Tony Yengeni – die arm kontinent se ?bermensch

Ek sal dit aan die politieke partye oorlaat om te kibbel met die ANC-regime oor die voorregte wat Yengeni as BBP-gevangene in die tronk te beurt geval het. Spesiale behandeling, gourmet-etes of ‘n lekker sagte bed in die hospitaalgevangenis is egter bysake. Die enkele oorblywende blankes wat nog optimisties is oor die reënboognasie, behoort veel eerder snags wakker te lê oor Yengeni en die regime se houding jeens reg en verkeerd, die wet en geregtigheid.

Politici van alle oortuigings en skakerings steel, bedrieg en moor. Word hulle uitgevang, hoort hulle in die tronk. Oudminister Pietie du Plessis van die vorige regering is gevonnis tot nege jaar gevangenisstraf vir sy wandade, maar sy straf het hy sonder fanfare gaan uitdien. Daar was geen Nasionale Party-afsienkomitee nie.

Dit is nie om dowe neute dat Yengeni soos ‘n held na die gevangenis begelei is deur senior lede van die regerende party nie, ook nie dat hy weer soos ‘n held by sy ontslag ontvang is nie. Die vreesaanjaende realiteit is dat die regerende party, en waarskynlik die hordes ondersteuners wat hom aan bewind hou, hoegenaamd nie u en my konsep van wat reg en verkeerd is, deel nie. Yengeni ís dus vir die regime, en waarskynlik die meerderheid burgers van Suid-Afrika wat vir die regerende party stem, ‘n onskuldige held en slagoffer van ‘n regstelsel wat vreemd is aan hulle. Sy wandade het sy aansien verhoog, nie verminder nie.

Die filosoof Friedrich Nietzsche het geskryf oor ‘n Übermensch, iemand vir wie die normale stel reëls nie geld nie. Die Übermensch is verhewe bo goed en kwaad, omdat die normale waardes van die mensdom nie op hom van toepassing is nie, of omdat ‘n Übermensch hom nie hoef te steur aan sulke nietighede nie. Dit is duidelik dat lede van die regime hulself as ‘n soort Übermensch beskou. Vir hulle geld die normale reëls nie. Steel van die belastingbetaler soos Yengeni en ‘n legio van sy mede-partylede gemaak het en daagliks doen, en jou gewildheid styg.

Struggle accounting soos deur Allan Boesak toegepas, of affirmative procurement soos deur Yengeni of Zuma bedryf, is volledig aanvaarbaar vir die ANC, die enkele stemme wat nou en dan flouerig en sonder entoesiasme opgaan teen misdaad en korrupsie ten spyt. Die logika hieragter lui in breë trekke dat Boesak, Yengeni en Zuma in die verlede ge-struggle het, en dus nou geregtig is op hul rendement. Veral as die slagoffers van sulke misdade blankes soos Europese donateurs is, of blanke belastingbetalers in Suid-Afrika, word die misdaad totaal aanvaarbaar, as ‘n soort weerwraak vir die verlede. Dit is wat in die Afrika-konteks beskryf word as a culture of entitlement.

In sy eerste perskonferensie ná sy vrylating het Yengeni dit duidelik gemaak dat hy homself steeds as onskuldig beskou. Hy sien homself per implikasie as verhewe bo die gereg ingevolge waarvan hy skuldig bevind is, want hy ontken nie dat hy die afslag op die motor ontvang het nie. So ook per implikasie sien die senior ANC-lid wat hom ontvang het met sy ontslag, ook vir Yengeni as iemand wat hom nie hoef te steur aan die kleinighede soos die landswette nie. Miljoene ANC-ondersteuners vermoedelik ook.

As genoeg individue onder die massa ANC-ondersteuners in Suid-Afrika vir Yengeni as ‘n held aansien, en elkeen glo dat hy ‘n Übermensch op grond van beide sy velkleur en die verlede is, watter moontlike hoop kan enige redelike mens koester dat die grootste misdaadprobleem op aarde – Suid-Afrika – hoegenaamd oplosbaar kan wees?

 

{mos_mb_discuss:13}