DA verander nog ‘n straatnaam

Nog ‘n politieke aktivis gaan vereer word wanneer ‘n bekende Kaapstadse straat vanoggend na haar vernoem word.

Die burgemeester van die stad, Patricia de Lille, sal Western Boulevard se naam amptelik na Helen Suzman Boulevard verander.

Wyle Suzman het 27 eredoktorsgrade van universiteite wêreldwyd ontvang. Sy is twee keer vir die Nobelvredesprys benoem en het talle toekennings van godsdienstige- en menseregte organisasies regdeur die wêreld ontvang.

Kaapstad se Eastern Boulevard is vroeër vanjaar na oud-president Nelson Mandela vernoem.

Dié straatnaamverandering kom na openbare kritiek op die DA se nuwe veelrassige rigting deur die liberale kommentator RW Johnson “The DA: In victory, defeat?”, (Oktober 13 2011), wat die liberale tradisie as vrye onderneming, konstitusionalisme, gelykheid voor die reg, en individuele regte en vryhede tipeer en ook as ‘n wit instelling.

Johnson impliseer dat ‘n verbintenis tot hierdie beginsels alleen die enigste waarborg vir die liberalisme in die toekoms sal wees.

Die bruin dr. Wilmot James, DA-LP en Helen Zille se regterhand, het skerp op Johnson se kritiek gereageer en die onderlinge rassestrominge in die party vir die soveelste keer belig.

Johnson het in sy betoog ook SEB bevraagteken, tot Wilmot se ontsteltenis.

Volgens James ignoreer Johnson die belangrike verwikkelinge oor die afgelope 40 jaar in die liberale dampkring, “waar die klem op maatskaplike geregtigheid en ontwikkeling as vryheid geplaas is, en verontagsaam die plaaslike konteks waarin Suid-Afrikaanse liberalisme bedryf word”.

James het in antwoord op Johnson gesê die liberale tradisie het ‘n lang geskiedenis in die vermindering van rasgedrewe armoede.

Johnson verwys in sy stuk na die “beter opgeleide en talentvolle … Angelsaksiese wittes” wat die liberale tradisie in Suid-Afrika onderskraag.

Volgens James is “ander” – bedoeldende “ander rasse” – se politieke kultuur en erfenis “dikwels baie anders as dié van die Johnson se ietwat nostalgiese weergawe”, en iets wat tot die verlede behoort.

 

Фільчаков прокурор

Geweld breek uit by Brits

Geweldadige protesoptogte het by Letlhabile naby Brits in Noordwes uitgebreek met inwoners wat paaie versper en brande stig.

Hulle eis ‘n verduideliking van die munisipaliteit waarom die watertoevoer na die township sedert Saterdag onderbreek is.

Die Madibeng Plaaslike Munisipaliteit se tegniese direkteur, Monde Juda, sê die probleme het ontstaan vanweë ‘n gebarste pyp.

Hy sê tegnici werk tans aan die probleem en die watertoevoer behoort teen vanmiddag herstel te wees. Die polisie monitor intussen die situasie.

Verlede week het inwoners van Oukasie, ‘n lokasie net buite Brits, gewelddadige en onwettige betogings oor swak dienslewering gehou.

Hulle het paaie versper en glo ‘n gepantserde polisievoertuig met ‘n petrolbom aangeval.

Die oproer het losgebars nadat die Madibeng-munisipaliteit versuim het om te reageer op ‘n memorandum van eise.

‘n Munisipaliteitwoordvoerder het gister ontken dat die inwoners se eise nie aangehoor word nie.

Фильчаков прокуратура харьков

‘God kies kant van Palestyne’

Die lyding wat Israel vir Palestyne veroorsaak toon aan dat die Jode die Skrif vergeet het, het emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu Saterdag gesê.

“Hulle het hulle eie geskiedenis vergeet. Hulle het vergeet wat hulle eie profete oor ons God gesê het,” het Tutu in sy openingsrede aan die Internasionale Russell-tribunaal oor Palestina gesê.

“Ons aanbid ‘n God wat van nature omsien na die wat ly, die wat onder is, die wat swaarkry… God is altyd aan die kant van die wat onderdruk word. In die Heilige Land is die Palestynse mense die mense wat ly.”

Tutu het gesê dit hinder hom dat ‘n groep mense wat self gely het, nou vir ander lyding kan veroorsaak.

“Daar is groot lyding wat verhoed kan word, wat veroorsaak word deur mense wat self soveel gely het… wat deur ‘n dal van lyding gegaan het.

“Dié van ons wat Christene is, is baie sterk beïnvloed deur wat ‘n mens die Joodse skrif kan noem. Die God met sy voorkeure in die verlede is die God met sy voorkeure in die hede… en as God, God is, wees op die uitkyk,” het hy bygevoeg.

“Dít is die smart wat ek in my dra.” Tutu, wat deel was van die wêreldwye Genoomprojek, het ook onlangs uitgevind dat hy San-voorouers het.

Die Russell-tribunaal is ‘n internasionale forum wat daarop gemik is om vrede in die Midde-Ooste te bevorder.

