Category: Christo Landman

Henry Jeffreys van Beeld op 2 Junie skryf dat 31 Mei ‘n herdenking maar nie ‘n “viering” is nie. Hy kerm en kreun dat sy ouers en hy natuurlik nie in 1910 stemgeregtig was nie en dat, te dien gevolge sy soort polities ontmagtig was. Om nie te kan stem nie is om as tweedeklasburger te leef. Nouja, toenou! Jeffreys het nou stemreg en ten spyte daarvan gaan die land teen “rasse” skrede tot niet.

Jeffreys moet leer dat die reg om te stem nie sukses vir ‘n land waarborg nie en dat, binne die Afrikakonteks, demokratiese vryheid van keuse dikwels die einde van die liberale demokrasie beteken het. Hier is dit nie anders nie, want ons sit nou met die diktatuur van die ANC.

Dit is hoe ‘n land bestuur word, wat die waarborg vir sukses is. Die vraag word al meer en meer gevra of die liberale demokrasie as sulks binne ontwikkelende gemeenskappe werk. Die politieke keuses wat in ‘n hoogs geïndustrialiseerde en tegnologies gevorderde staat gemaak moet word, is so kompleks dat dit die beste vaardighede van die leierskorps vra. President Zuma sit in die onbenydenswaardige posisie dat hy politieke keuses moet maak, sonder dat hy ‘n lang akademiese en/of beroepsverlede gehad het, wat daardie keuses tussen verskillende opsies en alternatiewe vergemaklik.

Die tragiek van SA is dat daardie bevolkingsdeel wat altyd op die minderwaardige Bantoe-onderwysverlede wys, hulleself nou so knap ag dat hulle, ten spyte daarvan beter weet, alles beter kan doen en die wiel heruitvind, terwyl die wiel in Afrika nooit in Afrika, voor die koms van die Hollanders en Engelse, gefigureer het nie.

Jeffreys spring ook sommer vanaf Uniewording na Republiekwording. Daar is dramatiese verskille tussen hierdie twee gebeurtenisse.

Uniewording volg op ‘n knaende en bloedige oorlog tussen die Boere-republieke en die Britse Imperium; ‘n imperium wat helaas nou so getaan het, dat daardie eiland met die geringste tsunami onder die golwe kan verdwyn. Die Vrede van Vereeniging het daartoe gelei dat ‘n aantal onafhanklike Republieke en swart gebiede in een staatkundige bedeling ingebed is. Daardeur is die eerste tree gegee om die roereier-SA van vandag te skep. Insgelyks is die Union Jack as deel van die SA vlag ingeverf. SA was toe deel van die Britse Gemenebes en gemeen was hulle inderdaad. Die staatshoof was ‘n Goewerneur-generaal wat die verteenwoordiger van haar Majesteit was. Dit was niks anders nie as ‘n brutale oorwinning van die Britse koningshuis oor Republikeinse Boere-generaals.

Eers was daar opeenvolgende SAP-regerings, wat SA in die eerste en tweede wêreldoorloë betrek het. Die eerste Eerste Minister Generaal Louis Botha het glo weens depressie op tragiese wyse aan sy einde gekom. Hy is opgevolg deur generaal Jan Smuts, wat deur die Britte tot Veldmaarskalk bevorder is. Dit is dieselfde Smuts wat ‘n boek geskrywe het “Een Eeu van Onreg” en wat toe na Uniewording hand-op-die-blaas met die Engelse was.

Hoe dit ookal sy. Die stryd van die destydse Nasionale Party – dit is nou voor die uitverkoopbeleid van De Klerk en Kie – was om die Engelse roereier uitmekaar te haal en om die Engelse sweep te ontstrengel. In hierdie sin was Republiekwording in 1961 ‘n groot sukses; ‘n hoogtepunt, totdat die afdraande stelselmatig gekom het.

Miskien moet veral ons jongmense leer dat Uniewording ‘n vernedering vir die Boere-republieke was en dat Republiekwording ons eer effens herstel het. Wat nou moet gebeur is eenvoudig: raak ontslae van die roereier waarin ons opgelos is en strewe na selfbeskikking.

