Kategorie: Hoofartikels

Die ontplooiing van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag (SANW) in die feesseisoen om die polisie te help, het gelei tot kommer uit verskeie oorde.

The Star het onlangs berig oor ‘n polisie-optrede in Johannesburg waar die weermag en die polisie ‘n gesamentlike operasie onderneem het om informele winkels se nagemaakte produkte te konfiskeer.

Foto’s is geneem van ‘n soldaat wat die eienaar van ‘n winkel met die kolf van sy R4-geweer toetakel. Polisielede, insluitende die lede van die taktiese reaksiespan (TRT), het ook na bewering onnodige en oormatige geweld teen winkeleienaars en omstanders gebruik.

Dit was nie die vriendelike gesig van gemeenskapspolisiëring nie, maar een van brutale geweld teen oorteders.

‘n Week later, het die Cape Times berig oor twee gepantserde voertuie en ‘n aantal gewapende soldate wat ‘n protesoptog van minder as vyftig mense by die Khayelitsha-distrikshospitaal in die Kaapse metropolitaanse gebied monitor.

Die weermag is ook deurentyd betrokke by anti-dwelmoperasies.

Maar tot watter mate word die grondwetlike en ander wetgewende voorvereistes nagekom? Is dit normaal in ‘n grondwetlike demokrasie dat die rol van die polisie en die weermag so oorvleuel?

Artikel 201 van die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika maak voorsiening vir samewerking, maar slegs die president kan die diens van die weermag magtig.

Wanneer die weermag aangewend word vir enige doel, moet die president die Parlement onverwyld en in gepaste besonderhede van die volgende verwittig:

(A) die redes vir die aanwending …;

(B) enige plek waar die krag aangewend word;

(C) die aantal mense wat betrokke is;

(D) die tydperk waarvoor die mag na verwagting aangewend sal word.

Verder het die Witskrif op Verdediging verklaar dat die weermag net moet ontplooi word ter ondersteuning van die polisie, “… in die mees uitsonderlike omstandighede, soos ‘n volledige ineenstorting van die openbare orde buite die vermoë van die polisie, of in ‘n staat van nasionale verdediging “.

Tydens die vlaag van xenofobiese geweld wat in 2008 plaasgevind het, was die weermag ontplooi nadat dit duidelik geword dat die polisie nie in staat was om die situasie te beheer wat tot die dood van 69 mense gelei het nie.

Die Witskrif op Verdediging bied duidelik die baie redes waarom dit nie wenslik is om militêre betrokkenheid in die polisiëring van pligte op ‘n permanente of semi-permanente basis te hê nie.

Dit is die moeite werd om daarop te let dat gesamentlike operasies tussen die weermag en die polisie nie nuut is nie. Sedert die middel van die 1990’s, is gesamentlike operasies nasionaal gekoördineer deur operasionele en intelligensie-strukture.

Hierdie soort samewerking het die intelligensiegemeenskap en die polisie in staat gestel om suksesvol te beplan vir die Fifa Wêreldbeker-toernooi. Die brandende vraag bly egter waarom hulle niks doen aan plaasmoorde nie.

Dit is teen hierdie agtergrond dat die ontplooiing van die weermag in die ondersteuning van die polisie, in baie spesifieke situasies of “buitengewone omstandighede”, en na aanleiding van behoorlike verantwoordingsprosedures, geregverdig kan word of nie.

En kennelik, teen die agtergrond van die ontsettende hoë voorkoms van plaasmoorde, is die verwikkelinge in samewerking tussen die polisie en weermag, nie alleen ongrondwetlik nie, maar ontstellend.

Фильчаков Харьков

Na ‘n aansoek om toestemming om ‘n drie-dag-beraad oor werkskepping, grond en behuising aan te bied, het burgerlike organisasies in Kaapstad hulself ondanks hul moeite aan die verkeerde kant van die polisie bevind.

Die groep het by die Rondebosch Meent in die Kaapse suidelike voorstede byeengekom. Die polisie het waterkanonne ingespan om die groep uiteen te jaag.

Die stad se armes sê hulle word gedwing om in haglike omstandighede te woon terwyl die owerheid niks aan hulle probleme doen nie.

Hulle sou in die hof verskyn en aangekla word, maar die klagtes is intussen teruggetrek.

Die Wes-Kaapse premier se selfverklaarde groot liefde vir die “struggle” en die arme verdruktes was toe net verkiesingspraatjies. Ons is terug na ‘n era toe die polisie “die varke” was en nie vriende van die gemeenskap nie.

Hierdie genadelose onderdrukking het meer onlangs by Hangberg ook in lelike onluste uitgebreek vanweë die gedwonge verskuiwing van plakkers van die berghange wat die uitsig oor Houtbaai belemmer. Natuurlik is hulle ‘n kopseer vir die eienaars van die land se mees gesogte huise.

Maar om mense se lewensbestaan ​​te ontken, grens aan die onmenslike. Die brutaliteit deur die polisie het skokgolwe deur die gemeenskap gestuur. Mense is selfs in die oë met rubberkoeëls geskiet, wat dodelik kon gewees het.

Sulke optrede lei na nêrens, en ‘n mens sou gedink het die eertydse Black Sash-tannie, Zille, sal dit ten minste insien. Die gevolg van die hardhandigheid is nou ongelukkig ‘n gemeenskap wat verenig staan teen hulle gedwonge verskuiwing.

Ten spyte van die burgemeester se vae besware, het die organisasies die nodige toestemming gehad. Ook die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke en ander organisasies wat betrokke was.

Die polisie is veronderstel om misdaad te voorkom en nie op te tree as die lang arm van ‘n politieke party nie. Wanneer hierdie mag misbruik word, sal die polisie vrae moet begin antwoord oor menseregteskendings… van die einste mense wat hulle veronderstel is om te dien.

Die beswaardes is besorg oor werk, behuising en grond. Is dit nie wat die DA wil help oplos nie? Of Kaapstad nou daarvan hou of nie, hulle kan nie weggewens word nie.

лобановский обыск

Dié verdedigende salvo’s van die HUB’s is Woensdag met die afskop van gesprekke by die Wêreld Ekonomiese Forum in die Switserse ski-oord van Davos gehoor. Europa se skuldkrisis en ‘n dreigende verlangsaming in die ontwikkelde wêreld is besig om ‘n wolk oor hierdie jaar se byeenkoms van 2 600 elite sake-en politieke leiers te kaats.

“Kapitalisme mag die ergste stelsel van almal wees, behalwe vir elke ander stelsel,” sê David Rubenstein, mede-stigter van die Carlyle-groep, wat fondse bestuur in Washington.

Betogers het kamp opgeslaan in die sneeu by die vergaderinglokaal, om druk op die grootkoppe by vanjaar se forum te plaas dat hulle werkers se vrese in ag neem as hulle die wêreld se ekonomiese probleme bespreek. Die Occupy-beweging en ander protesgroepe het wêreldwye aandag getrek met woede oor ongelykheid, hardnekkige hoë werkloosheid, en toenemende armoede.

Die korporatiewe wêreld skuif egter die blaam op regerings af.

