praag.co.za

Category: Rugby

  • Die Springbok het gekom, gesien, afgeslag

    Die Steyn-visier het die lang vlug van Durban af oorleef en die telling was 7-0.  Minute later, met die Wallabies wat strawwe verdrukking in hulle eie gebied beleef het, het Morné Steyn vir Jaque Fourie soos ‘n voorlaaier oorgehaal en toe op die regte breukdeel van ‘n moment afgevuur. Die buitesenter het die Aussie-verdediging soos ‘n snoek oopgevlek en het onder die pale gaan punte maak. Dit was tog ‘n deel van ontdekkings en een daarvan was dat Morné die Metronoom tog vel en vlees is en hy skop die maklikste skop in sy Bokloopbaan skoon mis.

    Die res van die wedstryd was nie juis ‘n riller nie.  Dit was eerder ‘n misterie waarin die geheimenisse van Kiwi-skeidsregter Bryce Lawrence se skrumbeslissings deur die twee kapteins, John Smit en George Smith, moes ontrafel word. Die Da Vinci Kode verskil met Lawrence se Geheim juis daarin dat daar oplossings is vir die vrae in die Kode. Die Bok-pak het egter deurgaans die verkeer só beheer dat Lawrence se arbitrêre interpretasies tydelike irritasies eerder as wedstrydsinkers was. Tog het die geil oes strafskoppe die Wallabies in staat gestel om asem buite hulle gebied te skep en Matt Gitau het, eenkeer met krag en eenkeer met voetvlugheid, twee drie gedruk. Maar die Springbokke se nuutgevonde terugslaanvermoë in ag geneem, was dit net ‘n kwessie van tyd voordat die Wallabies ernstige skade sou ly – en dit het gekom deur twee Bryan Habana drieë, gesmee uit die skroot van Aussie-blapse wat deur volgehoue Bok-druk afgedwing is.

    Uiteindelik was dit ‘n soort wiskunde van punte oor tyd en dit was duidelik dat die Wallabies nie die spel vinnig genoeg sou kon herwin om ‘n oorwinning asof uit niks te maak nie. Die Springbokke kon ontspan, soveel so dat hulle twee Australiese drieë laat in die wedstryd kon aflag. Pieter de Villiers kon sy lieflinge, vernaamlik Adrian Jacobs op die veld bring, wat net weer die gehalte van die opdrafspan onderstreep het. Die vaste vyf het die aarde laat bewe, die losvoorspelers het alles gelak wat beweeg het en die agterlyn het glad gevuur, met veral daardie voetboller, Ruan Pienaar, wat ordentlik gesweepslag het op heelagter.

    Die eindtelling van 32-25, met ‘n vierdriebonuspunt, is presies deur die Bokke volgens bestelling afgelewer.
     

    светодиодный asdФильчаков

  • Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

    Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

    Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het  om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

    Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

    Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk  op Fort Loftus.

    Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

    печи длялобановский александр игоревич харьков

  • W?reldrugby se grootste somerswaeltjie

    Dis hoog tyd dat hierdie tradisionele insig herbesoek word. Niemand stel voor dat die aanskoue van een Tachymarptis melba finaal aandui dat die somer opgedaag het nie. Net so ontken niemand dat McCaw nie sy towerwerk kan doen as hy nie 14 ander spanmaats het om te skrum, te lynstaanspring, balle uit te gee, te skop, ensovoorts nie. Maar dis tog duidelik dat een speler 'n klaaglied in 'n triomfkreet kan verander. Speel soos die Springbokke vroeër hierdie seisoen gespeel het, een speler se teenwoordigheid het die verskil gemaak tussen oorwinning en nederlaag: Morné Steyn. Toe hy in die tweede toets se stuiptrekkings aangetree het en die Gilbert in die ruimte bo die dwarslat en tussen die pale deurgesool het, het hy 'n Springbokwinter, of dan ten minste 'n koue herfs, in 'n heerlike, groensappige, songemarineerde somer verander. Hy was een swael wat eiehandig 'n invloed op die somer gehad het. Sy somerwerking is geleë in die eiesoortigheid van sy bydrae. As hy  nie die bal oorgeskop het nie, nou ja, daar was nie iemand anders wat hom dit sou nadoen nie. (Wel, miskien Frans Steyn, wat skop soos 'n howitzer, maar met 'n sekere ongeërgdheid rakende akkuraatheid. En sóú hy raakgeskop het, dan was hý die somerswael.)

    Die "een swael maak nie 'n somer nie"-teorie word nie sonder meer gehuldig deur bekykers van ander sportsoorte nie. In sokker, byvoorbeeld, is dit goed bekend watter verskil 'n Pelé, 'n Maradonna of 'n Cristiano Ronaldo kan maak. "Karl-Heinz Rumenigge en tien robotte," is hoe 'n koerantskrywer in 1986 die Wes-Duitse wêreldbekersokkerspan beskryf het. Rumenigge was nogtans genoeg van 'n somerswael om sy span amper tot die kroon te tou.

    Soms kan 'n swael selfs 'n valse somer, sê sommer 'n "Indiaanse Somer," bewerkstellig. In die sestigerjare het Manchester United 'n baie taai opleidingsproses vir jong spelers gehad. Dit het onder andere behels dat die jongelinge mekaar rondom 'n sokkerbal op die teerblad van Ou Trafford se parkeerterrein gepak het. Daar, sonder enige werklike toesig, het hulle die uitspattigste toertjies en swierige voetwerk uitgepak. Jy moes eenvoudig leer om op jou voete te bly anders het jy in vierkante sentimeter vel daarvoor betaal. Hulle het mekaar gesystap, die bal in pypkandribbels om verdedigers geknikker, lugskoppies oor die kop geskep, die teenstaander met buitevoet-binnevoet oëverblindery probeer omseil… en dan was daar die blinkste van alle tierlantyntjies: Die neutkraker. Dit was eenvoudig en dodelik, maar baie maklik om teen te verdedig. Die plan was om die bal tussen die voete van jou opponent deur te toonskop en agter hom weer bymekaar te maak. Natuurlik hoef die verdediger enige een van sy voete net 'n aks binne toe te skuif en jou skop skram van hom af weg. Maar kry jy dit reg, lyk hy soos 'n idioot en jy soos 'n superster.

