Soos reeds voorheen hier op Praag berig is, vind daar op 3 September 2011 om 10.00 ‘n belangwekkende en geskiedkundige vergadering oor selfbeskikking en ‘n kantonstelsel in die Ou Raadzaal, Kerkplein, Pretoria, plaas. Sitplekke is beperk, daarom moet u so gou moontlik by hierdie webwerf vir die vergadering registreer:
Sover moontlik moet ten minste een afgevaardigde van elke dorp of voorstad wat in die plan belangstel die vergadering bywoon.
Die beweging kan nie met veel suksesse spog nie, behalwe om swart kerke teen die gayregtebeweging op te steek. Die anti-aborsie beweging, egter, wat Afro-Amerikaners vertel dat aborsie as ‘n wit instrument van eugenika en volksmoord aangewend word, lyk asof dit mooi stoom opbou.
Die veldtog het reeds ‘n impak gemaak. Die New York Times berig dat die oorweldigende wit Georgia Right to Life meer as $20 000 spandeer het met die oprigting van 80 reklameborde in Atlanta wat uitroep: “Swart kinders ‘n bedreigde spesie!”
Die groep het ‘n webwerf het geskep, Too Many Aborted , met uitstekende besoekersgetalle, wat ontwerp is om wettige aborsie uit te beeld as ‘n wit komplot teen die swart gemeenskap. Intussen, volgens die Times, het die nuwe dokumentêre film, getiteld Maafa 21: Swart volksmoord in die 21ste eeu in Amerika, ongekende sukses onder swart gehore in die VSA.
Dié dokumentêr gee voor om “verbindings tussen slawerny, Nazi-styl eugenika, geboortebeperking en aborsies, na te spoor”. Markita Eddy, verbonde aan die historiese swart Morris Brown Kollege, en eers ‘n voorstander van aborsie, het teen aborsieregte gedraai nadat sy die film te siene gekry het, volgens die Times.
As propaganda, is Maafa 21 vernuftig, met net genoeg waarhede plek-plek om daaraan die nodige vernis van “navorsing” en “ingeligtheid” te gee. Die woord “Maafa” is ‘n Swahili-term om die tydperk van swart slawerny te beskryf. In die film, argumenteer verteller Markus Lloyd dat die Maafa “nie die einde bereik het toe die slawe vrygestel is nie… maar daar bestaan ‘n verborge rasse-agenda om die Maafa lewendig te hou in die 21ste eeu.”
Dit klink heel opreg genoeg, al praat Lloyd nie oor die gewone litanie van swart armoede, of opvoedkundige ongelykhede, of die nalatenskap van Jim Crow nie. Trouens, nie ‘n woord van laasgenoemde nie: Hy praat oor gesinsbeplanning en aborsieregte.
Wat volg, is ‘n hoogs selektiewe, verwronge geskiedenis van die geboortebeperkingbeweging. Maafa 21, wat deur die wit anti-aborsie aktivis Mark Crutcher uit Texas gemaak is, is ‘n uiters oneerlike propaganda-oefening, een wat daarop gemik is om Afro-Amerikaners te oortuig dat beide gesinsbeplanning en evolusionêre teorie deel is van ‘n massiewe sameswering teen hulle.
Beide ondersteuners en teenstanders van geboortebeheer gebruik dikwels eugenika in hul argumente, maar vir Crutcher is geboortebeperking deel van ‘n lang, fynbeplande wit komplot teen swartes. Natuurlik wys die film nie dat Hitler, gretig vir meer Duitse babas, vinnig teen wettige aborsie en geboortebeheerklinieke opgetree het nie.
Een van die vurigste ondersteuners van geboortebeheer was, ironies genoeg, Thabo Mbeki se held, W.E.B. Dubois, wat eugenika aanprys. Dubois veroordeel wat hy noem “die dwaling van getalle” en het die “kwaliteit van die swart ras as meer belangrik vir sy oorlewing geag”.
