praag.co.za

Category: Rugby

  • Die Vrystaat speel mooi met die WP, maar wen nog steeds

    Kyk, die Vrystaters is ‘n gasvrye lotjie, maar sowat van hartlikheid waarmee hulle die WP gister in Bloemfontein ontvang het, word selde op ‘n voetbalveld gesien. Dis asof hulle hulle maatjies uit die Suide genooi het om by hulle te kom speel en toe deur hulle pappie vermaan is om mooi te werk met die Kaapse laities. So baljaar hulle toe te lekker maar sorg darem dat hulle vrygewig genoeg is om toe te sien dat die maatjies hulleself ook geniet. Aan die einde van dit alles was die maatjies maar bra dikbek daar weg; hulle dag bederf deur ‘n strafdrie nadat die huistoegaansirene al geraas het.

    Die WP kan egter nie vir die Vrystaat daaroor vies wees nie. Die Jagluiperds het hulle allerbeste gedoen om die WP te laat welkom voel: “’Skuus tog, wil julle ook ‘n bietjie die bal hê?” En hulle laat lê die ding die veld vol. “Wil julle veldgebied hê?” En hulle gee vir hulle morge veld. In een reeks gifte – ‘n strafskop en twee vryskoppe in soveel vaste fasette dok die Vrystaters sestig meter op. “Wil julle bietjie hardloop?” En ewe ordentlik staan hulle opsy.

    In die eerste helfte hardloop Frikkie Welsh tweemaal en Tonderai Chavanga eenkeer deur al hierdie gemoedelike gapings. Voor halftyd het die Vrystaters reeds vir hulle maatjies die vier drieë nodig vir ‘n bonuspunt gegee. So tussendeur het die lus vir voetbal hulle darem beetgepak en Johan Wessels, een van daardie blonde grou-en-klou flanke wat deesdae blykbaar groothandel geproduseer word, het sy pad tot in die doelgebied deurgewurm. Hulle het gou van dié onbesonnenheid afgesien en, sterk op die aanval, het hulle die bal netjies vir JJ Engelbrecht opgewip sodat hy vir meer as 50 meter lekker kon hardloop vir ‘n drie.

    In die tweede helfte was dit dieselfde patroon. Wanneer die Vrystaat nie die bal vir die WP aandra nie en nie opsy staan vir hulle maatjies om deur te hardloop nie, het hulle ‘n besondere feestelike soort rugby gespeel. Hulle met al die sorgeloosheid van kaalvoetseuntjies aangeval en gehardloop en uitgegee en hulleself só geniet dat eers Meyer Bosman en toe vleuel Lionel Mapoe drieë gaan druk het.

    Die WP-flank, Francois Louw het teen dié tyd so tuis gevoel dat hy homself sommer vergryp het aan die Vrystaat se vrygewigheid. Na hulle nóg ‘n Vrystaatbal vir hulleself gevat het, het Louw soos ‘n Clydesdaleperd in die algemene rigting van die doellyn gestorm en op die laaste sekonde ‘n stuitige eenhandaangee om die bene van ‘n verdediger vir Juan de Jongh besorg.

    Die middag se heerlike saamspeel het geëindig met die Vrystaat wat in die laaste sekondes ‘n strafskop gebruik het om ‘n lynstaan naby die WP-doellyn te maak. Daar rolmaal hulle toe, effe ongeskik sou mens dink, in die rigting van die doellyn. Die enigste grootmens op die veld, het toe reeds die Man van die Wedstryd, die einste Francois Louw ‘n kaartjie gegee, nie ‘n verjaarsdagkaartjie nie, maar ‘n geelkaart. Nou het hy die partytjie verder bederf deur homself vir die WP te vervies toe hulle die rolmaalskrum aftrek. Strafdrie! En die Vrystaat wen die wedstryd 33-31. Een maatjie wat sy pa gaan vertel was WP-kaptein, Luke Watson. Maar nou ja… wat kan jy van so ‘n nare outjie verwag?

    Dankie vir al die maatjies. Kom ons gaan huis toe.

    Die Vrystaat 33 punte. Jacques-Louis Potgieter 3 strafskoppe. Drieë deur Johan Wessels, Meyer Bosman, Lionel Mapoe en skeidsregter Marius Jonker. Potgieter verdoel twee daarvan.

    Die WP 31 punte: Frikkie Welsh – 2, Tonderai Chavhanga, JJ Engelbrecht, Juan de Jongh. Joe Pietersen verdoel drie daarvan.

