Kategorie: Briewe

Belangriker nog, regstellende aksie ontmoedig aanspreeklikheid onder swartes. Voorstanders maak gebruik van die swartes se mislukkings as ‘n regverdiging om ons regstellende-aksiepogings te verhoog. En te dikwels word die sukses van swart Amerikaners nie aan ‘n mens se werksetiek of vernuf toegeskryf nie, maar aan regstellende aksie. Dus word die swart man gekategoriseer as óf ‘n slagoffer van maatskaplike rassisme of ‘n produk van hierdie slagofferskema. Hoe dit ook al sy, dit klassifiseer hom in die eerste plek as lid van ‘n rassegroep en ‘n beleid, en eers daarna, as ‘n lid van die gemeenskap.

Om kleur bokant bevoegdheid te stel, is nadelig, ongeag van die beoogde begunstigdes se ras. Oorweeg die volgende omgekeerde rolle byvoorbeeld: Soortgelyk aan ander sporte, is die National Basketball Association ‘n sportsoort wat vermoë bó kleur verkies. Dit is geen geheim dat die NBA se mees talentvolle spelers oor die algemeen Afro-Amerikaners is nie. Hoekom? Dit is omdat die afrigters kampioenskapkalibe spanne kies, en daarom spelers op grond van niks meer as talent uitsoek nie.

Kom ons stel voor dat David Stern, kommissaris van die NBA, ‘n reël maak wat spanne se spelers vervang met vyf, minder vaardige manne van Kaukasiese afkoms. Die gevolg van so ‘n reël sal die NBA se totale talent verminder, as die bestuur nie langer hul spanne op meriete kies nie. Minder talentvolle spanne is nie in Garner se belang nie, want die kaartjie-inkomste sal ineenstort, asook die bedrywe wat klere en kos verkoop. Ek wil nie die argument voer dat swartes moet vashou aan basketbal en blankes aan die konferensiekamers nie. Ek stel bloot die vraag: Op watter punt word uitnemendheid oorskadu en ondergeskik aan diversiteit gestel?

Nogtans hou Washington vol om regstellende aksie te bevorder. Volgens die Wall Street Journal, bestaan Afro-Amerikaners ​​uit 17 persent van die federale regering se arbeidsmag, terwyl hulle sowat 13 persent van die Amerikaanse bevolking uitmaak. Waarom dan, het Barack Obama ‘n Uitvoerende Bevel 13 583 onderteken, wat “Diversiteit en insluiting in die Federale arbeidsmag bevorder”? Swartes dien in ons howe, waaronder die hoogste hof in ons land. Swartes is ook burgemeesters van groot Amerikaanse stede. Ons Amerikaanse prokureurgeneraal, Eric Holder, is ‘n swart Amerikaner. Ons president is swart. Sy inhuldiging bewys onomwonde dat rassisme nie meer die kwessie is wat dit eens was nie. Marcus Garvey, ‘n toegewyde voorstander van die swartnasionalismebeweging, sal my sentimente deel. En net so Bill Cosby, wat nie rassistiese polisie of regters blameer nie, maar ouerlike verwaarlosing as die primêre oorsaak van die volgehoue ​​armoede en misdaad in die arm swart gemeenskap sien. Selfs Regter Clarence Thomas het tot die gevolgtrekking gekom dat dit skadelik vir die swart gemeenskap is.

Uiteindelik: dit was Milton Freedman wat gesê het, “Vryheid om te kompeteer vir universiteitstoelatings, werk en kontrakte is sentraal tot alles wat Amerika bely om te wees.” Verder het Martin Luther King jnr gedroom dat sy kinders eendag beoordeel sal word “nie op die kleur van hul vel nie, maar deur op inhoud van hul karakter. “Wel, wat is regstellende aksie? Dit is ‘n inisiatief wat mense op grond van die kleur van hulle vel beoordeel, en daardeur ons volk se strewe na ‘n post-rassige Beloofde Land vernietig.

Alex Gushner studeer tans ekonomie aan die Universiteit van Kalifornië

topcargo

Данильченко Юрий Харьков

Pieter, jou “sonder om beledigend te wees” en “met respek gese”, maak nie jou ope brief aan die staatspresident in die By van Beeld op Saterdag 10 Desember respekvol nie.

Geagte president Zuma, Afrikaanses is nie almal so polities-naief soos Pieter nie. Na vyf jaar as Beeld se politieke korrespondent in die parlement, is Pieter van die moerawiese post-apartheid magsvakuum in Suid-Afrika steeds onbewus. Die gevolglike voortdurende presidensiële opvolgstryde tussen oud- en adjunkpresidente, stamme, provinsies en alliansievennote, is dus vir Pieter slegs die President se persoonlike probleempies.

“Zuma-era” ‘n strompeling “van een gemors na die volgende?”

Die staatsmasjinerie “val teen ‘n duiselingwekkende spoed uitmekaar?”

Pieter, jy het het nooit ‘n soortgelyke ope brief aan staatspresident Mbeki geskryf nie. President Zuma het die stukkende masjien by oud-president Mbeki ge-erf, en die gemors waarna jy verwys – het die nie al in meneer Mandela se dae begin nie?

Pieter verwys na u “beeldpoetsers”, president Zuma. Vat dit van wie dit af kom. Hoe lank is Beeld se nuusredaksie, insluitend Pieter, nou al u ope Afrikaanse beeldafbrekers?

“Voeg daarby” u, meneer die staatspresident, se “gebrek wat formele opleiding aanbetref.” Pieter se ope beledigings laat vir my “ongemaklik”!

Pieter, ek vra nou hier namens jou om verskoning, sodat president Zuma nie dink alle Afrikaanses is in jou ongeskikte “ons” nie.

Meneer die Staatspresident, vergewe asseblief vir Pieter as hy aan u skryf: “By u kom dit altyd neer op politieke oorlewing, nie landsbelang nie.” So asof die twee nie saamgaan nie – u politieke lewe en landsbelang.

Meneer die President, verskoon asseblief vir Pieter as hy in ‘n ope brief uitblaker dat “mense” nie “geflous” word deur u aankondiging oor die kommissie van ondersoek na die wapentransaksie, en ook nie die ingryping by drie provinsies nie. Hy maak u presidensiële optredes verdag, sonder om sy ongeskikte stellings te staaf, maar soos u kan sien, Pieter se “mense” is anoniem.

Weereens, vat dit van wie dit af kom: Beeld se nuusredakteur.

лобановский александр

Hoeveel mense is vandag bewus van die feit dat die destydse Ossewa Brandwag agter geslote deure opgerig was deur niemand minder nie as Jan Smuts? En dat die OB se doel nie was om Afrikaners te verenig nie, maar juis om tweedrag te saai? Die OB se onderleider, Hans van Rensburg het blykbaar saam met sy pa Britse uniforms aangetrek en op Vrystaatse Boere geskiet. Sy motor was ook saans laat gesien voor Smuts se huis in Irene. Die motiewe agter Smuts was omdat hy geweet het dat bittermin Afrikaners tevrede sou wees met sy besluit om te bou aan die Pax Brittanica, oftewel wêreldvrede onder die Britse kroon. Vandaar het hy besluit om betyds enige nasionalistiese opwellings vanuit Afrikanergeledere te ontkrag met frontorganisasies soos die OB…en natuurlik om Afrikaners op die koop toe internasionaal te verketter as Nazi’s. Die feit dat daar ongeveer net soveel kommuniste onder Afrikaners was, is iets wat hulle kennelik agterweë gelaat het omdat daar nie genoeg haat en woede teen kommuniste bestaan het nie. Afrikaners was oor die algemeen bereid om enige ideologie aan te hang wat die Britse imperialisme teegestaan het.