расширительный бакдепутат лобановский

Drome is soos ons menslike skaduwee. ‘n Skaduwee van ‘n mens kan net soms gesien word. Dit is as die son skyn. Maar, jou skaduwee is altyd by jou. Dit is soos ‘n plantaat in jou mond. Dit is ‘n vreemde voorwerp en tog deel van my. So is dit met drome. Slimjan vertel elke mens droom elke nag, dikwels meer as een keer. Dit is soms die vreemdste drome, van ‘n werklikheid bo en buite my. Die meeste drome word gou vergeet, behalwe as jy wakker word en dit dadelik in die droomboek aanteken. Maar, dan is daar daardie spesiale droom wat nie vergeet word nie. Dit is asof die droom in die menslike brein ingegraveer, ja ingeprent word!

Die jaar is 1992. Die politiek in SA is swanger aan allerlei bose geeste, onderhandelinge, toegewings en ook kapitulasie. Ek is in Berlyn, daardie hoofstad van trane, wat vir jare deur ‘n muur in twee werklikhede geskei is. Die florerende Weste. Dan natuurlik die treurende Ooste, waar die geboue bleek, gekraak en soos die wolke grys is.

Dit is nag en ek droom. Ek loop agter ‘n trop skape. Dit is skape met lang wit wol. Die bruin stofpad is gelyk. En dan, skielik, is daar ‘n opdraande. Eensklaps is daar ‘n wal water wat vanaf die middel van die pad na regs ‘n dam maak. Ek besef dat die skape dom is en nie links om die water sal stap nie. ‘n Voorste skaap kies die diepwater. Die ander volg. Ek is beangs. As lang wolle aan skape nat word dan sink so ‘n skaap. Dit is die beste manier om ‘n trop skape vrek te maak. ‘n Skaap is een van daardie diere wat watersku is en boonop nie kan swem nie. Ek storm na voor en gryp een skaap na die ander aan hulle wolle om hulle op droë grond te kry. Dan gryp ek nog ‘n skaap en lig hom hoog bokant my kop op. In hierdie posisie, draai die skaap sy gesig na my toe en wat sien ek: ek kyk in die vol gesig van ‘n bok met sy grys gesplete oë.

Ek word wakker. Ek is natgesweet en die toneel van die bokkop wat my vol in die gesig kyk, spook by my die hele nag. Op kantoor teken ek dit aan. Ek lees in een van my vele boeke dat die bok die simboliese dier van duistere magte is. Vir die Christendom is dit die duif. Vir die magte van die nag is dit die bok.

‘n Paar dae daarna lees ek ‘n berig van ‘n swart leier-onderhandelaar wat verhoudinge met twee wit ministers in die reine wil bring. Hierdie swarte vlieg die ministers uit na ‘n “isangoma”, iewers in die berge van KwaZoeloe. Daar aangekom word die afgevaardigdes seremonieel deur die “toordokter” ontvang. ‘n Bok word daar en dan in hulle teenwoordigheid nek deurgesny. Die bloed word opgevang en in die beeskraal gegooi. Dit is in die beeskraal waar offers aan die voorvadergeeste opgedra word. Die pens word oopgesny en die gal netjies in ‘n houer gegooi. Die wit menere word sitgemaak en die vel van die pasgeslagte bok beurtelings om hulle skouers gedrapeer. Die gal word op en om hulle gesprinkel. Die horings van die bok word weer beurtelings op die ministers se hoofde geplaas. ‘n Beesstert word seremonieel geswaai. Passies word uitgevoer en brulgeluide verlaat die keel van die isangoma en siedaar: verhoudinge is genormaliseer en nou kan die groot fees begin …

Die droom van die bok bokant my kop en die storie van die ministers bly my pla. Ek is terug in SA. Ons is aan tafel. Ons praat hieroor en daaroor. Een van die gaste is ‘n direkteur van ‘n bekende abattoir. Ek vertel die storie van die droom en die bok. Daar is ‘n stilte en ‘n ongemaklikheid. Dan vertel die direkteur: by meeste slagpale is daar ‘n goedopgeleide bok, wat die skape ter slagting lei. Net voor die skape die slagsaal van die dood bereik, swenk die bok na links en word van die skape slaghuisvleis gemaak. Ja, vertel die direkteur. Hierdie is ‘n Judasbok. Toe is alles vir my glashelder duidelik!