Cosatu se sekretaris-generaal Zwelinzima Vavi het kritiek oor die befondsing van die Russell-Tribunaal deur Cosatu, afgewys.

Vavi, wat saam met Winnie Madikizela-Mandela deelgeneem het aan die tribunaal, het gesê Cosatu is trots om die geleentheid te borg.

“Cosatu sal verbind bly tot die gebruik van die werkers se geld om te verseker dat die welsyn en geregtigheid vir alle mense in die wêreld beskikbaar bly, net soos ons ondersteuning ontvang van mense in ander lande,” het hy gesê.

Vavi het gesê hy is geroer deur die getuienisse van die tribunaal en het die Palestyne se lot beskryf as “erger as apartheid”.

Soortgelyke sessies is verlede jaar in Barcelona en Londen gehou, en die finale sessie sal volgende jaar in New York gehou word.

Die lede op die paneel het ingesluit die skrywer Alice Walker, ‘n 93-jaar-oue oorlewende van die Holocaust Stephane Hessel en Ronnie Kasrils, ‘n voormalige kabinetsminister.

лобановский харьков

Minister slaan vure dood oor Derby-Lewis

‘n Woordvoerder vir die minister van korrektiewe dienste, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, het Sondag benoud vure doodgeslaan omdat Clive Derby-Lewis se parool vir ‘n tweede keer geweier is.

‘n Anonieme oproeper het die openbare beskermer (OB) intussen versoek om die paroolaansoekproses te ondersoek, luidens ‘n berig in Die Burger.

Volgens Sapa het Derby-Lewis se regsverteenwoordigers die minister van “dubbele standaarde” in sy parool-aansoekproses beskuldig.

Die minister se woordvoerder het gesê daar is nog nie ‘n aansoek om mediese parool ontvang nie. Dit is glo nie weens “persoonlike gevoelens” teen die veroordeelde Derby-Lewis dat hy nog sit nie.

Derby-Lewis (75) het 18 jaar van sy 25 jaar vonnis uitgedien nadat hy medepligtig aan die moord op die voormalige SAKP-leier, Chris Hani, was.

Sy aansoek om parool is reeds twee keer geweier.

“Die minister het die aansoek om gewone parool geweier, omdat hy sedert die misdaad in 1993 nog geen berou getoon het vir sy daad en die impak wat dit op die land gehad het nie. 

“Daar was ook nog geen aanduiding of erkenning van sy kant dat hy bereid is om deel van ‘n demokratiese Suid-Afrika te wees nie,” het die woordvoerder gesê. Hy het gesê die regering is daarom genoodsaak om by die “wette en beleid” te hou.

Лобановский

Taallammers en taalbulle

Flip Buys het onlangs die Afrikaner Burgerlike Netwerk (ABN) bekend gestel. Danksy die ABN word daar gehoop dat Afrikanerorganisasies mekaar voortaan in groter mate sal onderskraag. Die Afrikaanse Taalraad (ATR) is een van die organisasies wat betrek is. Die ATR het onmiddellik na die publikasie van Buys se artikel “benadruk dat hy bloot waarnemerstatus by die ABN het en slegs daarby gemoeid is vir sover die belange van Afrikaans as taal geraak word” (Die Burger, 28.10. 2011, p 12). Afrikaans is sekerlik ‘n (dalk eerder: dié) kernbelang van die Afrikaner. Die ATR, wat veronderstel is om oor Afrikaans te waak, distansieer hom egter hiermee van betrokkenheid by alle Afrikanerbelange, met die uitsondering van Afrikaans. Dit is ‘n bedenklike situasie. Die kanker kan maklik nagespeur word. Dit word politieke korrektheid genoem.

Volgens Jan-Jan Joubert het Christo van der Rheede, uitvoerende hoof van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA), ‘n e-pos “aan verskeie rolspelers op die Afrikaanse taalakker” gestuur waarin hy kommer oor die doel van die ABN uitspreek. Volgens Van der Rheede word bruines en swartes dalk nie betrek nie en dus “aan hulle eie lot oorgelaat” (Die Burger, 27.10.2011, p 2). Dit gaan vir Van der Rheede om inklusiwiteit. Maar die SBA is ‘n sprekende voorbeeld van nie-inklusiwiteit deurdat sy werksaamhede op nie-wittes ingestel is. Ook omdat dit Afrikaans vry van regse politiek wil bevorder, soos Tony Links by die stigting van die SBA geëis het. Van der Rheede se bemoeiing is polities gemotiveerd; die woord “bemagtiging” toon die politieke konteks aan.

Wanneer wittes in nie-wittes se sake inmeng, word daar graag met die verwyt van paternalisme gekom. Sodra Afrikaans ter sprake kom, word daar egter verwag dat alle inheemse tale (wat Afrikaans van huis uit grootliks nie is nie) bevorder moet word. Dit is tans Van der Rheede se werk om Afrikaans se bevorder. Verder het die Afrikaanse Handelsinstituut hom pas ewe regstellend as sy volgende uitvoerende hoof aangewys. Maar daar kan gerus kennis geneem word van die feit (soos deur Van der Rheede in Kaap-Rapport erken) dat sy kinders ‘n Engelse skool bywoon. Hy bevorder dus Afrikaans sodat ander mense as sy eie kinders dit kan benut. Dit is ‘n sprekende voorbeeld van fundamentele taaldislojaliteit.