    воронеж подъемникиЛобановский Харьков

  • Haaie boelie kalfies op Loftus

    En ja, die Haaie sal darem baie meer manhaftig wees met Smit, Du Plessis, Muller, Kankowski, Pienaar en Frans Steyn in die poel. Die Bulle, dié weet die Haaie, wag vir veel magtiger versterkings, beeste soos Steenkamp, Matfield, die pyniger Bakkies Botha, Pierre Spies, Fourie du Preez en die nuwe Koning van Loftus, Morné Steyn. Die Blou Bulle herinner dan… wagwagwag. Daar’s nog Danie Rossouw ook. Hoe goed ís ‘n span as hulle jou van Danie Rossouw laat vergeet. So, die Blou Bulle herinner dan alteveel aan ‘n span wat onlangs die Super 14 gewen het.

    Gister was dus die laaste maklike wedstryd vir enige Blou Bul-opponent. Vir ‘n maklike wedstryd was dit dan ook nie so danig maklik nie. By tye het die Kalfies darem alteveel na befoeterde brahmane gelyk en met sluitingstyd was dit die Haaie wat gebid het die tyd moet omgaan. Dit was inderwaarheid die Blou Bulle wat in die eerste helfte die Haaie in klein sirkels laat swem het en 12-6 met lemoentyd voor was.

    Na rustyd het die geslepe Haai-veterane met hulle bejaarde, maar uitmuntende, kaptein op heelagter, Stefan Terblanche, wat die Blou Kalfies se koppe laat draai het met presiese grootmensrugby. Hernandez het deurgesypel vir ‘n drie en toe Jacques Botes ook. Die agterstand is uitgewis en ‘n voorsprong opgebou.

    Teen die einde was dit egter die Haaie wat soos Jacob Zuma se regspan moes verdedig. Selfs hulle beste pogings was nie genoeg om Werner Kruger te keer om ‘n stutdrie met die Bulle se handelsmerk daarop te druk nie. In die laaste minuut was die Blou Bulle ‘n aangee daarvan af om die wedstryd uit die Haaie se kake te ruk.

    So, die Haaie het gewen. Hierdie seisoen se Bulletjierugby is nou verby. Volgende week begin die ware Curriebekerstryd.

    Die Haaie het 29 punte gekry. Juan Hernandez het ‘n drie, twee verdoelings, vier strafskoppe en ‘n skepskop aangeteken.

    Die Blou Bulle se 23 punte bestaan uit ‘n drie deur Werner Kruger, vier strafskoppe van Burton Francis en twee deur Francois Brummer.

    ыгри для дивчат кухняФільчаков Олександр Васильович

  • Maklik! Die Springbokke draf Nieu-Seeland kaf

    In Hamilton het hulle weereens vroeg opgedaag vir werk, die puntefabriek oopgemaak, teen ‘n bekwame tempo geproduseer, fabriek gesluit en toe die knuppels opgeneem om hulle opgepotte punte teen ‘n horde alswart maaifoedies te beskerm.

    Die verstommende verskynsel van hierdie Bokspan is hoe maklik hulle punte kry wanneer hulle dit wil hê. Hulle het ‘n hele versameling puntestropers in hulle implementestoor. Gister, byvoorbeeld, het hulle ‘n opraap-en-skoert drie deur Fourie du Preez en ‘n onderskepdrie deur Jean de Villiers ingeoes. Daar was twee verdoelings, ‘n strafskop of twee en ‘n skepskop deur Morné Steyn. En, o ja, twee interkontinentale strafskoppe deur die ongepoetste Frans Steyn. Die ongelowige uitdrukking wat Richie McCaw se gesig verwring het toe die wilgerkop Bethlehemiet sy vernietigingswerk met ‘n 63-meter skop begin het, was prysloos.

    Daar was ‘n ander oomblik wat ‘n duidelike wending in die wedstryd aangekondig het: Brad Thorne was die eerstelinieontvanger van ‘n bal uit ‘n losskrum. Dit is dieselfde Thorne wat so manhaftig was om voor die tyd vir Bakkies Botha uit te nooi om “dit hiernatoe te bring.” Die All Black-slot het sy blik oor die situasie laat gly en, nadat hy gesien het dat Bakkies besig was om opstote te doen met die res van die All Black-voorspelers op sy rug, momenteel ontspan. Hy het die moontlikhede begin oorweeg en in daardie oomblik het ‘n groenoorgetrekte, rooi baksteenblok hom uitgemeet, hom bymekaargemaak, deur die lug gebom en oor die groen gras gesmeer. John Smit. Die All Black-voorpak het hierna duidelik afgeblaas.

    Hierdie was Smit se 80ste toets en die eerste een waarin hy Man-van-die-Wedstryd louere verdien het. Hy het waansinniglik verdedig, soos ‘n kamikaze aangeval en totaal berserk in losgemale en –skrums ingedonder. En daarby het hy geskrum! Wie ook al deur die week die minagtingsveldtog teen Smit begin het, het die Springbokkaptein met die beste steroïede – vasbeslotenheid – behandel. In die 65ste minuut het die All Blacks ‘n strafskop weggewys ter wille van ‘n skrum voor die Springbokke se pale, omdat McCaw en breintrust besluit het die Suid-Afrikaners is “op die agtervoet.” Smit en Kie het hulle nou maar eenmaal vermorsel, die bal afgerokkel en die bedreiging se vlammetjie gesnuit.

