Dan Roodt, Author at praag.co.za

Stem vir mense wat soos jy lyk…

Barack Obama se politiek beteken niks vir Samuel L. Jackson nie, want die ster van “Pulp Fiction” het net vir die president vir een rede en een rede alleen gestem … omdat hy swart is.

In ‘n onderhoud met die Ebony-tydskrif, het Jackson verduidelik, “Ek het gestem vir Barack omdat hy swart is, “want dis hoekom mense vir ander mense stem… Want hulle lyk soos hulle… Dit is die Amerikaanse politiek, suiwer en eenvoudig. [Obama se] boodskap beteken f…. vir my.”

Jackson het daarna op die N-woord [Nigger] ‘n paar keer laat val terwyl Obama bespreek is, vertel die tydskrif. Dié woord is soortgelyk aan die Suid-Afrikaanse skelterm “kaffir” in die VSA.

“Op die keper beskou sou hulle nie ‘n N… gekies het nie. Want wat is ‘n N…? ‘n N… is skrikwekkend. Obama is nie is ‘n skrikwekkende N… nie. Die N… drink nie bier by die Withuis nie. ‘n N… laat nie ‘n paar wit latte, terwyl jy in die middel van ‘n toespraak is, hom ‘n leuenaar noem nie. ‘n N… sou die vergadering net daar gestop het en het gesê: “Wie de f… het dit gesê?” Ek hoop Obama raak vreesaanjaend in die volgende vier jaar, want hy moet nie bekommerd wees oor herverkiesing nie.”

Александр Фильчаков

‘Mandela is verraai’

Die ANC-leierskap is “onsensitief” en “gee nie om nie” nadat partybase nie die begrafnis van Nelson Mandela se suster, Nosithile Bulehluthi, bygewoon het nie.

Mfundo Mtirara, ‘n verteenwoordiger van die Mandela- en Bulehluthi-gesinne, het ‘n striemende aanval teen die ANC geloods nadat sy plaaslike, provinsiale en nasionale leierskap die begrafnis in Mthatha, Oos-Kaap, geïgnoreer het.

“Dit wys dat mense wat jy jou kamerade noem, assosieer net met jou in tye van blydskap en roem,” het hy gesê.

“Ons is almal lief vir die ANC en sal dit nooit verlaat nie, maar soms is dit ‘n verleentheid vir ons,” sê die woedende Mtirara. Die begrafnis is bygewoon deur honderde roubeklaers, insluitende Mandela se vrou, Graça Machel.

Ook by die begrafnis was Mandela se huisbestuurder Même Kragara, Mandla Mandela, sy twee vroue, David Petrus en Nodiyala, sy moeder, Nolusapho Mandela, en Mandela-ouderlinge.

Mtirara het gesê Madiba het nie tronkstraf uitgedien vir sy eie selfsugtige behoeftes nie, maar vir die aktiwiteite van die ANC as ‘n organisasie wat die bevryding van Suid-Afrika nagestreef het.

“Maar vandag, is die ANC-leierskap nie hier om te huil saam met Dalibhunga se familie en sy suster te begrawe nie – sy laaste naaste gesinslid.

“Ek is ontsteld want ek het persoonlik [ANC-leiers oor die begrafnis] gebel,” sê Mtirara, ‘n ANC-raadslid in die King Sabata Dalindyebo-munisipaliteit.

Hy het gesê Mandela wou die begrafnis bywoon, maar kon nie weens sy gesondheid.

“Ons is baie teleurgesteld en voel verraai deur die ANC,” het hy gesê.

Bulehluthi was Mandela se jonger suster, een van Nodayimani se kinders, wat een van die vier vroue van Mphakanyiswa Gadla Mandela, Mandela se pa was.

Haar begrafnis het saamgeval met die 22ste herdenking van die dag toe Mandela uit die tronk vrygelaat is. Sy is oorlede op 28 Januarie.

Mandela was geskok deur die dood van sy suster, aan wie hy baie geheg was, sê sy seun.

topcargo

Polisie vas vir platinumhandel

Twee polisiekonstabels sal in die Polokwane-landdroshof verskyn vir beweerde onwettige platinumhandel, het die polisiewoordvoerder in Limpopo, gister gesê.

