Rubrieke Archives - Page 119 of 214

Clive Derby-Lewis is ‘n tweede Jopie Fourie

Die voortslepende verhaal van die voormalige KP-parlementslid, mnr. Clive Derby-Lewis, wat wel vir mediese parool in aanmerking kom, maar nie vrygelaat word nie, werp nog ‘n skadu oor die aard van Suid-Afrikaanse “demokrasie”.

Derby-Lewis ly aan kanker en is reeds in die gevangenis verwaarloos wat sy mediese behandeling betref. Sy geval kan met twee ander vergelyk word: dié van Schabir Shaik en die terroris van die Lockerbie-bomaanval, Abdelbaset Ali al-Megrahi. Shaik, wat “dodelik siek” sou gewees het, is deur die owerheid vrygelaat en het agterna op gholfbane rondgekuier en verkeer steeds in die land van die lewendes. In sy geval is hy duidelik ‘n guns gedoen vanweë sy goeie verhouding met president Jacob Zuma.

In die geval van Megrahi, wat op 20 Augustus 2009 deur die Skotse regering vrygelaat is, het Brittanje se toenemende belang om sake met Moeammar Gaddafi te doen, ‘n rol in sy vrylating gespeel. Megrahi het wel prostaatkanker gehad, wat as gronde vir sy vrylating gegeld het. Die Libiese burger was besig om lewenslange gevangenisstraf op 270 aanklagte van moord uit te dien ná die ontploffing aan boord van Pan Am-vlug 103 in 1988 toe daardie aantal slagoffers die lewe gelaat het. Omdat die meeste slagoffers van die terreurvoorval Amerikaners was, was daar in die VSA groot ontsteltenis oor Megrahi se vrylating. Megrahi is ook soos ‘n held deur Gaddafi in Tripoli ná sy vrylating ontvang.

Op die oog af geniet Clive Derby-Lewis veel meer meriete om op parool vrygelaat te word. Anders as in die Shabir Shaik-geval, kan daar geen twyfel oor sy mediese toestand bestaan nie. Hy is immers nie besig om toneel te speel nie. Daarby was hy tot dusver ‘n modelgevangene met ‘n skoon rekord in die gevangenis.

Derby-Lewis se betrokkenheid by die moord op die SAKP-leier, Chris Hani, was nie ‘n blote terreurdaad soos Megrahi s’n nie, maar het geskied binne die konteks van die ANC-oorname in die vroeé negentigerjare. Hani was ook geen onskuldige individu nie, maar was self verantwoordelik vir verskeie terreurdade. Volgens genl. Chris Thirion is Hani reeds in die tagtigerjare as ‘n teiken vir die destydse Spesmagte geïdentifiseer en slegs die onsekerheid en verdeeldheid van die NP-regering het voorkom dat hy nie reeds op daardie stadium aangeval en gedood is nie. Indien enigiets, het Derby-Lewis en Janus Walusz gesorg dat Hani vir sy dade van geweld teen onskuldige burgerlikes boet.

Biskop Tutu se Waarheids- en versoeningskommissie het aan allerlei terroriste en geweldenaars kwytskelding verleen solank daar maar een of ander vorm van “politieke motief” agter hul misdade geskuil het. Vir seker het Clive Derby-Lewis se daad insgelyks ‘n politieke motief gehad en moes hy saam met die duisende ANC-moordenaars en -terroriste amnestie ontvang het.

Derby-Lewis is geen gewone misdadiger soos vele aan ANC-kant wat ook hul toegang tot wapens gebruik het om gewone rooftogte en ander misdade te pleeg nie. Hy was ‘n parlementslid en openbare figuur. Waarom so ‘n mens langer en onnodig in die tronk aanhou?

Die redes is egter nie ver te soek nie. In die eerste plek gaan dit daaroor dat daar onder die ANC-bewind geen ewewigtigheid aan owerheidsbesluite is nie. Die ANC se vriende, soos Shabir Shaik, word nie gelykwaardig behandel met diegene soos Derby-Lewis wat die ANC as hul vyand beskou nie.

Hoewel Derby-Lewis ‘n Engelssprekende is, het hy hom met die Afrikanerpolitiek bemoei en is vir alle praktiese doeleindes ‘n “genaturaliseerde” Afrikaner. Omdat Afrikaners die mees magtelose groep in Suid-Afrika is, kan die ANC dit bekostig om humanitêre versoeke om Clive se vrylating te ignoreer.

Daar is dus ‘n etniese element by die nie-vrylating van Derby-Lewis, dié van Afrikanervervolging soos ons dit ook by plaasmoorde en die diskriminaie teen ons mense en ons taal ervaar. In dié opsig is Derby-Lewis se aanhouding ook ‘n simbool van Afrikanerverdrukking en die dubbele standaarde wat die ANC op ons toepas.

Omat die grootste persgroep in die land, Naspers, ook hul eie mense vervolg, het Naspers tot dusver insgelyks Clive Derby-Lewis se vrylating teengestaan en propaganda daarteen gemaak. Op 1 Maart vanjaar het die Nasperskoerant, Beeld, leedvermakerig in ‘n hoofartikel geskryf dat Derby-Lewis “elke dag in die tronk verdien”.

Al wat Derby-Lewis gaan bevry, gaan ‘n internasionale veldtog vir sy vrylating wees. Daar moet gehamer word op die feit dat hy as Afrikaner nie dieselfde behandeling as swart moordenaars, verkragters en natuurlik die ANC se eie terroriste wat lankal deur mnr. FW de Klerk se amnestiewet of die Waarheids- en versoeningskommissie kwytgeskeld is.

Soos Jopie Fourie, is Clive Derby-Lewis reeds ‘n martelaar vir die Afrikanersaak en die stryd teen kommunisme in Suider-Afrika. Wêreldwyd behoort gematigde en konserwatiewe mense sy vrylating te steun.

Tydens die 1994-verkiesing het 1000 mense gesterf, iets wat mnr. Thabo Mbeki, as “nie te veel nie” beskryf het. Daar was Boipatong en die Shell House-skietery op Inkatha-ondersteuners waartydens tientalle mense gesterf het. Binne die ANC se eie gevoellose logika, kan die dood van Chris Hani dus as een van die ongevalle van “die oorgang na demokrasie” gesien word.

Dit het sedertdien aan die lig gekom dat die ANC se “Operasie Vula”, oftewel die gewelddadige omverwerping van die destydse bewind, steeds tydens die onderhandelinge in die vroeë negentigerjare beplan is. Die onderhandelinge is deur ‘n deel van die ANC bloot gesien as ‘n gulde geleentheid om verdere wapens die land in te smokkel en terreur te saai. Dat daar ‘n vorm van oorlog in die land aan die gang was met mense soos Hani wat op die voorpunt van die geweld en aanhitsing daartoe verkeer het, kan nie ontken word nie. Dat Derby-Lewis die besluit geneem het om onder sulke omstandighede in terme van sy politieke beginsels op te tree, kan hom nie vandag meer verkwalik word nie.

Mnr. Clive Derby-Lewis is ‘n eerbare man wat op menslikheids- én morele gronde verdien om onmiddellik vrygelaat te word.

Die post-1994-dubbeldinkery

Ek het onlangs begin om ‘n amperse verslawing te ontwikkel, maar gelukkig is hierdie ‘n relatief skadelose. Dis aan oudioboeke. Daar bestaan hope klassieke boeke wat gratis beskikbaar is om van die internet af te laai, byvoorbeeld boeke van Dostojewski en Kafka. Een van die boeke wat ek onlangs afgelaai het, is Orwell se 1984. Ek het die gedrukte weergawe jare gelede gelees, maar dit was vóór 1994. (Laai 1984 gerus hier af vir jou MP3-speler of om op jou rekenaar te luister.)

Vandag is 1984 uiters relevant vir die kommunistiese staat wat die Nuwe! Verbeterde! Azanië sedert 1994 geword het. Die titel kon inderdaad net sowel 1994 gewees het. 1984 is al beskryf as ‘n verstommende insig in die daaglikse lewe in ‘n kommunistiese staat, sonder dat die outeur self in so ‘n staat gewoon het. Orwell was wel self eens ‘n toegewyde sosialis, wat aan die kant van die sosialiste in die Spaanse burgeroorlog geveg het. Hy is egter ontnugter deur die vergrype van Stalin, en die fisiese beskrywings van Big Brother se gesig wat in 1984 op plakkate verskyn, klink baie na dié van Stalin.

Dit is ysingwekkend om die ooreenkomste tussen die distopiese Oceania van 1984 en die huidige Azaniese bestel raak te sien. Dan Roodt se rubriek oor die absurde standpunt van prof Pierre de Vos, ‘n homoseksuele aktivis en professor in die regte tydens ‘n sogenaamde SABC-debat, wat meen dat daar nie so ‘n ding soos ‘n Afrikanerminderheid is nie, maar andersyds en op klaarblyklik skisofreniese wyse ‘n belasting op daardie einste Afrikanerminderheid voorstaan, het my juis genoop om hierdie rubriek te skryf. Die alomteenwoordige verteller in 1984 beskryf die kranksinnige vermoë om twee teenstrydige standpunte soos De Vos s’n te internaliseer, soos volg:

“The power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously, and accepting both of them… To tell deliberate lies while genuinely believing in them, to forget any fact that has become inconvenient, and then, when it becomes necessary again, to draw it back from oblivion for just as long as it is needed, to deny the existence of objective reality and all the while to take account of the reality which one denies — all this is indispensably necessary. Even in using the word doublethink it is necessary to exercise doublethink. For by using the word one admits that one is tampering with reality; by a fresh act of doublethink one erases this knowledge; and so on indefinitely, with the lie always one leap ahead of the truth.”