‘n Geboortebeperkingskliniek wat in 1930 Harlem oopgemaak het, is ondersteun deur die invloedryke plaaslike swart koerant, die Amsterdam News, en deur die bank deur swart politieke en godsdienstige leiers in Harlem verwelkom. Maar Maafa 21 is nie besorg oor die werklikheid nie.
Maafa 21 beweeg van distorsie na blatante misleiding in die beskrywing van Gunnar Myrdal, ‘n Nobelprys-bekroonde ekonoom wat saam met sy vrou, Alva Myrdal, ‘n belangrike rol gespeel het in gesinsbeplanning in Swede en ‘n groot voorstander van multikulti was. Hy word trouens dikwels in die VSA beskryf as die vader van multikulti. Myrdal, het volgens “kenners” wat die vervaardiger van Maafa21 genader het, “geglo dat swartes nie hulself kan help nie, en dat niemand hulle kan help nie, en die enigste oplossing in sy oë was om ontslae te raak van hulle.”
Myrdal is aanvanklik in opdrag om ‘n grootskaalse studie van ras in Amerika te onderneem deur die Carnegie Corporation genader, wat die vars blik van ‘n buitelander wou gehad het. Hy was geskok deur segregasie en het gemeen dat rassisme ‘n probleem in die hart van die Amerikaanse samelewing is. Een van Myrdal se medewerkers op die projek was Ralph Bunche, wat later nou saam met die Martin Luther King Jr. gewerk het.
Daar is natuurlik soms redes vir minderhede om agterdogtig te wees oor bevolkingsbeheer. Swart mense was al voorheen onderhewig aan onwillekeurige sterilisasie en reproduktiewe dwang. Maafa 21 herhaal die anti-voorbehoedingsargumente deur Swart Mag-leiers van die 1960’s en 1970’s. Inderdaad, Afro-Amerikaanse militante was agter ‘n paar van die vroegste gevalle van geweld teen aborsieklinieke. Soos Elaine Tyler May skryf in haar boek, Amerika en die die pil (Basic Books, April 27, 2010), is een Cleveland gesinsbeplanningsentrum afgebrand na beskuldigings van “swart volksmoord”.
Crutcher, die regisseur van Maafa 21, wys tereg daarop dat swart vroue ‘n veel hoër aborsiekoers het as wit vroue. Volgens aan die Instituut Guttmacher, is 69% van swangerskappe onder Afro-Amerikaanse vroue onbeplan, in vergelyking met 40% vir wit vroue.
Wat hy nie vra nie, is waar die die swart bevolking in Amerika sou gewees het sonder geboortebeperking.
Ek het onlangs begin om ‘n amperse verslawing te ontwikkel, maar gelukkig is hierdie ‘n relatief skadelose. Dis aan oudioboeke. Daar bestaan hope klassieke boeke wat gratis beskikbaar is om van die internet af te laai, byvoorbeeld boeke van Dostojewski en Kafka. Een van die boeke wat ek onlangs afgelaai het, is Orwell se 1984. Ek het die gedrukte weergawe jare gelede gelees, maar dit was vóór 1994. (Laai 1984 gerus hier af vir jou MP3-speler of om op jou rekenaar te luister.)
Vandag is 1984 uiters relevant vir die kommunistiese staat wat die Nuwe! Verbeterde! Azanië sedert 1994 geword het. Die titel kon inderdaad net sowel 1994 gewees het. 1984 is al beskryf as ‘n verstommende insig in die daaglikse lewe in ‘n kommunistiese staat, sonder dat die outeur self in so ‘n staat gewoon het. Orwell was wel self eens ‘n toegewyde sosialis, wat aan die kant van die sosialiste in die Spaanse burgeroorlog geveg het. Hy is egter ontnugter deur die vergrype van Stalin, en die fisiese beskrywings van Big Brother se gesig wat in 1984 op plakkate verskyn, klink baie na dié van Stalin.