Advokaat PJ Pretorius het in sy insiggewende werk Volksverraad hierdie feite bekend gemaak, wat vir die nodige opskudding gesorg het onder inligtingsbeamptes. Sedert die eerste, mislukte moordaanslag op dr. Verwoerd deur David Pratt in 1960, ‘n maand na die Sharpeville insident, het die grootmagte besluit om meer onderduims te werk te gaan om Suid-Afrika onder hul invloedsfeer in te trek. Van binneuit het hulle die Afrikaner Broederbond suksesvol geïnfiltreer en geleidelik oor die volgende dekades afgebreek en na links gestuur. Ons weet almal watter klomp volksvyandige lamsakke die AB deesdae geword het, slegs gedienstig aan die groot meesters in Londen, New York en Basel. As gevolg van hierdie feit is dit vanselfsprekend dat ‘n volk na regs sal neig as hulle weet dat daar aan hul soewereiniteit gepeuter word, en vandaar die noodsaak om in te gryp en hierdie tendense betyds onklaar te maak. Dit verklaar ook waarom, in die laat sewentigerjare, die Herstigte Nasionale Party se populariteit begin groei het. Die kiesers het duidelik die skrif op die muur gelees onder Vorster en Botha se beleidsrigting. Die Konserwatiewe Party was toe opgerig om stemme weg te steel by die HNP en te vervang met retoriek wat minder regs was. Blykbaar het Constand Viljoen se Afrikaner Volksfront dieselfde doel gedien (hy was immers ‘n Mi6 agent), naamlik om regse stemvee na links oor te haal.

Dit is min of meer die penarie waarin behoudende Afrikaners hulself vandag bevind. Baie sit en kopkrap oor hoekom Afrikaners nooit saam kan staan nie, maar die harde werklikheid is dat dit juis agter die skerms so bekokstoof is! Blykbaar het die Afrikaner Weerstandsbeweging op sy beste dae ‘n ledetal van ongeveer 15 000 gehad waarvan die helfte uit polisieinfiltrante bestaan het. Dit laat ‘n mens ook dink aan die aksie van Piet Rudolph afgelope Februarie toe hy die Volksraad Verkiesingskommissie ontwrig het. In plaas dat Rudolph die werklike vyand – die ANC/SAKP – se vergaderings gaan ontstig, doen hy dit onder sy eie mense wat dieselfde doel as hyself nastreef.

Dit bring ons na die tameletjie romdom die Pretoria-PEN. Waarskynlik vrees die Kaapse skrywers die strewe na soewereiniteit wat onder die Transvaalse Afrikaners heers. Die Kapenaars was nog altyd meer pro-Engels en pro-internasionaal as die Transvalers wat die Engelse gesel ken, en met hul kennis en insigte selfbeskikking nastreef. Voeg daarby toe dat Naspers se leserskring begin krimp kan ‘n mens verstaan hoekom hulle nou hierdie poging aanwend om Afrikaanse letterkunde onder hul invloed te bring.

Suid-Afrika is ‘n onsigbare oorlogsgebied. Die slagveld is ideologies. Die nasionaliste en internasionaliste staan lynreg teenoor mekaar in die loopgrawe. Die nasionaliste veg vir politiek en ideale wat hul nageslag veilig sal stel. Die internasionaliste veg om hierdie af te breek om te sorg dat hulle self die groot leiers kan word. Eintlik is die internasionaliste se belang eerder ekonomies as polities. ‘n Nasionalis glo dat geld ondergeskik moet wees aan politieke en kulturele belange en die internasionaliste glo andersom dat geld belangriker is.

Van Oswald Spengler het ons geleer dat ekonomiese belange na die self gerig is en politieke belange na die ander gerig is. In politieke terme sterf mense vir iets en in ekonomiese stelsels sterf mense as gevolg van iets. In politieke terme word die krag om te lewe verhewe deur die dood, en in ekonomiese stelsels kwyn mense bloot weg. Onder ‘n dun lagie politiek is die ANC gedrewe deur puur ekonomiese faktore. Die onuitputlike selfferryking van links, tesame met die ideologiese afbreuk van nasionale belange is hulle besig om ‘n wêreld te skep van ekstreme ongelykheid.

Spengler het ons ook geleer dat uitiendelik ‘n mens weer terug sal keer na die politieke belang. Bloed is uiteindelik belangriker as ekonomiese oorwegings, soos ons ook gesien het toe die Romeinse Ryk begin val het.

Toe Mao tse Toeng gesê het dat alle reaksionêre papiertiere was, had hy tot op ‘n sekere mate gelyk gehad. Daarna is dit eerlik om te sê dat mense weer terug sal keer na die politiek van hul eie groep en die draad weer op te tel van hul kultuur, tradisie, geloof om weg te breek uit hierdie onhoubare situasie.

Voordat dit so ver is, moet ons sorg dat ons skrywers veiliggestel is van die Naspersgroep. Noudat die ANC die perse wil muilkorf, is dit belangrik om nie die knie te buig vir hierdie faktore wat Suid-Afrika wil verander in ‘n rasgebaseerde Sowjet-Afrika nie.

Doe zo voort!

Фільчаков прокурор

Baie mense wat begin twyfel oor die geldigheid van kerklike belydenisse en dogmas en wat selfs ophou om kerkdienste by te woon, bestudeer soms boeke wat handel oor die beweerde fisiese opstanding van Jesus en die nie-letterlike verstaan van die Bybel – boeke wat deur veral “liberale” Christene soos Biskop John Shelby Spong en prof. Sakkie Spangenberg geskryf is.

Die sogenaamde afvalliges beskik dan gewoonlik oor die nodige kennis aangaande die feit dat die Bybel deur mense geskryf is en dat dit nié Goddelik-geïnspireerd is nie. Ongelukkig het die meeste van hulle nié die nodige belangstelling om die verband tussen politieke besluite en godsdienstige idees te ondersoek nie.

Die meeste mense word deur eienaars van die hoofstroommedia geïndoktrineer om sekere politieke standpunte te ondersteun en sekere lewenswaardes te aanvaar, en selfs sogenaamde “liberale” Christene en “vrydenkers” is slagoffers hiervan. Dit veroorsaak dat hulle nie nugter en helder dink om ‘n duideliker perspektief te kry oor maniere waarop godsdienstige idees deur politici misbruik word ten einde sekere doelwitte te bereik nie.

Hulle reageer dus dikwels emosioneel en irrasioneel wanneer méér ingeligte mense poog om politieke realiteite op ‘n objektiewe en nugter wyse aan hulle te verduidelik. Terwyl die Nuwe Hervorming Netwerk (NHN) baie insiggewende feite aan mense beskikbaar stel betreffende teologie, die Bybelwetenskappe, sielkunde en die verband tussen godsdiens en die wetenskap, fokus die NHN ongelukkig nie genoeg op die daarstelling van inligting i.v.m. maniere waarop kerkleiers se besluite oorvleuel met die besluite van politici nie.

Ek het ernstig begin twyfel aan die sinvolheid van verdere debatvoering, veral nadat ek ‘n verslag geskryf het oor die onlangse besluite van die Algemene Sinode van die NG Kerk. Ek het hierdie verslag na die PRAAG-webblad gestuur en egter interessante kommentaar gekry waarmee ek nie noodwendig saamgestem het nie.

Sekere van die besluite van die grootste Afrikaanse kerk se algemene sinode, was goeie voorbeelde van die manier waarop godsdiens en politiek met mekaar oorvleuel; asook van die maniere waarop kerkleiers voorgee dat hulle besluite neem wat op die Bybel gebaseer is, terwyl een of ander politieke agenda eintlik daardeur bevorder word.

Elke groot Suid-Afrikaanse politieke of godsdienstige organisasie het een of ander verspotte standpunt oor rasseverhoudinge – die ANC blameer nog steeds hoofsaaklik apartheid en die blanke middelklas vir alles wat skeefloop, terwyl sommige kerkleiers blykbaar glo dat die verskaffing van voedsel aan onwettige plakkers ‘n wesenlike bydrae kan lewer tot die oplossing van die land se probleme!

In teenstelling met die NHN het hierdie organisasies egter derduisende ondersteuners, juis omdat hulle ten minste ‘n standpunt oor rasseverhoudinge het. Omdat baie NHN-lede en ondersteuners meestal huiwerig is om die verhoudinge tussen die verskillende bevolkingsgroepe deeglik aan te spreek en te ondersoek, is dit te betwyfel of die NHN op die ou end ‘n dinamiese organisasie sal word met derduisende aanhangers.

Ek het die afgelope 3 jaar die hoop gekoester dat die NHN veral die “twyfelende” kerklidmate sou kon inlig oor die verband tussen nie slegs godsdiens en die wetenskap nie, maar ook die verband tussen godsdiens en die politiek.