    Een van die verblindendste spelers in dié karparktoernooie was 'n jong, langhaar-Ier by name George Best. Hy was geoormerk as 'n toekomstige Rooitruidraer, maar was nog nie as gereed geag nie, toe die senior United-span se vliegtuig in die ys by München op die aanloopbaan neerstort en bykans die hele spelerkorps in een staalknarsende oomblik uitgeroei word. Die legendariese spanbestuurder, Matt Busby, moes inderhaas 'n span vir die volgende seisoen saamstel. Hy het 'n versameling afgeleefde strydosse en nat-agter-die-ore jongelinge nadergehark. Skielik was die jong teerbladspesialis, George Best, in die span.

    Hy was oombliklik 'n rasende sukses, waarskynlik omdat hy nie van beter geweet het nie. Vir hom was die senior sokkerveld maar net 'n voorsetting van die motorpark en hy speel sy sokker met dieselfde uitbundigheid as wat hy en sy makkers op die teerblad gewys het. Hy pypkan, hy seil verby verdedigers met buitevoet-binnevoet oëverblindende ratsheid en vaart, hy knikker die bal oor hulle koppe en hy… doen die neutkraker. Binne 'n ommesientjie is Manchester United weer die tromslaners in die Engelse Eerste Liga. Best kon enige wedstryd omswaai met sy balgoëlery en hy het doele uit die onmoontlikste hoeke aangeteken. Die Rooies het die groenste van somers, sommer 'n paar in 'n ry, gehad danksy die swaeltjie George Best. Maar sy vernuf het 'n ernstige nadeel vir die span gehad: Dit was die glinsterpapier wat die krake, die ernstige struktuurgebreke, in die span verdoesel het. Best was boonop 'n eksentrieke genie, nie bestand teen die ophemeling van veral vroulike ondersteuners nie en heeltemal te gou het sy loopbaan verstrengel geraak in sy rokjagtery en ongebreidelde dipsomanie. Toe sy loopbaan voortydig verby is, was die Manchester United-somer ook daarmee heen. Die Best-lose span is ontbloot as 'n trop verbeeldinglose ploerte. Niemand het dit werklik besef nie want hulle het aangehou wedstryde wen… danksy George Best. En toe, te skielik, is hy nie meer daar nie en dit het amper 'n anderhalfdekade vir die span gevat om weer die voormalige kruin te bereik.

    Selfs Naas Botha het 'n voorliefde vir die swaeltjie-somergesegde. Miskien is hy net beskeie, want as iemand beter behoort te weet, is dit Ignatius Hendrik Botha. Uli Schmidt beduie in sy outobiografie presies watter gehalte swaeltjie – of, in sy terminologie, wedstrydwenner – Naas was. Schmidt was die onderkaptein in die Blou Bul-masjien van die laat tagtigs en was baas van die voorspelers. Wanneer sy span swaar getrek het, het Schmidt eenvoudig die voorspelers byeengeroep en 'n eenvoudige krisisopdrag uitgevaardig: Kry die bal by Naas. Dis al. Naas sal die wedstryd wen. En hy het meestal. In 1987, byvoorbeeld, was Noord-Transvaal in die Curriebekereindstryd deur Transvaal op 'n nat Ellispark vasgekeer. Kry die bal by Naas. En die voorspelers, Schmidt en sy stutte Jan Locke en Heinrich Rogers, en die slotte Adolf Malan en Adri Geldenhuys, en die losvoorspelers met die kontoerploeër Burger Geldenhuys vooraan, het presies net dit gedoen. Na halftyd, met Noord-Transvaal uitgeval op 3-15, het Botha oorgeneem. Vier skepskoppe, vier strafskoppe. Baie dankie, kom ons gaan huis toe. Noord-Transvaal wen 24-18.

    Die vraag is, wie is die somerswael van somerswaels in die huidige Springbokspan? Habana, sal party sê. Of Morné Steyn. Selfs jong strydros, Heinrich Brüssouw. Almal geldige kandidate, moet daar saamgestem word. Maar persoonlik reken ek die swael der swaels is Bakkies Botha. Hy is net 'n enorme sterk, doelgerigte, onstuitbare natuurmag. Hoewel hy geen gimnasiumfrats is nie, is hy net van nature 'n brutale sterk Afrikaner. Die Nieu-Seelanders noem hom "The Enforcer" en wat Bakkies afgedwing wil hê, sal hy afgedwing kry. Die Britse en Ierse Leeus het juis gereken hulle kan hom rangeer en daarmee die Springbokke ontspoor. Die beste pogings van hulle gehardste voorpakbrekers was nie goed genoeg nie en dit was eers toe hulle met 'n dissiplinêre slenter vir Bakkies van die veld afgehou het, wat hulle op die voorvoet kon kom.

    Ons het spelers wat vir enige ander Springbok kan instaan. Andries Bekker is al meer soos Victor Matfield as Matfield self. Daar is 'n swetterjoel skrumskakels wat besig is om Fourie du Preez se skaduwee te ontgroei. John Smit bly net staan in die toetsskrum omdat hy Bakkies Botha agter hom het om hom vorentoe te stu. Jongi Nokwe is vinniger as Bryan Habana. Maar daar is net een Bakkies Botha.

    As die teenwoordigheid van 'n enkele swaeltjie nie 'n somer maak nie, kan die afwesigheid van een 'n winter inlei. Hoewel Bakkies Botha in vorm en styl die algehele antitese van 'n dartelende swaeltjie is, kan ons onsself maar voorberei: Die dag wat hy ophou speel, sal die begin van 'n lang en droë Springbokwinter wees.

    интернет магазины детских игрушекФільчаков Олександр Васильович прокурор

  • Ku?n en Hougaard in Blou-Bulspan

    Kuün en Kruger gaan die skrum aan die sy van Jaco Engels anker met Steenkamp wat terug is in die tweede ry langs Flippie van der Merwe. 

    Ludeke het sy ervare lostrio onveranderd gelaat, maar agterlangs sal Marius Delport in die plek van die beseerde Akona Ndungane diens doen met Jaco Pretorius en Stefan Watermeyer wat hul kombinasie in die middelveld hervat. 

