praag.co.za

Category: Rugby

  • Springbokke se grand finale

    Springbokke se grand finale

    'n Selfversekerde Victor Matfield, 'keiser van lynstane'Die Springbokke het aan die begin van hierdie jaareindetoer rugby gespeel soos wat Ras Dumisani gesing het, maar hulle maak keel skoon om vandag hulle lang seisoen op ‘n hoë noot af te sluit, ‘n hoë-C, glinsterend en glorieryk soos Luciano Pavarotti s’n in “Ah mes amis” uit Donizetti se La fille du regiment. Net soos wat dit vir enige span amper onmoontlik is om elke wedstryd te wen, is dit baie moeilik vir ‘n kampioenspan om in ‘n string wedstryde te ploeter. Net soos wat elke Curriebekerspan ten minste een goeie wedstryd in ‘n seisoen het, so het die Springbokke minstens een goeie wedstryd in ‘n jaareindtoer in hulle. Die Engelse het dít nie verstaan nie en is verlede jaar nie net geklop nie, maar dit met sulke spogrugby en so oortuigend dat Martin Johnson se rooinekke nou nog sukkel om die gevolge daarvan af te skud.

    Al is dit so dat die toerorganiseerders die moeilikste vir die laaste gelos het, gaan die Springbokke vandag onoorwinlik wees. Vir ‘n hoogtepunt is dit gepas om teen die beste te speel, en die Iere is die beste wat daar Noord van die ewenaar is. Dit is, kortom,  die Noorde se beste teen die Suide se beste van hierdie jaar – ‘n behoorlike crescendo vir ‘n onvergeetlike Springbok-seisoen.

    Dit is meer as net ‘n seisoenale bioritmiese toeval; die Springbokke het uiteindelik die regte personeel om die beroemde pronkende gasel op hulle truie te poleer. Die gedoemde voorryeksperiment van P. De Villiers is (voorlopig) iets van die verlede en John Smit gaan ‘n tweede asem op haker kry met daardie onstuitbare klein domkrag, BJ Botha op vaskopstut en die Ondier Mtawarira op loskop.

    Adrian Jacobs het ook een vir die span gevat, as’t ware, en homself genoegsaam beseer om die wedstryd op ‘n gemakstoel by die huis te kan volg. Van die begin van Peter de Villiers se breierstermyn is óf Jaque Fourie, óf Wynand Olivier uitgestoot om vir Jacobs plek te maak – en albei van hulle, van die bestes ter wêreld in hulle posisies, is strate beter as Jacobs op sy beste. Vandag begin Olivier op binnesenter met verlede jaar se Suid-Afrikaanse speler van die jaar, Jean de Villiers, wat die dennehout as reserwe gaan warm sit.

    Schalk Burger keer terug op flank en Danie Rossouw skuif diagonaal agtertoe na agsteman wat beteken dat Ryan Kankowski sy plek afstaan, en dit nie net in die beginspan nie, want die losvoorspelers wat ‘n impak moet maak, is Jean Deysel en Dewald Potgieter wat aan sy eerste van ‘n hele hoop toetse behoort deel te neem. Andries Bekker is ook op die bank om vir die keiser van lynstane, Victor Matfield, plek te maak.

    Met die Springbokskrum wat soos die regte artikel behoort te lyk, en genoeg lynstaanballe, met Brüssouw vir wie geen opponerende span al ‘n oplossing geproduseer het nie, en met ‘n agterlyn wat venyn op die aanval kan afwissel met ferm verdediging, is dit moeilik om te sien waar die Iere, gehard in die voorpak en met hope slaankrag agterlangs soos wat hulle het, die Springbokke terminaal kan kwes.

    Maar wat vertroue in die Springbokke wek, is juis dat hierdie hulle laaste toets van die jaar is. Daar gaan ‘n uitbundigheid, ‘n intuïtiewe dodelikheid, in hulle spel wees wat hulle algeheel onstuitbaar gaan maak.

    firestormОлександр Васильович Фільчаков

  • Jean de Villiers moet kom help

    Peter de Villiers het die verlies aan sy gunsteling binnesenter, Adrian Jacobs, probeer verlig deur die senter, Jean de Villiers, nader te hark vir Saterdag se toets teen Ierland op Croke Park.

    De Villiers, Jean, het Suid-Afrika in September verlaat om vir die Ierse klubspan, Munster, te speel. De Villiers, Peter, se beleid was om nie Springbokke wat in die buiteland speel, in sy span in te sluit nie.

    Die beleid het egter soos mis voor die son verdwyn toe hy die uitgeweke stut, CJ van der Linde, en toe die vaskop, BJ Botha, noodsgewys opgeroep het om die sukkelende Springbok-voorry te versterk.

    Adrian Jacobs het in twee toetse op binnesenter gewys dat hy nie daarvoor gemaak is nie, en sy besering was ‘n nie-deeglik-bedekte seën vir die Springbokke.

    Rugbykenners krap die kop oor hoekom die Bulle se binnesenter, Wynand Olivier, oor die hoof gesien word. Hy het oor die afgelope paar seisoene homself as ‘n sleutelspeler in die trofeeryke Bulle-span gevestig en sy vennootskap met skrumskakel Fourie du Preez en losskakel Morné Steyn is een van die hegste in wêreldrugby.

     

    блузки девочки 8 летФильчаков прокурор харьков

  • Jonah Lomu speel weer rugby

    Die voormalige All Black-superster, Jonah Lomu, het gister in Frankryk sy terugkeer tot rugby gemaak toe hy vir sy Franse Derde Divisie-span, Marseille-Vitrolles in hulle 63-18 oorwinning oor Motmelian uitgedraf het.