Nadat Jan-Jan Joubert met sy propagandaveldtog in die Nasperskoerante sukses ten bate van Lindiwe Mazibuko as die DA se parlementêre leier behaal het, probeer hy nou om agterdog en verdeeldheid in ABN-geledere te saai. Die volgende persoon wat hy betrek het, is Michael le Cordeur, die ondervoorsitter van die ATR. “Le Cordeur het gister namens die ATR se direksie gesê die ATR is nie deel van die ABN-aksie nie en kan ook nie daarvan deel wees nie.” Volgens Le Cordeur “staan” die ATR “vir ‘n Afrikaanse taal vir alle Afrikaanssprekendes en verwoord dus nie net die sienings van Afrikaners nie. Ons het al dikwels in die verlede die punt gemaak dat vir die ATR Afrikaans nie die ekwivalent van Afrikaner is nie. Ons staan vir die diverse Afrikaanse gemeenskap, dus die kollektiewe waarde van Afrikaans en al sy sprekers … Terwyl ons begrip het vir die Afrikaner-benadering van die ABN, is die ATR ingestel op ‘n breër, inklusiewe en Suid-Afrikaanse visie en praktyk.” Die saak sal glo op 18 deser tydens die ATR se volgende direksievergadering grondig deurgepraat word (Die Burger, 29.10.2011, p 2). Soos Van der Rheede beklemtoon Le Cordeur nie-Afrikaner-belange; dus politieke elemente soos diversiteit, inklusiwiteit en Suid-Afrikaansheid; almal politiek-korrek eie aan die nuwe Suid-Afrika.

Le Cordeur is ‘n opvoedkundige wat ‘n absurde bewondering het vir die leerlinge wat die Bergrivier-skool in Wellington afgebrand het. Van sy insigte is dat die studente wat die kafeteria van die Skiereilandse Technikon (deesdae ‘n universiteit genoem) geplunder het, dit gedoen het omdat hulle honger was. Sy woorde was skaars koud toe plunder nog “honger” studente die kafeteria van die Universiteit van Wes-Kaapland. Le Cordeur is ‘n voorbok by Rachel’s Angels, ‘n beursskema van die Universiteit Stellenbosch waarvan wittes uitgesluit word. Hy het klaarblyklik geen beswaar teen hierdie nie-inklusiwiteit nie. Soos by Van der Rheede weeg politieke oorwegings by Le Cordeur swaarder as lojaliteit teenoor Afrikaans. Sy kinders noem hom “Dad”. In ‘n artikel in Die Burger het hy beweer dat Wellington se klopse voorbeeldig lief vir Afrikaans is, maar al die groepe het Engelse name.

Watter uitkoms kan ‘n mens by die ATR-vergadering op 18 deser verwag? Daar is rede vir pessimisme. By Van der Rheede en Le Cordeur weeg (linkse) politiek (sekerlik anti-Afrikaner-politiek) ongetwyfeld swaarder as die belange van Afrikaans. Hulle probeer om ‘n wig tussen Afrikaans en die Afrikaner in te dryf. Wannie Carstens is die voorsitter van die ATR en is politiek-korrek ‘n groot bewonderaar van Nelson Mandela (Die Burger, By, 6.08.2011, p 4). Hy het ook al die onetiese Martin Luther King jr. goedkeurend aangehaal.

Die sug na diversiteit en inklusiwiteit bring mee dat sulke politiek-korrektes nie net in die ATR dien nie, maar ook in die raad van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument. Hierdie inrigting bied elke jaar ‘n lesing, vernoem na Mathew Phosa, oor Afrikaans aan. Blykbaar word sy besondere verbintenis met Afrikaans vir verering uitgesonder omdat hy “vryheidsvegters” in Afrikaans onderrig het sodat hulle bv doeltreffender handgranate kon gooi en landmyne plant. Voorkeur word aan sprekers gegee wat weens hulle politiek (en nie vanweë hulle vakkennis van Afrikaans nie) bekend is, bv FW de Klerk en twee bevrydingsteoloë, Russel Botman en Nico Koopman. Albei laasgenoemdes het die geleentheid gebruik om ‘n pleidooi vir nie-Standaardafrikaans te lewer. Geen mens het Afrikaans in groter mate of in ‘n korter tyd afgeskaal as Botman aan die Universiteit Stellenbosch nie. As voorsitter van die KKNK het hy jare lank weggekom met pleidooie oor sy politieke voorkeure (uitreiking, inklusiwiteit, transformasie, regstelling) sonder om (sover bekend) ooit iets goed van Afrikaans te sê of sy persoonlike lojaliteit teenoor die taal te betuig. Dat daar nou uiteindelik (volgens die jongste Rapport) sterk beswaar teen die agteruitgang van Afrikaans as onderrigtaal op Stellenbosch is, moet verwelkom word. Hibridiese Afrikaans is die soort Afrikaans wat Koopman as ideaal voorhou. Hy het sy professorale intreerede in Engels gelewer aan ‘n gehoor wat feitlik heeltemal uit Afrikaanssprekendes bestaan het.