Dit is ysingwekkend om die ooreenkomste tussen die distopiese Oceania van 1984 en die huidige Azaniese bestel raak te sien. Dan Roodt se rubriek oor die absurde standpunt van prof Pierre de Vos, ‘n homoseksuele aktivis en professor in die regte tydens ‘n sogenaamde SABC-debat, wat meen dat daar nie so ‘n ding soos ‘n Afrikanerminderheid is nie, maar andersyds en op klaarblyklik skisofreniese wyse ‘n belasting op daardie einste Afrikanerminderheid voorstaan, het my juis genoop om hierdie rubriek te skryf. Die alomteenwoordige verteller in 1984 beskryf die kranksinnige vermoë om twee teenstrydige standpunte soos De Vos s’n te internaliseer, soos volg:
“The power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously, and accepting both of them… To tell deliberate lies while genuinely believing in them, to forget any fact that has become inconvenient, and then, when it becomes necessary again, to draw it back from oblivion for just as long as it is needed, to deny the existence of objective reality and all the while to take account of the reality which one denies — all this is indispensably necessary. Even in using the word doublethink it is necessary to exercise doublethink. For by using the word one admits that one is tampering with reality; by a fresh act of doublethink one erases this knowledge; and so on indefinitely, with the lie always one leap ahead of the truth.”
Verteenwoordig bostaande paragraaf, wat in 1948 reeds geskryf is, nie ‘n uitstekende insig in die absurde en inderdaad kranksinnige politieke korrektheid en leuens waaraan onder andere De Vos hom skuldig maak nie? De Vos koester eweneens die teenstrydige gedagtes dat blankes ‘n skuldlas dra en moet opdok, behalwe natuurlik hy, die blanke De Vos self, wat self tog te lekker op die blanke belastingbetaler teer, daar in sy akademiese pos. Konsekwentheid sou uiteraard van De Vos vereis om onmiddellik ten gunste van ‘n swart regstellende-aksie-aanstelling uit sy “onverdiende” pos as professor in die regte te bedank. Eintlik is dit nie net De Vos nie, maar baie blankes wat sulke waansin ons eie gemaak het. Daar is geen beter voorbeeld van “dubbeldinkery” as die teenstrydigheid van regstellende aksie nie. Jy sal byvoorbeeld dikwels kry dat baie blankes apartheid sonder meer veroordeel, maar dan instemmend knik dat die skreiende rassisme van antiblanke regstellende aksie noodsaaklik sou wees.
Rassisme is dus verkeerd, behalwe as die ANC-regime se Big Brother dit toepas, dan word dit eensklaps noodsaaklik. Baie liberale blankes sal, nes De Vos, ook instem dat blankes kwansuis ‘n onregverdige voordeel destyds geniet het, maar dan op die mees hoogheilige wyse denkbaar steeds self in ‘n voormalig blanke buurt woon, en hulle kinders na ‘n meestal blanke skool stuur. Boetedoenery, in terme van De Vos en hierdie hoogheiliges se dubbeldinkery, is dus iets wat ánder mense moet doen.
Nog ‘n sentrale tema in 1984 is die stelselmatige uitwissing van die verlede en die moedswillige demonisering van die vorige bestel. Die owerhede in 1984 skep dus ‘n karikatuur van die bose kapitalis van die vorige bedeling, wie se dienaars glo die gepeupel uit die pad gestamp het as die kapitalis op die sypaadjie geloop het, en wat die gewone man op straat glo gewetenloos uitgebuit het. Dink bloot aan die onnadenkende demonisering van die vorige bestel in Suid-Afrika, wat sonder meer as boos uitgekryt word, om die ooreenkoms te sien. Niks wat die vorige bedeling gedoen het was goed nie; nie die bou van die beste infrastruktuur in Afrika nie, nie die afwesigheid van werkloosheid onder Verwoerd nie, nie die lae moordkoers vergeleke met vandag s’n nie,nie die goeie gesondheidsdienste vir alle bevolkingsgroepe nie, niks nie. Aan die ander kant word die sogenaamde prestasies van die huidige bestel opgehemel, al stort die rioolplase in duie en al plunder die kaders na hartelus.