    Al het al die All Blacks se ruiters en al die All Blacks se manne probeer om hulle Hompie Kedompie weer op die wal te kry, was dit bestem om nooit genoeg te wees nie. Dan Carter het skoppe met gebruiklike betroubaarheid afgevuur en Sivivatu en McCaw het drieë gedruk. Dit het by hulle die illusie gewek dat die Springbokke ‘n noue ontkoming gehad het. Na die tyd het McCaw geweeklaag dat hulle nie hard genoeg in die eerste helfte gespeel het nie. Maar natuurlik is daar net een bal in ‘n wedstryd en dié het die Springbokke in daardie tyd gebruik om punte mee te maak.

    McCaw het in onderhoude ook nagelaat om die All Blacks se beste speler – die skeidsregter, Nigel Owens – te prys vir sy bydrae tot Nieu-Seeland se kordaat poging. Die Wallieser is duidelik ‘n toegewyde student van die Internasionale Rugbyreëls vir Opponente van die Springbokke. In die eerste paar minute het hy twee strafskoppe teen die Suid-Afrikaners toegeken; strafskoppe wat geen ander toetsnasie sou toegekom het nie. As dit nie vir sy stoere ondersteuning van die All Blacks was nie, het hulle nog oeseriger van die veld afgestap.

    So, die Drie Nasies-trofee is by sy regmatige tuiste, gewen deur ‘n span wat snoep is om punte te maak en nog snoeper om punte weg te gee. Daar gaan ‘n heerlike siddering by ‘n mens op as jy dink dat hulle, wie weet, eendag kan besluit om die bal vir tagtig minute te gebruik om mee punte te maak. As hulle dit doen, dán begin ons van legendes in groen truie praat.

    Ons mag mos droom, of hoe?

    best business instagramsЛобановский

  • Praag Rugby doen dit weer!

    Meer verstommend nog, is sy profesie oor die verloop van die wedstryd. Asof hy die wedstryd vooraf gesien het, skryf hy gister:

    "Hierdie is ‘n toets wat ‘n ou bekende chronologie gaan voortsit: Die All Blacks gaan te lank vat om aan te pas by die krag en presiesheid van die Springbokke en gaan eers tot verhaal kom wanneer hulle vyftien punte of meer agter is. Die Springbokke gaan dan die hortjies toemaak en hulle voorsprong verdedig. Kort voor die einde, vrygewig soos hulle is, sal hulle vir Dan Carter of een van die vleuels toelaat om ‘n drie te druk."

    Die Springbokke het inderdaad gou genoeg ‘n stewige voorsprong opgebou. Dit was vroeg in die tweede helfte dertien punte werd. Daarna het hulle die gaping verdedig en uiteindelik die All Blacks toegelaat om twee drieë toe te laat – een deur die vleuel Sitiveni Sivivatu. Die laaste drie, ook op die kop volgens voorspelling, is enkele minute voor die einde van die wedstryd gedruk.

    Vir ‘n volledige oorsig en sifting deur die feite van die wedstryd, lees die volledige verslag, môre net by Praag.

    куплю медицинскую справкутопкарго кидалы

  • WP stuur op lentekroesheid af

    Die gestreeptes het drie goeie oorwinnings – teen die Haaie, Bulle en Leeus – agter die rug, en kommentators is net so vol vertroue soos die Kapenaars dat die WP môre die vierde groot kopvel bo hulle kaggel gaan hang. In die Vrystaat is die manne egter dikwels agter die tyd en Naka Drotské se vakleerlinge weet waarskynlik nie hoe bewoes die WP is nie.

    Die krisis om teen die Blikore te speel, is dat hulle, wanneer alles reg werk, enige span onder die blaker kan skop. En as daar ‘n span is wat reg is vir ‘n groot wedstryd, is dit die Vrystaat. Hulle seisoen het in die afvoersloot begin met ‘n nederlaag teen hulle plaasnefies, die Griekwas. Asof hulle aan bomskok gely het, het hulle die seisoen ingestrompel. Nou is daar wel tekens dat die span oor die ergste trauma is. Hulle het soete wraak teen die Griekwas geneem en die Leeus afgeransel. Die Vrystaat is kwalik die onstuitbare John Deere wat hulle twee jaar of wat gelede was. Maar dis ‘n span met ten minste een Groot Wedstryd in hulle.