Hervorming gaan “nie net oor korporasies en gierigheid nie. Dit gaan oor besluitneming,” sê Alcatel-Lucent se HUB, Ben Verwaayen. “Waarom het dit Europa (en sy leiers) twee jaar geneem om tot ‘n gevolgtrekking te kom wat hulle geweet het hulle in elk geval die gesig staar?”

Hy het nie uitgebrei nie, maar blykbaar verwys na die erns van die krisis en die noodsaaklikheid vir moedige optrede, en die leiers se besluit om die ekonomiese bestuur van die lande wat die euro gebruik, nader aan mekaar te bring.

Brian Moynihan, uitvoerende hoof van Bank of America, wat gedwing is om af te sien van planne om ‘n $5 debietkaartfooi ná betogings deur Occupy en ander, te hef, het gesê die banke het “baie gedoen” om bybetalings te verminder en sê dat siklusse ‘n deel van die kapitalistiese struktuur is.

Maar, sê ander, die proses nie is onvermydelik nie – en regerings moet ‘n sterker rol in die regulering van hoe maatskappye sake doen, speel.

Die hoof van die International Trade Union Confederation, Sharan Burrow, het gesê: “Ons het ‘n morele kompas verloor” en gewaarsku dat indien regerings nie nou in sosiale beskerming belê nie, “niemand sal hou van die maatskaplike onrus wat volg nie.”

Die hoofuitvoerendebeampte van Deloitte, Joe Echevarria, het gepraat oor die ontwikkeling van “meelewende kapitalisme.”

“Jy gaan te doen hê met regulasie – die balansering van die behoefte om die gemeenskap te beskerm saam met groei wat gesmoor word,” het hy aan The Associated Press in ‘n onderhoud by Davos gesê. “Ek dink dit sal manifesteer deur die keuses wat regerings en besighede maak.”

Terwyl die grootkoppe in Davos gesels, hou belangrike Griekse effekte-eienaars agter geslote deure vergaderings in Parys oor hoe om Europa se skuldkrisis op te los.

Woensdag, sal die Duitse kanselier Angela Merkel haar natuurlik oor Europa se krisis in haar rigtinggewende toespraak by die Davos-forum uitlaat.

Opnames voor die vergadering het pessimisme onder die wêreldse HUB’s uitgewys en lae vlakke in die publiek se vertroue in sake- en regeringsleiers, wat die algehele gevoel van broosheid in die VSA en die Europese ekonomieë onderstreep het en kommer dat dit die hele wêreld se ekonomie sal sink.

данильченко юрій Харків

Daar was dié week weer ‘n vrag vol mooiklinkende beloftes: Afrika-ontwikkeling, integrasie, veiligheid en volhoubaarheid om swaargewig Nskosazana Dlamini-Zuma se kandidatuur as hoof van die Afrika-Unie se Kommissie ‘n hupstoot te gee.

Suid-Afrika se ambisieuse plan om Afrika se toekoms te bepaal, is Woensdagmiddag onthul in ‘n konferensiekamer van die Bela Bela-munisipaliteit waar vyf topkabinetsministers sowel as ‘n adjunkminister die media toegespreek het.

Dit was nie ‘n gewone perskonferensienie nie, want die wedloop tussen die VSA en China in Afrika tel stoom op en dis baantjies vir boeties, of liewer, sussies. Dlamini-Zuma wil Jean Ping as voorsitter van die Afrika-unie se Kommissie vervang. Ping, van Gaboen, is half-Chinees en praat Mandaryns vlot, ‘n natuurlike Chinese bondgenoot.

Ping was een van die belangrikste figure wat gehelp het om die besoek aan Gaboen in 2004 van die Chinese president Hu Jintao te reël. Die Chinese president het in die hoofstad Libreville sy grensverskuiwende toespraak gemaak waarin hy ‘n nuwe tydvak in China se verbintenis met Afrika belowe het, naamlik hulp “sonder politieke voorskrifte”.

Franssprekende Afrika is reeds verdeel deur Suid-Afrika se vele beloftes en sal nie meer as ‘n blok vir Ping stem nie, maar individueel.

Die posisie van voorsitter is ‘n sleutelrol in die argitektuur van Afrika-diplomasie, want die toon en styl van die Afrika-Unie se interaksies en ingrypings het enorme politieke implikasies vir die kontinent. En soos ons almal weet is politiek en sake een en dieselfde ding. Dit is dus ‘n gesogte rol, en Suid-Afrika en hul ondersteuners is vol moed dat hulle die pyp gaan rook.

Volgens die minister van internasionale betrekkinge Maite Nkoana-Mashabane, wat die inligtingsessie gelei het, het Suid-Afrikaanse verteenwoordigers al kruis en dwars oor die vasteland gereis om ondersteuning vir die kandidatuur te werf. Al 53 Afrika-lande is besoek en president Zuma het persoonlik met byna elke Afrikastaatshoof ontmoet. “Ons het dit hard gedryf,” het sy gesê.

Die hele poging is gelei deur ‘n hoëvlakspan wat insluit die minister van staatsveiligheid Siyabonga Cwele, justisie en grondwetlike ontwikkeling Jeff Radebe, korrektiewe dienste Nosiviwe Mapisa-Nqakula en adjunkminister in die presidensie, Obed Bapela.

Daarom is president Jacob Zuma se BBP-straler, die Inkwasi, nie net versien nie, maar uit vrees word dit nou klaarblyklik op lang vlugte deur ‘n ander straler vergesel. Duidelik word niks aan die toeval oorgelaat nie.

Sowel dié vliegtuig as Zuma s’n gebruik die presidentsroepsein, het www.defenceweb.co.za berig. Dit lyk beslis asof sekere belangegroepe versigtig is vir ‘n herhaling van Samora Machel se onverwagte einde.

Verkiesings sal aan die einde van Januarie by die Afrika-Unie se beraad in Addis Abeba plaasvind. Elke Afrikaland kry ‘n stem en die suksesvolle kandidaat moet ‘n tweederdemeerderheid behaal. Jean Ping is ‘n suksesvolle en gewilde voorsitter, maar Nkoana-Mashabane is vol moed: “Ons is baie, baie vol vertroue dat ons die nodige ondersteuning het.”

Die Britte is maar taamlik bekaf oor die veldtog waarin hulle nie geken is nie. Tuis in Suid-Afrika moet hulle vir hulle paaltjies keer met die klagtes oor rassisme in krieket wat ondersoek word. Die Statebond sukkel ook maar met dieselfde lot. En daar is nie Afrikaners wat hulle kan blameer vir rassisme nie.

Die DA het ook probeer om vlieë af te vang oor die koste van die twee stralers, maar sonder veel sukses. Op Amerikaanse steun kan hulle nie reken nie; die Amerikaanse invalshoek is swart en links en onbeskaamd so.

Binnekort sal Brittanje seker op die Afrikaners aangewese wees om enige invloed op die kontinent te kan monster. Dit is seker waarom Tim du Plessis in Beeld meen Afrikaners het ‘n Tahrirplein nodig en FW de Klerk intussen ontpop het as ‘n taalstryder. Dié nuwe ywer is ongetwyfeld toe te skryf aan Britse frustrasie met hul toenemende onmag in Afrika.