играшкиФильчаков прокурор

Dit woel in kerklike kringe. Rapport (23 Mei 2010) lewer verslag dat “Amerikaanse teoloë ‘kom kerk in SA help red’ met debatte”, oor ondermeer die opstanding.  Op die Pretoriabyeenkoms argumenteer die Amerikaners dat “Bybelskrywers se verslae oor die opstanding aan die vereistes van betroubare geskiedskrywings voldoen”.

Oor die vermeende wetenskaplike benadering van die Amerikaanse fundamentaliste reageer Wolmarans dat hulle insette nie in die kraam van “akademiese debatte” val nie. Hy sê die Amerikaners skep die skyn dat hulle na tradisionele godsdienstige waardes wil terugkeer, maar hulle aggressiewe vorm van Christendom kom neer op retoriese geweld.

Spangenberg, die Outestamentikus, beskuldig die Amerikaners dat hulle met ‘n fundamentalisties Skrifbeskouing werk. Hulle interpreteer die Bybel letterlik.  Daar is geen teenstrydighede daarin nie.  Sien Eindnota  1.  Met hierdie vertrekpunt kom hulle tot die gevolgtrekking dat Jesus letterlik, histories en liggaamlik uit die dood opgestaan het.

In sy “A New History of Early Christianity” skryf  Charles Freeman (p. xiv) dat alhoewel die geskiedkundige en teoloog oor die lewe, dood en opstanding van Jesus soek na die waarheid, beide egter met gebrekkige bewyse sit.  Hy skryf: “most historical solutions exist as hypothesis, vulnerable to the discovery of new evidence or to be left for ever unproved.”

‘n Ernstige probleem in sake die wetenskaplikheid van die evangelies oor die opstanding is dat, volgens Freeman, die meeste van Jesus se dissipels analfabete was.  Daar is nie ‘n dokument bekend wat deur ‘n ooggetuie geskryf is nie.  Die vier kanonieke evangelies wat in die jare 70 tot 100 na Jesus geskryf is – Mattheus, Markus, Lukas en Johannes – is deur Grieke geskryf; Grieke wat Jesus nooit geken het nie en bloot op mondelinge oorlewering staatmaak.  Hoe betroubaar is ‘n notule van gebeure wat dertig en langer jare na die gebeure geskryf is, vra Freeman.

Dan is daar kerklike weerhouding van dokumente wat strydig met die aanvaarde dogma is. Die Evangelie volgens Petrus wat in Egipte gevind is, is deur biskop Serapion van Antiochië vernietig, omdat die verhaal van die kruisdood en opstanding nie daarin vervat is nie.  Die aanname kan gemaak word dat as bewys kan word dat Jesus inderdaad nie liggaamlik opgestaan het nie, die teologiese bodem uit die Roomse Kerk teologie uitval.

Een feit staan in die Bybelse antropologie egter vas en dit is dat die mens per definisie onsterflik is en dat op grond van hierdie stelling algemeen aanvaar kan en moet word dat Jesus opgestaan het.  Hoe die opstanding plaasgevind het, weet niemand verseker nie en hang dus van verskillende skole van denke af.  Die debat oor die opstanding herinner dus sterk aan twispunte soos onderdompeling of besprinkeling en ander kwessies in die teologie.

Vir die Amerikaanse kerklikes  van die Southern Evangelical Seminary in Noord-Carolina  het Jesus letterlik uit die dood opgestaan.  Hierdie stellingname is volgens andere strydig met God se wetsorde en strydig met die Bybelse standpunt dat by dood ‘n vleeslike liggaam ontbind en dat ‘n geestelike liggaam opgewek word.  As Jesus die Messias is, soos die Profete verwag het sal gebeur, dan moes Jesus na sy opstanding ‘n segetog na Jerusalem onderneem het om die troon van David te vestig. Dit het nie gebeur nie.  Daarna is verwag dat die wederkoms vinnig sal plaasvind.  Ook dit het nie gebeur nie!

Uitgaande van die veronderstelling dat Jesus gekruisig en begrawe is, redeneer Freeman dat dit in die belang van hoëpriester Kajafas en die Romeinse Owerheid was dat die liggaam van Jesus nie in die hande van die apostels en Essenaars val nie.  Derhalwe is dit net goed moontlik dat die liggaam van Jesus deur Kajafas uit die tydelike graf verwyder en iewers in die woestyn begrawe is.