Wat die voorafgaande duidelik maak, is dat as politiek voorrang bo bv Afrikaans (of opvoedkunde) kry, sulke dissiplines skade ly. Politieke korrektheid in bv die ATR veroorsaak dat mense wat nie werklik Afrikaans-lojaal is nie as volwaardige besluitnemers toegelaat en aanvaar word. Dan swaai die stert die hond en is Standaardafrikaans die verloorder. Sodra daar ‘n politiek-korrekte inklusiewe benadering is, soos by die ATR, misbruik nie-wittes hulle posisie om (soos in die UDF-era) met dreigemente en boikotte hulle sin te kry. Op hierdie manier word taalaksies impotent gemaak. Dit is waarom die ATR nog nie eens taalbesoedeling of bv Koopman se taalhibriditeit (spesifiek die gebruik van onnodige Engelse woorde in Afrikaans) veroordeel en die waarde van Standaardafrikaans beklemtoon het nie.

In so ‘n politiek-korrekte opset word die rolspelers taallammetjies (met die klem op “lam”). Afrikaans kan blykbaar nie vry van politieke oorwegings bevorder word nie. Daarvoor is Afrikaans en die Afrikaner te ineengestrengel. Die insluiting van politiek in ‘n taalstryd hou noodwendig nadele in. Dit saai bv verdeeldheid. Maar die groot voordeel is dat taallammetjies in ‘n kultureel-gesonde politieke opset, plek vir taalbulle maak. Hulle kan dan daadwerklike resultate behaal. Ek is bv oortuig daarvan dat net ‘n Afrikaner-rektor die taal- en kulturele aanvoeling kan hê om die voortbestaan van ‘n Afrikaanse universiteit te verseker.

Die oorsprong van Afrikaans word deesdae dikwels en politiek-korrek tot die kombuistaal van slawe nagespeur. Die baie groter Europese (dus wit) invloed, naamlik Nederlands, word dan misken. Verder is dit hoofsaaklik wittes (dus Afrikaners), bv die Genootskap van Regte Afrikaners en woordeboekopstellers en skrywers, wat beslag aan Afrikaans, insluitende Standaardafrikaans, gegee het. Dit is danksy wittes dat Suid-Afrika tot die voorste land in Afrika ontwikkel is. Insgelyks bly die heil van Afrikaans aangewese op regte Afrikaners.

Лобановский Харьков

Die tyd vir net praat is verby

Onlangs het Solidariteit aangekondig dat hulle toekomsnavorsing gedoen het na verskilllende scenarios van die politieke en maatskaplike omstandighede wat vir Afrikaners voorlê.

Die doel van hul ondersoek is baie lofwaardig en is daarop gemik om ‘n strategie te ontwikkel waar Afrikaners ‘n positiewe bydrae tot die nuwe Suid-Afrika kan maak.

Op hul webwerf kondig Solidariteit aan dat meer as halfmiljoen Afrikaners die sogenaamde Delarey-scenario ondersteun. Ongelukkig is die lys organisasies wat die vergadering bygewoon het, die sogenaamde pre-1994 ‘jurassic park’ organisasies wat binne die nuwe bestel hul relevansie verloor het en nou sukkel om ‘n nuwe ‘raison d’être’ oftewel voortbestaandsdoel, te herontdek.

Die getalle lyk egter baie na die name van siele waarvan Nikolai Gogol, die Russiese skrywer in sy werk ‘Dooie Siele’ vertel; lang lyste name van mense wat reeds verdwyn het…

Die Afrikaner Burgerlike Netwerk, oftewel die ABN is gestig met Flip Buys van Solidariteit as voorsitter. Die ABN is dus de facto Solidariteit in ‘n nuwe baadjie getooi. Net soos in die geval met die FAK, sal dit waarskynlik ook deur die vakunie-inkomstestroom befonds word.

Dit skemer egter duidelik deur dat die waarskynlike doel van die ABN is om die reste van die ‘jurassicpark’-groepies in ‘n meer moderne gewaad van ‘fatsoenlike toekomsgerigte organisasies’ saam te snoer en om hulle weer ‘n bestaansdoel te gee.

Jacques van der Elst het reeds amptelik laat weet dat die Akademie vir Wetenskap en Kuns die ABN-stigtingsvergadering slegs as waarnemer bygewoon het. Ek vermoed hy was nie die enigste nie.

Met die die stigting van die ABN kan Solidariteit met reg die sprong van ‘n vakunie na ‘n Afrikanervolksbeweging maak en dit befonds sonder om sy inkomstestroom van sy veelrassige vakunielede op die oog af in gevaar te stel.

