praag.co.za

Category: Hoofartikels

  • Open UCT?

    Open UCT?

    Dit het Woensdag nie lank geduur nie voordat lede van Open Stellenbosch wat ingebus is om kunsmatige klagtes oor “taaldiskriminasie” by US op te voer, hul ware agenda van volksmoord oop en bloot uitgebasuin het.

    Die Open-lede het voor Admin B op die trappe byeengekom en begin skree in ‘n megafoon, “Goeie middag almal! Dankie vir die onderbreking van witheid vandag!”

    Vir diegene wat nog gedink het daar is swart studente wat met Afrikaans sukkel, was dit eensklaps duidelik dat swart rassiste nie “witheid” gaan verdra nie.

    Open Stellenbosch het trots plakkate geswaai waarop die volksmoord-boodskap “One settler, one bullet” vertoon is.

    Dié boodskap van geweld en etniese vervolging is kennelik ver verwyder van “Alle klasse moet in Engels beskikbaar wees”.

    By geen staatsinstelling word Afrikaans vandag verdra nie. Die taaldiskriminasie wat woed is geheel en al teen Afrikaans; die kwaadwilligheid van die organiseerders wat wil beweer Afrikaners diskrimineer teen ander, is openlik.

    Die skepper van die Luister-propagandaprul, Dan Corder, is hoeka jammer dat hy dit nie kan regkry om swart en bruin tot geweld teen Afrikaners oor te haal nie.

    Sy pogings het Steven Friedman genoop om die volgende vermaning aan Corder te rig:

    According to Steven Friedman, director of the Centre for the Study of Democracy at the University of Johannesburg, organisational strategies constitute a fundamental problem. “One of the main ­problems that social movements in South Africa face is that poor people are very difficult to organise because they don’t have resources, they don’t have self-confidence and spend most of their time trying to survive.

    “One of the mistakes made by some social movements is that they suffer from naive organisational strategies, believing that if people are poor they’ll automatically rally around them, which isn’t true.”

    Die instelling wat smeek om oopgestel te word vir Xhosa en om van hul inkruiperige witheid en ghettomentaliteit verlos te word, is die Universiteit van Kaapstad.

    Die verwydering van Rhodes se standbeeld was nie genoeg om Boerehaters se monde te snoer nie.

  • Brittanje in krisis nadat Zuma IS aflag

    Die Statuut van Rome, die grondslag vir die oprigting van die Internasionale Strafhof (IS), het aan die hof ‘n spesifieke mandaat gegee wat beteken die IS kan net reageer op misdade wat sedert 2002 plaasgevind het.

    Die jurisdiksie van die Hof is verder gebaseer op die beginsel van komplementariteit. Dit beteken dat die IS slegs jurisdiksie het wanneer ‘n lidstaat nie in staat is nie of onwillig is om ‘n internasionale misdaad aan te spreek.

    Daarom meen internasionale regskenners dat die potensiële sake wat voor die hof gebring kan word, nie veel is nie.

    Tans word misdade in Colombia, Zimbabwe, en Verenigde State van Amerika oorweeg na laasgenoemde se inval in Irak.

    Die besluit van die Suid-Afrikaanse regering om die hoërhof in Pretoria te omseil en skynbaar toe te laat dat Omar al-Bashir, die Soedannese president wat beskuldig word van volksmoord en oorlogsmisdade, vertrek, is dus nie noodwendig ‘n oortreding in die lig van die IS se beperkte jurisdiksie nie.

    Die herrie gaan eerder oor die ANC se verbintenis tot sy sogenaamde “sleutelbondgenote”, naamlik die VSA en Brittanje, as die lasbriewe wat in 2009 uitgereik is deur die IS teen Bashir.

    Die daad van verset deur president Jacob Zuma – en daar kan min twyfel bestaan dat hy direk betrokke is – plaas hom aan die spits van Afrika-leiers wat argumenteer dat die IS bevooroordeeld teenoor Afrika optree en bloot ‘n onderdrukkende instrument van Westerse magte is.

    Zuma se skynbare “anti-imperialistiese” houding is besonder gewild in die ontwikkelende wêreld en ‘n deurbraak in voortgesette pogings om Soedan se diplomatieke isolasie te beëindig.