Verteenwoordig bostaande paragraaf, wat in 1948 reeds geskryf is, nie ‘n uitstekende insig in die absurde en inderdaad kranksinnige politieke korrektheid en leuens waaraan onder andere De Vos hom skuldig maak nie? De Vos koester eweneens die teenstrydige gedagtes dat blankes ‘n skuldlas dra en moet opdok, behalwe natuurlik hy, die blanke De Vos self, wat self tog te lekker op die blanke belastingbetaler teer, daar in sy akademiese pos. Konsekwentheid sou uiteraard van De Vos vereis om onmiddellik ten gunste van ‘n swart regstellende-aksie-aanstelling uit sy “onverdiende” pos as professor in die regte te bedank. Eintlik is dit nie net De Vos nie, maar baie blankes wat sulke waansin ons eie gemaak het. Daar is geen beter voorbeeld van “dubbeldinkery” as die teenstrydigheid van regstellende aksie nie. Jy sal byvoorbeeld dikwels kry dat baie blankes apartheid sonder meer veroordeel, maar dan instemmend knik dat die skreiende rassisme van antiblanke regstellende aksie noodsaaklik sou wees.

Rassisme is dus verkeerd, behalwe as die ANC-regime se Big Brother dit toepas, dan word dit eensklaps noodsaaklik. Baie liberale blankes sal, nes De Vos, ook instem dat blankes kwansuis ‘n onregverdige voordeel destyds geniet het, maar dan op die mees hoogheilige wyse denkbaar steeds self in ‘n voormalig blanke buurt woon, en hulle kinders na ‘n meestal blanke skool stuur. Boetedoenery, in terme van De Vos en hierdie hoogheiliges se dubbeldinkery, is dus iets wat ánder mense moet doen.

Nog ‘n sentrale tema in 1984 is die stelselmatige uitwissing van die verlede en die moedswillige demonisering van die vorige bestel. Die owerhede in 1984 skep dus ‘n karikatuur van die bose kapitalis van die vorige bedeling, wie se dienaars glo die gepeupel uit die pad gestamp het as die kapitalis op die sypaadjie geloop het, en wat die gewone man op straat glo gewetenloos uitgebuit het. Dink bloot aan die onnadenkende demonisering van die vorige bestel in Suid-Afrika, wat sonder meer as boos uitgekryt word, om die ooreenkoms te sien. Niks wat die vorige bedeling gedoen het was goed nie; nie die bou van die beste infrastruktuur in Afrika nie, nie die afwesigheid van werkloosheid onder Verwoerd nie, nie die lae moordkoers vergeleke met vandag s’n nie,nie die goeie gesondheidsdienste vir alle bevolkingsgroepe nie, niks nie. Aan die ander kant word die sogenaamde prestasies van die huidige bestel opgehemel, al stort die rioolplase in duie en al plunder die kaders na hartelus.

In 1984 word die geskiedenis telkens aangepas om die huidige bestel ter wille te wees. Vorige toesprake van Big Brother wat foutiewe voorspellings maak, word in die media aangepas (laasgenoemde is juis die hoofkarakter se werk), denkbeeldige en fiktiewe helde word geskep (Albertina Sisulu en ‘n legio ander sogenaamde struggle-onbenullighede na wie diverse strukture vernoem word, strukture wat ironies deur die vorige bedeling opgerig is). Mense wat by Oceania se regime in onguns verval het, word letterlik uitgewis – hul foto’s word verwyder uit vorige koerantuitgawes. Dink bietjie aan die stelselmatige verguising van die Afrikaner se geskiedenis, die letterlike uitwissing van Afrikanername, die afbreek van Afrikanermonumente, die heldeverering van die Xhosa-afgodjie Mandela en die uitwissing van sy gewelddadige terreurdade, en die ooreenkomste tussen Oceania in 1984 en Azanië in 2011 is onmiskenbaar.

‘n Aanpassing van 1984 sou inderdaad ‘n goeie grondslag wees vir ‘n nuwe, satiriese roman in Afrikaans om die distopiese, gewelddadige anti-blanke en anti-Afrikanerdubbeldinkery van die post-1994-Azanië te beskryf.

Фильчаков прокурор

Afrikaners bestaan nie? – ope brief aan Pierre de Vos

Geagte prof. De Vos,

Ek kyk nie gewoonlik na die SAUK se programme nie, aangesien ek my nie vrywillig aan die huidige bewind se propaganda wil blootstel nie, maar gisteraand het ek die laaste tien minute van “Fokus” onder oë gehad.

Die gaste by die bespreking was tipies SAUK: uself, Max du Preez en Piet Croukamp, dus al drie min of meer apologete van die huidige bestel en sy totalitêre ingrype in ons lewens. ‘n Mens sou dus geen sinvolle “debat” kon verwag nie, aangesien al drie die genooides soos buiksprekerpoppe bloot die aanvaarde dogmas van die ANC en sy meelopers sou herhaal. “Debat” of meningsverskil is in elk geval seker ‘n regse of konserwatiewe idee wat “versoening” oftewel die klakkelose aanvaarding van die ANC en SAKP se revolusionêre mites sou kon bedreig.

Kortom, my verwagtinge van so ‘n “debat” of dan drieledige buiksprekery met die regime se spookagtige stem wat deur die newels met ons, die magteloses, kommunikeer, was besonder laag. So laag dat ‘n mens veel meer nuanse en prikkeling van ‘n boomstomp sou kon verwag as die stukkie propaganda oor die soveelste rassebelasting op die blanke minderheid waaroor dit gegaan het. Per definisie kan ‘n mens nie met ‘n boomstomp redeneer nie en gegewe die vooroordele waarvan u taamlik onbeholpe skrywes spreek wat u en u geliefde, korrupte regime aan ons opdring, sou ‘n mens ook nie met u kon redeneer nie.

Die opspraakwekkende element wat my egter in u diskoers getref het, is dat u wil ontken “dat minderhede in Suid-Afrika bestaan”! Kan u nou meer?

Sekerlik ontwikkel elke inwoner van Suid-Afrika mettertyd ‘n soort verdraagsaamheid teenoor absurditeit, of ironie. Ons het al daaraan gewoond geraak dat die sin van woorde gewoonlik die teenoorgestelde van hul alledaagse betekenis verkry. Maar selfs vir ‘n vuisvoos inwoner van hierdie sadistiese staat, is so ‘n blatante stelling (“Suid-Afrika beskik oor geen minderhede nie”) nogal frappant, om die minste te sê. Veral ook in die lig daarvan dat u uself as ‘n “grondwetlike deskundige” beskou. Ek weet nie of u enigsins iets lees behalwe u eie artikels nie – gegewe die verdomming van tersiêre instellings in hierdie hopelose land, is nie-lesende of ongeletterde professore seker al ‘n gegewe – maar oor die afgelope aantal dekades is ‘n aansienlike internasionale literatuur oor etniese of kulturele minderhede en hul regte opgebou. Daar word ook algemeen erken dat Suid-Afrika ‘n multietniese of veelvolkige staat verteenwoordig, waarvan ‘n geringe aanduiding al die bestaan van elf amptelike tale is.

Wil u dus werklik voorgee dat die ietwat meer as twee miljoen oorblywende Afrikaners in dié land “geen minderheid” is nie? In weerwil van die feit dat ons oor ‘n eie taal, geskiedenis, kultuur en identiteit beskik wat wêreldwyd deur alle woordeboeke en etnografiese of selfs sosiologiese beskrywings van Suid-Afrika erken word? Selfs die ANC erken dat Afrikaners in Suid-Afrika bestaan en die huidige president het reeds by verskeie geleenthede na Afrikaners verwys of sogenaamde Afrikanerleiers ontmoet.

Omdat ons getalsgewys minder is as sommige ander etniese groepe in die land, is ons per definisie ‘n minderheid.

Indien u nie hopeloos dom is nie – en dis seker ‘n moontlikheid – kan u ontkenning van die bestaan van ‘n Afrikanerminderheid in dié land net daarop gemik wees om ons van enige minderheidsregte waaroor ons mag beskik te ontneem. Die grondslag van u oënskynlik absurde stelling – “daar is geen Afrikanerminderheid nie” – verteenwoordig dus óf ‘n bykans onvoorstelbare stuk dwaasheid óf die totalitêre miskenning van Afrikanerregte.

As omstanders by die groteske ongeluk wat die huidige Suid-Afrika geword het, kan ‘n mens soms nie ‘n soort makabere nuuskierigheid onderdruk om te wonder hoe op dees aarde die bestuurder – of in u geval, nogal die professor van grondwetlike reg – “die pad byster geraak het” nie.

Verskoon dus my makabere nuuskierigheid, maar in welke mate het ons Afrikaners as etniese en nasionale minderheid reeds uit die land “verdwyn”? Is die Afrikanervolk per dekreet ontbind en tot niet gemaak? Of verteenwoordig u stelling ‘n selfs meer sinistere toespeling op ons toekomstige uitwissing? Want volgens u logika was daar seker ook nie ‘n Toetsi-minderheid en Hoetoe-meerderheid in Rwanda nie? Beskik die meerderheid dus oor die reg om bepaalde “onderdele van homself” hetsy te assimileer, hetsy van tyd tot tyd na goeddunke te elimineer?