In 1984 word die geskiedenis telkens aangepas om die huidige bestel ter wille te wees. Vorige toesprake van Big Brother wat foutiewe voorspellings maak, word in die media aangepas (laasgenoemde is juis die hoofkarakter se werk), denkbeeldige en fiktiewe helde word geskep (Albertina Sisulu en ‘n legio ander sogenaamde struggle-onbenullighede na wie diverse strukture vernoem word, strukture wat ironies deur die vorige bedeling opgerig is). Mense wat by Oceania se regime in onguns verval het, word letterlik uitgewis – hul foto’s word verwyder uit vorige koerantuitgawes. Dink bietjie aan die stelselmatige verguising van die Afrikaner se geskiedenis, die letterlike uitwissing van Afrikanername, die afbreek van Afrikanermonumente, die heldeverering van die Xhosa-afgodjie Mandela en die uitwissing van sy gewelddadige terreurdade, en die ooreenkomste tussen Oceania in 1984 en Azanië in 2011 is onmiskenbaar.
‘n Aanpassing van 1984 sou inderdaad ‘n goeie grondslag wees vir ‘n nuwe, satiriese roman in Afrikaans om die distopiese, gewelddadige anti-blanke en anti-Afrikanerdubbeldinkery van die post-1994-Azanië te beskryf.
Die Libiese diktator was Maandag soek terwyl klein groepies van sy soldate ‘n laaste, nuttelose poging aangewend het om beheer oor die hoofstad te behou.
Die rebellemagte het die grootste dele van Tripoli met ‘n knyptangbeweging oorgeneem wat sowat 48 uur tevore van stapel gestuur is. Dit is gekoördineer om saam te val met wye oproer op straat.
Maandag was Gaddafi (69) se laaste tenks en skerpskutters net in beheer van klein dele van die stad, insluitend sy Bab al-Aziziya-hoofkwartier en die hawe.
Inwoners wat laat Sondag op straat hul blydskap oor die einde van sy diktatorskap te kenne gegee het, het binne gebly terwyl geweervuur en ontploffende mortierbomme gehoor kon word.
“Daar is oral geweervuur. Daar is baie martelaars,” het ‘n rebelle-offisier genaamd Abdulrahman met verwysing na die laaste soldate in die hoofstad gesê.
Die Libiese staatstelevisiekanaal is sedert gistermiddag van die lug af en die rebelle sê dat hulle in beheer van die seintoestelle is.
Die rebelle is gister deur talle lande in die wêreld as nuwe leiers van dié olieryke Noord-Afrika-land erken.
By talle Libiese ambassades in die buiteland, ook Pretoria, is die Libiese vlag gestryk en vervang deur die rebelle se vlag – dieselfde vlag wat Gaddafi op 1 September 1969 met sý groen vlag vervang het toe hy koning Idris met ‘n bloedlose staatsgreep uit die kussings gelig het.
Die Weste, onder andere pres. Nicolas Sarkozy van Frankryk en pres. Barack Obama van die VSA, het Gaddafi aangemoedig om te aanvaar dat sy 42 jaar van absolute mag verby is en om die bloedvergieting ná ses maande van burgeroorlog tot ‘n einde te bring.
Ná ‘n uitdagende radio-uitsending Sondag waarin hy inwoners aangemoedig het om te veg teen die “rebelse rotte”, is niks verder van Gaddafi gehoor nie.
Talle amptenare sê hulle weet nie waar hy hom tans bevind nie.
Daar was Maandagaand sprake dat hy ‘n heenkome in Angola of Zimbabwe sou vind.