Tebogo Motau, 28, en Rudzani Nefuri, 27, het Vrydag in die hof verskyn, sê brigadier Hangwani Mulaudzi, in ‘n verklaring. Die saak is tot Woensdag uitgestel.

Motau is verbonde aan die sigbare polisiëringseenheid. Nefuri is ‘n lid van die polisie se taktiese reaksiespan.

Hulle is Donderdag in hegtenis geneem na ‘n wenk dat hulle na bewering op soek is na kopers vir platinum ter waarde van R1.2 miljoen.

Mulaudzi het gesê die oorsprong van die platinum vorm ook deel van die ondersoek.

ANC-raadslid wat eiendom onwettig verkoop, geskors

‘n ANC-wyksraadslid wat skuldig bevind is aan die onwettige verkoop van die raad se eiendom, is geskors uit sy Johannesburgse posisie met onmiddellike effek, het die party Sondag gesê.

“Hy het die party in die verleentheid gestel en sal dissiplinêr verhoor word,” het woordvoerder Jolidee Matongo gesê.

Die besluit om Nkhasi, die raadslid vir Wyk 28, te skors is deur die LUR vir plaaslike regering en behuising Humphrey Memezi geneem en is verwelkom deur die ANC in die Johannesburg-streek, het Matongo gesê.

“Die LUR het opdrag gegee dat ‘n strafsaak geopen word wat in die loop van die week sal gebeur,” het hy gesê.

In 2008, het Nkhasi grond in Diepkloof aan ‘n kerkgroep, Together As One Church of Christ, verkoop vir R15 000.

Na ‘n vraag oor die geldigheid van die oordragdokumente opgeduik het, het die kerk ‘n anonieme oproep ontvang waarin hulle gewaarsku is om bouery op die grond te staak of iemand sal doodgemaak word.

Nkhasi het daarna gesê die kerk kan nie langer die grond koop nie en die R15 000 terugbetaal. Maar die kerk het toe reeds R11 000 op boumateriaal uitgegee waarvoor hulle nie vergoed is nie.

Matongo het gesê dat ‘n tussenverkiesing gehou sal word en dat die raad wag vir die Onafhanklike Verkiesingskommissie om beskikbare datums te gee.

Jeugliga stoom voort

Die beleërde ANC Jeugliga-leiers se verskyning voor die ANC se nasionale dissiplinêre komitee ter versagting van hul vonnisse, sal Maandag begin.

Die liga het die mediakonferensie na afloop van die nasionale uitvoerende lekgotla gekanselleer, het die ANC-jeugliga se woordvoerder Floyd Shivambu in ‘n verklaring gesê.

Die lekgotla is by die St. George’s-hotel in Centurion gehou. Adj.pres. Kgalema Motlanthe het ook die byeenkoms toegespreek. Hy is entoesiasties deur die skare begroet.

Motlanthe het gedurende sy toespraak gesê die ANC het die Jeugliga gefaal deur nie vir hulle leiding te gee nie.

Verlede Saterdag het die ANC aangekondig dat die ANC-jeugligapresident Julius Malema, Shivambu, en vier ander ANCJL-amptenare ter versagting teen hul skorsings kan appèlleer.

Malema het dit by die lekgotla duidelik gemaak dat die ANC-jeugliga beplan om pres. Jacob Zuma in Desember in Mangaung by die ANC-kongres te onttroon. Hulle eis die nasionalisering van myne en die onteiening van grond.

“Die ANC hou in Desember sy 53ste verkiesingskongres en ons missie is eenvoudig: Om die stryd vir ekonomiese vryheid in ons leeftyd te konsolideer,” het Malema gesê.

Malema sê die vraag is of die huidige ANC-leierskap Suid-Afrika “vorentoe” sal kan neem.

Malema sê die Vryheidshandves bepaal dat rykdom en grond in die geheel aan die mense oorgedra moet word, en nie dat belasting gehef word op inkomste nie.

Malema sê die ANC se voorlopige verslag oor nasionalisering maak nie net ‘n bespotting van die Vryheidshandves nie, maar ook ‘n bespotting van die ANC se nasionale algemene raad se besluite in 2010 in Durban.