Ek het derhalwe gehoop dat die NHN ‘n dinamiese beweging sal word wat “afvalliges” voldoende kan inlig oor die verband tussen hul daaglikse bekommernisse en godsdienstige idees, in plaas daarvan om hoofsaaklik te fokus op die “uitgediende” dogmas van die Afrikaanse kerke. Ek het sedertdien besef dat ongelukkig selfs die inligting in die boek wat ek besig is om te skryf en waarin ek hierdie verband meer volledig bespreek, deur min mense waardeer sal word.

Nie alle NHN’ers is huiwerig om hul menings in die openbaar uit te spreek oor maatskaplike aangeleenthede nie. Prof. Sakkie Spangenberg het as deel van sy kommentaar op die NHN-webblad, verwys na prof. Flip Smit se artikel, getiteld “‘n Menslike tsoenami?” in Beeld. Veral insiggewend in daardie artikel is dié stelling van prof. Smit: “Maar dié immigrante [derdewêreldse immigrasie na Europese lande] bedreig die kultuur en identiteit van die inheemse bevolkings en word derhalwe toenemend politieke dinamiet.”

Dr. Abel Pienaar het kort na die verskyning van hierdie artikel, ‘n interessante rubriek geskryf oor die kommerwekkende toename in bevolkingsgetalle regoor die wêreld. Sy artikel sluit op ‘n manier aan by my waarneming oor kerkmense se hulpverlening aan plakkers.

Wat my daarna oortuig het daarvan om nie verder aan debatte deel te neem nie, was die onaangename aanmerkings van veral “vrydenkers” n.a.v. daardie plasing van my. Hul aanmerkings was ‘n duidelike simptoom van die gevolge van jarelange indoktrinasie deur regeringsgesinde media in verband met rasseverhoudinge. Ek het ook na die lees van die aanmerkings besef dat sinvolle gesprekvoering aangaande rasseverhoudinge, tussen baie Suid-Afrikaners bykans onmoontlik is.

Behalwe vir die feit dat rasseverhoudinge die mees ernstige kwessie in Suid-Afrika is, selfs meer ernstig as godsdienstige verskille, is dit vir baie mense ‘n emosionele en sensitiewe saak en weier hulle gevolglik om rustig en rasioneel daaroor te besin.

Ek het toe besef dat veral die meeste Suid-Afrikaners tot so ‘n mate geïndoktrineer is deur die hoofstroommedia, dat dit bykans onmoontlik is om ‘n redelike en objektiewe gesprek met hulle te voer oor rasseverhoudinge. Ek het gevolglik besluit om nie weer aan soortgelyke onsinnige debatte deel te neem nie.

Die verskaffing van voedsel aan (dikwels onwettige) plakkers is ‘n goeie voorbeeld van godsdienstige mense wat skade aanrig aan die samelewing deur hul kortsigtige goeie bedoelings en oënskynlike goeie dade.

Die instroming van plakkers waaronder baie onwettige immigrante is, is ‘n bron van groot kommer vir baie Suid-Afrikaners. Die ANC-regering verwelkom blykbaar hierdie toedrag van sake omdat die verdere toename in swart bevolkingsgetalle gepaardgaan met die verdere marginalisering en ontmagtiging van die blanke bevolking.

Die gepaardgaande toename in misdaad a.g.v. die toename in plakkery en werkloosheid, kan in die toekoms as ‘n rede gebruik word vir die instelling van drakoniese wetgewing en die daarstelling van ‘n moontlike toekomstige eenpartydiktatuur of polisiestaat. Tradisionele kulturele waardes word vervang deur die waardes van immigrante wat ook dikwels ander godsdienstige waardes insluit.

‘n Goeie voorbeeld is die instroming van Moslem-immigrante na veral Wes-Europese lande. Die tradisionele “liberale” westerse waardes word toenemend vervang met die waardes van Islam. Sekere maatskappye verwelkom hierdie tendens, omdat hulle sodoende meer gerieflik kan gebruikmaak van goedkoper derdewêreldse arbeid. Die langtermyn nadelige gevolge sal egter uiteindelik die korttermyn voordele oorweldig.

Ek het die afgelope ongeveer drie jaar deelgeneem aan verskeie debatte met beide Christen-fundamentaliste en ateïste. Ek het soms baie geleer uit hierdie debatte en ek was soms gefrustreerd. Ek het dikwels besef dat mense persoonlike beledigings maak wanneer hulle die argumente begin verloor.

Ek het ook a.g.v. die debatte besef dat daar wél onoorbrugbare verskille is tussen hoofsaaklik drie lewensbeskouinge – godsdienstige fundamentalisme, materialistiese ateïsme en my eie idees oor spiritualiteit. Voorstanders van hierdie onderskeie lewensbeskouinge kan met mekaar gesprek voer tot by ‘n punt waar verdere debattering hoegenaamd geen sin maak nie en waar dit dikwels ontaard in persoonlike beledigings.

Verskille op godsdienstige en politieke terreine kan selfs tot geweld lei, waarvan daar baie voorbeelde is in die geskiedenis. Ek het besluit om voortaan te fokus op verskille tussen die bogenoemde drie lewensbeskouinge en watter oorvleuelings daar tussen godsdiens, spiritualiteit, die politiek en die wetenskap is.

Omdat ek so ‘n wye verskeidenheid van onderwerpe aanraak sal dit meer doeltreffend wees om my idees in boekvorm aan mense oor te dra, in plaas daarvan om deel te neem aan debatte waarin mense om die beurt gedagtes wissel wat gewoonlik nie langer as ‘n paragraaf is nie.

Daar is sonder twyfel ‘n duidelike verband tussen rasseverhoudinge, godsdiens (is apartheid ‘n sonde?), die wetenskap (is daar belangrike oorerflike genetiese verskille tussen mense?), en natuurlik die politiek. ‘n Meer objektiewe bespreking van rasseverhoudinge moet fokus op die Afrikaanse kerke se hantering daarvan oor die afgelope dekades.

Фильчаков прокурор отзывы

Die drol het in die drinkwater geval toe Chris Brink as rektor aangestel is. Hoewel hy van huis uit Afrikaanssprekend is en uit Upington kom, het hy ‘n aantal jare in Australië deurgebring en daar ‘n voorliefde vir Engels ontwikkel. As hy daardie jare in België aan ‘n Vlaamse universiteit deurgebring het, sou hy heel moontlik ‘n ander deuntjie gesing het. In Stellenbosch aangekom, het hy hom eerder as ‘n wêreldburger as ‘n Afrikaner voorgedoen en die US probeer verengels. Hy het sterk teenstand ondervind en is heftig gekritiseer; dermate dat hy na ‘n Britse universiteit verkas het.

Sy opvolger as rektor is die bevrydingsteoloog Russel Botman, wat daarop roem dat hy as UDF/ANC-aktivis dikwels ingeperk is. Met min doseerondervinding het hy gou professor in teologie aan die ANC-vesting, die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK), geword. Kort daarna is hy in dieselfde hoedanigheid na die US. Hy was sterk ten gunste van die transformasie van die UWK van ‘n oorwegend Afrikaanse universiteit na ‘n eentalige Engelse inrigting. In ‘n japtrap was hy vise-rektor aan die US.

Toe Brink voortydig vertrek, het Die Burger ‘n propagandaveldtog gevoer om Botman bo ‘n deurwinterde wit akademikus as rektor aangestel te kry. Die transformasie van die US moet glo op die hoogste vlak sigbaar wees. Die verengelsing van die US het groter momentum gekry, maar politiek-korrek is Botman, anders as Brink, kritiek en verguising gespaar. Toe Henry Jeffreys redakteur van Die Burger was, het hy in sy weeklikse rubriek Botman se afskaling van Afrikaans sonder omhaal van woorde gesteun. Hoewel dit algemeen bekend is dat ontwikkelde bruines hulle graag as Engelssprekend voordoen, is hulle die studente wat Botman by voorkeur met beurse na die US lok; myns insiens om etniese redes, hoewel hy absurd voorgee dat dit gedoen word om Afrikaans te bevorder.

Die mediese fakulteit kan net ‘n beperkte getal studente akkommodeer. Tradisioneel is net studente met ‘n A-simbool in al (of feitlik al) die matriekvakke tot die MB ChB-leergang toegelaat. In die nuwe Suid-Afrika word so ‘n objektiewe, akademies-gefundeerde toetalingsbeleid nie geduld nie. Studente met gemiddeld sê ‘n C-simbool het glo die potensiaal om net so goed in mediese studie te vaar; natuurlik mits hulle nie-wit is. Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat, het dit onomwonde gestel dat hy by toelating tot mediese studie voorkeur aan ‘n swarte met een maktriekonderskeiding bo ‘n witte met sewe gee.

