Rubrieke Archives - Page 117 of 214

Die DA se fopswarte

Lindiwe Mazibuko is pas tot die nuwe parlementêre leier van die Demokratiese Alliansie verkies. Ek gaan terloops nou nie juis vreeslike krokodiltrane huil omdat haar teenstander, Athol Trollip, die verkiesing verloor het nie, buiten om te wonder of sy aggressiewe jingo-haat vir diegene wat hy “idiots” noem, Afrikaners, nie bygedra het tot sy nederlaag nie. Of dit nou bygedra het of nie, verkneukel ek my kennelik aan die einde van Trollip se politieke aspirasies. Kry vir jou gerus nog ‘n paar houe van die blinde sambok, en geniet jou obskure bestaan in die asblik van die geskiedenis, met komplimente van hierdie “Dutchman”!

Maar goed, me Mazibuko is nou die parlementêre leier van die DA. Sy is heel moontlik sjarmant, intelligent en goed gekwalifiseerd, noem maar op. Maar is sy waaragtig só talentvol dat die DA eenvoudig nie sonder haar as parlementêre leier kon klaarkom nie? Ek laat my nie vir een oomblik vertel daar is nie ander, ewe talentvolle, intelligente jong leiers in die DA nie, en ek laat my veral nie vertel sy het die nodige politieke ervaring nie. Intelligensie of bekwaamheid beteken egter in die Nuwe Suid-Afrika niks nie. Dit word telkens getroef deur die een eienskap wat Mazibuko het, maar die meeste ander jong leiersfigure binne die DA nie: haar etnisiteit.

Mazibuko is verkies vir een, en slegs een rede, en dit is dat sy ‘n swarte is.

In die proses het die DA alle geloofwaardigheid oorboord gegooi. Die DA moet nou nooit weer hoogheilig vir ons wil preek oor hoe meriete glo die maatstaf moet wees wanneer dit byvoorbeeld by aanstellings vir die staatsdiens kom nie. Weer eens: Mazibuko is nié daar op grond van meriete nie, maar op grond van haar pigmentasie. Sy is gekies omdat die DA meen dat haar velkleur byval by swart kiesers sou vind. Dit is presies dieselfde soort blatante regstellende aksie wat swartes bestuurders laat word, al het hulle geen idee wat hulle veronderstel is om in die poste maak nie.

Die DA het ook in die proses afstand gedoen van alle geloofwaardigheid in terme van sy posisie jeens identiteitspolitiek. Vergeet van die DA se diversiteit-liegstories en vergeet veral van sy hoogheilige kwansuise weiering om aan identiteitspolitiek deel te neem. As Mazibuko nie swart was nie, het sy nie die verkiesing gewen nie. Die DA het dus die mees blatante identiteitspolitiek denkbaar gepleeg. Sy is as ‘n regstreekse gevolg van haar identiteit as swarte gekies, juis om aanklank te probeer vind by ander swartes, omdat hulle, hoop die DA, met haar as mede-swarte sal identifiseer. Naakte identiteitspolitiek, dus. Ek sou hoop die VF+ striem die DA hieroor, want die DA het so pas bewys dat hy lustig aan swart identiteitspolitiek wil deelneem, iets waarvan die DA die VF+ al lankal beskuldig.

Ongelukkig vir die DA is dit so dat daar baie swartes, selfs die meerderheid van hulle, is wat dwarsdeur hierdie flou poging gaan sien. Die gemiddelde ANCYL-lid, ongeskoold soos hy is, is polities veel meer intelligent as wat die liberale in die DA hom voor erkenning gee. Mazibuko gaan bloot gesien word vir presies wat sy is: ‘n fopspeen, ‘n marionet wie se toutjies steeds getrek gaan word deur die blanke, Engelse liberale wat die ware mag in die DA verteenwoordig.

En volgende is Iran

Terwyl die onwetende wêreld fees vier oor die dood van Libië se flambojante diktator en hoop op ‘n nuwe begin, is daar soos gewoonlik mense wat kritiese vrae gaan stel oor hierdie verwikkeling.

Dit behoef geen grondige verklaring dat die bekende ou spelers op die toneel hierdie opverwerping in die hand gewerk het nie: Die Verenigde State, die geldmagte, oliebaronne en diverse ander aktiwiste wat deurentyd om menseregte skree soos wat dit die superrykes raak.

Ons verkeer onder die indruk dat Libië se goeie kwaliteit olie die rede hiervoor is, ‘n opsie wat ons sekerlik nie kan ontken nie. Tegelykertyd word ander belangrike faktore oor die hoof gesien wat ook genoem kan word. As ons terugkyk na die Mahreb (Noord-Afrika gebied) van die laaste paar maande sal ons sien dat daardie hele gebied in konflik verkeer het, van Marokko tot Jemen, almal op een slag. Die konflik in Libië en die moord op Gaddafi was slegs die klimaks van hierdie hele gebeurtenis. Dit impliseer dat daar groter belange op die spel is as slegs olie en ‘n nare diktator…wat tog maar net later met ‘n ander een vervang gaan word.

Dit is nie toevallig nie dat hierdie konflikte uitgebreek het kort nadat Libië afgekondig het dat hulle Islamitiese banke sou open nie. Op 30 Junie 2009 het Muhammad Shukri, direkteur van Libië se sentrale bank aangekondig dat Islamitiese banke ‘n feit is en langsamerhand die bestaande (Westerse) banke gaan vervang. Die rede vir sy besluit was omdat daar wêreldwyd gesien kan word dat Islam besig is om konserwatiewer te word, en hulle wil uiteraard aan hul klante se bankbehoeftes voorsien. Demografie speel ook ‘n rol, aangesien die aantal Moslems in daardie gebied vinnig toeneem. Die konserwatiewe stroming is waarskynlik ‘n reaksie op hierdie demografiese tendens, en natuurlik as gevolg van ‘n verhoogde gevoel van trots in hul eie vermoeëns noudat die bose Weste besig is om sy glans te verloor. Hierdie oproep is egter nie net vanuit Libië nie, maar vanuit meerdere lande in die Noordelike Afrikastreek, waaronder Tunesië, Egipte, Marokko en Algerië. Jemen en Jordanië kan ook genoem word. Van hierdie lande is Tunisië die mees gewilde afsetmark en word tans beskou as die mees bekwame mededinger in Afrika. Daar is groot belegginspotensiaal in die Mahreb en Turkye, en Moslementrepeneurs is besig om hierdie geleentheid met albei arms aan te gryp.

Die Westerse moonthede is nie tevrede met hierdie verwikkelinge nie. Islamitiese banke werk op ander etiese beginsels as in die Weste, waarvan die belangrikste hul verbod op woeker en rente is. Verder mag geld wat geleen is van hierdie banke nie belê word in pornografie, alkohol, dwelms of ander verbode middele of industrieë nie. Om die waarheid te sê het sulke banke se populariteit toegeneem sedert die beursval in 2008, aangesien hulle grotendeels ongeskonde uit die krisis getree het. Veral as ons rekening hou daarmee dat Tunisië, Jemen, Jordanië, Egipte en Algerië se banke aan die Westerse Rothschildbanke behoort, met die Internasionale Monetêre Fonds as baas, is hulle effens senuweeagtig oor die toename van banke wat nie aan hul eise voldoen nie. Volgens ‘n peiling in 2009 van Standard & Poor het die Islamitiese banke wêreldwyd ‘n geskatte waarde van 400 miljard dollar gehad, en al die aanwysings toon dat hierdie bedrag gaan toeneem die toekoms. Nog skokkender is Forbes se ontdekking dat sewe uit tien van die wêreld se magtigste Islamitiese banke hulself in Iran bevind.