Sy premier, Al Baghdadi Ali al-Mahmoudi, het gister tot in Djerba, Tunisië, gevlug.
Drie van Gaddafi se seuns is deur die rebelle gevange geneem, onder andere Saif al-Islam – wat reeds saam met sy pa deur die internasionale strafhof aangekla is van misdade teen die mensdom.
Luidens berigte het twee van sy seuns, Khamis en Mutassim, tot onlangs nog voortgeveg.
Talle waarnemers was bang dat die rebelle, wat uit talle gefragmenteerde groepe bestaan, ná ‘n magsoorname onder mekaar kan begin baklei of op vergelding kan aandring.
Die hoof van die Nasionale Oorgangsraad, Moestafa Abdel Jalil, het in Benghazi op ‘n nuuskonferensie ‘n beroep op alle Libiërs gedoen om selfbeheersing aan die dag te lê.
Hy het gevra hulle moet “nie eie reg gebruik nie”.
Hy het ook laat blyk dat ‘n nuwe regering voorkeur sal gee aan maatskappye uit lande wat die rebelle ondersteun het wanneer dit by die toeken van olieregte kom.
Maseleka Langa, polisiewoordvoerder, het gesê inwoners het omstreeks 10:00 in Maokeng begin saamtrek. Hulle het die hoofstraat met klippe en ander voorwerpe afgesper.
Hy het gesê die groepe het deur Maokeng beweeg en inwoners aangehits om te protesteer.
Skoolkinders het ook by die betoging aangesluit toe skole vir die middag gesluit het.
‘n Woordvoerder van die Moqhaka-munisipaliteit het gesê daar is net plek-plek krag in die munisipaliteit omdat ‘n kabel gesteel en beskadig is.
Werkers van Eskom herstel die skade, maar dit kan tot Dinsdagmiddag neem om die taak te voltooi.
Volgens Langa het die polisie buitelandse winkeleienaars aangeraai om hul winkels vir die res van die dag te sluit.
Versterkings vir die polisie is uit omliggende streke aangevra.
Volgens Langa word ‘n groep van sowat 700 mense deur die polisie gemonitor.
Die munisipale woordvoerder het gesê die bestuur vergader oor die kwessies en sal binnekort aan die gemeenskap terugvoering gee.
Geagte prof. De Vos,
Ek kyk nie gewoonlik na die SAUK se programme nie, aangesien ek my nie vrywillig aan die huidige bewind se propaganda wil blootstel nie, maar gisteraand het ek die laaste tien minute van “Fokus” onder oë gehad.
Kortom, my verwagtinge van so ‘n “debat” of dan drieledige buiksprekery met die regime se spookagtige stem wat deur die newels met ons, die magteloses, kommunikeer, was besonder laag. So laag dat ‘n mens veel meer nuanse en prikkeling van ‘n boomstomp sou kon verwag as die stukkie propaganda oor die soveelste rassebelasting op die blanke minderheid waaroor dit gegaan het. Per definisie kan ‘n mens nie met ‘n boomstomp redeneer nie en gegewe die vooroordele waarvan u taamlik onbeholpe skrywes spreek wat u en u geliefde, korrupte regime aan ons opdring, sou ‘n mens ook nie met u kon redeneer nie.
Die opspraakwekkende element wat my egter in u diskoers getref het, is dat u wil ontken “dat minderhede in Suid-Afrika bestaan”! Kan u nou meer?
