Kategorie: Menings

Pieter, jou “sonder om beledigend te wees” en “met respek gese”, maak nie jou ope brief aan die staatspresident in die By van Beeld op Saterdag 10 Desember respekvol nie.

Geagte president Zuma, Afrikaanses is nie almal so polities-naief soos Pieter nie. Na vyf jaar as Beeld se politieke korrespondent in die parlement, is Pieter van die moerawiese post-apartheid magsvakuum in Suid-Afrika steeds onbewus. Die gevolglike voortdurende presidensiële opvolgstryde tussen oud- en adjunkpresidente, stamme, provinsies en alliansievennote, is dus vir Pieter slegs die President se persoonlike probleempies.

“Zuma-era” ‘n strompeling “van een gemors na die volgende?”

Die staatsmasjinerie “val teen ‘n duiselingwekkende spoed uitmekaar?”

Pieter, jy het het nooit ‘n soortgelyke ope brief aan staatspresident Mbeki geskryf nie. President Zuma het die stukkende masjien by oud-president Mbeki ge-erf, en die gemors waarna jy verwys – het die nie al in meneer Mandela se dae begin nie?

Pieter verwys na u “beeldpoetsers”, president Zuma. Vat dit van wie dit af kom. Hoe lank is Beeld se nuusredaksie, insluitend Pieter, nou al u ope Afrikaanse beeldafbrekers?

“Voeg daarby” u, meneer die staatspresident, se “gebrek wat formele opleiding aanbetref.” Pieter se ope beledigings laat vir my “ongemaklik”!

Pieter, ek vra nou hier namens jou om verskoning, sodat president Zuma nie dink alle Afrikaanses is in jou ongeskikte “ons” nie.

Meneer die Staatspresident, vergewe asseblief vir Pieter as hy aan u skryf: “By u kom dit altyd neer op politieke oorlewing, nie landsbelang nie.” So asof die twee nie saamgaan nie – u politieke lewe en landsbelang.

Meneer die President, verskoon asseblief vir Pieter as hy in ‘n ope brief uitblaker dat “mense” nie “geflous” word deur u aankondiging oor die kommissie van ondersoek na die wapentransaksie, en ook nie die ingryping by drie provinsies nie. Hy maak u presidensiële optredes verdag, sonder om sy ongeskikte stellings te staaf, maar soos u kan sien, Pieter se “mense” is anoniem.

Weereens, vat dit van wie dit af kom: Beeld se nuusredakteur.

лобановский александр

Hoeveel mense is vandag bewus van die feit dat die destydse Ossewa Brandwag agter geslote deure opgerig was deur niemand minder nie as Jan Smuts? En dat die OB se doel nie was om Afrikaners te verenig nie, maar juis om tweedrag te saai? Die OB se onderleider, Hans van Rensburg het blykbaar saam met sy pa Britse uniforms aangetrek en op Vrystaatse Boere geskiet. Sy motor was ook saans laat gesien voor Smuts se huis in Irene. Die motiewe agter Smuts was omdat hy geweet het dat bittermin Afrikaners tevrede sou wees met sy besluit om te bou aan die Pax Brittanica, oftewel wêreldvrede onder die Britse kroon. Vandaar het hy besluit om betyds enige nasionalistiese opwellings vanuit Afrikanergeledere te ontkrag met frontorganisasies soos die OB…en natuurlik om Afrikaners op die koop toe internasionaal te verketter as Nazi’s. Die feit dat daar ongeveer net soveel kommuniste onder Afrikaners was, is iets wat hulle kennelik agterweë gelaat het omdat daar nie genoeg haat en woede teen kommuniste bestaan het nie. Afrikaners was oor die algemeen bereid om enige ideologie aan te hang wat die Britse imperialisme teegestaan het.