Peter Lemesurier  in sy boek “Messiaanse Profetieen – Grote zieners en de Dode-Zeerollen” (1984) verbind Jesus direk aan die Esseense godsdiensbeweging .  Sien Eindnota 2.  Die Messias moes verwek word . Maar, om dit te kon doen moes die juiste voorwaardes geskep word. Die Messias moes ‘n afstammeling van koning Dawid wees. Die vader van Jesus word getipeer as ‘n lid van die Nazareense of Nazoreense subgroepe van die Essenaars.

Die interpretasie van Lemesurier en andere is dat die Esseners die liggaam van Jesus verwyder en begrawe het en dat die wederkoms van Jesus op die korttermyn verwag is.

Intussen het die navolgers van Paulus die teologie van die Messiaanse Beweging gepaar met die Hellenistiese lewenswyse en filosofie. Op basis van die onbetroubare Griekse Septuagint is “jongvrou” met maagd vervang.  Die godmens Jesus kon nie ‘n aardse vader gehad het nie. Derhalwe is Josef nie die vader van Jesus nie. Dit ten spyte van twee geslagsregisters (in Matt. 1:1-7 en Lukas 3:23-28) wat die bloedband tussen Jesus en Josef onderstreep. Die geboorteverhaal is met mites verfraai. Die idee van die herders is van die Mithrasgodsdiens oorgeneem.  Die ster wat ook by die geboorte van Nero ‘n rol gespeel het is verchristelik.

Soos dus gesien kan word, is daar nie net een skool van denke rondom Jesus, sy kruisdood en opstanding nie.  Wat van teoloë-in-debat verwag kan word is dat die verskillende skole van denke objektief aan die orde gestel sal word, sodat elkeen maar sy eie kuise maak.

Afgesien van verskillende Skrifbeskouings wat die twee groepe gehuldig het, het hulle ook verskillende wêreldbeelde gedeel. Die wyse waarop William Craig die liggaamlike hemelvaart van Jesus probeer verduidelik, is hiervan ’n sprekende voorbeeld. Om te sê dat Jesus se liggaam êrens in ’n ander dimensie as die wat ons ken, verkeer, is volgens Spangenberg ‘n onwetenskaplike stelling. ’n Mens aanvaar die moderne wêreldbeeld of jy verwerp dit.

Nota 1:

Deist toon in sy Historiese Heuristiek, Teologiese Hermeneutiek en Skrifgesag (1979):

Daar is twee skeppingsverhale wat glad nie met mekaar te rym is nie (Genesis1:1–2:4a en Genesis 2:4b–3:24).

Van alle lewende wesens moes daar twee-twee na die ark gebring word (Gen 6:19–22; 7:15–16). Van alle onrein diere kom daar twee-twee na die ark, maarvan alle rein diere kom daar telkens sewe pare aangestap (Gen 7:2–3).

Die tempelreiniging van Jesus. Volgens die Johannesevangelie vind dit aan die begin van Jesus se optrede plaas (Joh 2:13–25), terwyl die sinoptiese evangelies dit aan die einde van Jesus se optrede plaas (Mark 11:15–18; Matt 21:12–17; Luk 19:45–48).

Navorsers het ook ontdek dat daar materiaal in die Bybel voorkom wat aan ander kulture ontleen is. Hiervan is die vloedverhaal of dan die verhaal oor Noag en die ark (Gen 6–9) en die spreuke in Spreuke 22:17–24:22 van die bekendste voorbeelde. Die vloedverhaal kom ooreen met die Mesopotamiese vloedverhaal bekend as die Gligamesj-eposverhaal. Die gedeelte in Spreuke is ontleen aan ’n Egiptiese wysheidsgeskrif bekend as die Wysheid van Amenemope.

Eindnota 2:

Die Esseense godsdiensbeweging is in die jaar 150 vC gestig.  Die stigter is by name onbekend, maar was waarskynlik ‘n Priester uit die nageslag van Zadok (die hoëpriester). Die stigting het dan ook saamgeval met die aanvang van die astrologiese tydperk van die Vis.  Hulle staan dan ook bekend as “vissers van mense, wat nogal sterk herinner aan die beeldspraak van Jesus self.