Vir baie jare het die Westerse banke hulself in ‘n monopolieposisie gehou deur aan state geld te leen teen rente. Na elke oorlog het hierdie banke vir generasies inkomste uit die rente gehaal en uiteindelik ‘n posisie ingeneem om die land se politieke beleid te beïnvloed. Hierdie fase van kapitalisme, wat Carroll Quigley monopoliekapitalisme noem, het ongeveer sedert die laat twintiger jare van verlede eeu ontstaan, en die aanwysings van die opkoms van dié kapitalisme kan teruggevind word by die presidentskap van Woodrow Wilson. Ongeveer sedert daardie tyd het die Amerikaners steeds meer besluite geneem wat op die oog af soos politieke belange lyk, maar in werklikheid ekonomiese belange was. Vandag sien ons dit in alle heftigheid en wonder ons hoekom al die geleerde ekonome aan die Ivy League-universiteite in die Verenigde State voortdurend nuwe planne na vore bring wat uiteindelik tog maar beperk is in hul toepassing en eerder ‘n ramp as ‘n seën is vir die ekonomie.

Vanweë die enorme skuldlas van die VSA en ander lande is dit nogal verstaanbaar dat hulle beslag wil lê op soveel moontlik opkomende markte en kapitaal wat nie in hul hande is nie, waarvan Iran ´n belangrike voorbeeld is. ´n Ander land wat hulle graag wil inneem is Wit-Rusland, aangesien “Die laaste diktator van Europa” goed gesorg het dat die politiek die ekonomie moet bepaal en nie andersom nie. Die Wit-Russiese ekonomie doen verbasend goed en Loekasjenko is baie gewild onder sy mense.

Aangesien Iran se banke nogal goed gevul is, dink ek ons kan veilig wed dat hierdie land volgende moet sink. In hierdie geval sal dit waarskynlik nie Obama wees wat die inval sal reël nie, want dit sal te opvallend imperialisties wees en die Amerikaanse publiek sal nou nooit vir ‘n nuwe oorlog stem nie. Vandaar moet dit vanuit die “verdrukte geledere” self kom – wat natuurlik opereer met geld van die superrykes, net soos in Libië.

En dan kan die onwetende wêreld weer fees vier oor die gevalle diktator.

Verraai u volk – stem gerus DA!

Afrikaners beskik oor ‘n heroïese geskiedenis – of níé. Want vir elke volksheld tydens die Groot Trek of Vryheidsoorloë was daar dalk ‘n papbroek en volksverraaier wat wou weghardloop of lustig met die vyand saamgewerk het, dikwels vir eie gewin. In ANC-Suid-Afrika word Afrikanerverraaiers as’t ware op die hande gedra. Hulle is die nuwe helde waaroor ons monopolistiese media swymel en wat medaljes by bekroningsgeleenthede ontvang.

Maar ook die gewone man op straat wat nooit die orde van Mapungubwe – of watter ander naam die ANC se medaljes ook al dra – gaan ontvang nie, kan baie doen om Afrikanerverraad te bevorder. Hy of sy kan byvoorbeeld vir die DA stem, soos vele Afrikaners reeds doen.

U kan ‘n vriend of kollega in die rug steek, elkeen om u bedrieg. Maar ‘n stem vir die DA is eintlik die grootste bydrae wat u kan lewer om die Afrikaner se gewisse ondergang te bewerkstellig.

Op sy eenvoudigste ontneem elke stem vir die DA die Vryheidsfront van befondsing deur die staat en die parlementêre stelsel. Die Vryheidsfront is die laaste oorblywende Afrikaner- politieke party wat aan die formele politiek deelneem. As u dus ‘n goeie hensopper wil wees, moet u sorg dat dié party in die 2014-verkiesing geheel en al verdwyn en met oorgawe DA stem.

Luister vir die propagandameesters van die Nasperskoerante soos Beeld, Die Burger en Rapport en beskou die uitwissing van die laaste bietjie Afrikanerinvloed in die politiek as ‘n nasionale prioriteit. Die Vryheidsfront is die laaste politieke party wat die Afrikanersaak in die parlement stel. Daarom behoort hy te verdwyn en slegs die DA en enkele swart partye in die opposisie oor te bly.

Elke goeie Afrikanerverraaier in die tradisie van Piet de Wet, Kortbroek van Schalkwyk, Beyers Naudé, Braam Fischer en wie nog behoort die Black Sash-vrou, mev. Helen Zille, met oorgawe te steun. Sy het reeds Afrikanername van die Kaapse strate verwyder en kan nog baie meer doen om ons erfenis uit Suid-Afrika te laat verdwyn. Haar swart protégé, Lindiwe Mazibuko, verdien insgelyks u steun en dis verblydend dat ‘n lesersopname op een van die Nasperswebwerwe onlangs bevind het dat meer as die helfte van lesers meen sy “is ‘n goeie idee”!

Lindiwe Mazibuko is ‘n natuurlike leier vir Afrikaners. Sy is jonk, swart en vroulik, alles dinge wat in haar guns tel. Sy ondersteun ook radikale grondhervorming en die ANC se Freedom Charter. Met haar as die DA se parlementêre leier, gaan dit amper beter wees om vir die DA te stem as om ANC te stem.

Kom ons wees eerlik, liewe Afrikanerverraaier. Hoe gouer die Afrikaner die doodskoot in Suid-Afrika kan kry, hoe beter. Terwyl die Vryheidsfront kliphard teen grondhervorming baklei en luidkeels teen plaasmoorde en ander geweld beswaar maak, wil die DA ons mense van hul grond verdwyder en bly die party tjoepstil oor plaasmoorde. U stem vir die DA kan die Vryheidsfront permanent uit die parlement verwyder en sodoende ‘n groot bydrae tot nasiebou lewer.

Die Vryheidsfront is boonop die enigste politieke party wat mediaverklarings in Afrikaans uitreik. Is dit nie ‘n onding wat uitgeroei moet word nie? Elke politieke party in die land behoort slegs verklarings in Engels uit te reik en in Engels met die publiek te kommunikeer. Soos die ANC byvoorbeeld. Of die DA. Of Cope.

Elke stoere DA-ondersteuner behoort te weet dat die voortbestaan van die Vryheidsfront ‘n bedreiging vir die soomlose transformasie van Suid-Afrika tot ‘n Engelstalige Afrikaland soos Zambië, Zimbabwe of Kenia inhou. Die staat finansier die politieke partye en solank as wat daar enkele miljoen rand per jaar aan ‘n groepie Afrikaner-politici en -aktiviste in die Vryheidsfront vloei, mag die Afrikaner dalk weer opstaan om sy voortbestaan en sy regte in die land en internasionaal op te eis. Dit mag nie gebeur nie. Die meesterplan van Lord Milner en mev. Helen Zille to eradicate the last vestiges of Afrikanerism from South Africa moet verwesenlik word.

Die Vryheidsfront is die enigste party in die parlement wat beswaar maak wanneer die afskaffing van Afrikaans op skool en op universiteit ter sprake kom. Al die voortreflike Engelsgesinde Afrikanerverraaiers daar buite kan nie toelaat dat so iets langer geduld word nie. Al stem soveel Afrikaners reeds DA, is dit nog nie honderd persent nie!

As u dus regtig ‘n groot bydrae tot Afrikanerondergang wil maak, praat gerus met u vriende om die braaivleisvuur. Oorreed hulle om DA te stem en te sorg dat die laaste Afrikanerstemmetjie in die parlement finaal stilgemaak word.

Nie net sal dit ‘n goeie ding wees as Afrikaners uit die politiek verdwyn nie, maar ons volk verdien om deur jong, swart radikale en ‘n paar bejaarde Engelse liberale gelei te word. Ons land moet net soos elke ander Afrikaland word, sonder Afrikanerlandbouers, -ingenieurs, -wetenskaplikes, -administrateurs, -onderwysers, ens.

Korrupsie? Misdaad? Hoë belastings? Tolpaaie? Watwou! Trek net u kruisie by die DA-blokkie, soos die meeste mense reeds maak.

Sonder Afrikaners en veral Afrikaners in die politiek, kan die land net verbeter.