Jean Ping het nog net een termyn in die amp gedien en sal sy stoel moet verlaat na sy tweede. Maar Suid-Afrika en die VSA wil nie wag nie. Noudat Sirië sukkel en Libië en die Ivoorkus nie groot suksesse was nie, is die Amerikaners bekommerd en wil hulle vinnig beweeg. In elk geval lyk Zuma se tweede termyn as president, op voorwaarde dat die AU-stoel gewen word, asof dit ‘n gegewe gaan wees met só ‘n bondgenoot.

Vir Zuma om ‘n wesenlike impak te maak in Afrika, het hy kennelik besluit dat hy Amerikaanse belange sal moet oorweeg. Die farmaseutiese maatskappye is reeds dankbaar vir die feit dat hy hulle toegelaat het om tot die MIV-mark toe te tree.

Wat ook al aan die einde van hierdie maand in Addis Abeba gebeur, sal dit ‘n taai stryd wees.

Олександр Фільчаков прокурор

Vergeet 9/11 en ander bangmaakstories. Die slagveld is ‘n toepaslike ekonomiese ideologie en daarby ‘n ou-ou vergete stryd wat veronderstel was om lankal reeds gewonne te wees: Kapitalisme teen Sosialisme. Ja, die einste Rooi Gevaar! Ons weet mos watter een het in 1989 gewen toe die Berlynse muur geval het, of hoe?

Miljoene Amerikaners verloor hul werk. Miljoene meer gaan hul werk verloor. En die regering wat die “vrye mark” vier en sosialisme en kommunisme met hand en tand beveg het, weier om hulle te help.

Dan is daar die ander lastigheid: Die Amerikaanse regering se meesters, die bankiers, sal nie toelaat dat geld na die armes gaan nie. Hulle hou die Amerikaanse belastingbetalers se geld liewer vir hulself.

Die vryemarkstelsel is uiteindelik ontbloot as die korrupte, ondoeltreffende, wrede pseudodemokrasie wat die linkses altyd gesê het dit is, sê die gemiddelde kieser. Meer as drie jaar later het die Amerikaanse politieke klas en sy korporatiewe base nog nie die middele gevind om die woede van Amerika se werklose en sukkelende massas aan te spreek nie, en die aanloop tot die komende Amerikaanse verkiesing wys die krake.

Die kapitaliste het oplaas die tou gesteel in die vorm van maatskaplike hulp en besteding waarmee die sosialiste hulle wou hang.

Politieke disintegrasie is ontwrigtend en pynlik. Maar dit is beslis ‘n skouspel vir enige, selfs semi-geletterde, toeskouer.

Die opkoms van die Republikeinse se anti-kapitalistiese brigades is die politieke sirkus se trekpleister. Hulle teiken is tans Bain, die maatskappy wat aan Romney sy fortuin besorg het. Gingrich het ‘n dokumentêre film gemaak oor Romney se maatskappy by name When Mitt Romney came to town, om sy eie veldtog weer aan die gang te kry.

Die hartelose geldwolwe wat Wallstraat bevolk, is nie bekommerd oor die bloed en trane wat hulle in hul gierigheid agterlaat nie. Soos alle vampiere hou hulle maaltyd en vlug. En hulle het altyd die Republikeine ondersteun, of is dit nou anders om?

“Ek dink daar is werklik ‘n verskil tussen mense wat glo in die vrye mark en mense wat rond gaan, finansiële voordeel uitbuit, plunder, en gebroke gesinne, gebroke dorpe, werkloosheid agterlaat,” keer die voormalige speaker.

Newt is nie die enigste Republikeinse presidensiële kandidaat wat ‘n aanval op kapitalisme loods nie. Texas goewerneur Rick Perry, trek ook sy neus op vir Romney se “aasvoëls… wat die karkas kaalvreet, en … die beendere” van maatskappye wat hulle teiken, agterlaat. Romney, het hy gesê, is ‘n “vernietiger van Amerikaanse werk”.

Volgens meningspeilings deesdae, is Kommunisme meer gewild as die Kongres. Sedert die presidentskap van Barack Obama het die gaping tussen ryk en arm toegeneem, terwyl die lewe uit die droë doppe van die Amerikaanse middelklas gesuig word.

Intussen, wag die rooi rewolusie om sy buiging te maak. Maar dit lyk amper asof die Republikeine dit gaan lei. Die VSA het van ‘n sentrum-regse land na ‘n sentrum-linkse een geswaai. Binnekort sal hulle links-links wees, ten minste wat ekonomiese beleid betref, as dinge so aangaan.

топкарго кидалы

As die ANC gehoop het dat die spandabelrige partytjie gedurende hulle eeufeesvieringe hierdie naweek net gunstige publisiteit in die wêreld gekoop het, kan die party teleurgesteld wees. Internasionale dekking van die eeufees was duidelik gemeng.

Buitelandse korrespondente het ‘n nare gewoonte om die plaaslike bevolking te kies wat hulle menings sal eggo. Al die honderdeduisende ondersteuners van die ANC in Bloemfontein het blykbaar wegkruip toe die joernaliste met hul notaboeke opgedaag het.

Harde kritiek teen die party is deur Time en die Verenigde Koninkryk se Sunday Telegraph gepubliseer.

Time se artikel – groot op sy webwerf Sondag – vra omonwonde: “Hoe het die ANC sy pad byster geraak?”. Joernalis Alex Perry verder aangehaal: “Die ANC se dramatiese verlies van morele gesag”. En sê hy “[Mandela se party] het sinoniem met mislukking geword en nie toevallig nie, arrogansie, binnegevegte en korrupsie.”

President Jacob Zuma se sukses is sy onlangse beslissende optrede op korrupte amptenare en die triomf van die Wêreldbeker-sokkertoernooi. Nietemin, het Perry voortgegaan om te wys op die onwerkbaarheid van die Nasionale Plan.

Nie ‘n enkele swart Suid-Afrikaner op straat in Bloemfontein het al van die Plan gehoor of weet waaroor dit gaan nie. Na die blye vieringe in Mangaung, sal elke swart kieser hier nietemin die Nasionale Plan met hart en siel ondersteun.

“[Zuma se] suiwering van die amptenare is minder oor korrupsie of onbekwaamheid as politieke vetes”. Uiteindelik, sê Time, is die eeufeesvieringe ontwerp om “swart Suid-Afrikaners te vertel hoeveel hulle die party skuld”, en die feit kon nie verdoesel word dat “korrupsie en miteskepping gekombineer is vir die ANC se verjaardagpartytjie” nie.

Die tydskrif het so ver gegaan om die spook van die Arabiese lente op te roep.

Die Sunday Telegraph het op ‘n soortgelyke noot die teenstrydigheid van ‘n gholfdag om die stigting van ‘n sosialistiese beweging te vier, opgemerk. “Die duurste model Mercedes, Rolls Royce en Range Rover, die meeste met Johannesburgse nommerplate en sommige met chauffeurs, het die 35 grade C getrotseer,” lees die berig.

