om maar enkeles te noem, staan slaggereed om ‘n internasionale veldtog teen die uitwissing van Afrikanerkinders, -oumense en -boere te begin. Ons beplan ook ‘n hofaansoeke, sowel in Suid-Afrika as in die buiteland, om vir eens en vir altyd die misdade teen die mensdom wat daar tans in Suid-Afrika gepleeg word te stuit.”

Dr. Roodt vertrek binnekort na die VSA waar hy twee lede van die Amerikaanse senaat wat met die voorkoming van volksmoord gemoeid is, gaan besoek. Hy sal ook ‘n referaat in Charlotte, Noord-Carolina lewer en met radiostasies en ander media in die Suide van Amerika onderhoude voer.

Openbare verantwoordelikheid

Die Vrystaatse LUR vir Sport, Kultuur en Ontspanning, Dan Kgothule, verskyn eers vandag in die landdroshof nadat hy in hegtenis geneem is omdat hy glo teen 235 Km per uur gery het. Hy is dus nog nie skuldig bevind nie, en die omstandighede, soos ‘n moontlike noodgeval, wat tot die voet in die hoek-voorval gelei het is dus nog nie bekend nie.

Dat opposisiepartye vra dat hy na behore gestraf word, is dus geen verrassing nie. Hy is immers ‘n openbare verteenwoordiger en moet as rolmodel optree. Boonop het die owerheid, as deel van sy veldtog om die padslagting oor Kerstyd hok te slaan, onder meer baie klem gelê op die slagspreuk: “Speed kills.”

Teen die agtergrond dat die ANC ‘n skoon administrasie beloof, en dat kader-ontplooiing aanstellings met voldoende meriete moet oplewer, is die vraag egter nie of Kgothule behoorlik gestraf moet word nie, maar of hy volgens internasionale konvensie hoegenaamd in sy pos kan aanbly.

Nie alleen kom dit voor asof ‘n swak voorbeeld gestel is nie, maar dat die LUR die regering en sy eie party se formele standpunt oor padveiligheid in die wind geslaan het.

Gaan Kgothule dus sy goedjies vat en self loop?

Of, indien nie, gaan Premier Ace Magashule nou in die aanloop tot die verkiesing wys dat praatjies oor skoon administrasie inderdaad skoon administrasie beteken?

Net te veel insidente duik op. Tot krediet, tree sommiges soos die ANC-woordvoerder Jackson Mthembu berouvol op. In ‘n ander geval is ‘n polisiehoë met die trekpas beloon omdat hy ‘n ANC-ringkop se vervolging op ‘n aanklag van beweerde dronkbestuur in die wiele gery het.

Die Vrystaat het ook sy kwota omstredenheid. Op die oomblik wag Vrystaters nog op die afloop van ‘n geval waar die burgemeester van Mangaung na bewering middernagtelik in ‘n ongeluk met ‘n ander voertuig betrokke was, maar toe na bewering deur ‘n senior munisipale amptenaar van die ongelukstoneel “gesteel” is, die tyd van die ongeluk aangepas is sodat dit heeltemal van die tyd wat ooggetuies aangegee het en in die ambulanslog ingevul is verskil, en boonop iemand anders as bestuurder aandui. Hierdie voorval sloer nou al gans te lank om opgeklaar te word.

Die Vrystaat is die provinsie waar op Limpopo na die minste wetstoepassing vir dronkbestur plaasvind – slegs 57 per 100 000 per jaar teenoor die landsgemiddeld van 128 per 100 000 en die Wes-Kaap se 292 per 100 000 per jaar. Boonop is die gemiddelde voertuigouderdom in die provinsie onder die hoogstes in die land. Die toestand van Vrystaatse paaie is gereeld in die nuus.

Dan word veel beter van ‘n LUR verwag.

что такое справка 086 Фільчаков прокурор

Herrie se kerrie: Nuwejaarsmoles

As onse mense gedink het onse mense hou soms rowwe nuwejaarspartytjies, dan is hulle reg. Maar elders gaan dit nie altyd veel stemmiger nie.

In Duitsland het ouers gaan jolyt hou, en hul huis in die sorg van hul 16-jarige dogter gelaat.

Fout.

By terugkeer blyk dit dié dogter het ‘n partytjie vir 150 mense aangelê. Vir soveel mense was die toiletgeriewe te min, en nou ja. Die huis is in die toestand van ‘n varkhok aangetref, en dit gaan volgens die polisie duisende Euro’s kos om die huis weer bewoonbaar te maak.

Dan het die Vrystaat ook ‘n nuwe LUR vir Phakisa-sake gekry. Hy oefen glo vir volgende jaar se Dakar.

Die Herries moes self voor Kersfees van die uitspan langs die groot dam terugkom, waar die Sedoos sy ding gedoen het. Klein Herrie moet egter nog water kry wat vir hom te koud is, en hy het elke dag behalwe een, die koue diepseewater gaan aandurf wat die Sedoos strand toe aangewaai het.

En waai die Sedoos by die see, dan reën dit in die Vrystaat. Tuis moes Herrie eers die leeus uit die grasperk jaag om dit met die grassnyer te kon in waag.

Die rede vir die Herries se spoedige terugkeer is ander se idee van pret – om klappers te skiet. Sommiges klink soos groot bomme, en Herrie was in die artillerie. Dan gaan Pumba aan’t bewe, en loop klim sy in elke hoekie in, of klim op tafels, of spring op Herrie in die katelkooi.

Nie eens die reën het gekeer dat mense klappers skiet nie. En dis dan dat Herrie en sy kroos se gedagtes bloeddorstig raak en die allerverskriklikste lot vir die klapperskieters bedink. Trouens, die Herries het vreeslik baie begrip vir die Engelse wat met olie Guy Fawkes gaan klaarspeel het – al het hy nog nie eens kans gehad om sy vuurwerke te laat afgaan nie.

Pumba herinner vir Herrie aan daai lang maer stafsersant wat op ‘n landmynkursus gegaan het. Met sy terugkeer moes hy weer die troepe oplei, onder andere deur oral “landmyne” en “fopmyne” met donderbusse te stel. Maar die arme man se senings was so gedaan met daai kursus dat hy te veel gebewe het, en die “myne” dikwels ongeskeduleerd afgegaan het.

Soos dié keer terwyl die troepe in die eetsaal was. “Boem!”

Buite sit die staf kop onderstebo met sy rug teen die kamp se omheining, die gruis tussen sy bene waar hy sy brousel aanmekaar gesit het, weggeskiet. Snaaks, daai een moes ‘n waterbom gewees het, want dit was sopnat.

Hierna was daar van opleiding met die donderbusse min sprake, maar wel nog heelwat donderbusse. Dié het geblyk nuttige aanwendings te hê, soos Kassie wat nie die duik uit sy staalhelm kon kry na ‘n Bedford dit skrams getref het nie.

Toe daai donderbus onder die helm afgaan, raak hy (die helm) skoon klein voor dit Skylab rakelings mis en terugval. Duik mooi uitgeskiet.

Met die luitenant wie se pyp ontplof het is darem nie donderbusse gebruik nie. Nee, die troep wat so vriendelik was om die luitenant se pyp vir hom te gaan stop, het ‘n kordietstokkie wat uit ‘n kanonlading gehaal is, fyngemaak en saam met die twak gestop. Dit, kan Herrie met groot stelligheid sê, het soos ‘n bom gewerk. Maar moet dit asseblief nie tuis, by die skool of die werkplek probeer nie.

Die dag as Pumba nie meer daar is nie… Dan het Herrie die klapperskieters al mooi “gemerk” en gaan hulle ‘n ietsie leer van wat alles met skieterige goed gemaak kan word…

справки 086-у

Volksmoord – die aanbieding en lesse uit die geskiedenis

Die volksmoord-debat word in baie lande lewend gehou. In Suid-Afrika is daar ‘n debat buite die hoofstroom oor die moorde op Afrikaners, veral deur plaasmoorde, as volksmoord getipeer kan word, terwyl die lande in Europa wat dit strafbaar maak om volksmoorde te ontken, geleidelik meer word.

Volksmoord word inderdaad nie net aan getalle gemeet nie, maar die ontmensing waarmee dit gepaard gaan, en wat dikwels deur erge wreedheid en ontberings vererger word.

In Engels word twee woorde gebruik om volksmoord mee te beskryf, genocide en holocaust, beide van antieke Griekse herkoms wat aandui dat dit geen nuwe begrip is nie. In 1948 het die VN die pleeg van volksmoord ‘n misdaad gemaak. Die volkereg beskou “genocide” as die misdaad om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep uit te roei (destroy), of saam te sweer om uit te roei. Per definisie is “genocide” dus nie net die vernietiging van so ‘n groep nie, maar ook die sameswering om dit te doen. Uit die gevallestudies is dit ook duidelik dat dit as volksmoord beskou word, selfs al sou die aksie nie volkome geslaag het nie.

Ja, volksmoorde word dikwels om verskeie redes ontken. Lees maar ‘n ou Engelse ensiklopedie soos die “ The new Consolidated Encyclopedia” se weergawe van die Anglo-Boere-oorlog se konsentrasiekampe om sommer net daar en dan beroerte te wil kry.

