Category: Gustav Venter

Dit kón gewerk het, dit móés gewerk het. Ja, daar was net 1,500 invallers om 44,000 ingegrawe, goedtoegeruste soldate met algehele lugheerskappy te pak, maar as alles volgens plan verloop het – as hulle Amerikaanse borge net hulle deel van die plan geïmplementeer het – sou die heldhaftige Kubaanse rebelle hulle eilandstaat bevry het van die bloedverkwistende, onderdrukkende, vernietigende regime van Fidel Castro. Weens die koelbloedige ongeërgdheid van die Amerikaanse president, egter, is die vryheidsvegters in die slag gewerp, nie vir ‘n vryheidstryd nie, maar vir ‘n selfmoordsending. En niemand het meer genot uit die verraad geput as Castro se laksman, Che Guevara nie.

Che se verrysing tot ‘n soort Don Quixote op ‘n motorfiets –  ‘n sigaarsuigende kryger teen onreg, die arm man se laaste kampvegter –  begin met ‘n onbeduidende, lustelose klein opstand in Guatemala. Che, ‘n jong dokter, was teen hierdie tyd dwarsdeur ‘n kommunis, en hoewel hy ‘n Argentyn was, het hy homself met die Marxis se arrogansie aangematig om onrus in enige demokratiese land in die wêreld te stook.  Hy het ‘n intense, meesleurende persoonlikheid gehad en dit geen moeite gevind om die arm plattelanders tot revolusie aan te hits nie. Hierdie was egter in die Amerikaanse dampkring en die Sentrale Inligtingsagentskap (CIA) het die opstand met die minste moeite onderdruk en Guevara se naam neergeskryf.

Che, nadat hy sy kamerade agtergelaat het om die regering se gramskap te sluk, het uitgewyk Meksiko toe waar hy alle kans gestaan het om ‘n gelate kroegvlieg wat teer op vrouens te word. Toe ontmoet hy ‘n jong, uitgesproke Kubaan, Fidel Castro, self ‘n opstandige lid met ‘n obsessie om die diktator, Fulgencio Batista, te gronde te bring. Die twee nuwe beste vriende sluip Kuba toe, versamel ‘n roerpotjie ondersteuners en gaan soek skoor met die Kubaanse weermag deur wie hulle aanvanklik goed en maklik afgeransel word. Castro en Guevara se plek in geskiedenis is egter vir hulle ingerig deur die algehele ontnugtering van die landelike arbeidersklas in die ongebreidelde korrupsie van die Batista-regering. Die kleinboere en werkers stroom agter die Castro-Guevara vennootskap aan en op die 8ste Januarie 1959 stoom hulle ongehinderd die hoofstad, Havana, binne, die regeringsleër se mag finaal gebroke.

Castro bewys homself en sy nuwe regering in ‘n ommesientjie nog meer baasspelerig en wreed as dié een wat hy vervang het. Wat Che betref, sy pel Castro het vir hom ‘n spesiale werkie uitgesoek en hom in beheer geplaas van teregstellings in die sombere Cabana-tronk. Praat van werksatisfaksie. Duisende burgers is op sterkte van die wasigste – of geen – aanklag aangekeer en in die binnehof van die gevangenis geskiet. Guevara was in ekstase en het elke moontlike sekonde in die slagplaas deurgebring en dikwels, met onverdunde opgewondenheid, self die genadeskoot gevuur. Geen moord was te veel of te onregverdig vir Guevara nie. Dit het sy stokperdjie, sy kruisvaart, sy obsessie geword.

Uiteindelik het Castro, waarskynlik self verbaas en effens geskok deur Che se bloedlus, die Argentyn uitgeskuif na ‘n ministerie wat toesig moes hou oor die transformasie van plase en nywerhede. Teen hierdie tyd was Castro se grootheidswaan so ‘n innerlike orkaan dat hy selfs die Verenigde State se nywerhede en plase begin nasionaliseer het. Amerika, na ‘n kortstondige infatuasie met Castro en Guevara waarin veral die liberale pers ‘n blos op die wange gekry het oor dié tweespan, was nou hartlik keelvol vir wat in Kuba gebeur. Die CIA het ‘n plan opgetrek om ‘n einde aan die opgeskote Castro-regime te bring.

Die plan om Castro uit te skop, het ‘n gewillige stewel nodig gehad, en daar was een wat voor die hand gelê het: Die uitgeweke Kubaanse gemeenskap in Amerika, hoofsaaklik Florida, mense wat gewalg is deur die brutaliteit van Castro en sy Che, ontsteld oor die verlies van hulle lewenstrukture en vasberade om iets daaromtrent te doen.

Die CIA het ‘n span militêre adviseurs – geharde Wêreld- en Koreaanse Oorlogveterane – het die 1,500 mees wraakgierige Kubane versamel en hulle deur intensiewe basiese en infanterie-opleiding gestoot. Indien President Generaal Dwight Eisenhower nie persoonlik aan die beplanning deelgeneem het nie, was hierdie dan ‘n soort huldeblyk aan hom. Dit het die Eisenhower-gevoel van dag een tot Dag D gehad: ‘n Misleidingsaanval wat ‘n amfibiese aanslag verbloem het, lugmeerderwaardigheid, vernietiging deur die lugmag van die vyand se vliegtuie en ander verdedigingsbates en ‘n blitsige aanslag op die kop van die dier. Die invallers is bewapen met oorskot- Amerikaanse wapentuig en selfs ‘n paar verouderde B26 Marauder-bomwerpers wat onder ‘n valse vlag sou vlieg.

Die Rebelle, waarvan heelwat voor hierdie opleiding nog nooit ‘n geweer gevoel het nie, was as instrument gereed verklaar vir ‘n inval in laat April 1961. Die fanatiese invallers is per see verskuif na Nicaragua en vandaar gelanseer op hulle veldtog om hulle land te bevry. Hulle doelwit was ‘n sanderige baai wat genoeg skuinsruimte gehad het om die guerrillas aan land te bring: Bahia De Cochinos – Die Baai van Varke.

Die aanval is deur ‘n skynoffensief vooraf gegaan aan die anderkant van Kuba by Pinar Del Rio. Che Guevara, knus omring deur duisende regeringsoldate, het manmoedig afgesit daarna, waar hy en sy troepe ingegrawe het en hulle koppe laag gehou het, diep beïndruk deur die knalle en ontploffings en rook en flitse in die donker op die see, onwetend dat dit alles veroorsaak is deur klanktoerusting, klappers, Romeinse kerse en rookopwekkers in leë roeibootjies.

By die Baai van Varke was die opstandelinge in posisie om te land. Myle terug aan hulle rugkant was Amerikaanse vliegdekskepe, gereed om in te gryp as die rebelle sou vasval. En, inderdaad, aangesien die sending se program uitgelek en die Kubane geweet het wanneer die inval sou plaasvind, het die invallers binne die eerste oomblikke in die tande van ‘n vuurstorm vasgeloop. Opgerig teen hulle was 40,000 regeringstroepe toegerus met T34 slagveldtenks en gesteun deur straalvegvliegtuie.

Die CIA-waarnemer het die radiofoon opgeneem, die stuurknoppie in gedruk en Plan B geaktiveer. Die agentskap was gewoond daaraan om die president te bel wanneer een van hulle operasies vasval, soos die geval in Guatemala was. Maar die President wat dié keer die foon geantwoord het, was nie die vasberade, ervare Ike nie… ‘n splinternuwe, sjarmante jong president was nou die opperbevelvoerder van alle Amerikaanse magte.

John F. Kennedy het die Amerikaanse pers, en dus die bevolking, se verbeelding aangegryp. Hy was ‘n jong oorlogsheld uit ‘n gegoede en gerespekteerde familie. In die volksoog was hy die dinamiese jong ridder wat die volk sou losskeur uit die greep van ‘n uitgediende garde wat die VSA drie maal in een eeu in ‘n oorlog ver van hulle eie grondgebied gesleep het. Sosiale rewolusie was in die lug en JFK was die oorgang na die tyd van die anti-held. Hy het ‘n briljante verkiesingsveldtog bedryf om die regering los te wikkel uit die verstokte Republikeine se mag.

‘n Briljante politikus, ja, en idealisties, maar geen leier nie.  En ware leierskap was wat die situasie by die Baai van Varke dringend nodig gehad het. Eisenhower sou die vliegtuie ingestuur het om die Kubaanse lugmag op die grond uit te wis en Castro se tenks te stuit. Die uiters mobiele invallers sou die statiese slagveld kon vermy en onmiddellik toegeslaan het op die hoofstad. Maar Kennedy was geen Eisenhower en hy het die versoek geweier.

Die CIA was geskok. Een geharde ou ramkat, veteraan van die Wêreldoorlog en Korea, Grayston Lynch, was in trane toe hy besef die invallers is vir die kommunistiese wolwe gegooi. Die uitgewekenes is vasgekeer en die oormag het ingerol. Vir drie dae het hulle ‘n onwenbare stryd geveg, tot die laaste patroon afgevuur is en honderde van hulle gesneuwel het. Hulle het waarskynlik dertig regeringsoldate doodgeskiet vir elkeen van hulle wat dood is. Maar die oormag was te groot. Die saamgeflanste lugmag is deur Castro se moderne Russiese vliegtuie uit die lug geklap.

Terwyl Kennedy in sy element was, gestrikdas en geaandpak by ‘n dinee, het seuns in die modder van Varkensbaai met vuurpylgranaatlanseerders T34 tenks bestorm en hulle heldhaftig bestook. En toe sterf hulle. Kennedy het geweet hulle gaan daar wees. Hy’t geweet wat vir hulle wag en hy het geweet dat hy hulle aan die genade van genadeloses sou oorlewer. Dat hy toegelaat het dat die aanval voortgaan sonder dat hy bereid was om vir hulle die redelike bystand te bied, is onvergeeflik. Dit is ‘n verdere klad op ‘n geensins onbesproke karakter.

Uiteindelik is die laaste skoot gevuur. Die invallers het hulle radiotoerusting vernietig en oorgegee.

By die Baai van Varke was dit uiteindelik tyd vir Che, nou dat die gevaar verby was, om die toneel te betree. Daar was vars vleis; teregstellings om te reël. Hy het, volgens ‘n ooggetuie, gebewe van opgewondenheid.

Daarmee is Kuba oorgelaat aan vyf dekades – en ons tel nog – se hardhandige, versmorende, verrottende verdrukking. Twee jaar later, regstreeks as gevolg van sy mislukking by Varkensbaai, het Kennedy ‘n haarbreedte daarvan gekom om die wêreld in ‘n kernoorlog te dompel tydens die Kubaanse Missielkrisis.

Hierdie twee toevallige bondgenote, Che en JFK, is beide jonk dood – albei deur die koeël van ‘n vyand – jonk genoeg vir hulle beelde om ingekleur te kon word as ikone wat geensins deur hulle nalatenskappe gestand gedoen is nie. Kennedy, die eens trae kryger, het die VSA teen die glibberige skuinste afgekantel tot die duur en verkleinerende neerlaag van Viëtnam. Sy beleidswortels het saad geskiet in die immigrasiedebakel wat Amerika nog gaan verslind en deur sy ondeurdagte welsynsfilosofie is die swart gemeenskap in die VSA gereduseer tot ‘n hulpbehoewende, gewelddadige gemeenskap van gebroke gesinne.

Che, nou weer, het bloed gelaat wat tot lank na sy dood nog sou vloei. Honderde duisende landwerkers en ander arm arbeiders het hulle lewens weggegooi in najaging van sy ideale. Hy het ‘n stowwerige dood gesterf in Bolivië aan die hand van ‘n tienersoldaat met ‘n FN.

Vir al Che se brutaliteit en agterbaksheid, en vir al Kennedy se onbeholpenheid en ruggraatloosheid, het die mitologie rondom hulle net groter en kragtiger geword. Che staar stip voor hom vanuit die beroemde foto wat van hom geneem is, lang hare en efferige snor en uitdagende oë en swart baret,  van ‘n miljoen slaapkamerplakkate en T-hemde af. En Kennedy word nog steeds so helder gehoor wanneer hy, effe besimpeld, sê:  “Ich bin ein Berliner.” Ons hoor om ook sê: “Moenie vra wat jou land vir jou kan doen nie…”

En ja, met ‘n Kennedy aan die stuur, moet net nie vra dat jou land sy verpligtinge teenoor sy vriende gestand doen nie. Wanneer ons aan hom dink, speel ons geheues vir ons die meisietjiestem van ‘n wulpse blondine wat koer: “Happy Birthday, Mister President,” terwyl wat ons behoort te hoor die ontstelde gille is van desperate mense wat sterf in ‘n koeëlbui omdat hulle in hulle nood verraai is.

александр лобановский харьков класс

Met al sy tegnologiese wondervernuf, sy millennia se repositorium van ervaring en wysheid, sy nuwe insigte in die werking van die brein en sy databasisse van sosiale gevallestudies, bly die mense onmagtig om die kosbaarste toestand op aarde te bewerkstellig: Vrede. Oorlogmaak, dit is maklik; vredemaak, blykbaar onmoontlik.

Oorlog is gereeld so verloklik. Mense sien oplossings daarin. Sommige het selfs ‘n diepliggende, instinktiewe vertroue in oorlog om alles reg te maak. “Wanneer jy twyfel,” sê die ambagsmanne, “gebruik ‘n hamer. Hoe groter die twyfel, hoe groter die hamer.” Oorlog is die grootste hamer wat daar is en daar is ‘n geneigdheid om daarvoor te reik om nasionale dooiepunte reg te klop. Deesdae hoor ek die praatjies, voel ek die seismiese trillings van my eie mense wat oorlogpraatjies maak; wat in die taal van Van Melle die “donkerbek” wil opneem. Ek verstaan hierdie versugting na ‘n hamer om ons te wreek op ons volk se vyande, om die steierwerk onder die magte wat ons toenemend onder die juk wil plaas, weg te slaan. Ek begryp. Ek voel dikwels ook so. Laat my net eers die saak van vrede bepleit.

Vrede is in die eerste en vernaamste oorweging ‘n toestand sonder oorlog. Ek het genoeg van oorlog gesien in die letsels wat op my volk gelaat is deur die Britse ryk. Ek het die oorleweringe van daardie oorlog en honderde ander raakgelees en dit in TV-reekse gesien. En ek het oorlog selfs beleef as ‘n infanteris in die Grensoorlog. Oorlog is ‘n vuur waarin die mooiste menslike eienskappe gesmee word, soos dapperheid en kameraadskap en opoffering, maar dit ís in die eerste plek ‘n vuur. Dit vernietig nie net vel, vlees en been nie, dit skroei gemeenskappe weg, verwoes dorpe, stede, plase. Dit bring hongerte, verveeldheid, verskrikking, magteloosheid. Dit maak oud. En dit bring veral die Groot Nooitweer, daardie verskriklike emosionele woestyn waarin moeders nooit weer hulle seuns se aanraking sal voel nie, waar vaders nooit weer hand aan hand met hulle dogters sal loop nie, waar vriende nooit weer sal saamkuier nie, waar getroudes mekaar nooit weer sal bemin nie. Oorlog teer uit en oorlog maak klaar. Die wyse man put homself uit om oorlog te verhoed, tot op die aller-allerlaaste.

Liberaliste is oorwegend, instinktief teen oorlog gekant, wat óók ‘n ironie is omdat dit hulle juis aandring op die elemente wat oorlog veroorsaak. Hulle glo in multi-kulturalisme, die konsentrasie van twee of meer dominante kulture in een grondgebied. Dit is ‘n vernietigende utopiese droom. In ‘n land sal die een dominante kultuur altyd streef om die ander te oorheers. Van 1989 tot 2002, volgens die definisie van die Verenigde Nasies, was daar 92 konflikte – ‘n gewapende stryd waarin meer as ‘n duisend mense dood is – wêreldwyd gewees. Hiervan het net drie oor die grense tussen lande plaasgevind. Die ander 89 het in die wrywing tussen volke wat in een land vasgekeer is, ontstaan. Kulturele diversiteit sal onvermydelik die land, die huls daarom, vernietig.

Hedendaagse liberalisme se meesterplan vereis die allesoorweldigende, diepgaande, mikrofyn ingrype van die regering om elke en alle mense te dwing om deurgaans teen hulle en die wyer natuur op te tree. Die een liberale instink wat alle ander oortref is om grense te verwyder, en wanneer daar geen grense tussen volke en rasse is nie, verg dit ’n nimmereindigende stel reëls en onverpoosde toepassing daarvan om ’n katastrofe te verhoed. Alle wesens is ingerig om instinktief grense op te rig en te gehoorsaam. Dat dit grense is wat lewe hoegenaamd moontlik maak, is daar vir almal om in die natuur te sien.

Duisende seeleeus kan hulleself op ’n kaal rots wat bo die oseaan se oppervlak uitsteek, saampers, net omdat elke een, elke keer na sy skraal lappie klip sal terugkeer. ’n Werpsel varkies is dikwels te veel vir die tepels van die sog. Dit is net deur ’n instinktiewe grens wat hulle mekaar nie vertrap om te suip nie: Elke varkie suip elke keer net aan die eerste tepel waaruit hy sy eerste melk gekry het. Die kleiner en swakker varkies het nou minder kompetisie wanneer dit by etenstyd kom.