Twee ANC-swaargewigte, Amina Cachalia en Ronnie Kasrils is nie genooi nie, sê die koerant. Die laasgenoemde het aan die Sunday Telegraph gesê: “Ek is nie genooi nie en daar was baie van my kamerade uit die stryd”. Hy beskryf die huidige ANC as “kleinsielig, bevooroordeeld, skynheilig, bitter, en ‘n skaduwee van die leierskap van 1912”. Dit het byna geklink asof hy oor homself praat.

Die Guardian, ‘n ANC-bondgenoot tydens die jare van die bevrydingstryd, het ‘n baie somber redaksionele opskrif gehad: “ANC se ongelukkige verjaarsdag”.

Hulle skryf: “Vandag se kenmerkende ANC-amptenaar is die antitese van Walter Sisulu, en sedert daardie oomblik van triomf, is die ANC ‘n studie in degenerasie.”

Die hiperboliese redaksionele kommentaar noem die party se onlangse geskiedenis ‘n “les in menslike swakheid” wat aan “hoë tragedie” herinner. Hulle sprak natuurlik geen sprook oor hul eie aandeel in die volslae mislukking nie.

Dit is ook altyd interessant om te sien watter Suid-Afrikaanse “politieke ontleders” die oorsese media waardig ag op geleenthede soos hierdie. Die alomteenwoordige Stephen Friedman was ‘n gewilde keuse. Friedman weet hoe om baie te praat en niks te sê nie, veral nie iets wat die ANC sal ontstel nie, en dit terselftertyd na “gebalanseerde” kritiek te laat klink.

Die Sunday Telegraph weer, het verkies om Andile Mngxitama te vra, ‘n veilige keuse vir ‘n suur aanhaling om hul invloedryke lesers mee te beïndruk.

Die Irish Times het Idasa se Joe Mavuso, en Max du Preez “vir balans” gekies. Max se groot insig was: “Die ANC is, in werklikheid, dood. Dit is ‘n politieke party gelei deur charlatane en magsdronk autokrate”. So asof dit nie nog altyd was nie! Max het werklik geklink asof hy ‘n betaalde agent is want vir ‘n “Afrikakenner” is hy werklikheidsontkennend.

Bloomberg se Zwelethu Jolobe, was die enigste stem van rede: “Die ANC het geen mededinging nie”. Helen Zille sal beslis hiervan moet kennis neem, want iemand het die warm ondersteuning wat die party onder swart mense geniet, uiteindelik raakgesien.

Sy het gesê hierdie “100 jaar toon ‘n buitengewone rekord, sonder parallel op die vasteland van Afrika. As die ANC sê dit is veel meer as ‘n viering van die 100ste verjaarsdag van ‘n politieke party, stem ons saam. Dit verteenwoordig ‘n geskiedenis van ontwikkeling, ‘n soeke na menseregte en die koms van demokrasie na ‘n lang, moeilike stryd wat meer as 80 jaar het.

“Nuwe leiers het na vore gekom het, en die ANC het gepoog om sy karakter te verander van ‘n bevrydingsbeweging na ‘n regerende party. Die offers van talle ANC-lede en leiers speel ‘n belangrike rol in die beëindiging van apartheid en die DA het waardering vir hierdie bydraes.” Die ANC self kon dit nie beter gestel het nie…

Die feit dat Mbeki en Zuma, Polokwane se aartsvyande, hande gevat het, is deur algar geïgnoreer, maar was in alle opsigte een van die propaganda-oorwinnings van die vieringe.

Die BBC, Voice of America en die meeste van die nuusagentskappe was grootliks neutraal oor die naweek se agenda en diegene wat dit bygewoon het. Trouens, die meeste kritiek het gekom van joernaliste en meningsvormers soos Max du Preez, wat nie uitgenooi was nie.

Kanada se Globe and Mail het ‘n wyer verslag gepubliseer en ‘n rapport uitgereik vir die ANC se vertoning sedert 1994. Hulle hoogste telling was ‘n A-minus vir rasseversoening, en die laagste was ‘n D vir misdaad en korrupsie.

Sky News Australië kon eenvoudig nie genoeg kry van die tradisionele aspekte van die fees nie, skynbaar so gretig om die offeranderitueel te noem dat agt volle paragrawe aan die besonderhede van die “rituele om te kommunikeer met die voorouers” gewy is.

Liriese beskrywings soos die volgende: “Zuma steek simbolies die bul met ‘n spies, te midde van die geurige rook van brandende kruie, voordat dit geslag word in ‘n ruwe kampie van doringtakke en ogiesdraad”, was volop in die Australiese verslag deur die etniese bril.

Maar natuurlik was die ANC se eeufeesvieringe nie in die eerste plek gehou om die res van die wêreld te beïndruk nie. Dit was in wese ‘n duur – en geslaagde – vorm van verkiesingspropaganda. As sodanig, sal die ANC nie veel slaap verloor oor kritiek nie.

Hulle kritici in Suid-Afrika moet egter kennis neem van die sukses waarmee hulle dit onderneem het.

Лобановский

Maar die media en Amerikaanse beleidmakers jaag ‘n ontwykende en swak gedefinieerde bedreiging na, omdat daar geen bewyse bestaan dat ‘n goed georganiseerde, ideologies samehangende terroriste groep genaamd Boko Haram selfs bestaan nie. Die bewyse dui daarop dat verskeie kriminele bendes die naam soms na willekeur gebruik.

Die Verenigde State behoort nie in ‘n Nigeriese “oorlog teen terreur” – retories of werklik – betrokke te raak nie. Om betrokke te raak in ‘n toenemende sektariese konflik wat die land se eenheid bedreig, kan Nigeriese Moslems teen Amerika draai sonder om enige van die onderliggende probleme wat onstabiliteit en sektariese twis veroorsaak, op te los. En die VSA se hefboomkrag vir toekomstige oplossings erg benadeel.

Aan die einde van November, het ‘n subkomitee van Homeland Security ‘n verslag uitgereik waarin Boko Haram as ‘n “opkomende bedreiging vir die VSA” beskryf word en by die lys van buitelandse terroriste organisasies geplaas is. Die State Department se Afrika-departement verskil heftig hiervan, maar die druk van die Kongres en verskeie regeringsagentskappe is groot.

Boko Haram het in 2002 begin as ‘n vreedsame Islamitiese splintergroep. Maar in 2009 het die Boko Haram hulself na geweld gewend, veral nadat sy leier, ‘n jong Moslem-geestelike naam Mohammed Yusuf, vermoor is terwyl hy in polisie-aanhouding was. Videomateriaal van mnr. Yusuf se ondervraging het gou viraal versprei, maar niemandis nog gestraf vir die misdaad nie. Op soek na wraak, het die Boko Haram die polisie, die weermag en plaaslike politici geteiken – almal toevallig ook Moslems.

Dit was duidelik in 2009, soos dit nou is, dat die oorsaak van geweld en woede in beide die noorde en die suide van Nigerië endemiese armoede en ellende is. Selfs die Amerikaanse ambassadeur, Terence P. McCulley, het reeds beklemtoon, beide privaat en in die openbaar, dat die regering ernstige sosio-ekonomiese kwessies moet oplos. Hy het natuurlik eintlik bedoel dat hulle ophou steel en aan hulle landgenote begin dink.