    Die 34-jarige Lomu, wat op die internasionale verhoog losgebars het tydens die 1995 Wêreldbeker in Suid-Afrika, net om lamgelê te word deur ‘n siekte wat ‘n nieroorplanting in 2004 geverg het, het nie daarin geslaag om ‘n drie te druk nie en het erken dat taalprobleme sy bydrae gekortwiek het.

    “Dit was ‘n bietjie moeilik om my spanmaats wat baie vinnig Frans gepraat het, te verstaan,” het Lomu gereken. Hy het 63 toetse vir sy land gespeel en het ook vir ‘n seisoen vir Cardiff uitgedraf voordat hy na sy tuiste in North Harbour teruggekeer het.

    “Ek het hulle gevra om bietjie stadiger te praat. Ek moet vertroue terugwen en ek moet ook beter met hulle kommunikeer. Ek het by tye ietwat verlore gevoel op die veld.”

    Lomu, wie se vrou en seun hom van die paviljoen dopgehou het, het nou wel nie punte aangeteken nie maar sy trefkrag op die klub was duidelik uit die feit dat die wedstryd 2,500 toeskouers getrek het.

    “Hierdie gaan oor meer as rugby,” sê die klubpresident, Claude Atcher. “Dit gaan oor siekte en lewe.”

    Lomu sê hy hoop dit sal die begin van ‘n aantal plesierige jare in Marseille wees.

    бланк справки для бассейнаФильчаков прокурор отзывы

  • Meer as ‘n oorwinning vir die Springbokke

    Net na gister se toets kry ek ‘n teksboodskap van ‘n vriend: “Hierdie Smit-outjie het ‘n toekoms op haker. Waar was hy die hele tyd?”

    Wel, hy was oop en bloot versteek, as vasskopstut net regs van die een Springbokhaker na die ander. Smit se veldtog op stut is ‘n Pieter de Villiers-eksperiment wat gou vergeet maar lank onthou sal word. My ou wetenskaponderwyser het gesê ‘n eksperiment misluk nooit nie. Dit verskaf die feite wat die wetenskaplike op die uitkyk voor is. Maar die wyse navorser besluit binne ‘n redelike tyd of die eksperiment vir hom genoeg data gegee het om die eksperimentele oor te dra na die praktiese. Hoe lank hierdie “redelike tyd” is, word bepaal deur die aard en die doel van die betrokke eksperiment. De Villiers se eksperiment met Smit het ‘n volle agtien maande geduur.

    In daardie tyd het die Springbokskrumkreet verander van iets soos “moor hulle!” tot “o gaats!” Hulle voorpak is in die bind-en-stootfaset deur sulke liggewigeenhede soos Australië en Skotland op ‘n knop gedruk. Gister was dit weer sulke tyd, met ‘n voorry bestaande uit die nat-agter-die-ore Wian du Preez, Adriaan Strauss op haker en dáárdie Smit-outjie op vaskopstut, wat ‘n nuwe trurat ontdek het teen ‘n Italiaanse voorlinie wat die monster Martin Castrogiovanni ingesluit het.

    In die laaste kwart van die wedstryd is die Springbok-voorry hersaamgestel met die Ondier, Mtawarira, op loskop, die bonkige buksie BJ Botha terug uit die rugbykoue op vaskop en die rooikopoutjie, John Smit, op haker. Die verskil was so verstommend dat ‘n mens suspisieus rondgekyk het vir iets wat soos kriptoniet lyk. Castrogiovanni, wat verlede week nog ‘n paar All Black-kopvelle teen sy totempaal vasgespyker het, se gesig was soos dié van ‘n booswig in ‘n komiese opera wanneer sy vrou hom by die diensmeisie vang. En as hy nog nie mooi verstaan het wat so pas gebeur het nie, was Heinrich Brüssouw daar in die bouvalle van die Italiaanse skrum om hom te verduidelik. En wat gebeur het is dat die Springbokskrum deur die Italianers geplons het soos ‘n tiener deur ‘n kleuterswembad.

    ‘n Mens moet aanvaar dat John Smit in 82 toetse iets en die ander van skrumwerk geleer het, en dit was duidelik sigbaar in daardie een skrum. Ons hoop een van daai dinge is dat hy geen vaskopstut is nie.

    Dié skrumvertoning het ‘n hele nuwe toga oor die Springbokke se voorspelbare en saaklike oorwinning van 32-10 gehang. Bryan Habana het sy gebruiklike drie gedruk na die gebruik nadat Ryan Kankowski uiteindelik deur ‘n gaping gegalop en vir Bryan Habana met ‘n binneaangee gevind het vir dié om sy gebruiklike drie te gaan druk.

    Nie lank daarna nie was dit die Springbokke wat met ‘n toeswaaihekbeweging wyd geslaan het, ‘n maneuver wat ‘n seepgladde, dodelik akkurate aangee van Heinrich Brüssouw ingesluit het. Habana het die verdedigers kantlyn toe getrek en hy het die bal binnetoe gewip vir Jaque Fourie om te vang en onder die pale te gaan druk.

    Italië het self gewys hulle kan ‘n swakplek raakslaan en senter Gonzalo Garcia het vir Adrian Jacobs op ‘n knop gejaag en homself toe deur die gevolglike gaping gestuur vir ‘n drie wat mooi op die oog was. Die halftydtelling was 12-7.

    Die patroon was in die tweede helfte voortgesit met Italië wat gemaak en breek – maar hoofsaaklik breek – het in die skrums terwyl die Springbokke ‘n amperse monopolie op lynstaanbesit gehad het. Die Bokke het nog twee mooi drieë gedruk, eers toe Danie Rossouw op die buitekant veldafgerammel het en met hekelfynhande ‘n aangee agter sy rug vir Habana gegee het. Dié het binnekant toe gesypel en vir Fourie du Preez gevind wat skuins oor die veld gesuiker het vir die doellyn.