Фильчаков прокурор

Mandela se gesig laat rand tuimel

Nelson Mandela se gesig sal op ‘n nuwe reeks banknote verskyn, het pres. Jacob Zuma Saterdag in Pretoria aangekondig. Die rand het dadelik na dié aankondiging na benede getuimel.

Dié note sal Suid-Afrikaners help om te onthou wat hulle bereik het, het Zuma aan verslaggewers gesê by ‘n funksie wat ook deur Gill Marcus, goewerneur van die Reserwebank, en Pravin Gordhan, die minister van finansies, bygewoon is.

“Dit is ‘n toepaslike herdenking van Mandela se bydrae tot die geboorte van demokrasie in Suid-Afrika, sowel as sy aansienlike positiewe impak op nasionale versoening,” het die DA in ‘n verklaring bygevoeg. Die DA het die “gelukkige” aankondiging verwelkom.

Vroeër Saterdag, het die Duitse internasionale nuusagentskap DPA egter berig dat ‘n gebrek aan besonderhede oor die aard van die aankondiging kortliks markte negatief beïnvloed het. Die rand het sowat 2,5 persent teenoor die dollar getuimel.

“Handelaars is bekommerd dat die sentrale bank van Afrika se grootste ekonomie op die punt is om ‘n drastiese beleids- of personeelverandering te maak, terwyl markte gesluit is,” het DPA gesê.

Ná gerusstellende kommentaar deur bankamptenare, wat aangedui het dat die nuus nie ook rentekoersveranderings of bedankings sal insluit nie, het die rand herstel.

Die aankondiging sou aanvanklik om 13:00 gemaak word, maar is toe tot 15:00 verskuif.

Hoewel die Reserwebankgoewerneur Gill Marcus om verskoning gevra het vir die verwarring, was sensitiwiteit vir die skedulering van dié groot aankondiging nie deur die bank in ag geneem nie, sê markontleders.

Marcus het gesê die nuwe banknote sal oor ‘n tydperk ingefaseer word, en die huidige note sal steeds ná die bekendstelling wettig gebruik kan word.

‘n Zombie van die Nuwe Suid-Afrika

Ek het so pas Fransi Phillips se roman, Net ‘n lewe, wat verlede jaar die eerste prys in Lapa se romankompetisie gewen het, op een slag klaar gelees. Op die eerste bladsy word die hoofkarakter in ‘n “relatief ordentlike moord” vermoor:

“Dit was ‘n relatief ordentlike moord, gemeet aan Suid-Afrikaanse standaarde. Haar lang, skraal vingers, wat vir my haar beste bate was, is nie afgesny nie en haar gesig is nie vermink nie. Net drie skoon skote deur haar hart.”

Die res van die boek bestaan uit ‘n vertroulike dagboek – die Franse het ‘n mooi woord daarvoor, ‘n journal intime – wat sy gehou het, asook enkele inleidende opmerkings deur haar vriendin, Heleen. In haar testament het sy die dagboek “om een of ander duister rede” aan Heleen, wat reeds in Australië woon, bemaak.

In die kort gedeelte oor “Die erflating”, vertel Heleen:

“Die laaste keer toe ek haar uit Australië gebel het, het sy my vertel dat sy nou net so bang is vir die polisie as die kriminele, omdat ‘n mens nie meer tussen die twee groepe kan onderskei nie. ‘Die polisie verhuur deesdae hulle uniforms aan die kriminele,’ het sy geskreeu van die lag.

My humorsin was nie heeltemal robuust genoeg om dit te akkomodeer nie. ‘Jy moet wegkom,’ het ek geroep. ‘Wat doen jy nog in daardie land?’

‘My lewe is net ‘n lewe,’ het sy gesug.

‘Die lewe is die kosbaarste ding wat bestaan!’

Sy was skielik somber. ‘En ook die nietigste.'”

Só, sommer met die intrapslag, plaas Phillips ons vierkant in die eksistensieel-politieke vraagstuk van die Nuwe Suid-Afrika: om te emigreer, of om te oorleef in een van die gewelddadigste lande op aarde waar anargie op soveel gebiede reeds heers.

Telkens in die boek verwys die reeds ontslape vertelster na haar “dooie taal, Afrikaans” waarin sy teen wil en dank aanhou skryf. Phillips se toon is voortdurend ironies, aweregs, plek-plek selfs kru.