    Ludeke het besluit om vier voorspelers en drie agterspelers op die bank te kies maar hoewel daar nog ‘n bietjie twyfel oor die enkelbesering van Frik Kirsten is, is die afrigter sowel as Dr Org Strauss optimisties dat die groot stut betyds sal herstel. 

    Ludeke sê hy is redelik tevrede met hoe die Blou Bulle se seisoen in die eerste ronde verloop het, maar daar is steeds verskeie aspekte waarin hy wil hê die span moet verbeter. 

    “Ons moet in die tweede ronde in elke wedstryd vir die volle 80 minute speel en ek sal wil sien dat ons voortaan beter afrond. 

    “Ons moet ook al hoe meer driedruk-geleenthede skep en baie klem sal in ons vaste fasette gaan, want alles was nie honderd persent in dié afdeling van ons spel nie.” 

    Vodacom Blou Bulle: Zane Kirchner; Gerhard van den Heever, Jaco Pretorius, Stefan Watermeyer, Marius Delport; Burton Francis, Francois Hougaard; Dewald Potgieter , Pedrie Wannenburg, Deon Stegmann, Wilhelm Steenkamp, Flip van der Merwe, Werner Kruger, Derick Kuün (kaptein), Jaco Engels. Reserwes: Bandise Maku, Frik Kirsten/Dean Greyling, Fudge Mabeta, Jacques Burger, Heini Adams, Francois Brummer, Tiger Mangweni.

     

    погружной дляФільчаков прокурор

  • Griekwasavontuur vir eers verby

    Waar die avontuurgees vroeër dié seisoen die Griekwas se voetbal laat vloei het, die aangeë laat behoue bly het, die steekskoppies laat reg spring het, het gister se oorangstigheid, gespannendheid en periodieke desperaatheid die hele masjien laat stotter. Vroeër dié seisoen sou Naas Olivier, die poublou losskakel, na ‘n kronkelende lynbreuk sy ondersteunende speler se hande met ‘n slingeraangee gevind het. Gister het Waylon Murray dié aangee teruggeskep, vasgevat, omgetol en net groen gras en ‘n doelgebied voor hom gesien. Monty Dumond, een van daardie netjiese losskakels wat blykbaar orals langs die kus uitpeul, het dit van die kantlyn af verdoel en die Haaie was skielik 13-0 voor.

    Die Haaie, in teenstelling het daardie heerlike ritme waarvoor hulle bekend geword het, gevind en het gebaljaar soos kaalvoetseuntjies in ‘n reënwaterpoeletjie. Hulle vaste vyf het sterk genoeg gestaan en gedryf om die ligter, haastiger losvoorspelers soos Jacques Botes en Keegan Daniel vry te stel om sorgeloos die veld vol te nael. En terwyl nael die onderwerp is, gee voorspeler het dit met groter uitgelatenheid en meer vernietigend gedoen as daardie vleuel in hakervermomming, Craig Burden, nie. Rory Kockett-luitenant, die skrumskakel Charl McLeod, het self koek uit krummels gebak toe hy ‘n losbal opgepik en die Haaie se tweede drie onder die pale gedruk het.

    Hoe meer die Haaie hulle uitstappie geniet het, hoe meer iesegrimmig het die Griekwas se spel geword en hulle mees waagmoedige en astrante pogings, gelei deur ‘n  uiters waagmoedige en astrante Godfrey Mokuena, het uiteindelik weinig wins gewys. Uiteindelik het hulle punte uit twee skamele strafdoele van Naas Olivier bestaan. Hoewel hulle soos die laaste Trojane verdedig het, was dit nie goed genoeg om Monty Dumond, Lwazi Mvovo en Keegan Daniel te keer om drieë aan te teken nie. Met die metronomiese Dumond wat gister blykbaar nie mag mis geskop het nie en wat 18 punte voetgewys gebank het, het die Haaie ‘n ordentlike oorwinning van 41-6 opgestapel.

    Die Griekwas se avontuur is vir eers verby. Soos wat die onbeïndrukte musiekprofessor opgemerk het aan die oorgretige jong pianis wat ongevraagd ‘n oudisie by ‘n dinee gespeel het: Jy het ‘n snaakse gesig. Wees nou tevrede. Griekwas het ‘n heerlike, stuitige eerste helfte van die Curriebeker-seisoen beleef. Hulle was so astrant as om tot voor vandag voor te loop op die puntetabel. Hulle moet nou tevrede wees. Die Blou Bulle se instaanspan het hulle ritme gevind en die Haaie speel met al hoe meer presiese venyn. Normaliteit is besig om terug te keer na die rugbyheelal. Een van die dae is die Drienasiesreeks verby en keer die Springbokke na hoofsaaklik die voorloperunies terug. Sit dan reg… want dán begin die Curriebeker-reeks.

    ппр оборудованияФильчаков прокурор отзывы

  • Pieter de Villiers: die Springbokke se grootste hindernis?

    Wel, wat dan van iemand wat iets baie makliks so vrekkens moeilik laat lyk? Die maklikste werk, in die post-Jake White-era is dié van Springbok-afrigter. Dít is moontlik sy grootste bydrae tot die eierbalsport. Voor White het die Springbokafrigter al die werksekuriteit van 'n Kongolese mynopspoorder gehad. Van die eerste ná-isolasieafrigter, John Williams, tot en met die einde van die bisarre Rudolf Straeuli-heerskappy, het net Kitch Christie die goeie grasie gehad om te bedank voordat die Rugbyraad se swaar stewel sy agterwêreld getref het. Williams, Macintosh, Markgraaff, Du Plessis, Mallett, Viljoen en Straeuli het almal saggies in die donker by die agterdeur uitgesluip na bitter, verwytende aftredes. Maar Jake White het met "Bill", (soos die Aussies die William Webb-Ellis-trofee noem) in sy handbagasie van die Wêreldbekertoernooi in Parys teruggekeer. Hoewel dit in ‘n relatiewe bloedlose veldslag gewen is (sonder om met Australië, Nieu-Seeland óf die Franse slaags te raak,) is 'n Wêreldbeker 'n Wêreldbeker, en hierdie een is gewen met 'n span wat oor vier jaar sorgvuldig versamel, geslyp en aanmekaar gesit is. Al wat die nuwe afrigter moes doen, was om die span as’t ware in die regte rigting te beduie, 'n klap op die boud te gee en te kyk hoe hulle holderstebolder oor die opposisie stormloop. Jy hoef nie vir hierdie rugbymonsters te beduie wat om te doen nie – elkeen ken sy werk, sy plek en sy doel en hy weet hoe om dit te doen.

