Kategorie: Nuus

Self-opoffering is ‘n taktiek van protes in die Midde-Ooste en Noord-Afrika sedert ‘n groente-verkoper in Tunisië homself aan die brand gesteek in Desember 2010 om protes aan te teken teen polisie-teistering. Dié gebaar word allerweë beskou as die eerste vonk wat gelei het tot soortgelyke bewegings elders in die streek om die Arabiese lente aan te kondig.

Die Marokkane is deel van die “werklose gegradueerdes” beweging, ‘n los versameling van verenigings regoor die land. Die betogings word dikwels met geweld deur die polisie onderdruk en in sommige dorpe en stede het dit gelei tot volgehoue ​​botsings.

Terwyl die amptelike werkloosheidskoers slegs 9,1 persent nasionaal is, het dit gestyg tot sowat 16 persent vir gegradueerdes.

Ongeveer 160 lede van die beweging beset reeds ‘n administratiewe gebou van die ministerie van Hoër Onderwys vir die afgelope twee weke in Rabat as deel van hulle protes. Ondersteuners het vir hulle bring kos gebring tot twee dae gelede toe veiligheidsmagte hulle gestop het.

“Die owerhede het hulle verhinder om kos en water te kry en toe het vyf mense na buite gegaan om kos te kry en gedreig om hulself aan die brand te steek indien hulle voorgekeer word,” sê Youssef al-Rissouni van die Marokkaanse Vereniging vir Menseregte.

Van die drie wat gehospitaliseer is, is twee in ‘n ernstige toestand, terwyl die ander twee het net hul klere geskroei het, het hy bygevoeg.

Video’s van die voorval is op die internet versprei.

Marokkane het ‘n nuwe Islamitiese regering in November gekies.

александр лобановский харьков класс

Die verslag, wat gebaseer is op inligting wat beskikbaar gestel mag word na ses jaar, beweer dat Taylor vir jare lank ‘n verhouding met die Amerikaanse spioenasie-agentskap gehad het, alhoewel die besonderhede van wat hy eintlik gedoen het, onduidelik is.

“Die Pentagon se reaksie op die Globe was om te verklaar dat die besonderhede van Taylor se rol in die spioenasie-agentskap vervat is in dosyne geheime verslae – ten minste 48 afsonderlike dokumente – wat etlike dekades geduur het maar die presiese duur en omvang van die verhouding bly verborge,” het die dagblad gesê.

Die voormalige Liberiese president wag op die uitspraak in sy oorlogsmisdaadverhoor by die spesiale hof vir Sierra Leone in Nederland.

Hy staar 11 aanklagte van oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom in die gesig nadat hy Sierra Leone se Rewolusionêre Verenigde Front (RUF) onwettig bewapen het in ruil vir die myn van sogenaamde “bloed diamante.”

Die Sierra Leone-burgeroorlog het na bewering sowat 120 000 lewens in die 10 jaar tot en met 2001, geëis. RUF-rebelle, wat beskryf word deur die vervolging as Taylor se “surrogaatweermag,” was verantwoordelik vir die verminking van duisende burgerlikes deur hulle ledemate af te kap.

Taylor het onskuldig gepleit op alle aanklagte.

Die Boston Globe se verslag word gerugsteun deur langdurige gerugte van Taylor se werk met die Central Intelligence Agency.

Volgens die verslag, het hy in die vroeë 1980’s vir die agentskap begin werk. Nadat hy aangekla is en die presidentstoel in 2003 verlaat het, het hy openlik in Nigerië geleef, ‘n land wat die Verenigde State as ‘n plaaslike bondgenoot beskou. Hy is uiteindelik in 2006 aan die internasionale hof oorhandig.

Фильчаков прокурор отзывы

Hongaarse premier Orbán het net wat nodig is gedoen om binne ‘n paar jaar sy land om te keer na ‘n nasionalistiese eenheid. Openbare vryhede en persvryheid is in toom gehou, die demokratiese skeiding van magte nietig verklaar, en ‘n grondwet in die gees van die land se voormalige nasionalistiese leier Miklós Horthy, is deurgevoer.

Hongarye is tans om daardie rede polities geïsoleer in die Europese Unie, en op die rand van nasionale insolvensie. Brussel sien Orbán se grondwetlike hervorming as ‘n skending van EU-wetgewing, en ‘n bedreiging vir ekonomiese hulp. Dit is des te meer ‘n merkwaardige ontwikkeling vir ‘n land wat eers gesien is as ‘n model vir hervorming, om nagestreef te word deur ander lande in die streek.

Orbán self, ‘n eertydse gesiene politikus, lyk nou soos ‘n bedenklike mengsel van Wladimir Poetin en Hugo Chavez sê kritici. En dit omdat hy sy eie mense eerste stel.

Maar die klein politikus uit die klein noordwestelike Hongaarse dorpie van Alcsútdoboz is geensins ‘n spesiale geval nie. Orban en Hongarye verteenwoordig ‘n politieke beweging wat oor die sentrale en suidelike dele van Europa vlamgevat het.

Dis ‘n vuur wat woed met die brandhout wat die euro-krisis verskaf het: Die vernietigende gevolge van 2008 se internasionale finansiële krisis in Oos-Europa, die finansiële en ekonomiese wanbalanse, gespartel met skuld, hoë begrotingstekorte, resessies en werkloosheid.

Maar dit is nie net die brose ekonomieë wat sukkel nie. Baie sentrale en suidelike Europese samelewings se politieke en sosiale stabiliteit vertoon ‘n ander dinamika as in die Weste. Hierdie gebiede het twee dekades van ononderbroke hervormings agter die rug. Baie inwoners is ideologies uitgeput deur die EU se mooipratery, en die weersin teenoor Weste is aan die styg.