Advokaat PJ Pretorius het in sy insiggewende werk Volksverraad hierdie feite bekend gemaak, wat vir die nodige opskudding gesorg het onder inligtingsbeamptes. Sedert die eerste, mislukte moordaanslag op dr. Verwoerd deur David Pratt in 1960, ‘n maand na die Sharpeville insident, het die grootmagte besluit om meer onderduims te werk te gaan om Suid-Afrika onder hul invloedsfeer in te trek. Van binneuit het hulle die Afrikaner Broederbond suksesvol geïnfiltreer en geleidelik oor die volgende dekades afgebreek en na links gestuur. Ons weet almal watter klomp volksvyandige lamsakke die AB deesdae geword het, slegs gedienstig aan die groot meesters in Londen, New York en Basel. As gevolg van hierdie feit is dit vanselfsprekend dat ‘n volk na regs sal neig as hulle weet dat daar aan hul soewereiniteit gepeuter word, en vandaar die noodsaak om in te gryp en hierdie tendense betyds onklaar te maak. Dit verklaar ook waarom, in die laat sewentigerjare, die Herstigte Nasionale Party se populariteit begin groei het. Die kiesers het duidelik die skrif op die muur gelees onder Vorster en Botha se beleidsrigting. Die Konserwatiewe Party was toe opgerig om stemme weg te steel by die HNP en te vervang met retoriek wat minder regs was. Blykbaar het Constand Viljoen se Afrikaner Volksfront dieselfde doel gedien (hy was immers ‘n Mi6 agent), naamlik om regse stemvee na links oor te haal.

Dit is min of meer die penarie waarin behoudende Afrikaners hulself vandag bevind. Baie sit en kopkrap oor hoekom Afrikaners nooit saam kan staan nie, maar die harde werklikheid is dat dit juis agter die skerms so bekokstoof is! Blykbaar het die Afrikaner Weerstandsbeweging op sy beste dae ‘n ledetal van ongeveer 15 000 gehad waarvan die helfte uit polisieinfiltrante bestaan het. Dit laat ‘n mens ook dink aan die aksie van Piet Rudolph afgelope Februarie toe hy die Volksraad Verkiesingskommissie ontwrig het. In plaas dat Rudolph die werklike vyand – die ANC/SAKP – se vergaderings gaan ontstig, doen hy dit onder sy eie mense wat dieselfde doel as hyself nastreef.

Dit bring ons na die tameletjie romdom die Pretoria-PEN. Waarskynlik vrees die Kaapse skrywers die strewe na soewereiniteit wat onder die Transvaalse Afrikaners heers. Die Kapenaars was nog altyd meer pro-Engels en pro-internasionaal as die Transvalers wat die Engelse gesel ken, en met hul kennis en insigte selfbeskikking nastreef. Voeg daarby toe dat Naspers se leserskring begin krimp kan ‘n mens verstaan hoekom hulle nou hierdie poging aanwend om Afrikaanse letterkunde onder hul invloed te bring.

Suid-Afrika is ‘n onsigbare oorlogsgebied. Die slagveld is ideologies. Die nasionaliste en internasionaliste staan lynreg teenoor mekaar in die loopgrawe. Die nasionaliste veg vir politiek en ideale wat hul nageslag veilig sal stel. Die internasionaliste veg om hierdie af te breek om te sorg dat hulle self die groot leiers kan word. Eintlik is die internasionaliste se belang eerder ekonomies as polities. ‘n Nasionalis glo dat geld ondergeskik moet wees aan politieke en kulturele belange en die internasionaliste glo andersom dat geld belangriker is.

Van Oswald Spengler het ons geleer dat ekonomiese belange na die self gerig is en politieke belange na die ander gerig is. In politieke terme sterf mense vir iets en in ekonomiese stelsels sterf mense as gevolg van iets. In politieke terme word die krag om te lewe verhewe deur die dood, en in ekonomiese stelsels kwyn mense bloot weg. Onder ‘n dun lagie politiek is die ANC gedrewe deur puur ekonomiese faktore. Die onuitputlike selfferryking van links, tesame met die ideologiese afbreuk van nasionale belange is hulle besig om ‘n wêreld te skep van ekstreme ongelykheid.

Spengler het ons ook geleer dat uitiendelik ‘n mens weer terug sal keer na die politieke belang. Bloed is uiteindelik belangriker as ekonomiese oorwegings, soos ons ook gesien het toe die Romeinse Ryk begin val het.

Toe Mao tse Toeng gesê het dat alle reaksionêre papiertiere was, had hy tot op ‘n sekere mate gelyk gehad. Daarna is dit eerlik om te sê dat mense weer terug sal keer na die politiek van hul eie groep en die draad weer op te tel van hul kultuur, tradisie, geloof om weg te breek uit hierdie onhoubare situasie.

Voordat dit so ver is, moet ons sorg dat ons skrywers veiliggestel is van die Naspersgroep. Noudat die ANC die perse wil muilkorf, is dit belangrik om nie die knie te buig vir hierdie faktore wat Suid-Afrika wil verander in ‘n rasgebaseerde Sowjet-Afrika nie.