    Hierdie jaar het die werk nóg makliker geword met die Bulle wat 'n onstuitbare voetbalpatroon bemeester het: Gebruik 'n strategies bedrewe losskakel om die vyand in sy eie gebied op hok te hou en versmoor hom daar met jou trop voorspelerbuffels totdat hy onder die druk knak en jy jou ligvoetige missiele op die vleuel kan afvuur of, as die bui jou voorspelers pak, hulle sommer kortpad bo-oor hom hardloop. As jy die wedstryd in hierdie pan bak, en jou span se bestanddele is in elke opsig beter as jou opponent s’n, dan gaan jy elke wedstryd wen. So nou hoef die Springbokafrigter nie eens meer spelers van ander provinsies in te vlieg nie. Hy kan maar net, in die woorde van daardie melodieuse pleidooi, Bokke van al die Bulle maak: Trek die hele span in groen aan, gee hulle daai klap op die boud en laat hulle jou bel wanneer hulle die Leeus vernietig en die Drienasiesbeker gewen het. Maklik.

    Maar blykbaar is niks vir Pieter de Villiers, die besnorde filosoof, maklik nie. Die Springbokke het verloor toe hulle moes gewen het en het net-net gewen toe hulle die opposisie moes verbrysel het. Die maklike het moeilik geword en is nêrens meer sigbaar as by die afrigter self nie. Hy, wat nooit 'n senior span afgerig het nie, was uitdruklik 'n regstellende aanstelling, en nie bestand teen die onthutsing wat só 'n posisie gewoonlik by die begunstigde veroorsaak nie. Nog voordat hy sy intrek in die afrigter se kantoor geneem het, het hy dit duidelik gemaak dat hy nie tevrede sou wees om 'n blote proseliet en voortsetter van die Jake White-doktrine te wees, sê nou maar op die manier wat Frans Luddeke die werk van Heyneke Meyer in Bloubulland voortbou nie. Hy sou sy eie voetbalfilosofie ontwikkel en toepas. In 'n ommesientjie het hy die Springbokke gekondisioneer om alles wat hulle oor die wen van wedstryde en wêreldbekers geleer het, te vergeet. Hy het in 'n swerm woorde iets onsamehangends verduidelik. Blykbaar was sy meestersidee om die Springbokke nie op die veld te jaag met 'n enkele wedstrydplan nie, maar met vyftien wedstrydplanne. Die Springbokke, wat soos die Bulle, gedy het omdat elkeen sy plek, funksie en aanwending verstaan het, moes nou elkeen 'n "besluitnemer" op die veld word. In krygsterme was hulle vyftien geheime agente. Van 'n eenvormige doelgerigtheid was daar niks te sien nie.

    Wat 'n eenvoudige veldtog was om die Drienasiesbeker langs Bill te laat inskuif, het gou in 'n verbysterde gespartel, 'n ellendige geploeter ontaard. 'n Middelmatige All Blacks-span, wat nog aan bomskok ná die Wêreldbekertoernooi gely het, asook 'n lotjie ondergemiddelde Wallabies het die Springbokke met 'n sekere doelgerigtheid afgeransel.

    Iewers in die proses verlede jaar, het senior spelers, vernaamlik Victor Matfield en John Smit, 'n satynrevolusie gelei. De Villiers is agteraf gepaai en vooraf opgehemel… terwyl die senior manne die woord laat uitsypel het dat die span maar net die woorde van agter die snor moet verontagsaam. Die ommeswaai het net betyds vir die laaste Drienasieswedstryd gekom en die Springbokke, met stoere Jake White-doelgerigtheid, het die Wallabies met 'n rekordtelling afgeslag en later, op die Britse toer, die Engelse op Twickenham, ook met rekordpunte, verneder.

    De Villiers en sy voetbalfilosofie het 'n doelgerigte terugkeer hierdie jaar gemaak en dit was net die half-toevallige ingrype van die klassieke Blou Bul-losskakel, Morné Steyn, wat vir die Springbokke 'n sege oor die Britse en Ierse Leeus gegee het. Een van die stelreëls van die Jake White-stelsel is dat 'n oorwinning  'noorwinning is. Ja, maar regtig… Met die rypste oes primatalent wat Suid-Afrika in dekades gehad het, moes die Leeus opgefrommel en weggepak gewees het.

    Die Smit-Matfield-metode het weer die oorhand gekry en die Springbokke het 'n goeie openingsalvo in hierdie jaar se Drienasies geskiet. De Villiers is weereens sielsaliglik uitgeskuif om onsamehangende uitsprake in mediamikrofone te maak.

    Hierdie afgelope week sê hy in 'n televisieonderhoud dat die Springbokke uiteindelik geleer het om volgens sy patroon te speel. Agteraf grinnik Matfield en Smit. Laat hom maar so dink. Dis nie dat daar nie 'n leerproses was nie. Daar wás! Hulle hoop net Pieter de Villiers vergeet nie alles wat hy geleer het voor die volgende toets nie.

    play slots forтопкарго

  • Rugby betree volwaardige politiek

    Vir diegene wat nog glo dat rugby nie 'n politieke spel is nie, moet die minister van Nasionale Beplanning se brief Dinsdag aan die Business Day se redakteur 'n openbaring wees.

    Springbokafrigter Peter de Villiers het ondersteuning gekry van niemand minder nie as die magtige Trevor Manuel.

    In 'n brief aan Business Day se redakteur Peter Bruce, kla Manuel omdat Bruce gesê het die afrigter is nie opgewasse vir sy taak nie. Die Springbokke het klaaglik in die derde en laaste toets verloor teen die Britse en Ierse Leeus Saterdag, alhoewel hulle die reeks met 2 -1 beklink het.

    "Wat die meeste tel in sport is die resultaat. Daarom moet die feit dat die Springbokafrigter in hierdie geval, soos so min van sy voorgangers, die reeks gewen het in sy guns tel?" Manuel het Bruce daaraan herinner dat hy nie 'n sportskrywer is nie en hom aangeraai om de Villiers met sy voorgangers te vergelyk.