Rooibokke doen dit, leeus en jakkalse doen dit: Die sterker manlike diere baken hulle gebiede af. Solank ander manlike diere in die omgewing dit respekteer, is daar vrede.

Dis nie net wilde diere wat op grense vir hulle samelewing staatmaak nie. Hier op die plaas, teenaan my voorstoep is ’n bulkamp. Die melkery se stoetbeeste rus hier uit en word vet voordat hulle na die koeie toe uitgaan om te gaan werk. Eendag daag hier ’n bonkige, rooi Suid-Devon-bul op en enige en alle harmonie is daarmee heen. Ou Rooie en die Friesbulle het dag in en dag uit gestoei en gestamp. Die oplossing was eenvoudig: ’n Stuk doringdraad. Ons het die rooi bul na ’n ander kamp geskuif vanwaar hy en die Friese mekaar en mekaar se voorgeslag na hartelus kon slegsê – maar nie lyflik in aanraking kon kom nie.

Dit is eenvoudig om te bepaal watter wette en instellings oor ’n nasionale front sal werk. Wat in persoonlike en huishoudelike verhoudings werk, is net so geldig in nasionale verband, want volke en rasse is na alles net uitgebreide families. My pa en ma het albei gewerk, wat beteken het ons, die vier kinders, was smiddae na skool vasgekeer in ons eie klein republiek. My pa het nie ’n geklikkery geduld nie en het ons aan ons eie maatreëls vir oorlewing oorgelaat. Hy het net een reël gemaak: Elke kind het sy of haar eie kamer gehad en dáárdie stukkie grondgebied was afgesonder. Dit is die enigste klagte wat Pa in die aand sou aanhoor. Die kind wat ’n ander se kamer óf sonder toestemming betree het, óf nie op bevel verlaat het nie, was in diep en warm sop. Hierdie eenvoudige reëling het vir my, die kleinste en stadigste, lewe moontlik gemaak. Maak nie saak watter ellende ek met my buierige suster of die twee vandale, my ouer broers, opgedoen het nie, as ek dit net tot in my kamer kon maak, was daar vrede.

O, moenie vir ’n oomblik dink die liberaliste verstaan nie hierdie eenvoudige beginsel nie. In Clarens het ons ’n volbloedliberalis, ’n volwaardige ANC-Robbeneiland-alumnus. Toe hy ingetrek het, het hy sy werf, in ’n newelvlaag van snoesige reënbooggevoelens, nie omhein nie. Die swartmense het gerederlik kortpad deur sy tuin na die plakkerskamp gekies. Dit was altyd ’n vreugde om te sien hoe pleit hy van sy voorstoep af: “Please, my brother, this is private property…” (“Asseblief, my broer, hierdie is private eiendom…”) Uiteindelik het hy maar ’n draad gespan. Vrede. Maar hierdie eenvoudige vredesreëling is een wat hy nie vir die land as geheel gun nie. Werk dit nou maar self uit!

Die liberalis het nou maar eenvoudig ’n hekel in grense. CNN, die televisienuusdiens, is een van die suiwerste produksielyne van onverdunde liberale ideologie. Hulle huidige slagspreuk is: “Beweeg oor grense.” In een van daardie selfaanbevelende blakerinsetsels verskyn ’n rits aanbieders en ander CNN-werknemers op skerm om te pruil oor die negatiewe aard van grense. “Grense verwar,” prewel ’n swartkopvroutjie. “Hulle bring konflik.”

Nee! Nee… Dis net teenoorgesteld. Grense bring sekerheid. Grense vermy konflik, en sy wéét dit. Haar hele bestaan is volgens grense ingelig. Om mee te begin het sy klere aan en klere is niks anders as grense nie. Sy het sekerlik ’n lessenaar wat aan haar toegewys is, en dít impliseer ’n afgesonderde terrein en dié is sonder grense onmoontlik. Haar lessenaar het laaie en die slotte daarop is ook grense. Sy aktiveer ’n grens wanneer sy haar motor sluit, of haar huis se deur agter haar toegrendel.

Dieselfde liberaliste wat die Afrikaner sy afsondering agter ’n grens wil ontsê, sal skuim om die mond as, sê nou maar, ’n spul boere opruk en Lesotho binnery en begin om daar plase vir hulleself uit te lê. Nou ja, ’n mens kan niks wat ’n hedendaagse liberalis sê ernstig opneem nie. Bloedweinig, indien enige, van hulle is bereid om vasbeslote daad by hulle maklike woorde te voeg deur in ’n lokasie te gaan woon, hulle kinders na ’n swart skool toe te stuur of om met ’n anderskleurige te trou. Die grense, wat hulle so hartlik verpes, is juis die waarborg vir hulle gerieflike lewens.

Die liberale propagandameul het deur die jare velerlei simbole vir vrede voorgestel, van die heksepoot-“vredesteken” tot die olyftakkie, die wit duif en die Gebreekte Geweer. Elkeen hiervan spoor ons aan tot ‘n onhaalbare ideaal: Vrede te midde van kulturele diversiteit in ‘n land.

Ek het ‘n ander voorstel vir nie net die simbool van vrede nie, maar ook die enigste praktiese werktuig daarvoor: Die doringdraad. Dit is die oudste beginsel van vrede, die enigste weg daartoe. Wil jy vrede tussen verskillende kulture hê? Rig ‘n heining tussen hulle op. Slaan Abraham en Lot se veewagters mekaar dood? God het ‘n oplossing: Laat die stamvader en sy nefie elkeen op sy eie grond gaan woon. Hoe akkommodeer jy twaalf stamme van ‘n volk in een land? God wys vir elkeen in noukeurige besonderheid ‘n deel van die land Kanaän toe.

Vir my volk is dit so eenvoudig: As jy oorlog wil hê, hoef jy niks anders te doen as om presies soos nou te leef nie. ’n Ingrypende wending in die politieke bestel is dringend nodig, of oorlog sal daar wees. As jy wil vrede hê, gaan woon in jou eie land, net jy en jou mense, en maak die hek agter jou toe. Krygsgeweld is nie ’n uitweg vir ons nie. Ons Boere het ’n aanleg vir oorlog, en daarom ook iets van ’n voorliefde daarvoor, maar ons moet dit nie eers oorweeg totdat ons elke ander moontlike roete, middel en tegniek gebruik het om ons onafhanklikheid af te dwing nie. Te veel mense praat van oorlog as ’n maklike uitweg, ’n eenvoudige roete tot in ons Volkstaat. Dit sal nie maklik of aangenaamwees nie en die vrede daarna sal bloedig duur wees om te bewaar. Ons moet eerder sonder ophou, sonder om te talm, hard en doelgerig werk om ons eie soewereine land te verwerf.

Vir my volk se vyande is daar ook ‘n woord: Laat die Afrikaner gaan anders sal daar oorlog wees, en glo my, as dit by oorlog kom, niemand slaan so hard met daardie hamer as die Boer nie. As jy vrede wil hê, bring jou rol doringdraad. Of anders: Koes!

лобановский александр

Hier is die vreemdste van alles, die bitterste ironie van die saak: Die Afrikaner het die werklike mag in die land en hóéf nie onder die slawejuk te bly nie. Ons het die meeste geld in die land – Afrikaners besit 60% van die aandele op die effektebeurs. Ons beset die belangrikste strategiese poste in die land – as die Afrikaner basta! roep, sal daar nie ‘n gloeilamp in hierdie land skyn of ‘n trein loop of vliegtuig opstyg of ’n koppie mieliemeel in die wyer bevolking se pot prut nie. Ons is vindingryk, gehard en deesdae bedrewe in besigheid, entrepreneurskap, die akademie, navorsing, uitvindings…

So hoekom gebruik die Afrikaner nie hierdie slaankrag om vir hom ‘n redelike en regverdige en standhoudende posisie in die Nuwe Suid-Afrika te beding nie? Eenvoudig. Hierdie mag van die Afrikaner is dun en wyd versprei; dit is nie gekonsolideer nie. En die grootste agent van hierdie verwaaiing is die Afrikaanse pers van die dag, deur-en-deur liberaal en vyandiggesind teen enige vorm van Afrikanerhandhawing. Die grootste leemte in hierdie Afrikanermag is ‘n wyefront-, konserwatiewe Afrikaanse mediamaatskappy.

Die twintigste eeu het die hoogtepunt van een medium – die koerant – gesien, en die ontstaan en wasdom beleef van drie ander – rolprente, radio en televisie. Elke rewolusie van die twintigste eeu – hetsy maatskaplik of polities – het in hierdie media ontbrand en is daardeur aangevuur. In die laaste dekade van die eeu het daar ‘n vierde nuwe medium ontstaan, eers ongesien en toe ongeag, aanvanklik gereken as die eksklusiewe gebied van die asosiale feitepaap. Daarom het die Internet, sy blitsige verrysenis en oordonderende invloed daarvan, amper ongesiens, regtig soos ’n dief in die nag, ‘n bedreiging vir al die ander massamedia geword. Van die ou media is rolprente, radio en televisie kwesbaar genoeg. Maar dit is die koerantwese wat algehele en onherroeplike ondergang in die sleurstroom van die Internet in die gesig staar.

Die ou media is deur ’n klein groepie kapitaalmagtige besigheidsbaronne beheer, en die bedreiging wat die Internet inhou, is juis dat dit te vormloos is vir hierdie mediamagnate om dit te skaak. Dit is waarlik die medium van en vir die massas. En in Suid-Afrika is geen volk beter geposisioneer om deurslaggewend daaruit te baat as die Afrikaner nie.

As die Afrikaner hierdie Internet (en verwante industrieë) suksesvol kan inspan, sal hy dit waarvoor hy die meeste smag, kan bewerkstellig: Vryheid!

Die koerantwese is ‘n bastion vol krake. Die uitgee van ‘n papierkoerant, veral ‘n nuusdraende publikasie regoor ‘n nasionale front, is ‘n uiters kapitaalhongerbedryf. Deur die laaste twee eeue, en veral sedert die begin van die vorige, het koerante ontstaan, mekaar in ‘n oorlewingstryd gepak en is hulle uiteindelik opgeneem in massiewe uitgeeryke wat die mededinging oorleef het. Hierdie monstermediamaatskappye het gewoonlik veelvuldige publikasies op stal geneem, produkte met wyduiteenlopende inslagte, winsgewendheid en gemeenskapstatus. Teen die ‘negentigs was dit haas onmoontlik om ‘n nuwe koerant uit die stof te lig en winsgewend te maak.

So het die Wolvaardt Trust, byvoorbeeld, in 2005, probeer om ‘n Sondagkoerant as teenvoeter vir Rapport op die been te bring. Die amper R10-miljoen wat daarop uitgegee was, was net genoeg om 12 uitgawes saam te stel en die Wolvaardt-familie betaal nou nog af aan hulle dapper probeerslag.

Hierdie aanvangskapitaalversperring het die gevestigde koerantmaatskappye net nog meer selfvoldaan in ’n waan van onaantasbaarheid gelaat. Boonop het hulle nie net verskans gevoel teen nuwe koerante nie, maar die pers het ook die aanslag van indringertegnologieë, van radio en televisie, afgeweer. Teen die einde van die eeu was hulle posisie as primêre inligtingskanaal en meningvormer onaantasbaar. Die koerantwese was baie selfvoldaan en dit het hulle verblind gelaat, nie teen die bedreiging van ‘n nuwe koerant nie, maar teen ‘n nuwe tegnologie van inligting – die Internet.

Die Internet het as tegnologiese verskynsel so vinnig, so groot geword dat alle belangrike waarnemers onkant gevang is. Selfs Bill Gates, die persoonlike rekenaar se hoogste priester, het nie van meet af die omvang, die mag en die potensiaal van die Internet geëien vir wat dit sou word nie. In sy selfaanbevole werk van 1997, “The Road Ahead,” meld hy nie eers die Internet as ‘n belangrike tegnologiese element in die toekoms nie. Stephen Naismith, die toekomskundige het megaberoemd geword met sy boek “Megatrends” waarin hy die tendense van lewe in die negentigs verstommend akkuraat voorspel het. Tog, in die opvolgboek, “Megatrends 2000” wat vlak voor die eeuwending verskyn het, trek hy sy skouers jeens die Internet op. Hy het inderdaad e-pos as die enigste handige element van die Internet gesien, maar dit as “hoë tegnologie” beskryf wat nooit veld sou wen teen “lae tegnologie” soos die faksmasjien nie. (Vir hoërskoolkinders wat nie weet wat ’n faksmasjien is nie, vra julle onderwysers.)

Die koerantwese se eie waardebepaling van die Internet was, indien enige iets, nog vrotsiger. Hulle was gekondisioneer om enige nuwe verskynsel te ag in terme van die inligting wat hulle daarop of daardeur kan stuur. Die Internet wat hulle aanvanklik teëgeloop het, was nog in lomp kinderskoene, stadig en wisselvallig. Die koerantwese se sentrale flater was dat hulle nie kon insien dat die Internet rekenaargedrewe was en dat rekenaartegnologie die vinnigste omvormende tegnologie van alle tye is nie. Hulle het, neutedopsgewys, nie ag geslaan op die twee basiese wette van Inligtingstegnologie nie: Moore en Metcalfe se wette.

Moore se Wet dui verstommend akkuraat aan dat die hoeveelheid transistors op ‘n silikoonskyfie, en die gepaardgaande verwerkingskrag, elke agtien maande verdubbel. Sedert die sestigerjare het die ontwikkeling in die bedryf grotendeels getrou gebly aan hierdie “wet.”

Metcalfe se Wet fokus spits eerder toe op die koers waarmee die Internet verbindings skep. Tradisionele media het van ‘n bo-na-onder verspreidingsmodel gebruik gemaak. Die koerant – of die televisie- of radiostasie – het die inligting versamel, geredigeer en ondertoe versprei. Die verbruiker het dit onvang en daar het die proses opgehou. In teenstelling met al hierdie media, is die Internet ‘n kanaal wat in twee rigtings vloei. Elke gebruiker is ontvanger maar ook sender.

Dit verduidelik die ontsaglike vermeerderingsvermoë van die Internet. As twee rekenaars op die Internet is, skep dit een verbinding. Voeg ‘n derde by en nou het jy drie verbindings (A met B, B met C en C met A,) want al drie rekenaars is gekoppel aan elke ander een. ‘n Vierde rekenaar skep ses verbindings (A met B, B met C, C met D, B met D, C met A, D met A,) en ‘n tiende rekenaar vyf-en-veertig verbindings. Teen die tyd wat daar ‘n honderd rekenaars in die netwerk is, is daar 5,000 verbindings.

Omdat hulle afsonderlik, maar soos een, hierdie vermeerderingspotensiaal misgekyk het, het die koerante wêreldwyd ‘n enorme flater aan die begin van die Internetrewolusie begaan: Hulle het besluit om hulle publikasies op die Internet uit te gee – gratis. Hulle beredenering was verstaanbaar maar uiteindelik dodelik gebrekkig. Die Internet, het hulle gepostuleer, is die natuurlike tuiste van ’n piepklein troppie tegnofiele. Die toerusting om toegang daartoe te hê, was, volgens hulle, te duur. In dié tyd was verbinding hoofsaaklik per trae landlynmodems.

Dis nie dat hulle heeltemal ongetraak oor die Internet was nie. Daar was ‘n sekere prestige om op die ‘net ‘n teenwoordigheid te hê. En as hulle ‘n paar tegnofiele kon trek om die koerant aanlyn te lees, kon die mediamaatskappy darem ‘n paar advertensiekrummels daarmee opvee.

Gedryf deur Moore se wet – wat toegang soveel vinniger en meer vreugdevol gemaak het – en Metcalfe se wet – wat koppelings in ‘n massiewe swerm laat toeneem het – het Internetgebruik die koerante oorweldig. Koerantkopers het hulle geld in hulle beursies gehou en in troppe begin om die koerante op die Internet te lees. Die vraag wat hulle gesamentlik gevra en geen antwoord op ontvang het nie, was: Hoekom moet jy betaal vir inligting wat jy verniet kry, en dit sonder om jou skoene aan te trek om ’n koerant by die hoekkafee te gaan koop?

Geleidelik, en toe al hoe meer ingrypend, het die Internet koerantverkope begin wurg. Terwyl gedrukte koerantoplae gedaal het, was dit te laat vir die mediamaatskappye om te probeer om die rook terug te druk in die granaat. Sou ‘n koerant sy publikasie van die Internet afhaal, of amper ewe drasties, geld vir toegang tot dit te vra, skuif die lesers eenvoudig aan na ‘n mededinger se webwerf. Die enigste – algeheel onwerkbare – manier hoe die koerante dit sou kon vermag om die lesers te kry om regstreeks vir die stof te betaal, was vir hulle almal om volgens ooreenkoms op dieselfde tyd betaling te eis. Selfs dan is hulle gebogher, want die verspreiding van nuus was nou nie meer die eksklusiewe gebied van magtige, kapitaaldeurdronge mediaryke nie.

Soos wat Samuel Colt se rewolwer in die negentiende eeu mense fisies gelyk gemaak het, het die Internet die uitgee van nuus gedemokratiseer. Enige iemand met ‘n rekenaar en ‘n modem kan ‘n webblad tot stand bring om met die grootste, invloedrykste mediahuise mee te ding. Deesdae, om presies te wees, is dit private Internetnuusportale wat die pas aangee. Voorbeelde uit Amerika sluit The Drudge Report en die liberale kloon daarvan, The Huffington Post, in. Laasgenoemde is onlangs deur die kwynende Internetreus, AOL, vir meer as R2-miljard gekoop.