    Die aanskoue van ‘n Vrystaatspan op volle vaart, oorkokend van die suiwere vreugde van voetbol op ‘n harde veld, is altyd ‘n plesier. Wanneer hulle in daardie bui is, doen hulle alles net beter, harder en vinniger. Dis vroeglente in die Vrystaat en lente manifesteer op min plekke so heerlik as in die aspoesterprovinsie. Vandag gaan hulle vir die lekkerte speel en die ambisieuse WP gaan die slagoffers van die lewensvreugde wees.

    Die Vrystaat is op hierdie stadium van ‘n onderpresterende jaar, ‘n meer gevestigde span, met goeie hardwerkende voorspelers wat kan skrum en wat moeilik is in die lynstane. As die ou Noord-Transvaal almelewe die slotfabriek was, is die Vrystaat nog altyd die losvoorspelerkweekhuis. Die huidige oes is so knoetserig soos doringtakke en avontuurlustig soos seerowers. In Jacques-Louis Potgieter het hulle die soort soliede, akkurate losskakel gekry wat hulle na gesmag het na die vertrek van Willem de Waal en daar is genoeg spoed en fokus in die agterlyn om altyd gevaarlik te wees.

    Die WP daarenteen is gevaarlik maar fyngestel. Enige ritmeversteuring kan die hele span van die spoor af laat loop. As daar nou een ding is wat ‘n span se harmonie in kakofonie kan verander, is dit ‘n lewenslustige Vrystaatspan op die harde veld van Bloemfontein onder ‘n vroeglenteson.

    creature from the black lagoon slot machineФильчаков прокуратура харьков

  • Suid-Afrika klop Nieu-Seeland 32-29

    Suid-Afrika het Saterdag Nieu-Seeland met 32-29 gewen om sodoende die Drienasiesrugbytitel vir die eerste keer sedert 2004 in te palm.

    Tellings:

    Suid-Afrika 32 (Fourie du Preez, Jean de Villiers drieë; Morné Steyn 2 doelskoppe, 2 strafskoppe, skepskop; François Steyn 3 strafskoppe), Nieu-Seeland 29 (Sitiveni Sivivatu, Richie McCaw drieë; Daniel Carter 2 doelskoppe, 5 strafskoppe). Halftydtelling: 22-12.

     

    купить футболку для девочки без рисункаАлександр Фильчаков прокурор

  • Kop op die blok s?: Haaie gaan vertrap word op Loftus

    Protesteer soos wat Haaie-afrigter John Plumtree wil, sy span neem te veel dinge vanselfsprekend aan. Die vernaamste daarvan is dat die plaasvervangers wat die Pretoriaanse Springbokke se plekke moet warm hou, nie die Blou Bul-rugbyfilosofie mooi ingestudeer het nie. ‘n Mens kan hierdie mistasting verstaan: Die Bulle het deurtrek met stywesiekte gelyk teen die Leeus en die WP. Frans Ludeke is egter ‘n boer wat al hoe meer tuis lyk in die bulkraal en hy weet wat die regte doepa is om slym uit die oë en stramheid uit die spiere te verdryf.

    Vir die Haaie om te wen, moet hulle ‘n voorpak geskoei op ‘n tradisionele voorspelerlees tem, en dit is juis hier waar hulle gaan vasval. Daar is min te kies tussen die voorrye, maar van daar af is die Blou Bulle die ene brahmaan. Dit is veral te betwyfel of die Haaie se basketbaltipe slotte, Albert van den Bergh en Steven Sykes, die brekerbenadering van Wilhelm Steenkamp en Flip van der Merwe sal kan weerstaan. En hoewel die Haaie ‘n gebalanseerde losdrietal, vol flair en werksywer, het, sal Pedrie Wannenburg hulle te gereeld terugdryf, sal Dewald Potgieter se kortpadrugby hulle verskrik en sal Deon Stegmann net te veel balle van hulle af wegbrüssouw.

    Die Haaie floreer as daar bloed in die water is, wanneer die spel losrafel en goedkoop balle rondlê van waar hulle tussen ongeorganiseerde agterspelers kan inkom. Die Blou Bulle se agterlyn het egter te veel struktuur. Burton Francis verstaan die bestanddele van die Blou-Bul-resep al hoe beter en weet hoe om die pap aan te maak. Nie net sal die Pretoorsdorpers se agterlyn nie in die verdediging skiet gee nie, hulle het genoeg karwatskrag om self pak uit te deel, met veral Jaco Pretorius wat nou wys dat hy weer begin verstaan waar die doellyn is.

    Praag se voorspelling: Die Haaie se drie drieë is te min om ‘n Blou-Bul-oorwinning te keer.