Dit mag wees dat ek as Afrikaner binne die Kafkaeske logika waarvan u uself bedien, ook nie bestaan nie. Wat u dus onthef van enige verpligting of etiket om op my brief te antwoord. Maar ek neem aan u erken wel die bestaan van ‘n swart minderheid in die VSA, die sogenaamde “Afro-Amerikaners”? Nie net ontvang hierdie fameuse minderheid reeds dekades lank regstellende aksie nie, maar ‘n Amerikaanse appèlhof het onlangs beslis dat die inwoners van die deelstaat Michigan nie daarop geregtig is om in hul grondwet op gelyke behandeling teenoor alle rasse aan te dring nie. Ten minste sover dit Afro-Amerikaners betref, word die begrip “minderheid” – waarvan u kennelik die bestaan ontken – in die VSA reeds algemeen in die reg erken – en dikwels téén die meerderheid se sin (soos in Michigan) in gehandhaaf.

Dit laat die verdere vraag onstaan: Hoe op aarde kan u die begrip “minderheid” ontken as dit deel van die Amerikaanse regspraak geword het, dieselfde land waarvandaan die onhebbelike politieke korrektheid waarmee u ons in u openbare uitsprake verveel, afkomstig is?

Selfs ‘n persoon van onsekere identiteit soos uself en wat veronderstel dat elkeen daarna streef om soos u ‘n “amorfe entiteit” (met apologie aan Trevor Manuel) te word, moet erken dat betekenis en begripsonderskeiding identiteit veronderstel. Ek wil u nie nou die eerstejaarkursus in logika aanbied wat u blykbaar misgeloop het nie, maar u sou met my saamstem dat iets nie tegelyk “iets” en “nie-iets” kan wees nie. Die Afrikaner kan nie tegelykertyd ‘n “skuldige minderheid” wees wat rassebelasting moet betaal en “geen minderheid” nie.

Aan die ander kant bestaan daar natuurlik bepaalde vorme van postmodernisme wat nie die beginsel van logiese teenstrydigheid erken nie en in die Afrikakultuur is dit, sover ek verstaan, ook moontlik om tegelykertyd een ding en sy teenoorgestelde te beweer.

Indien u dus nie in staat is om enige van my vrae met behulp van eurosentriese en daarom moontlik “rassistiese” logika te beantwoord nie, kan u gerus net u eie etnosentrisme wat u van samehangende argumente kwytskeld, openbaar. Blykbaar is u Engels. Daar was ‘n tyd toe Engelse nogal ernstig was oor logika, maar vandat hulle winkels plunder en afbrand, kan ons sien dat daar deesdae meer as een soort Engelsman bestaan. Dalk kan u die vrymoedigheid aan die dag lê om aan ons te openbaar watter tipe Engelsman u is en hoe die etniese woelinge in u Moederland insgelyks u nogal vreemdsoortige denke beïnvloed?

Hoogagtend die uwe,

Dan Roodt

москва

ANCYL en die tweestadiumrevolusie

Onlangs skryf Anton Barnard dat ‘n revolusie nie vanuit swart geledere nie, maar wel vanuit wit middelklasgeledere verwag moet word. Ek het heelwat waardering vir Anton Barnard se goed bereneerde menings en geniet sy passievolle skrywes. Met respek wil ek dus met hom verskil oor die waarskynlikheid, aldan nie, van ‘n “swart revolusie”.

Binne die ANC word nog steeds van die nasionale demokratiese revolusie (NDR) gepraat. Tog, met die 1994-verkiesing en die daaropvolgende dekade van grootskaalse “transformasie” is die nasionale demokratiese revolusie eintlik reeds voltrek.

Die klem wat nou geplaas word op nasionalisering en die onteiening van bates pas veel eerder binne die raamwerk van die tweestadiumrevolusie wat die SAKP reeds sedert die 1950s propageer. Dit is vernaamlik die sosialistiese revolusie (die tweede stadium ) wat nou gedryf word.

Opmerklik is dat die tweede stadium deur die ANCYL nagejaag word en klaarblyklik nie deur die SAKP nie. Dit wil amper voorkom asof die SAKP tevrede is dat die sosialistiese revolusie nie plaasvind nie.

Die SAKP is van vroeg af oorheers deur blanke Engelssprekende Marxiste. Die vroeë SAKP het gestrewe na die omverwerping van die wit regering. Vanaf die 1960s ontvang die ANC en SAKP direkte hulp vanaf Moskou. Dit sluit militêre bystand, finansiering, opleiding, advies, kundigheid en verskeie ander elemente in.

Met die ineenstorting van die Sowjetunie word die hulp gestaak en gevolglike aansporing tot revolusie verlaag. Kort daarna verkry die ANC/SAKP-alliansie beheer oor SA. Waar die SAKP eens ideologiese leiding aan die ANC gebied het, is dit vandag klaarblyklik bloot ‘n passasier op die ANC-soustrein. Die SAKP-leierskap geniet die materiële bevoorregting wat hulle in die huidige bestel belewe. Blade Nzimande het hom selfs al teen Julius Malema se nasionaliseringsplanne uitgespreek.

Vandag leef die sosialisties revolusionêre gees voort binne die ANCYL en klaarblyklik nie die SAKP nie. Sowel die wêreldtydsgees van jeugopstandigheid as die enorme werkloosheid (70%) onder SA jeug, maak hierdie groepering uiters vatbaar vir oproepe tot ‘n sosialistiese revolusie.

Dat daar binne die ANC en ANCYL steeds oor ‘n nasionale demokratiese revolusie (wat eintlik reeds afgehandel is) en nie oor ‘n sosialistiese revolusie gepraat word nie, hou waarskynlik deels verband met die slegte verhouding tussen die ANCYL en die SAKP, asook ‘n doelbewuste poging om nie die Afrika-nasionaliste binne die ANC te veel om te krap nie.

Daar word dikwels na Malema as ‘n Afrika-nasionalis verwys. Malema is egter meer as dit. Julius Malema het Afrika- (swart) nasionalsime met die kommunistiese ideologie vermeng in ‘n mate wat laas in die PAC gesien is. Na homself verwys hy as ‘n “communist in training”.

Anton Barnard se aanspraak dat ‘n swart revolusie onwaarskynlik is, grond hy daarop dat die hernieude revolusionêre gees in die ANCYL nie deur ‘n middelklas gevoer word nie. Vir my kom dit onjuis voor en wel om die volgende redes:

Reeds vir die afgelope 17 jaar verkeer SA binne ‘n revolusie, die sg nasionale demokratiese revolusie. Revolusie is dus nie ‘n nuwe verwikkeling nie.
Malema se idees is besig om vinnig veld te wen binne alle lae van die swart bevolking.
Die intellektuele, ideologiese fondament en strategie vir ‘n sosialistiese revolusie is reeds deeglik in die 1950s deur die SAKP gelê.
Die impak van Robert Mugabe se “morele” invloed en leiding op die ANCYL moet nie onderskat word nie.
Gegewe die enorme en groeiende armoede onder SA swartes is die tyd ryp vir die sosialistiese alternatief.

Wat die nasionale demokratiese revolusie egter bewys het, is dat revolusionêre verandering sonder geweld gevoer kan word. Weliswaar vervul plaasmoorde ‘n revolsionêre doel, naamlik die verdrywing van boere van hul grond. Tog, in welke mate is plaasmoorde eerder ‘n voorspel vir ‘n sosialistiese geweldsrevolusie?

Op Genocide Watch se webwerf is SA so pas opgegradeer van volksmoord vlak 5 na vlak 6 met die volgende beskrywing:

“South Africa (level) 6 : Potential Massacres

Victims: Whites, women (high rape rate)

Killers: ANC Youth, black Marxist racists”

Behalwe die reeds hoë verskynsel van plaasmoorde en ander antiwit geweld is daar die konstante haatspraak deur Julius Malema. Vandeesweek het ons gesien hoe sy gewraakte moordlied spontaan deur betogers op die UV-kampus gesing is.

Niks laat egter die waarskuwingsligte meer flikker as die opleiding van 8 000 “landelike werkers” deur die Weermag nie. Hierdie program wat nogal deur die departement van landelike ontwikkeling en grondhervorming van stapel gestuur is, verteenwoordig die ooglopende opbou van ‘n militêre mag wat in die landelike gebiede moet opereer. Waarvoor? Hierdie is ‘n besettingsmag wat vir die plase bedoel is.

Net swart jeugdiges word gewerf. Wees verseker dat die ANCYL die hoofvoedingsbron vir rekrutering is. Boere kan maar kennis neem dat wanneer hulle sou weier om hul plase te ontruim hierdie mag ingestuur gaan word. Dit gaan gewelddadig wees.

Stedelinge met tweede of derde huise moet ook nie glo hul beleggings is veilig nie. Die wetlike voorstelle wat ter spake is, tref geen onderskeid tussen soorte “grond” nie.

As Afrikaners nou nog hoop dat die ergste nie gaan gebeur nie is hulle óf onnosel óf baie onverskillig.