    Die feit dat Zuma ‘n gesogte beraad van die Afrika Unie gehou het in ‘n land wat die Roomse Statuut bekragtig het, maar de facto immuniteit verleen het van Britse vervolging en skotvry daarvan afgekom het, verteenwoordig ‘n krisis vir die VSA en sy bondgenoot Brittanje.

    Amerika is die land wat die grootste legitimiteit aan die ANC verleen, naas die VK.

    Bashir het soortgelyke maar minder dramatiese eskapades in Egipte, Libië en Saoedi-Arabië, gehad, maar sy vertrek uit Suid-Afrika is ‘n beduidende terugslag vir die hof.

    Die IS staar ‘n volskaalse rebellie in die gesig van baie van die Afrikalande wat oorspronklik ‘n mandaat onderteken het, gelei deur Suid-Afrika.

    Zuma se regering het nie net versuim om saam te werk nie. Hulle het die departement van justisie se regspan in effek, namens Bashir laat optree.

    In ‘n duidelike stekie na die VSA, wat soos China, Rusland en Indië nie ‘n IS-ondertekenaar is nie en beskuldig word van dubbele standaarde, het die ANC gesê “groot menseregtevergrype deur nie-ondertekenaars word nooit ondersoek nie”.

    Gebeure Maandag het kommer in die VSA en Brittanje verhoog oor hul eie nie-wit minderhede se houding teenoor Suid-Afrika en Afrika en hul eie internasionale vooruitsigte in ontwikkelende lande. Van Nelson Mandela se “menseregte” en hul mooiklinkende beloftes, het nou duidelik dadels gekom.

    Die IS wat nog herstel van sy onvermoë verlede jaar om Kenia se president, Uhuru Kenyatta te vervolg, se ondersoek is boonop bevries in Darfoer in die westelike Soedan, waar Bashir se menseregtevergrype na bewering plaasgevind het, as gevolg van ‘n gebrek aan VN-ondersteuning.

    Fatou Bensouda, die IS-aanklaer, het intussen gekla dat die geloofwaardigheid van IS as ‘n instrument van internasionale vrede en veiligheid, aangetas is. Sy egter hou vol dat die hof ook “misdade van seksuele voorkeur en gender” moet ondersoek, nog ‘n ongewilde tema in Afrika.

    Die IS ondersoek tans nege kwessies, almal in Afrika, en elkeen word deur die vasteland as “rassisties” afgemaak.

    Weens die volgehoue kritiek van rassisme het die IS sedertdien begin met voorlopige ondersoeke na beweerde misdade in die Oekraïne, Palestina, Irak en Honduras.

    Vroeër het Emeritus Aartsbiskop Desmond Tutu gesê die versuim deur sommige van die magtigste lande om hulle te onderwerp aan die Internasionale Strafhof, het ‘n klimaat geskep vir Suid-Afrika om toe te laat dat Bashir die land verlaat. Tutu het kennelik na die VSA verwys.

    Die leier van die EFF, Julius Malema het ‘n beroep gedoen dat die president van Soedan, Omar al-Bashir, vervolg word, máár deur ‘n Afrika-hof. Malema het gesê dat sy party nie die “sameswering” gesteun om Bashir in hegtenis te neem nie, omdat dit ‘n opdrag was van ‘n “imperialistiese organisasie”.

    Hy sê Bashir moet vervolg word deur ‘n regverdige regstelsel, nié die Internasionale Strafhof nie. Daarmee het hy Robert Mugabe se gewilde oproep gesteun.

  • Koerdiese minderheid wen groot in Turkse verkiesing

    Meer as 50 miljoen Turkse burgers het teen die regering van president Tayyip Erdogan in die nasionale verkiesing gestem.

    Die regerende AKP-party het sowat 10% steun verloor, wat veroorsaak het dat hulle hul parlementêre meerderheid verloor het.

    Baie Turke het in die pasafgelope stemmery as ‘n waterskeidingsverkiesing vir dié land se nasionale politiek beskou.

    Een uit elke vyf kiesers in Turkye is Koerde. Die Koerde is die mees godsdienstige gemeenskap in die land, en tog het hulle nie Erdogan se Islamitiese party ondersteun nie.