    русская народная рубашка для девочкиалександр лобановский харьков класс

  • Die kop op die blok s?: Springbokke wen Drienasies met naelskraapoorwinning oor NS

    Wanneer die vure in al die stoomketels aangesteek is, is die Springbokke ‘n span sonder kwesplekke. ‘n Getraumatiseerde Britse en Ierse Leeuvoorpak sal nou nog bewerig vertel hoe dit voel om verpletter te word deur die skrumkrag van die Springbokke. In die vakgebied van lynstaanspel het Victor Matfield die handboek, nee die ensiklopedie, geskryf. So, die Springbokke sal genoeg vastefasetbal bekom om hulle spelmatrys op die armsalige Kiwi’s af te dwing. Fourie du Preez en Morné Steyn is dodelike opeveldskoppers. Bryan Habana en Ndungane is opgekook genoeg om elke hoë bal te jaag op snuffel vir losspringers waarmee hulle chaos gaan veroorsaak.

    Want, maak geen fout nie, môre gaan die Springbokke hulle gepatenteerde doodwurgrugby speel. Ons weet dit en die All Blacks weet dit. Wat die Kiwi’s nie weet nie, is wat hulle daaromtrent gaan doen. Hulle sou so graag die spel wou lostorring, die Springbokke met hulle voorspelers op die agtervoet wou verjaag en die afbreekspel domineer. Maar daar is twee stokke in hulle speke: Bakkies Botha gaan hulle seermaak en die Bok-voorspelers gaan hulle pap speel. En in die afbreekpunte gaan hulle ook weinig vreugde smaak. Die gewoontedief, Heinrich Brüssouw, het telkens hierdie jaar vir Richie McCaw flou gespeel en gaan dit Saterdag weer doen.

    Die res van die Springboktaaklys gaan uit verdediging bestaan, en sonder JP Pietersen wat te spandabelrig is met drieë wat hy aan sy buitekant oop los, gaan die All Blacks opkikkers sweet vir elke vyfpunter.

    Hierdie is ‘n toets wat ‘n ou bekende chronologie gaan voortsit: Die All Blacks gaan te lank vat om aan te pas by die krag en presiesheid van die Springbokke en gaan eers tot verhaal kom wanneer hulle vyftien punte of meer agter is. Die Springbokke gaan dan die hortjies toemaak en hulle voorsprong verdedig. Kort voor die einde, vrygewig soos hulle is, sal hulle vir Dan Carter of een van die vleuels toelaat om ‘n drie te druk.

    Te min, te laat, soos ander meer geroemde Suid-Afrikaanse toegewings.

    Môreaand drink ‘n vierkantige, roeskopvoetbalkaptein vonkelwyn uit die Drienasies-kelk.

    free video slot gamesлобановский класс

  • WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’

    Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.

    Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.

    Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.

    Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.

    Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.

    Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.

    In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.

    Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.

    Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.

    Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder. 

    best social mediaпрокурор Фильчаков

  • Leeus het gister geskarrel teen Cheetahs

    Nie dat die Cheetahs met hulle 36 drieë sovêr en vyfde plek op die punteleër as sukkelend beskou kan word nie. Hulle het immers met hierdie wedstryd hulle vyfde oorwinning agtereenvolgens behaal en onder hulle het 'n paar manne hand opgesteek om soos alte dikwels in die verlede deur ander spanne aangekoop te word.

    Die lank en die kort van die wedstryd is dat die Lions dalk liewer Rugby vir hokkie of iets moet verruil. Nie eens Jake White se vinger-in-die-leeu-se-dinges kon die ouens in rooi tot groter hoogtes inspireer nie. Die enigste ding waarop hulle ná vandag se wedstryd kan trots wees, is dat hulle met 14 man 'n strafskop kon oorjaag in pleks daarvan om iets af te staan gedurende die tien minute wat die flank Franco van der Merwe oor sy sondes moes gaan nadink.

    Die 20-16-oorwinning deur die Cheetahs vlei die Lions, en sê ook dat die Vrystaters nog bietjie afronding kort voordat hulle té entoesiasties oor hulle kanse word. As jy net met 4 punte teen 'n span wen wat in die 21ste minuut uit sy eie doelgebied uit begin hardloop, kan jy beslis nie op jou louere rus nie.

    Die Cheetahs wat gevaar loop om voor aanloklike anbiedings te staan te kom, is o.a. die skrumskakel, JP Joubert, wat in sy 80ste Curriebrekerwedstryd gewys het wat ervaring beteken. Ek het gekrul van lekkerkry toe die stut in wit, JP Nel, in die 68ste minuut skielik sy lyf in 'n vleuel se skoene druk en die res laat stilstaan soos hy ooplê doellyn toe. As hy net die bal vir Nokwe gegee het, was dit sekerlik 'n drie.

    Jacques-Louis Potgieter se skoppersentasie sal nooit goed lyk nie, bloot net omdat hy skop van plekke af waar ander liewer met die skeidsregter sal wil klets. So het hy byvoorbeeld tot die klein skaretjie se plesier 'n 58-meterstrafskop suiwer tussen die pale deurgejaag. Hy teken dan ook die helfte van die Cheetahs se 20 punte met sy skoen aan.