‘n Sosialistiese revolusie sal waarskynlik deur regeringsbeleid van stapel gestuur word, soortgelyk as wat met “transformasie” (NDR) gedoen is. Die ANCYL sal met volgende jaar se ANC-leierskapsverkiesing sy mag binne die ANC konsolideer. Daarna sal die ANC ‘n ondubbelsinnige opdrag hê om nasionalisering en onteiening te begin toepas.

Hoewel die grondwet gewysig mag word om grond sonder vergoeding te neem, is dit nie ‘n voorvereiste nie. Regoor Afrika tree regerings buite daardie state se grondwetlike bepalings op. Ook die ANC toon groeiende ongeduld met sowel die SA grondwet as die Grondwetlike Hof.

In Zimbabwe word boere met die dood gedreig as hulle hulself tot die hof wend. Gevolglik ontruim hulle hul plase met die minimum weerstand. Blanke samewerking sal na die Zimbabwe-voorbeeld met geweld afgedwing word. Intussen kan verwag word dat sporadiese geweldsaanvalle en intimidasie teen wittes sal verskerp. Dit kan verwag word dat ‘n mag van “landelike werkers” ‘n sentrale rol hierin sal speel. Wanneer volsterkte (8 000) bereik word, sal die konflik na alle waarskynlikheid tot volskaalse besettings ge-eskaleer word. Weerstand sal met geweld begroet word.

Die nuutste poging deur die ANC-leierskap om teen Malema en die ANCYL-leierskap op te tree is ‘n deursigtige poging om ANCYL voor aanstaande jaar se leierskapsverkiesing te elimineer. Zuma en kie. weet dat Malema te veel mag verwerf het. Met Malema nou teen Zuma se kandidatuur gekant, kan dit die einde van sy presidensie beteken.

Of Zuma-hulle daarin sal slaag om Malema vir 5 jaar te skors is ‘n ope vraag. Indien dit wel gebeur, kan dit grootskaalse onstabiliteit vir SA meebring. As Malema, die populis, op die punt staan om alles te verloor bestaan die risiko van jeugopstande, soortgelyk aan dié in die Midde-Ooste.

Hoe die volgende jaar ook al verloop, sonder die vermoë om geweld met mag te begroet, gaan Afrikaners ‘n ramp tegemoet.

Bollywood Story Данильченко Харьков

Antiblanke rassisme en ‘Durban III’

Aanstaande maand vind daar weereens ‘n opvolgkonferensie in New York plaas ná die sogenaamde Wêreldkonferensie teen rassisme wat in 2001 in Durban gehou is. Vandaar dan ook die benaming van die New Yorkse konferensie teen rassisme wat as “Durban III” bekendstaan.

‘n Vorige opvolgkonferensie, “Durban II” is vanaf 20 tot 24 April 2009 in Genève gehou. Dit wil dus voorkom asof die opvolgkonferensies nou meer gereeld gaan plaasvind.

Gisteraand het adjunkpresident Kgalema Motlanthe tydens die Ruth First-gedenklesing aan die universiteit van die Witwatersrand verklaar dat korrupsie ‘n groot probleem in Suid-Afrika verteenwoodig, maar dat “rassisme” die nommer-eenprobleem is. Met ander woorde, groter nog as korrupsie, die endemiese geweld, riool in die strate en die riviere, gate in die paaie en verval van infrastruktuur, toring die gevaar van rassisme bo alle ander kwessies uit!

Die rassisme wat Motlanthe in gedagte het, is ook nie die soort etniese antipatie wat plaasmoordenaars daartoe dryf om hul slagoffers ure lank op allerlei sadistiese en gruwelike maniere te martel nie, maar rassistiese gevoelens wat blankes teenoor swartes sou koester. Eintlik gaan dit ook oor ‘n bedekte eis op blanke bates, want vanuit die perspektief van “rassisme” het geen blanke in dié land nog ooit gewerk vir wat hy bekom het nie, maar is sy besittings van swartes “afgeneem”.

Vir baie blankes doen die swart beheptheid met “rassisme” vreemd aan omdat hulle nie besef dat soveel maatskaplike en politieke kwessies deesdae na ras te herlei is nie. Vele van ons land se probleme kan regstreeks aan swart rasseoorheersing toegeskryf word. Nie net heers daar ‘n ongekende graad van maatskaplike wanorde en verval nie, maar die grypsug van die heersersklas is besig om Suid-Afrika finansieel en andersins te laat doodbloei. Onlangs het ek die bekende film oor Idi Amin, The last king of Scotland, bekyk en ‘n mens neem eintlik al die simptome van Oeganda onder Idi Amin in die huidige Suid-Afrika waar.

“Rassisme” het egter ‘n politieke slagkreet geword wat oor die aardbol weerklink. Dit beskik oor die potensiaal om die diverse groepe mense in die Derde Wêreld, tesame met China, Brasilië en ander teen die Weste en alle blankes te verenig. Karl Marx en Friedrich Engels se beroemde slagspreuk uit die Kommunistiese Manifes, “werkers van alle lande, verenig u!”, het in ons tyd geword: “Anti-rassiste van alle lande, verenig u teen die blankes!”

Ek en my vrou Karin was van die min Afrikaners en blankes wat die oorspronklike Durbanse konferensie teen rassisme bygewoon het. Uiteindelik het die konferensie baie min met antirassisme te make gehad en veel meer met die Palestynse en Arabiese veldtog teen Israel. Die woord “apartheid” wat Trevor Huddleston van die Anglikaanse Kerk en sy vriende by Britse koerante ‘n internasionale vloekwoord gemaak het, is ook op Israel van toepassing gemaak. Eers was daar net “Apartheid-Suid-Afrika”. Nou is daar ook: “Apartheid-Israel”.

Alles dui daarop dat die New Yorkse “Durban III” aanstaande maand insgelyks op ‘n anti-Israelveldtog sal uitloop. Daarom het die Westerse lande wat redelike noue bande met Israel handhaaf reeds die Verenigde Nasies in kennis gestel dat hulle nie die tweede opvolgkonferensie oor antirassisme gaan bywoon nie. Die Verenigde State, Kanada, Israel, die Tsjeggiese Republiek, Italië en Nederland boikot die konferensie.

Wat het hierdie lys lande met mekaar in gemeen, benewens goeie bande met Israel? Op die oog af, en benewens Kanada, is dit almal ook lande waar daar ‘n beduidende “regse” of konserwatiewe beweging bestaan, soos die Amerikaanse Tea Party, die Italiaanse Liga Nord en Nederlandse PVV. Dit wil dus voorkom asof hierdie konserwatiewe bewegings ook die hoofstroom- buitelandse beleid van lande begin beïnvloed. Logies sou ‘n mens ook kon verwag dat Afrikaners, wat aan die ontvangkant van antiblanke rassisme verkeer, by die publiek in daardie lande ‘n mate van simpatie sou geniet.

Omdat ons al keelvol vir die slagkreet van “rassisme” is, is ons geneig om dit te ontken of te wil ignoreer. Boonop word dit deur gure individue, joernaliste en organisasies misbruik om ander se regte en veral spraakvryheid te ondermyn. In die jongste uitgawe van die tydskrif American Renaissance verskyn ‘n artikel deur die briljante mnr. Jared Taylor waarin hy die skynheilige en haatdraende metodes van die Southern Law Poverty Centre (SPLC) in die VSA bespreek. Die Southern Law Poverty Centre maak groot geld uit die sogenaamde stryd teen rassisme en voer ‘n heksejag teen enigeen in Amerika wat kritiek teen antiblanke beleid soos regstellende aksie of oop grense uitspreek. Sulke mense en organisasies word deur die SPLC as “haters” geklassifiseer en by hul werkplekke en elders vervolg.

Dus het die stryd teen sogenaamde “rassisme” die aanskyn van ‘n godsdiensoorlog aangeneem. Diegene wat die skynheiligheid, teenstrydighede en onregverdigheid van antiblanke maatreëls insien en hul daaroor uitspreek, word as ketters beskou. Soos Jode in Nazi-Duitsland of dissidente in Stalin se Rusland word hulle met ostrasering en die skandpaal gedreig. Hier by ons voer dr. Leopold Scholtz en ander rubriekskrywers van Nasperskoerante soos Die Burger ‘n soortgelyke veldtog teen vryheidsgesinde Afrikaners wat nie langer met plaasmoorde, korrupsie, taaldiskriminasie en verval gediend is nie. Die stryders teen rassisme, ook hier by ons, verteenwoordig ‘n nuwe Spaanse Inkwisisie wat afvalliges wil uitsnuffel en bestraf.

Op geen manier gaan ons egter ontkom aan ‘n debat oor ras en rassisme nie, hoe onsmaaklik en riskant so iets dikwels mag wees. Wat tans in ons guns begin tel, is die dikwels gewelddadige en irrasionele gedrag van gekleurdes. Terwyl die gedrag van swartes in Suid-Afrika met hul halssnoermoorde, brandstigting en onluste jare lank oor die hoof gesien is omdat hulle kwansuis “slagoffers van apartheid” sou wees, ervaar die meeste Westerlinge vandag sulke gedrag aan eie bas.