Sekerlik ontwikkel elke inwoner van Suid-Afrika mettertyd ‘n soort verdraagsaamheid teenoor absurditeit, of ironie. Ons het al daaraan gewoond geraak dat die sin van woorde gewoonlik die teenoorgestelde van hul alledaagse betekenis verkry. Maar selfs vir ‘n vuisvoos inwoner van hierdie sadistiese staat, is so ‘n blatante stelling (“Suid-Afrika beskik oor geen minderhede nie”) nogal frappant, om die minste te sê. Veral ook in die lig daarvan dat u uself as ‘n “grondwetlike deskundige” beskou. Ek weet nie of u enigsins iets lees behalwe u eie artikels nie – gegewe die verdomming van tersiêre instellings in hierdie hopelose land, is nie-lesende of ongeletterde professore seker al ‘n gegewe – maar oor die afgelope aantal dekades is ‘n aansienlike internasionale literatuur oor etniese of kulturele minderhede en hul regte opgebou. Daar word ook algemeen erken dat Suid-Afrika ‘n multietniese of veelvolkige staat verteenwoordig, waarvan ‘n geringe aanduiding al die bestaan van elf amptelike tale is.
Wil u dus werklik voorgee dat die ietwat meer as twee miljoen oorblywende Afrikaners in dié land “geen minderheid” is nie? In weerwil van die feit dat ons oor ‘n eie taal, geskiedenis, kultuur en identiteit beskik wat wêreldwyd deur alle woordeboeke en etnografiese of selfs sosiologiese beskrywings van Suid-Afrika erken word? Selfs die ANC erken dat Afrikaners in Suid-Afrika bestaan en die huidige president het reeds by verskeie geleenthede na Afrikaners verwys of sogenaamde Afrikanerleiers ontmoet.
Omdat ons getalsgewys minder is as sommige ander etniese groepe in die land, is ons per definisie ‘n minderheid.
Indien u nie hopeloos dom is nie – en dis seker ‘n moontlikheid – kan u ontkenning van die bestaan van ‘n Afrikanerminderheid in dié land net daarop gemik wees om ons van enige minderheidsregte waaroor ons mag beskik te ontneem. Die grondslag van u oënskynlik absurde stelling – “daar is geen Afrikanerminderheid nie” – verteenwoordig dus óf ‘n bykans onvoorstelbare stuk dwaasheid óf die totalitêre miskenning van Afrikanerregte.
As omstanders by die groteske ongeluk wat die huidige Suid-Afrika geword het, kan ‘n mens soms nie ‘n soort makabere nuuskierigheid onderdruk om te wonder hoe op dees aarde die bestuurder – of in u geval, nogal die professor van grondwetlike reg – “die pad byster geraak het” nie.
Verskoon dus my makabere nuuskierigheid, maar in welke mate het ons Afrikaners as etniese en nasionale minderheid reeds uit die land “verdwyn”? Is die Afrikanervolk per dekreet ontbind en tot niet gemaak? Of verteenwoordig u stelling ‘n selfs meer sinistere toespeling op ons toekomstige uitwissing? Want volgens u logika was daar seker ook nie ‘n Toetsi-minderheid en Hoetoe-meerderheid in Rwanda nie? Beskik die meerderheid dus oor die reg om bepaalde “onderdele van homself” hetsy te assimileer, hetsy van tyd tot tyd na goeddunke te elimineer?
Dit mag wees dat ek as Afrikaner binne die Kafkaeske logika waarvan u uself bedien, ook nie bestaan nie. Wat u dus onthef van enige verpligting of etiket om op my brief te antwoord. Maar ek neem aan u erken wel die bestaan van ‘n swart minderheid in die VSA, die sogenaamde “Afro-Amerikaners”? Nie net ontvang hierdie fameuse minderheid reeds dekades lank regstellende aksie nie, maar ‘n Amerikaanse appèlhof het onlangs beslis dat die inwoners van die deelstaat Michigan nie daarop geregtig is om in hul grondwet op gelyke behandeling teenoor alle rasse aan te dring nie. Ten minste sover dit Afro-Amerikaners betref, word die begrip “minderheid” – waarvan u kennelik die bestaan ontken – in die VSA reeds algemeen in die reg erken – en dikwels téén die meerderheid se sin (soos in Michigan) in gehandhaaf.