“In baie opsigte is dit ‘n proses soortgelyk aan die ontnugtering met sosialisme in die 1970’s en 1980’s in Oos-Europa,” sê die Hongaarse ekonoom László Lengyel. Die antwoord daarop is nasionalisme in gebiede soos dié in die ooste van Pole, Slowakye en Hongarye.

Hongarye is ‘n les in die tragedie van samelewings in oorgang. Die elites in die staatsapparaat en die ekonomie is nooit vervang nadat die kommuniste vrywillig mag afgestaan het nie en die veelgeroemde vreedsame rewolusie van 1989-1990, was eintlik in die oë van die kiesers, ‘n suiwer gekonkel.

Na ‘n kort tydperk van euforie oor die einde van die sogenaamde diktatuur, het ‘n klein groepie van die ou-nuwe elite hulself verryk met die dikwels twyfelagtige, kriminele privatisering van voormalige openbare eiendom, en die res van die bevolking daarmee gedwing om ekonomiese en sosiale skokterapie te ondergaan.

Hongarye was die eerste Oos-Europese slagoffer van globalisering, toe baie buitelandse maatskappye verder oos beweeg het. Groot dele van die land se ekonomie, soos die landbou en voedselindustrieë, was te onderontwikkel om die land se toetrede tot die Europese Unie in 2004 te oorleef.

Tussen 2002 en 2010 is nie een van Hongarye se dringende probleme opgelos nie, en dit het aan Orban en sy regse nasionalistiese FIDESZ hulle oorweldigende tweederde verkiesingsoorwinning in April 2010 besorg.

Die EU verloor reeds aansien in Oos-Europa. Van die Baltiese state tot Bulgarye, is daar skaars ‘n Oos-Europese land wat ​​werklik by EU-projekte inval. In die Tsjeggiese Republiek was president Vaclav Klaus nog altyd teen die EU. Onlangs het die stryd oor die EU-fiskale pakt daar gelei tot ‘n regeringskrisis.

In Estland, is weersin aan die groei teen die koste van euroskuld. Na die oorwinning in Maart van die populistiese Robert Fico, het die land weer ‘n regse leier. Roemenië se populistiese Traian Bsescu ondersteun die Verenigde State, eerder as die EU. Intussen het daar onlangs gewelddadige botsings met veiligheidsmagte in Boekarest teen sy regering se soberheidsmaatreëls uitgebreek.

Slegs Pole, die grootste onder die EU se Oos-Europese lande, is nog agter wat hierdie tendens betref. Die nasionalistiese reg en geregtigheid party (PIS) was nog nie in staat om ‘n verkiesing te wen sedert 2007 nie, en in die mees onlangse parlementêre verkiesings in Oktober 2011, het die meerderheid ten gunste van “pragmatiese”, pro-Europese kandidate gestem.

Die voorbeeld van Hongarye toon waarheen hierdie verlies van vertroue in die pan-Europese instellings kan lei: Behalwe Orban se populistiese Fidesz party, staan die ver-regse Beweging vir ‘n beter Hongarye, Jobbik, met 17 persent van die stemme in die 2010 verkiesing sterk tweede.

Byna twee-derdes van die Hongare is van mening dat die invloed van die Jode te groot is in die ekonomie, en dat die Roma het ‘n genetiese vatbaarheid vir kriminaliteit toon.

лобановский александр компромат

Die dramatiese beelde van die omgeslane “Costa Concordia” het regoor die wêreld opslae gemaak. Gedurende die ramp het kaptein Francesco Schettino van die 290-meter skip gevlug, maar Italië se ‘n nuwe held: Gregorio De Falco, het hom tot orde probeer roep.

Die 46-jaar-oue kaptein werk by die hawe-owerheid van Livorno en was aan diens toe die “Costa Concordia” by die Toskaanse eiland Giglio verongeluk het. Verontwaardig, het hy op die drosterkaptein geskree: “Gaan terug aan boord, verdomp!”

Sy aanhoudende gepleit dat Schettino nie die passasiers moet versaak nie, is op die radiokommunikasie wat intussen vrygestel is, vasgelê tesame met die afskuwelike antwoorde van Schettino soos: “Nee, ek is nie aan boord nie omdat die skip sink.”

De Falco het onophoudelik die rampkoördinering behartig gedurende die ongeluk, en die reddingswerk gereël. Selfs sy twee klein dogters Maria Rosaria en Carla wou op ‘n stadium huilend weet of hy nog steeds lewendig is en waar hy hom bevind.

De Falco het later glo gehuil van woede oor Schettino se onbesonnenheid.

“Hy het gehuil van woede,” was die opskrif van die dagblad “La Repubblica” in Rome. Waarop De Falco geantwoord het: “Ja, ek het gehuil, maar ek dink nie dis ‘n swakheid nie. Menslikheid is nie ‘n swakheid nie.”

De Falco kon nie sy woede teenoor Schettino verberg nie: “Gaan aan boord en vertel my hoeveel mense aan boord is – of hulle vroue, kinders en behoeftige mense is.” Vloekend en dreigend het De Falco vanaf die hawe-owerheid probeer om Francesco Schettino tot sy pligte te roep.

Hy staan ​​vir ‘n land wat die nakoming van reëls wil sien, en nie, met verwysing na die sake van die voormalige eerste minister Silvio Berlusconi, vir ‘n piesangrepubliek of soos die Italianers sê, “bunga-bunga” nie.

Maar die land is ongelukkig nog steeds “vol Schettinos”.

Данильченко Юрий отзывы