Die onlangse onluste in hoofsaaklik swart buurte in Londen was in dié opsig vir ons ‘n godgegewe geskenk. Vir die eerste keer in baie jare is die verborge setels van blanke logika geprikkel deur die barbaarse gedrag van swart jeugdiges met enkele blanke meelopers. Selfs in polities korrekte Brittanje het die BBC begin om dissidente nuus en menings uit te saai. Op die program Newsnight het die historikus David Starkey die bewering gemaak dat “die blanke jeug in Brittanje swart geword het”, te oordeel aan hul gedrag. Hy het ook na die historiese dog omstrede “Rivers of blood”-toespraak deur die voormalige Konserwatiewe parlementslid Enoch Powell verwys en veral die gedagte dat “die swartman oor 15 of 20 jaar die oorhand (whip hand) oor die witman sal verkry”. [YouTube-video hier] Starkey se uitlatings het vir hewige kritiek vanaf die voormalige en erg linkse Arbeiderminister van buitelandse sake, David Miliband, gesorg. In die Guardian en elders is Starkey op stereotipe wyse as ‘n rassis uitgekryt. Maar vanaf die breë publiek in Brittanje het Starkey heelwat steun vir sy uitgesproke eerlikheid en besorgdheid oor die stand van rasseverhoudinge in sy land ontvang.

Meer onlangs het onluste in Göteborg, Swede, uitgebreek waar Moslemjeugdiges die Sweedse polisie aangeval en selfs hul oë met groen lasers bestook het wat tot oogskade kan lei. In Berlyn, Duitsland, is motors insgelyks aan die brand gesteek in voorvalle van openbare geweldpleging.

Dwarsdeur die Westerse wêreld, is dit asof die profetiese roman deur die Franse skrywer, Jean Raspail, Omsingel die laer van die heiliges bewaarheid word. In dié boek gaan Frankryk en die hele Westerse wêreld ten gronde omdat mense nie meer bereid is om hul beskawing en grondgebied teen ongewapende immigrante uit die derde wêreld te verdedig nie. Die boek is ook in die vroeë negentigerjare in Afrikaanse vertaling deur die Oranjewerkers uitgegee.

Daarom is ‘n mens dalk geneig om met adjunkpresident Kgalema Motlanthe saam te stem dat ras en rassisme die belangrikste politieke kwessies van ons tyd geword het. Vir die nie-blanke bied die diskoers en aanklag van rassisme die morele grondslag vir sy aanslag teen die Westerse beskawing en die oorblywende blanke magststrukture in Europa en die VSA. Terwyl blankes en Afrikaners in Suid-Afrika uiteraard slagoffers van antiblanke rassisme is, sukkel ons om ‘n samehangende reaksie daarteen te monster, juis vanweë ons onsekerheid en probleme met ons eie rasseidentiteit.

Vir swartes en kleurlinge is rassetrots en ‘n sterk rasseidentiteit byna verpligtend en iets wat skaamteloos uitgelewe word. Vir blankes egter word die geringste identifikasie met ander blankes of mense van hul eie kultuurgroep soos die Afrikaners as gruwelike “rassisme” gesien wat deur wetgewing of ander maatreëls verbied of bestry moet word.

Toenemend konvergeer die wêreld se probleme egter na een kwessie toe: ras en etnisiteit. In dié opsig was Afrikanerdenkers uit die verlede hul tyd vooruit omdat hulle reeds in die vyftiger- en sestigerjare ingesien het dat ras die spil gaan wees waarom alle toekomstige konflik gaan draai. Vandag ervaar ons en Westerlinge elders ter wêreld, ook die Iraeli’s, dit aan eie bas.

Miskien moet ons oorweeg om ‘n PRAAG-afvaardiging na “Durban III” te stuur om daar die saak teen antiblanke rassisme te gaan stel, iets waarvoor ons Westerse en Europese eweknieë, nog nie kans sien nie want hulle beskik nog oor politieke mag in hul eie lande en onderskat steeds die omvang van die probleem.

Soos die vorige ideologiese konflik tussen kommunisme en kapitalisme tydens die twintigste eeu, gaan die stryd rondom ras en tussen rasse die aard van die een-en-twintigste-eeuse politiek bepaal.

где купить справку

Warren Buffet se skynheiligheid

Ek lees nou dat Warren Buffett, wat vir jarelank al kop aan kop met Bill Gates, die rykste man van die Verenigde State is, deesdae pleit vir ‘n hoër belasting vir die rykes. Volgens hom het die VS nou te lank die rykes gepaai met belastingvriendlike aalmoese en hulle moet nou ook hul kragte inspan om die skuldkrisis die hoof te bied.

Op eerste aanblik lyk hierdie soos ‘n edel gebaar. Laat die rykes ook maar ‘n bietjie betaal aan al die ellende, is die tipiese slagspreuk wat ‘n mens onder hierdie omstandighede kan verwag, veral van die sosialisties-gesinde Europeers. En tegelyk kan Buffett ook nou bekendstaan as ‘n groot filantroop wat solidêr saamstaan met die middel –en onderklas.

Maar die vraag verrys oor die motiewe van dié man se skielike besluit. Bedoel hy dit nou werklik opreg, of skuil daar iewers ‘n slang in die gras? ‘n Baie ryk man, ‘n belegger wat soos ‘n roofdier orals kanse sien om meer geld te maak sal mos sy eie natuur verloën as hy nou ewe skielik ‘n groot hap daarvan aan die belasting afdra? Iemand wat vir sestig jaar lank die beste belastingadviseurs, prokureurs en beleggers kan inhuur om sy kosbare dollars veilig te stel sal kwalik daardie hele mentaliteit omskakel net vir die armes, wat maar altyd daar sal wees, met of sonder hom.

Om sy motiewe te meet aan die werklikheid sal ons net gou moet kyk na die verlede. Soos Cicero gesê het is om onwetend te bly oor jou verlede soortgelyk as om altyd ‘n kind te bly, en Buffett weet dat daar baie ‘kinders’ is in sy land.

Dit is nie die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis dat daardie land groot skuld gehad het nie. Na die Amerikaanse Rewolusie het die land gesamentlik ook besluit om die belasting vir die rykes te verhoog om die hoë skulde vinniger af te betaal. Die probleem was egter dat die bevolking op daardie stadium ontdek het hoekom die ryk mense nou eenmaal ryk was: Hulle huur die beste mense in om hul geld veilig te stel. Die gevolg was dat die belasting niks van die finansiële elite kon pluk nie, en die hoë belastingtarief het na benede gesyfer na die middelklas. Met ander woorde, diegene wat gehoop het om die minste swaar belas te word, het uiteindelik juis die meeste belasting betaal.

Meer onlangs kan ons dieselfde patroon sien. In die sestiger jare het ‘n Amerikaanse koerant bekend gemaak dat ‘n lid van die steenryk Rockefeller familie in ‘n hele jaar slegs $ 685 aan inkomstebelasting betaal het. Terwyl hulle sê en ons dink dat hulle oor skuldgevoelens beskik en graag die arm mensdom wil verlig van hul ellende, is die realiteit dat geeneen van hierdie menere hul vakansiepaleise, hul private vliegtuie, seilbote, obligasies ensovoorts sal verkoop nie. Vanuit hul leefwêreld gesien is belastingbetaal vir plebs, en in die geval van Rockefeller was hy selfs ‘n groot aanhanger van sosialisme gewees. Hierdie feite is mooi geïllustreer in Gary Allen en Larry Abraham se boek None Dare Call it Conspiracy uit 1971. Hierdie boek kan gelukkig gratis van internet afgelaai word en ek sal almal aanbeveel om hulself te vergewis van die inhoud, veral in die tye waarin ons nou leef. Dit verklaar onder andere waarom die wêreld se rykste bankiers pro-kommunisties was, want dis ‘n perfekte lis om die rykes ryk te hou en die res van die bevolking op te sluit in ‘n kaste waar hulle nie uit kan streef nie, en sodoende elimineer hulle enige moontlike kompetisie. Sosialisme werk soos ‘n tang wat die rykes en armes gesamentlik inspan om die middelklas uit te knyp, uiteraard gefinansier deur die rykes.

Moet ons Buffett se skielike filantropiese ingewing op dieselfde manier sien? Hy stel voor dat diegene wat ‘n miljoen per jaar verdien onmiddelik ‘n hoër tarief moet betaal, en diegene wat jaarliks tien miljoen verdien onder nog ekstra belastingdruk moet staan. Feit is dat ‘n gesin wat ‘n miljoen dollar per jaar verdien deesdae welgesteld is, maar nie naastenby werklik ryk is nie. Hulle is diegene wat Buffett wil straf, en laat ons raai, hy sal nie in dieselfde verhouding sy ganse fortuin aan Jan die Taksman afstaan nie. Weereens is dit ‘n kwessie van die superrykes wat hul geld veilig gaan wegsit in familietrusts en stigtings (veral ‘denktenks’ wat sosialistiese propaganda maak) terwyl diegene wat die spel nie verstaan nie die rekening gaan kry, en dan nog sowaar dink dat hulle ‘bevoorreg’ is om dit te ontvang.

Die Amerikaanse middelklas staan nou alreeds onder baie druk en die inkomste ongelykheid sedert die krisis in 2008 het aansienlik vergroot. Hierdie plan van Buffett gaan uiteindelik net verder die middelklas van die wal in die sloot help. Die middelklas word egter nog verder verlam met gerugte dat meer sosialisme ‘onafwendbaar’ is om die armes te help waardeur die staat sy invloed oor die burger sal ‘moet’ vergroot om vir hulle om te sien. Die woord ‘onafwendbaar’, is in sigself ‘n taktiek om die vyand te verlam voordat hy ‘n kans gehad het om sy tande te wys.