Dit laat die verdere vraag onstaan: Hoe op aarde kan u die begrip “minderheid” ontken as dit deel van die Amerikaanse regspraak geword het, dieselfde land waarvandaan die onhebbelike politieke korrektheid waarmee u ons in u openbare uitsprake verveel, afkomstig is?
Aan die ander kant bestaan daar natuurlik bepaalde vorme van postmodernisme wat nie die beginsel van logiese teenstrydigheid erken nie en in die Afrikakultuur is dit, sover ek verstaan, ook moontlik om tegelykertyd een ding en sy teenoorgestelde te beweer.
Indien u dus nie in staat is om enige van my vrae met behulp van eurosentriese en daarom moontlik “rassistiese” logika te beantwoord nie, kan u gerus net u eie etnosentrisme wat u van samehangende argumente kwytskeld, openbaar. Blykbaar is u Engels. Daar was ‘n tyd toe Engelse nogal ernstig was oor logika, maar vandat hulle winkels plunder en afbrand, kan ons sien dat daar deesdae meer as een soort Engelsman bestaan. Dalk kan u die vrymoedigheid aan die dag lê om aan ons te openbaar watter tipe Engelsman u is en hoe die etniese woelinge in u Moederland insgelyks u nogal vreemdsoortige denke beïnvloed?
Dan Roodt
Vogue Italia het op 5 Augustus ‘n artikel en beeldmateriaal oor “slawe-oorbelle” gepubliseer wat groot ontsteltenis veroorsaak het.“Juwele het nog altyd geflankeer met ronde vorms, veral met die maak van oorbelle. Die mees klassieke modelle is die slaaf- en kreoolse-style van goue hoepels,” skryf Anna Bassi.
Bassi gaan voort: “Dit is ‘n verwysing na die dekoratiewe tradisies van die vroue van kleur wat na die suidelike Verenigde State tydens die slawehandel geneem is.”
Maar binne enkele ure ná publikasie, het haar opmerkings wêreldwyd kritiek ontlok, die sterkste daarvan wat beweer dat Vogue Italia skuldig is aan ‘n “skandelike” poging om “glans” aan “slawerny” te koppel.
Vogue Italia het dadelik gereageer op die uiters gewilde petisie teen die “slawe-oorbelle” en ‘n verskoning gepubliseer: “Vogue Magazine het die advertensie onmiddellik verwyder en ons wil ‘n spesifieke verskoning aan swart vroue aanbied, omdat swart vroue glo die slaafnarratief is gebruik in die advertensie.”
“Ek is verstom oor die insinuasie dat Suid-Afrika enigeen help,” het me. Maite Nkoana-Mashabane, in reaksie op ‘n vraag of Suid-Afrika die Libiese leier bystaan, gesê.
Vliegtuie is wel na Libië gestuur om Suid-Afrikaanse ambassadepersoneel te ontruim.
Volgens haar het Gaddafi nie aansoek om asiel in Suid-Afrika gedoen nie.
Intussen het tenks Maandagoggend geskiet op rebelle wat Gaddafi se hoofkwartier in Tripoli bestorm het.
Dit is nie duidelik waar Gaddafi hom bevind nie.
Die internasionale gemeenskap het versoek dat hy dadelik uit sy amp uittree terwyl opgewonde rebelle-ondersteuners begin feesvier het.
Rebellewoordvoerders het gewaarsku dat daar hier en daar steeds steun vir Gaddafi is en terwyl hy op die vlug is, bly “daar ‘n gevaar”.
Die welvaartbelasting op wittes wat emeritus aartsbiskop Tutu verkondig, is deur Alan Boesak steun toegesê.
Hy het gesê groot ongelykheid heers in Suid-Afrika, met die elite wat ‘n driekwart van die welvaart inpalm en die arm massas net 6% tot 8%. Hy het gesê: “Mense moet verstaan: Sonder maatskaplike geregtigheid sal versoening nooit gebeur nie.”