    Hennie Danille, die gespikkelde katte se heelagter, verdien sy beloning vir man van die wedstryd, al het hy nie self punte aangeteken nie. Hy was net eenvoudig rotsvas met sy verdediging en 'n kriewelrige aanvaller.

    Die drieë deur WP Nel en Frans Viljoen van die Cheetahs en Derrick Minni van die Leeus sal seker nie vir lank deur enigiemand anders as hulleself onthou word nie, maar was welverdiende belonings vir harde werk.

    Dit was 'n wedstryd van verskeie amperse drieë deur die Cheetahs en 'n geskarrel deur die Lions. Met 24 punte lê die Cheetahs nog steeds in die vyfde plek, en het die gaping tussen hulle en die Bulle met een punt gerek. Volgende week kom hulle teen 'n opgewonde WP-span te staan en ek hoop heimlik hulle kan dan die amper na stamper oorskakel.

    справка для спорталобановский класс харьков

  • Die Springbokke se neerlaag voor die glorie, en hoekom hulle die Drie Nasies-trofee sal wen

    Die Springbok-neerlaag was, soos ek vooraf verduidelik het, bykans onafwendbaar. Nadat hulle die Wallabies verlede week met hulle spoed, krag, tegniese meesterskap en veral oorgedoende wedstrydpatroon verras het, was dit te verwagte dat die Springbokke se wiele dié week sou afkom. Tog was die wedstryd se uitslag verbasend lank enige iets behalwe beklink. Dit was eers die dubbellooptreffers waarmee die Aussies eers 'n drie en toe 'n strafskop behaal het, wat die wedstryd na hulle kant toe laat oorkantel het.
    Die Springbokke het met 'n sekere swierigheid begin, die Wallabies se beste aanvalle gesluk en self hard en vinnig tot die aanval oorgegaan. Maar hierdie keer, al het hulle die spyker teen die plank gehad, kon hulle dit nie ingekap kry nie. Die Australiërs, daarenteen, het hard geswot dié week en het al die antwoorde op die Springbok-vraestel reg beantwoord. Dit was veral opsigtelik toe Matt Gitau, kort ná 'n standaard-Morné-Steyn-skepskop, die vermetelheid gehad het om self die bal oor die pale te skepskop, en dit met sy swakker voet nogal.
    Nadat Adam Ashley-Cooper sy drie gedruk het, het die Springbokke begin om vir 'n bonuspunt en daarmee waarskynlik die 3N-trofee te speel. Daarvoor het hulle van wedstrydbenadering verander en op die grond tussen die stoele van twee wedstrydplanne gaan sit. Uit met die bal-in-die-hand-patroon ten gunste van die hangskopdoodwurgplan. Die presiese samehorigheid waarmee die Springbokke verlede week nog 'n wedstrydplan toegepas het, is toe daarmee heen; hulle doeltreffendheid ook, asof hulle 'n basaar bedryf het wat deur twee wedywerende komitees beplan is. En dit was die Aussies wat die tombola gewen het.
    Daarmee saam het Pieter de Villiers 'n paar angels uit die Springbokke getrek met onbesonne aanwending van plaasvervangers. Bryan Habana, wat nog 'n aflewering in sy groeiende legende geskryf het met twee drievoorkomende lakke, is van die veld af. Die laaste beeld van hom was waar hy in die spelerstonnel af verdwyn het, waarskynlik, soos wat daar stuitig opgemerk is, om sy bagasie WP toe na te gaan. 'n De Villiers-liefling, Adrian Jacobs, het op die veld verskyn en onmiddellik en toenemend uit sy plek in meer bedrewe geselsskap gelyk. Die presiesheid waarmee hy op sy doellyn die bal vir Matt Gitau beskikbaar gestel het, was die skreiendste stukkie spel wat hy in 'n gehawende seisoen uitgestal het en dit was net 'n verbete Jaque Fourie wat met 'n titaniumgraadlak die geeltruilosskakel by die hoekvlag oor die kantlyn gekletter het.
    'n Baie beter ontplooiing sou daardie voetboller, Ruan Pienaar op vleuel, en die eksentrieke Frans Steyn op heelagter, gewees het.
    Hierdie neerlaag is nie die einde van die Springbokke se Drie Nasies-wêreld nie. Dis nie eers 'n baie ernstige terugslag nie; eerder deel van 'n amperse roetine. Suid-Afrikaners wen nie Super 14's of Drie Nasies-trofeë met ongeskonde seisoenrekords nie. Dié doen hulle net in Wêreldbekers. Die All Blacks, daarenteen, wen meestal die Drie Nasies wanneer hulle sterk genoeg is om al hulle wedstryde in die reeks te beklink. En in Wêreldbekers? Nou ja, Wêreldbekers wen hulle lankal nie meer nie.
    Volgende week gaan die roes van die Springbokstoomroller afgeklop wees, die magtige enjin gaan weer op alle silinders teen volle kompressie vuur. Hulle sal hulle laaste toets in die reeks wen, en daarmee saam die Drie Nasies. Kyk maar net.
    Vir die Australiërs het Adam Ashley-Cooper en die parmantige James O'Connor drieë gedruk. Gitau het Ashley-Cooper se drie verdoel en ook 'n skepskop en twee strafdoele geregistreer. Morné Steyn het weereens al die Springbokke se punte, 'n strafskop en 'n skepskop dié keer, aangeteken. Ongelukkig was dit net ses punte werd. Die Wallabies wen 21-6.