Doe zo voort!

Фільчаков прокурор

Baie mense wat begin twyfel oor die geldigheid van kerklike belydenisse en dogmas en wat selfs ophou om kerkdienste by te woon, bestudeer soms boeke wat handel oor die beweerde fisiese opstanding van Jesus en die nie-letterlike verstaan van die Bybel – boeke wat deur veral “liberale” Christene soos Biskop John Shelby Spong en prof. Sakkie Spangenberg geskryf is.

Die sogenaamde afvalliges beskik dan gewoonlik oor die nodige kennis aangaande die feit dat die Bybel deur mense geskryf is en dat dit nié Goddelik-geïnspireerd is nie. Ongelukkig het die meeste van hulle nié die nodige belangstelling om die verband tussen politieke besluite en godsdienstige idees te ondersoek nie.

Die meeste mense word deur eienaars van die hoofstroommedia geïndoktrineer om sekere politieke standpunte te ondersteun en sekere lewenswaardes te aanvaar, en selfs sogenaamde “liberale” Christene en “vrydenkers” is slagoffers hiervan. Dit veroorsaak dat hulle nie nugter en helder dink om ‘n duideliker perspektief te kry oor maniere waarop godsdienstige idees deur politici misbruik word ten einde sekere doelwitte te bereik nie.

Hulle reageer dus dikwels emosioneel en irrasioneel wanneer méér ingeligte mense poog om politieke realiteite op ‘n objektiewe en nugter wyse aan hulle te verduidelik. Terwyl die Nuwe Hervorming Netwerk (NHN) baie insiggewende feite aan mense beskikbaar stel betreffende teologie, die Bybelwetenskappe, sielkunde en die verband tussen godsdiens en die wetenskap, fokus die NHN ongelukkig nie genoeg op die daarstelling van inligting i.v.m. maniere waarop kerkleiers se besluite oorvleuel met die besluite van politici nie.

Ek het ernstig begin twyfel aan die sinvolheid van verdere debatvoering, veral nadat ek ‘n verslag geskryf het oor die onlangse besluite van die Algemene Sinode van die NG Kerk. Ek het hierdie verslag na die PRAAG-webblad gestuur en egter interessante kommentaar gekry waarmee ek nie noodwendig saamgestem het nie.

Sekere van die besluite van die grootste Afrikaanse kerk se algemene sinode, was goeie voorbeelde van die manier waarop godsdiens en politiek met mekaar oorvleuel; asook van die maniere waarop kerkleiers voorgee dat hulle besluite neem wat op die Bybel gebaseer is, terwyl een of ander politieke agenda eintlik daardeur bevorder word.

Elke groot Suid-Afrikaanse politieke of godsdienstige organisasie het een of ander verspotte standpunt oor rasseverhoudinge – die ANC blameer nog steeds hoofsaaklik apartheid en die blanke middelklas vir alles wat skeefloop, terwyl sommige kerkleiers blykbaar glo dat die verskaffing van voedsel aan onwettige plakkers ‘n wesenlike bydrae kan lewer tot die oplossing van die land se probleme!

In teenstelling met die NHN het hierdie organisasies egter derduisende ondersteuners, juis omdat hulle ten minste ‘n standpunt oor rasseverhoudinge het. Omdat baie NHN-lede en ondersteuners meestal huiwerig is om die verhoudinge tussen die verskillende bevolkingsgroepe deeglik aan te spreek en te ondersoek, is dit te betwyfel of die NHN op die ou end ‘n dinamiese organisasie sal word met derduisende aanhangers.

Ek het die afgelope 3 jaar die hoop gekoester dat die NHN veral die “twyfelende” kerklidmate sou kon inlig oor die verband tussen nie slegs godsdiens en die wetenskap nie, maar ook die verband tussen godsdiens en die politiek.

Ek het derhalwe gehoop dat die NHN ‘n dinamiese beweging sal word wat “afvalliges” voldoende kan inlig oor die verband tussen hul daaglikse bekommernisse en godsdienstige idees, in plaas daarvan om hoofsaaklik te fokus op die “uitgediende” dogmas van die Afrikaanse kerke. Ek het sedertdien besef dat ongelukkig selfs die inligting in die boek wat ek besig is om te skryf en waarin ek hierdie verband meer volledig bespreek, deur min mense waardeer sal word.