Die wasmasjiensensus

Suid-Afrika se sensusse is veronderstel om elke 5 jaar plaas te vind. Daar was dus in 1996 ‘n sensus, twee jaar ná die ontstaan van die NSA-gedrog. Daar was weer een in 2001, maar toe begin kaderontplooiing en transformasie ook in Statistiek SA sy onafwendbare impak hê. Daar was dus nog bekwame amptenare van die ou bedeling oor in 1996, in 2001 was daar minder van hulle, en in 2006, toe die volgende sensus moes plaasvind, is al die bekwames etnies gereinig en vervang met regstellende aksie-statistici vir wie die normaalverdeling iets is wat ander mense verstaan. Die sensus in 2006 het dus nooit plaasgevind nie.

Sensusse in lande met grensbeheer maak nog sin. In ‘n land soos Suid-Afrika, waar die vigsbesmette SANW se soldate eerder deelneem aan muiterye of seksuele eskapades met hul kamerade, is grensbeheer egter ‘n grap, en stroom miljoene Zimbabwiërs, Kongolese en al wat ‘n dwelmhandelaar uit Lagos is, na hartelus oor die grense, teen ‘n koers van ‘n miljoen of meer per jaar. Tel jy vandag almal in Suid-Afrika, is daar môre 3000 meer, wat oornag oor die grens gesluip het.

Selfs die getransformeerde Statistiek SA besef dit, en het nou skynbaar besluit om eerder ‘n wasmasjiensensus te hou. Die 2011-sensus gaan dus klaarblyklik nie meer oor mense nie, maar oor toestelle; oor wasmasjiene, DSTV-dekodeerders en plasmaskerms. Bladsy na bladsy van die 2011-vorms vra vrae wat niks met demografie te make het nie, en alles met marknavorsing. Mens sou sweer die Suid-Afrikaanse Advertensienavorsingsstigting (Engelse akroniem SAARF) het ‘n coup d’etat uitgevoer by Statistiek Suid-Afrika.

Die SAARF doen kommersiële navorsing. Hulle stel belang in verbruikersake en bestedingspatrone. So ook klaarblyklik Statistiek Suid-Afrika en laasgenoemde se politieke meesters. Die SAARF publiseer opnames soos die AMPS-opname (All Media and Products Survey), wat onder andere kyk na die radio- en TV-stasies waarna mense luister en kyk. Die mees bekende produk van die SAARF is die LSM (Living Standards Measure) wat mense kategoriseer in terme van lewensstyl en inkomste, op ‘n skaal van 1 tot 10. Op laasgenoemde skaal is iemand in ‘n blanke plakkerskamp by 1, terwyl die ANC se gierige, kriminele trogvarke waarskynlik by 1000 trek. Hoe dit ook al sy, die 2011-sensusvorm lyk baie na een van SAARF se opnames.

Nou goed, die SAARF se klandisie is maatskappye wat produkte aan mense wil smous. Dit is heeltemal verstaanbaar dat ‘n maatskappy sou belangstel waarna ek luister op my motorradio, ten einde sy advertensies te kan teiken op die regte gehoor. Waarom sou ‘n regering egter wou weet of ek ‘n wasmasjien het? Wat het dit met hom te doen of ek SABC of DSTV op my TV kyk? Ek is bevrees dat daar ‘n wesentlike agterdog by my bestaan dat daar uiters verdagte motiewe agter Statistiek SA se vreemde vrae is.

Statistiek SA beweer eweneens dat die persoonlike detail op p 1 van die sensusvorm kwansuis nie gekoppel word aan die res van die ellelange vorm nie, maar slegs die mees naïewe indiwidu sou daardie bewering op sigwaarde aanvaar. Al die bladsye van ‘n sensusvorm het strepieskodes, en selfs ‘n getransformeerde IT-kader sal verstaan dat dit triviaal eenvoudig sou wees om die res van die vorm met die eerste bladsy te kan koppel.

Die mees onskuldige verklaring wat ek kan bedink, is dat Statistiek SA die sensusdata aan kommersiële kliënte wil verkoop, soos wat SAARF maak. Statistiek SA maak inderdaad alreeds vir jare so, maar met demografiese data. Sou Statistiek SA homself egter nou met my belastinggeld omvorm het in ‘n kommersiële marknavorsingsmaatskappy met winsbejag, het ek ‘n enorme probleem daarmee. Dis onaanvaarbaar dat die staat met die privaatsektor kan meeding met my belastinggeld. Ek is egter meer bekommerd dat hierdie skielike fokus op mense se besittings ‘n veel, veel meer duistere motief het as die reeds-onaanvaarbare kommersialisering van sy bedrywighede.

Gaan die ANC byvoorbeeld die rasgroep op die vorm aan die besit van ‘n wasmasjien koppel, en dit dan as ‘n voorwendsel gebruik om te “bewys” dat blankes steeds te veel besit, ten einde die koddige mannetjie met sy skril stemmetjie in die pers rok se blanke belasting op ons af te dwing?

Gaan Statistiek SA met behulp van sagteware soos SAS ‘n vergelyking doen tussen wat jy op jou vorm aangedui het jy besit, en jou inkomste wat jy ook op die vorm aangedui het, en dit dan aan die SAID deurgee, sodat jy ‘n belastingoudit te wagte kan wees?

Statistiek SA beweer weliswaar dat hierdie inligting vertroulik is, maar gegewe wie in beheer van sake is, is ek allermins oortuig en moet ek weer eens vra wat die motief agter die ernstige skending van ons privaatheid en irrelevante vrae op die sensusvorms is.

прокурор Фильчаков

Apartheid se werklike balansstaat

Die aannames wat prof. Anton van Niekerk en Eusebius McKaiser vir hul argument oor “wit skuld” maak, mag van toepassing wees op die apartheidsmite soos dit kwaadwillig deur Trevor Huddleston en ander geskep is. Dit strook egter nie met enige redelike ontleding van die SA geskiedenis nie.

In weerwil van apartheid, het swartmense in Suid-Afrika geweldig by die Westerse stelsel gebaat wat vanaf 1652 hier gevestig is. Indien ons regtig ernstig oor “skuld” in ‘n finansiële sin is, moet daar ‘n balans- en inkomstestaat volgens ras opgetrek word.

Met regstellende aksie en aardig besoldigde poste in die openbare sektor, betaal swartmense sekerlik vandag veel meer belasting as vóór 1994. Maar die blanke middelklas en die korporatiewe sektor betaal steeds meer belasting as die sogenaamde “swart diamante”. Hierteenoor ontvang tot 15 miljoen swartmense allerlei staatstoelaes, tesame met gratis onderwys en gesondheidsdienste.

Die mite van die “wrede blankes” is net dít: ‘n mite. Oor dekades en selfs eeue heen, het blankes via die kerke of die staat hulle oor swart onderwys, gesondheid en welvaart ontferm. Trouens, Suid-Afrikaanse blankes is vandag veel armer as hul eweknieë in ander Westerse lande, juis omdat hulle reeds soveel van hul rykdom en welvaart aan swartmense oorgedra het. En nog is’t einde niet! Want die hele ideologie van wit skuld berei bloot die weg voor op nog groter oordragte van grond, eiendom, aandele en ander bates in die toekoms.

Anders as die Amerikaners of die Australiërs, het ons geen volksmoord teenoor die nie-Europese volkere gepleeg nie. Brittanje, wat deur die meeste van ons swart landgenote as hul kulturele heimat gesien word, het net in Kenia tydens die vyftigerjare byna 60 000 Keniane gedood, asook menseregteskendings soos foltering en nie-wettige teregstellings toegepas. Sommige Indiërs beweer dat die Britse kolonialisme tot tien miljoen sterftes in hul land gelei het. In die Belgiese Kongo het ‘n wrede koloniale bewind gegeld en tot 12 miljoen Kongolese het blykbaar omgekom. Kommunisme en fascisme het tientalle miljoene mense laat sterf. Dit word liefs vergeet, terwyl die Afrikaner steeds oor apartheid gekruisig word.

Die Bybel praat van die balk in eie oog verwyder. Daarom is dit nogal interessant dat prof. Anton van Niekerk sê: “Niks wat die huidige regering verkeerd doen, regverdig apartheid op enige manier nie.”

