Navolede ontmoet in Boekarest van 2 tot 4 April en sal versoeke van twee voormalige Sowjetrepublieke, Oekraïne en Georgië, oorweeg om by die organisasie aan te sluit.
Die Russe beskou dit as baie netelig vir die bestaande Europese veiligheidstruktuur. Hulle hou vol dat geen staat verteenwoordigers van ‘n militêre blok waaraan hy nie behoort nie naby sy grense mag toelaat nie.
‘n Opposisiekandidaat wat Morgan Tsvangirai se faksie binne die Beweging vir Demokratiese Verandering verteenwoordig, bevind hom onder diegene wat gearresteer is.
Blykbaar het die loods ook verstrengel geraak in die klopjag.
Hoewel opposisiepartye sê dat daar minder geweld as voorheen voorkom op die vooraand van die verkiesing, het hulle wel die polisie daarvan beskuldig dat hulle vir Robert Mugabe se ZANU PF kant kies.
Die ergste massamoord het plaasgevind toe ‘n woedende skare ‘n kerk afgebrand het waarin 100 vreesbevange statbewoners skuiling gesoek het. Dertig mense is in die voorval dood.
Agterdog het nog nie gewyk nie en duisende mense leef steeds as vlugtelinge. ‘n Massabevolkingsverskuiwing het plaasgevind soos wat Keniane van verskillende stamme poog om na die veiligheid van hul tradisionele stamgebiede terug te keer.
Gewone Keniane sê die magsdelingsooreenkoms het vrede vir die mense bo gebring, maar nie vir hulle nie. Kikoejoes leef in die vrees vir etniese weerwraak.
Sasol wil sy aandeelhouersbasis uitbrei en het verlede jaar aangekondig dat so ‘n transaksie beplan word. Die hoofuitvoerendebeampte, Pat Davies, het in ‘n verklaring gesê dat die maatskappy ekonomiese geleenthede vir meer as een miljoen begunstigdes waaronder individue en landelike vrouegroepe wil skep.
Die transaksie sal ‘n positiewe uitwerking op Sasolaandele hê. Swartes sal 3% van Sasolaandele bekom, swart beleggersgroepe 1,5%, Sasolwerknemers 4% en die Sasol Inzalo-stigting 1,5%.
Suid-Afrika is sinoniem met paradokse. Aanvanklik is die land verkeerdelik gesien as ‘n plek waar rassespanning gedy. Sedert die ANC-oorname in 1994 was Suid-Afrika veronderstel om ‘n post-rassige tydvak binne te gaan; vele buitelanders het selfs beweer dat die land ‘n voorbeeld stel vir ander multikulturele en veelrassige samelewings.
Helaas is dié optimistiese aannames in die onlangse verlede verkeerd bewys. Eerder as wat Suid-Afrikaners die afgelope dekade of wat minder rasbewus geraak het, lyk dit asof die land juis nou in die sogenaamde postapartheidstydvak meer rasverdeeld as ooit geraak het.
Net enkele weke gelede het ‘n groep swart joernaliste enkele wit kollegas, ook internasionale kollegas, verbied om ‘n vergadering van die Vereniging vir Swart Joernaliste by te woon. Terwyl Suid-Afrika se liberale blanke joernaliste deur die bank hul skok en afgryse hieroor uitgespreek het, was swartes deur die bank ongesteur daaroor. Sowel swart rubriekskrywers as regeringspolitici het dié raseklusiewe stap geondersteun.
Sedert 1994 word Suid-Afrika toenemend na gelang van rasverdelings gepolariseer. Dis veral die gevolg van regeringsbeleid, spesifiek die ideologie van “transformasie” – wat hier te lande ‘n radikale, anti-wit vorm van regstellende aksie beteken. In die ekonomie, onderwys en sport geld rassekwotas. Omdat swartes 80% van die bevolking uitmaak, word daar aangeneem dat hulle ook 80% van die dokters, ingenieurs, rekenmeesters, uitvoerende beamptes en rugbyspelers moet verteenwoordig. Selfs al slaag minder as een persent van alle swart leerlinge wiskunde aan die einde van hul skoolloopbaan en verkies hulle sokker bo rugby.
Maar die onlangse insident wat die hele land op hol gehad het, was die satiriese video van ‘n groepie studente aan die Universiteit van die Vrystaat. In die video wat allerweë as beide amateuragtig en vulgêr beskryf word, word vier swart skoonmaaksters getoon wat deelneem aan ‘n soort inisiasieritueel by een van die koshuise genaamd Reitz.
Die beelde van die vroue wat allerlei onsmaaklike dinge moet eet en drink, asook deelneem aan ‘n naelloop en ‘n rugbywedstryd, is deur sowel die plaaslike as buitelandse media as ‘n rassistiese insident aangegryp. Tot CNN het dele van die studentevideo vertoon.