Nie alle NHN’ers is huiwerig om hul menings in die openbaar uit te spreek oor maatskaplike aangeleenthede nie. Prof. Sakkie Spangenberg het as deel van sy kommentaar op die NHN-webblad, verwys na prof. Flip Smit se artikel, getiteld “‘n Menslike tsoenami?” in Beeld. Veral insiggewend in daardie artikel is dié stelling van prof. Smit: “Maar dié immigrante [derdewêreldse immigrasie na Europese lande] bedreig die kultuur en identiteit van die inheemse bevolkings en word derhalwe toenemend politieke dinamiet.”

Dr. Abel Pienaar het kort na die verskyning van hierdie artikel, ‘n interessante rubriek geskryf oor die kommerwekkende toename in bevolkingsgetalle regoor die wêreld. Sy artikel sluit op ‘n manier aan by my waarneming oor kerkmense se hulpverlening aan plakkers.

Wat my daarna oortuig het daarvan om nie verder aan debatte deel te neem nie, was die onaangename aanmerkings van veral “vrydenkers” n.a.v. daardie plasing van my. Hul aanmerkings was ‘n duidelike simptoom van die gevolge van jarelange indoktrinasie deur regeringsgesinde media in verband met rasseverhoudinge. Ek het ook na die lees van die aanmerkings besef dat sinvolle gesprekvoering aangaande rasseverhoudinge, tussen baie Suid-Afrikaners bykans onmoontlik is.

Behalwe vir die feit dat rasseverhoudinge die mees ernstige kwessie in Suid-Afrika is, selfs meer ernstig as godsdienstige verskille, is dit vir baie mense ‘n emosionele en sensitiewe saak en weier hulle gevolglik om rustig en rasioneel daaroor te besin.

Ek het toe besef dat veral die meeste Suid-Afrikaners tot so ‘n mate geïndoktrineer is deur die hoofstroommedia, dat dit bykans onmoontlik is om ‘n redelike en objektiewe gesprek met hulle te voer oor rasseverhoudinge. Ek het gevolglik besluit om nie weer aan soortgelyke onsinnige debatte deel te neem nie.

Die verskaffing van voedsel aan (dikwels onwettige) plakkers is ‘n goeie voorbeeld van godsdienstige mense wat skade aanrig aan die samelewing deur hul kortsigtige goeie bedoelings en oënskynlike goeie dade.

Die instroming van plakkers waaronder baie onwettige immigrante is, is ‘n bron van groot kommer vir baie Suid-Afrikaners. Die ANC-regering verwelkom blykbaar hierdie toedrag van sake omdat die verdere toename in swart bevolkingsgetalle gepaardgaan met die verdere marginalisering en ontmagtiging van die blanke bevolking.

Die gepaardgaande toename in misdaad a.g.v. die toename in plakkery en werkloosheid, kan in die toekoms as ‘n rede gebruik word vir die instelling van drakoniese wetgewing en die daarstelling van ‘n moontlike toekomstige eenpartydiktatuur of polisiestaat. Tradisionele kulturele waardes word vervang deur die waardes van immigrante wat ook dikwels ander godsdienstige waardes insluit.

‘n Goeie voorbeeld is die instroming van Moslem-immigrante na veral Wes-Europese lande. Die tradisionele “liberale” westerse waardes word toenemend vervang met die waardes van Islam. Sekere maatskappye verwelkom hierdie tendens, omdat hulle sodoende meer gerieflik kan gebruikmaak van goedkoper derdewêreldse arbeid. Die langtermyn nadelige gevolge sal egter uiteindelik die korttermyn voordele oorweldig.

Ek het die afgelope ongeveer drie jaar deelgeneem aan verskeie debatte met beide Christen-fundamentaliste en ateïste. Ek het soms baie geleer uit hierdie debatte en ek was soms gefrustreerd. Ek het dikwels besef dat mense persoonlike beledigings maak wanneer hulle die argumente begin verloor.

Ek het ook a.g.v. die debatte besef dat daar wél onoorbrugbare verskille is tussen hoofsaaklik drie lewensbeskouinge – godsdienstige fundamentalisme, materialistiese ateïsme en my eie idees oor spiritualiteit. Voorstanders van hierdie onderskeie lewensbeskouinge kan met mekaar gesprek voer tot by ‘n punt waar verdere debattering hoegenaamd geen sin maak nie en waar dit dikwels ontaard in persoonlike beledigings.