Dit mag so wees, maar plaasmoorde, huisaanvalle en ander gruweldade wat swartmense tans teenoor ons pleeg, regverdig op sy minste ‘n eie staat vir Afrikaners waar ons nie aan sulke menseregteskendings blootgestel sal wees nie. Ook moet ons finansieel vergoed word vir al die instellings soos skole en universiteite waartoe ons voorouers en ons bygedra het en wat ons ontneem is.

As ons kyk na die gruweldade wat die Zoeloes in 1838 jeens ons vroue en kinders gepleeg het, asook die ewe bedenklike rol wat die gewapende swartes aan Britse kant gespeel het om die Boerevroue tydens die Tweede Vryheidsoorlog te terroriseer, dan kan ons met vrymoedigheid sê dat swart-op-wit geweld in ons land vergelykenderwys veel erger as wit-op-swart geweld was.

Maar indien apartheid werklik ‘n misdaad teen die mensdom was, soos die Verenigde Nasies besluit het, moet mnr. FW de Klerk en ander lewende apartheidsleiers so gou moontlik internasionaal soos Milosevic vervolg word. In die hof kan die ware aard van apartheid, ook as paternalistiese ontwikkelingsprojek, dan beredeneer word.

Vele swartmense, hier en in die VSA, is ten gunste van segregasie en eie swart verenigings, instellings en universiteite. Liberale voorstanders van die smeltkroesgedagte hou nie daarvan nie, maar dit is die werklikheid.

Segregasie op sigself is dus niks om oor skuldig te voel nie. Selfs die VN het onlangs verklaar dat die enigste oplossing vir wat hy “identiteitskonflik” noem, is “om strydende groepe apart te hou”.

лобановский класс

‘n Gelykheidsprokie

In die jaar 2049 is die Nasionale Demokratiese Rewolusie tot sy logiese uiteinde gevoer. Alle vorme van ongeregtigheid en ongelykheid is uitgewis. Daar was weliswaar die kaders van die Party se sentrale komitee wat hulself in toestande van obsene welvaart bevind het; dit was immers nodig vir hulle in die uitvoering van hul pligte, maar die res van die bevolking was gelyk.

Gelyk het onder andere beteken almal, buiten die binnekring van die Party, was eendragtig misrabel, verarm en agterlik, maar was ook veel meer as dit; die bevolking moes met álles gelyk wees.

Die hoofbeampte van die Gelykheidsministerie, die formidabele virago Siphiwe Vice, met haar wilde boskaas kroeshare, haakneus en donderdye, het dit as volg verduidelik, stotterend en steierend oor die langer woorde, terwyl sy met moeite probeer lees het vanaf ‘n stuk wat ‘n toespraakskrywer vir haar geskryf het: “Dit help nie ons het bloot ekonomiese en opvoedkundige gelykheid nie. Ware gelykheid beteken gelykheid in terme van intelligensie, gelykheid van voorkoms en gelykheid van liggaamlike vermoëns, want onaantreklike, onatletiese en onintelligente mense mag hulself nie uitgesluit voel nie. Die besit van enige genetiese voordeel is ‘n misdaad teen gelykheid en die mensdom.” Siphiwe Vice was die produk van kunsmatige inseminasie met ‘n kader-skenker se sperm en ‘n dosent-ma, ‘n ma wat kort ná Siphiwe se geboorte vrywillig triomfantelik selfmoord gepleeg het in ‘n heldedaad van protes teen haar eie witheid. Dié bevrugting was dawerend suksesvol daarmee om ‘n individu te skep wat niemand van hetsy intelligensie, hetsy aantreklikheid kon beskuldig nie. Volmaakte kadermateriaal, dus.

Omdat daar sulke onregverdigheid bestaan het, het die Gelykheidsministerie verskeie maatreëls afgekondig: Bogemiddeld-intelligente mense moes ‘n toestel dra, soortgelyk aan ‘n gehoorapparaat, wat elke paar sekondes ‘n oorverdowende geluid in die ore van die intelligentes losgelaat het, om hulle gedagtegang te versteur. Aantreklike mense moes groteske, Quasimodo-agtige maskers dra, wat hul gelaatstrekke versteek het agter ‘n rubbervel vol kunsmatige puisies, skrefies vir oë, ‘n lae voorkop en bakore. Buitengewoon sterk mense moes oral met gewigte aan hulle vasgegespe rondbeweeg, sodat minder atletieses nie minderwaardig sou voel nie. Kortom: Almal wat ‘n onregverdige genetiese erfenis gehad het, moes ‘n gelykheidsvoorgee afstaan aan minder begaafdes.

Soos Siphiwe Vice se toespraakskrywer dit gestel het: “Ons dring aan nie net op gelyke geleenthede nie, maar op gelyke uitkomste. Geen mens mag as gevolg van sy blote voorkoms, intelligensie of fisieke vermoëns teen minder begaafdes diskrimineer nie, al loop hy net verby minder begaafdes op straat.”

‘n Afrikanerpaartjie, die Vermase, een van die min oorblywende Afrikanergesinne wat nog dom genoeg was om nie na die supermoondheid, China, te emigreer het nie, het in dié gelykheidsparadys ‘n seun gehad, Pieter. Pieter was besonder intelligent, lank, gespierd en sterk. Nie net was hy ‘n atleet van formaat en ‘n briljante leerling op skool nie, wat selfs op sesjarige ouderdom reeds die eenvoudige telraamwiskunde kon doen wat op na-doktorale vlak aangebied is in die getransformeerde universiteite nie, maar was hy ook besonder aantreklik. Al die laasgenoemde was natuurlik ‘n onding wat geskrei het teen gelykheid, en kon dus nie geduld word nie. Sy blote bestaan het aanstoot gegee, sy gesig het onaantreklikes maak voel na iets wat die kat ingedra het en die Vermase se bure het gevolglik gaan kla oor sy oormatige talente by die Gelykheidsministerie. Op die dag van sy vyftienjarige verjaardag het die Gelykheidspolisie by die Vermase se neerdrukkende woonstel opgedaag en Pieter kom verwyder.

Sy ma en pa het kwalik agtergekom hulle kind was weg, omdat hulle te besig was om na die maandelikse Rugbywêreldbeker te kyk, waarin die nasionale span, die Hiënas, telkens gewen het, omdat die buitelandse spanne met slegs vyf spelers moes deelneem. Transformasie onder die skeidsregters en van die reëls het dus hier ook gesorg dat buitelandse spanne wat fikser, sterker en takties beter was, nie kon wen nie. Die Vermase was telkens vasgenael en het nooit gewonder hoekom die toernooie altyd dieselfde gang gegaan het nie.

Die dag nádat Pieter weggeneem is, het Siphiwe Vice besluit om ‘n voorbeeld van hom te maak en hom op nasionale TV tereg te stel, ‘n gewoonte wat by die land se Chinese meesters oorgeneem is. In ‘n lang toespraak, wat telkens onderbreek was omdat sy hompe vetterige hoender vanaf ‘n oorlaaide tafel in haar bolwange gestop het en met whiskey afgesluk het, het sy onsamehangend te velde getrek teen kolonialisme, rassisme, voorkoms-isme, intelligensie-isme en al die legio ander misdade waaraan Pieter op grond van sy genetiese erfenis skuldig was. Hierna het Vice ‘n panga gebruik om die vasgebinde vyftienjarige wat misdade teen gelykheid gepleeg het, stelselmatig aan stukke te kap, terwyl sy drillerige danspassies uitgevoer het en soos ‘n viswyf rewolusionêre haatslagspreuke gegil het, voordat sy in ‘n groteske hoop inmekaar gestort het en gelaaf moes word met nog Blue Label-whiskey.

Pieter se ma en pa was vaagweg bewus iets van effense belang was aan die gang op die TV, maar die gehoortoestelle in hulle ore het telkens hul aandag afgetrek, en spoedig het hulle belang verloor en oorgeskakel na nog ‘n rugbywedstryd op ‘n ander kanaal.

Kameraad Ruda Landman tree tot die rassestryd toe

Daar is een ding wat erger is as ‘n rassis en dis ‘n anti-rassis. Want gewoonlik is anti-rassisme bloot ‘n dekmantel vir anti-wit rassisme, veral in ‘n land soos Suid-Afrika waar die woord “rassis” daagliks in die media weerklink.