Dié ontkenners het dikwels suiwer politieke motiewe, vir ander is die akkuraatheid van getalle uiters belangrik om te bepaal of volksmoord inderdaad plaasgevind het, asof daar ‘n sekere getal of persentasie mense doodgemaak moes word om as volksmoord beskryf te kan word.

Die volksmoord-kwessie word nou geleidelik meer aktueel namate die eeuherdenking van die Armeense volksmoord aan die hand van die Turke nader kom. Hoewel die na raming meer as ‘n miljoen Armeniërs tussen 1894 en 1923 omgekom het, word 24 April 1915 tradisioneel as die aanvangsdatum aangedui.

Dit het deel van ‘n omvattender etniese suiwering uitgemaak met veral Grieke en Assiriërs, soos die Armeniërs Christene, wat die spit afgebyt het.

Amptelik ontken Turkye die volksmoord. Trouens, so diep is die ontkenning gewortel dat mense van Turkse herkoms wat in ander lande burgerskap gekry het, dieselfde mening bly huldig. In Nederland, waar mense van etniese Turkse herkoms tot die parlement verkies is, moes minstens een sy setel ontruim omdat hy geweier het om die Armeense volksmoord te erken.

In Nederland is volksmoord ‘n gevoelige saak, en die ontkenning daarvan het strafbaar geraak.

Juis nou is die kwessie omstrede. ‘n Boek, Haar naam was Sarah, deur Tatiana de Rosnays, wat eintlik as kitsch beskou word, is ‘n topverkoper en is ook verfilm. Resensente meen dat die skryfster wel deeglik bewus van die verbod op die ontkenning van volksmoord was, en die Auschwitz-gebeure “goedkoop” maak. Met die ergste emosie afgeloop, begin resensente tot die gevolgtrekking kom dat De Rosnays eintlik wou wegfokus van die diep put van volksmoord, na die lesse vir die toekoms wat daaruit te leer is.

Hoewel die Nazi-aanslag teen Jode en byvoorbeeld sigeuners en die Armeense waarskynlik die bekendste is, was daar meer onlangs nog baie, soos die Khmer Rouge se volksmoord in Kambodja (1975), die Tutsi-Hutu uitdelgings in Rwanda en Burundi, Darfoer, die Bosniese, die Biafraanse, die massamoord op Matebeles in naburige Zimbabwe, die Koerde in Turkye tussen 1986 en 2003 en die Koerde aan die hand van Saddam Hoessein in Irak deur onder meer deur die gebruik van chemiese wapens.

Omdat volksmoord gewoonlik teen ‘n etniese minderheid gepleeg word, word die saak dikwels in die buiteland deur mense in diaspora lewend gehou.

Die bekendste voorbeeld is die Jode wat wêreldwyd sorg dat niemand van die uitwissing van Jode deur die Nazi’s in die Tweede Wêreldoorlog vergeet nie. Die meeste bronne gebruik ‘n syfer van 6miljoen.

Die Armeense voorbeeld word in bietjie meer besonderhede onder die loep geneem omdat dit meer raakvlakke met die posisie van die Afrikaners het.

Wêreldwyd is Armeniërs in diaspora ook besig om voorbereidings te tref vir die eeufeesherdenking van die Armeense volksmoord, wat sy hoogtepunt waarskynlik op 24 April 2015 sal bereik. Invloedryke Armeense gemeenskappe in ballingskap het hulle in lande soos Frankryk en die VSA gevestig, met kleiner maar nie minder invloedryke groepe nie in ander lande soos Nederland en Libanon. In die VSA is na raming meer as 300 000 mense van Armeense herkoms, en baie beklee baie invloedryke poste soos in die politiek en as joernaliste in van die VSA se belangrikste koerante, TV-stasies en nuusdienste.

In die 70gerjare het verskeie Turkse ambassades en die Turkse lugdiens onder terreuraanvalle deurgeloop wat deur ASALA uitgevoer is. Sasala is die afkorting vir die Armenian Secret Liberation Army for the Liberation of Armenia .

Hoewel die terreur min of meer opgehou het, is dit nie so seker of dit so onaktief is soos wat formeel voorgehou word nie. ASALA self meen dit is nie nou ‘n aktiewe organisasie nie omdat sy doel, bewusmaking, reeds geslaag het. Dit was egter tot baie onlangs, baie lank na sy formele opskorting in 1986, nog besonder aktief en radikaal op talle internetwebwerwe.

Boonop is ASALA se stigtingsdoelwitte nog nie behaal nie. Dit is om grondgebied te herwin in Oos-Turkye, Noord-Iran en die voormalige Sowjet-Armenië, soos wat in die verdrag van Sèvres in 1920 deur pres. Woodrow Wilson onderneem is. Dié verdrag is egter nooit bekragtig nie, en die VSA is onder meer via Navo, waarvan Turkye ‘n lidland is, ‘n bondgenoot van Turkye. Sowjet Armenië het intussen onafhanklikheid verwerf, maar of dit sal voorkom dat Turkye “oorgesien” sal word, veral in die lig van die ontkenning, namate 2015 nader kom, is iets wat nog gesien moet word. Twee belangrike voormalige hartlandgebiede van die Armeniërs val immers binne die hedendaagse Turkye, een naasliggend aan hedendaagse Armenië en die ander aan die kus van die Middellandse See, ‘n eertydse monargie met noue bande met die Franse koningshuis en ‘n sleutelrolspeler in die Kruistogte.

‘n Vergelyking tussen die Armeniërs en die Afrikaners kan op twee maniere getref word: die omstandighede rondom die volksmoord, en die reaksie, asook verwagte reaksie daarop.

Daar is raakvlakke tussen die volksmoord en die konsentrasiekampe, ook in die effektiewe ontkenning daarvan in die kollektiewe geheue van die bevolkings van die lande wat daarvoor verantwoordelik gehou word. In beide gevalle is die bevolking se vermoë tot meerderheidsbesetting in sy eie grondgebied ernstig geknou. Statisties (300 per 100 000 van die gemeenskap per jaar volgens Interpol) kan ook ‘n saak uitgemaak word dat plaasmoorde op volksmoord neerkom, veral in die lig van parallelle met Zimbabwe se grondgryp en ‘n vasbeslotenheid om liedjies te mag sing soos “Maak dood die Boere.”

Ook wat die diaspora-gemeenskap betref, is daar ooreenkomste. Verder het die hedendaagse Armenië ‘n baie soortgelyke rol as wat Orania by ‘n groot deel van die Afrikaner speel, al is die ooreenkomste vir alle praktiese oorwegings (tans nog) simbolies van aard.

Oor die toekomstige ooreenkomste in reaksie kan net bespiegel word. Gaan ASALA of ander groepe weer die wêreld deur terreur vir Turkye moeilik maak?

Ons sal nie weet nie. Terwyl ASALA of die oorblyfsels daarvan onlangs nog aktief en radikaal op die internet doenig was, was dit duidelik dat die Turkse veiligheidsdienste dit deeglik gemonitor het, en minstens reklamegewys daarop gereageer het. As subversie beplan word, sal dit gewoon dom wees om dit so in die openbare domein te doen – in ieder geval teenstrydig met die begrip “secret” wat in die organisasie se naam ingebou is.

Dat ‘n onstuimige diplomatieke tydjie vir Turkye voorlê is egter duidelik, en die Armeense lobbie in die VSA, gaan geen geringe rol speel nie.

Dat daar soortgelyke sentimente onder minstens ‘n deel van die Afrikaner aanwesig is, is duidelik. Dat frustrasievlakke hoog kook is uit onder meer internet-uitsprake duidelik, dit vind neerslag in die godsdiens, en dit is nog grootliks sub judice in hofsake.

Op die oomblik benut Farao elke geleentheid om daarop te wys dat die Israeliete nog lekkerder as die Egiptenare uit die vleispotte eet. Al hoe meer Israeliete voel dat ‘n slaaf met ‘n vol maag steeds ‘n slaaf is.

Die geskiedenis het die voordeel dat die mens, en veral sy leiers, daaruit kan put om die maak van dieselfde foute uit te skakel. In Rapport wys Flip Buys daarop dat Churchill daarteen gekant was dat die Duitsers na die Eerste Wêreldoorlog verneder moes word. Sy tydgenote het nie uit dié voorbeeld, wat Bismarck voorheen reeds gestel het, geleer nie en dieselfde foute as Bismarck se opvolgers gemaak.

Turkye gaan dalk leer: Vergifnis is moeilik as nie om verskoning gevra word nie. Duitsland doen dit.

cleopatra games Фильчаков

Burgeroorlog en die Pienk Frikkie-debat

“Kortom: ‘n Burgeroorlog is ons voorland.”

Dit is nie die woorde van ‘n regse Afrikaner of ‘n heethoof Malema nie, maar van dr. Michael le Cordeur, ondervoorsitter van die Afrikaanse Taalraad.

Le Cordeur se opmerking kan nie werklik net teen die agtergrond van sy artikel in Rapport waar hy dié term gebruik het, geëvalueer word nie, maar ook teen ‘n rubriek vroeër die week in die Nasionale Pers dagblaaie. Dit is duidelik hy het die saak diep bepeins, en dat dit waarvan die hart vol is, die mond nou van oorloop.

Hy staan nie geïsoleer onder die bruin intellektuele nie. Hy haal dr. Allan Boesak, dr.Franklin Sonn, prof.Richard van der Ross en mnr. Ebrahim Rasool aan.