    Hy het bygevoeg dat Suid-Afrikaners dikwels tot gevolgtrekkings kom sonder dat hulle na "feite of statistieke" verwys.

    Manuel sê hy was "erg misverstaan oor die onderwerp van die resessie" omdat hy, net soos met die rugby, gesê het "die syfers praat". Manuel het voorheen, voordat dit amptelik geword het, verklaar dat Suid-Afrika nie tegnies in 'n resessie is nie.

    "Ek pleit by die redakteur van die Business Day dat hy die syfers sal laat praat selfs terwyl hy laat Sondagmiddag sy hoofartikel skryf," het die minister gesê.

    тамбов подъемникичетырехстоечныеЛобановский

  • Britse Leeus kom jag in SA

    Suid-Afrika was besig om ‘n span te bou ná die geskiedkundige Wêreldbekersege van 1995 in die nuwe Suid-Afrika. Maar enige toets wat die Springbokke verloor, word vir jare onthou. Soveel te meer ‘n neerlaag in ‘n toetsreeks.

    Dit is dus juis daardie seer wat ‘n volbloed Suid-Afrikaner laat smag na die groot rugby-avontuur en geskiedenis wat die Britse en Ierse Leeus na Suid-Afrika bring. As mens dink aan die ongelooflike Leeuspan van 1974 onder leiding van die Ierse legende, Willie John McBride met die legendariese Walliesers soos JPR Williams, Gareth Edwards en Phil Bennett en dan aan die span van Martin Johnson in 1997 met groot spangees, dan kan mens nie help om daardeur meegevoer te raak nie! Die Leeus in Suid-Afrika is meer as spesiaal. Dit het ‘n ryker geskiedenis en bring ‘n unieke atmosfeer, wat nie vir Leeus-toere na Nieu-Seeland en Australië geld nie.

    Vir die Suid-Afrikaanse spelers wat betrokke is in toerwedstryde teen die Leeus is dit ‘n eenmalige ervaring. Baie spelers kry nooit daardie besondere kans nie, want die Leeus kom een maal in 12 jaar in ons land kragte meet. Maar die grootste voorreg bly nog om vir die Springboktoetsspan gekies te word en nóg meer spesiaal is om teen die Leeus op ‘n volgepakte Suid-Afrikaanse rugbystadion te kan uitdraf.

    Sommige van ons beste spelers het die pond en euro van die hand gewys, of teruggekeer uit die vreemde, net sodat hulle ‘n kans kan hê om in die Springbokspan teen die Leeus te speel. Ander spelers het operasies vir nou eers uitgestel tot ná die Leeus-toer, en speel met pyn en ongemak. Dit dien as bewys van hoe baie hulle bereid is om vir hierdie ongelooflike geleentheid op te offer.

    Die Victor Matfields, John Smits, Habanas, Bakkies Bothas, Schalk Burgers, Fourie du Preez’s, Jean de Villierse en ander word gedryf en deur een ding aangevuur: om in ‘n toetsreeks teen die Leeus te speel en legendes in hul eie reg te word deur die reeks te wen!

    Met drie wedstryde van die toer reeds gespeel en veral ná die eerste wedstryd in Rustenburg teen die Royal XV, was baie Britse rugbykenners ongelukkig oor die Britse Leeus se vertoning. Maar dit sal maar altyd ‘n moeilike begin wees vir ‘n span wat mekaar nog leer ken teen ‘n span met spelers wat weet dat dit die grootste wedstryd in hul rugbyloopbaan mag wees. Ná Woensdag se vertoning met ‘n heel nuwe span en meer gewoond aan die klimaat, het mens die akkuraatheid en formaat van die Leeus begin sien. Kom ons wees eerlik, die Goue Leeus verstaan nie verdedigingspatrone nie en is ook nie aangehelp deur die probleme by die unie van die veld af nie. Maar nietemin het ons gesien dat die Leeus goed afgerig is en besig is om hulle vir die toetse reg te kry. Die Vrystaat het ‘n verdedigingspatroon in plek maar sonder Juan Smith het die Cheetahs hulle leier en beste speler verloor en is hulle nie dieselfde span nie. Hulle verdediging en die briljante Heinrich Brussouw het egter gewys hoe belangrik druk en die tegniek in die kontakarea, gepaard met ‘n fisieke aanslag, is.

    Elke Leeus-speler weet hoe om sy kans te gebruik. Daar is net ‘n handjie vol wedstryde voor die toetsspan gekies gaan word. Spelers wat my oog gevang het, was Tommy Bowe van Ierland wat alles en nog meer gedoen het op vleuel. Saam met die kombinasie van Brian O’Driscoll en Jamie Roberts in die senterposisies lyk hulle baie gevaarlik. Shane Williams op die ander vleuel sal heel waarskynlik die nommer 11 trui in die toets dra en Lee Byrne sal na my mening die heelagter wees.

    Onder die voorspelers het die slotte my beïndruk en dit sal ‘n titaniese stryd wees vir plekke, maar ek vermoed dat Alun Wyn Jones in dié departement Paul O’Connel se vennoot sal wees. Victor Matfield, Bakkies, Danie Rossouw en Andries Bekker is van die heel beste slotte ter wêreld. Drie van hulle het ‘n wêreldbeker, asook twee Super-14-titels op hul kerfstok. 

    Die Britse voorrye is bekend vir hulle werk in die skrums, alhoewel Gethin Jenkins vir sy prestasie op die veld bekend is.

    Dit gaan baie interessant wees om te sien wat Warren Gatland en Graham Rowntree daar gaan doen teen die tyd dat die toetse aanbreek. So ook die losvoorspelers. Gaan hulle ‘n ou en slim kalant soos Martyn Williams kies? 

    Die balans gaan belangrik wees om die beste lostrio in wêreldrugby hok te kan slaan. Pierre Spies is op dreef en gaan nog beter word, Juan Smith is die beste toekantflank en Schalk Burger is Schalk Burger. Al drie is ook lystaanopsies en die Leeus het spelers gekies wat in die lynstane kan meeding, maar die balans sal hulle moet handhaaf anders gaan hulle sukkel om vir die bal op die grond mee te ding.