    Dit was ten spyte van die feit dat dit Erdogan was wat gesorg het vir ‘n dramatiese verandering van status vir Koerdiese minderheid Turkye, iets wat selfs sy politieke teenstanders erken.

    Die Sowjet-Unie het die Koerde in hul opstand teen die sentrale mag voorheen deur die verskaffing van wapens ondersteun.

    Ná die USSR se ineenstorting, het Israel geleidelik verhoudinge met Koerdiese minderhede in die Midde-Ooste versterk.

    As die Koerde se nuwe beskermheer in die streek, met die troefkaart van ‘n onafhanklike Koerdiese staat teen sy teenstanders, is die uitslag van die verkiesing ‘n groot oorwinning vir Israel.

    Israel ondersteun Koerdiese nasionalisme as ‘n nuttige instrument om Turkye en sy ambisieuse leier in toom te hou.

    Die gay-gemeenskap in Turkye se aandrang op regte het verdamp en die verkiesing het bewys dat etniese minderhede belangriker vir kiesers was as seksuele voorkeure.

  • Xenofobie net soos plaasmoorde is ‘misdaad’

    Die ANC-regime pas tans maksimaal skadebeheer toe nadat beeldmateriaal van ‘n xenofobiese moord op ‘n Mosambieker, ene Emmanuel Sithole, wêreldkundig geraak het.

    Net soos met plaasmoorde, het die die SAPD verklaar dat dit gewone misdaad was, maar net soos met plaasmoorde is dit klinkklaar dat die ANC nie streef na enige oplossings nie.

    Jacob Zuma het Maandag uitgevaar teen die media wat nie wil saamspeel om die jongste onverkwiklikhede toe te smeer nie. Die ANC is nou skielik aan die ontvangkant van linkse mediagif en “morele” verontwaardiging.

    Zuma se amptenare het inderhaas allerlei mooi “morele” beloftes oor samesyn en vrede gemaak, sonder die vaagste idee oor wat die land nou eintlik getref het.

    Dis eintlik eenvoudig: Hoe meer Afrika-immigrante oor die grense stroom, hoe groter word die mededinging vir skaars hulpbronne. Dat dit toenemend op geweld gaan uitloop, is so seker soos wat die son more aan die oosterkim gaan skyn.

    Die Zoeloekoning is staande toegejuig by die imbizo in Durban Maandag nadat hy vroeër sy broers uit Afrika met miere en luise vergelyk het. Sy volgelinge is klaarblyklik nie goed ingelig oor wat die media deesdae as “moreel” voorhou nie, maar heeltemal op hoogte van die felle stryd wat daar buite woed tussen etniese groepe.

    Pravin Gordhan, die minister van Samewerkende Regering, was die ANC se vroom gesig na buite, teen die nuwe media-aanslag. Hy het tydens sy besoek aan Alexandra verklaar dat Suid-Afrika die “hoop” van die vasteland moet verteenwoordig, dws net soos voorheen ‘n magneet moet bly vir immigrante. Dít is die “morele” hoëgrond.

    Duidelik gaan die ANC niks kan doen aan die kwessie nie, want hulle verkeer tussen Scylla en Charybdis. Dus gaan gods water maar oor gods akker bly loop, tot die volgende grusame hoofstuk.

    Die voortslepende geweld teen wit boere het die getal kommersiële boere in die land met byna die helfte verminder sedert 1994.

    Die voorsitter van Institute for Poverty, Land and Agrarian Studies (PLAAS), Ben Cousins het tewens Maandag aan afgevaardigdes by ‘n internasionale konferensie by die Universiteit van Wes-Kaap gesê omdat die oorblywende boere so produktief is, is daar geen bedreiging vir voedselsekerheid nie.

    Daar is net 35 000 kommersiële boere in die land oor en vyf tot sewe persent van dié boere produseer sowat 80 persent van die kos in die land.

    Daar is natuurlik ‘n ekonomie van skaal by landbouverwikkelinge betrokke, maar PLAAS het ‘n ideologiese projek wat ten uitvoere gebring moet word om “gelykheid” te bevorder. Dis ‘n ou kommunistiese slagspreuk wat beteken dat almal ewe arm moet word om die armes te plesier.