    Die laaste Bok-drie was Du Preez se werk toe hy ‘n bal uit die lynstaan ontvang en gebreek het. Die begunstigde van sy bresslaanwerk was Wynand Olivier wat sy eerste toetsdrie ooit gaan druk het.

    Tot dusver was die Springboktoer ‘n amperse Götterdämmerung, maar met hierdie oorwinning het daar tog ‘n skynseltjie hoop opgegaan, al is dit net met die kennis dat die einde van ‘n geklike eksperiment ‘n ou Springbokbate, die skrum, in glorie kan herstel. Ons kan net hoop dat ander ewe rampspoedige Pieter de Villiers-proewe tot ‘n einde sal kom, die vernaamste daarvan om van Adrian Jacobs, ‘n liggewigbuitesenter, as liggewigbinnesenter in te span, en om vir Ryan Kankowski wat ‘n legendariese impakspeler kan wees, as beginarbeider te kies.

    En miskien is dit ook hoogtyd dat die mees desperate eksperiment in Suid-Afrikaanse rugby, Pieter de Villiers as afrigter, ook einde kry.

    mositaldentДанильченко

  • Kop op die Blok: Môre wen die Bokke nie, al kry hulle meer punte

    O, die telbord sal môreaand in die strakste terme rapporteer dat die Springbokke hulle toets teen die Azzuri – die Bloues van Italië – gewen het. Maar die Springbokke sal van die veld afstrompel met die gegiggel van die wyer rugbywêreld wat besig is om in ‘n geskater uit te swel, soos die finale ensemble in ‘n komiese opera. Want die Springbokke gaan spoorstawe kou in ‘n paar voorspelerfasette van die spel.

    Neem nou maar vir Wian du Preez, die debutant. Hy is ‘n goeie, gewillige skrumwerker. Hy is ook ‘n lam ter slagting, of dan, ter arena waar ‘n bul op hom wag in die omtrekke van die vaskopstut Martin Castrogiovanni. Dit is dieselfde kruiptrekker van ‘n stut wat in die Bokke se eerste mistroostige uitstappie van hulle huidige toer teen Leicester Tigers, die Springbok-voorry verbrysel het. Du Preez beter sy kepsontvangsseremonie gate uit geniet, want hy gaan sukkel om na die wedstryd, met sy kop tussen sy skouers ingeskrum, enige tekens van uitgelatenheid te toon. En dit is nie eers heeltemal sy eie skuld nie, nie eers vernaamlik sy skuld nie. Die probleem is dat die Springbokke ophou skrum sodra die bal gehaak is, want dan wil hulle gaan voetbal speel. Dit is juis dán wat die Europeërs lekker begin stoot. So, in die skrums gaan dit knetter, en dit is die arme Du Preez op wie se kop die katedraal van Springbokrugby gaan ineenstort.

    Victor Matfield kan bly wees dat hy die uitstappie se aanvanklike brutaliteit gespaar is. Hy en Tendai “Onwettige Immigrant” Mtawarira het ‘n vakansie na die reserwebank gewen. Saam met hulle op die dennehout sal twee nuwe Springbokke, Francois Hougaard en Jean Deysel wees. Schalk Burger en Bismarck du Plessis is op siekverlof en Danie Rossouw sal op die buitekant van die skrum wees en Adriaan Strauss sal op haker uitdraf. Andries Bekker, besig om sy eie Springbok-CV saam te stel, sal maak of hy Victor Matfield langs Bakkies Botha is.

    Die Springbokke, so tam soos ‘n Friesbul na ‘n maand tussen ‘n honderd koeie, gaan nie lus wees vir enige fraai nuwe spelplanne nie. Daarom gaan dit ‘n skop-en-stormstryd wees, een wat die Springbokke ongetwyfeld teen die stokkerige skakels en driekwarte van die Italianers gaan wen. Nie dat ons veel drieë kan verwag nie. Die Italianers is nie die skerpste spiese op die aanval nie, maar hulle verdedig so dodelik soos landmyne en so knaend soos winter. Vra maar die All Blacks. Maar op die verdediging maak hulle foute en Morné Steyn sal vir hulle die driemaaltafel leer met al die strafskoppe waaruit hy gaan punte maak.

    So, verwag dat die Springbokke ‘n slordige, frustrerende foutverslonste wedstryd gaan wen.

    Die Springbokke het ‘n uitmuntende jaar gehad, maar môre sal die Italianers onderstreep dat dit verby is.

    Soos Canio die nar aan die einde van I Pagliacci kreun: “La commedia é finita!”

    Die komedie is verby.

     

    план освещения в ландшафтном дизайнеФільчаков Олександр Васильович прокурор

  • Oormoeg Springbokke speel vir die Barbarians

    Wêreldbekerwenners Bryan Habana, Victor Matfield en Fourie du Preez sal volgende maand vir die Barbarians aantree vir dié uitnodigingspan se wedstryd teen Nieu-Seeland. Ander bekende spelers sluit Australië se Matt Giteau en Rocky Elsom, Wallis se Jamie Roberts en Andy Powell en All Black-vleuel Joe Rokocoko in.

    Dit is die laaste westryd van Nieu-Seeland se Europese toer.

    Daar heers kommer in Suid-Afrikaanse voetbalkringe dat die drie sleutelspelers van Suid-Afrika ernstig afgemat is na ‘n intense en uitgerekte seisoen wat in Februarie met die Super 14 begin het. Matfield, byvoorbeeld, was op die veld vir elke minuut van elke wedstryd totdat hy teen Frankryk die veld met ‘n bloedbesering verlaat het.