Intussen het die Internet reeds die grond onder ’n aantal magtige koerante uitgegrawe. Die Christian Science Monitor, byvoorbeeld, het na ‘n eeu sy drukperse vir die laaste keer afgeskakel en is nou net op die Internet beskikbaar. Selfs die prestigeryke New York Times het net-net oorleef, en dit net met die hulp van die skatryk Meksikaanse finansier, Carlos Slim. Regdeur die VSA, Europa en ander lande skarrel koerante desperaat om ‘n vastrapplek te kry in ‘n markomgewing waar papier kwyn en mediamaatskappye met ‘n swetterjoel energieke inhoudontwikkelaars moet meeding.

En in Suid-Afrika…

In Suid-Afrika is dieselfde verwerende uitwerking van die Internet op die papierkoerantbedryf gesien – sover dit die Afrikaanse pers betref. (Die Engelse papierkoerantbedryf het in die laaste anderhalf dekade geil gegroei vanweë die opkoms van die swart middelklas wat koerante koop maar wat nie juis ‘n rekenaarkultuur het nie.)

Daar is net een nasionale Afrikaanse koerantmaatskappy en dit is Naspers. Dit is die spruit van die Nasionale Pers wat in die 1920’s, tesame met die nuusblaaie D(i)e Burger en Volksblad, met die ingesamelde pennies van die verarmde Afrikanervolk gestig is. Die volledige stal hedendaagse Naspers-koerante is Beeld, Volksblad, Die Burger, die geelperskoerant Die Son, die skinderblad Sondag, en die Sondagkoerant Rapport, wat die vlagskip is.

Die Nasionale Pers het sy wa aan die Nasionale Party-lokomotief gehaak in die 1940’s. Dit het naderhand, in die tyd wat die NP die land regeer het, as die party se de facto mondstuk geageer. Die koerante se invloed het inderwaarheid toegeneem toe die Nasionale Party politieke selfmoord gepleeg het met die Oorgawe van 1994. Waar die party vergaan het, het die koerantgroep oorleef, en dit deur netjies lojaliteite te verwissel. Die groep het homself ontkoppel van die party en die vurigste voorspreker vir die Nuwe Suid-Afrika geword. (Etlike jare voor die Oorgawe is die hoofbestuurder van Naspers, Ton Vosloo, gevra wat sou gebeur as die party en die koerant sou bots. “Die party sal vergaan,” het hy ewe ernstig verklaar. Hy was reg.)

Die Interneteffek het Naspers in die nuwe eeu getref. Al die Naspers hoofstroomkoerante is gratis op die Internet beskikbaar. Die lesersgetalle van die papierkoerante het begin kwyn, soveel so dat Naspers ’n ruk gelede ‘n dramatiese bestuurskommeling gemaak het. Tim du Plessis is agter Rapport se stokke uitgehaal en na Beeld gerangeer. ‘n Onervare liberale joernalis, Liza Albrecht, is dramaties uit die niet gepluk as Rapport se nuwe redaktrise. Daar was fluisteringe in die bedryf dat haar werklike funksie was om Rapport se papierkoerant “af te bestuur,” dit wil sê, te sluit. Naspers se verbouereerdheid het duidelik geblyk toe hulle ’n oënskynlike ommeswaai gemaak het. Hulle wil en dan wil hulle nie meer nie. Me. Albrecht is uitgeskuif en Tim du Plessis is opwaarts gedribbel as hoof van Naspers se Afrikaanse koerante.

Naspers is duidelik onseker wat om met hulle Afrikaanse koerante te doen. Die maatskappy is deesdae veel meer as ‘n koerantgroep; dit is ‘n reuse internasionale mediagroep. Verreweg die grootste deel van hulle inkomste is van satelliettelevisie en Internetbedrywe, vernaamlik in Sjina. Sy Afrikaanse koerantstal is nie onmisbaar vir Naspers nie; dit kan selfs vir hierdie kosmopolitiese maatskappy ietwat van ‘n albatros om die nek in die boordjie wees. Boonop maak Naspers ‘n aansienlike wins uit sy nuuswebblaaie, veral nadat die redaksionele prosesse tussen die vier koerante gekonsolideer is. Dit is so, Naspers se papierkoerante bloei lesers, maar die groep kan dit verwerk. Naspers het sy smaak vir Afrikaanse koerante verloor. In ’n relatiewe klein bedryf is daar min geheime en dit is ’n algemene opvatting in koerantkringe dat Rapport, Beeld, Die Burger en Volksblad ongelukkige koerante met omgekrapte werknemers is. Die koerante kwyn en dit sou nooit gebeur het as dit nie vir die opkoms van die Internet was nie.

Maar die Beeld-Volksblad-Burger-Rapport-leviatan staan nie net lesers aan die Internet af nie. Naspers is skuldig aan die hubris van ‘n oënskynlik onaantasbare maatskappy en sy Afrikaanse koerante het lankal reeds voeling met die grootste massa van sy lesers verloor:

Naspers is gekant teen tradisionele Afrikanerskap.
Die Afrikaner vind sy heenkome in tradisionele Afrikanerskap.

Naspers staan ‘n liberale Christenskap, of selfs suiwer ateïsme, voor.
Die Afrikaner is toenemend gelowig op ‘n Bybelse grondslag.

Naspers is ‘n vurige ondersteuner van multikulturalisme.
Die Afrikaner is vurig nasionalisties.

Naspers is die Nuwe Suid-Afrika se vurigste kampvegter.
Die Afrikaner voel toenemend verstote in die Nuwe Suid-Afrika.

Naspers ondersteun homoseksuele huwelike.
Die Afrikaner glo die huwelik is ‘n verbintenis tussen man en vrou.

Naspers promoveer integrasie.
Die Afrikaner weerstaan integrasie heftig teë.

Naspers steun die regte van vroue ten opsigte van aborsie.
Die Afrikaner is hewiglik gekant teen aborsie

Naspers pleit voortdurend vir kerkvereniging.
Die Afrikaner reken kerkvereniging is ‘n politieke foefie.

Naspers is snedig teenoor die Afrikaner se geskiedenis.
Die Afrikaner is trots op sy geskiedenis.

Hierdie verskynsel van ‘n koerantgroep uit voeling met sy lesers word op sy duidelikste gedemonstreer in die kommentaar wat lesers na die koerantberigte op die Internet kan gee. Die algemene neiging daarvan was in so ‘n regse koers dat Beeld hierdie funksie omtrent deurgaans afgeskakel hou. (Die koudste emmer water in Beeld se gesig was die 72% lesers wat op ‘n aanlyn-Beeld-peiling gereageer het deur te sê hulle sal in ‘n volkstaat gaan woon.)

Dit is ’n redelike aanname dat as die Internet in sy huidige gedaante in 1992 bestaan het, FW de Klerk se misleidingsreferendum ’n dawerende “nee!” sou gebaar het en dit sou die fatale daaropvolgende onderhandelinge gestuit het voor dit enige stoom kon opwerk.

Naspers se koerantkrisis is dat die maatskappy nie enigsins van redaksionele hoek kan verander nie. Hulle ander, massiewe, belange hou hulle gyselaar en die losprys is om ’n liberalisme wat wêreldwyd van Westerse koerante verwag word, vol te hou. Die algehele verdwyning van die Afrikaanse koerant, selfs Afrikaans, is vir hulle ’n aanvaarbare teenprestasie om internasionaal besigheid te kan doen. Naspers se eerste lojaliteit is teenoor homself en dan teenoor die Nuwe Suid-Afrika. Op hulle prioriteitslys kom die Afrikaner in die veraf laaste plek.

Voordat die Afrikaners enigsins ’n gesaghebbende aanspraak op selfbeskikking kan maak, sal hulle ekonomiese slaankrag gemobiliseer moet word. Die ANC sal net op die Volk ag slaan wanneer die Afrikaner sy voet neersit op die deksel van die nasionale koffer wat hy gevul hou. Die Internet bied vir ons ’n weergalose geleentheid om die Volk te mobiliseer sodat daar daadwerklik en deurslaggewend opgetree kan word.

Die Afrikaner sal die eerste mylpaal op die roete na sy vryheid bereik die dag wat ’n alternatiewe, Afrikaner-mediamaatskappy by Naspers oorneem as die primêre nuustoevoer na die volk. Ek het persoonlik verskeie loopbaanopsies en elkeen van hulle is, vir ’n skrywer wat lank en hard daarvoor gewerk het, woes opwindend. Maar na jare se persoonlike navorsing en gedrewe ambisies vir my Volk, het ek die gevolgtrekking gemaak dat daar een organisasie is wat die strukturele grondslag en intellektuele slaankrag het om te groei tot die een organisasie wat Naspers se Afrikaanse uitgeeryk kan troef, en dit is die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, PRAAG.

Praag is onaantasbaar want dit kom uit die Volk en is vir die Volk. Om ’n volkseie mediamaatskappy te bou, bly duur, al is dit op die Internet, maar die Afrikaner wie se voorouerhand in die 1920’s oop was om Nasionale Pers te bou, is deesdae baie meer welvarend en sy oorlewing is baie meer regstreeks in die gedrang.

Met die Internet kan ons die oë en ore van elke Afrikaner, van Pietersburg tot Perth, van Ohrigstad tot Auckland, van Boksburg tot Brussels bereik. En ons kan elke Afrikanerstem, so onhoorbaarbaar op sy eie, versamel, en die klank daarvan versterk tot ’n dawerende gedreun wat onmoontlik langer geïgnoreer kan word.

Wanneer die res van die gemeenskap vassteek om na hierdie dreuning te luister, dan, my vriend en vriendin, is die dag van ons bevryding naby.

Vir die Afrikaner begin die opmars na vryheid waarlikwaar met die klik van ’n muis.

лобановский класс харьков

A, wat ’n  vriend het die Weste nie in Suid-Afrika, die Suid-Afrika onder die ferm beheer van die Afrikaner, gehad nie. Nadat die twee Boererepublieke in 1902 verslaan is, en nadat die Afrikaner aanvanklik vies en steeks in die dampkring van die Westerse aardbolhelfte, en spesifiek in die Engelssprekende kant daarvan, ingesleep is, het dié land ’n  entoesiastiese bondgenoot vir die Weste geword. Sy ontsaglike mineralerykdom is primêr vir Westerse gebruik ontgin en ’n  standvastige Afrikanerdom het die allerbelangrike handelsroete in die seehoofweg om die Kaap beveilig teen ongure invloede. Die Anglo-Amerikaanse Ryk se oorloë was Suid-Afrika se oorloë en die Geallieerdes het die voordeel van hardnekkige, vindingryke, aggressiewe Boerekrygers in twee Wêreldoorloë en in ’n  deurslaggewende walgooiery teen Kommunisme in Korea gehad. Daarna was dit Suid-Afrika wat vir dertig jaar die toerniket teen die Kommunistiese gif in die sensitiewe streek van Suidelike Afrika toegepas het.

Die stank wat Suid-Afrika hiervoor ontvang het was om binne die Westerse gemeenskap geïsoleer te word, maar dit was meer as isolasie, meer as verwerping, meer as onderwerping aan verdagmakery. Die Weste, meer as enige ander magsblok, het aktief gewerk om die Suid-Afrikaanse regering te ondermyn. Hulle het daarmee volhard al het dit beteken dat hulle daardeur daadwerklike ondersteuners van ’n  venynige, anti-Westerse, pro-Kommunistiese organisasie geword het.

Hierdie onherstelbare verbrokkeling in die verhouding tussen die Weste en die pro-Westerse Suid-Afrika het uit die Weste se wispelturigheid ontstaan, en dit spesifiek met die verskyning en groeiende invloed van sosio-politieke liberalisme. In die naloop van die Tweede Wêreldoorlog het die VSA Brittanje as die toonaangewende moondheid in die Weste verplaas. Die nuwe jong beskawingsleier was energiek en het  welig gedy in die massiewe geldelike meevaller wat dit as die “arsenaal van demokrasie” ontvang het. Selfs die nuwe tegnologie wat die massiewe Amerikaanse ekonomie gestook het, was hoofsaaklik uit die innoveringe van oorlog geput. Die Oorlog het die Amerikaners die rykste land in die geskiedenis gelaat.

Aan die anderkant was Brittanje, Suid-Afrika se mentor in die internasionale gemeenskap, op dun rieme na die oorlog. Hulle was die grootste klant van die demokrasie-arsenaal en moes van hulle wêreldryk afstand doen omdat die rekening so groot was. ’n  Empaaier bring sy eie laste, en toe Brittanje eers dié juk van die nek begin afhaal het, kon hulle nie gou genoeg hulle kolonies lossny nie. Om die gewete jeens hulle voorouers te streel, het baie rasionalisering geverg. Nie net is skuld aanvaar nie, maar skuldgevoelens is  verwelkom. Daaruit het hulle gegryp na die beeld van die onskuldige, edele barbaar wat onderdruk is deur die geldgierige Westerse kapitalis. Geen ander Westerse volk het homself herontwerp en soveel gedoen vir die opheffing van hierdie “edele barbaar” as die Boer nie, maar dit het die Britte nie gekeer om hulle eie kam te gebruik om die Afrikaner oor te skeer nie.

Intussen is Amerika se “Grootste Geslag” vervang deur die “Baby Boomer”-geslag. Die nuwe generasie se ruggraat het in voorspoed opgelos. Hulle was skepties oor hulle voorouers se deelname aan twee groot en ’n  paar minderwaardige internasionale oorloë in net vyftig jaar, en hulle was ook glad nie gediend met die dissipline, opoffering en nougesetheid waarmee hulle ouers depressie en stryd oorleef het nie. Die Boomers wou in die eerste plek losbreek uit die greep van konserwatisme en het daarop aangedring om die potensiële vreugdes van die lewe te smaak sonder om daarvoor te betaal. Dit het ’n  opstand teen nasionalisme – wat die verantwoordelikheid van die individu en die voorrang van die gemeenskap beklemtoon het – ontketen. Dit het hulle vatbaar gemaak vir die opvattings van gemeenskaplike liberalisme. Die gevolg was die sosiale rewolusies van die sestigerjare.

Hulle het die dekke skoongevee van enige oorblyfsels van hulle voorouers se opvattings en daarmee saam die Amerikaner se voorafgaande beginsels rakende ras – en so ook die skanse waarmee die Westerse Beskawing vir millennia behou is. Vir hulle was enige gedagte aan konflik afstootlik. Hulle nuwe liberalisme het die staat gesien as die gedienstige uitdeler van gunste en gawes. Vir hulle sou daar voortaan geen biologiese of sosiale verskil tussen rasse wees nie, en waar een ras sou terugval, sou die regering ingryp om gelykheid te herstel. Hierdie oppervlakkige beskouing van rasseaangeleenthede het Suid-Afrika ’n  noodsaaklike en maklike teiken van hulle verontwaardiging gemaak. Hulle het maklik eers die Britte en toe die liberale Europa op sleeptou in hulle haatveldtog geneem.

Suid-Afrika, intussen, was besig met die dapperste en eerlikste eksperiment om rasse van wyduiteenlopende aard in een land te huisves. Apartheid was sekerlik nie sonder gebreke nie, en die implementering daarvan was nog meer gebrekkig. Niemand het meer begrip gehad vir die uitdagings van die stelsel as die Suid-Afrikaners nie, en sedert die middelsestigs, strak afgemerk deur die dood van H.F. Verwoerd, was hulle voortdurend in ’n  resies om die haakplekke uitgestryk te kry. Wat hulle allermins nodig gehad het was om internasionaal uitgeskuif te word. Maar die Nuwe Weste, met ’n  fatale bewondering vir almal wat vreemd is, het ’n  infatuasie vir die Bantoe ontwikkel. Die grondslag van hulle politiek was dat alle rasse dieselfde is, met dieselfde vermoëns en gesindhede. Daarom was daar geen rede dat die Bantoe nie net oor homself nie, maar in hierdie geval die hele Suid-Afrika, sou heers nie.

Die gevolglike nyd waarmee hulle hulle rug op hulle eie rasgenote gedraai het, is ’n  skandvlek wat nooit uit die huid van die Westerse Beskawing geskrop kan word nie. Terwyl hulle in ’n  beswyming van bewondering die voetsole van massamoordenaars, diktators, volkskofferstropers en onderdrukkers gesoen het, het hulle swart gal op Suid-Afrika uitgegiet. Verontwaardigde blankes het wêreldwyd woedend betoog teen Suid-Afrika, hulle van die internasionale sportvelde verban, handelsgoedere van hulle weerhou, hulle op openbare verhoë verneder… Swede het selfs geld onder die Anglikaanse tafel vir ’n  terroristebende aangegee om Suid-Afrikaanse vrouens en kinders mee te vermoor. Die ontwerper van hierdie doodslag, Nelson Mandela, is as wêreldheld voorgehou.