Die blote feit dat hierdie teks met sy gestroopte styl en ontnugterde blik op ons land ‘n romanprys in die huidige Suid-Afrika kon wen, spreek vir my al boekdele, by wyse van spreke. Baie lank is die Afrikaanse letterkunde, ook vanweë die kulturele manipulasie van die Nasperskoerante, deur figure soos Antjie Krog en André P. Brink oorheers wat uit wit skuld en die stereotipering van hul eie mense vir ‘n buitelandse of Engelse gehoor kuns probeer maak het. Nou kom Phillips en toon aan ons ‘n wêreld soortgelyk aan dié wat ons elke dag beleef, waarin menselewens deur geweld verwoes word of waar witmense nie meer geredelik werk kan kry nie.

Om Net ‘n lewe as “polities onkorrek” te beskryf, laat egter nie reg geskied aan die veelkantigheid van Phillips se perspektief op ons tragedie nie. Want die tragedie van die “relatief ordentlike moord” wat die heldin se lewe kortknip, is ook metafoor vir ons almal se lewens wat op soveel maniere deur ‘n onhoudbare maatskaplike toestand geraak word.

Wat die boek verder interessant maak, is hoe ons die onlangse geskiedenis van Suid-Afrika en van die Afrikaner deur die oë van die vermoorde ervaar. Sy is ‘n skryfster wat huweliksprobleme opdoen, teen haar man se wil in die filosofie en Afrikaanse letterkunde belangstel, asook uiteindelik sukkel om werk te kry. Sekere politieke of geskiedkundige gebeure word hier en daar aangestip. Daar is egter ook ‘n sterk elment van outobiografie, met die vermenging van feit en fiksie. Bekende Afrikaanse skrywers en digters, asook politici en akademici, maak op verskeie plekke in die roman ‘n buiging.

Deur hierdie persoonlike geskiedenis, wat plek-plek ‘n lydingsweg word, word die treurige verhaal van die Afrikaner se afgang ook vertel. Dit betrek veral die verhouding tussen skrywers of kunstenaars en die volk, daardie verhouding wat sedert die sestigerjare en die rusie tussen Verwoerd en Van Wyk Louw oor Die pluimsaad waai ver so problematies geword het. Tydens haar studentedae by Tukkies is die heldin deel van ‘n linkse avant-garde-groep. Op bladsy 97 verwoord sy die naïwiteit van die destydse jeug en haar geloof in die mag van kreatiwiteit:

“Party mense dink seker dis cute wanneer ek my volk uitkak in die liberale kampuskoerant. Maar die enigste ding waarin ek regtig glo, is kreatiwiteit. As die ANC aan bewind kom, sal ek vir hulle my staatsfilosofie-taak stuur oor die grondwet wat gebaseer is op kreatiewe vryheid. Ja sure, hulle sal dit dadelik implementeer en dan is die land se probleme opgelos.”

In hierdie sardoniese paragraaf beskryf Phillips eintlik die onnoselheid en wêreldvreemdheid van ‘n hele geslag Afrikaanse skrywers, ons geslag, wat wou “oulik” wees en in die proses as bruikbare idiote tot die magsoorname van hierdie eienaardige, argaïese en kwasikommunistiese bewind bygedra het. Ook in ander passasies kan ons Net ‘n lewe lees as ‘n vorm van literêre en ideologiese selfkritiek.

En dit is iets wat vir my gesond en nódig is. Ek weet nie wie dit gesê het nie, maar ‘n klein kultuur kan nie bekostig om verdeeld te wees nie. Groot lande en nasies kan binne hul grondgebied revolusies of langdurige verdeeldheid tussen Katoliek en Protestant, Links en Regs, oorleef. Maar soos ons onlangse geskiedenis aangetoon het, lei verdeeldheid in eie geledere tussen skrywers en politici, of die versplintering in wedywerende partye en organisasies op die duur tot ‘n soort selfvolksmoord waarvan ons vandag vele van die meer makabere manifestasies beleef.

Iewers beskryf die hoofkarakter haarself insgelyks as “‘n kleptomaniese spook” wat poog om haar lewe van ander kant die graf “terug te steel”. Sy is met ander woorde ‘n soort lewende dooie, ‘n zombie – daardie populêre term vanuit die Negertoorkuns van die eiland Haïti – wat boonop in ‘n “dooie taal”, Afrikaans, skryf.