    Die voetbalseisoen begin weer in Februarie met die Super 14. Springbokke sal ‘n karige twee weke rus gegun word voordat hulle weer begin oefen.

     

    жадеит свойства дляДанильченко Юрий Брониславович компромат

  • Springfloppe vreet van Wembley se vloer af

    Gisteraand se toerwedstryd van die Springbokke teen die Engelse klubspan, Saracens, in die gewyde Wembley-stadion was ‘n taai, harde besigheid. Dit was taai vir die toeskouers om te moes dophou en hard om te sluk. Dié keer was daar nie net vyftien Suid-Afrikaners wat op ‘n slag aanjaag op die voetbalveld nie, maar amper ‘n dosyn meer, met Saracens, onder breierskap van oud-Bok Brendan Venter, wat tien Suid-Afrikaanse huursoldate op hulle sterkte het. En weereens is ‘n wedstryd teen die Springbokke nie deur geïnspireerde keuses van spelers nie maar van skeidsregter gewen.

    Saracens is tans die topspan in die plaaslike Britse kompetisie, maar eerlikwaar, dis nie ‘n span wat in die Super 14-kompetisie, of die Curriebeker, sal oorleef nie. Tog het hulle die Springbokke se skrum, nou al roetinegewys, gerangeer soos hulle wou. Boonop, met skeidsregter James Jones se seën daarop, het hulle die losbalstryd gemaklik gewen.

    Ewe voorspelbaar het die Springbokke ‘n ryk oes lynstaanballe op hulle eie ingooi én Saracens s’n gewin. Dít het hulle in staat gestel om vir lang dispensasies in die wedstryd ‘n uitgebreide rits aanvalle binne die Engelse se kwartgebied te loods. Met Suid-Afrika se beste binnesenter, Wynand Olivier, wat kant gebring het, het hulle selfs dreigend gelyk. Uit dit alles het hulle wel twee drieë, een deur Juan de Jongh en Jongi Nokwe vervaardig. Dit het ruim bygedra tot hulle rustydtotaal van 18 punte. Saracens het self maar net ses punte gehad, uitgepons deur die stewel van Loftus se verloopte liefling, Derick Hougaard.

    Met ‘n TV-onderskrif wat lees “Moet dit nie by die huis probeer nie,” wat op die kyker se skerm vanpas sou wees, het die Springbokke in die tweede helfte gedemonstreer hoe om ‘n wedstryd weg te gooi. Eers het plaasvervanger skrumskakel Francois Hougaard probeer om ‘n bal dwarsdeur ‘n aanstormende Ernst Joubert te skop, maar die oud-Leeukaptein se gestel het dit oorleef en hy het die afgeskopte bal toegeval vir ‘n drie.

    Die skeidsregter, wat maar net sowel in ‘n Saracens-trui op die veld kon verskyn het, het sy span op die voorvoet gehou deur ‘n vorentoe-aangee te sien waar daar nooit een was nie. Maar hy kan nie krediet kry vir die manier waarop die Saracens ‘n snelweg deur die Bokskrum geploeg het nie. In die gevolglike chaos het nog ‘n Suid-Afrikaanse uitgewekene, Bradley Barritt, die bal gekry en die Springbokverdediging het om hom gevou soos ‘n tafeldoek om ‘n boerbok en hy het Saracens se tweede drie gedruk. Hougaard het die twee kersies op die koek geplaas en die telling was gelyk.

    ‘n Vernuftige Nokwe-drie, gekonstrueer deur Earl Rose van alle mense, het die Springbokke weer vyf punte voorgestoot maar ‘n Hougaard-stelskop en ‘n skepskop het die Saracens se neus met een punt voor gekry en 24-23 was die eindtelling.

    In ‘n aand van efferige voetbal, het die twee losskakels tog uitgestaan vanweë die keldervlakke wat hulle spel gepeil het. Ons weet nou al almal dat Ruan Pienaar ‘n begaafde voetballer is – kan sy afrigters nou maar afsien van die idee dat hy ‘n losskakel is? O, hy skop dodelik pale toe – as dit reg voor die stokke is. Andersins is die bal en die ruimte tussen die pale blykbaar magnete wat mekaar afstoot. Hy het ten minste tien punte op die veld agtergelaat.

    Teenoor hom lyk dit asof Derick Hougaard se topvorm so ver van hom is as wat Wembley van Loftus is. Hy het ‘n Charlie Chaplineske vertoning gelewer, met strafskoppe wat nie uitgaan nie, met aangeë wat die bal laat lyk het of dit met voëllym oorgetrek is, ten minste een stelskop wat skaars die kwartlyn gehaal het en drie skepskoppe wat heel allergies vir die pale was.

    Nul uit drie, vir hierdie Springboktoer. Ons kan nie wag vir Saterdag wanneer hulle teen Italië speel nie. Al is dit net hom te sien watter gedrog dié keer Nkosi Sikelele sing.

     

     

    crystal tiarasпрокурор Фильчаков

  • Frankryk sê jammer

    Die Suid-Afrikaanse Rugby-unie (Saru) se president, Oregan Hoskins, het Frankryk se verskoning oor die volksliedfiasko in Toulouse aanvaar.

    “Ek aanvaar dat daar geen opsetlike bedoelings deur die Franse Rugby-unie was om die landslied te saboteer nie. Die saak is nou afgesluit,” het Hoskins gesê.

    “Ek verstaan steeds nie hoe die kunstenaar in so ‘n posisie geplaas kon word, om so ‘n verskriklike weergawe van die volkslied te lewer nie. Dit is iets wat nooit in hierdie land toegelaat sal word nie.”