Hierdeur wil ek nie enigsins fout vind met dit waarmee Solidariteit besig is nie, maar wel met die vermoede dat die strategie ‘n aksieplan van Solidariteit en sy trawante is wat die sogenaamde regse groeperings spesifiek daarvan uitsluit. Dit is jammer en tragies dat PRAAG, die die Afrikanerfront, die Afrikaneralliansie, en vele ander, spesifiek van toekomsbeplanning van die Afrikanervolk uitgesluit word en soos die destyde Broederbondbesluite namens die Afrikaner geneem is. Dit is ook jammer dat Solidariteit alle uitnodigings van samewerking met ander Afrikanerorganisasies op hooghartige wyse ignoreer.

My ontleding is dat die oorlewing van die Afrikanervolk nie sonder die daadwerklike ondersteuning en bydrae van behoudende Afrikaners moontlik sal wees nie. Hulle is nie manteldraaiers nie, maar die die stille standvastige meerderheid wat hulle nie deur gereelde mediareklames en TV-saamtrekke laat mislei nie.

Die ABN se hoofdoel, volgens die Solidariteit webblad is:
“Die ABN fokus op Afrikaanse onderrig en opleiding van ʼn hoë gehalte; ʼn burgerlike nie-partypolitieke strategie teen die gevolge van die ANC se Nasionaal Demokratiese Revolusie; die vestiging van landswye belasting- en gemeenskapstrukture; projekte om die Afrikaner se geskiedenis in perspektief te stel en sy erfenis te bewaar; die skep van ʼn regsplan om burger- en kultuurregte te beskerm; die oprigting van selfdoeninstellings op sleutelgebiede; en die formulering van ʼn plan om buitelandse steun te werf vir groter kulturele vryheid vir Afrikaners in lyn met moderne VN-standaarde.”

Dit is die onderstreepte woorde wat hier van belang is, want vandag word daardie taak aangespreek deur ‘n groep mense wat buite die Solidariteitdampkring staan.

Regdenkende Afrikaners sal die ABN se breë oogmerke fisies, moreel en finansiëel kan ondersteun. Die knoop lê egter met die uitvoering van die onderstreepte sin.

Reeds voor 2000 werk die Nasionale Belastingbetalersunie, onder leiding van mnr. Jaap Kelder van die NBU, aan die vestiging van belastingbetalersverenigings regdeur die land en tans is daar bykans 200 aktiewe BBV’s stewig gevestig. Hulle wil nie deel van die ABN se planne wees nie, nog minder will hulle by Afriforum aansluit. Hulle wil hul eie ding op hul eie manier doen en wil nie aangesê word deur ander nie. Om nuwe Afriforumbeheerde gemeenskapsrade op dorpe te stig sal nie net waansinnig wees nie, maar ook totaal verwarrend omdat dit verdeling op plaaslike vlak tot gevolg sal hê.

Die kern van die BBV’s is die begrip van direkte demokrasie waar geen politieke party of kwasie-politieke bewegings enige rol speel nie, maar slegs die belangepolitiek van die plaaslike inwoners.

Wanneer politieke partye of sogenaamde nasionale volksbewegings betrokke raak word die breë ideaal om inwoners te bemagtig en betrokke te kry, ondergeskik gestel aan die eng fokus van party lojaliteit en organisasiebelang.
‘n Langdurige spanning ontstaan onvermydelik tussen belastingbetalers en politieke partye, wat in belastingweerhouding, hofsake, dispute en antagonisme manifesteer.

Derdevlak regering wat volgens politieke partylyne funksioneer, skep ‘n onhoudbare situasie deurdat die lojaliteit van partykandidate vir eie oorlewing noodwendig by hul party lê. Die belange van die belastingbetalers is dus ondergeskik aan die belange van die regerende party.

Dit is met hierdie doel voor oë dat die Nasionale Raad vir vir die Bevordering en die Beskerming van Grondwetlike Burgerregte op die Plaaslike Owerheidsvlak Saterdag, 12 November in die Lynnwoodse NG Kerksaal gestig gaan word.
Die doel van die NBR is die beskerming van grondwetlike regte op die plaaslike owerheidsvlak. Dit sal as die Nasionale Burgerregte Raad of NBR bekend staan. Daar is geen oorvleueling tussen wat die NBR beoog en wat die ABN in gedagte het nie, behalwe dat die rolspelers nie lede van die ABN is nie, maar gewone bewese plaaslike leiers wat die rol reeds vervul wat die ABN vir homself wil toeeïn.

‘n Handves van burgerlike regte, wat streng volgens die land se grondwet opgestel is, sal help dat gemeenskapsregte op die Plaaslike Owerheidsvlak beskerm sal word. Die Raad sal a-polities wees, sal onafhanklik van Solidariteit of enige ander groepering wees, en sal sy befondsing suiwer van sy plaaslike gemeenskapsrade, sakeondernemings en internasionale agentskappe verky. Geen politieke ampsdraer mag op die Raad dien nie.

Die Raad sal ‘n statutêre Raad, geregistreer by die 185-Kommissie wees, wat volgens die bepalings van die land se grondwet opgerig is om die regerende partye te oortuig dat die plaaslike inwoners die mees bevoegde persone is om na hul eie sake om te sien.