Maar soos Lazarus uit die dode opgestaan het en soos Afrikaans in die negentiende eeu begin herleef het nadat selfs die NG Kerk volkome verengels is, wéét ons dat Phillips se slagoffer van ‘n “ordentlike moord”, ten minste op skrif, nie heeltemal dood is nie, want sy spook steeds op ‘n skerpsinnige en indringende wyse by ons. Sy is (was) ‘n Afrikanervrou uit die tussenin-wêreld vóór die revolusie, daardie “interregnum” waarvan die Italiaanse kommunis Gramsci gepraat het en wat Nadine Gordimer in haar gewone bewondering vir alles wat Marxisties is as motto by haar novelle July’s People aangehaal het:

“The old is dying and the new cannot be be born; in this interregnum there arises a great diversity of morbid symptoms.”

Maar die heldin van Net ‘n lewe sweer by die God van Kreatiwiteit, iets wat telkens in die boek herhaal word. Uiteindelik, dink ek, wil Phillips vir ons sê dat die skeppingsdaad en selfs letterkunde die potensiaal van bevryding inhou.

In Suid-Afrika is “bevryding” reeds ‘n geykte en verdagte woord, veral besmet deur sy gebruik deur die ANC en SAKP as ‘n “bevrydingsbeweging”. Hoewel Phillips ‘n onthutsende blik op ons sosiopolitieke werklikheid bied, sou ek nie haar boek as “betrokke literatuur” wou beskryf nie, omdat daardie begrip ewe seer besmet is deur sy betekenis van “in ‘n verhouding tot die party te staan”. Soos soveel kommunistiese skrywers van die twintigste eeu wat hul naam en hul kuns aan ‘n politieke party, veral die Kommunistiese Party, vasgeketting het, het ‘n hele geslag plaaslike skrywers hulself as werktuie vir die ANC aangebied. Tot my stomme verbasing het André P. Brink nog onlangs in die Londense Financial Times sy matelose bewondering vir Oliver Tambo as iemand met “morele krag en filosofiese diepte” bely.

Sonder die ANC sou André P. Brink – of Nadine Gordimer en soveel ander – nie oor ‘n identiteit beskik het nie. Fransi Phillips staan in haar nogal postmoderne taalgebruik en lewensbeskouing ver verwyder van die tradisionele Afrikaanse letterkunde van, sê maar, die Dertigers. Tog sluit haar wonderlike vars boek met sy ironiese ontluistering van ‘n hele klomp van Mandela se heilige koeie al bulkend doer uit Qunu aan by die totale voorafgaande tradisie, as ‘n uitdrukking van ‘n bepaalde, inheemse Afrikaneridentiteit. Om Afrikaner te wees, is nie net om Die Stem te sing of om braaivleis, rugby en ander dinge te geniet nie, maar ook om soos die protagonis van Net ‘n lewe verknog te wees aan Marc Chagall of Paul Klee, of om klassieke musiek, kunsgeskiedenis of Westerse filosofie te waardeer.

By al die identiteitsvernietigende hoon wat daar vanuit die Kaapse enklawe en sy magtige media vandag teenoor die Afrikaner uitgegiet word, bespeur ‘n mens tog die herstel, die heling wat ‘n boek soos Net ‘n lewe bied. Dis sekerlik gebroke, elegies en geskied in ‘n mineurtoon. Dis kamermusiek – teenoor die bombasme, die Triomf (die Stellenbosser Marlene van Niekerk se links-fascistiese werk) wat soos rap-musiek vanuit ‘n uitspattige motor in een van ons vervalle middestede dawer.

Ons lewens – en ons kuns – is so nietig in ‘n filistynse land wat om twee ander K’s draai: korrupsie en konsumpsie. Nietemin is die uitsig wat Fransi Philips vir ons bied op ‘n nuwe soort letterkunde, anderkant wit skuld en politieke clichés, so opwindend dat ‘n mens nie anders kan as om te dink dat boeke en woorde dalk tog, soos Van Wyk Louw se “beiteltjie”, klippe en rotse en lande en selfs die aardbol middeldeur kan kloof nie.