Hulle het, soos gereeld in die vorige drie eeue, die vasberadenheid van die Boere onderskat. Die Suid-Afrikaanse ekonomie het die poging om dit te smoor oorleef. Suid-Afrikaanse entrepreneurs het die lugleegtes in die sanksies gebruik om  industrieë te ontwikkel, terwyl die mynboubedryf onmisbaar op die internasionale markte was en die Boere se landboubedryf ’n  hele kontinentale streek gevoer het. Die wêreldorde is geherrangskik met die skeuring van die ystergordyn. Liberalisme is ’n  Westerse krankheid en Suid-Afrika was goed geposisioneer om nuwe, gretige handelsvennote in Rusland en ’n  ontwakende Sjina te vind, terwyl Japan nog altyd ongeduldig met die hele sanksieveldtog teen Suid-Afrika was.

Die Weste se rugstekery het wel ’n  onbeskermde gleufie in die Suid-Afrikaanse pantser gevind: Die papbroekige regering van F.W. de Klerk. Daardeur het die blankes van die VSA, van Brittanje en Europa, van Kanada en Nieu-Seeland en Australië uiteindelik dit reg gekry om die Boer oënskynlik finaal onder te sit.

En wat het hulle in ruil gekry? As hulle verwag het dat die ANC Bantoeregering ’n  sweempie van dankbaarheid sou wys, sou hulle gou leer. Dankbaarheid is nie ’n  Afrika-begrip nie. Die nuwe regering was virulent anti-Westers, baie meer tuis in die vrot kol van diktators en die oorblyfsels van kommunisme. Die kosbare minerale, wat eers so deur handel vir hulle toeganklik was, het buite die Westerse moondhede se greep verskuif, nie omdat die ANC dit nie aan hulle sal verkoop nie – die ANC sal hulle spreekwoordelike oumas aan enige iemand met ’n  paar pennies verkoop – maar omdat die Nuwe SA se regering onmagtig is om die ferm strukture vir die behoorlike ontginning daarvan te verskaf.

Die filantroop sou wil redeneer dat dit alles steeds ’n  aanvaarbare offer is vir die bevryding van die swartmense van Suid-Afrika. Maar dit is juis hier wat die Weste se mistasting die grootste verdriet gebring het. Tans is die gemiddelde Bantoe van Suid-Afrika volgens elke aanwyser erger daaraan toe as in die laaste jare van Apartheid – en die hele land word geleidelik, maar al hoe vinniger, in die swartkolk van anargie, hongersnood en ellende ingesuig en dit is die Bantoe wat die weerloosste is en die genadelose prys vir onbesonne liberale ideale sal moet betaal.

Maar die Weste moet dit alles stip dophou, want in hierdie verval is die voorbode van hulle eie verval te sien. Liberalisme het die behoudende grense van elke Westerse land weggekalwe. Elkeen van hierdie state is ’n  drukkoker waarin botsende elemente ergeloos saamgestrooi word. Die stoompotdeksel word tans in posisie gebring en vasgeskroef. Die “minderhede” in al hierdie lande beloop miljoene mense, en hulle is ingewortel en onwillig om verskuif te word. O, wanneer liberalisme onvermydelik wegval vir die Westerling se nasionalisme van oorlewing, gaan ongekende geweld en grootskaalse omdolwing van die Westerse lande die noodwendige gevolg wees. Westerse liberale het die springstof van multikulturalisme in hulle eie lande gemeng en versamel en hulle politieke kortsigtigheid is die vlam teen die lont.

Tot dusver is net een blanke volk aan die genade van ’n  ander ras oorgegee en dit is die Afrikaner. Maar die Boer, al is hy platgestoot, is nie dood nie; hy is nie eers uitgetel nie. Terwyl swart gemeenskaplikheid losrafel, is die Afrikaner besig om sy eie eensgesindheid te herontdek. Swart mag kan net kwyn en Afrikanermag kan net verstewig. Omdat dit die enigste – énigste – werkbare bestel is, sál daar ’n  Afrikanerland tot stand kom. Vir die heel eerste keer in sy geskiedenis sal hy werklik smaak waarvoor hy homself al vir drie-en-’n-halfeeue beywer: Die reg en die geleentheid om  homself sonder inmenging te regeer; sonder om verantwoordelikheid vir ander rasse op homself te moet neem.

Wanneer die Nuwe Anargie in die VSA en Europa kom, sal die blankes met ’n  nuwe waardering vir die Westerse Kultuur hulle oë wend in die rigting van die Suide van Afrika waar ’n  klein maar omgesukkelde, fier jong volk die bewakers van daardie Beskawing geword het. En dan sal die Afrikanerland nie ’n  verstoteling van die Weste wees nie – maar die hoop daarvan.

лобановский александр фото

’n Mens kan verstaan hoekom Susan Boyle die lied vir haar deurbraakoudisie gekies het. Dit pas goed in haar stem, veral in haar sterk middelregister en gee ook vir haar die geleentheid om haar vokale vaardighede behoorlik ten toon te stel. Daar is egter ook ’n skerp ironie aan die keuse, want dié lied gaan oor ’n droom ja, maar oor die verplettering eerder as die vervulling daarvan.

Aan die woord is Fantine, ’n rimpelkarakter in Victor Hugo se melodramatiese Les Miserables. Hierdie lied, “Ek het ’n Droom Gedroom,” is ’n rou kreet, in werklikheid Fantine se Weeklag, haar klagstaat teen die noodlot. Sy is ’n ongehude moeder, verlaat deur haar minnaar en in ’n desperate oorlewingstryd. Sy werk in ’n fabriek wat aan die voortvlugtende Jean Valjean – in die gedaante van sy alias, Monsieur Madeleine – behoort. Sy word onregverdiglik ontslaan en is nou hoopverlore, met geen manier om geld vir die onderhoud van haar dogtertjie te stuur nie.

Verbitterd mymer sy, in die aanloop tot haar groot musikale oomblik in die musiekdrama, oor vervloë dae toe “mense sorgsaam” en “hulle stemme sag” was, ’n tyd van opwinding en aanvaarding. Dan bars sy los:

“Ek het ’n droom gedroom in dae verby!

Toe hoop hoog geloop het,

En die lewe werd was om te leef.”

Sy het gedroom dat God genadig is en dat liefde nooit sal sterf nie. Sy was jonk en het behoorlik die murg uit die lewe gesuig.

“Maar die tiere kom toe in die nag.

Met hulle stemme sag soos donder

Wanneer hulle jou hoop verskeur

En jou hoop in skande verander.”

Dis nie goeie digkuns nie, maar dit is hoogs dramaties.

Fantine keer nou terug na ’n droom wat sy nie kan afskud nie; van haar minnaar wat na haar sal kom en die jare wat hulle saam sal bly.

“Maar,” herinner sy haarself, “daar is drome wat nie kan wees nie,” en bars dan uit:

“Ek het gedroom my lewe sal so anders wees

As hierdie hel waarin ek leef!”

Haar rouklag is ten slotte:

“Nou het die lewe

Die droom wat ek gedroom het,

Vermoor!”

Hierdie lied, dan, is nie ’n rasiekreet vir die konsep van die Droom nie. Fantine sterf verwerp en verlore in ’n klam tronksel. En al pas die titel naatloos in die toekomstige reklameveldtog van die middeljarige Aspoestertjie wat in ’n prinses omtower is, is daar min in Susan Boyle se lewe in die klein regophuisie in die platteland wat die woorde “die hel waarin ek leef” regverdig. Sy hoef nooit, soos Fantine, uit loutere wanhoop haar hangertjie, haar hare en uiteindelik haarself verkoop om haar dogtertjie in die lewe te hou nie.

Susan Boyle se droom, soos Simon Cowell en sy reklamespan dit presenteer, is ’n glinsterende een, van rykdom en roem, ’n regte eelte-tot-weelde suksesverhaal. Fantine se droom was baie meer prosaïes, maar ook nader aan ’n vroeëre inhoud van die algemene droom: ’n Versugting na ’n lewe sonder komplikasies. Indien sy deur die muur van tyd verplaas kon word, sou Susan se regophuisie en leefstyl Fantine se droom oormatig vervul het (net met haar dogtertjie in plek van Pebbles die kat om die huisie mee te deel.)

In rustelose tye in donker lande, is drome eenvoudig en klein. Groot drome vol swier en glans is vir tye van te veel voorspoed.

In ons tyd het daar ’n verskuiwing in die inhoud, selfs die betekenis van drome gekom, (waar “droom” nie verwys na die vloei van inligting deur die onderbewuste tydens ’n mens se slaap nie.) Die goedkoop, ongenuanseerde postromantiek van die Hollywood-era dring by elke mens aan om ’n droom te hê, nie maar net ’n verdienstelike ambisie nie, maar ’n drang om iets te bekom wat die mens nie self kan bereik nie. “Volg jou droom,” is die mantra. “Droom groot.”

Onderliggend aan dit is die oorskatte waardering van die individu se belangrikheid. In ’n tyd van ongebalanseerde humanisme, van beklemtoning van die enkeling se regte en waarde bo dié van die gemeenskap, word nie net die reg om te droom nie, maar ook om die vervulling van die droom op te eis, vooropgestel. Die Verklarende Woordeboek definieer “lewensdroom” as “verbeelding omtrent dit wat die lewe kan, mag en sal bring.” Moderne mens het “moet” tussen die hulpwerkwoorde ingevoeg. Die droom móét vervul word.Wanneer die jeug aangespoor word om te droom, is die onuitgesproke instruksie dat hulle op vervulling daarvan deur die gemeenskap, die land, die wêreld, God of die heelal sal aandring. ’n Droom wat onvervuld is, is ’n aanklag.

Daar is voorbeelde waar hierdie versugting en hierdie aandrang gewerk het. Dit het vir Susan Boyle gewerk, en dit net na ’n verstommende sameloop wat al die teëltjies reg geval het om haar prentjie te voltooi. Maar vir elke Susan Boyle is daar vyfduisend teleurgestelde dromers wat nie vervulling in Britain’s Got Talent gesmaak het nie. Is dit omdat hulle drome minderwaardig was? Geensins. Hierdie mense volg die mitiese aanwysings om “groot” te droom met dieselfde klipharde intensiteit. En hulle glo met dieselfde onwrikbare oortuiging dat die vervulling vir hulle op daardie selfde verhoog wag.

Die een rede hoekom hierdie realiteits-TV-talentkompetisies so grillerig fassinerend is, is juis om hierdie arme siele in hulle misleiding te sien spartel. Hulle sal met die wêreld se bombasme op die verhoog verskyn, en aankondig dat hulle ook die “gehoor gaan skud,” waarna hulle in die ylste stemme sing, die mees onbeholpe toertjies uitvoer, die mees ondeurdagte kunsies waag… En dan word hulle uitgelag en terug na die buitenste duisternis gejou. Hulle drome is nie net onvervul nie, dit het ’n las geword en het hulle selfvertroue gekwes.

Dit keer nie elke drommel met ’n grinnik en ’n kitaar waarop hy vier basiese akkoorde kan speel om te droom van sterrelewe nie. Hy is maar net getrou aan die instruksie van vandag se gemeenskap; dieselfde gemeenskap wat hom gaan uitlag daarvoor. En as hy struikel, val sy naaste saam met hom. Met die oudisies vir ’n reeks van Suid-Afrika se “Idols” verklaar ’n tienerbruidegom wie se tienerbruid opgedaag het vir die oudisies dat hulle mooi daaroor besin het. Hulle weet dat haar sukses ’n aanpassing in hulle gesinslewe sal verg. Daar is toere, opnames, optredes, onderhoude en die bestuur van ’n gesonde klein fortuin om aan te dink. Maar, hou hy vol, hulle is reg daarvoor. Hulle hoef nie te gewees het nie, want vir haar oudisie sing sy Abba se “Thank you for the music” in die krakerigste gekrys wat ooit die senuwees rougerasper het. Wat het verkeerd geloop? Hulle het gedroom en selfs gewaag om die droom te volg? En nou is hulle klein heelal heeltemal van sy as af.

In Peter Weir se rolprent, “Dead Poet’s Society”, redekawel die ontnugterde Latyn-onderwyser met die fliek se wysgeer oor drome. “Wys vir my ’n man wat onbelas is deur onsinnige drome, en ek wys jou ’n gelukkige man,” sê hy.

“Ah,” sê die ghoeroe (Robin Williams,) “maar net in hulle drome is mense werklik vry, dis hoe dit altyd was en so sal dit altyd wees.”

Ek was eers in sy kamp maar het gedros na die Latyn-onderwyser s’n. Onsinnige en onnodige, uitspattige drome kan net die lewensgang belemmer. Hoekom is dit nie meer genoeg om voor die spieël of vir jou gesin of vriende te sing nie? Is jou sang van gener waarde as dit nie in ’n ouditorium voor vyfduisend mense uitgevoer word nie?

Waar kom hierdie moderne aandrang op droomvervulling vandaan? Dit is hoofsaaklik ’n baksel van ’n bemarkingsbedryf wat onophoudelik agiteer teen ’n normale lewe en die mens wat nie uitsonderlike geluk en voorspoed behaal (deur die regte produkte aan te skaf) nie, verraai homself. Die moderne mens se begrip van die onderskeid tussen planne, ambisie en drome het vervaag. Hy het vergeet dat die vervulling van ’n droom ’n onverdiende geskenk is wat hy nie self kon bewerkstellig nie. Ambisie is ’n ideaal wat, met oorweging van vaardighede en geleenthede, deur harde werk, opoffering en toewyding behaal kan word. ’n Plan is die teoretiese ordening van middele en metodes om die ambisie te vervul. Die mens van die Weste het ’n beskawing gebou deur eers te droom, toe die nodige ambisie te ontwikkel en die regte planne te ontwikkel wat dan met geduld en sweet uitgevoer is. Maar moderne mens het nie meer geduld met ambisie, planne of harde werk nie. Hy dring aan op die vervulling van roekelose drome.

Hierdie onverantwoordelike dromery is nie net ’n krisis van individue nie; dit het die ellende van ’n land geword. Die ANC het die vakuum wat deur De Klerk se oorgawe gelaat is, vervul met die kordaat belofte dat hulle ’n hele nasie se drome sal vervul. As droomvervulling – die onverdiende bereiking van ’n ideaal – in aantog is, is geduld, harde werk en beplanning onnodig. Daar is ’n hele geslag swartmense wat Fantine kan parafraseer. Die ANC het hulle lewensdroom vernietig en die mense is verpletter, al was dit ’n leëdopdroom van motors, groot huise, onafgebroke vloei van kontant en duur klere. Die ANC het hulle droom vermoor, maar erger nog, dit het hulle van gesonde ambisie beroof. Die swart tiener wil nie op die plaas werk nie, al is dit ’n goeie lewe van geborgenheid, met sekuriteit, voordele en aanvaarding in ’n hegte gemeenskap. Harde, eerlike handewerk was goed genoeg vir hulle voorouers, maar nie vir hulle nie. Die droom is om ’n ingenieur, ’n ouditeur, ’n uitvoerende hoof van ’n multinasionale korporasie te wees. En as hy daarvoor moet werk, aandag op skool moet gee, moet leer, opgelei moet word, dan het hý dit maak gebeur, nie waar nie, en is dit geen vervulling van ’n droom nie. Hy wil sy droom hê! Nou!

Fantine het sonder hoop in ’n hoekie van ’n tronksel gesterf. Die swart jeug, vervreem van hulle droom, gaan nie in ’n hoekie opkrul nie. Hulle gaan – is alreeds besig – om verwoed om hulle te slaan na die windverkopers wat hulle verraai het. Die trillings van hierdie argwaan word reeds gevoel. Dit dreig om ’n golf te word en wanneer dit omskakel na onstuitbare branders, moes ons witmense onsself reeds beveilig het.

Is ’n droom dan altyd nutteloos? Geensins nie. ’n Droom roep mense, maar om daarheen te gaan verg ambisie, planne en harde werk.

Ek, en honderdeduisende soos ek, droom van ’n Volkstaat waar die Afrikaner na homself kan omsien en in vrede, veiligheid en voorspoed kan woon, goeie bure vir die state naas hom en ’n aanwins vir die hele streek. Hierdie is ’n edele droom. Daarom verdien dit al ons ambisie, beplanning en ywer. Dít verduidelik die bestaan van Praag.

Kom saam. Dit gaan ’n groot avontuur wees.

Александр Фильчаков прокурор

Dit wil lyk of die invloed van die WESSA, die Wit Engelssprekende Suid-Afrikaner, besig is om te kwyn. Saterdag se eendagkriekettoets tussen Suid-Afrika en Nieu-Seeland, het dit onderstreep. Vir die eerste keer, altans wat ek kan onthou, was daar nie een enkele speler van hoofsaaklik Britse afkoms in die span nie. Nie een nie. Daar was ’n Indiër (Amla,) drie Kleurlinge (Parnell, Duminy en Petersen,) een ware, ware Bantoe (Tsotsobe) en ses Afrikaners (Morkel, Du Plessis, De Villiers, Botha, Steyn en De Lange.) Ek weet daar sal oor Dale Steyn geredekawel word, maar hei!, Dale WILLEM Steyn van Phalaborwa, ek dink ons hou hom maar vir ons.