Daardeur sal alle grondwetlike middele tot sy beskikking gebruik word en sal die Raad hom slegs in uiterste gevalle tot die land se howe wend.
Die uitdaging wat nou aan die ABN gerig word is om hierdie lofwaardige saak moreel en fisies te steun en om dit as ‘n hoeksteen van die breër prentjie te beskou.

 

Александр Фильчаков прокурор

Persvryheid

Dit sal ‘n kwade dag wees as die ANC se planne om persvryheid in Suid-Afrika aan bande te lê, werklikheid word. Sou daardie dag egter wel aanbreek, sal die pers aan homself en aan die gemeenskap verantwoording moet doen oor sy eie aandeel daaraan.

Niemand kan ‘n nuusblad se plig en funksie om in te lig, ontken nie. Die skrywers van rubrieke en artikels kan daarin seer sekerlik ook, naas inligting, hulle eie opinies lug. Die ingeligte leser verstaan dit in daardie lig en sien dit as deel van ‘n gesprek waaroor die laaste woord nie noodwendig gespreek is nie. Sien byvoorbeeld die uiters eensydige en hoogs aanvegbare artikel van emiritus professor Albert Venter in By van Saterdag 28 Oktober 2011, wat noodwendig tot reaksie en verdere gesprek behoort te lei.

Nie so met nuusverslaggewers en nuusberigte nie. Die nuusberig behoort die klinies korrekte oordrag van inligting ten doel te hê. By die onkritiese en oppervlakkige leser is daar ‘n ongelukkige tendens om die geskrewe woord sonder meer as die waarheid te aanvaar. Nuusberigte wat aansluiting vind by my beroeps- en belangstellingsvelde spreek dikwels van onkunde en bevat tegniese onjuisthede en sigbare onwaarhede. Dit word egter met soveel selfvertroue deur ‘n duidelik nat-agter-die-ore verslaggewer aangebied dat ‘n persepsie by ‘n noemenswaardige getal lesers ontstaan dat die inhoud van die berig die waarheid korrek weergee. Dit laat ‘n wrang smaak in die mond van die ondersteuner van persvryheid as die beoefenaars van daardie vryheid so argeloos en slordig daarmee omgaan.

‘n Verdere en ernstiger vorm van misbruik van die magtige platvorm waarop die nuusverslaggewer staan, is berigte wat gekleur word deur die persoonlike vooroordele van die verslaggewer. En ongelukkig is dit nie die groentjies in die bedryf wat hulle hieraan skuldig maak nie. Dit is senior joernaliste en deur net na die onderwerp van die berig en die naam van die joernalis te kyk, is die trant van die “berig” gewoonlik voorspelbaar. Dinge word dan dikwels verder vertroebel deur die misleidende titels en subtitels wat die berig dra.

‘n Onlangse voorbeeld van hierdie bedenklike soort joernalistiek is die berig onder die opskrif ‘Is net wit mense welkom?’ op bladsy 4 van Beeld van Donderdag 27 Oktober 2011. In die inleidende sin word gesê “Die onlangs gestigte Afrikaner Burgerlike Netwerk (ABN) het gister vir omstredenheid gesorg…”. Feitelike fout: Dit is mnr Christo van der Rheede wat vir enige “omstredenheid” waarvan daar sprake mag wees, gesorg het. Dit is mnr. van der Rheede wat die rassekaart speel waar dit nie ter sprake is nie. Dit is mnr. van der Rheede wat (weens rasse-oorwegings) wil hê dat die Afrikaanse Taalraad en die FAK “deelname aan die ABN indringend (moet) heroorweeg”. Sien in hierdie verband ook die SMS van D.Oliphant in Vrydag 28 Oktober 2011 se Beeld: “Christo van der Rheede, kan jy nie maar met die ABN saamwerk sonder om jou eie ego voorop te stel nie ?”

Die berig sê voorts dat 19 organisasies, “van Jong Dames Dinamiek …….tot die Afrikaanse Taalraad, ….” lede van die ABN is. Feitelike fout nommer 2. Sien die ewewigtige reaksie van dr. Michael le Cordeur (ondervoorsitter van die ATR) in die opvolgberig van Jan-Jan Joubert en die brief van Jacques van der Elst (hoof-uitvoerende beampte van die ATR) in Saterdag 29 Oktober 2011 se Beeld. Die opvolgberig bied genoeg stof van sy eie om op te reageer en kommentaar te lewer. Dit sal egter van geen nut wees nie omdat hierdie brief, indien gepubliseer, tien teen een in elk geval al reeds verkort gaan word (hopelik met behoud van die essensie daarvan).

Die inhoud van die oorspronklike berig ondersteun ook nie die subtitels nie. Behalwe dat die berig meld dat mnr. van der Rheede “van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA) ” is, is daar geen aanduiding in die berig dat sy e-pos enigiets meer as sy persoonlike gevoel weergee nie. Watter substansie het die eerste subtitel ” ‘Laertrek-kodetaal’ pla stigting” dan ? Die tweede subtitel by die oorspronklike berig lui: “Twis oor Afrikaner-netwerk”. Na watter “twis” word daar verwys ? Die berig self bevat glad geen verwysing na enigiets wat maar enigsins as sulks beskryf kan word nie.