    Die Bokbestuur het die Bokgroep Maandag aangekondig en het nie veel verrassings gehad nie. Een insluiting verdien na my mening ‘n groot regmerkie en dit is dié van Morné Steyn wat vanjaar nog meer gegroei het en nou seker die mees volmaakte losskakel in Suid-Afrika is. En in die persoon van Ruan Pienaar wat nog bietjie meer in die rol moet ontwikkel, maar na my mening een van die bestes kan word, het ons goeie balans en mededinging in die span. 

    Earl Rose se insluiting laat my wonder. Ek voel dat hy nog baie moet ontwikkel en aan sy swakpunte moet werk Ek dink nie hy is reg vir toetsrugby nie, maar as sy insluiting bedoel is om hom meer ervaring tydens Springbokoefeninge te gee, dan het ek nie beswaar nie. Maar ek sal hom glad nie oorweeg vir die eerste twee toetse nie en ook nie die derde as die reeks gelyk is nie.

    Dan is Conrad Jantjies beseer en moet daar ‘n nuwe heelagter gekies word. Zane Kirchner het ‘n baie goeie Super 14 gehad, so ook Stefan Terblanche. Jaque Fourie en JP Pietersen kan daar speel en verkeer in die groep, so ook François Steyn. Ek voel François Steyn moes, nadat Percy Montgomery uitgetree het, dadelik in dié posisie gekies gewees het. Hy kan ontwikkel in een van die beste heelagters wat ons nog gesien het. Hy is volgens my nog nie reg vir losskakel nie en ek dink sy beste posisie kan dalk die nommer-15-trui wees. Hy is ‘n goeie senter. Hy is uiteraard ‘n goeie rugbyspeler. Maar van heelagter af kan hy meer betrokke raak. Hy kan die lyn met verwoesting sny. Hy is solied onder die hoë bal, sy verdediging is sterk en sy skepskop is so lank dat hy kan doen wat Naas al die jare gedoen het: punte van die halflyn af vir die Bokke inryg!

    Een verrassing was dat daar nie ‘n erkende plaasvervanger vir Schalk Burger in die groep is nie. Rugby word deesdae gewen deur die afbreekpunte te wen en fisiek en akkuraat op daardie gebied te wees, en dan vandaar af te kan aanval. Dit kan dalk die Bokke duur te staan kom. Blykbaar is daar hoop in die Leeugroep dat die Bokke sonder ‘n plaasvervanger vir Schalk Burger in die toetse sal opdraf. Ek is bekommerd oor wat die Bokbestuur hier gedoen het.Ek weet ook dat Juan Smith tot ‘n mate die rol kan vervul, maar in toprugby mens het spesialiste nodig. Heinrich Brussouw, Deon Stegmann, Jacques Botes en Luke Watson is meesters op die gebied en kan ongelukkig voel dat hulle nie die paal gehaal het nie. Luke Watson het ‘n goeie seisoen gehad maar sal nie in die huidige opset van spelers inpas nie. Maar Pieter de Villiers moet dalk heroorweeg en vir Heinrich Brussouw vir ‘n versekeringspolis nader trek.

    Om by die hoofsaaklik spelergedrewe proses te hou, sedert Pieter de Villiers oorgeneem het, sal heel waarskynlik die slimste opsie vir die Springbokafrigters bly. Suid-Afrika het die sterkste groep spelers vir baie jare en beving hom in ‘n goue tydvak as gevolg van afrigters soos Heyneke Meyer, Dick Muir, Jake White, John Plumtree en Rassie Erasmus se werk oor die laaste paar jare en spelers wat weet hoe om groot wedstryde te speel. Spelers is beter voorbereid, spesiale spelers is gekweek en hulle ervaring voer Suid-Afrikaanse rugby die laaste paar jaar tog nuwe hoogtepunte en kan, ná ‘n reeksoorwinning, hulle name in die boek van rugbylegendes verewig!

    Ná die Bulle se sterk vertoning van konstante druk deur verdediging en direkte rugby in die Super-14-finaal, hoop ek dat die Bokke ons en die wêreld hulle ware krag in die reeks van 2009 gaan wys. Mag die toetse gou kom! Maak reg vir hierdie avontuur!

    машинки на радиоуправленияДанильченео

  • Hoskins gekant teen Maori’s op grond van ras

    Die president van die SAU Rugby-unie, Oregan Hoskins, meen daar "moet nog baie water onder die brug loop" voordat 'n Maori-span in die land sal kan kom toer. In 'n radio-onderhoud het Hoskins ook gesê dat Suid-Afrika nie maklik oorsese spanne kan toelaat wat "op grond van ras en etnisiteit saamgestel is nie".

    Aan die ander kant bly die Nieu-Seelandse Rugby-unie (NZRU) vol hoop dat 'n wedstryd teen die Springbokke vanjaar nog kan plaasvind, het die algemene bestuurder van die NZRU, Neil Sorensen Donderdag gesê.

    Mnr. Sorensen het gesê 'n paar vergaderings is gehou om die moontlikheid te bespreek van 'n Nieu-Seeland Maori – Springbok wedstryd met SA Rugby se waarnemende bestuurder Andy Marinos en is ondersteun deur Springbokafrigter Peter de Villiers.

    "Soos ons in Desember gesê het, ons werk hard om 'n verskyning vir die NS Maori span te reël vir vanjaar en die Springbokke wedstryd is die een wat ons tans najaag."

    "Natuurlik sal dit fantasties wees vir NS Maori, die Springbokke en hulle onderskeie geesdriftiges indien die wedstryd kan plaasvind, maar dit is nog vroeg en daar is struikelblokke wat oorkom moet word om so wedstryd werklikheid te maak."

    Mnr. Sorensen het gesê die SA Rugby presidentsraad resolusie wat klaarblyklik verhoed dat SA Rugby spanne speel teen spanne wat gekies word op grond van ras het sover nog nie na vore gekom in die gesprekke tussen die NZRU en SA Rugby nie.

    "Dit is duidelik net een van die dinge wat SA Rugby nog intern moet bespreek, maar ons hoop natuurlik dat die wedstryd sal voortgaan, en ons sal verdere vergaderings hou met SA Rugby in die komende weke."

    Nieu-Seeland Maori het in 1994 laas in Suid-Afrika getoer en vier wedstryde gespeel teen Vaal Driehoek, Vrystaat, Griekwaland Wes en Oostelike Provinsie.