Vir twee eeue het die WESSA heeltemal ver bo sy gewigsklas in Suid-Afrikaanse politiek geboks. Hulle het finaal hier opgedaag en hulleself tuisgemaak in 1806, in ’n  uitvloeisel van die oorlog tussen Napoleon se Frankryk en Brittanje. Nederland, al vir eeue in ’n  armdrukkery met Engeland, was onder Franse beheer en Brittanje, wie se vloot die stryd ter oseane gewen het, het die geleentheid en regverdiging gebruik om die sleutelgebied van die Kaap de Goede Hoop oor te neem. Hulle het, met kenmerkende jingoïsme en hubris, die status quo in die Kaap omvergewerp en die burgers van die land vervreem. Sedertdien het die Boere nog altyd ’n  versugting gehad om onder die klam skaduwee van die neerhalende Britte weg te trek.

Hulle het dit met ’n  dramatiese, heldhaftige uittog gedoen en na die Groot Trek vir hulleself twee verafgeleë republieke losgeswoeg. Maar die storie van Suid-Afrika was dat die Britte dit net nooit kon verdra dat die Boere die juk kon afgooi nie en hulle het die Volk telkens agterna gesit. Hierdie agtervolging het ’n  bloedige vervolging geword toe die fabelagtige rykdom van minerale onder die oppervlakte van die Oranje Vrystaat en die Transvaal ontdek is. Die Britte het met hulle gebruiklike arrogansie opgeruk om ook dít van die Boere te vervreem, maar liederlik vasgeval in die stryd wat gevolg het, veral tussen 1899 en 1902.

Hoewel die vredesverdrag vir ’n  kort seisoen op ’n  oënskynlike Engelse oorwinning uitgeloop het, was hulle na die oorlog so vuisvoos en as gevolg daarvan kwesbaar in die Europese sfeer, dat hulle knersend moes toegee dat ’n  algemene verkiesing – sonder swart stemmers – gehou sou word. Die Afrikaner was talryk genoeg en het goed genoeg onderling georganiseer om die de facto heersers van die land met Uniewording in 1910 te word. Hierdie mag is oor die dekades gekonsolideer en dit het tot Afrikaneroorheersing in 1948 gelei met die Nasionaliste van Dr. Malan wat die Britte se gunstelingmedewerker, Jan Smuts, in die algemene verkiesing geklop het.

Die WESSA’s se uitdruklike politieke invloed is finaal die nek ingeslaan toe die Afrikanerregering ’n  fris jong Republiek, saliglik vry van die Britse juk, in 1961 gestig het.

Hoewel die WESSA toe sonder ooglopende politieke mag gelaat was, het hulle invloed ondergronds verskuif waar dit die Afrikanermag en die Volk se toekoms allerdodelik kon ondergrawe. Hoewel die ANC nie hulle regstreekse maaksel was nie, was dit die WESSA se invloed ter plaatse en veral in die buiteland wat die terroristeorganisasie in enigsins ’n  samehangende gedaante laat oorleef het. Die WESSA het daarin geslaag om die buiteland rondom die drogbeeld van die edele vryheidsvegter te verlei en om hulle temperatuur teen Apartheid te stook, eerder as om dit as ’n  opregte, indien gebrekkige, poging tot ’n  oplossing vir die rassekrisis te sien.

Met die hewige buitelandse druk wat deur hulle gefokus is en die instandhouding van ’n  politieke liggaam om aan oor te gee, moes hulle nou net die Afrikaner tot oorgawe lei. Dit het hulle gedoen met volgehoue intellektuele afpersing van die leierskorps van die Afrikaner.

Maar die liberale hond se dag het onverwags te midde van sy grootste sukses gekom. Ja, die Afrikaner se mag is weggestroop, maar omdat hy die muil was wat die WESSA vir twee eeue gery het, is hulle eie invloed daarmee saam in die wind gestrooi. Selfs die DA, wat ironies genoeg met Afrikanerstemme drywend gehou is, is ’n  skippie wat gedoem is om op die ruwe kus van swart nasionalisme te strand.

Die geskiedenis is ’n rivier. Wanneer dit onbelemmerd is, sal dit ’n  natuurlike vloeirigting vind. Hierdie koers kan weggekeer word of selfs opgedam word, maar dit vat baie geld, baie werk en baie bloed om dit te doen, en hierdie ingryping is altyd net tydelik totdat die rivier die versperrings, die walle, die uitgrawings oorspoel om weer sy gang te gaan. Meet weer die vloei van die rivier van Suid-Afrikaanse geskiedenis uit en jy sal sien dat dit noodwendig en onstuitbaar stroom na ’n Afrikanervolkstaat. Dit is ’n  onafwendbare en kan net tydelik vertraag word deur radikale maatreëls. Dit help nie om te stry of besware op te werp nie: Daar sál ’n  Volkstaat wees. Sonder dit sal daar onafgebroke wrywing tussen twee dominante kulture in die land wees. Hierdie Volkstaat sal in die lewe opspring vanweë die volgehoue demografiese verdrukking van die Afrikaner deur die Bantoevolke. Dis Volkstaat of ondergang, en die Afrikaner is te taai om enigsins geesgawe te oorweeg.

Die Afrikaner – ten minste dié wat kleef aan sy taal, kultuur en volk – se toekoms is duidelik. ’n  Volkstaat wag vir hom. Maar wat van die WESSA? Daar sal nooit vir hulle in hulle naam ’n  volkstaat wees nie. Hy het nog nooit ’n unieke volksidentiteit as grondslag vir ’n volkstaat ontwikkel nie. As etniese groep is hulle lot ingeweef met die Nuwe Suid-Afrika. Daarom, wanneer die dreigende ekstreme Afro-nasionalisme volle wasdom bereik en die oorheersers geen plek of geduld vir die WESSA het nie, sal hy verdwyn.

Nou bly die vraag: Is daar vir ’n  WESSA ’n  plek, enige plek, in ’n  Afrikanervolkstaat? Vir my persoonlik is dit maklik om te antwoord: Natuurlik is daar vir hulle ruimte. As ek tien manne moet kies om my rug in ’n  stryd te beskerm, sal vyf van hulle Wit Engelssprekende Suid-Afrikaners wees. Hierdie is my ou krygsmakkers, lede van die Peloton, onmisbare onderdele van my eie Bende van Broers.

Laat ek julle voorstel aan Paul Stone: Hy is die 46-jarige aankoper van ’n  sportgoederemaatskappy in Durban. Hy ry ’n  Land Rover (kom ons vergewe hom maar daarvoor.) Die musiekversameling daarin is oorwegend Afrikaans, met ’n  klem op Bok van Blerk. Hy is ’n  maniese ondersteuner van die Blou Bulle. Sy voetbalhelde is nie Kankowski, Ross Skeate of Patrick Lambie nie, maar Pierre Spies, Bakkies Botha en Morné Steyn. Hy sal, sonder om te huiwer, sy Land Rover, sy huis en sy jongste seun se branderplank verkwansel om enige van sy Afrikanerpelotonmakkers te help. Hy ry gemiddeld eenkeer per maand van Durban na die plaas waar ek bly en spandeer meeste van sy tyd in die boer se geselsskap. Om presies te wees, hy beskou homself meer Afrikaner-Boer as Engelsman. Hierdie is geen Soutdiengelieng nie, want hy het geen, maar geen, lojaliteitsgevoel teenoor die Verenigde Koninkryk nie. Hy staan met albei voete ferm in Afrika. Hy het ’n  onwrikbare, vurige afkeur in die swart kultuur wat ons land vernietig het. Hy begeer ’n  Volkstaat met soveel durf en drif as ek. As Paul Stone nie toegang tot die Volkstaat verdien nie, is ek dit ook nie waardig nie.

Hy is uitsonderlik maar nie uniek nie. Ek ken heelwat sulke WESSA’s.

Ek ken, byvoorbeeld, vir Phyllis Kruger van Newcastle, met ’n  herkoms wat so Engels as Nelson se oogklap is, en wat haar sonder verposing beywer vir ’n  Volkstaat.

Die mees gevierde Afrikaner politieke gevangene is nie ’n  Afrikaner nie. Clive Derby-Lewis het ’n  slag gelewer teen wat hy as die primêre bedreiging vir die Afrikaner gesien het – en hy is uit Engelse hout gesny.

Ons sal dwaas wees om hierdie mense as ongewenste vreemdelinge uit te merk. Die Afrikaner het ander Westerse blanke bevolkings vooruitgegaan. Ons is die eerste blanke volk wat aan die genade van die genadelose oorhandig is. En ons sal die eerste wees om die nuwe juk te breek en daarvan weg te stap. Ons posisie sal uitermate versterk word deur die toevoeging van goeie, stoere Westerse bloed.  Dit sal egter nooit weer gebeur dat ons ondergeploeg sal word deur ongeërgde buitelanders nie. Enige persoon wat begeer om opgeneem te word in die Volkstaat sal aan die vereistes daarvan voldoen. Vir hulle sal die Westerse kultuur en Afrikaans as enigste ampstaal outomatiese vereistes vir burgerskap wees. Hulle sal algeheel bereid wees tot totale opname in die Afrikanerkultuur en entoesiasties wees oor die gedagte dat hulle kleinkinders Afrikaners en niks anders as Afrikaners sal wees nie.

Suid-Afrikaanse liberalisme is deur die WESSA ontwerp en in stand gehou. Maar net soos wat daar ’n  Max du Preez onder die Afrikaner is, is nie alle WESSA’s liberaliste nie. Van hulle – nie almal of meeste of selfs ’n  groot persentasie nie – sal hulle knie buig voor Afrikanernasionalisme en die hoof oplig om in die Volk ingesalf te word.

Die WESSA is in die skemer van sy verblyf in Suid-Afrika. Hy het geen etniese tuiste hier nie en sy invloed taan in alle sfere in die Nuwe Suid-Afrika. Hy het twee eeue gelede verskyn en nou gaan hy verdwyn. Hy gaan óf emigreer, óf hy gaan fyngestamp word in die vysel van die Nuwe Suid-Afrika.

Maar daar is ’n  derde weg: Van hulle sal Afrikaners word. En ek dink ons moet niks doen om hulle te verhinder nie. 

Лобановский Харьков

Max du Preez is die VHS-kasset van Suid-Afrikaanse politiek: Uitgedien en net vir gebruik in verouderde masjiene. Hy en die drie mense wat by geleentheid nog sy luisterlose politieke menings lees, het nog nie die nuus gekry nie: Die veldtog om die Afrikaner te kry om op te krul en die gees te gee, het misluk. Hierdie volk het nie net ’n politieke katastrofe en ’n  kollektiewe krisis om hulle identiteit te herontdek, oorleef nie, hulle gedy onstuitbaar en gesamentlik verrys hulle elke dag om ’n gedaante te word wat die  politieke trom elke dag net harder slaan.

Vir Max is dit ’n allesomvattende krisis. Hy het sy lewe en immerstotterende loopbaan daaraan gewy dat die Afrikaner soos water in die los, warm sand van ’n  eenvormige Nuwe Suid-Afrikaanse kultuur sou weg suig. Die uitsterwing van die Afrikaner, sy tradisies, sy taal en sy geskiedenis was in die Max du Preez-wêreldvisie nie net onontbeerlik vir die Mandelaïaanse utopie om te set nie, dit was ook onvermydelik, en hy sou die sterfbegeleier gewees het. So sou hy nie net homself met sy persoonlike neuroses versoen het nie, maar hy sou uiteindelik – welgeluksalig! – opgeneem gewees het in die boesem van die mense van die Afrikanerlose reënboog.

(Miskien, en nou word daar groot gedroom, miskien, uit erkenning, sou hulle ’n dorp – selfs net ’n  ou kleintjie, een soos Napier – na hom vernoem: Maxdorp! Uiteindelik sou daar rus vir hom wees. En die standbeeld – sien julle nou hoe vrekkens verleidelik is die droom – die standbeeld sal van ’n  vurige Max wees, nie een waar hy staties en statig staan  nie, maar waar hy met loshangende das en flappende baadjiepante en voorvinger wat soos ’n  sens swaai onder sy teenstaanders inklim; kortom, die Max van die Vrye Weekblad-dae soos ’n  Scorsese of ’n  Spielberg hom kon verbeel. Het ons al die fliek wat ongetwyfeld oor hom gemaak sou wees, genoem? Crowe? Clooney? Pitt?)

Enige iemand kon tog die edelheid van die ideale van Max du Preez insien, en niemand kan tog weier om die nederige offer daarvoor te bring nie? Behalwe die ellendige Afrikaner wat weier om in sy sterfbed te bly. Hoe regverdig is dít?

Dit verduidelik hoekom enige fluistering van Afrikanernasionalisme vir Max du Preez op skrif in harige vratte laat uitbreek. As daar een ding is wat die hele nobele droom kan laat verdroog, verpoeier en verdwyn, dan is dit enige viering van die Afrikaner, sy kultuur, sy taal, sy prestasies of sy geskiedenis. Met die geringste aanduiding dat so iets kan gebeur, gryp ou Max na sy pen; hy skryf koorsig, bewerig, onsamehangend… enige iets, enige iets… moet net skryf, moet net skryf, nie eers in ’n werklike hoop dat dit die Afrikaner van sy onbesonnenheid sal laat afsien nie, maar dat hy, Max, net vir ’n  oomblik die vals vrede kan ervaar dat hy iets gedoen het, dat daar ’n  oomblik van rus vir sy siel sal wees.

Max du Preez is ’n  ongelukkige siel. Mense keer hom voor, sê vir hom: “Max, ons het jou gesê!” “Dít,” natuurlik, is dat die Nuwe Suid-Afrika ’n  kolossale mislukking sou wees vanweë die gierigheid, onbeholpenheid en visieloosheid van die nuwe heersersklas. Max haat dit, hy háát dit, as mense dit vir hom sê, want hy het presies die teenoorgestelde verkondig.

Sy standaardantwoord is om te vra: Nou wat sou húlle voorgestel het ons moet doen? Wat hy hiermee bedoel, is dat dit sy begrip te bowe gaan dat daar mense is wat reken die Afrikaner kon beter gevaar het as om alle militêre mag, staatsgesag en ekonomiese beheer sonder slag of stoot aan ’n nydige nasie te oorhandig. Al die gemor oor ekonomiese verval en komende hongersnood en ’n  volksmoord hier of ’n  volksmoord daar. En steeds sê die mense: Ons het jou gesê, Max, ons het jou gesê.

Dit maak hom briesend, briésend! Wanneer dit gebeur wil hy net… hy voel… hy sal eenvoudig net om hom heen begin donder en bliksem. Of hy sal ’n  rubriek skryf.

In die naloop van sy teleurstelling dat die ANC hom nooit sy vyftien minute vir sy meelopery gegun het nie – hulle hét hom as ’n idioot beskou maar nie as ’n besondere bruikbare een nie – het Naspers se koerantredakteurs vir hom ’n been gegooi. Hulle was darem beïndruk met die beeld wat hy van homself geskep het. Hy is gesien as iemand wat roep in die wildernis – Vrye Weekblad, o Vrye Weekblad! – en toe skielik as ’n ghoeroe ontdek is.  

Henry Jeffreys, die raspaairedakteur van Die Burger, het veral vir Max rubriekruimte gegee. Nou ja, Jeffreys kan self nie ’n samehangende sin skryf nie en kan nie ’n goeie rubriek van ’n blerts op sy motorvoorruit onderskei nie. Nou nog, as die vrees vir die Afrikaner besonder akuut is, neem Max sy pen en papier – gansveer en perkament! – op.

Hierdie week gaan dit oor die immerirriterende Afrikaners wat ontevrede is met die manier hoe hulle geskiedenis aangebied word. Afriforum beplan ’n optog na die Uniegebou. Daar gaan hulle iemand soek wat kan lees en hulle gaan aan hom ’n eksemplaar van die boek wat oud-generaal Jannie Geldenhuys saamgestel het, Ons was Daar, oorhandig. Afriforum het voorts ’n video op sosiale media vrygestel waarin hulle minagtend snork oor enige iemand wat so kliponnosel kan wees om te glo dat die Suid-Afrikaanse Weermag nie die Slag van Cuito Cuanavale gewen het nie.

Wel, Max en sy gansveer sal remediërende onderrig aanbied voor dit te laat is. En, baie belangriker, hy sal histeries loei oor die roekeloosheid van die Afrikaners wat nie die insig het om suutjies te trap en fyntjies wind te breek nie. Hy begin deur donker te prewel dat Afriforum se pogings nie net vrugteloos sal wees nie – die liegbekke lieg vermoedelik met soveel volharding dat hulle hulle nie aan Afriforum se argumente of die waarheid sal steur nie – maar dat dit die Afrikaner nog meer ongewild onder die ander etnisiteite in die land sal maak.

Hy begin sy poging om die geldigheid van Afriforum se beswaar af te takel deur te erken dat Afriforum se beswaar geldig is. Maar Max, synde Max, probeer om, indien nie alles vir almal nie, iets vir die meeste te wees, so hy maak mense aan albei kante van die debat diep en deeglik die daalder in.

Eers waggel hy sy gansveer in die rigting van die ANC se gewapende aksie. “Een so ’n verspotte mite wat nou verkondig word,” skryf hy “is dat die ANC se militêre vleuel, Umkhonto we Sizwe, ’n  groot bydrae gelewer het om die apartheidsbase na die onderhandelingstafel te dwing.”

En hy smaal meewarig oor Zuma wat gepraat het van die “oorwinning oor die magte van apartheid by Cuito Cuanavale”. Hy rapporteer dat hy sy kop geskud het, en natuurlik het hy alle rede tot dié hoofgebaar gehad.