    Pierre Camou, president van die Franse Rugby-unie het Saru om verskoning gevra, en  ook sy afkeer van die vertoning te kenne gegee.

    Hy het egter benadruk dat die keuse deur die Suid-Afrikaanse ambassade gemaak is en dat die Franse rugby-unie slegs op hulle aanbeveling gereageer het.

    Die ambassade het op hulle beurt die skuld op die Franse gepak en bygevoeg dat hulle tydens die wedstryd gekla het oor die vlag wat onderstebo was en dat die Franse niks daaran wou doen nie omdat die vlag reeds gehys was en die wedstryd begin het.

    Alhoewel die Rastafariër voor die wedstryd ‘n repetisie gedoen het, sê Camou die swak vertoning was vir hom ‘n verrassing.

    Camou het ook gesê hy begryp nie waarom die insident in ‘n diplomatieke herrie ontaard het nie. Frankryk se simbole word dikwels nie heeltemal reg weergegee nie, en niemand kla daaroor nie, het hy gesê. “Ek sou verkies het dat ons op rugby konsentreer.”

    Die bestuurder van Frankryk se vyftiental, Jo Maso, sê die prosedure is om die betrokke ambassade te kontak vir ‘n aanbeveling en hulle het in hierdie geval ook so gemaak.

    “Ons is nie kenners nie. Ons vat maar dié een wat aanbeveel word. Punt, dis al.”

    Die ambassade het egter ontken dat hulle  so ‘n aanbeveling gemaak het en gesê hulle het net  die sanger se naam en besonderhede deurgegee.

    вопросы на полиграфе при поступлении в мвдОлександр Фільчаков прокурор

  • Habana uitgewys vir skop

    Habana uitgewys vir skop

    Bryan HabanaDie Springbok-vleuel is uitgewys vir ‘n tikkie met sy skoen teen ‘n teenstaander. Dit is deur beamptes as ‘n skop geïnterpreteer. Dit het tydens die Springbokke se nederlaag teen Frankryk plaasgevind, sê die Ses Nasies-dissiplinêre komitee.

    Habana sal in ‘n dissiplinêre verhoor voor die Internasionale Rugbyraad verskyn. Die verhoor vind Maandag plaas.
    Suid-Afrika speel dié naweek teen Italië en sluit hulle toer daarna teen Ierland af.

    In 2007 is Habana as die Internasionale Rugbyraad se speler van die jaar aangewys.

    камин в частном домелобановский александр биография

  • Bokspan hervorm

    Bokspan hervorm

    Wian du PreezDaar is vier veranderinge aan die Springbok-weekspan wat Dinsdagaand teen Saracens in Londen speel, aangebring. Nadat die beteuterde voorry van verlede week bedagsaam genoeg was om beserings op te doen, word hulle vervang deur die Vrystaatse eenheid van Wian du Preez, Adriaan Strauss en CJ van der Linde.

    Jean Deysel vervang die hopelose Davon Raubenheimer op flank.

    Dewald Potgieter, die nommer-sewe flank, sal die span aanvoer.

    horseлобановский депутат

  • Springbokke kla oor NSA-lied

    Springbokke kla oor NSA-lied

    Peter de VilliersDie Springbokke het gekla oor hoe swak die Nuwe Suid-Afrikalied voor hul 20-13-nederlaag Vrydagaand teen Frankryk gesing is.

    Die afrigter, Peter de Villiers, sê die Franse het hul oorwinning in Toulouse verdien, maar is kwaad vir die gashere oor die swak sangvertoning.

    Die sanger het by tye stil gebly en gesukkel om die woorde te onthou.

    “Ons is ontsteld oor die feit dat die Franse geen respek vir ons volkslied getoon het nie,” het de Villiers gesê.

    “Hulle het nie iemand gekry wat dit ken nie en het geen respek daarvoor getoon nie…ons verwag dat almal respek toon vir enige volkslied.”

    Die woorde van die volkslied is ‘n mengelmoes van vier van Suid-Afrika se 11 amptelike tale.

    Die slot Victor Matfield het gesê die spelers was baie geskok en het weens dié blaps konsentrasie verloor.

    “Elke keer as ons op die veld gaan en die volkslied sing, is dit baie belangrik vir ons. Dit is iets wat jou regtig opgewonde maak omdat jy vir jou land speel.”

    “Dit was ‘n grap en die ouens kon nie eens saamsing nie. Die toeskouers het selfs begin lag. Dit was regtig teleurstellend.

    Die reggae-sanger het op sy beurt gesê hy dink hy het die volkslied “pragtig” gesing.

    Ras Dumisani, wat van Durban afkomstig is, het gesê niemand het vir hom gesê dat hulle ontsteld is oor sy singery nie.

    Twee tromspelers van sy Afrikhaya Band en ‘n blaasorkes het hom begelei.

    Die Suid-Afrikaanse volkslied is voor Frankryk se bekende “Marseillaise” gesing.

    банные печи с баком для водыЛобановский

  • Springbokke se flenterwysie in Frankryk

    Springbokke se flenterwysie in Frankryk

    Wat op aarde het wie op aarde gedink?