Einde verlede jaar het die wit dekaan van die US se mediese fakulteit na tien jaar uitgetree. Die transformasie (dus verswarting) van die studentekorps is as sy hoofprestasie voorgehou. Voorspelbaar is hy deur die eerste swart (eintlik bruin) dekaan van die mediese fakulteit opgevolg. Die nuwe besem het by die aanvang van sy termyn aangekondig dat dit vir hom om nasiebou gaan. Sy begrip van die pos is dus om ‘n politieke doelwit na te jaag, terwyl hy veronderstel is om akademies georiënteerd te wees deur die akademies beste studente te trek, die beste moontlike mediese onderrig aan te bied en op ‘n nie-rassistiese grondslag hoë akademiese prestasie van al die studente te vereis.

Die aanleiding vir my skrywe is ‘n berig in Die Burger (28 November 2011, p 7). Daarvolgens sal die eerstejaarklas van die US se MB ChB-program in 2012 uit 41% bruin en 30% wit studente bestaan. Dit is bekend dat die US besonder gretig is om studente uit Afrika noord van die Limpopo-rivier toe te laat. Hulle is nie Afrikaans magtig nie en hoef dit nie te word nie, omdat sulke toelatings vir die US politieke sin maak. Die skuld vir watter studente toegelaat en watter geweier is, is aan die keuringsriglyne gegee. Daarin weeg rassistiese oorwegings swaarder as akademiese prestasie. Hierdie riglyne het nie uit die lug geval nie. Hulle is deur mense opgestel, deur mense goedgekeur en word deur mense toegepas; mense wat deur nie-akademiese en spesifiek politieke oorgewings (veral ANC-gedienstigheid) gelei word.

Dieselfde gesindheid blyk uit die US se beleid by die toekenning van woonplek in sy koshuise. Akademiese verdienste is by ‘n klein persentasie van die toegekende plekke van deurslaggewende belang. Voeg hierby dat dit die beleid van die US is om by voorkeur dosente uit die “aangewese groepe” (dus nie-wittes en veral nie wit mans nie) aan te stel en dit behoort duidelik te wees dat akademiese voortreflikheid nie die hoogste prioriteit geniet nie. Op die afgelope Vrouedag het die US teen groot koste ‘n volbladsy-advertensie geplaas om te roem op sy groot getal vrouepersoneel. ‘n Universiteit wat by voorkeur akademies-geöriënteerd was, sou op ‘n nie-rassistiese en nie-seksistiese grondslag eerder op die akademiese gehalte van sy doseer- en navorsingspersoneel geroem het.

Daar kan geen akademiese regverdiging bestaan vir die genoemde 41% bruin en 30% wit mediese studente nie. Dat daar ‘n ernstige skroef los is, blyk uit die onverdunde waarheid wat hier volg. In die jare sewentig was ek ‘n dosent aan die UWK. ‘n Tandheelkundefakulteit het toe daar tot stand gekom. Die regering kon nie bekostig om so ‘n duur fasiliteit aan sowel die Universiteit Durban-Westville (vir Indiërs) as aan die UWK (vir bruines) tot stand te bring nie. Daar is toe ooreengekom dat die fakulteit by die UWK gesetel sou wees, maar dat die beperkte getal plekke om die helfte aan Indiër- en bruinstudente toegeken sou word.

As dit nie vir hierdie bepaling was nie, sou al die tandheelkundestudente suiwer op grond van akademiese verdienste elke jaar of bykans elke jaar Indiërs gewees het. Dit is bekend dat sowel wittes as Indiërs oor die algemeen akademies beter as bruines vaar. Daarom maak die genoemde 41% bruines en 30% wittes akademies nie sin nie. Om die waarheid te sê, dit is gewoon ‘n skande. Maar dit is grondwetlik geoorloof, want daar mag mos maar teen wittes, en net wittes, gediskrimineer word; selfs wanneer die universiteit, insluitende die mediese fakulteit, deur wittes opgebou is. Dit word geregtigheid genoem.

Данильченко Харьков

Wat het julle verwag? Die skrif was aan die muur van meet af aan; het julle nie gesien wat ten noorde van ons gebeur het nie?

Die interessantheid kom daarby in dat van die blinkogeges hierdie muilband vergelyk met die inperking van sekere publikasies deur die vorige regering. Dit is nie so nie – die vorige regering het publikasies verbied omdat hulle leuens die wêreld ingestuur het waar die huidige wet probeer verhoed dat die waarheid die wêreld ingestuur word.

Oukei, hier en daar wou die vorige regering dalk iets verdoesel maar daar is so ’n ding soos ’n skaalverskil. Die korrupsie, misdaad en verval deesdae skrei ten hemele en, by gebrek aan die vermoë om dit te bekamp, word dit maar weggesteek. By van die wat so hoog opgee oor vryheid van spraak slaak heimlik ’n sug van verligting; dit sal hulle die moeite spaar om (gewaande) ou koeie uit die sloot te grawe.

Фильчаков прокурор

Wanneer ‘n mens ingelig is en weet wat werklik gebeur het dan besef ‘n mens as jy die vae beriggie deur Alet Rademeyer in die Beeld lees dat die waarheid gruwelik verdraai word en mense onder ‘n diep valse indruk gebring word deur bloot net sekere feite nie te noem nie.

‘n Mens sal nooit weet dat die ‘n rassistiese aanval was deur ‘n oormag van swart kinders op wit kinders wat ver in die minderheid is in die skool nie. Dat dit nie die eerste rassistiese aanval op wit kinders in die skool is nie. Dat drie wit seuns aangeval is en twee weggekom het terwyl die tingerige Kevin in die slag gebly het. Dat die seun alreeds voorheen so aangeval was by die koshuis dat sy ouers wat ver uit die dorp bly hom uitgehaal het en laat loseer het by mev Anderson wat die snoepie by die skool bestuur.

Dat Noel Mabusa wat die voorbok was in die aanval beskryf word deur iemand as alreeds so groot soos ‘n volwasse man. Dat mnr Aubrey Phala wat die onderwyser in die spesifieke Sentrum is eers beweer het dat hy teenwoordig was in die Sentrum ten tyde van die aanval en nie besef het wat aangaan nie omdat die kinders Kevin se mond toegedruk het.

Dat die eens blanke skool gekaap en oorgeneem is en nou so verval het dat kinders se lewens in gevaar is. Die gevaarlike toestand in die skool en veral die van blanke kinders word verder beklemtoon deur onsimpatieke en roekelose uitlatings soos die volgende van mnr Joshua Dreyer ‘n kleurling onderwyser by die skool; “Hierdie was maar net ‘n speletjie wat ietwat skeef geloop het en dit word nou heeltemal buite verband geruk”.

Die vraag is egter hoe sou die Media en veral iemand soos Alet Rademeyer gereageer het as die situasie omgekeerd was. As dit ‘n groep blanke kinders was wat een van die minderheids groep in die skool, ‘n swart leerling op hierdie wyse aangeval het. As dit blankes was wat ‘n skool wat deur swartes opgebou was, gekaap en oorgeneem het met hulle getalle oorwig en hulle barbaarsheid gesteun deur die Regering met sy wetgewing!

Sou daar nog steeds geswyg gewees het oor die ras van die aanvallers en die van die slagoffer ? Sou die aangeleentheid ook maar net oor die volgende paar weke verdwyn het tussen al die statistiek? Of sou daar ‘n meëdoenlose stryd gewees het om dag na dag weer die publiek te herhinner aan die wrede wit rassiste en hulle onverskoonbare, afskuwelike dade. Sou die skool nog soos normaal oop gewees het en die aanvallers nog die volgende dag by die skool kon wees?

Hierdie diep onstellende voorval van Kevin by Platorand skool op Belfast is egter maar net ‘n klein gedeelte van die tragiese gebeure wat hom oor die afgelope paar jare by die skool afgespeel het. Hierdie was eens op ‘n tyd ‘n blanke skool met goed toegeruste en toegewyde personeel wat deurgans die skool opgebou het.

Dit was ‘n skool waar Afrikanervolksgenote se kinders wat leerprobleme gehad het van oor die hele Oos Transvaal bymekaar gekom het om opgevoed te word om sodoende hulle plek volwaardig in die samelewing te kon volstaan. Ek het persoonlik van die mense ontmoet wat vroër jare daar opgevoed was. Sommige het groot hoogtes bereik op eerbare wyse. Sommige bestuur selfs hulle eie besighede met groot sukses.