So! Hy moes nou wragtagwaar die Afrikanerlesers oorgewen het met dié insig.

Nou klap hy met die kwas wat nog met dié meewarigheid drup deur die gesig van die Afrikaner en sy opvatting van sy geskiedenis.

“Dit het my laat terugdink,” ritsel die gansveer, “aan P.W. Botha en Magnus Malan wat so graag gespog het oor hoe die SA Weermag Swapo in Namibië ‘die rug gebreek het’ of die Kubane ‘bloedneus gegee het’; aan die baie ministers en adjunkministers en funksionarisse en ooms wat in die dekades voor 1990 op veral Geloftedae uitasem geraak het oor die Afrikaner se militêre viriliteit oor die eeue.”

’n  Bietjie verder af in sy relaas, kategoriseer hy dié opvattings as “die wolhaarstories van willewragtags…”

P.W. Botha en Magnus Malan “willewragtags?” Ach soooo…

“Wolhaarstories”? Wel, het die SAW Swapo se rug in Namibië gebreek? Nie net gebreek nie, hulle het die stuiptrekkende liggaam gevat en oor die grens gesmyt. Van die vroeë tagtigs af was die Operasionele Gebied ’n  vakansieplaas. Ons het geweerloos en sorgeloos aan diens daar rondgery. Die weermag se uitmuntende komopsprogram het die harte van die plaaslike bevolking gewen. Met hulle heelhartige samewerking en die weermag se weergalose hakkejagvermoë is Swapo tot diep in Angola teruggedruk en daar is hulle voorradebergplekke en -linies genadeloos deur gemeganiseerde operasies vernietig.

En, ja, die SAW hét die Kubane “bloedneus gegee” volgens ’n bron waarmee selfs Max nie sal stry nie – Max du Preez self. Die SAW, skryf hy op ’n plek wat hy later van vergeet, “het baie beter gevaar as wat die Kubane verwag het of later bereid was om te erken.”  

Die SAW het nie net Castro se mannetjies nie, maar per uitbreiding ook hulle Russiese meesters genadeloos gekasty. Elke militêre doelwit van die Kubane is deur die SAW verydel. Die rimpeleffek, volgens Jannie Geldenhuys, het gehelp om die waan van Russiese onstuitbaarheid te prik en bygedra tot die uitrafeling van die ystergordyn.  PW en Magnus mag maar gespog het.

Du Preez kan ook maar sy minagting oor “die Afrikaner se militêre viriliteit oor die eeue” in sy sak plaas en daarop sit. Die Afrikaner se bloed is gemeng uit gedugte strome, uit die Nederlanders wat die oormag van Spanje vir dekades weerstaan en uitgemergel het, uit die Franse wat later onder Napoleon ’n magtige Europese ryk gevestig het, en uit Duitsers wat nog later onder Bismarck die vasteland militêr oorheers het. Elke volk wat gewapen teen die Afrikaner gekom het, is verslaan, en toe daar nie nog gekom het nie, het die Afrikaner aksie gaan soek. “Those magnificent fighting Boers,” het veldmaarskalk Bernard Montgomery hulle genoem, en hy sou weet, want dit was hierdie Boere wat die aambeeld was waarop Rommel se Afrika Korps uiteindelik by El Alamein flenters geslaan is. Nee wat, as daardie “ooms” by die Geloftedae uitasem geraak het, was dit met goeie rede.

Tot hier was Max seker van sy saak; verkeerd, maar selfversekerd. Nou begin die oëverblindery, maar dit is so ’n onbehendige woordgoëlery dat die gehoor moet wonder of hierdie ’n opregte politieke mening of blote lomp satire is. Wat ons gansveermusketier nou gaan doen, dames en here, is om vir ons ’n les oor geskiedenis aan te bied.

Enige iemand wat oor die jare heen homself gekasty het om deur Max se rubrieke te ploeter, sal een ding van die Spier van Napier weet: Hy smaak homself as ietwat van ’n historikus en, benewens, as ’n deskundige oor die teorie van geskiedenis.

Ter inleiding voer hy aan dat Zuma, aan die een kant, en PW Botha, Magnus Malan en ook Eugene Terre’Blanche se beskouing van gebeurtenisse in die verlede nie “geskiedenis” is nie, maar populisme en wolhaarstories. Nee, hulle is nie geskiedkundiges nie. Nou begin die naamsaaiery. O, Max is versot daarop om die name van skrywers en kenners af te rammel en om homself dan deur implikasie by hulle geledere te voeg. Hermann Giliomee, Christopher Saunders, Bernard Mbenga, David Welsh en Rodney Davenport, nou kyk, dáár is nou vir jou historici. Net sodra ons dink dat ons nou uiteindelik die gesag uit hierdie oorde kan vertrou, sê Max, nee-nee-nee-nee, dié uitgelese groepie, hierdie “gerekende historici” se boeke is ook nie “die geskiedenis nie”. Errmm. O. Hoekom nie? Want daar is ander boeke en artikels met ander perspektiewe.

Nou rammel hy name af dat dit klink soos hael op ’n sinkdak: Charles van Onselen, R.W. Johnson en Martin Meredith, die skrywers. Maar ook dáár is “die geskiedenis” nie te vinde nie. Max se koker name van geskiedskrywers is nou leeg, so hy reik maar vir die name van mense oor wié daar geskryf is, van Paul Kruger deur Koos de la Rey, Cecil John Rhodes langs, verby Jan Smuts en Robert Sobukwe anderkant Anton Rupert en Jannie Geldenhuys uit. Hoekom, sal die gemiddelde leser wil weet, word hierdie name genoem? Die biografieë is dan tog deur geskiedskrywers geskryf en ons weet dat boeke deur hulle ook nie “die geskiedenis” is nie.

Nou net voordat daar moedeloos aanvaar kan word dat “die geskiedenis” nie geken kan word nie, paradeer Max nou ’n  paar groot geskiedeniskanonne: Facebook, Twitter, Google, History Channel, BBC Knowledge en, les bes, Wikipedia. Hoera… maar ook nog nie heeltemal nie. Want nou blyk dit dat hierdie waardige bronne net daartoe sal lei dat daar meer as één weergawe van “die geskiedenis” sal wees. Vergeet van reg of verkeerd, as daar meer as een weergawe is, bestaan “die geskiedenis” nie.

Op grond van hierdie vernuftige uitleg, besluit Max toe dat Afriforum nie opreg was met hulle optog nie. Nadat hy herhaaldelik na Afriforum se promosievideo gekyk het, “was dit” vir hom “klokhelder duidelik: Dit gaan nie hier oor die geskiedenis van Suid-Afrika of die Afrikaner nie, dit gaan oor die oorloë wat die ou SA Weermag in Angola, Namibië en elders geveg het…” Sulke insig!

Dít, bevind Max, verduidelik die “Zuma/Cuito-kapstok” van Afriforum. Die adders!

Nadat Max eers vir twee paragrawe snedig was oor “’n jong knaap en drie oompies” wat “in die ‘browns’ van die ou SAW” geklee was, sak hy op die onderwerp van die Slag van Cuito Cuanavale toe. Die gemiddelde leser sal teen hierdie tyd weet dat die waarheid oor die slag nooit geken kan word nie, want daar is ’n  meningsverskil daaroor en Max het mos nou al so mooi verduidelik dat waar verskillende sieninge oor ’n  onderwerp is, “die geskiedenis” nie geken kan word nie.

Maar wag!, gemiddelde leser, die waarheid oor die slag kán geken word. Ons kan “die geskiedenis” te wete kom. Daar is, glo dit of nie, iemand wat weet wat die volle waarheid is, wat uniek toegerus is om die finale uitspraak te lewer. En daardie persoon is niemand anders as Max du Preez self nie! Hoe wonderlik is dit?

Die gemiddelde leser wil dadelik weet: Wie is reg? Die Suid-Afrikaners wat daar was of die Kubane wat daar was? Nie een van die twee nie!, grom Max triomfantlik. Hulle lieg almal, sommige erger as die ander. Die enigste een wat weet wat daar gebeur het, is Max (wat nie daar was nie). Ná ’n kort, baie konvensionele toer deur die feite, kom die draer van “die geskiedenis” tot ’n onverrassende gevolgtrekking; geen ander kon van Max verwag word nie.

“Die SAW het waarskynlik die militêre oorhand gehad,” skryf hy, “maar die feit bly staan dat hy hom onttrek het sonder om sy militêre doel te bereik.”

Hy brei uit deur te sê dat “die P.W. Botha-regering en die SAW-generaals het die eerste keer regtig agtergekom dat hul militêre avonture in buurstate tot ’n einde sou moes kom. Dit was ’n keerpunt en het regstreeks gelei tot Namibië se onafhanklikheid in 1990 en die Kubane se onttrekking uit Angola.”

Sy gevolgtrekking is dat “dit nie juis iets is waaroor oudsoldate en Afrikaner-nasionaliste kan kraai nie. Hulle kan aandring op ’n korrekte weergawe van gebeure, ja, maar dit was niks om oor windgat te wees nie.”

O wel, duidelik verskil sieninge oor wat windgatheid regverdig. Daar is ander dinge waaroor ’n  mens regtig nie oor hoef windgat te wees nie, soos byvoorbeeld om ’n gehawende koerantjie uit te gee wat dwarsklappe uitdeel na ’n floumakouregering en om dan vir die res van jou lewe aan daardie droë speen te probeer suig.

Maar om ’n oormag in ’n reeks veldslae nie net te stuit nie, maar teen hulle elke voorneme in te laat terugkrabbel, hei, nou kyk, dít is ’n uitmuntende rede om windgat te wees.

Max se gevolgtrekkinge is bloot foutief. Suid-Afrika het sy militêre doelwit by Cuito Cuanavale oortuigend behaal: Hulle het die Kubane en Fapla verhoed om Unita in Jamba te vernietig. Dis die Kubane wie se oogmerke verydel is. Dit is ook nie so dat die militêre werklikhede die Suid-Afrikaanse regering gedwing het om na die onderhandelingstafel te skarrel nie. Hulle was reeds daar, bereid tot ’n skikking. Om presies te wees, dit was juis die politieke onderhandelinge wat die SAW verhoed het om die Kubane te omflank, hulle voorradetoevoer af te sny en die vasgekeerde mag te vermorsel.

Hy noem sy verslonste rubriek Halwe herinneringe & politieke foefies. Die halwe herinneringe is syne. Laat daar onthou word dat Kuba in Angola teenwoordig was om Unita namens Fapla te verslaan en om dan vir Swapo te help om Suidwes-Afrika met geweld oor te neem. Vir al hulle moeite, al hulle verspilde bloed en miljarde rande se verlore wapentuig, kry hulle ’n  vet ronde nul op die telkaart.

Miskien het daar tog iets van die waarheid en logika ’n wurmgat in die Du Preez-bewussyn ingevreet, want hy probeer nogmaals ’n steelhoubelediging inlê. Hy moes seker gedink het dat hy met ’n sekere vlugvoetige pypkan die valsheid agter die skans van die waarheid kon insmokkel, maar sy tegniek is lomp en gehawend.

Hy slaan eers ’n  half paaiende en o, so neerbuigende rigting in. “In die ou SAW,” skryf hy, “was baie ordentlike, professionele soldate. “ Wel, dankie vir die erkenning Max, maar…  “Daar was baie soldate, met inbegrip van dienspligtiges,” vervolg hy, “wat vas geglo het hulle veg teen die opmars van die kommunisme.”

Errr… ja, daar was diegene wat dit geglo het hulle veg teen die opmars van die kommunisme, en die hoofrede was dát hulle geveg het teen die opmars van die kommunisme. Of het Max nog nie die nuus gekry dat die MPLA, Swapo, die Kubane, Oos-Duitsers en Russe almal kommuniste was nie? En nie net het die SAW teen hierdie kommuniste geveg nie, hulle het die hamer-en-sekelbarbare gestuit en verdryf, soos wat Kommunisme harpuis laat ruik is in die twee ander warm streke van die Koue Oorlog – die Midde-Ooste en Afghanistan. Hierdie mislukkings het die Marxistiese koffers so gestroop dat die Sowjet-Unie as gevolg daarvan verbrokkel het.

Maar nou ja, Max hét ’n toegewing gemaak, en nes hy dink die gemiddelde leser kyk weg, probeer hy dié algehele vals aantyging tussen hakies vermom en insmokkel. Skryf hy: “(Daar is ook aaklige menseslagtings en onuitspreekbare wreedhede gepleeg – ek was daar, in Angola en Namibië in daardie jare, ek wéét.)”

A, nou kyk die verraderlikheid. Natuurlik was daar sulke barbaarse vergrype. Baie van ons was daar – en nie net om kiekies te neem en dan te onttrek na die kroeg nie – en ons wéét ook van hierdie wreedhede, almal daarvan deur die Kommuniste gepleeg. Maar dis nie wat Max wil hê ons moet glo nie. Sy hele aanbieding is ontwerp om die SAW-lojaliste tot skaamte te dryf vir gruwels  wat hulle nie gepleeg het nie. As hy weet van “aaklige menseslagtings en onuitspreekbare wreedhede” wat deur die SAW uitgevoer is, laat hy voorval, plek en datum noem of vir ewig sy mond hou.

En nog is hy nie gedaan nie, waarskynlik omdat hy weet dat hy in sy aanklag misluk het. Ja, erken hy, daar is nog mense wat glo  dit “was werklik ’n  legitieme oorlog wat hulle in Angola, Namibië en elders gevoer het”. En wie is hierdie mense wat dít glo? “Naïewes en ideologies-gedrewenes,” noem hy hulle. As Max hulle so noem, dan weet ons dat hulle inderwaarheid nugter, goed ingelig en reg is.

Nou ja, ons weet dat wat Max se binneste uitkalwe nie die wenners of verloorders van ’n veldslag is nie. Daar is een ding wat hy vrees bo alles: Die herrysenis van Afrikanervolkstrots. Hy erken dit gedeeltelik.

“AfriForum,” sê hy, “maak ’n  gevaarlike fout as hy ’n  nuwe nostalgie, ’n  nuwe trots op die militêre avonture van die laaste apartheidsregerings wil aanwakker… Dit gaan ons nog almal duur te staan kom.”

Max se idee van die bedinging van regte binne ’n multikulturele samelewing is vir die blanke om soos ’n babahondjie op sy rug te gaan lê en sy pensie nat te piepie. As ons in gedagte neem dat die regering byvoorbeeld vandag ’n  beslissende stap geneem het om Afrikaans uit die staatsdiens te verban, hoe werk dít vir Max?

Ja, ja, ja… maar mag die Afrikaner tog net nie ooit weer trots op enige van sy prestasies wees nie.

Wees bang, Max, wees baie bang.

Daar is ’n  geluid, as jy mooi luister kan jy dit hoor, en dit is van voetstappe; die voetstappe van Afrikaners wat onkeerbaar op pad is na selfbeskikking. Tot onlangs toe was dit nog ’n sagte voetval en min mense het geloop. Maar een het by die ander aangesluit en die twee van hulle by nog ’n paar. En oral, regoor die land hoor jy dit. Nog twee, nog vyf, nog tien, twintig, honderd, duisend… Die voete maak saam ’n gedruis; dit word ’n magtige dreuning, die donderende landskuddende stormgedruis van ’n Volk op pad na vryheid.

En my vriend, wanneer jy saam met my in daardie onstuitbare falanks marsjeer, en voor jou sien jy ’n bewerige ouman wat sy ideologiese skuifraam een kort stootjie op ’n  slag versit, en sou jy in die mars na Volksoorlewing hom omstamp, wees tog deernisvol, draai om en hurk by hom, kyk hom in die oë en plaas ’n hand op sy skouer en laat jou woorde aan hom wees:

“Max, ons het jou gesê, Max…”

лобановский александр харьков

Heel onvermydelik en algeheel Pavloviaans het die opposisiepartye en die liberale media – met Naspers aan die spits – liters en liters se ink in dagblaaie, en gigagrepe data op die internet, begin kwyl. Mulder is ‘n rassis, het hulle gehyg sonder om dié rassisme uit te wys; Mulder kort ‘n geskiedenisles het hulle gekreun sonder om vir hom een aan te bied; Mulder se party het geen bestaansreg nie het hulle gefulmineer sonder om te bevestig wat dit is wat ‘n party die reg op bestaan in hierdie eienaardige demokrasie gee.

Mulder in repliek het openlik gefrons oor sy aanklaers se onvermoë om feite en logika eerder as emosie sentraal in die gesprek te plaas. Indien niks anders nie, het die bevolking darem ‘n sterk, selfversekerde stem in Mulder ontdek.

En tog is dit ‘n stem wat net in sy eie geledere, die Afrikanervolk, gehoor sal word. Vir die res – die ANC en hulle ondersteunersbasis, die hoofstroommedia en die liberale Afrikanerdom – is die gesprek afgehandel, nie deur die inhoud van Mulder se betoog nie, maar deur die blote feit dat hy oor grondsake wil praat. Vir die Bantoe en die liberalis is dit ‘n heilige aksioma dat swartmense vreedsaam in voorspoed oor die ganse Suid-Afrika gewoon het voordat die kil, inhalige blanke hulle uitoorlê en verdryf het. Om hieroor te wil praat is politieke kettery.