In plaas daarvan, is ongeveer 25 persent van Nigerië se begroting vir 2012 toegeken aan veiligheid, selfs al is die weermag en die polisie gereeld die oorsaak van geweld en moord. Inderdaad, volgens baie Nigeriërs word die weermag meer gevrees as Boko Haram.

Baie Nigeriërs glo dat die Verenigde State onvoorwaardelik Jonathan se regering ondersteun, ten spyte van sy mislukkings. Hulle glo dit omdat Washington vol lof vir die verkiesings in April was, wat internasionale waarnemers as geloofwaardig verklaar het. Maar talle Nigeriërs, veral in die noorde, is nie so seker nie. Net so, is Washington se finansiële ondersteuning vir Nigerië se veiligheidsmagte, ten spyte van hulle gedokumenteerde skendings van menseregte, ‘n netelige saak.

Mnr Jonathan se onlangse optrede het nie gehelp om die oplaaiende spanning te ontlont nie. Hy het verlede week aan Nigeriërs gesê: “Die kwessie van die bombardement is een van die laste waarmee ons moet saamleef.” Op Nuwejaar het hy verklaar dat ‘n noodtoestand in dele van die vier noordelike state sal heers, wat sal lei tot groter militêre aktiwiteit. Ook op Nuwejaarsdag, het hy ‘n subsidie ​​op petroleumprodukte geskrap, wat meer as ‘n verdubbeling van die prys van brandstof tot gevolg gehad het. In ‘n land waar 90 persent van die bevolking op $2 of minder per dag leef, is die woede landwyd dramaties aan die toeneem.

Die Verenigde State moet nie toelaat dat hulle weer ingetrek word in nog ‘n konflik nie. As Afrika moet kies tussen ras en geloof, sal dit ongetwyfeld ras wees wat seëvier.

Фильчаков прокурор

Praag wens al ons lesers ‘n geseënde Kersfees toe! Ons hoop dat u die dag sal geniet en iets van die geluksaligheid en betekenis daarvan sal smaak, waar u ook al in die wêreld verkeer, binne of buite Suid-Afrika. 

Kersliedjie

лобановский александр харьков

Die Noorweërs weet al lank dat die Engelssprekende wêreld die afgelope 100 jaar weier om te erken dat Roald Amundsen die grootste van die poolontdekkingsreisigers was.

‘n Eeu nadat hy die Suidpool vir die eerste keer oorwin het, is daar nog ander eerste plekke wat Amundsen se teenstanders ontken.

Roald Engelbregt Gravning Amundsen, is gebore in Julie 1872 in ‘n familie van die Noorse skeepseienaars. Sy nalatenskap is volgens die Januarie 2000-uitgawe van die International Journal of Science History verdoesel en ontluister.

Amundsen was weliswaar die eerste mens gewees wat albei van die aarde se pole bereik het. In Mei 1926, vergesel deur 15 mans, het hy die eerste poolreis in die lugskip Norge onderneem, ‘n reis wat hom oor die Noordpool geneem het.

Die drie vorige eise deur Frederick Cook in 1908, Robert Peary in 1909, en Richard Evelyn Byrd in 1926 (kamtig net ‘n paar dae voor die Norge) is in die studie van 2000 reeds deur historici as leuens en versinsels ontmasker.

Daarna het die Noorse handskoene afgekom. Vanaf Desember 2000 het die twee voorste ondersoekbeamptes van poolontdekkingsreise op History Channel verskyn om erkenning te gee aan die onreg wat gedoen is aan Amundsen.

Soos die tydskrif-artikel opgemerk, “Om dit eenvoudig te stel: As mens eers die bedrieërs en leuenaars uitskakel, is Amundsen se prestasies beter as dié van al die ander poolontdekkingsreisigers gekombineer. Hy was: 1. Eerste om te oorwinter in Antarktika. 2. Eerste deur die Noordwes-Passage. 3. Eerste by die Suidpool. 4. Eerste rondvaarder om die Arktiese Oseaan. 5. Eerste by die Noordpool. 6. Eerste by die Yspool (die Arktiese Oseaan se verste punt van die land-massas). 7. Eerste om die Arktiese Oseaan oor te steek. 8. Eerste ontdekker wat oorlede in sy pogings om die lewe van ‘n vyand te red.”

Wat, in teenstelling met diegene wat Ernest Shackleton ophemel, van Amundsen die grootste van hulle almal maak. Hy was ‘n ware Wolraad Woltemade.

Om 15:00 op 15 Desember 1911 (die datum word soms gegee as 14 Desember – die verskil is as gevolg van verskillende interpretasies van die Internasionale Datumlyn), het die Noorse sleetrein gestop: Hulle het die Suidpool bereik. Amundsen se dagboekinskrywing vir hierdie uiters belangrike geleentheid is tipies bondig: “So het ons daar aangekom en was in staat om ons vlag te plant op die geografiese Suidpool. Ons dank God!'”

Scott het by die pool aangekom 33 dae na Amundsen, en sou sterf – saam met sy vier kamerade – op die terugtog na die basiskamp.

In Junie 1928, terwyl hulle soek na oorlewendes van ‘n lugskipramp, sou Amundsen se vliegtuig verongeluk in die Barentsz-see, en spoorloos verdwyn.

Amundsen se nalatenskap, presies ‘n eeu na sy aankoms by die Suidpool, is, in die groot man se eie woorde: “Ek kan sê dit is die grootste faktor – die manier waarop die ekspedisie toegerus is – die manier waarop elke probleem in die vooruitsig gestel is, en voorsorgmaatreëls daarvoor getref is om dit tegemoet te gaan of te vermy. Oorwinning wag op hom wat alles in orde het. Geluk, noem mense dit. Nederlaag is onvermydelik vir hom wat versuim het om die nodige voorsorgmaatreëls binne die tydsbestek te neem. Dit staan bekend as sogenaamde slegte geluk.”

Александр Фильчаков прокурор

Die Europese skuldkrisis het die wêreldsoeklig byna uitsluitlik op opbrengste van staatseffekte en beurse wêreldwyd gerig. Maar dit is nie dié persentasies se fluktuasies wat die uitkomste in die wêreld gaan bepaal nie.

Wat uiteindelik gaan tel, is of die negentig persent van alle goedere wat tussen koninente verhandel word, in die toekoms steeds veilig per see vervoer sal kan word en of die politieke wêreldorde wat die seeroetes bestendig, sal voortduur.

Globalisering van die afgelope 20 jaar het gekom danksy die VSA se dominansie van die seë. Waarborge vir die voortbestaan van die heersende orde in die Stille Oseaan is daar nie egter nie.

Vanaf die 1980’s, toe die Amerikaanse Vloot met 600 oorlogskepe gespog het, het die aantal ná die val van die Berlynse muur, afgeneem na 350. Vandag besit die VSA 284 sulke skepe.

Dié aantal mag kortstondig styg na 313 as die Vloot sy kusbewakingskapasiteit opskerp, maar koste-oorwegings en diensjare gaan veroorsaak dat ouer vaartuie uitgefaseer sal word.