Fransi Philips. Net ‘n lewe. Lapa-uitgewers, Pretoria, 2011. ISBN 978-0-7993-5160-6. Prys: R170.

топкарго отзывы

Treine brand weer

Drie treinwaens is in Kuilsrivier in Kaapstad aan die brand gesteek, het Metrorail Vrydag gesê.

Een wa is geheel en al uitgebrand, terwyl twee ander kwaai beskadig is, het die streeksbestuurder, Lindelo Matya, gesê.

Die brand het omstreeks 11:00 Donderdag uitgebreek. Geen beserings is aangemeld nie.

Matya sê hulle vermoed dat opsetlike brandstigting vir die voorval verantwoordelik is. Die skade sal glo etlike miljoene rand beloop.

Agt treinwaens is reeds die afgelope ses maande aan die brand gesteek.

“Die verlies aan (die drie waens) verminder ons kapasiteit om reisigers op ‘n baie besige roete te bedien, Ons kliënte dra die gevolge van onverantwoordelike, lafhartige optrede,” het hy gesê.

Metrorail het ‘n beloning van tot R25 000 gebied vir inligting wat sal lei na ‘n suksesvolle skuldigbevinding.

Александр Фильчаков

Gerugte van staatsgreep in Noord-Korea

Die nuwe Noord-Koreaanse leier Kim Jong-un is glo vermoor in China, volgens vele gerugte op Twitter en die soortgelyke Chinese werf Weibo.

Die gerugte oor die vermeende dood van Jong-un versprei volgens die persbureau Reuters soos ‘n veldbrand.

Volgens ander sou die vermoedelik 28 of 29-jarige leier nie dood wees nie, maar op die vlug wees. Daar is in elk geval sprake van ‘n staatsgreep in die land waar Kim Jong-un nog maar enkele maande gelede sy oorlede pa Kim Jong-il opgevolg het.

Iemand skryf op Weibo, die Chinese ekwivalent van Twitter, dat Kim Jong-un Vrydagoggend in Beijing gevind is, dat daar ingebreek is in sy blyplek en dat die leier vermoor is deur onbekende persone. Die skuldiges het glo die lyfwagte van die Noord-Koreaanse leier doodgeskiet.

Die gerugte bly onbevestig, maar word deur ‘n aantal internasionale mediagroepe gerapporteer.

топкарго кидалы

Steun Media24 Islamitiese fundamentalisme?

Die leier van Tunisië se Islamitiese party al-Nahda, Rashed Ghannouchi, het nou amptelik aangekondig dat sy land nooit die bestaan van Israel sal erken nie. Engelstalige koerante swyg in alle tale daaroor ingeval hul jubelende odes aan “regime change” vroeër ontmasker word vir die onrealistiese versugting wat dit was.

Hy het ook bespiegelings verwerp dat Tunisië ‘n sekulêre stelsel soos dié in Turkye mag aanneem.

Israel het noue bande met Tunisië gehad onder die heerskappy van die VSA-gesteunde, voormalige leier, Zine El Abidine Ben Ali, wat vir 23 jaar lank die land regeer het.

Anti-Israeliese sentimente het egter met rasse skrede toegeneem sedert die land se revolusie, wat laat in 2010 begin het en tot die afsetting van Ben Ali se bewind gelei het.

Die al-Nahda-party het die meerderheid van die parlementêre setels in Oktober verlede jaar verower, slegs maande ná die vorige bewind se afgang.

Op 17 Desember 2010 het Mohamed Bouazizi, ‘n werklose man wat gefrustreerd was met armoede en homself aan die brand gesteek het, se daad gelei tot massabetogings, wat uiteindelik op die rewolusie uitgeloop het.

Die rewolusie was die begin van ‘n Islamitiese ontwaking in die hele Noord-Afrika en die Midde-Ooste en het ook op die politieke veranderinge in Egipte en Libië uitgeloop.

Leopold Scholtz, Media24 se buitelandse korrespondent, en professor extraordinaire aan die US, stel soos gewoonlik sy algehele insigloosheid oor die gebeure in ‘n berig in Beeld (2011-01-16) ten toon en raak kortasem oor al die “korrupte regerings” wat deur “spontane volksopstande verjaag word” en dus in hul spore moet trap. En hy sal weet, want is hy nie die NRD (Nasionaal-Demokratiese Rewolusie) se voorste imbongi nie?