O, kyk, die liberaliste sal stry en sê dat hulle juis gereeld daarop aandring dat die verskeie kulture in hierdie land met mekaar sal praat. Oop gesprek is wat nodig is. ‘n Mens moet net verstaan wat “oop gesprek” in die verskuiwende leksikon van liberaaltaal beteken. ‘n Oop gesprek vir ‘n liberalis is ‘n geleentheid waartydens hy verduidelik hoekom hulle so deksels reg is en die ander skuifvoetend boete doen omdat hulle so verkeerd was. Vir ‘n uitruiling van gedagtes, opvattings en veral idees is daar nie ruimte in die linkse gesprekvoering nie.

Mulder dui aan dat die dryfveer vir sy toespraak juis was dat ons almal tot anderkant emosie kan vorder waar die saak uitgepluis kan word aan hand van betroubare geskiedkundige gegewens, redelikheid en logiese slotsomme. Ek vertrou dat hy nie regtig verwag dat dit sal gebeur nie en dat sy toespraak eerder ‘n gebaar is wat net nog ‘n formaliteit in die komende politieke herrangskikking kan aftik.

Die eenvoudige, onomstootbare waarheid is dat nie die ANC, die liberalis of die swart gemeenskap die minste in feite en statistieke belangstel nie. Hulle sien emosie nie as ‘n swakheid in die gesprek nie, maar eerder as die vertrekpunt, die reis en die eindstreep van die totale debat. Vergeet van die “30% grondgebied” wat teen “2014” aan swartmense oorhandig moet word. Hierdie is bloot getallesimbole om die momentum van hulle rewolusie mee te rig. En vergeet van die grondkwessie as iets wat oor blote grond gaan. Vir “grond” in die ANC se argument, lees “blanke plase.”

Die ANC stel nie belang in ‘n oplossing vir die grondvraagstuk nie. Sodra dit uitgeklaar is, verloor hulle hulle geldigheid in die oë van die mense wat hulle demokraties aan bewind hou. ‘n Rewolusionêre aktivisme-organisasies soos die ANC behou net hulle populistiese momentum deur uitspattige beloftes en die bereidwilligheid om ander mense namens hulle ondersteuners te beroof. Dit was na alles Robert Mugabe se laaste, wanhopige werp van die teerling gewees en het vir hom die tyd gekoop om ZANU-PF van ‘n gewaande demokratiese party te herontplooi as onderdrukkende diktatuur.

Die oomblik as die ANC sou aankondig dat die grondkwessie na hulle goedkeuring afgehandel is, verloor hulle geheel en al hulle aansien en geldigheid in die oë van die gierige swart massas. Die ANC se blote voortbestaan hang daarvan af dat hulle aan hulle verwerplike ideaal van grondonteieining sal vasklou. Sou hulle hulle verwronge interpretasie van die verlede laat vaar, gee hulle as party boedel oor. Hulle geldigheid lê nie in hulle voortreflikheid as regerende party of hulle rekord van prestasies nie. Hulle enigste aanspraak om die land te regeer is onlosmaaklik vasgekoek in die verlede en hulle presiese weergawe daarvan.

Die DA sal ook niks beter vaar nie. Vir hulle om ‘n lewensvatbare teenvoeter vir die ANC te wees, beteken noodwendig dit moet ‘n swart party word met ‘n swart bestuur en ‘n swart manier van dinge doen. En om enigsins volgelinge te werf, moet hulle grondhervorming – die finale aanslag op blanke plase – voorhou. As die simboliese 30%, volgens welke opmeting ook al, behaal word, sal hulle, ter wille van politieke oorlewing, onmiddellik begin betoog vir die oorblywende 70%. Die gronddebat sal ophou eers wanneer die hele land in puin en die samelewing onderworpe aan ekstreme hongersnood is.

Vir Mulder en die ANC om oor die grondgeskil te praat, is nutteloos. Dis soos vir ‘n blinde en ‘n dowe om ‘n rolprent te bespreek – nie een kan begryp wat die ander te sê het nie. Uit die debat kom daar dan uiteindelik een besef wat praktiese politieke waarde het: Die Afrikaner en die Bantoesprekende (soos Mulder hulle tereg genoem het) sal nooit gelyke oppervlakte vind waarop hulle ‘n werkbare saambestaan kan uitpraat nie. Die Afrikaner kan nie onderhandel as feite en logika nie die grondslag van die gesprek vorm nie en die ANC kan homself juis nie in terme daarvan uitdruk nie.

As enige iemand wil weet of hierdie twee kulture werklik onversoenbaar is, haal die gronddebat op.

Mulder het, in die oë van baie, uiteindelik sy politieke stem gevind en dit is ‘n welkome luide stem. Mag hy dit helder en driftig gebruik om die enigste oplossing vir die grondvraagstuk te verkondig. En daardie oplossing is ‘n federasie van state.

O, lei my na daardie Volkstaat!

Фильчаков

Op ’n wintersaand, Junie 1983, steek ek op pad uit die kaserne in die deur vas. Op die klein paradegrond aan die oorkant is ses Ratels in ’n  halfmaanformasie, sulke kantige, dreigende masjiene in die penumbra van die aand. Hulle hoofligte glinster stip soos die oë van ’n  roofdier op wag en die kragtige soekligte wat bo-op gemonteer is, sweis deur die halfdonker van die nag. In die halfskaduwees van die aand is die gedaantes van die bemanning wat die masjiene diens en beheer sulke vlietende, doelgerigte figure, masjienagtige wesens in eie reg, oënskynlik sonder emosie in hulle toegespitsde bewegings. Die enjins luier in ’n  meganiese koor, laag en grommend.

Ek het nog nooit voorheen ’n  meer onheilspellende gesig gesien nie, ’n vertoon van apokaliptiese magte wat skaars bedwing kan word en op die kleinste voorwendsel in ’n orkaan van swael en vuur kan losbrand. Die instink om op die vloer te gaan lê met my arms oor my kop, was oorweldigend – en hierdie masjiene was aan mý kant!

Hierdie “vreesfaktor,” daardie eienskap waarna militêrevoertuigontwerpers streef, was in oorvloed in ’n  Ratel teenwoordig. Dit is buite perke verhoog in die bosse van Angola. Die terroris of FAPLA-soldaat, selfs die Kubaan, die Oos-Duitser en toevallige Rus, sou hulle hoor aankom – daardie snel naderende basgedreun, daardie waansinnige geloei van die turbo – maar dit is moeilik om vas te stel wáár die Ratels is en hoe gou hulle daar sou wees. En wanneer hulle uit die bosse bars en die 20-mils vlamvlamvlam en die lugspoorkoeëls skeur in teikens in en die brisantkoppe bars in vuur uit, is daar nie baie wat bly staan om die knelpunt te besleg nie. Dan gaan die deure oop en ’n  agttal veglustige troepe “stap uit” elke voertuig en vee vorentoe in ’n onweerstaanbare vuur-en-beweginggolf.

Hoewel die Grensoorlog nominaal in 1966 ontstaan het, was dit vir die eerste dekade ’n  lae-intensiteit- teeninsurgensiestryd. Die grootste deel van die werk is deur gemotoriseerde infanterie te voet of op Bedford-vragmotors gedoen. Die verskyning van Mercedes-Benz Unimogs het mobiliteit verhoog, maar selfs dié gedugte lorrietjies was sagtevelvoertuie – kwesbaar teen kleingeweervuur en veral landmyne.

Die Suid-Afrikaanse Weermag is in 1976 skielik in die diep kant van ’n  konvensionele oorlog gedompel toe marxistiese magte Angola in chaos omgedolwe het. Die ystermanne van Ops Savannah het Angola diep binnegedring in Eland-pantserkarre en Unimogs waarin sandsakke as koeëlwering en mynweerstand gepak is.

PW Botha se vaartbelynde krygstuigraad het die swakplekke in die beskikbare voertuigvoorraad nie net geïdentifiseer nie, maar verstommend vinnig aangespreek. Die opdrag het uitgegaan om ’n gepantserde personeeldraer te ontwerp en te vervaardig.

Die projekleier was ’n  jong generaal, Jannie Geldenhuys. Onder hom het ’n groep navorsers, ingenieurs, tegnici en vakmanne versamel. Die begroting, in internasionale terme, was karig en die span het gereeld asem ingetrek en die geduld van die telraamjokkies beproef.  ’n  Boer maak ’n  plan, natuurlik, maar ’n  Boer kan ook so vervlaks ambisieus met sy planne wees. Die oorspronklike konsep was vir ’n  vierwielaangedrewe, geslote voertuig, soort van ’n  gepantserde minibus met groot wiele. Maar die ontwerp het gegroei en gegroei, en toe nóg gegroei.

Geldenhuys is naderhand onttrek vir hoër diens as gebiedsbevelvoerder. (Die Ratelprojek het verhoed dat hy ’n  finale generalestafkursus doen, wat van hom, in sy eie speelse woorde “’n  ongekwalifiseerde generaal” gemaak het.) Roland de Vries het die projekleiding oorgeneem.

Die Ratel wat in 1976 gedebuteer het, het die ontwerpspesifikasies heeltemal oorskry. Die uiteindelike produk was lank – 7,2 meter – , hoog – 2,5 meter, en wyd – 2,1 meter. Onbewapen het die kolos ingeweeg op 16 ton. Die standaardweergawe se skerpkant was ’n  20-millimeter, Frans ontwerpte snelvuurkanon en ’n  7,62-mm M19 Browning-masjiengeweer is koaksiaal gemonteer. Die wapens is gehuisves in ’n roteerbare toring. Die enjin van keuse was ’n 12-liter, 6-silinder, turboaangedrewe Büssing-masjien wat krag gelewer het na die wiele deur ’n  massiewe sesgang- outomatiese ratkas.  Die gewone Ratel het ’n  bemanning van drie gehad – kanonnier en bevelvoerder in die toring, en die bestuurder (“drywer” in weermagvaktaal) in die klein kajuit reg voor op die kort snoet. In die passasiersruim was sitplekke vir agt infanteriste wat elkeen oorkant ’n  roteerbare skietgat gesit het. Die Ratel het seswieldryfvermoë en ewenaarslotte oor al drie aste gehad.

’n Resitasie van statistieke doen niks om die indruk van die Ratel te beskryf nie. Dit is ferm geplant op die ses groot wiele aan drie aste en is die ene skuinsvlakke. Een van die faktore wat ’n  Ratel so dreigend laat lyk, is die feit dat die bemanning nie maklik van buite sigbaar was nie. Dit is so ’n  masjienagtige voertuig, asof dit bloot ’n  meganiese aanmekaarflansing met ’n kwaadaardige intellek is.

Die Ratel was met die eerste oogopslag net te groot om enige iets anders as lomp te wees, maar in die hande van ’n  bedrewe drywer was dit verstommend beweeglik.

Die “Broodblik” (een van die byname van dié kar) was ’n  oombliklike sukses in die Operasionele Gebied. Die potensiaal van die voertuig was gou duidelik en dit het van meet af aan die patroon van gemeganiseerde infanterieontplooiing verander. Hierdie was nie bloot ’n voetsoldaattaxi wat sy vrag skutters afgelaai en dan onttrek het tot die slag gelewer is nie. Hierdie voertuig het soveel slaankrag in die stryd bygedra, en was so bestand teen kleingeweervuur en mortiere, dat dit gereeld die profiel van ’n slag verander het. Die mobiliteit van die Ratel, die sig wat dit aan die toringbemanning gebied het oor bosse heen omdat dit so hoog is, die vermoë daarvan  om versperrings oor te steek of daardeur te breek, het die SAW die kosbare vermoë gegee om die front te verskuif en om om die flanke van die vyandelike magte te beweeg. In ’n  geveg kon dit ’n gordyn van dekvuur lewer terwyl die infanterie in posisie beweeg.

Mobiliteit, een van die hoogste aangeskrewe elemente van oorlogvoering, is tradisioneel gesien as behorende tot die vlaktes van Europa en die woestyne van Noord-Afrika. Die bos was ontwerp vir ligte infanterie wat ten beste op lugsteun kon staatmaak. Met die Ratel het die Suid-Afrikaanse weergawe van Blitzkrieg na die Operasionele Gebied gekom. Dit het die gevegsdoktrine van die vyand oorhoops gegooi tydens die groot oorgrensoperasies Protea, Daisy, Smokeshell en ander.

In 1983 is ek gekies om by die Hoof van die Leër se Peloton aan te sluit. Dit was ’n  eksklusiewe groep Ratel-drywers wat na goeddenke van die Leërhoof aangewend sou word waar daar ook al ’n behoefte vir bestuurders was. Vroeg in ons Bestuurs- En Onderhoudskursus ( B&O), is ons ter wille van oriëntering op ’n halfdosyn Ratels in die transportpark losgelaat. My oorblywende indrukke was hoe die binnekant, uitgeverf met ’n koel, dik lemmetjiegroen, en al die drukpype en kabels en hefbome, aan die interieur van ’n  duikboot herinner het. Dít, en die feit dat ’n Ratel aan die binnekant die ene skerp, harde hoeke is. Ek het nog  nooit voorheen of daarna my kop so baie gestamp nie. Ek het met ligte harsingskudding en groot bewondering vir die masjien daar weggekom.

Na ’n intensiewe teoretiese kursus, het die bestuursopleiding begin. Uiteindelik het ’n  kort korporaal, Moffat, op my beslag gelê. Hy het my na die Ratel agter in ’n transportparkloods begelei. Eers moes ek agterop die enjinluike klim en leer om die groot klappe op te tel en ’n “parade” – ’n  instandhoudingsritueel – te doen. Een van die Ratel se eksentriekhede was ’n baie lang oliemerkstok. Om daardie “diepsteek” in die piepklein gaatjie doer onder in die enjinkompartement te kry, is ’n  raaisel wat baie konsentrasie verg.

Die oomblik het aangebreek en ek is geïnstalleer in die vlak bestuurdersitplek met die GM-tipe skootgordel vasgeknip, die kopstuk oor my skedel getrek en die kommunikasiebeheer aan ’n band om my nek gehang. Moffat het my gewys hoe om die hoofskakelaar te draai en die twee batteryskakelaars op te klap. Dit was tyd. Ek het die groot ronde aansitterknop gedruk en iewers agter my het ’n  knormoergeloei ontstaan en oomblikke later het die magtige enjin begin dreun. Ons wag vir die naalde van die lugdrukmeters om te klim: Anders as burgerlike vragmotors het ’n Ratel ’n positiewe remstelsel en moet genoeg lugdruk hê voor die remme werk.

“Kom ons ry!” het Moffat beveel.

Die rathefboom was ’n kort, stewige stingel links van my en ek het dit uit neutraal teruggeskakel na trurat met my voet ferm op die rempedaal. Ek het my regtervoet van die rem verwyder en op die versneller geplaas en getrap. Vir eers het niks gebeur nie – ’n  Ratel is nie die Hilux-bakkie waarop ek my bestuurstande geslyp het nie. En toe… toe beweeg dit, asof die aarde self weggesleep word terwyl die Ratel stilstaan… maar nee, dit ís die voertuig self wat agteruit rol, en dis ’n  gevoel van verstomming, asof ek ’n  stadsaal geskuif het; die blote gedagte dat dit in gehoor van mý gier, mý besluit, mý voet se drukking op die pedaal is wat die massiewe Ratel beweeg.

Opleiding het versigtig begin, met ’n  paar katvoetrondtes om die ringpad om die 1 SAI-basis. Later het ons dorp toe beweeg en na ’n  paar sessies oor die volgende paar dae uit na die “koeikamp,” ’n opleidingsveld net buite die Tempe-basis. Dáár het ek uiteindelik die legendariese “treinbrug” ontmoet.

Op die kant van ’n plato tuimel die aarde weg teen ’n  steil afdraande af. Ek het, per instruksie, die Ratel daarin onder beheer van die lugdrukbeheerde “kruiprem” laat afskuifel. Die oomblik wat ons gelyke grond getref het, het Moffat se stem in my kopstuk gegil: “Trap hom!”

Reg.

Die Ratel storm vorentoe, die turbo loei en die aarde streep weerskante van my verby en voor my is ’n  oënskynlike regop wal wat my hele windskerm vul. Redelik seker dat ’n gedestabiliseerde korporaal ons dood gaan kos – maar wat kan jy maak? – hou ek die versneller in. Die oomblik voor die allerafgryslikste ongeluk neem die voorwiele die skuinswal en die snoet swaai op. Oomblikke later is die Ratel – die ganse, massiewe, seswielgedrog – in die lug. Vir ’n  oomblik is ons die bonkigste, dikvelligste vliegtuig in die planeet se atmosfeer, en dan stamp die agterwiele in, oomblikke later die middelwiele en dan dryf die voordele in die aarde vas.

“Draai! draai! draai!” gil Moffat en ek sleep die groot wiel na regs en die Ratel sleep in die draai in, in ’n  storting van stofwolke, grondsuile en klipreën. Ek gil soos ’n  Spartaan in die hitte van geweld. Die enjin snou en tel toere op en ons stormjaag oor die rou Bloemfontein-grond. In daardie oomblik word die rowerleerlingdrywer ’n  Ratel-man.