    уличные светильники встраиваемые в грунтФільчаков Олександр Васильович

  • Springbok sewesrugby begin goed

    Paul Treu se span het vier eerstehelfte drieë gedruk om met 24-0 voor te loop, wat die afrigter die geleentheid gegee het om nuweling by die span, Kyle Brown in die finale stadiums van die wedstryd in te span.

    Drieë in die eerste twee minute deur Marius Schoeman, wat 'n gewrig beseer het in die proses, en sewes speler van die jaar, Renfeld Dazel, het die springbokke goed in beheer geplaas.

    Ryno Benjamin het opgevolg met twee drieë om die spel buite bereik van die Skotte te plaas. Skotland het in die tweede helfte teruggekom met drieë deur Andrew Easson en Ashleah McCulloch, maar die Springbokke het punte aangeteken toe nuut gekroonde Sasol Jong speler van die jaar, Robert Ebersohn die verdediging aan die buitekant verbygesteek het vir 'n drie.

    Suid-Afrika speel hulle tweede wedstryd teen die Arabiese Golf om 1:10 nm (Suid-Afrikaanse tyd).    

    кукла bratzлобановский александр фото

  • Springboktoerspan bekyk

    Pieter De Villiers se groep is myns insiens nie te ver weg van wat ek sou gekies het as ek die Sprinbokafrigter was nie:

    Loskopstutte: Tendai Beast Mtawarira en Gurthrö Steenkamp. Hulle is ongetwyfeld die beste 2 losskopstutte in Suid- Afrika. Heinke van der Merwe is volgende in lyn, maar ek dink sy toekoms lê op vaskopstut.
    Hakers: Bismarck Du Plessis en Chiliboy Ralepelle. Lyk my Pieter de Villiers het die lig gesien en besef Bismarck is die beste haker in Suid Afrika. Bismarck sal egter aan sy wispelturige temperament moet werk. Hy kan homself baie gelukkig ag dat hy Saterdag die wedstryd teen die Bulle voltooi het sonder om ‘n rooikaart te kry. Enige ander internasionale skeidsregter sou hom met een beloon het vir sy getrappery op die Bulle-speler se enkel, en hy sal moet besef dat so iets ‘n Springbokspan ‘n toets kan kos. Chilliboy se insluiting slaan my dronk. Hy het al die talent om eendag ‘n groot Springbok te word maar hy word weereens ryp gedruk. Gee hom ‘n seisoen in die Super 14 en kies hom dan. Willie Wepener kan homself baie ongelukkig ag dat hy nie na ‘n uitstekende seisoen gekies is nie.
    Vaskopstutte: John Smit en Brian Mujati. Hier is die Bokspan bietjie dun daaraan toe. John Smit gaan klaarblyklik op vaskopstut die span aanvoer. Hy kan dalk ‘n paar sentimeter korter wees teen Kersfees, veral as een van sy direkte teenstanders die Engelse monsterloskop Andrew Sheridan gaan wees. Baie mense reken Jannie Du Plessis is ongelukkig om nie in die groep te wees nie. Ek verskil met die standpunt aangesien Jannie du Plessis nog nooit sy teenstander oorheers het nie en sy hande hom te veel in die steek laat.
    Slotte: Victor Matfield, Bakkies Botha, Andries Bekker en Danie Rossouw. Ek dink die viermanskap kies hulle self. Met Bakkies wat dalk ‘n besering dra kan die klipharde Danie Rossouw waarneem as sy adjudant.
    Baljagterflanke: Schalk Burger en Heinrich Brüssow. Ek dink nie daar is iemand in Suid Afrika wat nie sal saamstem dat Schalk Burger ons top flank is nie, maar wie tweede in die ry is kan dalk debat ontlont. Brüssow het ‘n goeie seisoen gehad en verdien ‘n kans. Cobus Grobbelaar wonder seker wat hy nog moet doen om raakgesien te word.
    Toekantflank: Juan Smit. Juan en Schalk behoort die toetsflanke te wees.
    Agstemanne: Pierre Spies en Ryan Kankowski. Suid Afrika is hier geseënd met seker twee van die mees talentvolle spelers in die wereld. Ek sou graag albei in die bokspan wil sien. Met die nuwe reëls wat veroorsaak dat spanne nie sommer meer uitskop nie, is daar baie meer kans om van agter af aan te val. Hier kan Ryan of Pierre verwoestend wees en kan Pieter de Villiers gerus daaraan dink om een van die twee op vleuel ‘n kans te gee.
    Skrumskakels: Fourie du Preez en Enrico Januarie. Fourie du Preez is die beste skrumskakel in die wêreld en niemand sal met sy insluiting stry nie.
    Losskakels: Ruan Pienaar en Earl Rose. Hierdie posisie sal die meeste debat uitlok. Suid Afrika is in ‘n penarie hier, want nie een van ons huidige top provinsiale losskakels is van ‘n internasionale standaard nie. Pieter Grant se naam word genoem, maar hy kan nie ‘n bal verder skop as wat meeste spelers dit kan gooi nie en Morne Steyn is heeltemal te onbestendig. Ruan Pienaar het die talent om een van die bestes in die wêreld te word. Pieter moet hom net genoeg kans gee om homself te vestig. Wat dalk lelik in Pieter se gesig kan ontplof is die keuse van Earl Rose as die plaasvervanger. Earl Rose is hoogstens ‘n goeie Vodacombekerspeler. Selfs in die Curriebeker, met al die bokke terug, het hy uit sy diepte gelyk.
    Binnesenters: Jean De Villiers en Frans Steyn. Vir die eerste keer in jare het Suid Afrika twee wêreldklas binnesenters. Jean de Villiers beleef ‘n droomseisoen en Frans blaas hard in sy nek.
    Buitesenters: Jaque Fourie en Adrian Jacobs. Jaque is wêreldgehalte en Adrian het al sy kritici se monde stil gespeel in die Drienasies. Hier het Pieter ook beslis raakgevat.
    Vleuels: Brian Habana, Jongi Nokwe, JP Pietersen en Odwa Ndungane. Die wêreldbekerpaar van Brian Habana en JP Pietersen behoort die toetsvleuels te wees. Ek hoop egter dat Pieter ten minste in die toets teen Skotland sal eksperimenteer met Kankowski op vleuel.
    Heelagter: Conrad Janjes. Stefan Terblanche kan redelik ongelukkig voel dat hy nie in die groep is nie. Hy speel nou beter rugby as toe hy oorspronklik vir die bokke gekies is.