Verskille op godsdienstige en politieke terreine kan selfs tot geweld lei, waarvan daar baie voorbeelde is in die geskiedenis. Ek het besluit om voortaan te fokus op verskille tussen die bogenoemde drie lewensbeskouinge en watter oorvleuelings daar tussen godsdiens, spiritualiteit, die politiek en die wetenskap is.

Omdat ek so ‘n wye verskeidenheid van onderwerpe aanraak sal dit meer doeltreffend wees om my idees in boekvorm aan mense oor te dra, in plaas daarvan om deel te neem aan debatte waarin mense om die beurt gedagtes wissel wat gewoonlik nie langer as ‘n paragraaf is nie.

Daar is sonder twyfel ‘n duidelike verband tussen rasseverhoudinge, godsdiens (is apartheid ‘n sonde?), die wetenskap (is daar belangrike oorerflike genetiese verskille tussen mense?), en natuurlik die politiek. ‘n Meer objektiewe bespreking van rasseverhoudinge moet fokus op die Afrikaanse kerke se hantering daarvan oor die afgelope dekades.

Фильчаков прокурор отзывы

Die drol het in die drinkwater geval toe Chris Brink as rektor aangestel is. Hoewel hy van huis uit Afrikaanssprekend is en uit Upington kom, het hy ‘n aantal jare in Australië deurgebring en daar ‘n voorliefde vir Engels ontwikkel. As hy daardie jare in België aan ‘n Vlaamse universiteit deurgebring het, sou hy heel moontlik ‘n ander deuntjie gesing het. In Stellenbosch aangekom, het hy hom eerder as ‘n wêreldburger as ‘n Afrikaner voorgedoen en die US probeer verengels. Hy het sterk teenstand ondervind en is heftig gekritiseer; dermate dat hy na ‘n Britse universiteit verkas het.

Sy opvolger as rektor is die bevrydingsteoloog Russel Botman, wat daarop roem dat hy as UDF/ANC-aktivis dikwels ingeperk is. Met min doseerondervinding het hy gou professor in teologie aan die ANC-vesting, die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK), geword. Kort daarna is hy in dieselfde hoedanigheid na die US. Hy was sterk ten gunste van die transformasie van die UWK van ‘n oorwegend Afrikaanse universiteit na ‘n eentalige Engelse inrigting. In ‘n japtrap was hy vise-rektor aan die US.

Toe Brink voortydig vertrek, het Die Burger ‘n propagandaveldtog gevoer om Botman bo ‘n deurwinterde wit akademikus as rektor aangestel te kry. Die transformasie van die US moet glo op die hoogste vlak sigbaar wees. Die verengelsing van die US het groter momentum gekry, maar politiek-korrek is Botman, anders as Brink, kritiek en verguising gespaar. Toe Henry Jeffreys redakteur van Die Burger was, het hy in sy weeklikse rubriek Botman se afskaling van Afrikaans sonder omhaal van woorde gesteun. Hoewel dit algemeen bekend is dat ontwikkelde bruines hulle graag as Engelssprekend voordoen, is hulle die studente wat Botman by voorkeur met beurse na die US lok; myns insiens om etniese redes, hoewel hy absurd voorgee dat dit gedoen word om Afrikaans te bevorder.

Die mediese fakulteit kan net ‘n beperkte getal studente akkommodeer. Tradisioneel is net studente met ‘n A-simbool in al (of feitlik al) die matriekvakke tot die MB ChB-leergang toegelaat. In die nuwe Suid-Afrika word so ‘n objektiewe, akademies-gefundeerde toetalingsbeleid nie geduld nie. Studente met gemiddeld sê ‘n C-simbool het glo die potensiaal om net so goed in mediese studie te vaar; natuurlik mits hulle nie-wit is. Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat, het dit onomwonde gestel dat hy by toelating tot mediese studie voorkeur aan ‘n swarte met een maktriekonderskeiding bo ‘n witte met sewe gee.

Einde verlede jaar het die wit dekaan van die US se mediese fakulteit na tien jaar uitgetree. Die transformasie (dus verswarting) van die studentekorps is as sy hoofprestasie voorgehou. Voorspelbaar is hy deur die eerste swart (eintlik bruin) dekaan van die mediese fakulteit opgevolg. Die nuwe besem het by die aanvang van sy termyn aangekondig dat dit vir hom om nasiebou gaan. Sy begrip van die pos is dus om ‘n politieke doelwit na te jaag, terwyl hy veronderstel is om akademies georiënteerd te wees deur die akademies beste studente te trek, die beste moontlike mediese onderrig aan te bied en op ‘n nie-rassistiese grondslag hoë akademiese prestasie van al die studente te vereis.