Die skrywers van die Amerikaanse Grondwet het goed besef dat as die burger nie die staat aan bande lê nie, sal die staat die burger aan bande lê. Dit lyk asof die ultrarykes die staat gaan gebruik om meer invloed oor sy burgers te vergroot soos wat chroniese werkloosheid dreig. Dit klink miskien hard, maar dis ‘n vermomde seën dat die algemene mediese versekering (Obamacare) in die VS ongrondwetlik verklaar is, want daardeur is die invloed van die staat op die burger minder ingrypend, en is die pad meer oop om die ultrarykes van hul troon te stoot.

Die Amerikaanse ekonomie – moontlik gemaak deur sy grondwet – is voorlopig nog die motor wat die Weste aan die gang hou, en dit is in elke Westerse burger se belang dat hierdie motor so lank moontlik gesond bly loop. Die Buffetts en derglike ‘filantrope’ is juis besig om hierdie motor te beskadig vir hul eiebelang. Ons moet maar hoop dat bewuste burgers in daardie land genoeg kennis en krag kan monster om hierdie superrykes ‘n bietjie van hul eie medisyne te gee. Dit sal tot ons almal se voordeel strek.

светильников

Nog gedagtes oor ekonomiese oorlewing en selfbeskikking

Suid Afrika is nou volledig ‘n partystaat en nie meer ‘n demokrasie nie. Binne ‘n partystaat vervaag die grense tussen die staat en die heersende party.

Vanweë Afrikane se historiese geneigdheid om van sy omgewing te oorleef en gesien binne Afrika se denkmodel wat daaruit voortspruit, is dit baie maklik vir westerlinge om die ANC te beskou as die grootste georganiseerde misdaatsindikaat op aarde, maar wat instinktief hul plunderbeleid op ‘n selektiewe moraliteit verdedig.

Die sindikaat se netwerk word daagliks versterk deur ‘n beleid van Transformasie, Swart Ekonomiese Bemagtiging, Kader Ontplooiïng en Regstellende Aksie. Hierdeur word miljarde rande vanuit die ekonomie na die ANC se organe en ondersteuners herlei, met die strategiese doel om ANC-hegemonie te perpetueer.

As gevolg hiervan en deurdat ‘n groeiende belastinglas en krimpende werksgeleenthede hulle op ‘n selektiewe manier verarm is dit onvermydelik dat Afrikaners ‘n ernstige oorlewingsprobleem sal ondervind.

Hoewel hulle die kundigheid besit om ‘n wesenlike bydrae tot die land se ekonomie te maak, word witmense as tweedeklas burgers utgerangeer. Daardeur word ernstige skade aan die ekonomie en landsbestuur berokken.

Die beleid van transformasie en kaderontplooing het verorosaak dat die landsbestuur sy institusionele geheue verloor het en dat kumulatiewe kundigheid en ervaring weggekalwe is. Duisende onbekwame amptenare het ‘n leë dop van alle regeringsvlakke, selfs tot op munisipale vlak gemaak.

Die gebrek aan werksgeleenthede vandag en vertroue in die toekoms het honderde-duisend kundiges die land reeds laat verlaat. Sonder hul kundigheid sal Suid-Afrika waarskynlik binne die volgende 6 tot 10 jaar implodeer.

Aangesien daar by westers georiënteerde mense ‘n kousale verband tussen politieke selfbeskikking en ekonomiese vooruitgang bestaan, sal Afrikaners beheer oor hul politieke toekoms moet neem om ekonomies te kan oorleef en te presteer.

Om dit te bereik moet Afrikaners beheer oor ‘n gedeelte van die ekonomie verkry, want daar is geen volhoubare toekoms onder die huidige politieke en ekonomiese stelsel nie.

As witman staan die Afrikaner nou alleen, ongeag die politieke party wat hy ookal vandag mag ondersteun. Alle witmense word as ‘n demografiese groep uit die ekonomie en landsbestuur deur wetgewing en regeringsbeleid uitgesluit. Armoede en ellende is Afrikaners se gemeenskaplike vyand en daarom is dit verstaanbaar dat Afrikanernasionalisme en ander ideologiese oorwegings vandag ondergeskik is aan ekonomiese oorlewing. Om te kan oorleef moet alternatiewe magshefbome derhalwe gevind word.

Regsgeleerdes beweer dat ‘n wisselwerking bestaan tussen menseregte, minderheidsregte en die kollektiewe reg op selfbeskikking en het die selfbeskikkingsbegrip die norm in baie lande geword .

Selfbeskikking word as volg verwoord:

“…die keuse om volgens eie vrye oordeel en sonder enige inmenging of dwang te handel. Selfbeskikking is dus die reg van ‘n volk wat ‘n spesifieke gebied beset om sy politieke status en regeringsvorm self te bepaal.”

Daar is hoofsaaklik drie vorms van selfbeskikking:

· Eksterne selfbeskikking wat verwys na ‘n soewereine staat wat deur die internasionale gemeenskap as volwaardige staat erken word.

· Interne selfbeskikking verwys na selfregering van ‘n volk binne administratief outonome gebiede, maar wat deel bly van die staat, soos byv. Walonië en Vlaandere in België

· Kulturele selfbeskikking waar internasionaal erkende minderheidsregte beskerm word om die kulturele voortbestaan en groei van ‘n volk te verseker.

Om te verhoed dat duisende nuwe staatjies eensklaps soos paddastoele verrys, bestaan daar streng internasionale reëls vir eksterne selfbeskikking. Om lande se territoriale integriteit te beskerm, word daar gewoonlik op interne selfbeskikking besluit, maar dit is ‘n saak wat uitsluitlik by die eisers berus.

Om te kan slaag word selfbesklikking dus ‘n politieke magspel wat volgens die voorskrifte van die Volkereg asook die VN resolusies en multilaterale ooreenkomste (Internasionale Reg) gespeel word om te kan slaag.

Totdat ‘n streek se stabiliteit bedreig word bly dit egter ‘n binnelandse aangeleentheid waarby medestate nie sal inmeng nie, tensy hul belange bedreig word.

Die Volkstaatraad het die kwessie van selfbeskikking deeglik bestudeer en sy verslae aan die regering voorgelê, wat as volg opgesom kan word:

· Afrikanergemeenskappe het die reg om hul selfbeskikking uit te oefen waar hulle hulself ookal in ‘n meerderheid mag bevind (vgl Outonome gebiede). Deur die grense van tradisionele Afrikanergebiede, waar hulle ‘n demografiese meerderheid vorm, eensydig te verskuif om hul demokratiese regte te ontneem omdat hulle altyd ‘n minderheid binne hul eie bwoongebiede te maak, word internasionaal as onwettig beskou. (Dit is dus onwettig vir Soshanguve om oor Pretoria se inwoners te regeer).

· Kulturele selfbeskikking, minderheidsregte oftewel gemeenskapsregte mag regoor die land opgeëis word waar dit prakties haalbaar is.

· Vir ‘n lang termyn volhoubare soewereine volkstaat sal daar waarskynlik ‘n volksverskuiwing moet plaasvind om verswarting te vermy.

Dit is belangrik om in gedagte te hou dat die verskillende vorms van selfbeskikking nie uitsluitend van mekaar is nie – hulle is meelopend en alle vorms daarvan word benodig om die volkswil te bou. In Suid-Afrika is daar dus vier aktiviste groeperings onder Afrikaners. Hulle moet nooit onder mekaar te twis nie, omdat elkeen sy eie afgebakende terrein beset. Elkeen bevorder Afrikaners se belange:

· Die etnies georiënteerde groep wat op eksterne selfbeskikking aandring.

· Die Suid-Afrikaner georienteerde groep wat op beskerming van taal, kultuur, sake en boerdeybelange aandring.

· Die 230 Belastingbetalersverenigings wat op gehalte van derdevlak dienste aandring.

· Die Burgerlike regtegroepe soos Solidariteit en Afriforum wat ingestel is om sy lede se grondwetlike regte te beskerm.

Die volkswil waarna ek verwys, is tans dormant en ondergeskik aan individue se stryd om ekonomies te kan oorleef.

Benewens hul buiteparlementêre bedrywigheid, word ‘n aktiewe teenwoordigheid ook binne-parlementêr benodig waar inspraak by portefeuljekomitees verkry word en om die Afrikanersaak formeel op Hansardverslae te kry. Ironies genoeg, het die ANC as swart nasionaliste ‘n mate van begrip begrip vir selfbeskikking, maar die DA, as liberale party staan direk gekant teen enige vorm van differensiasie tussen etniese groepe. Hy wil egter nie van sy Afrikanersteun afstand doen nie en sal saam met die Naspers Mediagroep enige poging van Afrikaners om selfbeskikking te verkry as die idees van ‘n klein groepie rassiste afmaak. Hulle sal gedemoniseer word as ‘n klomp dom agtergeblewe verregses wat nie aan die huidige demokratiese stelsel wil deelneem nie.

Die VF+ is derhalwe die enigste politieke party wat die binneparlementêre funksie vir Afrikaner selfbeskikking sal kan verrig. Hulle moet dus ‘n integrale deel wees van die nasionale poging om as die binn parlementêre speek van die Afrikanerwiel te funksioneer.