So pas het Ruda Landman, die eertydse aanbiedster van Carte Blanche op M-Net, haar opgeruk oor ‘n onbekende lid van die publiek wat by Aardklop oor die groot hoeveelheid regstellende-aksie-aanstellings onder M-Net se aanbieders gekla het. Die vrou het glo gesê om M-Net te kyk, is ‘n geval van “pick-a-boy”. Van nou af gaan Ruda rassisme met hand en tand beveg en nie langer stilbly nie.

Natuurlik is Ruda en ander lede van die hoofstroommedia tjoepstil oor die groot hoeveelheid haatmisdade teen blankes, waaronder plaasmoorde, maar ook vele stedelike huisaanvalle, wat daar byna daagliks gepleeg word. Tydens sulke moorde en aanrandings word blanke slagoffers deur swart aanvallers gemartel en op die grusaamste wyses verkrag en tereggestel. Dit gaan oor effens meer as polities onkorrekte woordgebruik.

Ruda veg ook met spoed teen “ouderdomisme”, want haar gesigsontrimpeling laat haar lyk asof sy óf in ‘n windtonnel was óf agter op ‘n bakkie gekom het. As ‘n mens nou haar nek buite rekening laat, lyk sy van haar ken af boontoe al amper jonk genoeg om by die ANC-jeugliga aan te sluit.

Waarskynlik word die ywer waarmee Ruda voortaan rassisme gaan beveg, geïnspireer deur die ANC-jeugliga se dokument oor die “nasionale demokratiese revolusie”. Op s’n Ingels heet dit: “The National Democratic Revolution – ANC YL political education manual”. Ruda het mos hoeka vir Ingelse elokusielesse gegaan toe M-Net besluit het om Afrikaans op Carte Blanche na die vullisdrom te verwys. Haar Kakamas-uitspraak – blykbaar het sy daar in die Noord-Kaap grootgeword – is ontrimpel, by wyse van spreke, maar die tenses het maar gesukkel.

Terloops, Skoppensboer het kleintyd lank ná ligte-uit met sy klein transistorradio’tjie onder die kopkussing na die Staal Burger-stories op die destydse Afrikaanse sender geluister. Elke episode het op ‘n ander dorp afgespeel, met die titel afgelei van die eerste lettergreep, soos “Die lig van Lichtenburg” of “Die rand van Randfontein” und so weiter, behalwe … “Die mas van Kakamas”.

Skoppensboer wens hy kon onthou waaroor “Die mas van Kakamas” gegaan het, alvorens Staal die skurke met sy vuiste laat les opsê het. Maar deesdae sorg Karl Marx vir meer vermaak in Suid-Afrika as Staal Burger. Want sien, volgens die ANC-jeugliga is “rassisme ‘n instrument in die hande van die imperialisme”. Die ANC-liga se politieke handboek, wat Ruda Landman met haar nuutgevonde kennis van Engels seker naarstig bestudeer, behandel insgelyks die “kolonialisme van ‘n spesiale tipe” wat Suid-Afrika kenmerk. Mbeki het mos gereeld in sy toesprake verwys na ons “colonialism of a special type”. In ANCYL-kringe is dit so ‘n bekende begrip dat dit sommer afgekort word tot “CST”, wat seker goed saamgaan met die Mercedes Benz CSL waarmee ANC-jeugleiers gewoonlik rondry. Ter wille van Ruda, die anglofiele boorling van Kakamas met sy beroemde mas, haal Skoppensboer hier die oorspronklike Ingels van die ANC-jeugliga aan:

“CST, which is also known as internal colonialism what (sic) characterised by three interrelated and interconnected contradictions: race, class and patriarchal oppression. There (sic) antagonisms found expression in national oppression based on race; class exploitation directed against black workers on the basis of race; and triple oppression of women based on their race, their class and their gender.”

Skoppensboer sal kameraad Ruda Landman se toetrede tot die rasse- en klassestryd met belangstelling dophou. Hy hoop sy gaan ook op 27 en 28 Oktober saam met haar mede- jong radikales van die ANCYL in die middestad van Johannesburg en by die Uniegebou ten gunste van nasionalisering betoog.

Dalk moet Ruda egter nog bietjie werk aan haar ideologiese suiwerheid as dit by die stryd teen die patriargie en die Y-chromosoom kom. Miskien is Skoppensboer net ‘n dom Afrikaner, maar die feministe wat hy al teëgekom het, was dit almal eens dat vroue nie jonk, mooi en vriendelik behoort te lyk nie, maar eerder moet verseg om hul been- en armhare te skeer, geen grimering te dra nie, mans in die openbaar uit te skel en vir voortplantingdoeleindes die naaste spermbank te besoek, soos wat die skryfster Jackie Nagtegaal en haar lesbiese eggenote, Vera van der Merwe, gemaak het.

Met Ruda Landman aan die spits van die stryd, kan die ondergang van rassisme, imperialisme en die patriargie nie meer ver wees nie. Haar bydrae tot die nasionale demokratiese revolusie sal in die annale opgeteken word.

Viva Kakamas!

Die nuwe Afrikanervrees vir politiek

In vandag se Rapport skryf Tim du Plessis dat ek op “die B-veld speel”, teenoor Kallie Kriel en Adriaan Basson wat die toon aangee in ‘n “lekker ou Afrikanerdebat – die een ding van ons ou volkie wat nog niks verander het nie”.

Rugbymetafore steek my natuurlik dwars in die krop – ‘n mens kan nie alles met behulp van rugby verduidelik nie. Maar Du Plessis water ook my argument heeltemal af as hy sê:

“Op die B-veld (Business Day), woed gister se debat. Daar stry Dan Roodt met ’n paar Engelse liberale en een of twee Afrikaners oor die vraag of Afrikaners hoegenaamd tuishoort en geïntegreerd kan leef in ’n multikulturele Suid-Afrika. Dan sê nee. Nooit nie.

Maar daardie debat is verby. Ons het geen keuse nie. Ons moet en ons kan.”

Terloops, die enigste rede waarom ek op die “B-veld speel” en in Engelse koerante skryf, is omdat Naspers met sy monopolie op gedrukte media in Afrikaans al jare lank ‘n Sowjet-tipe sensuur op my toepas. Ek “verkeer in onguns” by Naspers. Tans lees ek ‘n baie interessante Russiese roman deur Mikhail Boelgakof, Die meester en Margarita, wat in die dertigerjare in die Sowjetunie geskryf is, maar eers jare later postuum gepubliseer kon word, aangesien Boelgakof – soos vele ander skrywers – destyds “in onguns verkeer” het. Ek troos my egter daaraan dat die Naspersmonopolie, soos die ou Sowjet-empaaier, nie vir altyd sal duur nie en intussen teister ons die Afrikaner-meelopers met die huidige bestel hier op praag.co.za.

‘n Ander vraag is: indien my mening so onbelangrik is en tot die “B-span” behoort, waarom lees Afrikaners geesdriftig my internetskrywes en het geen Engelse koerant nog ooit versuim om ‘n brief of artikel van my te plaas nie? Terwyl Naspers homself vir “liberaal” uitgee, het sy redakteurs nog nooit die mees basiese beginsel van die liberalisme gesnap – om meer as een mening of standpunt te verdra – nie. Tewens, hoe op aarde kan daar van “debat” sprake wees as slegs een standpunt verdra word, naamlik dat die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” met al sy gebreke ‘n fait accompli is wat ons nie durf bevraagteken nie?

Vandaar dus Tim du Plessis se vooroordeel, dat ons geen ander keuse het as om ons eie vryheid af te sweer en “te integreer by multikulturele Suid-Afrika nie”. Maar my briewe in Business Day het nie oor integrasie gehandel nie; eerder het ek oor die taboe-onderwerp, Afrikanerselfbeskikking, geskryf. Onder andere het ek gevra waarom Lesotho en Swaziland onafhanklik mag wees terwyl hulle geensins oor die finansiële middele daartoe beskik nie, terwyl die Afrikaner wat 30% van die RSA se belastings bydra, se soewereiniteit en selfbeskikkingsreg ontken word. Ons belastings word aan Swaziland geskenk om sy bankrot staat te onderskraag, soos die onlangse R2,5 miljard wat Suid-Afrika aan die Swazi’s oorbetaal het, terwyl ons eie vryheid en soewereiniteit van ons weerhou word.