Le Cordeur se pennevrug volg ook op nuwe klankies wat al ‘n rukkie uit bruin geledere kom – byvoorbeeld dr. Jakes Gerwel wat geskryf het dat die ANC wel ‘n vrotsige regering mag wees, maar toe beswaard was dat die ANC so dikwels as landsvyand voorgehou word. Sedert die Annelie Botes-insident het besonder baie bruin meningsvormers, soos nou Le Cordeur, maar vroeër ook Heinrich Wyngard en Zelda Jongbloed, bietjie buite die geykte raamwerk begin dink.

Op die gevaar af om te oorvereenvoudig, was die Botes-insident, hoe onbedoeld ook al, ‘n waterskeiding tussen ‘n era waar liberaliste (wat hulself optimiste of selfs as objektief beskryf het) bang was tussengroepverhoudinge gaan tot skadelike vlakke versuur, en ‘n era waar dieselfde mense openlik besef dat die land wat gesindheidsvlakke betref, reeds in die moeilikheid is.

Dié gewaarwording word onder meer weerspieël in die menings van kenners en ‘n ”kenner” wat Rapport vandag ingespan het om bietjie in die 2011-kristalbal te kyk. Prof.Pierre de Vos verwys na spanning tussen die regering en howe wat verder kan oplaai. Christi van der Westhuizen verwys na die “groter diskoers van onverdraagsaamheid wat geweld moontlik maak”, Flip Buys verwys na die probleem van “groeiende gaping”, Piet Croucamp verwys na die “deksel op drukkoker van destruktiewe politiek” en prof. Albert Venter verwys na die gebrek aan “’n geloofwaardige opposisie na wie ontevrede kiesers hul kan wend.”

Selfs Jan-Jan Joubert wat hom ‘n week tevore as optimis bevestig het, verwys na ‘n aspek van die grondkwessie wat ruimte vir korrupsie skep en vir hom onoplosbaar lyk.

Die debat oor gesindhede staan in skrille kontras met die oorhoofse beeld van euforie wat enkele maande tevore wyd in die media gedra is.

Die huidige vlaag van pessimisme val ook nou vierkantig in die periode van post-euforiese trauma wat kenners voorspel het.

Die nuwe denke is nog te los en ongeaksentueer om etikette te kry en behoorlik beskryf te word. ‘n Paar elemente kan dalk oorweeg word:

Die geneigdheid om apartheid vir die huidige spanningsvlakke te blameer, neem selfs in populistiese kringe af. Le Cordeur het vroeër die week nog apartheid probeer betrek deur na die babelas daarvan te verwys, maar ook hy kyk na die huidige, die nou, om oorsake te vind. Selfs in swart akademiese geledere word bietjie “weg” gedink, maar helaas, politici, soos die Vrystaatse premier Ace Magashule, blaas nog verwoed lewe in die spook van apartheid.
Dit blyk ‘n baie moeilike denke-Rubicon vir bruin mense te wees om nou openlik te vermaan teen die ontwikkeling van denke uit die verlede, en vermanings dat, soos Le Cordeur dit stel, ‘n nuwe apartheid in die land posvat. Dit gaan gepaard met ‘n versugting na die era toe Mandela die politieke toneel oorheers het. Hierdie era word naatloos en kritiekloos geïdealiseer. Die punt waar die gety vir gesindhede en bruin mense gedraai het word gewoonlik geïdentifiseer in Mbeki se “I a man African”-toespraak. Op voetsoolvlak, buite die kring van bevoorregting, bestaan die persepsie lank reeds dat bruin mense nou, dalk meer as in die verlede, die kort lootjie getrek het.
Opvallend is dat die geteem oor die wonderlike grondwet nou baie stiller is – en dalk buite die swart gemeenskap – doodstil. Selfs prof. De Vos se verwysings is na die howe wat sal rug styfmaak, eerder as ‘n verheerliking van die grondwet. Uiteraard kan die howe dit net onder die beskerming van ‘n minstens afdoende grondwet wat dié aspek betref, doen. Sy verwysing na hoe, volgens hom, die SABC die ANC in die komende verkiesing gaan steun, is dalk ‘n aanduiding dat hy meen daar is ‘n verskil tussen ‘n grondwet op papier en ‘n grondwet in die praktyk.

Die geskiedenis sal leer of die Botes-insident die denke-oorsteek van die Rubicon moontlik gemaak het – dat Realpolitik (‘n term wat Jan-Jan ook vandag inspan) nou sterker momentum gaan kry. Dit sal natuurlik verregaande wees om die inhoud van die Botes-insident te koppel aan die inhoudelike van die nuwe debat. Al wat die Botes-insident gedoen het was in wese om aan die kaak te stel hoe ‘n situasie onder die oppervlak (selfs die deksel van die drukkoker) kan ontaard as die algemeen erkende en aanvaarde debat te diep in die dryfsand van politieke korrektheid vasval, en Realpolitik aan die eietydse Inkwisisie van politieke korrektheid uitgelewer bly. Dit is nog so vroeg in die verwikkelings dat dit nog net die deurswem van die “mighty Apies” is.

Minstens het die debat bietjie in die dryfsand geroer.

Juis omdat elemente van Realpolitik na vore kom, sal dit die Afrikaner oor sy ganse politieke spektrum loon om kennis te neem. Realpolitik staan immers nader aan beginselpolitiek as aan die idealismes wat baie rubriekskrywers se pennevrug so lank gekenmerk het.

Die Afrikaner se politieke pad (nog lank voor ‘n mens eens die staatkundige neerslag in berekening bring) dra net soveel indien nie meer traumatiese letsels nie as dié van die bruin gemeenskap. Dis letsels van misdaad – sodat selfs die term volksmoord ingespan word, diaspora, politieke verdeeldheid sodat selfs die term “verraad” algemeen gebruik word, ontneming van geleenthede en aktiewe nasionale vervreemding soos in onder meer pleknaamwysigings gemanifesteer.

Binne die raamwerk van Realpolitik is daar sake waaroor besin moet word – presies hoe ver kan volgens die de facto –beginsel politiek en staatkundig gehandel word voor die de jure –legitimiteitskwessie wat vir sommiges ‘n absolute beginselsaak is omgeploeg word? ‘n Praktiese voorbeeld: As die geleentheid gebied word en sprekers uit die volkstaatdampkring na die FW de Klerk Stigting se komende konferensie genooi word, die geleentheid benut om ander staatkundige opsies op die tafel te plaas, of gaan die Pienk Frikkie-debat en ‘n afkeer daaraan om legitimiteit aan die beraad te verleen, ‘n afwesigheid verseker en die alternatiewe opsies dan nié gestel word nie? Gaan aan die VVK-verkiesing deelgeneem en die munisipale verkiesing geboikot word, of gaan aan beide deelgeneem word?

Gaan die hoofstroommedia dieselfde geleenthede aan Afrikaner-analiste gee wat die Realpolitiek begin ontleed as wat bruin rubriekskrywers nou voel-voel begin betree?

Of gaan die gemiddelde leser weer weekliks, wanneer die post-euforiese depressie afgewerk en idealisme weer bietjie speelruimte kry, ‘n keuse tussen die Maxipers en kokende bloed,of niks kry?

купить пазлы украина

Nuwejaarsbrief uit Pole

En wie het verlede jaar hierdie tyd geraai of selfs kon dink dat ek van hieruit sou kon nuwejaarswense stuur: Szczęśliwego Nowego Roku!

Goeiemiddag uit ’n winterdonker en yskoue Poznań, die laaste week van 2010. Hoe verskriklik sleg kan ’n mens nie wees nie. Van my maandelikse voorgenome Poolshoogtes het daar toe niks gekom nie – inderdaad laas in Junie iets gestuur. As troos darem vir die Kerstyd vir elkeen van my lesers mooi dinge toegewens en nou ook alles wat besonders is vir 2011.

Maar die Calvinistiese skuldgevoel dwing my om darem iets te maak van die stukkies wat geskryf is en orals rondlê. Dis net dat daar eintlik nie ’n verskoning is nie, anders, laas, in 2005, toe skryf en woorde betekenis verloor het. Slegtigheid, en dis al.

(Van daardie tyd is daar ’n norring reise wat nooit beskryf is nie, op stukkies papier in ’n groot boks saam met kaarte en pamflette. Miskien, eendag, gaan krap ek dit uit en maak ek (soos wat nou hoogmode is) ‘n fiktiewe verslag van die ware reis.)

Hierdie ding gaan maar brokkerig en stuk-stuk wees, heen en weer spring, maar hopelik ’n baie skimmerige beeld gee van hoe hierdie Poolse halfjaar verloop het. Hier en daar mag daar ’n datum opduik, maar saamgevat was dit ses maande van politieke verkiesings, die wêreldbeker (onthou julle nog?), Chopin, die herdenking van die oprigting van die Poolse Solidariteit, Solidarnosc, 30 jaar gelede, en die herdenking van die Slag van Warskou (90 jaar gelede) en die Slag van Grunwald (600 jaar gelede). Sonde by die bure (Belo-Rusland oftewel Wit-Rusland) en die blywende besef dat al is Pole deel van die Europese Unie, bly dit die agterhoek en word daar maar min melding gemaak van hierdie wye stuk land as daar oor Europa gepraat word nie

Dit was weer duidelik by die omvattende beriggewing oor die vroeë en baie swaar sneeu wat verkeer, en veral lugverkeer, lamgelê het dwarsoor “Europa”.