Dit was waarlik ‘n spog skool waarop mens trots kon wees. Die vorige hoof mnr Dickey Watts was ‘n bekwame en aangename persoon waarvan ‘n mens met die eerste ontmoeting werklik kan sê; “Ek sou nie omgegee het as hy my hoofonderwyser was nie”.

Mnr Watts is egter valslik aangekla van bedrog toe hy kring televisie in die skool laat installeer het, nadat die skool oopgestel was vir alle rasse en sake in die skool drasties begin verander het. Hy is gou uitgewerk en ene E.V.A Matshika ‘n regte mnr met sy kenmerkende langpuntskoene het oorgeneem. Die skool het gou erg verval en ook in kort tyd bitter min blanke kinders oorgehad.

Die skool het so verval dat die Praktiese Sentrums nie net gevaarlik geword het nie maar nie meer ten volle gebruik word nie. Dat die koshuis in so ‘n swak toestand is dat kinders eintlik nie daar behoort in te woon nie en dat dit slegs met baie groot uitgawes herstel sal kan word.

Met die blou dampe en reuk van dagga wat om elke hoek hang en die hoofseun wat uit sy pos ontslaan is oor “sigaret” verkope by die skool is daar veel twyfel oor standaarde en veiligheid in die skool. Iemand wie se naam nie genoem kan word nie, weens veiligheid, vertel dat mnr Matshika die huis op die skoolgronde waarin hy woon se kamers onderverhuur. Dat mnr Matshika se kind met die skool se kredietkaart rondloop.

Iemand moes op ‘n keer na ‘n kamer in die koshuis gaan en parkeer toe sy motor voor die koshuis terwyl sy kinders in die motor sit en wag. Hy was skaars weg toe ‘n groep swart kinders die voertuig nader. Hulle het onmiddelik begin om onbeskofde en lae voorstelle aan die dogters in die voertuig te maak en hulle daarby te intimideer. Die oomblik toe die dogters die voertuig se ruite toe draai en die deure sluit begin hulle toe om op die voertuig te spring. Die soort van rassisme en barbaarsheid moet iewers tot erge uitbarsting kom.

Mens kry ‘n knop in die keel wanneer ‘n mens hoor wanneer een van die oudonderwysers self vertel hoe dit voorheen was by skool. “Ons was trots op ons skool. My Sentrum waar ek onderwyser was het van die beste masjinerie gehad.

Geen ander skool was so bevoorreg om so ‘n groot en duur model metaal draaibank te kon gehad het nie. Ek het altyd persoonlik toesig daaroor gehou en net die Matrieks daarop laat werk. Na die tyd het hulle dit skoongemaak en bedek met ‘n laken wat ek spesiaal laat maak het.

Een dag na my aftrede besoek ek weer die skool. In die spesifieke Sentrum staan toe ‘n swart meneertjie besig om sonder toesig, ‘n houtstomp te probeer draai in die presisie metaal draaibank. Nou ja wat sal ek sê, hulle het net ingestap en oorgeneem wat hulle nie opgebou het nie.

By die koshuis waar ek jare lank koshuisvader was vertel een van die getroue bediendes my dat daar feitlik nie meer eetgerei is vir die kinders nie, dat matrasse tot by lakens en kombuisgereedskap, ja alles word weggedra! Ons was in ons tyd baie streng en ek het hulle gefoeter as hulle stout was.

Maar ons het dit gedoen met liefde! Een dag staan ‘n groepie seuns voor my deur en ek gaan uit om te hoor wat verkeerd is. Dit was duidelik dat hulle iets wou vra. Die een stamp aan die ander en sê: “toe vra jy”. Net om die selfde in die ribbes te kry en te hoor: “Nee vra jy”. Uiteindelik kry een stotterend die moed nadat ek hulle aangemoedig het. “Mnr uh, kan ons Mnr maar Pa noem?” Nou ja, dit wys jou net watter mate van dissipline, liefde en vertroue daar was.”

Die ergste is egter wanneer ons Sondae kerk toe ry en die kinders by die skoolhekke sien uit borrel op pad na die dorp. Een swart massa met enkel wit gesigte daar tussen in. Wit meisies wat met swart seuns loop, duidelik in ‘n verhouding.

Dan besef ‘n mens dat die gif wat hulle gevoer word veel dodeliker is as die fisiese gevaar. Afrikanerkinders wat skaam gemaak word vir hul herkoms en steselmatig afgebreek word tot niks. Kinders wat hulle geloof verloën en Bybelse waardes oorboord gooi as outyds. Met gevolge wat hulle duur te staan kom.

Kinders wat nie meer vir hul self kan dink nie en nie die gevolge van hulle optredes kan bereken nie. Kinders wie se lewens totaal onherstelbaar verwoes word ter wille van nuwe waardes en sogenaamde vrede wat hulle vervreem van die nugtere waarheid, deur ‘n siek samelewing wat die waarheid verswyg!

Berig in Beeld

Seuns rand 13-jarige erg aan in skool se werkwinkel
By: Alet Rademeyer 2011-11-19 01:19
Die ouers van ‘n 13-jarige seun van die Platorand-skool in Belfast het
‘n klag van verkragting en aanranding met die opset om ernstig te
beseer teen ‘n groep leerlinge van dié spe­siale skool by die polisie
ingedien.

Die tingerige slagoffer is na bewering eergistermiddag deur ‘n groep
van vier of vyf seuns in die werkwinkel van die skool gegryp,
vasgedruk en ernstig beseer toe hulle ‘n kompressorpyp in sy anus
gedruk en die wind vrygestel het.

Die onderwyser was glo nie ten
tyde van die voorval in die werk-winkel om toesig oor die leerlinge te hou nie.

Die seun se ouers het hom na die hospitaal gehaas nadat die vrou by
wie hy in die week loseer hulle oor die voorval ingelig het. Hulle
woon sowat 40 km van Belfast.

Die seun het ‘n noodoperasie in ‘n hospitaal in Middelburg ondergaan
vir die perforasie van sy derm.

Hy was gister steeds in die hoë-sorgeenheid.

‘n Ingeligte in die hospitaal het gesê ‘n geperforeerde derm is
lewensgevaarlik en al is die seun suksesvol geopereer, moet hy
gemonitor word vir komplikasies.

Die slagoffer se pa het gister gesê die gesin is diep geskok en
gestres oor wat gebeur het.

Hulle het gister met die skool en beheerliggaam vergader oor watter
stappe gedoen gaan word. “Die skool is baie ondersteunend en het
aangebied om my seun se mediese koste en ander uitgawes te betaal.”

Die seun se ouma het gesê: “Ek raak siek as ek my oë toemaak en dink
waardeur my kleinseun is.

“Ons is baie bekommerd oor hom en meen hy sal sielkundige hulp vir
emosionele skade moet kry.”

Mnr. Jasper Zwane, onderwyswoordvoerder in Mpumalanga, het gesê die
departement is baie bekommerd oor wat gebeur het.

Mnr. J.J. Mabena, ‘n amptenaar van die Nkangala-onderwysdistrik,
waarin die skool val, is opdrag gegee om die voorval te ondersoek.

“Ons kan dit nie bekostig dat sulke dinge by ons skole gebeur nie,”
het Zwane gesê.

Hy het gesê die leerlinge kan eers ná ‘n volledige ondersoek getug of
geskors word.

Олександр Васильович Фільчаков

“Mulder kap minister oor Walmart- ingryping” is die opskrif van ‘n onlangse berig in Beeld. Dit was nadat ek die minister gekritiseer het oor die onnodige hofsaak teen Walmart. Hoekom doen ek dit as ek bang is vir my pos?

Maar dit is die president wat die uitvoerende gesag saamstel. As Schoeman korrek is, moet ek bang wees om die president te kritiseer. Tydens die verkiesing het ek die president by die Onafhanklike Verkiesingskommissie aangekla oor sy stelling dat die voorvaders sal weet waar jy stem. Net so het ek sy ligsinnige verwysings na ­hemel en hel, sy 21ste buite-egtelike kind in Soweto, asook blou ligte gekritiseer.

Om die minister en president in die media te kritiseer, is maklike politiek. Jy skryf net ‘n mediaverklaring.