Onderliggend aan Tim du Plessis, maar ook Kallie Kriel en Adriaan Basson se taamlik onbenullige argumente oor watter “houding” Afrikaners teenoor die ANC-bewind moet inslaan, is egter ‘n vrees vir die politiek. Tewens, so ‘n vrees vir die politiek het reeds die Nasionale Party in sy terminale stuiptrekkinge vanaf die tagtigerjare gekenmerk. Net soos die NP-bewind nie meer die moed gehad het om destyds sy standpunt teenoor die internasionale gemeenskap te stel nie, beskik vele Afrikaanse organisasies vandag nie meer oor genoegsame testosteroon om Afrikanervryheid en -selfbeskikking te verdedig nie. Selfs die Vryheidsfront Plus, wat oorspronklik gestig is om Afrikanerselfbeskikking by die stembus te verwesenlik, het vir ‘n lang tyd bloedweinig in die openbaar daaroor te sê gehad.

As ‘n mens van selfbeskikking praat, is dit Politiek met ‘n hoofletter-P. Dit veronderstel ‘n verandering in die huidige bestel wat met soveel fanfare in 1994 deur die buiteland en hul lakei, FW de Klerk, op ons afgelaai is. En daarvoor sien min Afrikanerleiers en -organisasies kans. As enigiemand dié stelling sou bevraagteken, herinner ek hom maar net aan die metodes en beleid van die meeste bestaande Afrikanerorganisasies en politieke partye, wat ek hier kortliks opnoem:

Afriforum/Solidariteit. Die meeste ampsdraers van dié organisasies was op een of ander stadium met die Vryheidsfront gemoeid (Kallie Kriel, Willie Spies, Cornelius Janse van Rensburg), maar het nie meer kans gesien vir die politieke “verloorstryd” by die stembus teen die DA nie. Daarom wend Afriforum hom nou tot die howe as die politieke arena waar die Afrikanersaak verdedig moet word. Gaan die howe iets aan die huidige bestel verander, vra ek myself af? Binnekort gaan die howe in elk geval so getransformeer wees dat daar slegs ANC-gesinde regters op die bank gaan wees. Juis omdat Afriforum se “strategie” – indien daar hoegenaamd enige langtermyndoelwit daaragter steek – so ontdaan is van enige politieke gevolge, ondersteun Naspers en selfs die SAUK geesdriftig elke hofgeding van Afriforum met gunstige publisiteit. Dis ‘n geval van “die dekstoele op die Titanic reg te skuif” en skadeloos. Dit hou die Afrikaners besig met interpretasies en stryery oor die ANC se wetgewing en sodoende laat hulle die politiek aan swartmense en Engelse (soos Helen Zille) oor. Intussen emigreer ons moedelose mense in hul hordes na Australië, Nieu-Seeland en elders en raak ons kanse om waaragtige politieke verandering te bewerkstellig al hoe skraler.

Orania. Ek is al moeg om oor Orania te redekawel en gun die Oraniërs alle sukses. Maar enigeen wat ‘n “ontwikkelingsdorp” of “groeipunt” van ongeveer 1 000 siele in die Noord-Kaap as ‘n staatkundige oplossing vir die Afrikaner sien, moet sy kop laat lees. Die meeste Afrikaners woon in die PWV-gebied, oftewel teenswoordige “Gauteng” en vir hulle bied Orania geen politieke toekoms nie, want om die PWV se infrastruktuur, ekonomie, skole, universiteite en wat nog op Orania te gaan oorbou, gaan iets soos ‘n Marshallplan verg. Nóg Amerika, nóg die EU of selfs Rusland of China gaan so ‘n plan aan die Afrikaner beskikbaar stel.

Die Vryheidsfront Plus. Onlangs sê ‘n ampsdraer van die VF Plus vir my: “Ons party het politieke selfmoord gepleeg. Hy is verby.” Blykbaar het die studente van Tukkies, wat jare lank getrou die VF-jeug ondersteun het, hul rûens op die party gedraai en eerder vir Afriforumjeug tydens die studenteraadsverkiesing gestem. Onder dr. Pieter Mulder het die Vryheidsfront ook die weg van “nie-konfrontasie” met die ANC ingeslaan, wat insgelyks daarop neerkom dat dié party enige vorm van risikopolitiek vermy het. Die Vryheidsfront se grondwet vereis risikopolitiek omdat die party tot selfbeskikking verbind is, maar in die praktyk het dr. Mulder allerlei “veilige keuses” gemaak, so veilig dat die ANC hom uiteindelik as adjunkminister aangestel het.

As iemand wat binne die Vryheidsfront Plus gepoog het om nuwe geesdrif rondom die party te skep, is dit vir my ‘n hartseer saak. Maar as die doodsberig van die Vryheidsfront binnekort geskryf word, gaan iemand die vraag moet vra: “Waarom het ‘n politieke party wat tot Afrikanerselfbeskikking verbind was, die politiek vermy?”

Die HNP en sy splintergroepe. Jare lank het die HNP homself bemark as ‘n party uit die ou bedeling wat “suiwer en getrou aan sy beginsels gebly het”. Intussen het dr. Sydney Gregan en ander van die HNP afgestig en die Afrikanervolksparty opgerig, juis omdat die party volgens hulle begin het om die Verwoerdiaanse leer te oortree. Maar die HNP en sy geesgenote soos die AVP bied ook aan die Afrikaner politieke ontvlugting, die illusie dat ‘n mens as’t ware kan voorgee dat die ANC nie die land regeer nie en dat sy bewind eendag weens onbekwaamheid “vanself in duie gaan stort”. Intussen betaal ons almal getrou ons belastings en sorg sodoende dat die huidige bewind juis níé in duie stort nie. Ook die HNP en AVP skram van die politiek weg.

ATKV en verwante kultuurorganisasies. Blykbaar verwag die ATKV se lede van hom dat hy sterk standpunt ten gunste van die behoud van die Afrikanerkultuur, maar ook politieke kwessies soos Afrikanerarmoede en regstellende aksie, moet inneem. Hiervoor is die bestuur van die ATKV egter banger as die spreekwoordelike duiwel vir ‘n slypsteen. Daarom het dié ou en gevestigde kultuurorganisasie hom “geherposisioneer” as ‘n “getransformeerde” organisasie onder ‘n bruin leier. dr. Danny Titus, wat in die sleurstroom van die ANC en politieke korrektheid Afrikanervryheid tot ‘n taboe-onderwerp verklaar het. Dieselfde geld die Afrikaanse Handelsinstituut (AHI) wat so pas dr. Christo van der Rheede as sy uitvoerende beampte aangestel het.

OASE. Vir diegene wat nie weet nie, staan dit vir “Onafhanklike Afrikanerselfbeskikkingsekspedisie”. Mnr. Cor Ehlers en sy dogter Marieke maak reeds maande lank daarop aanspraak dat hulle oor die “enigste haalbare oplossing” vir Afrikanerselfbeskikking beskik en het intussen hul kaart van die toekomstige volkstaat gepubliseer. Afgesien daarvan dat OASE oor geen bewese lidmaatskap of steunbasis onder Afrikaners beskik nie, berus die OASE-plan ook op ‘n volkome ontkenning van politiek. Soos Afriforum, plaas mnr. Ehlers sy hoop op die howe en dan veral die internasionale geregshof (IG) in Den Haag waar Afrikaneronafhanklikheid en ‘n eie grondgebied as’t ware op ‘n skinkbord aan ons oorhandig gaan word. Weliswaar is die Kosovo-mening van die IG potensieel vir ons gunstig. Maar wat OASE in sy lekkergeloof rondom die “Kosovo-presedent” verswyg, is juis die politiek rondom Kosovo! Lank voordat die IG sy mening ten gunste van Kosovaarse selfbeskikking uitgespreek het, het sowel die VSA as NAVO militêr aan die kant van Kosovo ingemeng. Ook die aanstellings van regters by die IG is onderhewig aan die skommelinge van die internasionale politiek en die magsprojeksies van die groot moondhede soos Amerika, China, Rusland en Japan. Die kanse dat die IG die Afrikanervolk onafhanklik gaan verklaar, buite die politiek om en sonder dat Afrikaners hulleself onlangs ten gunste van onafhanklikheid uitgespreek het, is so te sê nul.