Die posisie van Pole het uiteindelik ook die onderskeidende faktor geword in die Poolse politiek en verkiesings, vir die President en vir die plaaslike regerings (hier word die burgemeester ook sommer maklik president van die stad genoem…). Die breë verdeling loop nou tussen diegene wat hulle pertinent en prominent as deel van Europa plaas (die regerende PO (=Openbare Platform) ), en diegene wat skepties staan (ook teenoor toenadering tot die Groot Beer) en hulle basis het in die party vir Reg en Geregtigheid (PiS). “Die belang van Pole voorop” was hulle slagspreuk en in November het ’n groep van hulle parlementslede hulleself as ’n aparte koukus losgemaak rondom daardie idee.

Die stof rondom die tragiese vliegtuigongeluk by Smolensk wil maar nie gaan lê nie en dis veral die gestorwe President se tweelingbroer, Jaroslaw Kaczyński, wat dit gedurig byroep en bly suggereer dat daar ŉ sameswering was wat onderliggend aan die vliegtuigongeluk was. Baie ou “patriotiese” gevoelens is tesame hiermee deur hom opgeroep met sy veldtog om as president verkies te word, maar hy het uiteindelik lelik tweede gekom met die tweede rondte van die verkiesings in Julie. Wat daardie presidensiële verkiesings wel duidelik gemaak het, is dat daar op die oomblik ’n redelike groot verskil bestaan tussen die stedelike en plattelandse kiesers.

Bronisław Komorowski is dus die Poolse president, en sal seker nou en dan sy opwagting maak op ‘n beeldradioskerm in die RSA. ’n Groot rustige mens, straal hy nie juis besondere charisma uit nie, maar vergestalt waarskynlik wat ek dink mense in Europa as “tipies” Pools sou wou sien: stabiel, gebrek aan verbeelding, verstandig-versigtig rondom die Russe. Oor hoe hy met die Wodka omgaan, weet ek nie: moet onthou om my politieke informant Piotr Cichocki hieroor te vra.

Hy werk by ’n semi-outonome Instituut vir Buitelandse Aangeleenthede, en het in my lewe ingeloop as gevolg van sy huwelik met ’n oud-student, Ola Lukomska (wat ‘n paar van julle opgevang het tydens haar besoek aan Suid-Afrika in 2005…) Ons probeer so twee keer per maand bymekaar kom vir ’n koppie koffie en ‘’n gespreksessie waarin ek elke keer meer leer ken van Pole en die wye land se verhouding met die res van Europa, oos en wes van ons. Maar omdat hulle opdrag ruimer is, word ek sommer baie dinge wys oor die aard van die baie onderliggende spannings in die Balkan en die groeiende kloof tussen die noorde en suide van Italië.

Onthou, vermaan hy my toe ek hom nou bel, om te vertel dat Pole die suksesvolste land in die Europese Unie was tydens die finansiële krisis: ’n 4%-groeikoers. Selfs die Duitsers is jaloers…. Ook daarom dat die Pole huiwerig bly om oor te skakel na die euro, en sinies glimlag vir Estland se oorskakeling in 2011.

Op my datastokkie het ek die volgende begin skryf begin Junie, dus nog voor die Wêreldbeker ingeskop het. Ek las dit net so, ongeredigeerd, hier in, sodat julle kan sien dat ek darem nie regtig só sleg was nie!

Dis die tyd van die hortensies, en die aarbeie, en die kersies

Die binnenshuise swembad waar ek soms gaan rondplas, sluit tot Septembermaand. Want die somer is hier met sy lang-lang aande en as jy tien minute die stad uitry, kan ‘n mens gaan swem in die mere.

Uitry – nou daar’s ’n ding! Nog steeds nie ryvaardig nie, al het ek ’n NIP en ’n Persel en ’n Potwierdzenie. Pinotage staan beteuterd, nommerplaatloos onder die boom en die somer draai by hom verby. In sy laaste Hollandse grasiedae ry ek en kar die vlaktes oor na Warskou om my spulle te gaan haal. Elke liewe denkbare dokument is aan die stuwadore deurgegee, in triplikaat en volkleur en as ek Donderdag bel, verseker Marta my dat dit net stilhou, afhaal en inlaai is. Almal weet.

Ek ry Vrydagoggend vroegerig, tot die tande toe gewapen met kopieë van alles wat daar is, sodat ek teen tienuur by die TIR-kantoor kan wees. Die adres bestaan nie in my ou verslete normaalweg betroubare kaartboek van die hoofstad nie, maar ek is uitgerus met ’n Garmin-kaart van die hele Europese Unie (en die paar hardkoppige buitestaanders; net enkele paaie in Rusland kry egter ’n hoekie) en tik die adres in. O soetste taal: Afrikaanse aanwysings hier in Pole!

Vanmiddag is daar buitendien ook nog ‘n Ambassade-partytjie wat om drie-uur begin (die uitgestelde Freedom Day-fees uit April om saam te val met die begin van die sokkerstories – lekker in ’n hotel in die sentrum met ’n tamaai skerm en kos.)

Om seker te maak dat ek die spertye haal, ry ek met die snelweg, die tolpad. Die agterste agterpad, die een wat ek die graagste ry, vir lang ente langs die Vistula, is onseker met die baie waters (hoe lyk Płock, so op die walle, wonder ek?). Die ryery gaan maklik, die snelheidsgrens is 130 en die grootpad is nou 100 kilometer langer as in 2005: verdubbel. Dis ’n sonnerige dag, en sover ek ry, kan ek sien hoe die waters blink waar daar eintlik landerye moet wees.

Jammer vir die boere, maar as daar nie soveel vlaktes was vir uitdying nie, was die skade in stede en dorpe verder noord nog ellendiger. Ek hoop dat die spesiale verbintenis wat die Poolse Kerk boontoe het, nog ’n mirakel sal meebring: waar ons nou nog niks sien staan, gee God goue graan, onthou ek ’n Halleluja-liedjie. Het ek met boekie ingepak in die bokse, wonder ek. Ek onthou die FAK, maar kan die boekie, rooi soos Pinotage, nie in my inpak herroep nie.

Tot waar die nuwe pad ophou, het ek heelwat minder as twee uur gery. Dis kwart voor agt. 120 kilometer oor: die pad is baie stadiger van hier af, maar ek behoort darem so net ná nege daar te wees. Die GPS praat saam: bereken die aankomstyd nog meer optimisties, maar wat sou die Afrikaanse tannie nou van Poolse paaie weet!

En, ja, niks het verander nie. Die toevoer na die hoofstad is net so sleg soos destyds (dis waarom ek graag agterom gery het), en daar is BAIE meer motors. Ons begin kruie, want in elke dorpie nader na Warskou toe word die verkeersligte meer, die tou langer. Ek stop by een van die boere se waentjies langs die pad: koop padkos vir ontbyt. Varsgeplukte appels en groot soet aarbeie. Verloor miskien veertig plekke in die ry, maar dis die moeite werd en gaan nie veel aan my heil verander nie.

Inderdaad. Dit neem my net oor die twee uur om die laaste 120 kilometer af te lê tot in die noordelike hart van Warskou, en nog ’n goeie halfuur voor ek uiteindelik die TIR-kantoor bereik. Van Marta se beloftes kom daar min: ook hier is die burokrasie opgestapel, en ek word aangeraai om later terug te kom. Ek verduidelik dat ek ’n amptelike amabassade-afspraak het (verswyg die feit dat dit eintlik ’n sokker-paartie is) en dat ek nie later as een-uur kan weg nie. Lieg vir my nog ’n uur se grasie by.

Ook maar goed so, want ten spyte van weke se onderhandelings met die karweiers, baie dennebome se briewe (= gedrukte e-posse), nog kruiwaens vol geld en die onderneming dat daar geen probleme gaan wees nie, daag die vurkhyser met my plastiekpak met ses groot bokse eers teen halftwee op, en word sommer net daar by die kar se stert afgelaai. Meet en pas bring nie almal tuis nie, wat beteken dat ek twee van hulle moet oopbreek, en die boeke los op die vloer van die kar verdeel. Maar hulle is hier, en daarvoor is mens seker dankbaar.

Wanneer ek by die hotel opdaag, is die toesprake klaar (hier en daar) en kan ek in ‘n hoekie gaan staan: slaap, eet en kyk hoe Bafana die eerste haas uit die hoed trek. Heerlike kos en drank, ’n vuvuzela of twee en ’n onmiddellike vertrek om die ure op ’n donker pad tot ’n minimum te beperk. Maar dis somer en die dae lank en warm…

My nuwe pakesel se eerste regte-egte Poolse rit. Boeke sal hy dra…

Omdat Pole nie deelneem aan die WB nie, is die aanvanklike belangstelling in hierdie omstreke minder. Maar die horlosie tik die dae en ure af na die opening van 2012 se Europabeker, wanneer Fifa die beheer van Pole en die Oekraïne oorneem en Sepp Blatter die de facto president van beide state word…

Dis buitendien heerlik vroeg-somer, en verstandige mense sit nie die heeldag deur en sokker kyk nie. Die universiteit is ook nog aan die gang, en met middagklasse is daar nie altyd tyd om te gaan kyk nie. Die graagste gaan sit ek op die Ou Mark (Stary Renek, op s’n Pools), waar al die restourante en kafees nou houtterrasse uitgestoot het met lekker groot platskerms om gesellig te sit en kyk. Ons departementsgenote, die Hollanders (nie die Vlaminge nie, want hulle het ook uit die bus geval nog voor dit vertrek het) se entoesiasme neem sienderoë toe oor die baie weke. Ook ek en Tertius deel lustig in die glorie van ons voorvaders en genote, en die Nederlanders laat darem die Vlaminge ook toe om nou en dan aanmoediging te gee: op stuk van sake is Belgiese bier darem nog steeds die beste wat daar te krye is.