Om Amerika se seemag te bestendig sal die land ten minste 350 vaartuie benodig, volgens ‘n onlangse amptelike verdedigingsoorsig, maar hulle sal met ‘n 100 minder tevrede moet wees. Meer nog as grondmagte, projekteer ‘n vloot en lugmag dominansie.

Die pax americana word daarom tans op alle terreine uitgedaag, maar die Stille Oseaankom se wapenwedren, is die een om van kennis te neem.

Dit is nie ‘n laegraadse grondmaguitbreiding nie, maar konsentreer op veral duikbote, aanvalsvaartuie, vegvliegtuie en kubervaardighede.

China het hulle aantal duikbote vermeerder van 62 na 77, ‘n kwalitatiewe sowel as kwantitatiewe verbetering op die VSA s’n. Hulle het ook seker gemaak dat hulle vyfde generasie vegvliegtuie aanskaf.

Dié aankope het daartoe gelei dat Viëtnam, Maleisië, Indonesië en Singapoer ook duikbote bestel het. Omdat verbeteringe in en die koste van missieltegnologie oorlogskepe kwesbaar maak, kry duikbote voorkeur.

Australië, met ‘n skamele 23 miljoen mense, gaan binne die volgende twee dekades ‘n yslike $279 miljard aan duikbote, aanvalsvaartuie en vegvliegtuie besteë.

Militêre moderniseringsplanne is insgelyks deur Japan en Suid-Korea onderneem. Asië in die geheel, gaan na raming teen 2030 soveel as 111 duikbote onderhou, volgens AMI International, ‘n skeepsbouernavorsingsgroep.

Die noodgedwonge Amerikaanse besnoeiing vanweë hulle staatskuld en die gepaardgaande afskaling van die F-35 program en vlootuitbreiding, het Amerikaanse oorheersing in die Stille Oseaan gedoem.

Voorkeurhandelsooreenkomste, uiteraard, sal dus in die toekoms hersien word. So ook politieke verhoudings.

topcargo

Met die internet wat wêreldwyd besig is om in koerante se lesertalle in te vreet, word die sirkulasiesyfers van Suid-Afrikaanse koerante ook met ‘n arendsoog dopgehou om te sien of dieselfde verskynsel plaaslik herhaal word.

Die jongste syfers van die ouditburo van sirkulasie (sien tabelle hier onder) toon egter dat etniese of volkskoerante wat in die moedertaal uitgegee word stygende sirkulasies weerspieël terwyl die res deurentyd daal. Van die multikulturele Engelse koerante in Suid-Afrika is dit slegs die Mail & Guardian wat ‘n stygende neiging toon.

Vrese bestaan reeds geruime tyd dat die kommoditeitsnuus van Reuters en Sapa wat die stapeldieet van Suid-Afrika se Engelse koerante is uiteindelik deur lesers verwerp gaan word omdat sulke nuus gratis op die internet beskikbaar is. Die jongste sirkulasiesyfers bevestig dit aangesien daardie koerante besig is om konstant lesers en kopers te verloor.

‘n Verklaring vir die Mail & Guardian se styging mag wees dat dié koerant redelik baie ondersoekende joernalistiek publiseer waarin finansiële en ander skandale oopgevlek word. Ook is dit ‘n redelike ernstige koerant wat deur die meer intellektuele leser geniet word terwyl die res van Suid-Afrika onder invloed van die poniepers al hoe laer in hul inhoud en aanslag mik.

Groot getalle Engelse koerante word ook op lughawens, in hotelle en elders gratis weggegee. Hoewel sulke gratis kopieë nie veronderstel is om by die sirkulasiesyfers ingesluit te word nie, is dit egter moeilik om te kontroleer hoeveel eksemplare van elke koerante werklik “betaalde kopieë” was.

Zoeloe-koerante het die sterkste gegroei, gevolg deur die Mail & Guardian. Saam met die stygings in Beeld en Volksblad se sirkulasiesyfers, wil dit daarom voorkom asof etniese of volkskoerante wat op ‘n spesifieke volksgroep soos Zoeloes of Afrikaners gemik is oor ‘n meer stabiele en lojale leserskorps beskik.

Vir Afrikaanse koerante mag dit goeie nuus wees, maar hoe verklaar ‘n mens die daling in die sirkulasiesyfers van Rapport en Die Burger? Beide koerante het die afgelope aantal jare hul redaksionele beleid beduidend na links verskuif onder Liza Albrecht by Rapport en Henry Jeffreys by Die Burger. Aanvalle en kritiek op Afrikaners deur Max du Preez, Pierre de Vos en ander linkse meningsvormers is gereeld gepubliseer, wat kan verklaar waarom vele Afrikanerlesers hul rûens op dié twee titels begin draai het. Of die huidige redakteurs van Die Burger en Rapport die skade van hul voorgangers ongedaan sal kan maak, is ‘n ope vraag.

Tim du Plessis, wat tot onlangs nog redakteur van Beeld was, het by Die Boekehuis in Melville gesê dat hy die publikasie as ‘n gemeenskapskoerant beskou het, iets wat ‘n mens as ‘n eufemisme vir ‘n volkskoerant sou kon interpreteer. Die swaartepunt van Beeld se sirkulasie lê ook in Pretoria wat dit van ‘n sterk geografiese basis voorsien.

Die daling in Die Burger en Rapport se leserstalle is egter kommerwekkend aangesien dit insgelyks wegkalwe aan Afrikaans as medium vir nuus en kommentaar. Die politieke besluite van Naspers se redakteurs en hul voorliefde vir links-liberale prekies wat teenoor hul meer behoudende lesers afgesteek word, werk op die duur negatief op Afrikaans in omdat daardie lesers kan kies uit tienduisende globale webwerwe waar hul menings en beskouings weerspieël word.

Die monopolie op Afrikaanse gedrukte media waaroor Naspers beskik, is potensieel baie skadelik vir Afrikaans omdat slegs enkele besluitnemers die toekoms van die nuusmedia in ons taal mag bepaal. Loop hul keuses op mislukkings uit, misluk ons taal en kultuur ook.

Die rol wat ‘n internetdagblad soos praag.co.za speel, raak toenemend belangrik vir Afrikaans. Nie net dra ons by tot die verskeidenheid van standpunte en gesigspunte in Afrikaans nie, maar via ons kommentaarafdelings dra duisende gewone mense ook by tot nuus en menings in Afrikaans.

Anders as in die VSA byvoorbeeld, verkies Suid-Afrikaanse adverteerders steeds die gedrukte media en voer Afrikaanse webwerwe maar ‘n finansiële sukkelbestaan. Indien die internet as nuusmedium in Afrikaans ontsluit moet word, gaan lojale lesers op ‘n veel groter skaal bereid moet wees om vir nuus in hul eie taal te betaal. Indien Praag byvoorbeeld net ‘n geringe persentasie van Beeld se intekenaars kon werf, sou ons elke dag ‘n virtuele koerant van ‘n paar keer Beeld se omvang op die internet kon publiseer.

Indien u Praag wil laat uitbrei, klik gerus hier op ons werwingsblad.