    PLAAS wil naamlik toesien dat dié wit boere wat sukkel, hul grond aan swartes oorhandig “om armoede op te los”. En aangesien hulle nou verklaar het dat voedsel ‘n sekerheid is, is daar plaasaanvalle om die halsstarriges te oorreed om af te sien van eienaarskap.

    ‘n Mens begin wonder of die oorblywende boere dalk ewe tevrede is met die stand van PLAAS-sake. Na die Russiese rewolusie was daar ook diegene wat jammerlik gedink het hulle kan voordeel trek uit ‘n kommunistiese bewind. Toe nie.

  • Sisonke Msimang se Soros-prul vir geweld teen wittes

    Sisonke Msimang, indien lesers wonder, is nie die naam van ‘n Leon Schuster-karakter nie. Msimang is die gay, swart feministiese uitvoerende direkteur van OSISA, George Soros se Open Society Initiative for Southern Africa.

    Msimang het pas ‘n striemende aanval teen wit Suid-Afrikaners geloods in die New York Times, vol onwaarhede en versinsels.

    Een daarvan is dat die swart jeug Hani steeds as hul held sien.

    Hani has come to occupy a place in the imagination of black South Africans that is virtually unrivaled.

    In ‘n blitspeiling van 10 swart jeugdiges onder 16 in Johannesburg, het slegs vier geweet wie Hani is en nie een het enige waarde aan sy “nalatenskap” geheg nie. Een, Matome Molope, het selfs verklaar dat Hani dood is en daarom van geen waarde is nie.

    Msimang se held, Chris Hani, is deur Clive Derby-Lewis doodgeskiet, beweer sy, en daarom moet hy verkieslik in die gevangenis wegkwyn. Dat Derby-Lewis nie die sneller getrek het nie, en wel volgens wet op mediese parool mag aanspraak maak, is vir Msimang onbenullighede.

    Those of us who are tired of the empty politics of reconciliation — which assumes that whites have paid for their sins and blacks have forgiven them — find some succor in knowing that Mr. Derby Lewis will likely die in jail.

    Die prul, wat drup van male fides, is kennelik met moeite uitgekraam om die verleentheid van Limpo Hani, die laggende weduwee, se tirade teen die media te vergoeilik by die onlangse herdenking van die dooie kommunis se afsterwe.

    Nadat die selfingenome weduwee nie haar plesier oor die aandag by die geleentheid kon verbloem toe sy op die verhoog aan die dans gegaan het nie, het sy allerlei onsamehangendhede kwytgeraak voor die mikrofoon oor “onwettige immigrante uit Mosambiek”.

    Dié gebrabbel hou glo verband met die feit dat sy geen traan gestort het oor Hani se dood nie omdat sy in ‘n buite-egtelike verhouding betrokke was, net soos haar man met die Masbieker toe hy geskiet is.

    Msimang se pleidooi om Suid-Afrika van wittes te suiwer, is ook ooglopend gepen om saam te val met die EFF se beeldebestorming en vandalisme.

    Behalwe dat sy meen Nelson Mandela was te gaaf met wittes en dat Hani ons sou uitgejaag het, het sy ook dié goeie woordjie vir Helen Zille se held Biko:

    Biko was an iconoclast who smashed the idols of white supremacy.

    I believe that Mr. Hani would have eventually ruled South Africa as president if he had lived. I like to think that he would have defied his mentor, Mr. Mandela, by offering us a less conciliatory path to dignity.

    Die wit jeug is duidelik nog nie onderdanig genoeg, uitgewerp en onderdruk, volgens Soros se swart buikspreker nie:

    In a survey released by the Institute for Justice and Reconciliation, only half of white youth surveyed agreed with the statement, “apartheid was a crime against humanity,” as the United Nations defined it in 1966.