‘n Stuk van die WK sal ek vanuit Engeland dophou waar ek in Cambridge gaan verjaardag vier by my dogter Marcelle (langs die Cam, waar dit om een of ander duister rede nie op ‘n Julie-middag reën nie) en een heerlike middag saam met haar en Robert en Cathy en Harry en my aangetroude kleinkinders in ’n tipiese Engelse pub sou deurbring. As gevolg van slordigheid aan die kant van ’n huurmotor sou ek my vroegoggendvlug vanuit Stansted verpas en etlike ure sit en wag vir die volgende ding wat rigting Pole sou vlieg:

lounge – stansted

hoe anders is vrouens nie as mans nie

leun vertroulik teen hul minnaars aan

onderskraag hulle eggenotes verdra

die kinders bo-op hulle orals vra

daarvoor by algar om verskoning. waar

meisies saamreis, praat hulle, gesels

met hulle gesigte, lig wenkbroue, lag

trek skewemond, maak gul gebare.

kyk diegene met wie gepraat word steeds

in die oë altyd ŉ hand terloops in die hare.

slaap elegant, onder die ligte lede

fladder daar soms iets, asof die reis reeds

afgehandel is, die spaanse son net wag

vir wakker-word.

dis nie dat ek

dink vrouens is sonder meer tevrede

nie: jy sien, as jy goed kyk, ŉ hartseertrekkie

weggesteek daar in haar mond se hoek

ŉ troebelte diep agter, iets gebreek.

hiervoor (maar óók as vreugde voorop staan

– dan, miskien, veral) leer hulle kompenseer

vyl naels, loer onbeskaamd in ’n spieël, besweer,

maak hulle monde rooi, doodseker waar

die liplyn lê. hulle ruil geheime uit vertroulik

en weet terselfdertyd dis openbaar

is hulle alleen, lees hulle, altyd ŉ boek

(nie die kortbegrip van ŉ koerant nie) hou

dinge by in notaboekies van die reis

om later net aan hulleself te wys

ek probeer uitpluis hoe anders drink

hulle met ŉ strooitjie, almal – behalwe dié

wat weet ek kyk en wonder wat is my belang

(die vlugte knetter bo: gerangskik

volgens uur en hek; ŉ paar is laat;

sonder rede word een na malta gekanselleer)

jy sien hoe hulle oor selfone praat

met drif, terwyl hul verder koffie, flirteer,

by die boetiek ŉ serp gaan soek, donkerbril

verbasend op die voorhoof gebalanseer

ŉ trui skuif oor ŉ skouer oop parfuum hang

rondom hulle in die lug. ek ken dié blik

dit sê gewoon: “kyk, ek is anders” of: “ek wil”

ek weet. ek knik.

my lewe, my hare, my mondhoek lankal uit wans

uit voorbepaal, geneties geprogrammeer

hoe anders is vrouens, hoe anders as mans

Met die Engelse besoek gaan ek saam met Marcelle-hulle vir die eerste keer iewers vakansie hou: langs die ooskus, by Suffolk, met Nederland net anderkant die horison. Ken die kontrei net van die anderkant af, soos die veerboot van Hoek van Holland hierdie kant toe aankruie. Boeiende kus met sy koue strande van pragtige klippers (’n paar dra ek saam om naby te hou, later), grondhange wat gedurige wegkalwe in die bedrieglike kalm waters met die patetiese brandertjies (maar halwe dorpies het al verdwyn, afgegee aan die see.) Dis droog in Engeland en die malse groen lyk so bietjie moeg vir die son.

Ek kyk met nuwe oë na die vroegste inwoners van die stuk eiland (konkreter as die soliede abstraksies van Stonehenge) en maak spesiaal ŉ draai by die Britse Museum om te gaan loer na die dinge wat ek oor die maande vooraf gevolg het op die BBC se wonderlike radio-reeks “The History of the World in 100 objects.” En, veral, om daardie wonderlike houtskild te bekyk wat ek raakgeloop het in ’n boek en wat ek kon gebruik op die voorblad van apostroof. Mooier as wat ek my dit verbeel het.

Met die afronding van die nuwe uitgawe van Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte raak ek weer in die ban van die poësie. Skryf baie, veral rondom die interessante en problematiese wêreld van Skype. Hoe ’n mens so ver en terselfdertyd so naby kan wees. Ook oor die oppervlakkigheid wat daarmee saamhang. Ek dink aan die Afrikaners wat in die jare dertig en veertig in Nederland studeer het: hoe prekêr en kosbaar briewe was. Hoe lank dit geduur het voordat ‘n antwoord op ‘n vraag jou bereik het en hoe versigtig jy moes omgaan om seker te maak dat daar nie misverstande ontstaan wat moeilik reggestel kon word nie.

Ek sien nogal baie van my Britse lorriedrywermaat, Brian Erskine, wat ek een middag op die vlaktes tussen Poznan en Berlyn ontmoet het, naarstiglik besig met sy Skype-sessie met sy vrou: presies op tyd, op die juiste uur. Hoe beangs en hoe vreugdevol dit hom maak. As hy in Poznan langs kom, maak ons kans vir ’n koppie koffie en koek; word ek ’n biegvader en ’n soort steunpilaar vir hom in hierdie vreemde soort bestaan wat hy (en duisende ander vragwachauffeurs) dwarsoor Europa moet voer. Lanklaas van hom gehoor: dalk loop sy roetes anders, maar ek hou duim vas dat daar vir hom oor die feesgety ook tog iets spesiaals was.

Ek leer ken ook ander mense wat verhoudings aan die gang hou of probeer hou vastelande uitmekaar uit; ontdek hoe ver die virtuele bestaan verwyder is van wat die mense werklik dink en doen en voel. Dalk was dit nog altyd waar oor die poësie: hierdie een gee ek graag vir my Kaapstadse doring, Joan Hambidge:

loading …

(vir joan)

poësie was nogal nog altyd

niks meer as virtuele werklikheid

nie: deur ‘n spieël in ‘n raaisel

‘n skerm waardeur wat jy verraai wil

sien, gestalte kry maar ook weer net-net

nie – wanneer jy dink dat jy dit het

verdwyn dit iewers op ‘n kuberstraat

lees maar er bestaat niet wat er staat

is die graffito teen die mure

van gedigte uitgetik as dure

les wees bedag onthou dis ‘n wit

vlokkie skuim wat rondom die woorde sit

ns.

lees maar (mene, mene, tekel…) – daar staan

nie wat daar bestaan nie (of: nie bestaan

nie) – deser en gene algar; hoe hekel

die digter dit waarop die verse slaan

Ek hou my van die gode rein.

Die skooleindeksamen (die matura) is van ewe veel belang as ons matriekeksamen, maar heelwat betroubaarder, seker). Dit is so ’n sigbare eksamen, omdat dit die enigste tyd is wanneer die jong mense formeel aantrek: die meisies met wit bloese en swart rompe of langbroeke, die seuns eweneens in swart en wit, selfs met ’n das. Op die trems is dit stiller, loer die kinders (?) vir oulaas na hulle aantekeninge. Prestasie staan sentraal, want hoewel universitêre opleiding gratis is (mits jy bly presteer), is toelating beperk en plekke maar min. Tensy jou ouers geld het, is uitstekende prestasie ’n voorvereiste.

Ook by ons instituut val die kleredragkode op (dis die eerste keer wat ek hier eksamen meemaak, besef ek – altyd vroeër reeds weg op reise) en by die finale BA-mondelinge kry die paneel elkeen blomme van die kandidate na die afhandeling daarvan. Soms bring die plattelandse ouers nog ’n mandjie met groente of tuisgebak saam om dankie te sê : seker ook maar gehoor hoe swak akademici betaal word.

Omdat my hele departement in Suid-Afrika is vir die kongres van die Afrikaanse Letterkundevereniging, word ek opgekommandeer om te gaan insit by mondelinge van studente wat ek hoegenaamd van geen kant af ken nie. Ken maar my plek en hou my mond (behalwe vir my vooraf opgestelde vrae wat aan die modereerder gegee moet word…), en aanvaar dankbaar die twee ruikers blomme wat my kamers die ene somer maak. Vensters heel dag oop, en selfs ’n vlieg of twee.

Hierdie eerste Europese somer ontglip die greep van die uitgebreide reise van vroeër: ek bring ’n blitsbesoek aan die Suid-Afrika om te kyk hoe lyk die Kaap en hoe gaan dit met my ma (die lofsang vir my suster wat hierdie tweede Poolse verblyf moontlik maak, kan nooit genoeg wees nie) en vang vir Jac en Annaline Conradie op (my eerste gaste op kamer hier in Nieszawska) en ry met hulle so ’n bietjie rond (ons is bevoorreg om ’n swerm ooievaars te sien wat besig is met hulle afskeidsdans voor die vertrek suide toe).