Nadat die lesers dit gelees het, voel hulle beter, maar niks het verander nie omdat die ANC die kritiek ignoreer.

Die moeilike politiek is om agter die skerms met gesprekke en oorreding sukses te behaal. As adj.pres. Motlanthe skielik Walmart prys omdat hulle in Suid-Afrika kom belê, het redelikheid gewen. As min. Gugile Nkwinti skielik sê: “Ons kan nie meer grond toeken soos wat ons dit gedoen het nie. Grondhervorming moet nie landbouproduksie ontwrig nie”, vorder ons na meer realistiese regeringsienings. Dit gebeur net ná baie debatte en gesprekke daar waar die besluite geneem word.

Александр Фильчаков Васильевич

Dan was daar diegene wat sy onverskrokkenheid stilletjies bewonder het en heimlik gehoop het dat iemand uit eie geledere sal opstaan en Afrikanerbelange net so vreesloos sal bevorder.

Elkeen van ons met ‘n tikkie rebelsheid het tog ‘n bewondering vir iemand wat nie bang is om gesag uit te daag nie.

Sy uitsprake oor nasionalisering was altyd omstrede. My standpunt was deurgaans dat die nasionalisering van myne my nie gaan beinvloed nie. Ek besit dan nie ‘n myn nie. Dat die grondstowwe aan die mense van die land behoort, stem ek ook mee saam.

Daar is by my egter geen twyfel dat die wyse waarop die myne tans bestuur word, maksimum finansiële voordeel aan die staat en die werkers oordra.

Vergelyk gerus die bonusse wat werkers van privaatmyne kry met met die salarisse (of gebrek daaraan) wat werkers in genasionaliseerde myne kry.

Vergelyk ook die inkomste wat die staat uit belasting kry uit privaatmyne met dit wat uit genasionaliseerde myne verkry word.

So kan ons aangaan. ‘n Druiweboer kry byvoorbeeld net 10% van die inkomste vir sy druiwe meer as wat die staat daaruit verdien deur doeane en aksyns.

Die staat besit dus op ‘n manier alreeds die meeste plase en die myne.

Die “eienaar” bewerk dit net vrywillig en die grootste inkomste gaan na die staat.

Maar dit daar gelaat. Terug by Malema.

Al was baie sy skorsing te wagte sal ons hom mis. Ons aande voor die TV sal nie weer die selfde wees nie. Saai en vervelig sonder om lekker kwaad te raak.

Afriforum sal inderhaas na ‘n nuwe slaansak moet soek. Boere sal ‘n ander vyand moet kry.

En die kanse lyk al hoe beter dat die huidige president vir nog ‘n termyn aan bewind sal wees.

Александр Фильчаков

Ope brief aan die bestuur van SARU en van Supersport

Ek het nooit werklik besef met watter minagting u as die South African Rugby Union en u agterryer Supersport ons Afrikaanssprekendes behandel nie. (Of is SARU die agterryer?) Eers met Donderdagaand se spektakel (en ek bedoel spektakel, nie spectacle nie) het dit behoorlik tot my deurgedring. Dit was met groot belangstelling toe ek die aand voor die TV inskuif om te sien watter rugbyspelers en -spanne en andere loop weg met die toekennings van Beste, Grootste, Mooiste, Gewildste, Jongste, Wat-ook-al-ste. Wat was my verbasing toe die seremoniemeester vir negentig minute lank die verrigtinge NET in Engels hanteer. Eweneens die bekendes en beroemdes wat die name van die wenners kom uitlees het en toe hand op die blaas saam-saam met die wenners vir die kameras reggestaan het.

Ek het nie fout te vind met SARU en Supersport se politiek korrekte benadering om allerhande bokspronge te maak ten einde die realiteit van die Suid-Afrikaanse samelewing te akkommodeer nie. Ook nie met die meriete van die toekennings nie, hier en daar  ʼn verrassing ten spyt. Ek was wel verbaas oor die aard van die konsert wat met ʼn rugby-leefwêreld en tradisie maar weinig gemeen het. Maar ek was hoogs de foeter in oor die opsetlike en minagtende negering van Afrikaans. Ek sou raai dat die oorgrote gros rugbyspelers in Suid-Afrika Afrikaanssprekend is, dat 75% plus op die rugbypawiljoene en voor die TV’s Afrikaanssprekend is, maar dat Supersport en SARU nie eers ʼn poging aanwend om u talrykste klant en ondersteuner in ag te neem nie. Ons vra nie vir 50% Afrikaans tydens hierdie soort seremonies nie, nie eers 33% of selfs 25% nie, want ons verstaan dat ons in die Nuwe SA leef met nuwe vereistes.  MAAR ons dring aan op erkenning, nie minagting nie. Moet tog net nie weer met die verspotte verskoning van elf tale en elf seremoniemeesters en elf konserte en elf ander soorte snert kom nie.  U as SARU en Supersport moet u oë oopmaak en kyk wie speel en wie kyk en wie betaal.

Wat dus nou van die borge? Hulle en hulle miljoene? Weet hulle dat ons Afrikaanssprekendes nie miljoene rande aandra na hulle winkels toe nie, maar wel miljarde. Dis óns miljarde waaruit hulle skep en waarmee Supersport en SARU hierdie Engelse tempel van verering en aanbidding aan die gang hou. Want SARU en Super Sport teer op ons passie vir rugby, op ons passie vir ons spanne, ons Springbokke en ons spelers.

Besef u as SARU en Supersport dat gedurende die hele aand daar niks in Afrikaans oor iemand se lippe geglip het nie, nie ʼn liedjie nie, nie ʼn sinnetjie nie, nie ʼn woord nie. Wat die arme Sarel Pretorius besiel het om sy elektroniese boodskap in Afrikaans na hierdie Engelse sirkus toe te stuur, weet net hy. Onkundige, oningeligte, Afrikaanssprekende Super Rugbyspeler van die jaar, skaam hy hom nie!

Dis al erg genoeg dat ons Saterdag na Saterdag moet aanhoor hoe 100% Afrikaanssprekende skeidsregters en 100% Afrikaanssprekende voorrye mekaar in die rooitaal die stryd aansê in aksente so dik soos ʼn plaasdamwal. Terloops, is dit een of ander reël of regulasie in SARU se wetboeke dat hulle so moet kommunikeer?

Nou waar laat hierdie tirade ons nou? By die punt waar ons vir SARU en vir SUPERSPORT wil sê ons is gatvol  en ons dring aan op ʼn openbare verskoning oor u Afrikaans in die asblik infoeter. En saam daarmee ʼn sinvolle verduideliking van u houding teenoor Afrikaans, beide in die verlede en in die toekoms. Want so kan dit wragtag nie aangaan nie. Is daar iets wat ons nie weet nie? Een of ander finansiële of politieke stuk inligting wat u noop om hierdie onverklaarbare ongeskikte pad te stap? Vertel ons daarvan dat ons ook kan verstaan, want ons wil graag.

лобановский супермаркет класс

Volgens Jan-Jan Joubert het Christo van der Rheede, uitvoerende hoof van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA), ‘n e-pos “aan verskeie rolspelers op die Afrikaanse taalakker” gestuur waarin hy kommer oor die doel van die ABN uitspreek. Volgens Van der Rheede word bruines en swartes dalk nie betrek nie en dus “aan hulle eie lot oorgelaat” (Die Burger, 27.10.2011, p 2). Dit gaan vir Van der Rheede om inklusiwiteit. Maar die SBA is ‘n sprekende voorbeeld van nie-inklusiwiteit deurdat sy werksaamhede op nie-wittes ingestel is. Ook omdat dit Afrikaans vry van regse politiek wil bevorder, soos Tony Links by die stigting van die SBA geëis het. Van der Rheede se bemoeiing is polities gemotiveerd; die woord “bemagtiging” toon die politieke konteks aan.

Wanneer wittes in nie-wittes se sake inmeng, word daar graag met die verwyt van paternalisme gekom. Sodra Afrikaans ter sprake kom, word daar egter verwag dat alle inheemse tale (wat Afrikaans van huis uit grootliks nie is nie) bevorder moet word. Dit is tans Van der Rheede se werk om Afrikaans se bevorder. Verder het die Afrikaanse Handelsinstituut hom pas ewe regstellend as sy volgende uitvoerende hoof aangewys. Maar daar kan gerus kennis geneem word van die feit (soos deur Van der Rheede in Kaap-Rapport erken) dat sy kinders ‘n Engelse skool bywoon. Hy bevorder dus Afrikaans sodat ander mense as sy eie kinders dit kan benut. Dit is ‘n sprekende voorbeeld van fundamentele taaldislojaliteit.