Soos aangedui, moet daar op die onmiddellike ekonomiese oorlewing van mense gefokus word waar hulle hulself bevind. Elke dorp het sy eie ekonomie en leierskap wat as steunbasis kan dien vir gemeenskappe om hulself te orden, hul dorpe te ontwikkel en hul dienste self te lewer. Daarvoor moet belastingbetalers hul eiendomsbelasting aanwend om die dienste self mee te befonds waar gebrekkige dienste bestaan. Ervaring van die NBU met geaffilieerde BBV’s het bewys dat dit prakties en wetlik haalbaar is.

Oral waar gebrekkige dienste ervaar word kan dorpsburgers hulself dus as ‘ekonomiese kantonne’ of as vrystaande administratiewe organe van die burgerlike samelewing beskou en orden. Tans is dit die geval met meer as 200 van die 285 munisipaliteite in die land.

Mettertyd kan hulle in politieke kantonne ontwikkel, waar die volkswil gebou word om vir groter magte te stry.

Die morele basis vir hierdie benadering is dat orde aan plaaslike gemeenskappe herstel word en dat die hele platteland ekonomies daardeur sal baatvind.

Op hierdie wyse word die eerste tree gegee om ‘n mate van politieke mag te bekom en om ekonomies te kan oorleef.

cleopatra slots for

Die onverwagte rewolusie

Oor die afgelope jaar of wat het die pessimisme oor Suid-Afrika merkbaar toegeneem, veral na aanleiding van die gerugte oor nasionalisering van die myne en banke. Afro-pessimisme, ook oor die mislukte sogenaamde reënboognasie, is egter niks nuut nie. Veral die meer ekstremistiese regse organisasies koester donker fantasieë oor ‘n rasse-oorlog en maak gevolglik planne om kos op te gaar en oor hoe hulle op ‘n heroïese wyse op die trappe van die Voortrekkermonument sal sneuwel. Baie van hierdie selfde regse organisasies beleef ook emosies wat wissel van ongeloof tot intense frustrasie omdat die meeste blankes so passief en onbetrokke is. Politieke analiste soos professor Steven Friedman, daarenteen, lewe in vrees en bewing vir ‘n opstand deur die swart onderklas, diegene wat buitebande en biblioteke brand agv die ANC-regime se fundamentele onbekwaamheid en korrupsie.

Ek is egter van mening dat die rewolusie in Suid-Afrika op ‘n onverwagte wyse sal plaasvind. George Orwell het die opmerking gemaak dat rewolusies deur die middelklas gelei word, en nie deur die lumpenproletariaat nie. Alhoewel baie mense ‘n opstand deur die swart onderklas vrees, meen ek dat die opstand eintlik gaan kom vanuit die blanke middelklas. ‘n Suksesvolle rewolusie benodig organisasie en bronne, iets wat swart oproeriges wat klippe gooi agv swak dienslewering nie tot hul beskikking het nie. Lech Walesa se Solidariteit-vakbond in Pole se lede was nie die armstes van die armes nie, maar eerder die Poolse werkersklas. Solidariteit se verset, verlammende stakings en dapper optrede in Pole se dokke het regstreeks bygedra tot die val van die kommunisme in die ganse Oosblok.

Blanke ontevredenheid is weliswaar aan die oplaai sedert 1994, maar die ANC se veldtog teen die blankes was tot op hede meestal passief verdra deur die blanke slagoffers daarvan. Ons mor weliswaar om braaivleisvure oor regstellende aksie, maar bykans niemand verset hulle op aggressiewe wyse teen die skreiende rassisme wat die ANC-regime se ideologie van rassistiese transformasie verteenwoordig nie. Hierdie passiewe toedrag van sake gaan egter binnekort tot ‘n einde kom. Die Nasionale Demokratiese Rewolusie, die ANC se Sowjet-geïnspireerde program van die omvorming van Suid-Afrika na ‘n kommunistiese hel, is besig om momentum te kry, en die voorbodes raak by die dag donkerder. Die NDR gaan blankes regstreeks in ons beursies tref, en dit het die potensiaal om dinge tot op ‘n breekpunt te dryf.

‘n Blogger op Business Day se werf het byvoorbeeld bereken dat ‘n huishouding wat ‘n relatief-beskeie salaris van R400,000 per jaar verdien , ‘n salaris wat kwalik eens een van Julius se motorpaaiemente sal kan betaal, iets soos R60,000 per jaar aan addisionele belastings moet opdok om die waansinnige Nasionale Gesondheidsversekeringsprogram (NGV) van die ewe kranksinnige ANC-regime te moet befonds. Daardie miljarde sal ongetwyfeld deur kaders gesteel of verkwis word, want ‘n ANC-kader se bestuursvaardighede is soortgelyk aan die sokkervernuf van hulle nasionale span. Koppel hieraan die eweneens-kranksinnige Eksdom-prysverhogings en verregaande Gautengse tolpadtariewe, en dit is duidelik dat die ANC uit is daarop om die grootliks-blanke middelklas leeg te tap en finansieël uit te mergel. Ek ken bitter min huishoudings wat R400,000 bruto per jaar verdien, wat dan sowat R20,000 per maand netto huistoe neem, en wat sommer maar net ‘n addisionele R5000 (en dit om aan die massas sonder seksuele selfbeheersing vyfster-gesondheidssorg te verskaf), nog R1000 aan tolgelde, en nog R1000 per maand ekstra aan elektrisiteit kan spandeer, sonder om bankrot te speel of om selfs hulle huise te verloor. Hierdie kranksinnige belastings impliseer vir só ‘n huishouding iets soos ‘n 40% daling in netto inkomste. Hierdie belastings beteken kortom die vernietiging van die Suid-Afrikaanse middelklas en derhalwe ook die ekonomie as geheel.

My voorspelling is gevolglik dat ons ‘n nuwe tydvak in Suid-Afrika gaan betree, een wat baie gaan herinner aan Cosatu se verlammende stakings en die UDF se verset in die jare tagtig. Dit gaan baie mense verras, omdat die opstande vanuit blanke geledere sal kom. Daar is weliswaar ook swart lede van die middelklas, maar agv swart rassesolidariteit sal hulle nie noodwendig in opstand kom teen die ANC-regime nie. Hierdie opstande gaan veroorsaak word deur desperate ekonomiese omstandighede. Dit gaan blankes wees wat hulle op allerlei wyses gaan verset, wat kan insluit belastingboikotte, stakings, burgerlike ongehoorsaamheid ensovoorts. Mnr Gary Ronald van die AA het byvoorbeeld alreeds voorspel dat motoriste hulself gaan verset teen die kranksinnige Gautengse toltariewe dmv burgerlike ongehoorsaamheid. Bid jou aan – die Outomobiel-Assosiasie se voorsitter, van alle mense, praat rewolusie!

Daar is niemand so ryp vir opstand en rewolusie as iemand wie se lewensstandaard by hom weggeneem word deur ‘n regering wat hy alreeds verag se optrede nie, en dit is presies wat in Suid-Afrika gaan gebeur. Die gefrustreerde regses se geledere gaan eensklaps aangevul word met miljoene voormalig-middelklas blankes, wie se lewensstandaard by hulle weggeneem is deur die ANC-regime se kommunistiese waansin. Daar is niemand so gevaarlik as iemand wat in ieder geval niks het om te verloor nie, en wat weet wie het hom na daardie toestand gereduseer.

Vandag ‘n DA-stemmer wat nie ag slaan op Rooi Helen se klakkelose heldeverering van kommuniste of haar bewondering van die Freedom Charter nie.

Môre ‘n anti-kommunistiese rewolusionêre.

силком

Die abaThembu Sesessie.

Hoeveel Praaglesers is daarvan bewus dat ‘n konstitusionele krisis sedert Januarie verlede jaar besig is om te ontvou en wat steeds nie bevredigend opgelos is nie?

Koning Buyelekhaya Dalindyebo, tradisionele Koning van die Xhosas, het verlede jaar stukke by die parlement laat aflewer waarin hy kennis gee dat hy van plan is om namens al sy abaThembu-onderdane sesessie te pleeg en dat sy onderdane hulle van die nuwe Suid-Afrika gaan onttrek.

Hy eis ondermeer dat 60% van Suid-Afrika aan die abaThembu behoort en dat sy mense nou by wyse van ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring sesessie gaan pleeg. Die abaThembu sluit alle Ngunisprekers in. Dit beteken dat dele van Suid-Afrika wat hy namens die Abathembu opeis bestaan uit KwaZulu-Natal, die Ooskaap, Weskaap, Noordkaap en gedeeltes van die Vrystaat en Gauteng.

Die koning se regsverteenwoordiger, Votani Majola, het aan die BBC gesê: “Die besluit van die amaThembuvolk om hulle uit Suid-Afrika te onttrek staan nog, maar die fisiese onttrekking, wat vandag (20 Januarie 2010) sou plaasvind is vireers uitgestel.”

Die koning het glo ‘n brief van pres. Jacob Zuma ontvang en het daarna aan sy regsverteenwoordigers opdrag gegee om nie op hierdie tydstip die amptelike Kennis van Onttrekking aan die regering te bestel nie.

Koning Dalindyebo se resgspan verklaar verder dat die abaThembuvolk nou wag om op hul volgende skuif te besluit, en benadruk dat hy namens 10 miljoen mense praat. ‘n Koninklike besluit is geneem om dele van die land namens sy volgelinge oor te neem.