    Behlawe op losskakel en op vaskop is die bok toets twee – en – twintigtal redelik gevestig en kan ons uitsien na ‘n goeie toer.

    светильник уличный наАлександр Фильчаков Васильевич

  • Springbokke gaan ster teen rassisme dra

    Die ster sal op die regtermou wees op hul komende toer na Brittanje

    “Ons het die ster as simbool gekies omdat die woord ‘star’ ’n akroniem is vir Stand Together Against Racism,” het Oregan Hoskins, president van die Suid-Afrikaanse Rugbyunie gister in Kaapstad gesê.

    “Rassisme is nie net rugby se probleem nie. Dis ’n Suid-Afrikaanse probleem en dit is rugby se benadering om die bul by die horings te pak.”

    Die Bok-breier, Peter de Villiers, het gister ook sy steun aan die Star-inisiatief toegesê.

    Julle sal dit [rassisme] keer omdat julle die land lief het,” het De Villiers aan die media gesê.

    Volgens De Villiers steun sy span die inisiatief ook. “Mense is geneig om die spelers se integriteit te gering te skat. Hulle is daar vir rugby, maar weet ook wat om hulle aangaan.

    Vir ons is dit ’n skitterende inisiatief en ons hoop mense ondersteun dit saam met ons.”

    как называется доска с парусомпрокурор Фильчаков

  • Saterdag se Curriebeker-eindstryd

    Die twee spanne behoort so teen mekaar op te weeg:

    Voorrye: Albei spanne het gedugte voorrye. Daar is min te kies tussen die 2 loskopstutte Beast en Gunthro, die vaskopstutte is ook min of meer van dieselfde gehalte, maar in Bismarck Du Plessis op haker het die Haaie beslis ‘n voordeel hier.
    Slotte: Johan Muller en Steven Sykes of Albert van der Bergh kan nie in dieselfde asem genoem word as die Bulle se slotpaar van Victor Matfield en Danie Rossouw nie. Die Bulle sal hoop dat Victor Matfield weer die soort spel lewer waarvoor hy ‘n speler van die wedstryd toekenning gekry het in die Wêreldbeker-finaal.
    Losvoorspelers: Hier verwag ek ‘n baie gelykop uitslag. Pierre Spies en Ryan Kankovski is potensiele wedstrydwenners. Veral Kankovski se vorm is kookwater op die oomblik.
    Skakelpaar: Die skakelpare weeg ook goed op teen mekaar. Die Haaie het in die Fransman Michalak ‘n potensiele swak skakel op losskakel. Michalak het al verskeie wedstryde vir Frankryk eiehandig verloor as hy die dag die kluts kwyt is.
    Senters: Ook hier staan die Bulle en die Haaie nie vir mekaar terug nie. Wynand Olivier speel die beste rugby van sy lewe en Francois Steyn aan die Haaie se kant begin die vorm herwin wat hom laasjaar die wonderseun van internasionale rugby gemaak het.
    Agterste driehoek. In Brian Habana het die Bulle ‘n wedstrydwenner wat nie sy gelyke in die wereld het nie. Sy briljantheid word egter uitgeskakel deur die onbestendigheid van die Bulle se heelagter Zane Kirschner. Ek verwag dat die Haaie Kirschner gaan bombaardeer met hoë skoppe.

    Alles in ag genome behoort dit ‘n baie gelykop eindstryd te wees met die tuisveldvoordeel wat sterk in die Haaie se guns tel. Ongelukkig vir die Haaie het hulle oor die jare heen bewys dat hulle grootwedstrydtemperament maar beroerd is, terwyl die Bulle spog met oorwinnings in bykans elke eindstryd wat hulle in enige kompetisie gespeel het. 

    купить куклыФільчаков Олександр Васильович

  • SARU gaan Watson-uitspraak ondersoek

     

     In ‘n verklaring het SARU gesê ná samesprekinge met regter Lex Mpati, die voorsitter van die nasionale regskomitee van SARU, dat ‘n beampte aangestel is om ‘n ondersoek te loods na die beweringe wat gemaak is deur die Springbok- en Westelike Provinsie-losvoorspeler.

    Dekken Govender, ‘n Durbanse prokureur, is aangestel om die uitsprake te ondersoek en te bepaal of dit ‘n oortreding van die SARU-reëls is.

    Die Afrikanerbond het gevra dat Watson uit die sport gesit word nadat hy klaarblyklik na blanke Afrikaners in die sport as “Dutchmen” verwys het.

    Jan Bosman, die liga se bestuurder, sê dat hy gehoop het ná die oorspronklike mediaverslae wat Sondag in die koerante was, dat hy (Watson) en sy familie die Afrikaners om verskoning sou vra.

    Hy sê dat as omstandighede in die spel werklik so onhoudbaar was, en as Watson werklik so sterk teenoor die Afrikaners gevoel het, moes hy al onttrek uit Suid-Afrikaanse rugby het. Dit sou die eerbare ding wees om te doen.

    In ‘n terugwysing vir SARU se teen-rassismeveldtog wat drie weke terug geloods is, het Bosman gesê dat die offensiewe opmerking van Watson net sulke sterk reaksie en optrede verg as die teen-rassismeveldtog.

    Watson se aanval op die Springbokke en die gevoelens wat hy uitgespreek het is iets wat mens laat wonder oor die mens wat Watson is. Niemand het hom geforseer om die Springboktrui aan te trek nie. Sy opmerkings is ‘n verleentheid vir Suid-Afrika en in dié verband sal die eerbare ding wees om sy kleure en Springboktrui weer in te handig.

     

    Bosman sê hy is verbaas dat SARU nie Watson se onmiddellike uittrede gevra het nie.

     

    Hy sê dat Watson as ‘n swart speler beskou word vanweë sy pa se geskiedkundige verbintenis aan die anti-apartheidsstryd.

     

    Die hele insident is weer net ‘n bewys dat spelers op meriete en nie op kleur gekies moet word nie. Hy het bygevoeg dat Watson se inname in die span teen die wil van die afrigter geskied het.     

    best gameОлександр Васильович Фільчаков