Ongeveer twee weke lank is Suid-Afrika in die greep van die Reitz-video vasgevang en is “rassisme” verhef tot die land se grootste enkele probleem. Dat niemand in die video beseer is nie, het geen afbreuk aan die massahisterie gedoen wat deur die media aangeblaas is nie. As mens daaraan dink dat 30 000 blanke Suid-Afrikaners oor die afgelope tien jaar deur swartes vermoor is en ‘n verdere 70 000 blanke vroue deur swart mans verkrag is, dan lyk ‘n enkele studentevideo nie na veel nie.
In die heersende atmosfeer van blanke skuld en ongeneeslike swart woede kon die video-insident egter nie op ‘n beter tyd gekom het nie. Dit het eensklaps aan ons getoon dat die droom van ‘n verenigde “nie-rassige” Suid-Afrika ‘n onwerklike fantasme verteenwoordig. Apartheid het die rasse afsonderlik gehou, maar transformasie het vir die eerste keer in Suid-Afrika rassehaat – veral van swartes teenoor blankes – ontketen. Vele swartes sê openlik dat die land ‘n diktator soos Zimbabwe se Robert Mugabe nodig het wat alle blankes sal verjaag, ongeag die ekonomiese gevolge.
Waarskynlik vir die eerste keer in die geskiedenis het ras tans die vernaamste politieke, sosiale en kulturele kwessie in Suid-Afrika geword. Hoe meer die bestaan van biologiese ras deur sommige akademici en veral joernaliste ontken word, hoe sterker word dit as ‘n politieke faktor en ‘n merker van identiteit. Transformasie skep konstante absurditeite, soos dat blanke ingenieurs nie meer in die nasionale elektrisiteitsmaatskappy mag werk nie, met gepaardgaande chroniese kragonderbrekings. Maar die rasse-obsessie van Suid-Afrika se swart elite, asook enkele linkse blanke intellektuele, is besig om die land op ‘n ramp te laat afstuur.
Of daar uiteindelik ‘n volksmoord op blankes en Afrikaners gaan wees, of bloot ‘n eksodus à la Zimbabwe, sal die tyd wel leer. Te eniger tyd kan Suid-Afrika egter in burgeroorlog of erger verval. As ‘n enkele video die land kan verdeel, watter uitwerking sou etniese opsweping deur die massamedia hê, veral onder swartes?
Indien Protestantse kerke wil aanhou om nie-Moslems te bedien, moet hulle oor ‘n permit beskik, sê kerklikes. ‘n Wet is in Februarie 2006 bekragtig waarvolgens Kerke toestemming van die regering se plaaslike verteenwoordigers moet vra om hul deure te kan oophou.
Geen amptelike rede is egter deur die owerhede verstrek nie. Hugh Johnson, ‘n prominente Protestantse geestelike leier is tans gewikkel in ‘n reeks hofsake nadat die Algerynse regering geweier het om sy verblyfpermit te hernu.
Nie alleen rysboere in Ekwador nie, maar ook Franse slaketers moet opdok. Veranderende weerpatrone, wêreldwye ekonomiese verskuiwings, laer voedselreserwes en groeiende verbruikersaanvraag in China en Indië is die grootste sondebokke.
Die aarde se armste bevolkings bly die hongerste. In Egipte is twee mense verlede week dood in skermutselinge oor brood en voedselopstande het uitgebreek in Burkina Faso en Kameroen.
In Italië het protes teen voedselpryse op verskeie plekke opgeklink, terwyl die prys van spaghetti in Haïti verdubbel het. Japan se stapeldis, miso, het die hoogte in geskiet.
Syfers wat deur Statistiek Suid-Afrika vrygestel is, toon dat kleinhandelverkope amper dieselfde gebly het as verlede jaar. Die negatiewe impak van stygende rentekoerse is dus nie so groot soos geantisipeer nie.
Besteding op luukse items het toegeneem en motorverkope, wat die belangrikste aanduiding van druk op verbruikers is, het effens gestyg. Handelsvolume is ook beter as verlede jaar.
Vakansiegangers wat weg was vir die lang naweek, asook Paasfeespelgrims van die Sionistekerk naby Pietersburg is ure lank opgehou. Een Sionistelid het gesê dat dit onbillik was van die polisie om vakansiegangers so te behandel wat reeds ses tot agt ure op die pad deurgebring het.
Duisende motors en omtrent 950 Putco-busse was gister op pad terug van die Sionistekerk se saamtrek by Moria naby Pietersburg.
Verkeer het kilometers ver opgehoop.
Die betrokke joernalis het in die verlede sonder toestemming in Zimbabwe verslag gedoen. SABC gaan egter toegelaat word om verslag te doen. Talle internasionale nuusagentskappe het aansoek gedoen om verslaggewers te stuur.
Zimbabwe vrees dat ongenooide gaste en inligtingsdienste Westerse mediadekking as verskoning kan gebruik om die land binne te dring