Nadat Jan-Jan Joubert met sy propagandaveldtog in die Nasperskoerante sukses ten bate van Lindiwe Mazibuko as die DA se parlementêre leier behaal het, probeer hy nou om agterdog en verdeeldheid in ABN-geledere te saai. Die volgende persoon wat hy betrek het, is Michael le Cordeur, die ondervoorsitter van die ATR. “Le Cordeur het gister namens die ATR se direksie gesê die ATR is nie deel van die ABN-aksie nie en kan ook nie daarvan deel wees nie.” Volgens Le Cordeur “staan” die ATR “vir ‘n Afrikaanse taal vir alle Afrikaanssprekendes en verwoord dus nie net die sienings van Afrikaners nie. Ons het al dikwels in die verlede die punt gemaak dat vir die ATR Afrikaans nie die ekwivalent van Afrikaner is nie. Ons staan vir die diverse Afrikaanse gemeenskap, dus die kollektiewe waarde van Afrikaans en al sy sprekers … Terwyl ons begrip het vir die Afrikaner-benadering van die ABN, is die ATR ingestel op ‘n breër, inklusiewe en Suid-Afrikaanse visie en praktyk.” Die saak sal glo op 18 deser tydens die ATR se volgende direksievergadering grondig deurgepraat word (Die Burger, 29.10.2011, p 2). Soos Van der Rheede beklemtoon Le Cordeur nie-Afrikaner-belange; dus politieke elemente soos diversiteit, inklusiwiteit en Suid-Afrikaansheid; almal politiek-korrek eie aan die nuwe Suid-Afrika.

Le Cordeur is ‘n opvoedkundige wat ‘n absurde bewondering het vir die leerlinge wat die Bergrivier-skool in Wellington afgebrand het. Van sy insigte is dat die studente wat die kafeteria van die Skiereilandse Technikon (deesdae ‘n universiteit genoem) geplunder het, dit gedoen het omdat hulle honger was. Sy woorde was skaars koud toe plunder nog “honger” studente die kafeteria van die Universiteit van Wes-Kaapland. Le Cordeur is ‘n voorbok by Rachel’s Angels, ‘n beursskema van die Universiteit Stellenbosch waarvan wittes uitgesluit word. Hy het klaarblyklik geen beswaar teen hierdie nie-inklusiwiteit nie. Soos by Van der Rheede weeg politieke oorwegings by Le Cordeur swaarder as lojaliteit teenoor Afrikaans. Sy kinders noem hom “Dad”. In ‘n artikel in Die Burger het hy beweer dat Wellington se klopse voorbeeldig lief vir Afrikaans is, maar al die groepe het Engelse name.

Watter uitkoms kan ‘n mens by die ATR-vergadering op 18 deser verwag? Daar is rede vir pessimisme. By Van der Rheede en Le Cordeur weeg (linkse) politiek (sekerlik anti-Afrikaner-politiek) ongetwyfeld swaarder as die belange van Afrikaans. Hulle probeer om ‘n wig tussen Afrikaans en die Afrikaner in te dryf. Wannie Carstens is die voorsitter van die ATR en is politiek-korrek ‘n groot bewonderaar van Nelson Mandela (Die Burger, By, 6.08.2011, p 4). Hy het ook al die onetiese Martin Luther King jr. goedkeurend aangehaal.

Die sug na diversiteit en inklusiwiteit bring mee dat sulke politiek-korrektes nie net in die ATR dien nie, maar ook in die raad van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument. Hierdie inrigting bied elke jaar ‘n lesing, vernoem na Mathew Phosa, oor Afrikaans aan. Blykbaar word sy besondere verbintenis met Afrikaans vir verering uitgesonder omdat hy “vryheidsvegters” in Afrikaans onderrig het sodat hulle bv doeltreffender handgranate kon gooi en landmyne plant. Voorkeur word aan sprekers gegee wat weens hulle politiek (en nie vanweë hulle vakkennis van Afrikaans nie) bekend is, bv FW de Klerk en twee bevrydingsteoloë, Russel Botman en Nico Koopman. Albei laasgenoemdes het die geleentheid gebruik om ‘n pleidooi vir nie-Standaardafrikaans te lewer. Geen mens het Afrikaans in groter mate of in ‘n korter tyd afgeskaal as Botman aan die Universiteit Stellenbosch nie. As voorsitter van die KKNK het hy jare lank weggekom met pleidooie oor sy politieke voorkeure (uitreiking, inklusiwiteit, transformasie, regstelling) sonder om (sover bekend) ooit iets goed van Afrikaans te sê of sy persoonlike lojaliteit teenoor die taal te betuig. Dat daar nou uiteindelik (volgens die jongste Rapport) sterk beswaar teen die agteruitgang van Afrikaans as onderrigtaal op Stellenbosch is, moet verwelkom word. Hibridiese Afrikaans is die soort Afrikaans wat Koopman as ideaal voorhou. Hy het sy professorale intreerede in Engels gelewer aan ‘n gehoor wat feitlik heeltemal uit Afrikaanssprekendes bestaan het.

Wat die voorafgaande duidelik maak, is dat as politiek voorrang bo bv Afrikaans (of opvoedkunde) kry, sulke dissiplines skade ly. Politieke korrektheid in bv die ATR veroorsaak dat mense wat nie werklik Afrikaans-lojaal is nie as volwaardige besluitnemers toegelaat en aanvaar word. Dan swaai die stert die hond en is Standaardafrikaans die verloorder. Sodra daar ‘n politiek-korrekte inklusiewe benadering is, soos by die ATR, misbruik nie-wittes hulle posisie om (soos in die UDF-era) met dreigemente en boikotte hulle sin te kry. Op hierdie manier word taalaksies impotent gemaak. Dit is waarom die ATR nog nie eens taalbesoedeling of bv Koopman se taalhibriditeit (spesifiek die gebruik van onnodige Engelse woorde in Afrikaans) veroordeel en die waarde van Standaardafrikaans beklemtoon het nie.

In so ‘n politiek-korrekte opset word die rolspelers taallammetjies (met die klem op “lam”). Afrikaans kan blykbaar nie vry van politieke oorwegings bevorder word nie. Daarvoor is Afrikaans en die Afrikaner te ineengestrengel. Die insluiting van politiek in ‘n taalstryd hou noodwendig nadele in. Dit saai bv verdeeldheid. Maar die groot voordeel is dat taallammetjies in ‘n kultureel-gesonde politieke opset, plek vir taalbulle maak. Hulle kan dan daadwerklike resultate behaal. Ek is bv oortuig daarvan dat net ‘n Afrikaner-rektor die taal- en kulturele aanvoeling kan hê om die voortbestaan van ‘n Afrikaanse universiteit te verseker.

Die oorsprong van Afrikaans word deesdae dikwels en politiek-korrek tot die kombuistaal van slawe nagespeur. Die baie groter Europese (dus wit) invloed, naamlik Nederlands, word dan misken. Verder is dit hoofsaaklik wittes (dus Afrikaners), bv die Genootskap van Regte Afrikaners en woordeboekopstellers en skrywers, wat beslag aan Afrikaans, insluitende Standaardafrikaans, gegee het. Dit is danksy wittes dat Suid-Afrika tot die voorste land in Afrika ontwikkel is. Insgelyks bly die heil van Afrikaans aangewese op regte Afrikaners.

Лобановский Харьков

Niemand kan ‘n nuusblad se plig en funksie om in te lig, ontken nie. Die skrywers van rubrieke en artikels kan daarin seer sekerlik ook, naas inligting, hulle eie opinies lug. Die ingeligte leser verstaan dit in daardie lig en sien dit as deel van ‘n gesprek waaroor die laaste woord nie noodwendig gespreek is nie. Sien byvoorbeeld die uiters eensydige en hoogs aanvegbare artikel van emiritus professor Albert Venter in By van Saterdag 28 Oktober 2011, wat noodwendig tot reaksie en verdere gesprek behoort te lei.