    Suid-Afrika se saamgeflanste ellende van ‘n volkslied is gisteraand voor die toets teen Frankryk in Toulouse gesing deur iemand wat lyk of hy per ongeluk daar was. “Nee, ek het nie vir jou geld vir ‘n halfbrood nie, maar kom saam dan sing jy Nkosi Sikelele…” Oud, pikgietswart, ‘n rasta met grillokke wat amper op sy bewerige knieë hang. Hy en die orkes was vreemdelinge vir mekaar en die konsep dat hy op die noot, in ritme en op die wysie moet sing, het nooit by hom geregistreer nie. En nou het hy ook so ‘n heserige gilstemmetjie, soos ‘n kriek in ‘n sinkbad. Ag sê my tog iemand het die wedstryd opgeneem. Dié weergawe van “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” is suiwer Youtube-goud. Toe neem die Springbokke die veld en dít is waar die werklike verleentheid plaasgevind het.

    Al die voorspelbare elemente van ‘n neerlaag was daar: Die Franse voorpak was meer gehard, vinniger, meer verbete en tot die oogballe toe opgesous met veglus. Agterlangs was dit chaos met binnesenter Adi Jacobs wat rondkrabbel asof hy iets in die donker soek, onseker of dit ‘n handgranaat of sy kontaklense is. Op vleuel was JP Pietersen so oorgretig soos ‘n worshond in ‘n slaghuis en Jaque Fourie moes dikwels drie posisies se verdediging volstaan. Kankowski het die bal telkens in die lakslag met groot flambojantheid aangeslaan en die onwettige immigrant, Tendai Mtawarira, se kop is amper in sy slukderm in geskrum.

    Die Bokke het nieteenstaande, so verrassend soos wysheid uit Malema se mond, die voortou geneem met ‘n Morné Steyn-stelskop, ‘n Morné Steyn-skepskop en ‘n John Smit-drie. Die drie het gekom nadat Victor Matfield paniek in die Franse lynstaan gesaai het. Deur meer geluk as planmatigheid is die bal ‘n muistongetjie ver van die Franse doellyn uitgeskop. Die Franse haker, sy oë vasgenael op Matfield, het die hele lynstaan misgegooi, Smit het die meevaller gevang en bo-oor die tengerige Franse skrumskakel gehardloop vir sy drie.

    Jake White hét gesê ‘n wedstrydplan kan nié op die veld verander word nie. Maar hoekom nie? Hoeveel moeiliker is dit om ‘n bal uit te skop as veldaf? Want teen hierdie tyd was dit duidelik dat hulle skop-en-storm-meesterplan te veel myle op die klok het. Hoekom sal jy nie lynstane wil hê as jy die teenstaander se bal so maklik soos jou eie wen nie?

    Maar uitskop, volgens die meesterplan, het hulle nie uitgeskop nie. ‘n Teenaanval, ‘n Adi Jacobs-verdwyning op verdediging en voilà, Vincent Clerc gaan druk vir die Franse, en dít terwyl John Smit nog nie sy geluk oor sy eie drie kon glo nie.

    Die Jacobs-Pietersen-kombinasie het weer toegeslaan, naby die einde van die wedstryd. ‘n Dreigende Springbok-aanval het uitmekaar geval toe Jacobs die bal in kontak laat val het. Die Franse het uit hulle kwartgebied aangeval en die bal veldaf oor die kantlyn geskop. Pietersen, in een van die mees bisarre breinstuipe wat ooit in ‘n Springbok-trui gesien is, besluit toe om die bal vinnig in te gooi – sonder dat daar ‘n spanmaat in sig is. Die Franse het skoon van genot gehuppel en afgesit doellyn toe. Net ‘n professionele stukkie misdaad van Kankowski het die Hane verhoed om ‘n drie te druk; daarvoor het hy ‘n geel kaart gekry en die Franse het strafskop nommer vyf behaal om die Springbokke uit sig te laat verdwyn.

    Die Franse, vir al hulle ywer en al die Bokke se geploeter, wen net met 20-13. Dít is Heinrich Brüssouw se skuld. Hy was vraatsig op verdediging, nie tevrede om net sy eie kwota pletter te loop nie. ‘n Goeie dosyn keer het ‘n Franse aanval in die konsepstadium uitgeflikker wanneer Brüssouw die bal afrokkel of nóg ‘n speler met bal en al vasknoop.

    Nou ja, hierdie was nie ‘n algehele vrugtelose aand nie. Ons het darem beleef dat Nkosi Sikelele gesing word soos dit verdien om gesing te word.

    в вузтопкарго развод

  • Kop op ‘n blok sê: Springbokke gaan vasval in Toulouse

    Rugby is harde werk en dit is goed so want niemand werk harder as ‘n begeesterde Afrikaner nie en rugby in Suid-Afrika is, na alles, ‘n begeesterde Afrikaner-bedryf. Niemand het dit beter besef as Jake White nie en dit is hierdie doelgerigte, fieterjasielose arbeidsaamheid wat hy as die grondelement van sy Wêreldbekerverowerende span gemaak het. Hy het ‘n span geërf wat ‘n paar skoolkoffers se notaboeke oor fieterjasieryke rugby al opgeskeur het. Vergeet van “dapper rugby,” of “taktiese rugby,” of wat die vorige afrigters ook al vir ‘n kernfilosofie vir die span geformuleer het. Bly by eerlike, hardwerkende rugby. Dis die Afrikaner-manier en dit is hoe die Springbokke toetse wen.

    Maar ‘n voetballer kan nie net konsentreer op sy eie vermoëns en homself bloot rig volgens sy eie rugbyinstinkte nie. Hy moet ‘n nugter oog op die opposisie hou, en dit is juis hier waar afrigter na afrigter misgetas het oor die Springbokke se teenstaanders van vanaand – die Franse. Die Springbokke het vir jare al ‘n wanbegrip oor die Franse rugbykultuur. Miskien is dit juis omdat die Franse hulleself uitgee as die Galliese Hane. Die Springbokke sien die pronkerige hoendermannetjie op die Franse se diepblou truie geborduur en vereenselwig dit met Franse rugby.

