Geloftefeeste op 16 Desember is om die draai. In diepte gaan dit om ‘n kontrak, ‘n soort verbond tussen God en mens. In hierdie geval ‘n gemeenskap van gelowige Afrikaners wat in 1838 die dood in die oë gekyk het.
Die vraag wat menige gelowige hom/haar in SA afvra is hoe dit moontlik is dat die God van Bloedrivier, wat die Afrikaner deur soveel smart en pyn gelei het, kan toesien of toelaat dat ‘n volk wat die vaandel van die geloof hoog gedra het, oorgegee word aan ‘n owerheid soos wat ons het? Dan is daar die vryheidsoorloë en uiteindelik die konsentrasiekampe wat verdere vrae oproep. En, wat van Israel wat as volk in ‘n Noordryk en Suidryk verdeel is en na die grondgebiede van vreemde gode weggevoer is. Een wat van die sg. haulokast?
Daar is eintlik nie ‘n antwoord hierop te gee nie. Elke antwoord is subjektief en ‘n rasionalisasie. Daar hang eintlik ‘n misterie oor alles. ‘n Onverklaarbaarheid. Dit gaan ook gepaard met verset wat dreig om die oorhand te kry. Dit is ‘n verset wat dreig na verwyte in die rigting van die transendente! Dus verwyte wat gerig word aan God wat, volgens sommige, afwesig is.
Om verdere sout in die wonde te smeer is daar ‘n verhaal te vertel van ‘n eenvoudige vroutjie in Georgia, een van die latere deelstate van die kommunistiese Sowjet-Unie. Sy was arm. Sy het by ‘n klerewassery gewerk. Sy was diepgelowig. Sy het deels as skoonmaker in die Russies-Ortodokse Kerk gewerk. Sy het daagliks op haar knieë voor die altaar gebid vir ‘n kind. Sy het toe reeds vier miskrame in vier jaar gehad. Sy het beloftes aan God gemaak wat sy sou hou. As God ‘n seun vir haar sal gee, belowe sy om die kind in die vrese van die HERE groot te maak. Ja, nog verder, sy sou die seun in die kerk en vir geloof grootmaak. Hy sou priester word.
Wonder bo wonder het sy verwag. Dit was ‘n swaar swangerskap. Die kind het gedurig gedreig “om af te kom”. Maar, ‘n seuntjie is gebore. Hy het ‘n fisiese gebrek gehad. Hy is met ‘n slap armpie gebore. Die liggaamlike gebrek het uiteindelik geestelike letsels gelaat. Hy het waterpokkies oorleef.
Sy moeder het woord gehou. Uiteindelik het sy hom na die Russies-Ortodokse teologiese seminarium in Tiflis (nou Tbilisi) gestuur. Hierdie seun was egter nooit lus vir die teologie nie. Hy het ook nie oor die persoonlikheidseienskap vir die bediening beskik nie. Hy was egosentries. Koppig. Hy het gevoel dat die lewe hom iets skuld. In akademiese geselskap het minderwaardig gevoel. Terselfdertyd was hy brutaal en wreed.
Op ‘n dag tel hy ‘n tydskrif op en lees artikels oor die kommunisme. Hy voel dadelik aangetrokke tot die idees van Trotsky, Karl Marx en Lenin. Hy assosieer so sterk met die ondergrondse beweging teen die regering van die Tzar, dat hy as teologiese student onder sensuur geplaas en uitgeskop word. Hierna was hy ‘n dissipel van die godlose kommunisme.
Na die Russiese Rewolusie van 1917 word hierdie jongman in 1920 deur Lenin aangestel as Algemene Sekretaris van die Kommunistiese Party. ‘n Magtige posisie. Hierdie jongman wat bestem was vir die teologie het in die teologie van die rewolusie opgegaan. Hy was Josef Stalin (1879-1953). Sy doopnaam is Ioseb Besarionis dze Jughashvili.
Na Lenin se dood in 1924 neem Stalin die leisels oor. Hy volg sy magsoorname op deur meedoenloos van die leiers van die Kommuniste Party ontslae te raak. In die 1930’s sleep hy stigtersvaders van die USSR hof toe omdat hulle “vyande van die volk” (the people) was. Sy terreur was spesifiek ook gerig op die intellektuele elite van die Russiese volk. Sy akademiese armoede het hom wraaksugtig gemaak.
Terwyl Josef Stalin deur sy moeder letterlik van God “afgebid” is en bestem was vir die teologie, het hy in lewe as dialektiese materialis en ongelowige, meer as enige iemand anders in die geskiedenis Christene doodgemaak en kerke in museums omskep.
Hoe rym dit alles? Miskien is daar ‘n leser hiervan wat kan verduidelik!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.