Nie so met nuusverslaggewers en nuusberigte nie. Die nuusberig behoort die klinies korrekte oordrag van inligting ten doel te hê. By die onkritiese en oppervlakkige leser is daar ‘n ongelukkige tendens om die geskrewe woord sonder meer as die waarheid te aanvaar. Nuusberigte wat aansluiting vind by my beroeps- en belangstellingsvelde spreek dikwels van onkunde en bevat tegniese onjuisthede en sigbare onwaarhede. Dit word egter met soveel selfvertroue deur ‘n duidelik nat-agter-die-ore verslaggewer aangebied dat ‘n persepsie by ‘n noemenswaardige getal lesers ontstaan dat die inhoud van die berig die waarheid korrek weergee. Dit laat ‘n wrang smaak in die mond van die ondersteuner van persvryheid as die beoefenaars van daardie vryheid so argeloos en slordig daarmee omgaan.

‘n Verdere en ernstiger vorm van misbruik van die magtige platvorm waarop die nuusverslaggewer staan, is berigte wat gekleur word deur die persoonlike vooroordele van die verslaggewer. En ongelukkig is dit nie die groentjies in die bedryf wat hulle hieraan skuldig maak nie. Dit is senior joernaliste en deur net na die onderwerp van die berig en die naam van die joernalis te kyk, is die trant van die “berig” gewoonlik voorspelbaar. Dinge word dan dikwels verder vertroebel deur die misleidende titels en subtitels wat die berig dra.

‘n Onlangse voorbeeld van hierdie bedenklike soort joernalistiek is die berig onder die opskrif ‘Is net wit mense welkom?’ op bladsy 4 van Beeld van Donderdag 27 Oktober 2011. In die inleidende sin word gesê “Die onlangs gestigte Afrikaner Burgerlike Netwerk (ABN) het gister vir omstredenheid gesorg…”. Feitelike fout: Dit is mnr Christo van der Rheede wat vir enige “omstredenheid” waarvan daar sprake mag wees, gesorg het. Dit is mnr. van der Rheede wat die rassekaart speel waar dit nie ter sprake is nie. Dit is mnr. van der Rheede wat (weens rasse-oorwegings) wil hê dat die Afrikaanse Taalraad en die FAK “deelname aan die ABN indringend (moet) heroorweeg”. Sien in hierdie verband ook die SMS van D.Oliphant in Vrydag 28 Oktober 2011 se Beeld: “Christo van der Rheede, kan jy nie maar met die ABN saamwerk sonder om jou eie ego voorop te stel nie ?”

Die berig sê voorts dat 19 organisasies, “van Jong Dames Dinamiek …….tot die Afrikaanse Taalraad, ….” lede van die ABN is. Feitelike fout nommer 2. Sien die ewewigtige reaksie van dr. Michael le Cordeur (ondervoorsitter van die ATR) in die opvolgberig van Jan-Jan Joubert en die brief van Jacques van der Elst (hoof-uitvoerende beampte van die ATR) in Saterdag 29 Oktober 2011 se Beeld. Die opvolgberig bied genoeg stof van sy eie om op te reageer en kommentaar te lewer. Dit sal egter van geen nut wees nie omdat hierdie brief, indien gepubliseer, tien teen een in elk geval al reeds verkort gaan word (hopelik met behoud van die essensie daarvan).

Die inhoud van die oorspronklike berig ondersteun ook nie die subtitels nie. Behalwe dat die berig meld dat mnr. van der Rheede “van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA) ” is, is daar geen aanduiding in die berig dat sy e-pos enigiets meer as sy persoonlike gevoel weergee nie. Watter substansie het die eerste subtitel ” ‘Laertrek-kodetaal’ pla stigting” dan ? Die tweede subtitel by die oorspronklike berig lui: “Twis oor Afrikaner-netwerk”. Na watter “twis” word daar verwys ? Die berig self bevat glad geen verwysing na enigiets wat maar enigsins as sulks beskryf kan word nie.

Die eenvoudige waarheid is dat die skrywer van die berig, Jan-Jan Joubert, obsessief en passievol gekant is teen enigiets wat vir hom klink, lyk of ruik na die bevordering van of verbandhoudend is met die (wit) Afrikaner se belange. Dit is algemene kennis dat hy ‘n “boerebasher” by uitstek is. Dit het tydens sy onderonsie jare gelede met Steve Hofmeyr by die KKNK na die oppervlakte gekom en het nog nooit verander nie. Wat egter vreemd is, is dat Beeld volhou om juis van hom gebruik te maak om meningsartikels vermom as nuusberigte oor hierdie en verwante onderwerpe te skryf. Dit ondermyn Beeld se geloofwaardigheid en maak ‘n bespotting van persvryheid. Die leser is geregtig op ‘n onbevooroordeelde weergawe van nuusgebeure en nie ‘n leuenagtige verdraaing daarvan nie.

‘n Bepaalde nuusberig oor ‘n bepaalde onderwerp en geskryf deur ‘n bepaalde joernalis moes noodwendig ter wille van illustrasie en bewysplase hier ontleed word. Die saak waaroor dit gaan, strek egter veel wyer, raak ‘n verskeidenheid onderwerpe aan en betrek meerdere joernaliste. Talle mense in die samelewing kan getuig van die vernietigende effek wat die pers al op hul eie, familie, vriende en kennisse se lewens of die wel en wee van instansies of organisasies waarby hulle betrokke is, gehad het. Dit as gevolg van onsensitiewe en ongekontroleerde wanvoorstellings of blatante leuens wat deur onervare junior joernaliste (byvoorbeeld hofverslaggewers) die wêreld ingestuur word. Veel erger is egter die berekende skeeftrekking van die waarheid deur sogenaamde senior spesialisjoernaliste soos Jan-Jan Joubert. En moenie glo dat diesulkes enigsins boetvaardig is wanneer dit duidelik word dat die waarheid geweld aangedoen is nie. Dan is dit net nie meer nuuswaardig nie of ‘n nikseggende “regstelling” word, dikwels weke na die tyd en in opdrag van die persombudsman, bykans onsigbaar weggesteek op ‘n obskure plekkie iewers in die koerant , geplaas.

Die eenvoudige keuse waarvoor die pers te staan gekom het is om voort te gaan op die pad van selfvernietiging of te besin en die regte ding reg te doen. Die staatspresident het in die afgelope week openbare ampsdraers die trekpas gegee en kommissies van ondersoek aangestel, nie omdat hy skielik die lig gesien het nie, maar wel omdat hy geen ander keuse gehad het nie. Die huidige ondersoek na en pogings van die pers tot selfregulering spruit eweneens voort uit noodsaak en allermins uit eie oortuiging en ‘n dwingende behoefte om selfondersoek te doen en reg te maak wat verkeerd is. Die vraag is net of die pers nie sy hand reeds te lank en te dikwels oorspeel het om nou nog iets aan die saak te kan doen nie.

Te midde van al die vergrype, korrupsie en onbevoegdheid waaroor daar feitelik korrek verslag gedoen is, was meerdere ANC politici en kaders wat in die openbare sektor ontplooi is, egter ongelukkig ook aan die ontvangkant van bedenklike joernalistiek. Moet dus nie verbaas wees oor die felheid van die aanslag op persvryheid uit daardie oord nie. En moenie vergeet dat diesulkes, anders as die gewone landsburger of burgerlike organisasies wat te na gekom word , oor die politieke mag beskik om die pers, tot nadeel van die breë gemeenskap en die demokrasie in Suid-Afrika, te muilband nie. Dan moet die gewone landsburger, burgerlike drukgroepe en organisasies wat dikwels verguis word deur Jan-Jan Joubert, Adriaan Basson en ‘n lang lys geesgenote, weer die kastaiings uit die vuur probeer krap.

Willem van Rensburg se uitstekende brief is aan Beeld voorgelê, maar is nie gepubliseer nie.

лобановский александр игоревич

In die 1940’s is hierdie tendens al waargeneem, en is ‘n boekie geskryf met die titel “Selfmoord van ‘n Nasie”.

Die hoeveelheid Afrikaners wat nooit gebore is as gevolg van hierdie volks-selfmoord is ordes meer as die blankes wat sedert 1994 vermoor is. Dit loop in die miljoene, en nie die tienduisende nie.

Ek meens dat die oormatige klem op hierdie soort moorde die aandag wegneem van die groter probleem, naamlik die selfmoord van die Afrikaner. Relevante gesprek behoort te fokus op die groot probleme.

Фильчаков Харьков