    Hulle is nie die enigste rugbyland om hierdeur van die wal af tot in die sloot verlei te word nie. Die misverstand kom omdat flair as die grondbeginsel van Franse rugby gesien word. Daar is natuurlik ‘n hele videoteek van filmgrepe om dié gedagte te staaf; beeldmateriaal van Franse agterspelers wat uit diepte aanval met verbluffende vaart teen onmoontlike invalshoeke, wat die telepatiese vermoë het om die bal lukraak weg te gooi tot in die hande van ‘n spanmaat wat teen ‘n splinternuwe verbysterende hoek hardloop. Hulle weet hoe om onmoontlike drieë soos hase uit ‘n verhooggoëlaar se hoed te diep. Vra maar die 1999 All Black Wêreldbeker-span.

    Afrigters neig om planne te beraam om hierdie voetbaluitspattigheid te smoor voor dit behoorlik vonk. Eerlike Afrikaner-rugby lyk soos net die styl om die Franse gevaar te ontlont. Meerderheidsaandeel van bal uit die vaste fasette, onwrikbare verdediging en ‘n sielsknakkende lugaanval lyk na net die resep om die Franse rugbylus te demp. In praktiese terme beteken dit die Springbokke se strydplan is om die Franse in hulle kwartgebied vas te keer, uit te mergel en te verslaan.

    Dis ‘n eenvoudige plan en ‘n eenvoudige plan is dikwels ‘n goeie plan. Maar hierdie eenvoudige plan berus daarop dat die Springbokke eerliker en harder as die Franse in die eerlike en harde afdelings van die spel sal werk. Eerlike, harde werk versus flair? Dis juis hier waar soveel goeie Springbok-planne die afgelope tien jaar ontrafel het. Keer op keer word die Springbokke geskok deur die ontdekking dat die Franse ewe hard en eerlik in die skrum, in die lynstaan, op verdediging en op jag vir die losbal kan werk. Vra maar die All Blacks se Wêreldbeker-span van 2007.

    En eerlike, harde werk sukkel om eerlike, harde werk én flair te troef.

    Om vanaand te wen, sal die Springbokke haarfyn moet skop, vas staan in die skrums, oor die losbal moet krioel en onverbiddelik moet verdedig. Dit is juis in verdediging waar die Bokke se strategie kan uitrafel. Peter de Villiers, van ‘n volk wat meer bekend vir opportunisme as eerlike, harde werk is, het van sy volksgenote op binnesenter en regtervleuel gekies. Adrian Jacobs en JP Pietersen het albei ‘n redelike CV op die aanval, maar is nie die rugbyfirmament se dodelikste of skranderste verdedigers nie. Pietersen is geneig om teen sy buitesenter op te bondel wat ‘n wye laning aan sy buitekant laat wat hierdie jaar al met groot uitgelatenheid benut is deur Springbok-teenstaanders. Jacobs is net te klein en ondoeltreffend om die kritieke kanaal langs die losskakel te verdedig. Dit is juis hier waar die Franse se nuwe agterlynsensasie, die jong senterknewel, Yann David gaan mik om ernstige strukturele skade aan die Bok-agterlyn aan te rig.

    Dit gaan vanaand waarskynlik sopnat in Toulouse wees. Die Springbokke het hulle slagplan hierdie week in ‘n droë, harde Johannesburg fyngestel. Miskien sal die Franse flair verdof wees in die koue en die modder. Die vraag is of die Springbokke die stoomkrag het om teen die Franse hardebaarde mee te ding. My raaiskoot is die teendeel. Die Springbokke het in 1997 laas in Frankryk gewen. Hulle sou graag aan die einde van ‘n legendariese seisoen hier ‘n oorwinning wou kry om nog ‘n kerfie op die spanpistool se greep te maak. Nou ja, jy kan nie alles wen nie.

    Ek sit my kop op die blok: Die Franse wen vanaand met meer as vyf punte.

     

    освещение дома наФильчаков прокурор харьков

  • Die visie van Fourie du Preez

    Die visie van Fourie du Preez

    Fourie du Preez het al die fisiese toerusting van ‘n eersterangse skrumskakel: Hy is vinnig, sterk, taai. Maar so is ‘n dosyn ander skrumskakels net in Suid-Afrika. Hierdie eienskappe is maar net die toegangskaartjie, die lisensie om rugby op die hoogste vlak te speel. Du Preez is egter nie net enige skrumskakel nie; hy is die mees invloedryke nommer 9 van die dekade. Sy regstreekse voorganger, Joost van der Westhuizen was dit in die 90’s en so is dit dan onvermydelik dat die twee met mekaar vergelyk sal word.

    As lyflike voortreflikheid die toegang is om voetbal te speel, het Joost van der Westhuizen ‘n platinumkaart gehad. Fisies was hy onoortreflik: Omtrent die vinnigste in enige span waarin hy ooit gespeel het, een van die veerkragtigste en een van die sterkste. Dit het onkonvensionele ontplooiings vir hom moontlik gemaak en hy was deeltyds aangewend as ‘n vierde losvoorspeler wat kon wedywer vir die losbal en wat brutaal doeltreffend was in verdediging om die skrum. Maar behalwe vir alles wat skaflik van hom op die verdediging en die aanvallende verdediging was, was hy ‘n dolksteek op die suiwer aanval, ‘n Exocet-missiel wat ‘n gleuf in die verdediging kon oopruk tot ‘n kloof. Hy bly, na alles, die rekordhouer vir die meeste toetsdrieë deur ‘n Springbok.