Elke sin wat Leopold ooit skryf, is daarop gemik om die Rooi Rewolusie in Suid-Afrika te vergoeilik en hy stel weer eens nie teleur nie. Met sy alewige gehegtheid aan die narratief van die “opstand teen ongeregtigheid” hoop hy ongetwyfeld dat ontevrede swart inwoners die laaste munisipale vestings gaan afbrand, al die oorblywende riool in die damme sal stort, plaaseienaars van hul eiendomme sal verlos en minstens ‘n paar ledemate en elke nog staande biblioteek sal gaan vandaliseer sodat Mbeki en Stellenbosch se akademici en Naspers kan beter voel dat al die “ongeregtigheid” met die nodige opstand begroet word.

Vir Scholtz verteenwoordig Afrikaners of mense wat dit waag om só na hulself te verwys natuurlik die “ongeregtigheid”, of die gehate “Nazi’s” van Suid-Afrika waarteen “spontane opstand” soos hy dit noem, moet plaasvind. Dit verwoord hy op Litnet só: “Baie van die helde wat die Afrikaners in die dekades voor 1994 gehad het, is nie meer kosjer nie. Al die agtereenvolgende premiers en presidente, van dr DF Malan tot mnr PW Botha, is úít. Selfs helde van voor die apartheidstyd, soos pres Paul Kruger en genl JBM Hertzog, is onder verdenking.”

As iemand nog gewonder het of die miniatuur-historikus met sy “insig” in Europa, ‘n goeie woordvoerder vir sowel die FW de Klerk-stigting as ‘n benepe Islam daar in die verre koue sou wees, is alle twyfel nou uit die weg geruim.

“Moeammar Gaddafi, diktator van Libië, het hom ook besonder negatief oor die Tunisiese revolusie uitgelaat,” stoom hy ‘n paar sinne later oor Tunisië voort. Dat Gadaffi ‘n sekulêre bewind in stand gehou het, was seker, dink die leser dadelik, in onse Leopold se oë die ergste oortreding. Hy het te ver van die Koran en sjariawette afgedwaal.

Nee, seg die savant dadelik: “Tunisië het ’n unieke posisie in die Arabiese wêreld. Dis ’n sekulêre land en daar is geen teken dat die Islamitiese fundamentaliste genoeg invloed het om die opstand te kaap soos in 1979 in Iran nie.” Nè! Die man stel ‘n teenstrydigheid werklik onomwonde. En ná dié, ook nog verblindende fout, is hy onstuitbaar in sy ontleding.

Hy meen dat “Tunisië na ’n behoorlike demokrasie beweeg”. Nie sommer jou gewone, alledaagse demokrasie nie, nee. ‘n Behóórlike een. Scholtz noem Suid-Afrika natuurlik ook graag ‘n “behoorlike” demokrasie. Die swart volkere het voorheen onder apartheid stemreg in hul eie gemeenskappe gehad, hul eie weermagte, skole en universiteite en les bes, taalregte! Defnitief nie demokrasie van die Duitse Demokratiese tipe nie en uiteraard nie naastenby Leopold se nastrewenswaardige NDR nie.

Die korrespondent sien duidelik vergesigte van die Suid-Afrikaanse “wonderwerk” in elke ander geval ter wêreld raak. Sy tweede naam is nie verniet Von Ranke nie. Demokrasie rank soos klimop in jou tuin. Ter versagting moet ‘n mens darem noem dat hy nie die enigste pretensieuse “kenner” is wat deur ons mediamonopolie betaal word om die NDR te verkoop nie.

Of die voorbeeld van Tunisië, meen ons internasionale denker, “ook gevolg sal word in ander Arabiese lande lyk egter twyfelagtig”. Nou toe nou. Daar het jy dit Sakkie, uit die donkie, ag ek bedoel die perd, se bek. En daar was hoeveel rewolusies wat kort op die hakke van Tunisië gevolg het?

Janee, amper te veel om te tel. Ek het nog nie die regstelling deur Leopold in enige Media24-publikasie raakgelees nie. Ek het ‘n voorgevoel dat dit nie gou gaan gebeur as die ewe middelmatige FW de Klerk jou intellektuele mentor is nie.

Александр Фильчаков