Die eenvoudige waarheid is dat die skrywer van die berig, Jan-Jan Joubert, obsessief en passievol gekant is teen enigiets wat vir hom klink, lyk of ruik na die bevordering van of verbandhoudend is met die (wit) Afrikaner se belange. Dit is algemene kennis dat hy ‘n “boerebasher” by uitstek is. Dit het tydens sy onderonsie jare gelede met Steve Hofmeyr by die KKNK na die oppervlakte gekom en het nog nooit verander nie. Wat egter vreemd is, is dat Beeld volhou om juis van hom gebruik te maak om meningsartikels vermom as nuusberigte oor hierdie en verwante onderwerpe te skryf. Dit ondermyn Beeld se geloofwaardigheid en maak ‘n bespotting van persvryheid. Die leser is geregtig op ‘n onbevooroordeelde weergawe van nuusgebeure en nie ‘n leuenagtige verdraaing daarvan nie.

‘n Bepaalde nuusberig oor ‘n bepaalde onderwerp en geskryf deur ‘n bepaalde joernalis moes noodwendig ter wille van illustrasie en bewysplase hier ontleed word. Die saak waaroor dit gaan, strek egter veel wyer, raak ‘n verskeidenheid onderwerpe aan en betrek meerdere joernaliste. Talle mense in die samelewing kan getuig van die vernietigende effek wat die pers al op hul eie, familie, vriende en kennisse se lewens of die wel en wee van instansies of organisasies waarby hulle betrokke is, gehad het. Dit as gevolg van onsensitiewe en ongekontroleerde wanvoorstellings of blatante leuens wat deur onervare junior joernaliste (byvoorbeeld hofverslaggewers) die wêreld ingestuur word. Veel erger is egter die berekende skeeftrekking van die waarheid deur sogenaamde senior spesialisjoernaliste soos Jan-Jan Joubert. En moenie glo dat diesulkes enigsins boetvaardig is wanneer dit duidelik word dat die waarheid geweld aangedoen is nie. Dan is dit net nie meer nuuswaardig nie of ‘n nikseggende “regstelling” word, dikwels weke na die tyd en in opdrag van die persombudsman, bykans onsigbaar weggesteek op ‘n obskure plekkie iewers in die koerant , geplaas.

Die eenvoudige keuse waarvoor die pers te staan gekom het is om voort te gaan op die pad van selfvernietiging of te besin en die regte ding reg te doen. Die staatspresident het in die afgelope week openbare ampsdraers die trekpas gegee en kommissies van ondersoek aangestel, nie omdat hy skielik die lig gesien het nie, maar wel omdat hy geen ander keuse gehad het nie. Die huidige ondersoek na en pogings van die pers tot selfregulering spruit eweneens voort uit noodsaak en allermins uit eie oortuiging en ‘n dwingende behoefte om selfondersoek te doen en reg te maak wat verkeerd is. Die vraag is net of die pers nie sy hand reeds te lank en te dikwels oorspeel het om nou nog iets aan die saak te kan doen nie.

Te midde van al die vergrype, korrupsie en onbevoegdheid waaroor daar feitelik korrek verslag gedoen is, was meerdere ANC politici en kaders wat in die openbare sektor ontplooi is, egter ongelukkig ook aan die ontvangkant van bedenklike joernalistiek. Moet dus nie verbaas wees oor die felheid van die aanslag op persvryheid uit daardie oord nie. En moenie vergeet dat diesulkes, anders as die gewone landsburger of burgerlike organisasies wat te na gekom word , oor die politieke mag beskik om die pers, tot nadeel van die breë gemeenskap en die demokrasie in Suid-Afrika, te muilband nie. Dan moet die gewone landsburger, burgerlike drukgroepe en organisasies wat dikwels verguis word deur Jan-Jan Joubert, Adriaan Basson en ‘n lang lys geesgenote, weer die kastaiings uit die vuur probeer krap.

Willem van Rensburg se uitstekende brief is aan Beeld voorgelê, maar is nie gepubliseer nie.

лобановский александр игоревич

Stigtingsvergadering: Oorkoepelende Burgerraad vir Grondwetlike regte

In bykans elke dorp of stad ervaar belastingbetalers dat hulle nie van plaaslike owerhede waarde vir hul belastinggeld ontvang nie. Baie Suid-Afrikaners blameer die swak dienslewering op die derde vlak van regering dikwels aan leemtes in die Grondwet 1996.

Die regering-van-die-dag se beleid van regstellende aksie asook swart ekonomiese bemagtiging, word dikwels verantwoordelik gehou weens die onbevoegde personeel wat dikwels te onbekwaam is om hulle taak professioneel te verrig.

Die vraag is wat die burgerlike samelewing kan doen om dienslewering te verbeter?

Die Grondwet 1996 gee in verskillende artikels erkenning aan die reg van die burgerlike samelewing om hulle grondwetlike belange te beskerm.