Aanvanklik wou ek hierdie somer na die drie Baltiese state (Estland, Letland en Litoue) reis en het daarvoor ’n maand se kampeer opsygesit. Onbekende en omstrede landstreke, wat soos dr Marius Hugo moes baklei teen hulle agtergrond. Ook nuuskierig oor Estland waar Skype ontstaan het, en wat toe ons in Finland gaan draai het, nog ontoeganklike, verbode terrein was. Dis al deel van die bestaande Europa waar ek nog nie was nie, en is daarom hoog op die lys.

As gevolg van ander dinge wat opduik, bly daar net onder twee weke oor: daaroor is die langtermynweervoorspelling uiters pessimisties, met tien dae daarvan toegesê aan reën. Toe ek twintig, dertig was, was kampeer in reën ’n avontuur, maar vandag voel ek daaroor anders.

Ek herbesin. Volgende somer, dan?

Iewers in 2009, met dié dat ek so blaai deur die kunsboeke, vind ek uit dat daar nog ’n plek is waar ek nog nie was nie. Waarskynlik het ek dit bewustelik vermy, maar die aantal skilderye wat ek nou agtergekom het in Wene versteek is, maak dit werklike alternatief. Die weer lyk goed, en daar is ’n kampeerterrein aan die oostekant van die gevierde blou Donou. Dus Wene as eerste alternatief, en daarna na kollega Ewa se noordooste van Pole, Olsztyn en die land van die Teutoniese kastele en die baie mere.

In die eerste week van September dus na Wene. Dis ook die tyd van die rugbytoer in Suid-Afrika, wat op onvergeeflike en belaglike wyse nie direk in SA op die TV vertoon word nie. Hier kan ek dit via internet sien – gelukkiger dus as my pêlle by die “huis”. Op my skootrekenaar in die kombuis op die camping (al plek waar daar ’n sein is) kyk ek en nuuskierige oningewydes tussen kunsgalerye en kampkos rugby.

Omdat ek die rekenaar opgeslaan het en die muis se tentpenne in is, skryf ek sommer terwyl ek sit en kyk. Die volgende gaan haal ek uit ’n lêer diep uit sy hart:

Die ryery gister was onvoorstelbaar frustrerend. Orals word daar paaie gebou – in Pole vir 2012 se sokker, onder andere – met Europese Unie-geld om daardeur die Sowjetstate “aanvaarbaar” te maak vir die Wes-Europeërs. Het my amper tien uur geneem om die 600 kilometer te ry, en het dus eers ná sesuur opgedaag. Ná die tentjie opgeslaan is (kampeer is nie meer ‘n avontuur nie!), was daar dus nie meer tyd vir enige museum nie. Fout, sou ek later leer: die groot museums is afwisselend Woensdae- en Donderdaeaande oop tot 10uur. Lees altyd die gidsboekies ordentlik!!!!!

Bietjie in die sentrum gaan rondloop, maar sonder ‘n kaart! Die stad is onbegryplik stil, regtig sonder ‘n kloppende hart. Dalk die dronkverdriet van ná die somer; dalk sou dit anders gewees het onder ander omstandighede.

Maar ek vermoed dat ek dit altyd oor Wene vermoed het, en daarom hier (onbewustelik) weggebly het. Maar nou-ja: die museums wag: die Breughel wat my op die spoor gebring het, die Duhrers, Rubens (wat hier groot in aanvraag was) en natuurlik Klimt. Vier groot galerye. Sal miskien eers Sondagoggend ry om alles in te pas, aangesien ek gister een verloor het.

Voorlopig hou die weer nog, en hoef ek nie bekommerd te wees oor die (iewers onvermydelike) klam tent nie. Die gewaande sigaretaanstekerlaaier vir die skootrekenaar werk nie, wat dus beteken dat ek net sal kan werk waar daar krag is. Het egter gisteraand ‘n internetkafee opgespoor – daar is baie van hulle, en as daar hier niks is nie, kan ek daar gaan inloer om te kyk wat met die voetbôl gebeur.

Dis jammer dat die ry so frustrerend was (dis veral die swaar vragverkeer op al die verleggings), want die landskap hier deur die Sudetenland is nog steeds pragtig. Maar hoeveel bloed het daar nie oor die eeue hier gevloei nie. Ek wonder so by myself hoe finaal al hierdie grense is: of die wigte en teenwigte nou sterk genoeg is om ‘n verdere Europese oorlog te verhoed. Elders is dit natuurlik onvermydelik, maar hopelik darem ver genoeg om my kans te gee om daar ’n grondseiltjie te gaan span.

Die kampeerterrein is gerieflik (daar is gras vir die tente!) en vollerig. Maar dit raas as gevolg van die nuwe verbypad wat vlak hierlangs loop. Gelukkig slaap ek maklik (altyd, orals – dis die groot genade wat my gegee is) sodat dit uiteindelik nie pla nie. Ek sal in ieder geval in die rondloop vandag uitkyk vir ‘n alternatiewe plekkie as dit dalk kwaai sou begin reën.

Laataand: was maar moeilik om vandag nie so ’n bietjie hartseer te word nie: al die mooi skilderye, al die skilderye van die minnaars van die Middeleeue tot vandag toe, al die onthulde en onthullende vrouens.

Op die Weense inwalslysie is daar ses museums, waarvan ek vandag uiteindelik net by twee uitgekom het: die hanteerbare Belvedere en die massiewe Kunsthistorische Museum waar ek uiteindelik ‘n hele verdieping agterweë laat bly het. “Gelukkig” is die Akademie der Bildenden Kunste gesluit tot Oktober, sodat ek dit darem van my lysie kan afhaal. Dit laat twee dinge wat nie “onderhaalbaar” is nie, en hier en daar ekstra dinge wat toevallig nou aan die gang is en wat ek andersins nie (nooit?) weer sal kan sien nie.

Die Breughels het al my verwagtings oortref: hier is nog meer as wat ek gedink het. Die belangrikstes is almal hier: die kinderspeletjies, die boerebruilof, die boeredans, die Toring van Babel, die jagters met honde in die winter. Daar is ‘n onvoorstelbare Rubens (Die kop van Medusa). Drie roerende laat Rembrandt selfportrette (ek was seker twee van hulle is in die VSA), ‘n Dürer-altaarstuk met kleur wat ek nie gedink het hy in staat was om te gebruik nie. “Verlore” (“Lost”) van ‘n Oostenryker, Van Stucke, waarvan daar nie ‘n poskaart te koop is nie, en nie eers in die gids verskyn nie. Daar is Titiaan, Tintoretto en Caravaggio: een of twee van hulle het ek al afbeeldings van gesien, maar ‘n klomp is nuwe ontdekkings.

Soos altyd is die sien van hierdie dinge oorweldigend, fisies van die baie loop en emosioneel om dit te verwerk. En uiteindelik kan ‘n mens nie die dinge alles uitmekaar hou nie. Dis hoekom ek maar die gidsboekies koop en later weer probeer bestek opneem. Maar daar is altyd ook die ontdekkings wat nie opgeneem is nie, en wat ‘n mens uiteindelik nie meer kan plaas nie. So herroep ek skielik ’n aangrypende skildery (“Die kluisenaar en ……. een of ander vrou uit die mitologie”): die storie is dat ten spyte van al sy pogings om haar die hof te maak, sy hom ignoreer – hy is oud en verslons, terwyl sy jonk en fleurig is. Dan gee hy haar uiteindelik ‘n slaapdrankie: nie om haar te molesteer of verkrag nie, maar net sodat hy ‘n paar uur ongestoord na haar kan kyk. Aangrypend mooi, maar nou sal ek nooit weet wie die skilder was nie.

Voorheen het ek altyd ‘n boekie saamgeneem en my indrukke van spesifieke skilderye (en die name daarvan en van die skilders) neergeskryf, maar het dit die laaste vyf, ses jaar nie meer gedoen nie.

Uiteindelik word ook hierdie “kiemselle” self so ‘n oorweldigende en verwarrende versameling, en dan is daar gedurig ook nog goeters wat bykom. Soms is van die goeters net ‘n beeld, of ‘n frase, maar somtyds is dit ‘n hele “idee” wat daar kom sit. Soos die “idee” oor ‘n tydgenootlike versreeks oor die twaalf take van Herakles – hier en daar daaroor gelees, goeters afgelaai van die internet, jammer vir myself gevoel omdat ek nie my basiese mitologiese verwysingsboeke by my het nie, maar kom om een of die ander rede net nie daarmee aan die gang nie.

Op ‘n manier weet ek ook dat ek dit moet doen om vir myself te wys dat ek nie ‘n “toevallige” digter is nie, maar dat ek in staat is om iets te vat en dit behoorlik uit te bou. MAAR: hoekom is dit nodig om so iets te bewys?????????????? Skryf is vir my ‘n baie persoonlike saak (en het dit oor die laaste 20 jaar al hoe meer geraak) : soms is ek jammer oor die publikasie van .apostroof want daarmee het ek allerhande verwagtings gaan staan en skep.