    Dit sal natuurlik insiggewend wees indien ‘n mens die swart bevolking raadpleeg oor hulle indrukke van gays. Navorsing sal ongetwyfeld aantoon dat 90% dit nie sal verwelkom dat hulle deur dié groep aan die neus gelei word om geweld te pleeg sodat die land etnies gesuiwer kan word nie. Daar is toenemende getuienis dat die “Gaystapo” soos Amerikaners hulle noem, van die Suid-Afrikaanse media beheer geneem het, ook in Afrikaans. Nie net word hulle polities korrekte waardes op ons afgedwing nie, maar hulle stig insgelyks konflik tussen rasse en kulture aan.

  • Wie het toegang tot SA se deurtastende spioenasie?

    Die “grootste lekkasie van geheime dokumente in demokratiese Suid-Afrika se geskiedenis” deur Al Jazeera bevat glo ‘n dokument wat deel is van die Suid-Afrikaanse spoke se Handboek van tegniese intelligensiebeleid en -prosedures.

    Dié dokument is ‘n aansoekvorm wat agente in staat stel om ‘n reeks afloermoontlikhede te ontgin volgens Media24.

    ■ Meeluister in kamer – klankwaarneming;

    ■ Meeluister in kamer – videowaarneming;

    ■ Selfoononderskepping;

    ■ Faksonderskepping;

    ■ Telefoononderskepping;

    ■ Kloon van rekenaar-hardeskyf en ontleding;

    ■ Rekenaaraktiwiteit-monitering;

    ■ Internetonderskepping (e-pos); en

    ■ Fotografiese dienste.

    Desnieteenstaande en ten spyte van ‘n deurtastende aantal beskikbare middele, is dit vreemd genoeg steeds onmoontlik vir staatsagentskappe om iets aan plaasmoorde en landelike veiligheid te doen.

    Terwyl dit bekend is dat die VSA – wat oor soortgelyke middele beskik – hul data en ontleding aan ‘n buitelandse moondheid beskikbaar stel, is daar eweneens geen inligting oor wie toegang tot hierdie insameling het nie.

    Is dit toeganklik vir die meer-as-honderd buitelandse spioene waarvan Al Jazeera ons vertel? En wat maak hulle hiermee? Uiteraard vrae wat Media24, die post-1994-verkoopsagent, nooit sal beantwoord nie, wat nog te sê vra.

    Dat oud-terroriste en hul meelopers ons deesdae verseker dat die Nuwe Suid-Afrika “soewerein” is, is verdere rede tot kommer. As die land ooit “soewerein” was, sou hulle nooit aan bewind gewees het nie.

  • Jaar van die skaap of Eeu van die draak?

    Die vieringe van die Chinese nuwe jaar wat die jaar van die skaap inlui, het pas tot ‘n einde gekom.

    Fortuinvertellers in Hongkong sê die jaar van die skaap sal kalmer wees as die vorige jaar van die perd wat gekenmerk is deur katastrofiese lugrampe, wrede terreuraanvalle, globale politieke onstabiliteit, die Ebola-virus en oorloë.

    Rusland, Indië en China, het intussen ‘n kragtige boodskap na die Weste gestuur: Dié drie lande is besig om ‘n komplekse trilaterale strategie op te stel wat’n netwerk van ekonomiese deurgange insluit, bekend as “Syroetes”.

    Die nuwe Syroetes strek regoor Eurasië. Beijing is ook besig om ‘n maritieme weergawe, geskoei op die prestasies van Admiraal Zheng uit die Ming-dinastie, op te rig. Zheng was die bevelvoerder van ‘n vloot van meer as 200 vaartuie.

    Moskou en Beijing beplan om ‘n nuwe hoë-spoed spoorverbinding, soortgelyk aan die Trans-Siberiese een aan te lê. Beijing is ook verbind tot sy groeiende strategiese vennootskap met Rusland wat kritieke finansiële en ekonomiese hulp betref. Terwyl sanksies Moskou in die gesig staar en ‘n rampspoedige olieprysoorlog dreig, is dit ‘n heel nuttige en voordelige vennootskap.

    China se suidelike bure, te wete Afghanistan, is ten spyte van die 13-jarige Amerikaanse oorlog daar, vinnig besig om in die Chinese se hoëspoed ekonomiese baan ingetrek te raak, terwyl ‘n beplande China-Myanmar oliepyplyn as ‘n spelbreker beskou word in die herkonfigurasie van Eurasiese energiebehoeftes.