So waarborg die grondwet die reg van gemeenskappe om organe van die burgerlike samelewing te vorm, in stand te hou en daarby aan te sluit [a.31(1)(b)].

Hierdie reg word versterk nie net deur die grondwetlike voorsiening van taal-, godsdiens- en kultuurrade nie, maar ook deur ander burgerlike rade [a.185(c)] wat ter versterking van die demokrasie [a.181(1)] tot stand gebring kan word.

Belanghebbendes in meer as 200 dorpe het derhalwe besluit om ‘n oorkoepelende burgerlike raad vir die bevordering en die beskerming van grondwetlike regte – soos, omgewingsbewaring, watervoorsiening, veiligheid, eiendom, behuising, gesondheidsorg, en toegang tot inligting asook ‘n reg op billike administratiewe optrede – veral op die derde regeringsvlak, te beskerm.

Laasgenoemde aspekte is vervat in ‘n Handves van Regte van die Raad wat op die toepaslike organe van die staat afdwingbaar is, omdat dit direk uit die land se grondwet voortspruit.

Die nuwe raad sal heeltemal a-polities wees en die beginsel van direkte demokrasie sal in elke dorp se spesifieke situasie deur die inwoners self gevolg word. Plaaslike gemeenskapsrade sal die geleentheid gegun word om by die oorkoepelende nasionale raad te affilieer.

Die Raad kom tot stand op 12 November 2011 by wyse van die kollektiewe besluitneming van ‘n aantal beskermhere wat as oorgangsmaatreël die tussentydse ampsdraers van die Raad sal aanwys en sal daarna by die 185-Kommissie as statutêre raad geregistreer word.

Die stigtingsvergadering vind vanaf 09:00 by die NGK Lynnwood, Sussexstraat plaas.

Лобановский

Mbeki kruisig NAVO-orde

Die onlangse gebeure in Libië behoort rooi ligte te laat flikker oor die bedreiging van Afrika se hardverdiende reg tot selfbeskikking, het die voormalige president van Suid-Afrika, Thabo Mbeki, Saterdag gesê.

Mbeki het in ‘n toespraak voor die Prokureursorde van die Noordelike Provinsies in Sun City gesê dit “lyk voor die hand liggend” dat ‘n paar magtige lande die nasionale oorgangsraad gebruik om hulle eie selfsugtige belange na te jaag.

Dié lande is volgens hom daarop uit om die beginsel van selfbeskikking te ondermyn. Hy het president Barack Obama van die VSA, Britse premier David Cameron en Franse president Nicolas Sarkozy uitgesonder as die sondebokke agter NAVO.

“Ek moet dit kategories stel dat diegene wat ‘n bepaalde uitkoms probeer voortbring uit die konflik in Libië met ‘n giftige bedrogspul besig is wat daarop gemik is om Afrika en die Afrika-Unie se opposisie teen die debakel in Libië te ondermyn.”

Hy het gesê dis gedoen op grond van die idee dat die Afrika-unie en die res “van ons deur kol. Gaddafi met petro-dollars gekoop is”, en dus gedwonge gevoel het om sy regime te ondersteun.

Hy het gesê verskeie leuens is gebruik om dié idee te propageer – insluitende gerugte dat Gaddafi en Libië die ANC ondersteun het gedurende die stryd teen apartheid.

“Die feit is dat Libië gedurende hierdie periode nie ‘n enkele sent aan die ANC gegee het nie, en dat hy nie eens een van ons militêre vegters opgelei het nie, en dat hy ons nie eens van ‘n enkele koeël voorsien het nie.

“Dit is omdat Gaddafi se Libië besluit het dat die ANC nie veel meer as ‘n instrument van Sionistiese Israel is nie, omdat ons sulke uitstaande patriotte onder ons leiers gehad het soos die afgestorwe Joe Slovo.”

Mbeki het gesê Libië se ondersteuning van die ANC het eers ná 1990 gekom, toe die besef deurgedring het dat die ANC werklik die meerderheid Suid-Afrikaners verteenwoordig het.

Mbeki het ook bewerings dat die Afrika-Unie op Libiese fondse vir sy voortbestaan staatmaak, as onwaar beskryf.

Hy het gepraat oor die onderwerp van internasionale reg en die toekoms van Afrika. Hy het gewaarsku teen pogings van wêreldmagte om Afrika te her-koloniseer.

Mbeki het die Veiligheidsraad gekritiseer as ‘n instrument wat gebruik word om Afrika te onderwyn. Hy het gesê hulle optrede is strydig met die reg op selfbeskikking en internasionale reg.

“Dit is ooglopend dat ‘n paar magtige lande probeer om die Veiligheidsraad as instrument in hul hande aan te wend om hul eie selfsugtige belange na te jaag, vasbeslote om op te tree volgens die beginsel en uitvoering dat ‘mag reg is’,” het hy gesê.

Zuma se voorganger het regsgeleerdes aangespoor om hulle “besonderse talente” te gebruik om Afrika se politieke status en ekonomiese, maatskaplike en kulturele ontwikkeling” te beskerm en te verdedig.

александр лобановский супермаркет класс