    Die dag van sy uittrede was hy soos ‘n kolossus wat sy skaduwee agtergelaat het. In hierdie penumbra was die jong Fourie du Preez aanvanklik amper onsigbaar. Daar was ‘n sekere meganiese gladdewerk aan sy spel. Hy kon die bal netjies skoonmaak, het ‘n netjiese, sekuur aangee gehad, het sy kanaal doelmatig verdedig. Maar hy het toe nie, en het nou nog nie, die flambojantheid van ‘n Joost van der Westhuizen gehad nie. Hy is heelwat kleiner, maar nie kort en bonkig genoeg om die oog as ‘n woelwaterbuksie te vang nie. Hy is, om presies te wees, nie die plakkaatknaap van ‘n skrumskakel nie. Daar is ‘n sekere professorale aura om hom, met sy ronde kop en kwynende kuiflyn.

    Spelers nommer 10 tot 15 het egter gou genoeg geleer om hom te waardeer. Met hom in die spilposisie tussen skrum en agterlyn het alles gladder en meer presies verloop. Losskakels, vernaamlik Derick Hougaard en Morné Steyn, het die luukse beleef van voorspelbaarheid, van die sekerheid dat die bal soos bestel sal opdaag, dat daar nie ambulansaangeë in hulle rigting geslinger sou word nie, dat ‘n stadige of skadelike bal deur Du Preez terug in die koolmyn geneem sou word om nuut gesirkuleer te word. Voorts het hy ‘n skrander skopvoet by sy arsenaal gevoeg, een wat die bal nie net ver kan lanseer nie, maar wat boonop die amper spookagtige vermoë het om leegtes agter die opponente se verdediging te vind.

    Skopvermoë is die een gebied waar hy op sy voorganger se spel verbeter het en dit het hom welaangepas in die Noord-Transvaalse spelmatrys gemaak. Fourie du Preez het egter een eienskap wat van hom ver meer as ‘n gladde balverspreider en uitmuntende skoptaktikus maak, ‘n vermoë wat hom sy eie nalatenskap sal laat bepaal, ‘n geskiedenis wat hom selfs tot bo Joost van der Westhuizen se voetbalerflating kan verhef:

    Fourie du Preez het visie en dit ‘n visie wat vir net ‘n klein koterie uitgesoekte balsportspelers beskore is. ‘n Mens kan dit die kyk-op-en-sien vaardigheid noem; daardie vermoë om die bal te ontvang, hetsy uit die skrum of deur ‘n aangee, en om dan op te kyk en as’t ware ‘n kitskiekie van die veldsituasie te neem en ‘n presiese, oombliklike ontleding van die uitleg van aanvallers en verdedigers. Die beste van die bestes weet dan met ‘n besliste presiesheid wat om te doen en hulle het die behendigheid om dit uit te voer.

    Hierdie vermoë het van Naas Botha ‘n legende gemaak. In die sekondeskerf wat hy die bal ontvang het, het hy opgekyk en die taktiese situasie presies ontleed. Die hoeke is uitgewerk, die relatiewe snelhede van verdedigers, die opbondeling of verspreiding van spelers…

    Hierdie vermoë is ook te sien in die spel van sterre in ander balsporte. Pelé, Johan Cruyff, George Best en Diego Maradonna het met hierdie heldersiendheid snelweë deur verdedigingslinies gevind waar ander spelers bloot voetpaaie kon sien. In Amerikaanse voetbal, het die kwartskakel Joe Montana dié aanleg gehad. Hy kon te midde van die verwoede aanstorming van massiewe verdedigers, met hardlopers en onderskeppers wat mekaar se spore heen en weer kruis, met opponente wat vangers beskadu, presies sien hoe en waar om die bal heen te loods. Hy het dit so herhaaldelik gedoen dat hy die San Francisco Forty Niners tot ‘n heel reeks Superbowl-oorwinnings gedra.

    Hierdie vermoë was op uitstalling tydens vanjaar se Curriebeker-eindstryd te sien, en dit in oormaat. In drie oomblikke van uiterste heldersiendheid het Du Preez die Vrystaat fataal in die ammunisiestoor getref. Een dwarsskop, een priemskop en een gryp-en-laat-spaander aanval. Dis veral met hierdie laaste aanslag van hom wat ‘n mens sy taktiese briljantheid moet bewonder. ‘n Vrystaat-aanval is gesnuit, die bal is by hulle geroof en vir Du Preez gevoer. Hy het in sy kenmerkende effens vooroor, kromskouer styl genael gekom, met die spelerverspreiding in verhouding met die veldposisie klaar ontleed. Hy het die verdediging wyd na die kantlyn toe gerek en vir Bryan Habana gillend van buite na binne gerangeer, die tyd presies bereken en die vleuel deur ‘n splinternuwe, yslike bres geplaas.

    Habana is juis een van die hoofbegunstigdes van Fourie se vernuf. Dit is iets wat hy in die komende seisoen in die WP gaan uitvind. Hoewel hy ‘n uitstekende afronder is, gaan hy uitvind hoe maklik dit is om aanvallende rugby in die sfeer van Fourie du Preez te speel, en hoe raar dié geleentheid.

    En miskien is dit juis waar die genialiteit van Fourie du Preez lê: Vir sy spanmaats maak hy ‘n moeilike sport net so ‘n bietjie makliker. Wanneer die sommetjies aan die einde van sy loopbaan gemaak word, gaan hy sekerlik nie soos Joost van der Westhuizen 38 toetsdrieë gedruk het nie. Maar dit sal soveel meer beduidend wees om uit te werk hoeveel drieë hy vir sy kamerade geskep het. Visie is dikwels baie meer werd as blote spoed, krag en ‘n aanleg om self drieë te druk.

     

    play slotФільчаков Олександр Васильович