Die daarstelling van Qumran in die woestyn, hou dalk verband met Jesaja 40:3: “Berei in die woestyn die weg van die HERE; maak gelyk in die wildernis ‘n grootpad vir onse God.” Hierdie pioniersgroep van manlikes (ben) moes deur hulle vrywillige lyding en selfverloëning ‘n versoenende funksie vervul vir die sonde van Israël. Die Qumran-woestyngemeenskap moes die weg berei vir die aanbreek van die Messiaanse Eeu.

In die tydvak van die Joodse historikus, Josephus (37-100 nC), was daar bykans in elke stad van Israel en selfs in afgeleë gebiede Esseense gemeenskappe.  Net ‘n hervormingsbeweging van buitengewone krag en strengheid wat deur ‘n afgesonderde en toegewyde elite onderneem is, sou die nodige religieus-politieke hervorminge laat slaag. Hulle het ‘n lewe van asketisme gevoer. Hulle het soos die Nasareners geleef:  nooit hulle hare geknip nie, nie hulle liggame – soos die Grieke – geolie nie, en ook nie alkohol gebruik nie.

Soos Jesus was hulle eerder moraliste as wettisiste, eerder manne wat God lief gehad het as godsdiensfanate, en eerder die wese van die wet as die letter van die wet gevolg het. Die Boek van Meditasie is in feite hulle Bybel.

Die hipotese, gebaseer op skriftelike en argeologiese gegewens , is dat die Essenaars twee oorhoofse doelwitte nagestrewe het. Dit is die herinstelling van die:

  ·    Levietiese Priesterskap en

·        Dawidiese koningskap.

Die politiek van die Essenaars was om die profete tot vervulling te bring.  Sodoende het hulle ‘n stewige greep probeer uitoefen op die politiek van hulle dag.

Die Essenaars het redeneer dat as die Messias moet verskyn hy dan aan die hand van die profesieë van die Eerste Testament voortgebring moet word . In die waarmaking van die profesieë het hulle die voorwaardes geskep vir die aanvaarding van Jesus as die Messias . Die voortbrenging van die messias het afgehang van die “regte” ouers . Die moeder van die messias moes kom uit die geledere van die Esseense tempelmaagde wat op die berg Karmel diens gedoen het .

Die Messiasverhaal in die Joodse godsdiens het dan ook sy hoogtepunt, tot en met die kruisiging, bereik. Die kruisiging word direk verbind aan die feit dat Jesus homself aangebied het en deur die Esseense beweging bemark is, as die regmatige koninklike troonopvolger, ingevolge die goddelike belofte van God aan Dawid.

Die uitwissing van lede van die messiaanse dinastie het nie  met Jesus geëindig nie.  Tydens die regering van Trajanus word bv. die honderdjarige Simon ben Kleopas vermoor, omdat hy ‘n lid van die messiaanse dinastie was .

Uit die Damaskunsgeskrif van die Qumrangemeenskapsdokumente (wat in 1947 gevind is),  is elke gemeenskap deur ‘n mebaqqer  of Priester-Leviet en opsiener gelei.  Hy is ondersteun deur  ‘n Meester (maskil) of uitlegger van die wet . Die driemanskap was ook ondersteun deur ‘n Raad van twaalf leiers. Totale gehoorsaamheid is vereis vir die seshonderd en dertien bepalinge van die Wet van Moses. Nalewing van die sonkalender, wat in die Boek van die Jubileum vervat is, is gevolg. Die Paasfees en Loofhuttefees het altyd op ‘n Woensdag geval, die Groot Versoensdag op ‘n Vrydag en die Fees van die Weke altyd op die eerste dag van die week, die Sondag.

Die Esseners het volgens die dokument die Reëls van die Gemeenskap hulle eie interne geheime jargon ontwikkel en hulleself as die “manne van volmaakte heiligheid” genoem . Jonathan Makkabeüs is as die slegte priester aangedui. Die Sadduseërs was Manasse genoem.  Die Grieke en Romeinse was die Kittim. Na hulle stigter is verwys as die Leraar van Geregtigheid.

Aanbidding is deur rituele reiniging en onderdompeling in water vooraf gegaan. Ook persoonlike eiendom is gemeenskaplik besit, soos tewens die navolgers van Jesus na die kruisiging gedoen het.

In die antropologie van die Essenaars is die mens ‘n mengeling van twee geeste: die gees van die waarheid/lig en die gees van die leuen/duisternis .