Vincent Magwena, Zuma se woordvoerder, het die koning se plan as belaglik afgemaak. ”Hoe kan hulle dele van Suid-Afrika opeis om ‘n nuwe soewereine staat te vorm? Hoe kan iemand ‘n nuwe staat uitroep sonder om tegnies oorlog te verklaar teen Suid Afrika? Ek glo ook nie eens ons Grondwet maak daarvoor voorsiening nie.”

Suid-Afrika se grondwet erken die rol van tradisionele leiers, maar hulle het nie oppergesag bokant die land se grondwet nie, want die staatspresident word as die leier van die hele staat erken.

Koning Dalindyebo het sy veldtog vir sesessie begin kort nadat Jacob Zuma geweier het om in te meng in ‘n kriminele saak teen die koning.

Hy word daarvan beskuldig dat hy in 1995 en 1996 geweld teen sy onderdane gepleeg het. Dit sluit in strafbare manslag, ontvoering, aanranding en brandstigting. Daarvoor is hy tot 15 jaar tronkstraf gevonnis. Sy appélsaak daarteen is tans nog hangende.

Sy onderdane eis ook dat alle sake teen hom teruggetrek moet word en eis verder dat die staat R80 miljard aan hom en sy onderdane moet betaal vir die vernedering wat hy in die hof moes verduur.

In Medialternatives wys David Robert Lewis in sy artikel: ”AbaThembu secession presents constitutional crisis for SA” daarop dat ‘n monargie, (gebaseer op eeue oue tradisies en nie op ‘n kiesstelsel nie) en wat voortbestaan binne die grense van ‘n land waar die regte van burgers binne die grondwet gewaarborg word, ‘n saak is wat regsgeleerdes regoor die wêreld nog altyd vermy het. Hulle redeneer dat die rol van konings en hoofmanne wat deur oorerwing aangestel word nie versoenbaar is met ‘n moderne demokrasie nie.

Hy skryf verder dat Europa se koningshuise deur bloedige rewolusies tot ‘n skadu van hul eertydse gesag afgeskaal het; hoegenaamd nie met die gesag wat die abaThembu nou opeis nie.

Hoe affekteer dit die Afrikanersaak?

Ek sou sê dat die belangrikste aspek die politieke geprut is wat onder die deksel van die multikulti-kookpot plaasvind en wat genoegsame bewys is dat die 1996-grondwet nie geskik vir die komplekse demografie van Suid-Afrika is nie. Afrikaners, asook die San-groep en ander volksgroepe wat aan onafhanklikheid dink, hoef dus nie inkennend te wees oor hul konstitusionele status nie

‘n Verdere punt is dat die media beweer dat nog die Valke, nog die polisie hoegenaamd betrokke is om die kwessie te ondersoek of te onderdruk nie. Hulle beskou die aangeleentheid klaarblyklik as ‘n konstitusionele probleem, nie ‘n kriminele oortreding nie.

Dan is dit interessant om sogenaamde grondwetkenners soos prof Pierre de Vos se regsmenings hieroor te lees. De Vos beskou die abaThembu se aspirasies as net so lagwekkend as Orania protagoniste wat volkspele en jukskei by hul koeksistermonument speel. Hy beskou die abaThembu se plan as hoogverraad wat 25 jaar tronkstraf verdien.

Ongelukkig het die mannetjie ‘n redelike groot aanhang onder die DA-gesinde mediastroom en mense eet sy uitsprake vir soetkoek op. Volgens hom is die SA Grondwet die heilige Boek wat selfs die bepalings van die Internasionale Reg asook die Volkereg oorheers. In sy uitsprake is dit duidelik dat ongeag die feit dat baie hom as ‘n grondwetkenner beskou, hy onbewus daarvan is dat die grondwet die burgery teen die staat se handelings beskerm, en nie andersom nie.

Die politieke reaksies van die ANC is baie interessant. Zuma is nie bereid om die kwessie van selfbeskikking deur die abaThembu trompop te loop nie, aangesien dit op geweldige bloedvergieting in die strate kon lei en die ANC sou kon skeur. Moet dus nie verbaas wees as alle aanklagte teen die Koning teruggetrek word as deel van ‘n politieke ooreenkoms met hom nie. Beloftes van toekomstige gesprekke om die Huis vir Tradisionele Leiers by die wetgewende proses in te trek is ook nie uitgesluit nie.

‘n Dergelike poging deur Afrikaners mag egter presies die teenoorgestelde uitwerking op die ANC- psige hê, deurdat ‘n politieke wins te maake is om ‘n poging deur Afrikaners tot eensydige sesessie met grootgebaar geweldadig te smoor soos met die Boeremag verhoor. Hulle sou dan kon reken dat die ANC verder versterk kan word deur sy sterk optrede teen die uBhuni.

Berekende juridiese skuiwe sal dus benodig word vir Afrikaners om tot so ‘n stap oor te gaan. Die regsmense sal die voorpunt namens hul kliënte moet inneem.

Transformeer Brittanje nóú!

Die grootste vyande van Afrikaners en ons voorsate was nog nooit swart nie. Ja, daar was kleinerige gevegte tussen ons en swartes, maar ons eintlik vyand sit nie in Nkandla nie, maar in Whitehall en Westminster. Ek praat nie eens van die groteske vergrype en volksmoord van die Britte tydens die ABO nie, maar eerder oor die meer onlangse geskiedenis. ANC-exiles het in luuksheid in Londen gekattemaai en die ANC het groot steun onder linkse Engelse geniet. Die Brit Peter Hain was voor in die koor met sportboikotte teen die ou bedeling. Trevor Huddleston se agitasie en aanhitsing tot geweld in die townships sal nog lank onthou word, en dit is geen toeval dat Tutu juis ‘n Anglikaanse priester was nie. Sendingskole in die Ooskaap wat die Xhosas opgesweep het, het eweneens baie om voor pa te staan. Die Britse geheime dienste se rol in die aanblasing van geweld in SA en die ou Rhodesië en hulle ondermyning van wettige regerings was ‘n misdaad teen die volkereg, maar dit is deel van ‘n eeue-lange imperalistiese, ondermynende en aggressiewe Britse gedragspatroon, wat tot vandag toe voortduur as mens die 2003-inval in Irak ook oorweeg.

Om bostaande redes geniet ek die beelde van ‘n brandende moddereiland gate uit. Ons almal weet wie die meerderheid van daardie oproeriges is, maar die media is net te polities-korrek om die ding op sy naam te noem. Ek sal dus die vrymoedigheid neem en, nes die Poms wat destyds hoogheilig vir die ou Suid-Afrika wou preek, vir hulle daarop wys dat die ware probleem ‘n gebrek aan diversiteit in Brittanje is. Ja, te min diversiteit, daardie pragtige ou woordjie wat so dikwels aan ons voorgehou word as so positief en begeerlik. Die oproeriges is immers bloot pionne wat deur wrede, blanke rassiste in Brittanje uitgebuit word. Ons weet ook almal dat daardie oproermakers en plunderaars eintlik inherent onskuldige, vredeliewende outjies is, wat bloot reaktief optree agv die rassisme wat hulle onder die Gestapo-agtige stewel van die blanke Britte moet ervaar. Daar is steeds heeltemal te veel ouens soos ek met ons bleek velle en blou oë, Enoch Powell se “Rivers of Blood”-toespraak van 1968 desnieteenstaande. Want sien, as ‘n klein bietjie diversiteit soos die Britte tans beleef, slegs sowat 15%, ‘n goeie ding is, is sommer baie diversiteit hoeka ‘n veel beter ding, nie waar nie?

Ek stel dus voor Brittanje neem onmiddelik stappe om die volle genot van diversiteit vir hulself te ervaar. Ek, as ‘n getransformeerde Suid-Afrikaner, is sommer lus en gaan betoog voor die Britse Hoëkommisaris hiervoor, nes daar ‘n bykans konstante stroom van betogings voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Londen was onder die ou bedeling. Ek dring aan die Britte gooi hulle grense oop, ten einde hul moddereilandjie geheel en al te transformeer. Basta met slegs 15% “ander” en steeds 85% rassistiese onderdrukkers. Laat staan rassistiese werkspermitte en immigrasiebeperkings – dis apartheid! Ek dring aan die Britte nooi nog 100 miljoen Afrikane of inwoners van die Indiese subkontinent binne, soveel as wat hulle moddereilandjie maar kan vat. Sorg in die proses dat daardie wrede, rassistiese blankes ‘n minderheid word. Moet egter nie daar stop nie. Skakel Wesminster se abdy en St Paul’s in moskees om. Neem dan sommer ook die ANC se religie van rassistiese transformasie aan, een wat ongetwyfeld deels in Engeland bedink is, en reinig rassistiese blanke onderdrukkers uit hulle poste, veral hulle bestuursposte. Na die maan met meriete en kundigheid – demografiese verteenwoordigendheid, sê ek vir julle, is nie onderhandelbaar nie!

Sit dan terug en ervaar diversiteit in sy volle glorie, terwyl menslike afval verby die parlementsgeboue in Westminster op die Teemsrivier dryf, en toeristebote daarvoor moet koes. Dis nou die oorblywende bote wat die enkele toeriste wat nie bang sal wees vir Brittanje se Suid-Afrika-agtige moordkoers nie, wil dra.

насосные станции для Фильчаков