Niks so gevaarlik soos kamptentfilosofie nie. Miskien moet ek ook gaan slaap en kyk of ek nie net na ses die magtige St Stephans-toring (327 trappies) kan uit nie. Dit, is, op stuk van sake, ‘n naamgenoot.

Maar eers die oordenking: wat ‘n wonderlike uiteenlopende groep skilderye vandag oor die Heilige Hieronimus gesien nie! En rondom die Passie van Christus. Oor die verskrikkings wat in die naam van die Bybel en Christus gepleeg is, moet mens nie ophou praat nie, maar terselfdertyd het dit darem ‘n kunsskatkis daargestel wat onoortreflik is.

En nou sien ek ek het nog nie eers Klimt genoem nie. En dis een van die redes hoekom ‘n mens kwansuis Wene toe moet kom – vir “Die soen“. Redelik oorskat, uiteindelik, want daar is baie ander dinge van sterker en aangrypender is: Die drie leeftye van die vrou en Die maagd sal ek nie sommer vergeet nie. Watter merkwaardige skilder tog nie, en watter tydsgees om in te leef en te skilder. Grense om te versit, bedelings om te laat kantel.

’n Volgende beurt:

Nog ‘n dag vol baie mooi dinge (hoewel dit halfpad effens begin reën het) Ek het toe getrou aan my woord die Heilige Stephanus se toring uitgeklim: 363 trappies. Bly ek kan dit nog doen!. Miskien sal my kuite vanaand daaroor iets te vertelle hê. Die koffie en croissant daarna was nogal beduidend lekker en ek was nog betyds by die museum toe die deure oopmaak.

Albei vandag se museums is basies kuns van die 20ste eeu (dis nou die deel van die permanente versamelings (van die jaar toet tot nou) wat op die oomblik uitgestal word). Watter wonderlike voorreg het hierdie mense nie om elke drie maande of so ‘n totale nuwe uitstalling van uitsonderlike goed te sien nie. Daarom het ek die Dürer-vlerk (waarvoor ek hierheen gekom het) misgeloop, maar kon darem ‘n poskaart daarvan kry.

Daar is heelwat van die Oostenrykse skilders rondom die tyd van die Jugendstil en daarna wat ek glad nie ken. Daar is ‘n man, Schiele, wat ‘n massiewe klomp erotiese tekeninge en skilderye gemaak het, nogal skokkend by tye. Soos altyd het ek weer ‘n gidsboek gekoop, maar die dinge wat daarin vertoon word gee nie werklik die aard van die oeuvre weer nie. Maar daar is ook Kokoschka-skilderye, en ‘n pragtige perd van Toulouse-Lautrec. En Chagall, die man wat so onbeskaamd Wit-Russies en Joods was, en wat daardie sfere in die magiese en droomvoorstellings voorgestel het. Daar is ‘n pragtige een van ‘n meisie wat op daardie groenblou gras van hom aan die slaap is (sommer so skuins oor die heuwel) en droom van ‘n groot bos blomme.

Het myself ook bederf en ‘n paar “posters” gekoop om my kaal mure op te vrolik en ’n yskasmagneet of twee. Poskaarte vir bekendes en bemindes ver.

Blaai ek nou weer deur die gidsboeke, pamflette en die poskaarte, besef ek hoeveel daarvan ek inderdaad nie genoem het nie: die fabelagtige Bestearium-uitstalling van Walton Ford (gaan kyk op die internet as julle hom nie ken nie, soos ek), die landskappe van Klimt, die ekspressionistiese goed in die Leopold-museum, die blote opset van die Albertina.

’n Hoogtepunt was ongetwyfeld die kennismaking met die argitek en ontwerper Joseph Maria Olbrich, wat op 40-jarige leeftyd in 1908 oorlede is. Daar was ’n omvattende uitstalling oor die kunstenaarsdorp in Mathildenhöhe in Darmstadt, waar hy werksaam was, sodat ek die geleentheid gekry het om veel meer van hom (wonderlike meubels ontwerp…) te sien as wat onder andere omstandighede die geval sou wees. Was ’n besondere era in die Oostenrykse kuns, so op die eeuwisseling tussen die 19^de en 20^ste eeue en goed gesien en name leer ken waarvan ek onbewus was. Gaan loer maar via jou soekenjin by iets soos die Sezession of Vienna Secession .

As stad het Wene my nie bekoor nie (en die mense is nogal sonder woema), maar ek sal weer ’n keer daar gaan draai vir die museums.

Darmstadt lui ander klokkies in die geskiedenis: die eerste Duitse stad waar daar formele maatreëls teen Jode ingestel is (lees ek…) Dit bring mens weer terug na Pole en Auschwitz, die onvermydelike besoekpunt vir enige buitelander.

My Durbanse baas, Rosemary Wildsmith, was die tweede Suid-Afrikaner op deurgang na ’n kongres wat ek so ’n bietjie rondgery het hierdie somer. Na twee uitvoerige stappe by Auschwitz en Birkenau (ek probeer altyd oorreed: gaan kyk die bevrydingsfliek, maar daarna eers na Birkenau (’n paar kilometer daarvan en dan terug na Auschwitz), laai ek af en sit ek terug en lees. Of maak sommer ’n skelm slapie op ’n parkbankie as die son skyn.

Kraków is die basis vir verkennings as die son nog langerig skyn, maar dan moet ’n mens ook nog ’n dag volledig opsysit om net so ’n smakie te kry van die pragtige stad. In een van my twee briewe het ek gepraat oor die begrafnis van die vorige president in die Wawel-katedraal – my eerste besoek daarna, en dit is opvallend hoe baie mense net inkom om om die graf te loop en die koue marmer te soen. Smolensk gaan nog lank bly spook in die kollektiewe onderbewuste van die Poolse volk.

En die bewuste manipulasie, ook. In Junie, dag ek, verskyn daar ’n ellehoë houtkruis op die kasteelplein in Warskou ter herdenking aan die gesneuweldes by Smolensk. Dit word gou ’n simbool van die regse nasionalistiese politiek, en die verwydering daarvan na ’n nabygeleë kerk word spoedig ’n rampsalige toutrekkery en beskuldigings. Die regering is te bang om mense te konfronteer (alhoewel die Kerk reeds die verskuiwing goedgekeur het), maar beloof in ieder geval ’n herdenkingsplaat. Monument, skreeu die teenkant, ’n moerse monument: die kruis, die kruis vir altyd!!!!! Uiteindelik, soos ’n dief in die nag en terwyl die dissipels slaap, word die kruis tog verwyder en veilig in Jesus hoede staangemaak.

Ek moet klaarmaak as ek nog voor middernag in die RSA wil opdaag. In ieder geval te lank vir ’n ordentlike mens om te lees… Ek los dus maar ’n klompie dinge vir Januarie se brief. Ek moet in ieder geval probeer kyk wat het ek reeds in die amper verbygegane dekade oor geskryf. En niemand sal eintlik weet wat wanneer en waar en hoe dinge hier gebeur nie. Dus: die waarheid, soos T T Cloete destyds gesê het, gelieg. Oor Zakopane, die soutmynkatedraal, die koue winter en ’n stukkie Kaapse somer, ons studente (’n groep amper reeds op pad na die sonskyn…), priesters en pedofilie, Olsztyn en die gevrieste mere en dalk ’n ontmoeting met die nuwe ambassadeur.

Dis vroeg donker en die vuurwerkskietery het lankal begin. Die Pole is daaroor uitspattig, en die goeters is regtig duur en in ons deurmekaarderige buurt sal daar seker nie veel gebeur nie.

’n Mens moet seker iewers heen gaan waar daar ’n georkestreerde vertoning is, maar dis koud buite en die sypaadjies bedrieglik van die ys. Bly dus maar vanaand hier in my kamertjies met prei- en aartappelsop en dink dankbaar aan die goeie dinge wat hierdie jaar met my gebeur het. En klink ’n glasie op haar.

En, ja, nooit weer slaan ek ’n maand oor nie: dis my nuwejaarsvoorneme vir 2011 !!!!!!!!!!

Ligvoet die nuwe jaar in:

hy gooi die bene kyk hoe hulle self

’n lê gaan kry. deur sy skrefiesoë delf

hy dan na dieper sin, maar dis verniet:

hawu! daar’s net die mooiste goed vir 2011

Szczęśliwego Nowego Roku!

дома

Twee Franse verwerp internasionale inmenging in die Ivoorkus

In ‘n interessante verwikkeling het twee bekende Franse advokate, waarvan een ‘n voormalige minister van buitelandse sake is, die Franse en internasionale inmenging in die Ivoorkus verwerp. Oor die afgelope weke poog die internasionale gemeenskap om die land se huidige president, Laurent Gbagbo te laat afsit nadat hy ‘n verkiesing teen sy mededinger, Alassane Ouattara verloor het.

Roland Dumas, die voormalige Franse minister van buitelandse sake en Jacques Vergès het albei Donderdag in die hoofstad Abidjan aangekom om die uitgaande president Laurent Gbagbo te ondersteun en van raad te bedien. “Wie gee die Franse regering die reg om in ‘n verkiesingsonderonsie in die Ivoorkus in te meng? Die tyd van kolonialisme en vrederegters van bedenklike bekwaamheid is verby,” het Jacques Vergès (85) teenoor die TV-kanaal i-Télé verklaar. Vergès is bekend vir sy simpatie met die derde wêreld en omstrede verdediging van “onverdedigbare” kliënte soos byvoorbeeld die Nazi Klaus Barbie wat in Frankryk verhoor is.