Dit het konsentrasie geverg om ’n  Ratel te bestuur, ongeag van hoe ervare jy was. Die geheelontwerpte bak het veroorsaak dat die voertuig teen spoed van kant na kant begin sweef het en dit het ’n delikate aanraking op die stuur geverg om die gevreeste “body roll,” ’n  drastiese swenk na links of regs, te voorkom.

In ander gevalle, in diep sand op die Kaplyn, moes jy die stuur vasgryp, jou duime sorgvuldig bo-op en nie om die stuur nie. Dan hou jy vas, dryf die voertuig met mening aan en hy sal jou met baie opwinding beloon.

Twee maande later word ek met eerstelig wakker. Ek lê op my sy, toegewoel in ’n  bruin weermagslaapsak in ’n loopgraaf. Twee meters van my af is ’n hoë regop wiel en ek kan die massiewe kronkelvere en die skokbrekers sien. My oë vee teen die lengte van die voertuig af en dis ’n  oomblik van groot verwondering, selfs ongeloof, vir my. “Jou wonderlike, manjifieke masjien!” dink ek. En dit is alles myne.

Selfs nou, wanneer ek dit met my ou krygsmakkers bespreek, erken hulle dieselfde gewaarwordinge, dat die Ratel, enige Ratel, húlle s’n  is. Wanneer ek iemand anders ’n  Ratel sien bestuur, is ek verontwaardig, asof iemand my sportmotor sonder my toestemming gebruik.

Vir ons – vir almal – wat vir maande in ’n  Ratel moes opereer, het dit meer as ’n  kar geword. Jou hele leefwêreld het tussen daardie ses wiele bestaan. ’n  Ratel het goed na sy passasiers gekyk. Twee watertenks het 200 liter water deur die handige krane verskaf. Dit was dig genoeg om storms te weerstaan, en as hulle moes, het die troepe, regop in hulle sitplekke in die voertuig geslaap. Meeste van die tyd het jy so veilig gevoel in ’n  Ratel, wetende dat daardie skuins pantservlakke ongelooflik baie slae kon verwerk.

Die Ratels het die troepe gevat waar hulle nooit gedink het hulle sou kom nie. Ek onthou hoe ek eenkeer met laaste lig bo-op my Ratel gesit het, diep in Angola, tussen die lae bosse langs ’n rivier. Ek het op die spaarwiel gesit en ’n lou Lion-bier uit die blikkie gedrink. Die sonsondergang was ’n skouspel: Laag op laag van vlammende geel, oranje, rooi en wit. Ek was maer en bruingebrand en heeltemal seker van my plek in die organisasie. Op my Ratel. Alles was wel in my wêreld.

Die Ratel het wêreldwyd militêre doktrines omvergewerp. Generaal Jannie Geldenhuys sê in ’n onderhoud met my dat dit “’n  heilige, wiskundige reël” was dat tenks deur tenks gestuit moet word. Dit het verander tydens Operasie Askari – waaraan die Hoof van die Leër se Peloton met onderskeiding deelgeneem het – toe Ratel 90’s (Ratels met die 90-mm grofgeskut wat die hoofwapen van die uitgediende Eland-pantserkar was) die vyand se T54-hoofslagveldtenks slae gegee het. Die beweeglike Ratels het die tenks bekruip, houe geslaan en onttrek.

In 2003 en die jare daarna het ou Ratel-soldate hulle kop in ongeloof geskud toe hulle sien hoe die Yanks probeer om Irakese insypelaars en rebelle mak te maak met sagtevel- Humvee-voertuie. Die koers waarmee dié karre uitgedelg is, was skokkend. En dít terwyl hulle maar net kon kyk wat die Boere met die Ratel gedoen het. Nou eers begin hulle Stryker – ’n  peperduur teenvoeter vir die Ratel – operasioneel sy merk maak.

Die Ratel is geskeduleer om hierdie jaar deur ’n  nuwe infanteriegevegsvoertuig vervang te word. Dit is in wese die Ratel II, maar dié naam is polities giftig, so nou noem hulle dit… die Badger. Nou ja toe. Dit lyk na ’n gedugte voertuig, met agt wiele en ’n hipermoderne vuurbeheerstelsel vir die vreesaanjaende 30-mm Bushmaster-kanon. Ek is uitgenooi om een te toetsbestuur en sal dit met die eerste geleentheid graag doen. Ek verwag dat dit ’n  wonderlike voertuig sal wees. Maar gee eerder vir my ’n Broodblik.

Фильчаков Александр Васильевич

Ek kom uit die 50 cc-geslag. Dit was die jare wat die padreëlmakers dit goed gedink het om die mees onervare motorfietsryers – die standerd 9-jakketrakke wat nou net hulle eerste ID’s ontvang het – tot die mees gevaarlike motorfietskategorie – 50 cc en kleiner – te beperk. Nou, na al hierdie jare, vra maar vir enige een van my geslag wat motorfiets gery het uit oor wat hy as die beste Japannese motorfietsvervaardiger beskou en die kanse is 90% dat die antwoord sal ooreenstem met die “fifty” waarmee hy homself toendertyd desvloers gery het. O, sy argumente het nou meer tegnies en gesofistikeerd geraak, en hy is toegeeflik genoeg om die meriete van ander fabrikate te erken, maar op die ou end stem hy vir Suzuki want hy het ’n  Soez in matriek gehad. (Eintlik is Yamaha die voortreflikste van die voortreflikes. Ek weet, want ek het ’n  Yamaha YB50 gehad en het die littekens om dit te staaf.)

Die nuwe sportdebat – en glo my, daar is tans een – word met ewe veel onpartydigheid uitgewoed. Vir dié wat nooit enige erg aan sport gehad het nie, is dit ’n  platvloerse, onpatriotiese en nuttelose verkwisting van geld en tyd. Vir dié wat met ’n sportlied in die hart groot geword het, is dit ’n  goeie, opheffende, positiewe gemeenskapsbouer.

Verlede week het ek my terugkeer gemaak na die webtuiste van Praag en my eerste bydrae was onder hoofde van die sportportefeulje. A, die vreugdes van die internetskrywer! Praag het ’n  beleid wat robuuste bespreking aanmoedig en daar was ’n  bespreking ná my krieketberig en die bespreking was… robuust.

Een knorrige kommentator wat sy keurige bydrae aanbied onder die pennaam van, errm, Knorrig, snou aanlyn: “VLOK!… die krieket en rugby!……..die Opium van die Afrikaner!” Mnr. Knorrig (ek neem aan hy is ’n  meneer; as Knorrig egter ’n  mevrou is – my opregte verskoning) gaan voort om by wyse van implikasie sportliefhebbers te beskuldig dat hulle ongevoelig is oor die moord van wit kinders deur swart mans in die algemeen en Willemientjie Potgieter se grusame dood in besonder. Dít is wat in bemarkingskringe as “posisionering” bekendstaan, en in hierdie geval is dit ’n  diaboliese posisionering.

Wel! Ek bely ek is lief vir sport. Ek het as’t ware op vadersknieg geleer om dit te geniet. Van die kosbaarste tye wat ek ooit saam met my pa deurgebring het was in die paviljoene van die ou Ellispark en die Wanderers en saterdae voor die TV. Ek het in sport heldhaftigheid, persoonlikheidsbotsings, innerlike stryde, neerlae en seëvieringe – die hele menslike drama – gevind en dit prikkel my. Maar ek, en ek glo elke Afrikaner wat sport geniet, sal in een oomblik onderneem om in lengte van dae die oë weg te wend van die bal, die veld, die kryt of die baan, om nooit-ooit weer sport van enige aard te betrag nie, as ons net een slagoffer soos Willemientjie sodoende kon red. Maar helaas…

Die swartmans wat daardie noodlottige dag met kwade rade aangestryk het na die Potgieter-opstal het uiteraard nie hulle boosheid afhanklik gemaak van die algemene Afrikaner se sportkykgewoontes nie. Al sou, deur een of ander wonderwerk, elke Afrikaner in die aanloop tot daardie dag sport afgesweer het, sou die allerverskriklike daad presies in pas gewees het met hoe dit werklik gebeur het.

Ek hoor gereeld van mense dat sport die Afrikaner se “godsdiens” geword het. Geen ander tydverdrywe – hetsy seëlversameling, renduiwe vlieg, bonsaiboomkwekery, tuinmaak, dobbel, owerspel of selfs sosiale dronkenskap – word met soveel hitsigheid veroordeel nie. ’n  Baie goeie vriend van my vergas my die ander dag op ’n  lang, bitter relaas teen sport wat hy nie ’n  godsdiens nie, maar “meer as ’n  godsdiens” etiketteer – waarna hy homself verskoon om terug te keer na sy aanlynrekenaarspeletjie wat sestien ure van sy elke dag in beslag neem.

As ek Willemientjie se nagedagtenis onteer deur rugby te kyk, mag ek darem nog lees? Die pen het oneindig meer gedoen om die Afrikaner uit sy erfenis te paai as enige sport. Die intellektuele grondslag wat die Afrikaner tot die Oorgawe aangehits het, is deur ’n  piepklein groepie skrywers – wie se werke nie eers so danig baie gelees is nie – gelê. Beteken dit dat ons ook nou die pen en die papier moet afsweer?

Maar om een of ander rede word sport vir hierdie verguising uitgesonder. En wat is hierdie gruwel wat mense so woedendtierend maak? Dit is georganiseerde spelle wat volgens reëls teenoor ander mededingers geniet word. Dit leer elke deelnemer in ’n  minder of meerdere mate die deugde van dissipline, deursetting, die verwerking van teleurstelling, spangees, opoffering, doelgerigtheid en samewerking. Afrikaners, deur eeue se veldliefde en harde lewe, het dikwels ’n  natuurlike aangetrokkenheid en besondere aanleg vir sport. Die Springbok is net soveel deel van ons kultuurerfenis as Die Versamelde Werke van Langenhoven of “O Boereplaas.”

Sport bevat ook besondere dividende vir die Afrikaner in sy vryheidstryd. Eendag, wanneer die geskiedenis van hierdie gleuf van ons volk se geskiedenis – die tydperk van die juk – ontleed word, sal een jaar uitstaan, juis omdat dit ’n  wending aangedui het: 2007. Dit was die jaar van “De la Rey,” die gewilde lied wat onverwags ’n  oproep geword het, nie soseer vir ’n leier uit die gietstuk van die ou Boeregeneraal nie, maar vir ’n  volk om sy herkoms nie net te erken nie, maar te vier. En hoe het die volk dít nie aangegryp nie!

“De la Rey” en die sosiale dieptebetekenis daarvan is wyd en intens ontleed, maar 2007 was ook die jaar van nóg ’n  verskynsel, wat op ’n  manier net so aangrypend as Bok van Blerk se lied was: Die verskyning van die Blou Bul Rugbyunie op die wêreldvoetbalverhoog. Dit is die jaar wat die span – in hulle Bulle-gewaad – die Super 14 gewen het. ’n  Kenmerk van Blou Bul-rugby is die geesdrif van hulle ondersteuners. Nêrens in Suid-Afrika, en waarskynlik nêrens ter wêreld, is daar ’n  rugbyvoetbalspan wat soveel drif en vurige lojaliteit kon verwek nie. Hierdie is meer as net die gesamentlike aanhang van ’n  sportspan. As sportentoesiasme ooit die klank en kleur van ’n  godsdiens kan aanneem, is die Blou Bul-ondersteuners almal proseliete van ’n heilige orde.

Wat verklaar hierdie heftige verknogtheid aan ’n span? Dit is my eerbiedige submissie dat dit stroom uit die aar van Afrikanernasionalisme. ’n  Volk, pimpel en pers gerangeer deur politieke korrektheid soos aangevuur deur die populistiese media, het ’n  plek gevind waar hulle onbeskaam kan versamel. Loftus het meer as ’n  voetbalstadion geword. Dit is ’n  katedraal van Afrikaneridentiteit en -aspirasies. Die lyksbesorgers wat so smalend – en voortydig! – die doodsgebooie van die Afrikaner laat loop het, moes hulle oë twee maal uitvee en dubbeld kyk. As enige iemand nog getwyfel het aan die lewenskragtige teenwoordigheid van die Afrikaner in hierdie veelbewoë land, is ’n  stampvol gepakte Loftus op ’n Saterdag ’n  openbaring . Walle en walle van driftige blanke Afrikaanssprekende mense. Die Blou Bul-vlag het die Nuwe Suid-Afrikaanse onderbroekvlag verswelg. Hofmeyr se Bloubul-lied het die ANC se sinkretistiese nasielied uitgedoof. Wil jy weet hoe klink die magtige dreuning van ’n  ontwakende jong volk? Skakel volgende keer in wanneer die Bulle op Loftus speel. (Hierdie selfde verskynsel in effens kleiner formaat maar ewe heftig word in Bloemfontein, die Cheetah-stad, waargeneem.)

In die kommentaarafdeling na my berig het Knorrig slaags geraak met Heleen Henstock wat aangevoer het politiek is politiek en sport is sport. Sy bepleit dat die twee tog net vir nou en altyd geskei sal bly (Dankie Heleen!) Selde bereik sulke debatte ’n  bevredigende slotsom, maar Knorrig het in alle ordentlikheid om verskoning gevra vir sy witwarm woorde. Bravo!

En tog, in alle eerlikheid, verskil ek nie loodreg met Knorrig nie. Hy is onthuts oor die manier waarop sport en die Afrikaner se voorliefde daarvoor gemanipuleer is vir politieke doeleindes. Ek net so.

Die uitgeslape FW de Klerk het sport as ’n baie effektiewe hefboom gebruik om die Afrikaner in die fatale referendum van 1992 in te wikkel. “As julle ‘nee’ stem,” het hy slu gedreig, “sal die manne moet terugkom.” Die betrokke manne was die Suid-Afrikaners wat op daardie tydstip in ’n heldhaftige veldtog by die krieketwêreldbeker betrokke was. Afrikaners was só uitgehonger om hulle helde teen die beste in die wêreld in aksie te sien, dat dit net redelik is om te aanvaar dat baie van hulle deur De Klerk se afpersing beweeg is om die noodlottige “ja”-kruisie te trek.

Die hele Madiba-persoonlikheidskultus het sy blanke goedkeuringstempel in 1995 gekry toe Mandela met dáárdie nommer-6-trui op Ellispark verskyn het. In die daaropvolgende jare is rugby veral gereeld gebruik om ’n  liberale politieke set te verluid. Daardie 46664-nommers op die trui; daardie antirassismeboodskappie – so duidelik teen die Afrikaner gemik – op die mou; daardie PK-uitstappies na Soweto vir die 2010 Super 14-eindstryd; die rooikop-Springbokkaptein se neerhalende verwysing na die ou landsvlag…

Hoe moet ’n  mens daaroor voel? Noem my dan maar ook Knorrig.

Hierdie Knorrig skryf sportverslae vir Praag. Ons het ’n  goed ontwerpte plan om die Naspers-nuusmasjien se houvas op die Afrikaner se gemeenskaplike psige te verbreek. Om dit te doen moet ons die hele nuustoevoer herlei. Ons doel is om die enigste volledige, voldoende nuusbron vir alle behoudende Afrikaners te word. Dit beteken ons kan onsself nie uitsluitlik op politiek toespits nie. Ons moet die volledige inligtingspakket vir ons lesers aanbied. As die volk nie sy sportnuus op Praag lees nie, gaan hy oor die heining loer wat by Naspers gebeur. En dit geld nie net vir politiek en sport nie, maar vir modes, musiek, rolprente, motors, sake en wie weet wat nog. Ja, ons het ’n  stryd op hande. Teen ons is ’n  kolossus met ’n  markkapitalisering van oor die R140-miljard gekant. Ons bedryfskapitaal is… wel, watse bedryfskapitaal? Dit is ’n  gruwelik onewe stryd – en Naspers het nie ’n  kans nie, want die woorde wat hulle praat steek dwars soos kalkoenbene in die keel van die opregte Afrikaner.

Knorrig is ook reg as hy uitvaar teen ons sporthelde wat so ruggraatloos swyg oor sake wat die volk skroei. Hy wil weet waar is Os du Randt se stem oor die plaasmoorde en wys uit dat dié legende dan self ’n  boer is. Amen, broer Knorrig!

Inderwerklikheid is sport ’n  magtige vaartuig vir politieke idees. Dit help nie ons ontken dit of kou die kieste daaroor nie. Ons moet net erken ons is onnosel om nie die roer daarvan te gryp nie. In plaas daarvan dat ons met teenvolksgedagtes daarvan gebombardeer word, moet ons begin om dieselfde geleentheid uit te buit. Maklik? Nee. Haalbaar? As ons saamstaan, ja.

Wat van ’n traktaatveldtog wanneer die All Blacks weer op Loftus speel? Wat van ’n  veldtog om huidige en voormalige sportsterre aan te moedig om hulle kontakte te gebruik om die wêreld oor ons dreigende ondergang te waarsku? ’n  Vriend het ’n  blokbespreking op Loftus van mense wat oranje, wit en blou truie dra om ’n  massiewe volksvlag te vorm, voorgestel. Ambisieus? O ja!

Sport, na alles gesê en gedaan is, is maar net sport, ’n magtige maar neutrale tydverdryf. Ons vyande gebruik dit reeds lankal vir politieke oogmerke. Is dit nie tyd dat ons opdraf en dieselfde doen nie?

Фільчаков прокурор