Na die ballingskap vestig die Esseense “hoofkwartier” van 250 persone hom by Qumran en tel die totale Esseense beweging ongeveer vierduisend persone .

Subgroepe van die Esseners het bestaan uit die Nazireërs, die Nostrum of Nazoreërs (“bewaarders”), die Nazareërs (“hoeders”), die dopende Mandaeërs en selfs Samaritane (Sjamerim).

free bet onlineпрокурор Фильчаков

Vanuit ‘n Afrikanerperspektief het die politieke “gemors”  in Suider-Afrika in die jare sestienhonderd momentum begin gee aan die subkontinent, soos ons hom vandag ken.

Swart volkere en gemeenskappe het vanaf die grootmeregebiede van Afrika in verskillende rigtings suid getrek en hulle gaan vestig in die beste reënvalgebiede – want Swartes was rondtrekkers wat van roofbou geleef het. Die ontdekkingsreisiger Mungo Park skryf uitgebreid oor hierdie plundery wat hy Kili en Tegria-oorloë op die kontinent noem.

Die beperkte genepoel van die Nederlanders is spoedig aangevul deur die koms van die Franse Hugenote en ander mense wat die tirannie van Rooms-Katolieke oorheersing onvlug het.  In die tydgleuf voor 1910 was die geskiedenis van die swartes gekenmerk deur inter-etniese oorloë.  Hulle gemeenskapslewe was een van stamregering. Die militante Engelse imperialiste, wat die Kaap oorgeneem het en ‘n angliseringsbeleid onverbiddelik toegepas het, was die direkte oorsaak van die volksverskuiwing van die Afrikaners-in-wording na die binneland en waar die Boererepublieke tot stand gebring is.  Weer hoofsaaklik op niemandsland in die Vrystaat en anderkant die Vaal.  Die Afrikaners-in-wording het hulle permanent gevestig.

In die tydgleuf 1910 tot 1948 het die volksvernietigende gevolge van die Anglo-Boereoorlog en die groot depressie van die dertigerjare die Afrikaners van hulle plase beroof en het die verstedeliking (emigrasie) van die Afrikaner na die diamantvelde en myne en groeiende stede plaasgevind.

Baie swartes wat die tirannie van stamhoofde ontvlug het, het hulle toevlug begin neem na wit boere op plase.

Let dus op die verskil:  rondtrekkende swart gemeenskappe en arbeiders teenoor vaste verblyfsoekende wit boere! Hierdie fase was een van immigrasie na SA en emigrasie vanaf die plase na die stede.

Na 1948 het die sug na Afrikanerselfbeskikking en Afrikanernasionalisme, wat in die eerste plek teen Engelse oorheersing opgewel het, geboorte gegee aan afsonderlike en parallelle selfbeskikking.  Afsonderlik van die swartes en parallel aan die Engelse. Insgelyks het die Noord-Suid-probleem onder Afrikaners ‘n aanvang geneem.  Die Noordelinge was die konserwatiewe vryheidsoekendes en die Suiderlinge die liberale Afrikaners. Die Swartes was die derde stand wat die negatiewe gevolge van klein-apartheid in wit gebiede moes trotseer, of anders emigreer na hulle gebiede (Zoeloeland, Transkei, ens.) van oorsprong. Opeenvolgende Afrikanerregerings het tevergeefs probeer om die roereier te skei en die deurmekaarblyery te ontstrengel.

Toe breek die brose sestigerjare aan.  Saam met die internasionale politieke toneel van die opkomende kommuniste het die ontstamde swart leiers, wat die produk van uitlandse sendingskole was, hulle beheersingsdrang van Suid-Afrika geïnternasionaliseer.  Verhoudinge tussen wit en swart is geradikaliseer.  Disinformasie en liegstrategieë het die Afrikaners die onderdrukkers gemaak.  Dit ten spyt het opeenvolgende Boere-regerings Suid-Afrika polities en ekonomies van die Engelse beheersingsdrang ontdaan.  Suid-Afrika is toe ontwikkel as ‘n witbeheerde modelstaat met ‘n infrastruktuur wat geskrik het vir niks.  Sy geldeenheid was internasionaal gereken.  ‘n Spoorwegnetwerk is opgebou wat enig in soort in Afrika was. Die Suid-Afrika van Hendrik Verwoerd sal ongeëwenaar in die geskiedenis van SA bly.