    mga gamesлобановский депутат

  • Botha-besering sit grynslag op Aussies-bakkiese

    Om dinge vir die Springbokke te kompliseer, het Bakkies se rolstudent, Danie Rossouw, maar so pas van 'n besering herstel, en hoewel hy self 'n speler van graniet is, word daar gewonder of hy 80 minute voluit sal kan speel, al is dit teen Australië. Indien Pieter "Helium" de Villiers se mediese span hulle vingers natlek, in die wind hou en bepaal dat Rossouw nie die oplossing is nie, sal 'n dringende sein vir 'n plaasvervanger uit Suid-Afrika gestuur word. Dit beteken dat die Haaie se Johan Muller sy afsprake vir die week moet kanselleer. Al is hy 'n eerlike, harde speler, is hy geen Bakkies Botha nie.

    Die mate van eerbied wat hy in die spel afdwing, kan beter verstaan word in die lig daarvan dat Bryan Habana se besering net so op die buitewyke van die rugbywêreld se bewussyn registreer. Habana is self nie 'n speler wat maklik vervang sal word nie, maar daar ís darem 'n Jongi Nokwe. Die groter gevaar is dat Habana se onttrekking vir De Villiers idees gaan gee. John Smit en Victor Matfield gaan al hulle dae hê om hom daaruit te praat om die agterlyn te skommel. Hy jeuk om sy een lieflingspeler, die pokkelrige Adrian Jacobs, te ontplooi, wat beteken dat Jaque Fourie uitgeskuif sal word na die vleuel. Dit is juis Fourie en Jean de Villiers se vennootskap, hulle Panzer-gehalte verdediging en hulle venyn op die aanval, wat bygedra het om hierdie die beste beroepsera-Springbok-span te maak.

    Die Springbokke kort nog een punt om die Drienasies-trofee te wen. Met Bakkies Botha uit, en 'n Pieter de Villiers wat sy handjies vryf om die Bok-agterlyn te ontwrig, kan dít nogal 'n geswoeg afgee.

    games casino online freeОлександр Васильович Фільчаков

  • Leeukos

    Die Bulle het toe mooi saamgewerk om my voorspelling waar te maak. Waarop hulle ook al deur die week gewei het, dit het blykbaar bloedsuikerimplikasies gehad. Hulle was net ‘n tree te stadig, net ‘n newton-meter te flou, om hulle spelpatroon op die Leeus af te druk.  Die Ander Span op die Veld, daardie katspesie, daarenteen, het blykbaar suiwer adrenalien op hulle pap geëet. Kon ook nie anders nie. Daar is ‘n dowwe lyn tussen sukses, enige sukses, en ‘n korporatiewe massavuurpeloton vir die Leeus.  Om ‘n span te sien herrys, is altyd ‘n belewenis, maar die Leeus het skynbaar in die roet en as vasgesteek. Hulle is al vir die afgelope tien jaar besig om te verrys en het nog nie hoër as kniehoogte gevorder nie. Om te keer dat die span van 1-15 voor die voet gesnoei word, is dit nodig dat hulle ten minste een wedstryd per jaar teen alle verwagting in wen. Gister was dit sulke tyd.

    Die Leeus het die wedstryd 20-13 gewen het, en het dit met soveel oortuiging gedoen dat dit die Bulle is wat gelukkig geag is met die hoeveelheid punte wat hulle verkry het. Gister het weer bewys dat die ou Noord-Transvaal/Blou Bul-wedstrydresep ontroefbaar is… die ironie synde dat dit die Leeus was wat die skop-skrum-en-stormtaktieke suksesvol uitgestal het. Daarmee het hulle twee drieë gekonstrueer en dit was hulle ononderdrukbare skrumskakel, Jano Vermaak, wat ‘n – kug! – Leeue-aandeel in beide gehad het.

    Eers het hy ter ondersteuning van ‘n stoomrollende Hans van Dyk opgestorm, die bal gekry, gedra en netjies aan Alwyn Hollenbach besorg wat die kalk oorgesteek het.  Die tweede drie het Vermaak sommer self gedruk nadat hy ‘n steekskoppie van Franco van der Merwe agternagesit het. Herkie Kruger het die res van die punte met sy skoen gemunt.