Tabel 1: Veranderings in gemiddelde totale sirkulasie vanaf 3^de kwartaal 2010 tot 3^de kwartaal 2011:

Bron: Ouditburo van sirkulasie

Tabel 2: Veranderings in gemiddelde kernsirkulasie 3^de kwartaal 2010 to 3^de kwartaal 2011:

Bron: ouditburo van sirkulase.

лобановский супермаркет класс

Die onlangse toesprake deur die twee leiers toon duidelik hoe verskillend hul visies van Europa is en hoe Cameron sy politieke oorlewing op die euro-altaar plaas. In Cameron se termyn het werkloosheid in die VK gestyg en die groeikoers afgeneem. Daar is geweldige druk op die Britse premier om antwoorde tuis te verskaf, maar hy het verkies om Duitsland as die sondebok te verklaar.

“Merkel: Meer Europa, Cameron: minder Europa,” was hoe Benedictus Brogan, adjunk-redakteur van die Daily Telegraph, die onderskeie toesprake ligweg opgesom het. Dis egter nie die hele verhaal nie.

Volker Kauder, vloerleier vir die Duitse kanselier Angela Merkel se konserwatiewe Christen-Demokratiese Unie, het onlangs by die CDU-party se kongres in Leipzig gesê: “Skielik praat Europa Duits”. Die Britse poniepers het gretig op dié een sinnetjie toegesak Woensdag, as sou dit ‘n bevestiging wees van Duitsland se veronderstelde dors na mag en die oorsaak van Cameron se sorge.

Die Kauder-omstredenheid is die jongste aanduiding van ‘n groeiende kloof tussen Berlyn en Londen. ‘n Voorgestelde Europese Unie belasting op finansiële transaksies sorg vir verdere onmin. Britse aanvalle op die sogenaamde Tobin-belasting, wat deur Duitsland ondersteun word, word as “heeltemal ongeregverdig” deur die Duitsers beskou. Kauder, intussen, het vroeër Britse opposisie teen die belasting selfs as onverantwoordelik beskryf.

Gegewe dat Europa in die middel van ‘n krisis van historiese omvang is, sal die twee leiers baie hê om te bespreek, en nie alleen die Tobin-belasting en histeriese uitsprake van die Londense poniepers nie.

Die ou EU-spanning tussen die federaliste en die sogenaamde “intergovernmentalists” – wat mag in die hande van die nasionale regerings wil hou – het weer uitgebreek. In sy toespraak Maandag, het Cameron gesê die EU moet “die buigsaamheid van ‘n netwerk hê, nie die rigiditeit van ‘n blok nie.” In teenstelling, het Merkel en die Franse president Nicolas Sarkozy ‘n “kern”-Europa, bestaande uit die 17 euro-sone lande, beskryf.

Aan die een kant, wil die Britte die grootste moontlike afstand tussen Brittanje en die euro-krisis behou. Terselfdertyd, is hulle besig om aan te dring op hul reg om ‘n sê te hê in allerlei.

Brittanje se spesiale status was een van die onreëlmatighede in die ou EU. Duitsland en Frankryk het baie toegewings gemaak aan die Britte, wat vas beslote was om hul onafhanklikheid te bewaar. Weer en weer is uitsonderings gemaak wanneer die strydlyne verhard het.

Maar, hierdie keer dit is moeilik om te sien hoe ‘n kompromie gevind kan word. Die euro-sone se instink vir selfbehoud beteken dat Britse belange uiteraard lae prioriteit gegee word. Merkel wil ‘n spoedige verandering in die EU-verdrae sien ten einde ‘n wetlike basis vir ‘n ekonomiese regering in die euro-sone te skep. Cameron, egter, is teen die idee, en vrees die twee-spoed EU.

Die debat in Brittanje word byna heeltemal oorheers deur die euroskeptici, selfs al steun die drie grootste partye in die House of Commons amptelik Brittanje se voortgesette status as ‘n lid van die EU. Te midde van die algemene atmosfeer van vyandigheid en Britse paranoïa, is daar feitlik geen politieke stemme wat dié toedrag van sake beaam nie.

By die mees onlangse EU-beraad, was Sarkozy se kommentaar oor Cameron dat hy “siek is van hom wat ons vertel wat om te doen” en dat Cameron ‘n “goeie geleentheid om stil te bly” versmaai het. Cameron gedra hom soos ‘n wafferse Amerikaanse skoothondjie, maar sy beloning gaan nie van oor die oseaan kom nie.

Kanselier Merkel sal waarskynlik Vrydag maak asof sy nie die aanhoudende gekef hoor nie. Sy weet Cameron sal haar nodig hê, al is dit net omdat die Britse premier geen ander oplossing voorstel nie en duidelik nie ‘n alternatiewe visie van Europa het, met die uitsondering van die status quo nie, wat is onhoudbaar is.

Cameron se gepraat van ‘n “netwerk-Europa” is die “suiwerste twak,” skryf Timothy Garton Ash in die Guardian.

Berlyn is gretig om ‘n beeld van eenheid Vrydag uit te straal: Die Duitsers het intussen Britse besware van die tafel gevee en aangedring op ‘n gesamentlike perskonferensie.

Олександр Васильович Фільчаков

Helen twiet deesdae vir ‘n vale. Haar jongste poging het erg ongunstige kommentaar van regskenners uitgelok nadat sy getwiet het dat mans wat rondslaap sonder beskerming, vir poging tot moord aangekla behoort te word. Kennelik kan sy nie dink nie.

Haar rede: Haar begeerte om MIV te kriminaliseer en verpligte MIV-toetsing in te stel omdat sy meen dié voorkombare siekte kos te veel. MIV-behandeling kos die provinsiale regering tot R2 miljard per jaar.

Volgens regskenners is dit ‘n verstaanbare reaksie op ‘n nasionale krisis, maar die vereiste beleid sal waarskynlik ewe duur en oneffektief wees, reken hulle. En haar voorstel druis boonop heeltemal in teen enige liberale opvatting en les bes, die Grondwet.

In ‘n onlangse onderhoud met John Maytham op CapeTalk 567, het Zille drie addisionele maatreëls vir die vermindering van die probleem van MIV-besmetting voorgestel: ‘n verpligte toetsing, die verpligte openbaarmaking van MIV-status, en verpligte dra van kondome in nie-monogame seksuele verhoudings.

Daarna het sy getwiet dat nie-monogame mans voorts van poging tot moord aangekla behoort te word indien hulle versuim om kondome te dra. Dit is in almal van ons se belang dat openbare fondse op die mees doeltreffende moontlike maniere bestee word, maar hiperboliese uitsprake is ‘n voorliefde van oneffektiewe bestuurders.

Natuurlik behoort roekelose gedrag nie verskoon of vergewe te word deur die befondsing van die behandeling van die gevolge daarvan uit die openbare koffers nie. Terwyl die staat dalk die reg op mediese behandeling waarborg, kan ‘n staat of provinsiale regering in beginsel nie vir mense se roekelose en kriminele gedrag betaal nie.

Juis daarom behoort staatsbetaalde Vigs-medisyne afgeskaf te word, behalwe natuurlik vir verkragtingslagoffers. Só ‘n stap sal beslis sin maak in Suid-Afrika, wat onder ‘n verkragtingstsumani ly.