In  die jaar tweeduisend en tien was die ontnugtering nie net beperk tot die wittes nie, maar ‘n klassestryd het in swart geledere ontplof: ‘n klein materialistiese minderheid swartes het hulleself oormatig verryk en die massas swartes is verder verarm en in ‘n moeras gegooi waaruit hulle nie kan ontsnap nie. Een van die eienskappe van ‘n falende staat is dat hy nie meer beheer het oor sy landsgrense nie en ook nie die veiligheid van die eiendom en lewens van sy burgers kan verseker nie. Die gevolg hiervan is die onbeheerde immigrasie van swartes uit die res van Afrika.  Dit weer het die vlaag van xenofobie aangeblaas en die armoede van die hiergebore swartes dermate verhoog dat die uitsigloosheid erger is as wat gedink kon word.

 Die vraag is, waarheen nou?

дубовые лестницы на заказФильчаков Александр Васильевич

Insgelyks was ek leier van die Raad van Afrikaner Studente (RAS), ‘n geheime organisasie, wat as teenvoeter vir ‘n ander geheime organisasie moes optree. Ons was regs en die ander organisasie ‘n stutorganisasie van die Nasionale Party.  Ons was Calvinisties, onder die leiding van prof. Piet Kock en van Herman Strauss.  Ons het geglo dat die beleid van afsonderlike ontwikkelling net kan werk as die eenheidstaat kan opsplits in ‘n verskeidenheid etniese state en dat die kultuurstate in ‘n konfederale verband ‘n Suider-Afrikaanse regstaat vorm.

In die Transvaal het leiers soos Albert Hertzog, Jaap Marais, en Willie Marais, Louis Stofberg, ontevrede geluide oor die rigtinglose leierskap van John Vorster gemaak.  By RAS het ons besluit om dr. Albert uit te nooi om ons te kom inlig.  Die gasheer sou die Kultuur Filosofiese Studiekring wees.  Ons “geestelike” leier, dr. Piet Kock, het my gewaarsku dat dr. Albert nie veel van die Calvinisme af weet nie.  Maar, die uitnodiging was reeds gerig en deur dr. Hertzog aanvaar.  Om my verleentheid te spaar het ek Pretoria toe gery om dr. Hertzog in persoon te vra om sy aanbieding oor die Calvinistiese boeg te gooi.

In Pretoria het ek dr. Hertzog en sy Engelse vrou in Waterkloof besoek.  Ons het uitgerekte gesprekke gehad.  Dr. Hertzog het my toe genooi om die toespraak vir Bloemfontein te skryf en aan hom voor te lê, wat ek gedoen het.

Notas nou nog in my besit het die volgende bevat:

·    Dat die Calvinistiese samelewingsleer die beginsel van soewereiniteit-in-eie-kring ontwikkel het.  Hiervolgens het God nie net eiesoortige plante, diere en mense geskep nie, maar ook eiesoortige instellinge van die samelewing (kerk, staat, en ander organisasies). Hierdie instellinge besit interne selfbeskikking.

·    Dat die Westminster-sisteem van denke individuele menseregte oorbeklemtoon, ten koste van kultuurinstellinge.

·    Dat ‘n volk in kultuurgevulde instellinge (huwelik, gesin, familie, ens.) tot uitdrukking kom en dus eiesoortigheid, veral binne ‘n plurale samelewing kan opeis.

Dr. Hertzog het getrou by my toespraak gebly en net daarop uitgebrei.  Die nasionale pers-koerante het natuurlik die vure aangeblaas en begin praat van ‘n studente-opstand teen Vorster se rigtinglose geploeter in modderwater.  Ek is in Bloemfontein uitgesonder en twee-drie studente in Pretoria het ‘n sg. “smeerbrief” teen Vorster versprei.  Hierop het Vorster sy bekende toespraak gemaak “hulle (daardie studente) kon ‘n toekoms gehad het, maar nou het hulle nie meer ‘n toekoms nie”.