Die NBU (nasionale belastingbetalersunie). Die hardwerkende mnr. Jaap Kelder van die NBU het reeds ‘n reusetaak verrig om inwoners van dorpe regoor Suid-Afrika te oortuig dat hulle op plaaslike vlak hul rug op die ANC-munisipaliteite kan keer en hul belastinggeld in trustrekenings kan inbetaal. Maar ook mnr. Jaap Kelder glo dat dit ‘n “nie-politieke” oplossing is en dat ons saam met Engelse, Indiërs en swartes buite die ANC kan werk om plaaslike bestuur weer reg te ruk sodat munisipaliteite weer behoorlike dienste kan lewer. Gaan die ANC toelaat dat ons beheer oor munisipale finansies neem terwyl hy die politieke mag en wetgewing aan sy kant het? Ek twyfel sterk.

Ons sal moet besef dat daar geen “maklike” uitweg vir ons is nie. Ons toekoms gaan nie in die howe, hetsy plaaslik, hetsy internasionaal, beslis word nie. Danksy die swak Afrikanerleierskap en -mislukkings van die afgelope paar dekades, lê daar ‘n harde stryd vir ons voor. Elke politieke stryd begin egter met ‘n idee. Ons voorouers het oor jare en eeue heen die idee van Afrikanervryheid gevestig. Dis waaroor Afrikanerpolitiek nog altyd gegaan het, van die Patriotbeweging van die 1790s, verby die Groot Trek en Vryheidsoorloë tot vandag toe.

Soms kompliseer ons dinge ook te veel. Daar is slegs twee struikelblokke op die pad na Afrikanervryheid: die ANC en Naspers. Solank as wat die ANC ons regeer en ons mense die tydskrifte en koerante van Naspers soos Die Huisgenoot, Die Burger, Beeld en Rapport lees, sal ons nie vry wees nie.

Jare lank het ek my teen Naspers se sensuur, smalende aanmerkings en selfs lasterlike bewerings vasgeloop. Totdat ek besef het: daar is ander media ook, soos die internet, sosiale media of die Engelse koerante en radiostasies, die sogenaamde “B-veld” waarna Tim du Plessis neerhalend verwys. Die voordeel van die “B-veld” is egter dat die buitelandse ambassades en korrespondente almal eerder Engels as Afrikaans lees.

Oor die volgende paar maande sal PRAAG ‘n kommunikasiestrategie in werking stel wat op elke moontlike gebied die saak vir Afrikanerselfbeskikking sal stel. Dit moet ‘n golf word wat die openbare mening onder Afrikaners oorspoel, ongeag die kritikastery van Naspers se sikofante en napraters. Van daar af moet die toekoms van Afrikaners die hoof- politieke debatspunt in die land word. Die propaganda-oorlog wat die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse ambassades in die tagtigerjare in die internasionale media verloor het, sal ons dié keer moet wen. Ons beskik oor die wil, die kennis en talent, asook die internasionale bondgenote, om dit te kan doen.

Dit gaan ‘n politieke stryd soos min wees en ons vyande gaan aan ons geen genade betoon nie. Ons gaan aanmekaar geëtiketteer, beswadder en verguis word. Dat ons egter kan en móét slaag, ly geen twyfel nie.

En soos ‘n ou-Griekse filosoof gesê het: “Om goed te doen en daarvoor verguis te word, is die koninklike weg.”

Die Ruwe Gids tot Afrikaners

Ons word telkens gekonfronteer met verwarde siele in wie se deurmekaar koppies ‘n storm van eksistensiële angs woed. Dikwels doseer sulke verwardes op Stalinbos, of skryf hulle vir een van Naspers se publikasies. Die kenmerk van hierdie angs is die kwelvraag: “Wat is ‘n Afrikaner?”, wat dan gewoonlik een of ander linkse politieke motief het en daarom meestal retories is. Onafwendbaar lei die verwarde se deurmekaargeit hom om die standaard-cliché te besig: “Ek is nie ‘n Afrikaner nie, maar ‘n Suid-Afrikaner.”

Die nuutste voorbeeld van só ‘n verwarde individu is Adriaan Basson, adjunkredakteur van die City Press, wat na die tipiese fatsoen van die kruiperige meeprater, hom genoodsaak gevoel het om sy Afrikanerskap te probeer ontken en te verruil vir ‘n soort reënboogwensdenkery. Helaas vir Basson weet selfs die leier van die ANCYL baie goed wat ‘n Afrikaner is, en gaan Basson se kruiperigheid hom nie juis veel in die sak bring nie.

‘n Buitelander wat nie vertroud is met Afrikaners nie, kan egter moontlik sukkel om ons te herken. Baie van ons ken die Rough Guide-reisgidse wat mens in jou rugsak ronddra oorsee. Vir diegene wat besoekers aan die land is, en wat deur die verwardes mislei word, bied ek dus die Ruwe Gids tot Afrikaners aan.

Kom ons kry die formele definisie uit die pad uit: Afrikaners is Afrikaanssprekende inwoners van of emigrante uit Suider-Afrika, wat nie volgens die ANC kwalifiseer as voorheen benadeeldes nie, wat meestal Gereformeerde Christene is, en wat ‘n Westerse kultuur aankleef. Ja, heeltemal reg: Afrikaners is blankes. Wie blankes sou wees en wie nié, weet slegs die ANC amptelik, want sy rassistiese praktyke soos regstellende aksie is uit en uit op ras geskoei. Bou dus ‘n brug en kom daaroor as jy links en verward is: Afrikaners is witmense. Allan Boesak en Jonathan Jansen beskou hulself immers beslis nie as Afrikaners nie, en wie is ons om met sulke hooggeleerdes en kreatiewe aanwenders van donateurfondse te stry?

Bostaande help egter nie eintlik om my te onderskei van die res van die Europeërs as ek sê maar in Frankryk rondloop nie. Die winkeleienaars begin dus gesprekke met my in Frans as ek daar is, totdat ek hulle in Frans probeer groet, waarná hulle dadelik oorslaan na Engels. Hoe eien mens dus ‘n Afrikaner wat jy iewers op straat sien, buiten natuurlik in Menlynpark se winkelsentrum? Hier is ‘n paar riglyne vir besoekers uit die buiteland of vir inwoners van ander lande met ‘n bevolking van Afrikanerimmigrante om Afrikaners te kan eien:

Daar is iets van die plaas en die wildernis in elke Afrikaner, al woon hy in Sandton of selfs Upminster. Die besit van ‘n viertrekbakkie is ‘n goeie aanduiding dat die bestuurder ‘n Afrikaner is. ‘n Veldfokus-hempie, rugbybroekie, Hi-Tec-stewels en lang kouse plaas die identifikasie bo enige twyfel. Ook fantaseer byna elke Afrikaner daaroor om eendag ‘n plaas te besit, en kry die boere op die Kyknet-program Boer Soek ‘n Vrou daarom hordes briewe van vrouens wat daaroor droom om met ‘n boer te trou. Wys dus vir ‘n persoon wat jy vermoed kan ‘n Afrikaner wees ‘n foto van ‘n trekker en ‘n windpomp, en as hy droomverlore begin lyk, kan jy maar wéét.