“Ek beskik oor inligting om te kan sê dat almal in die internasionale gemeenskap nie saamstem nie. Die internasionale gemeenskap bestaan tans uit enkele persoonlikhede wat hulle by alles inmeng en wat ons behoort te ondersoek,” het die 88-jarige Roland Dumas, die voormalige buitelandse minister onder president François Mitterand gesê.

Die verklarings deur die twee Franse advokate geskied in teenstelling met die eenparige mening van die Verenigde Nasies, die Europese Unie en die Ekonomiese Gemeenskap van Wes-Afrikaanse State (EGWAS) wat een en almal ‘n beroep op Laurent Gbagbo gedoen het om sy plek aan Alassante Ouattara af te staan en waarvan hulle die oorwinning tydens die presidentsverkiesing van 28 November erken het.

Die náverkiesingsgeweld het intussen ten minste 173 sterftes veroorsaak, hoofsaaklik in die geledere van Ouattara se ondersteuners, volgens die Verenigde Nasies, terwyl Laurent Gbagbo se ondersteuners gedreig het om die kantore van Ouattara in Abidjan stormenderhand te verower.

topcargo

Bepalers vir 2011

Die kombers waaronder die belangrikste rigtingaanduiders van 2011 vir Suid-Afrika kan pas is die kwessie van gesindhede. Die rigtingbepalers is hoofsaaklik plaasmoorde, verkiesings, hofsake, die media, Zimbabwe en godsdiens.

Plaasmoorde: Hoewel plaasmoorde deel van ‘n ontsettende misdaadprobleem is – al het verskeie parlementslede onlangs nog vuur gespoeg oor ‘n verslag wat aandui dat misdaad in Suid-Afrika ‘n uitsonderlike probleem is – het min misdaadtipes die impak op die land en gesindhede as juis plaasmoorde.

Die kwessie word verdiep deur die ontsettende vlakke van wreedheid waarmee plaasaanvalle, en nie noodwendig net plaasmoorde nie, gepaard gaan. Dit vind hoofsaaklik oor kleurgrense plaas. Die buitengewone trauma, wat as viktiminologie bekend staan, word verdiep onder meer deur die regering se opsigtelike traagheid om dit te veroordeel, en selfs appèl aan te teken teen die verklaring van die liedjie, Maak dood die boere, tot haatspraak. Loskoppige politici, en selfs ministers, verdiep ook die probleem deur die skuld vir plaasmoorde periodiek op die boere te plaas.

Verkiesings: Hoewel die verskil in omvang groot is tussen die landswye munisipale verkiesing en die beplande VVK-verkiesing, moet die simboliese impak van die VVK-verkiesing nie onderskat word nie.

Enige voorspelling oor die uitslag van die munisipale verkiesings is voortydig, onder meer oor daar nog onsekerhede is oor belangrike aspekte soos of die Nasionale Belastingbetalersunie (NBU) as entiteit gaan deelneem, of Cope betyds tot ernstige deelnemer sal kan groepeer, en oplaas hoe partye die verkiesing gaan benader. Op die oog af lyk dit of die ANC prestasiegewys in die sop is, wat die versoeking kan vergroot om weer ‘n klimaat te skep waar die verkiesing in ‘n etniese sensus gaan ontaard. Die opposisie se aanslag gaan net so bepalend op gesindhede wees. ‘n Lomp aanslag, soos in die verlede, kan opnuut die indruk van kritiek op swart beskou, of gemanipuleer word, en vir die ANC ‘n stewige steunbasis verseker. Politiek inkorrek of te nie, partye sal kers by antropoloë eerder as bemarkingsdeskundiges moet opsteek oor hoe om verkiesingsreklame aan te spreek.

Sou Cope steeds in ‘n warboel wees, kan verwag word dat partye wat met die algemene verkiesing erg gebloei het, soos die ACDP, die IVP en UDM van hul tradisionele steun sal herwin.

Verkiesings neig egter om die temperatuur van gesindheidsvlakke te verhoog, iets wat peilings getoon het in Suid-Afrika die kreeftegang gegaan het, groot sokker ten spyt.

Hofsake: Hofsake en ander regsgedinge waar grondwetlikheid getoets word, word as kenmerkend van ‘n lewende grondwetlike demokrasie beskou. Te veel van die belangrike sake wat onder beregtiging staan, dui op ernstige gesindheidsprobleme, soos die haatspraaksake rondom die kop van Julius Malema. Waarskynlik die belangrikste saak wat in proses is, is die skadevergoedingseis weens die verlies aan eiendomsreg op ondergrond en minerale regte. Dié wetgewing is al as die grootste diefstal in die land se geskiedenis beskryf. ‘n Bevinding teen die regering gaan ‘n reuse kettingreaksie tot gevolg hê. ‘n Appèlgeding oor die aanstelling van Simelane as Direkteur van Openbare Vervolging, litigasie oor die staking van kriminele vervolging teen die president, appèlsake oor regstellende aksie en die appèlsaak teen die vonnis van die Reitz-vier en moontlike verskyning in die gelykheidshof tel onder die ander sake wat ‘n impak op oorhoofse gesindhede gaan hê.

Die media: Dit is nie net die regering se mediasnoeringsplanne wat gesindhede beïnvloed nie, maar die doeltreffendheid waarmee die media sy saak by die publiek stel. Die media moet nogtans katvoet loop, omdat dit weens die selferkende uittog van kundigheid kwesbaar geraak het. Uitsprake soos dié van die Naspersbaas, Koos Bekker, wat die groter meningspektrum wat die opkoms van gemeenskapsmedia tot gevolg het, betreur het, doen gedagtemonopolisering geen guns nie. Sy kommer oor gemeenskapspanning wat diverse menings tot gevolg het, moet eerder in die styl van aanbieding van menings aangespreek word as in die diversifikasie daarvan.

In ‘n verkiesingsjaar kan verwag word dat deelnemende partye hul beste voetjie aan die media sal voorsit om maksimale gratis nuusdekking te kry. Alternatiewe maniere van verkiesingsinligting oordra soos advertensies, pamflette en pkakkate is besonder duur, en begunstig die ANC wat skynbaar oor groot hoeveelhede fondse beskik.

Die internet speel ‘n al hoe belangriker rol. Volgens Verslaggewers sonder Grense se finale syfers vir 2010 is vanjaar wêreldwyd 152 internetjoernaliste angehou, hoewel steeds aanmerklik minder as die “gewone” joernaliste, naamlik 535. (Volledige syfers oor optrede teen die media hieronder).

Zimbabwe: Die wyse waarop die regering teenoor Zimbabwe, en Robert Mugabe in die besonder, optree skep die indruk dat Suid-Afrika in ‘n groot mate ‘n Zimbabwiese provinsie of kolonie is. Dit lei weer daartoe dat Mugabe die selfvertroue kry om die grense te toets van waarmee hy kan wegkom, wat deurlopend die potensiaal van ‘n oplossing vir Zimbabwe in die weegskaal plaas.

Verskillende bevolkingsgroepe in Suid-Afrika reageer verskillend op hierdie soort aksies, soos die regering se besluit om te appelleer teen een van die hofsake wat dit oor sy hantering van Mugabe verloor het.

Intussen gaan dit nie ongesiens verby nie dat Zimbabwiërs by baie misdaad in Suid-Afrika betrokke is, waaronder plaasmoorde.

Godsdiens: Terwyl daar meningsverskille is of sekularisering in Suid-Afrika werklik groei, soos van dalende lidmaatgetalle van hoofstroomkerke afgelei kan word, tel kerke en denominasies weerskante van die spektrum winste. Fundamentalisme groei blykbaar nie net in die charismatiese omgewing nie, maar ook binne die gereformeerde omgewing soos moontlik blyk uit die bundel oor die Trojaanse perd in die NG Kerk. Koerantbriefskrywers uit die dampkring van die nuwe hervorming raak egter ook meer prominent, terwyl godsdiensuitdrukkings uit die omgewing van die Israel Visie op veral die internet baie prominent word. Afrika-, of inheemse kerke met sterk elemente van animistiese godsdiens en voorvaderaanbidding, wen skynbaar ook vinnig veld.

Uit die briewekolomme in koerante en internetblogs, word ‘n duidelike indruk van onderlinge godsdienstige onverdraagsaamheid geskep. Veral in die Afrikanergemeenskap lyk dit of die diversifikasie wat uit Bybelvertolking voortspruit en die onderlinge onverdraagsaamheid wat dit weerspieël, reeds sterk kompetisie bied vir die politiek-ideologiese verskeidenheid wat binne die Afrikanergemeenskap aangetref word. Die beeld van die Afrikaner as Christenvolk word kompleks.

Journalists in 2010 : targets and bargaining chips
See all the figures and the graphs (http://en.rsf.org/journalists-in-2010-targets-and-30-12-2010,39188.html)

Figures in 2010

57 journalists killed (25% fewer than in 2009)

51 journalists kidnapped

535 journalists arrested

1374 physically attacked or threatened

504 media censored

127 journalists fled their country

152 bloggers and netizens arrested

52 physically attacked

62 countries affected by Internet censorship

под ключ