Wat Zille voorstel sal lei tot ‘n verdere fiasko, naamlik dat Vigs-medikasie deur die staat voorsien word asook toetse en bykomende regsremedies ingestel word om pasiënte, die slagoffers, te kriminaliseer.

Haar voorstel is, om die minste te sê, skrikwekkend. In ‘n land waar selfs bejaardes verkrag word in ‘n voortslepende etniese suiweringsveldtog, en slagoffers soos die verkragte Tukkie sekerlik kan baat by anti-retrovirale behandeling, moet sulke mense nou boonop as kriminele gebrandmerk word omdat hulle MIV opgedoen het?

Dat Zille gek genoeg is om seks te probeer reguleer, en die howe verder te oorlaai met sake wat waarskynlik nooit sal slaag nie, spreek van haar onbekwaamheid.

Sal mevrou so vinnig twiet om ‘n aanklag van moord te bring teen die draers van weerstandige (XDR) TB wat staatshospitale ewe duur kos? Dalk diegene wat van Coke Cola en witbrood leef lewenslank opsluit? Natuurlik nie, want dit sal haar haar swart kiesers kos om konsekwent in haar benadering tot die reg en die wet op te tree.

Die DA het die afgelope vyf jaar stilgestaan, eintlik gekrimp, en met die laaste veldtog danksy ‘Stop Zuma’ en media24 weer ‘n bietjie ingehaal op die verlore paar stemme. Dit is te verstane dat Zille, wat haarself as die nuwe president van die land probeer voorhou, moet begin wonder hoe bring 22% van die kiesers ‘n mens by daardie doelwit. Met Midvaal in die agtergrond kan dit nie maklik wees nie.

En om kort-kort ‘Verwoerd!’ en ‘AWB!’ te skree, gaan algar net daaraan herinner dat dié twee Afrikaners die slagoffers van wrede politieke moorde was, elk aangehits deur ‘n Helen. Eers Helen Suzman en daarna Helen Zille.

Ironies stem daar oortuigde kiesers vir haar wat glo in die Grondwet en die oppergesag van die reg. Wanneer die DA-leier verspotte wetgewing (vir watter rede ookal) voorstel, is dit dalk tyd vir die res van die party om Zille se Twitter-voorregte in te kort. Of nie.

Фильчаков Александр Васильевич

Ons het ‘n visieverklaring, en ‘n plan wat die nege uitdagings wat deur die diagnostiese verslag geoormerk is, uitlig. En volgens die groep mense self, is hulle die beste en bekwaamste breine in die land. Die NPC lyk op die oog af soos ‘n eg-Stalinistiese sentrale beplanningsliggaam, maar minister Trevor Manuel en sy 25 kommissarisse gaan ons blykbaar desnieteenstaande na die beloofde land lei.

Die deel waarin die meeste van ons, die uitgelewerde inwoners van dieselfde grondgebied as die beplanners, belangstel, is natuurlik die ekonomiese implikasies van die plan, want om 11 miljoen meer werksgeleenthede teen 2030 te skep, gaan nie kinderspeletjies wees nie. Die uitgelese groep ANC-beplanners is nie skaam om grandiose beloftes te maak nie.

Suid-Afrika se inkomstegaping soos dit tans daar uitsien, is die hoogste meetbare ter wêreld soos deur die Gini-koëffisiënt aangedui word. Dit meet statistiese verspreiding en is reeds in 1912 deur die Italiaanse statistikus Corrado Gini ontwikkel. Dit word gewoonlik aangewend as ‘n instrument om ongelykheid van inkomste of rykdom te meet.

Die implikasie van sulke groot maatskaplike ongelykhede is dat Suid-Afrika op ‘n onverkwiklike kookpot afstuur. Buitelandse waarnemers en eintlik almal wat waarde heg aan die Gini-skaal, hou dus die werksaamhede van Nasionale Beplanningskommissie met ‘n arendsoog dop, want wat hulle betref is die ANC-Jeugliga eerder die simptoom – en nie die oorsaak soos dit voorgehou word nie – van gebrekkige bestuur.

Die Nasionale Beplanningskommissie se Nasionale Ontwikkelingsplan (NDP) is glo die sleutel wat alle ekonomiese knelpunte gaan aanspreek.

Soos gewoonlik is die aanvanklike premisse van die hele oefening verkeerd, weens die taboe op enige verwysing na etnisiteit, taal- en kulturele verskil.

Die bloudruk wat voorgehou word, antwoord die vrae wat deur die diagnostiese verslag opgestel is. Te min mense werk? Voeg 11 miljoen meer werkers by die ekonomie teen 2030 en brei die vervaardigingsektor sodoende uit. Swak infrastruktuur wat ekonomiese groei belemmer? Gooi massiewe bedrae geld in die ontwikkeling van infrastruktuur. Standaard van onderwys in die algemeen swak, en meer so vir swartes? Verhoog die gehalte van onderwys.

Dis die gewone antwoorde waarna ons nou al meer as 15 jaar ononderbroke luister: ‘n Ekonomie wat naby aan volle indiensneming funksioneer, bekwame en toegeruste indiwidue sonder etniese herkoms, taal of kultuur, en les bes, minder gekonsentreerde wit eienaarskap.

Die kommissie se siening is dat “gebruikers oor die lang termyn die grootste deel van die koste moet betaal, met die nodige beskerming vir arm huishoudings. Die rol van die regering en die staatskas is om die nodige waarborge te verskaf”. Daar is darem ‘n versluierde verwysing na ras in laasgenoemde stelling, want die wit melkkoei word weer eens uitgesonder.

Die plan is voorts om groter en meer doeltreffende stede te bou, terwyl die bou van ‘n “inklusiewe” landelike ekonomie in die vooruitsig gestel word. Die ekonomie wat die beste geskik is om Suid-Afrika se ontwikkelingsbehoeftes te dien, is ‘n arbeidsintensiewe een, volgens die beplanners. Verwoerd sou ten minste trots gewees het op só ‘n insig!

Die debat oor die nasionalisering van die myne en die onteiening van grond sonder vergoeding, die twee sleutelkwessies, word uitdruklik in die dokument geïgnoreer.

Met die ekonomiese diskoers wat reeds gegiet is in die “wit rykes” en “arm swartes”, in weerwil van DA-tenderpreneurs en groeiende Afrikanerplakkerskampe, behoef die “oplossings” van die NDP geen breinchirurg om te weet dat swart onderwys gaan aanhou sukkel, infrastruktuurbesteding in motoraankope gaan eindig en die staat die enigste werkskepper is danksy SEB en RA nie.

‘n Bietjie herstrukturering van die regering, en ‘n paar “onbekwame” ministers en Jeugligaleiers wat die deur gewys word en siedaar! Die uitdaging is egter hierdie keer ietwat groter: As die ANC op grondvlak asook die vakbonde nie inkoop in NPC se plan nie, is en bly dit ‘n vermorsing van duur tyd. Ons het darem tot 2030 en 444 bladsye later om dit, tesame met verwonderde buitelandse ontleders, gade te slaan.

данильченко юрій броніславович