  In Bloemfontein is ek gevra om by die Nasionale Jeugbond van die NP ‘n toespraak te hou.  Ek het Vorster se “uitwaartse beleid” trompop aangeval.  Die Sondagkoerant, Beeld, van daardie tyd, het my toespraak op die voorblad onder die kopskrif “Vuiste vir Vorster”  geplaas.  Daaropvolgend het die veiligheidspolisie, te same met die pro-NP-stutorganisasies ‘n veldtog teen my begin om te keer dat ek die volgende president van die Afrikaanse Studentebond word. ‘n Kolonel het prof. Herman Strauss gaan sien en versoek dat ek nie weer plek in ‘n koshuis kry nie.  “Landman ondermyn die regering”, was sy woorde.  Prof. Strauss het my, in die teenwoordigheid van Henry Lederle, nou ‘n professor in die teologie, iewers in die buiteland, ingelig.

In Kaapstad het dr. Albert Hertzog my toespraak gebruik om sy beroemde (of is dit berugte?) Calvinistiese toespraak te hou.  Hy het Vorster se beleid indirek aangeval.

Hierdie toespraak het daartoe gelei dat eerste minister Vorster vir dr. Hertzog laat roep het.  Dr. Albert is na Libertas, die ampswoning in Pretoria, ontbied.  Daar aangekom was mev. Vorster in die tuin.  Sy het aan dr. Albert gesê dat die Eerste Minister in die kamer op die tweede verdieping was.  Dr. Hertzog het geklop. Die klop was beantwoord met “kom binne”.  John Vorster het in sy onderbroek met gekruisde bene op die bed gelê.

Hy het dr. Hertzog versoek om te bedank.

Dr. Albert het botweg geweier en gewoon geantwoord dat Vorster dan maar sy kabinet moes skommel en hom wat Hertzog is uitlaat. Die koerante het gezoem en die joernalis-lakeie van die NP het geskryf en geskryf en geskryf … om die regte klimaat te skep vir die politieke isolasie van Albert, Hertzog, Jaap Marais en Willie Marais.

Toe kom die Transvaalse Kongres van die NP.  Ek was daar.  John Vorster se toespraak het die deur geopen na veelrassige sport.  Dr. Hertzog het opgestaan en betoog dat Vorster derhalwe dr. Verwoerd se sportbeleid wysig.  Vorster en sy napraters het betoog dat die sportbeleid dieselfde bly, maar dat Maori’s  wel ontvang sou word.  Hertzog het opgestaan en betoog dat dit die dun wig was wat die deur na veelrassigheid sou oopmaak.  ‘n Ordemosie, ‘n ou slenter, is voorgestel dat die debat gestaak word en dat daar gestem word. Die debat is kortgeknip.  Die stemvee van die NP het met ‘n tiental uitsonderinge vir die Vorster-beleid gestem.

Minister Botha was die voorsitter.  Hierop moes elke persoon wat teen die Vorster-beleidswysiging gestem het opstaan.  Hulle name en kiesafdelings is genoteer.  Langs my het ‘n organiseerder van die NP gesit.  My woorde aan hom was: “nou het die begin van die einde van die NP begin”.  Die Maandag daarop is die name van die dissidente op die voorblad van die NP-pers gepubliseer.

Dr. Hertzog het sy kiesafdelingsbestuur vir die daaropvolgende Saterdag byeen geroep.  In Ermelo aangekom, was dr. Hertzog verbaas om te sien dat minister Van Rensburg, as ek reg onthou, deur Vorster opdrag gegee is om die kiesafdelingsbestuur in te lig.  Dit sonder vooraf mededeling aan dr. Hertzog.

In kort: die tirannie van Vorster en die leierloosheid van die NP toe, het Albert Hertzog eintlik geen keuse gegee nie as om die NP te verlaat.  So het my woorde waar geword.  Vorster wat met sy onderbroek aan vir Hertzog probeer uitskop het, se diktatuur het die HNP tot stand laat kom.  Intussen het die onderbroek van Vorster aanleiding gegee tot die kortbroek van opvolgende leiers wat die Afrikaner uiteindelik kaalgat van sy land beroof het.

So terloops, een van die uitverkopers van die Afrikaner was lid van Ras, het Ras aan ‘n ander geheime organisasie uitverkoop om sy plek daarin te verseker en uiteindelik was dit juis hy, wat die lakei van De Klerk was, wat in die onderhandelinge gekapituleer het.  Julle weet wie dit is?  ‘n Jakkals verander van haar, maar nooit van streke nie.

масло для компрессора кондиционераАлександр Фильчаков Васильевич

no deposit casino free moneyФильчаков Александр Васильевич