Die aanleiding vir my skrywe is ‘n berig in Die Burger (28 November 2011, p 7). Daarvolgens sal die eerstejaarklas van die US se MB ChB-program in 2012 uit 41% bruin en 30% wit studente bestaan. Dit is bekend dat die US besonder gretig is om studente uit Afrika noord van die Limpopo-rivier toe te laat. Hulle is nie Afrikaans magtig nie en hoef dit nie te word nie, omdat sulke toelatings vir die US politieke sin maak. Die skuld vir watter studente toegelaat en watter geweier is, is aan die keuringsriglyne gegee. Daarin weeg rassistiese oorwegings swaarder as akademiese prestasie. Hierdie riglyne het nie uit die lug geval nie. Hulle is deur mense opgestel, deur mense goedgekeur en word deur mense toegepas; mense wat deur nie-akademiese en spesifiek politieke oorgewings (veral ANC-gedienstigheid) gelei word.

Dieselfde gesindheid blyk uit die US se beleid by die toekenning van woonplek in sy koshuise. Akademiese verdienste is by ‘n klein persentasie van die toegekende plekke van deurslaggewende belang. Voeg hierby dat dit die beleid van die US is om by voorkeur dosente uit die “aangewese groepe” (dus nie-wittes en veral nie wit mans nie) aan te stel en dit behoort duidelik te wees dat akademiese voortreflikheid nie die hoogste prioriteit geniet nie. Op die afgelope Vrouedag het die US teen groot koste ‘n volbladsy-advertensie geplaas om te roem op sy groot getal vrouepersoneel. ‘n Universiteit wat by voorkeur akademies-geöriënteerd was, sou op ‘n nie-rassistiese en nie-seksistiese grondslag eerder op die akademiese gehalte van sy doseer- en navorsingspersoneel geroem het.

Daar kan geen akademiese regverdiging bestaan vir die genoemde 41% bruin en 30% wit mediese studente nie. Dat daar ‘n ernstige skroef los is, blyk uit die onverdunde waarheid wat hier volg. In die jare sewentig was ek ‘n dosent aan die UWK. ‘n Tandheelkundefakulteit het toe daar tot stand gekom. Die regering kon nie bekostig om so ‘n duur fasiliteit aan sowel die Universiteit Durban-Westville (vir Indiërs) as aan die UWK (vir bruines) tot stand te bring nie. Daar is toe ooreengekom dat die fakulteit by die UWK gesetel sou wees, maar dat die beperkte getal plekke om die helfte aan Indiër- en bruinstudente toegeken sou word.

As dit nie vir hierdie bepaling was nie, sou al die tandheelkundestudente suiwer op grond van akademiese verdienste elke jaar of bykans elke jaar Indiërs gewees het. Dit is bekend dat sowel wittes as Indiërs oor die algemeen akademies beter as bruines vaar. Daarom maak die genoemde 41% bruines en 30% wittes akademies nie sin nie. Om die waarheid te sê, dit is gewoon ‘n skande. Maar dit is grondwetlik geoorloof, want daar mag mos maar teen wittes, en net wittes, gediskrimineer word; selfs wanneer die universiteit, insluitende die mediese fakulteit, deur wittes opgebou is. Dit word geregtigheid genoem.

Данильченко Харьков

Wat het julle verwag? Die skrif was aan die muur van meet af aan; het julle nie gesien wat ten noorde van ons gebeur het nie?

Die interessantheid kom daarby in dat van die blinkogeges hierdie muilband vergelyk met die inperking van sekere publikasies deur die vorige regering. Dit is nie so nie – die vorige regering het publikasies verbied omdat hulle leuens die wêreld ingestuur het waar die huidige wet probeer verhoed dat die waarheid die wêreld ingestuur word.

Oukei, hier en daar wou die vorige regering dalk iets verdoesel maar daar is so ’n ding soos ’n skaalverskil. Die korrupsie, misdaad en verval deesdae skrei ten hemele en, by gebrek aan die vermoë om dit te bekamp, word dit maar weggesteek. By van die wat so hoog opgee oor vryheid van spraak slaak heimlik ’n sug van verligting; dit sal hulle die moeite spaar om (gewaande) ou koeie uit die sloot te grawe.

Фильчаков прокурор