Die veroordeelde Boesak het reeds tronkstraf uitdien vir bedrog nadat hy geld van ‘n Deense kerkorganisasie wat vir armes bedoel was, vir homself geneem het. Helen Zille, wat saam met Boesak by die geleentheid was, is deur die skare uitgejou.
Boesak het by ‘n gedenkplegtigheid van die UDF in Mitchells Plain gesê: “Wit mense kan nie net wil luister wanneer hy praat oor vergifnis en versoening nie, maar wanneer hy praat oor geregtigheid soos dié, dan word hulle kwaad. Dit is nie volhoubaar nie, maar onmenslik en verkeerd.”
Die Kaapse stadsraad het ‘n gedenkteken ter ere van die United Democratic Front (UDF) by die Rocklands-gemeenskapsentrum onthul.
Boesak het gesê wit mense, ook die jeug wat ná apartheid gebore is, trek voordeel uit opeenvolgende geskiedenis van slawerny, kolonialisme en apartheid.
Die stryd om sosiaal-ekonomiese regte word steeds, het Boesak sy gehoor verseker. “Ons wil al dié regte hier in Mitchells Plain hê, net soos die mense van Constantia dit het.
In Guguletu, Bonteheuwel en Langa, soos hulle dit in Welgemoed en Bishops Court het. En ons wil dit nóú hê.
Ons het gewag deur die struggle en tronkjare en deur demokrasie en die wag is lank.
“Ons kan nie wag totdat die rykes uiteindelik besluit hoeveel krummels ons van hul tafels mag kry nie.”
Die skare het Zille gekoggel met die liedjie “My father was a garden boy, that’s why, that’s why I’m a Socialist”.
Zille het haar voete gestamp en hulle probeer doodsing met: “My father was a manual labourer, that is why I am a DA.”
Tydens sy toespraak by die derde beraad van die Black Management Forum in Kaapstad Vrydag, het Lungisa te velde getrek teen die ANC-regering, jong swart beroepslui, Afrika-leiers, die DA, AfriForum en die Stellenbosch-mafia.
“In September gaan ons elke straat in Suid-Afrika sluit. As daar ‘n kaas in jou yskas is, gaan hulle dit kom vat,” het Lungisa die vergadering belowe.
Hy het wit en swart beroepslui berispe: “Diegene wat haarstyle dra, diegene wat dasse dra, maar nie help in hulle gemeenskap nie, sal geraak word.”
Sy opmerkings kom nadat jong swart beroepslui hom gevra het of die NYDA ooit befondsing aan klein besighede gee, en of dit net “‘n mite” is.
Lungisa het gereageer deur die BMF se provinsiale leier Thuso Segopolo en sy kollega Papama Matsiliza, DA-jeugleier Makashule Gana en Charl Oberholzer van AfriForum, aan te val. Hulle was deel van ‘n paneelbespreking oor “die jeug as die middelpunt van ontwikkeling in Afrika”.
Lungisa het gesê hulle praat oor Afrika sonder om te weet wat die Afrika-Unie-ooreenkomste behels.
Hy het gesê Suid-Afrika se probleme is te danke aan die “Stellenbosch-mafia”, ‘n groep ryk families van Stellenbosch. Julius Malema het hulle verlede maand die skuld gegee het vir teenkanting teen nasionalisering.
Lungisa het gesê die regering het ‘n ondersoek gedoen wat bevind het dat die NYDA R600miljoen nodig sou hê per jaar.
“Daardie deel was nooit verwerk deur ons eie regering nie. Dit was die eerste beperking,” het Lungisa gesê.
NYDA het egter R370 miljoen ontvang van die regering in 2010, en in Februarie vanjaar R1, 22 miljard vir die volgende drie jaar – dus is R400million ‘n jaar toegeken.
BMF-komiteelid Andile Nomlala het gesê sy organisasie sal nie Lungisa se plan om volgende maand massa-optogte te hou, ondersteun nie.