    Die Blou Bulle het dinge op hulle nimlike kruiptrekkermanier probeer doen en dit by tye selfs reggekry… maar nie vir lank genoeg aanmekaar nie. Dit het die Leeus telkens toegelaat om die juk af te gooi en uit hulle kwartgebied te breek.

    Reg teen die einde het die Blou Bulle ‘n verdoelde Jaco Pretorius-drie en ‘n Burton Francis-strafdoel bygevoeg en daarmee ‘n bonuspunt ingeskryf.

    Een van die dae is die Springbokke terug in hulle provinsies en sal sinvolheid terugkeer na ons rugbyuniversum. Elke span sal sy plek weer gedwee inneem. En vir die Leeus beteken dit hulle sal, weereens, soos altyd, tekens van ‘n herrysenis toon.

    En die Blou Bulle? ‘n Goeie drag slae, soos vir ‘n stout seuntjie, doen hulle elke jaar net goed. Nou het hulle hulle s’n vir die seisoen gehad. Met Matfield, Du Preez, Bakkies Botha en Habana binnekort terug vir die betekenisvolle gedeelte van die Curriebekerseisoen, sal hulle maar weer doen wat hulle doen. Hierdie jaar sal hulle weer die Curriebeker wen. Dís wat hulle doen.

    best gameлобановский александр интервью

  • WP en Haaie gaap die dag om

    Ek weet daar is oningeligtes en oningelyfdes wat hulle neuse vir die Fiat sal optrek, en ja, dit was ‘n nederige motor, so ‘n vierkantige bedryf met dertienduim wiele onder ‘n 1400 stootstaafenjin. Ek bedoel, dit was ‘n baie basiese voertuig, maar dit was juis die sjarme daarvan. Die motortjie het gewerk, áltyd gewerk en het hierdie vermoë gehad om net aan te klop. Jy kan hom aan die gang kry, vroeg die oggend en hy sal heel ongesteur die hele dag rondskarrel. Hy het ‘n sekere ritme gehad, so net bo 130 kpu en daarop kon jy hom maar net in ‘n rigting wys en hy sal uur in en uur uit net aanhou om die pad te verslind, hetsy dit die kronkelpaadjie tussen Brakpan en Boksburg is, of daar die liniaalreguit pad tussen Beaufort-Wes en Laingsburg. Daar’s nou vir jou ‘n pad wat voel of hy nooit sal ophou nie – soos gister se wedstryd tussen die WP en die Haaie.

    Daar is weinig goeds om van die WP te rapporteer. Hulle het die spel so vieserig benader, soos ‘n Chihuahua wat ‘n pedikuur moet verdra. Hulle het min visie, minder passie en geen kreatiwiteit nie. Al skrams aanbeveling wat ‘n mens hulle mee kan toedeel is dat hulle strate minder vrot as hulle opponente was. Die Haaie het by die wedstryd opgedaag sonder oënskynlik belangstelling, geen plan en geen ambisie nie.

    Die probleem met die Beaufort Wes-Laingsburgpad is dat daar bitter min aandagtrekkers is, baie min uitstaande eienskappe of landskapbakens. Dis alles net so dieselfde… Dis soos, soos… tel die bal op, storm in die naaste opponent vas, val om, gooi die bal uit en dan is daar ‘n aanslaan. Gister was daar in Durban so baie dáárvan, amper soveel soos wat daar vaalgroen bossies in die Karoo is. Dis asof sulke spelmakers soos Keegan Daniel, Rory Kockott en selfs die Argentyn, Hernandez, gister aan ‘n kollektiewe introversie gely het, asof hulle met iets gewigtig besig was, soos om dansende engeltjies op ‘n kopspelpunt te visualiseer, en nie tyd gehad het om hulle volle aandag aan iets so ligsinnig soos ‘n rugbywedstryd te gee nie.

    Die geheim is om die padborde tussen Beaufort-Wes en Laingsburg te memoriseer. Ek sal toegee dat Rooi Fiat dit moeilik kon maak. Sy ewenaar het van dag een af freneties geneurie, en hoe vinniger jy ry, hoe skriller het die klank geword. Dit het enige geheueoefening moeilik gemaak. Ek onthou Kareekloof… en toe ‘n swaar hoofpyn.

    Die WP het twee drieë gedruk, Chavanga een en Chris Jack een. Iemand het iewers die bal oor die pale geskop. Ek dink dit was Joe Pietersen. Die Haaie het ook punte gekry. Nie baie nie. Die WP het 21 punte gekry en die Haaie 9. Nie een van die spanne het dit verdien nie.

    ігрушкиФільчаков Олександр Васильович