‘n Verdere sekere teken dat die blanke persoon wat jy teëkom ‘n Afrikaner is, is sy eetgewoontes, veral sy voorliefde vir rooivleis. As Afrikaners groente wil eet, slag ons ‘n hoender. Die Afrikaner-emigrante wat op die moddereilandjie woon, sug oor die koste van die rooivleis op daardie eilandjie, en smag na die smaak van skaapboud afkomstig van diere wat Karoobossies gevreet het. Sou jy as buitelander na ‘n huis genooi word vir ‘n Sondagmiddagete, en die tannie gee vir jou industriële hoeveelhede rooivleis; vark, bees en lam, vier verskillende tipes stysel, en dis net die voorgereg, kuier jy in ‘n Afrikanerhuis.

Die stereotipe van Afrikaners wat van brandewyn hou, is soos baie stereotipes nie sonder sy feitelike grondslag nie. My pa was ‘n Boeremusiekmusikant in sy jonger dae. Een slag op toer vra een van die insittendes van die VW Kombi waarin hulle getoer het: “Hoeveel brandewyn is nog oor?” ‘n Ander musikant bekyk die bottel en sê: “Omtrent drie myl!” Dus: Brandewyn gemeng met Coca-Cola of water is ‘n goeie aanduiding. Ja, ja, ek weet; daar is ook die pretensieuse chardonnay-snobs wat neersien op diegene wat brandewyn drink. Elke volk het maar sulkes.

So van musikante gepraat: Ek sal die eerste wees om toe te gee dat Afrikaners se musieksmaak raaiselagtig is. Hoe swakker, hoe beter. Hoe meer van ‘n gebrabbel soos “A-a-a!”, “Da-idi” of swak paarrym: “My bokkie dra ‘n rokkie en ons gaan sokkie”, hoe meer hou ons van die musiek. Op enkele uitsonderings na verkoop diegene wat intelligente lirieke skryf in Afrikaans en die wysies nie steel by Europese kunstenaars nie, bykans geen eksemplare van hulle musiek nie. As jy dus op ‘n konsert kom waar iemand jodel of ‘n gatstamp-treffer speel, bevind jy jou tussen Afrikaners.

Dan die sport. Sou jy na ‘n laerskoolwedstryd gaan waar twee skole se onder 11-kannetjies teen mekaar speel, die een span wen 87-0, en die sport is sokker, kan jy maar seker wees dat die skool wat so ver met sokker wen, ‘n Engelse skool is, en die verloorders die Afrikanerskool. Afrikaners hou nie juis van sokker nie, buiten vir ‘n bietjie opgewondenheid wat sommiges in 2010 beleef het toe die “Ariër”, Diego Forlán, met geweldige ironie die doel teen die pikswart Banana-span aangeteken het. Afrikaners se sportpassie (of is dit obsessie?) is rugby.

Dit sal ook nuttig wees om ‘n aanduiding te gee wie nié Afrikaners is nie. Die verwarde siele heel bo meen dat Afrikanerskap eintlik oop is vir enige iemand, wat uiteraard ‘n teenstrydigheid is, want dan kan ek seker ook aanspraak maak daarop dat ek ‘n Japannees is, nie waar nie? (Goed, dis nie onmoontlik om my met ‘n Sumo-stoeier te verwar nie.) Afrikaners smeer nie hulle gesigte swart en marsjeer dan in raserige optogte met Nuwejaar nie. Daar is amper geen Afrikanermoslems nie. Jong Afrikanermans sal nie sommer die Amerikaanse ghettokultuur hul eie maak en in motors met geweldige klankstelsels stadig op en af ry om ander bendelede te intimideer nie.

Om op te som: Tref jy as buitelander ‘n blanke bestuurder van ‘n viertrekbakkie, geklee in ‘n Veldfokushempie, aan met ‘n glas brandewyn in die een hand, ‘n skaaptjoppie in die ander hand, wat na Guillaume se Grootste Treffers op sy bakkie se klankstelsel luister, het jy die ware Jakob teëgekom.

Genocide Watch benodig u hulp

Ek het verlede week die opleiding van 8000 “landelike jeugwerkers” deur die weermag onder Genocide Watch se aandag gebring. Hierdie organisasie was nie bewus van hierdie verwikkeling nie.

Hierdie opleidingsprojek, wat gesamentlik deur die department van landelike ontwikkeling en grondhervorming en die departement van verdediging uitgevoer word, wek vermoedens van gemene spel. Die opleiding van ‘n “landelike jeugwerkerskorps” deur die betrokke staatsdepartemente wat onderskeidelik vir grondhervorming en verdediging verantwoordelik is, wek kommer.

Dat ANCYL en die Jong Kommuniste as rekruteringspoel gebruik word, verdiep die vermoede dat onheil gepleeg word. Voeg hierby die department se weiering om jeugdiges van ander organsiasies (lees wit jeugdiges) te betrek en dit raak duidelik dat hier ‘n rasseprojek bedryf word.

Voeg by hierdie werklikheid die ope ondersteuning wat die minister van verdeging, Lindiwe sisulu, aan Julius Malema verleen. Hierdie situasie staan teen die agtergrond van Julius Malema se haatspraak jeens blankes en sy agenda om ‘n Zimbabwe-stylgrondroof in SA te onderneem. Onvermydelik bring dit mens onder die indruk dat hierdie “landelike werkers” die ekwivalent van Zanu PF se “oorlogsveterane” is.

Die betrokke staatsdepartmente weier om die curriculum van hierdie opleidingsprogram bekend te maak. Waarom die geheimhouding? Op die department van landelike ontwikkeling en grondhervorming se webwerf word allerhande linkse clichés gebruik om die kursus mee te beskryf. Hierdie beskrywings sal deur die naïewe leser as heel heilsaam geïnterpreteer word. Tog, vir diegene wat met die rassistiese oogmerke van ANCYL bekend is, kan dit anders gelees word. Daar is vae stellings op die webwerf wat ewe seer na ‘n Zimbabwe-tipe grondroof kan verwys.

Afriforum se versoek om ingevolge die Wet op toegang tot inligting die curriculum van hierdie opleidingsprogram te bekom, het nog steeds niks opgelewer nie. Die staat weier om te vertel waaroor die opleiding gaan. Hierdie geheimhouding dui op niks goeds nie.

Genocide Watch se vertrekpunt is dat meer inligting bekom moet word. Die hoë graad van geheimhouding deur die betrokke departemente maak dit moeilik.

Ek wil dus hiermee lesers aanmoedig om hul ore en oë oop te hou. Indien u enige inligting bekom, kan u dit óf na my persoonlik stuur óf na Genocide Watch. Ek het vir hierdie doel ‘n veilig geënkodeerde eposadres gestig wat aan die einde van hierdie artikel vermeld word.

Enige inligting wat u bekom, sal welkom wees. Tog, ek moet versoek dat die inligting outentiek en verifieerbaar moet wees. Blote bangmaakstories gaan ongelukkig nie die toets slaag nie. Indien u egter nie bronne het waarna u Genocide Watch kan verwys nie moet u bereid wees om eerstehands deur hulle gekontak te word. Sodoende sal u self as getuie vir die betrokke inligting kan optree. Indien u egter toegang tot dokumente, foto’s, artikels of enige ander inligting het, stuur dit asseblief aan.

U samewerking in hierdie kritiek belangrike onderdeming sal hoog op prys gestel word. Onthou egter dat hoewel die verskaffing van inligting aan ‘n internasionale, geloofwaardige organisasie soos Genocide Watch ‘n belangrike sending is, sal dit ons volk opsigself nie noodwendig van ‘n volksmoord vrywaar nie.

Genocide Watch het wel die geloofwaardigheid om internasionaal namens ons alarm te maak. Op sy beste sal dit beteken dat die internasionale gemeenskap ons te hulp sal snel. Op die minste mag dit beteken dat ons nie kwalik geneem sal word as ons optree ter selfbeskerming nie.

Nogtans, selfverdediging is eerstens ons eie verantwoordelikeheid. Sorg dat u inskakel by groepe wat u hiermee kan bystaan. Intussen moet ons die strewe na ‘n volkstaat versnel.

Stuur inligting vir my na boergenocide@perfectlyprivate.net

Ek sal vir Genocide Watch ook toegang tot hierdie adres gee om veiligeid te waarborg.

Indien u verkies, kan u inligting direk na Genocide Watch stuur by genocidewatch@aol.com