    Dit is maar enkele projekte van die dolle vaart waarmee Beijing se leierskap gedefinieer word.

    Die visie van ‘n nuwe, verbysterende infrastruktuur, sal China, Sentraal-Asië, die Midde-Ooste, en Wes-Europa verbind, in ‘n soort omgekeerde reis van Marco Polo, tot in Venesië.

  • Aanval op Charlie Hebdo verdiep kloof tussen links en regs

    Die skok in Frankryk na Woensdag se dodelike aanval is enorm. Dit is, na alles, die mees moorddadige aanval op Franse bodem sedert die tyd van die koloniale oorlog in Algerië meer as 50 jaar gelede.

    Twee van die slagoffers – Georges Wolinski en Cabu – is reeds jare bekend vir hul spotprente. Hul werk is al deur miljoene gadegeslaan, veral op televisie waar Cabu groot bewondering afgedwing het met spotprente wat hy tydens ‘n lewendige uitsending van ‘n gewilde politieke debatsprogram gemaak het. Wolinski het die Legion d’Honneur ontvang vir sy erotiese tekeninge.

    Die staatsleiers se emosionele reaksie was vervat in die oproep tot eenheid. President Francois Hollande het dieselfde dag ‘n oproep om Franse eenheid gedoen want “ons beste wapen is dat niks ons kan verdeel nie…”

    Maar net ure vroeër het ‘n Franse vrou van Arabiese afkoms in trane op TV gekla dat almal in haar kantoor haar dieselfde middag verdag aangegluur het.

    En die ander giftige feit is dat ‘n Charlie Hebdo-joernalis, ‘n oorlewende van die aanval, berig het dat die moordenaars vlot Frans gepraat het.

    Binne ure het die ongewilde Sosialiste met hul vrome oproepe tot eenheid, egter hul weg oopgesien om die aanval op die mees siniese wyse vir politieke doeleindes te ontgin, en die regses van “haat” beskuldig. Vingers is gewys na kritici van Islamitiese fundamentalisme maar nie na die fundamentaliste nie.

    Die weeklikse satiretydskrif publiseer gereeld spotprente wat veral spot met die profeet Mohammed en Christene.

    Dit het gelei tot dreigemente, ‘n petrolbomaanval in 2011, die behoefte aan voltydse polisiebeskerming en selfs harde woorde van die Franse minister van buitelandse sake wat verklaar het dat dit nie intelligent van die tydskrif is om “olie op die vuur te gooi nie”.

    Charlie Hebdo het hom natuurlik geïgnoreer. Hierdie week se uitgawe het op sy voorblad ‘n spotprent oor Soumission, die omstrede nuwe roman deur Michel Houellebecq wat pas eergister (7 Januarie) verskyn het.

    Soumission (Onderwerping) se verhaal is eenvoudig: Net ‘n paar jaar van nou af verkies Frankryk ‘n Moslempresident in ‘n poging om die “verregse”, anti-immigrasie-Front National van Marine Le Pen te verhoed om aan die mag te kom.

    Kritici het die boek geloof wat ‘n nagmerrie-scenario uitbeeld wat dikwels deur die Front National self geskets word.

    Maar Sosialiste is woedend oor die boek. Hulle meen dit verteenwoordig ‘n geskenk, aan die Front National se leier Marine Le Pen.

    Die moorddadige aanval op Charlie Hebdo is in Frankryk se geval ‘n verdere polarisering tussen ‘n groeiende Moslembevolking van meer as vyf miljoen mense en ‘n toenemend invloedryke regse party wat immigrante as die bron van die land se probleme uitwys.

    Frankryk is nie alleen nie. Langsaan is Duitsland waar die regering van Angela Merkel met konsternasie die groterwordende anti-Islamitiese optogte wat oral in die land die afgelope week plaasgevind het, dophou.

    Duitsland het ‘n soortgelyke groot Moslem-bevolking, wat hoofsaaklik uit Turke saamgestel is.

    Hul kinders is nou burgers van ‘n land wat ook nie wil buig voor hul godsdiensvoorkeure nie.

  • Geseënde Kersfees aan al ons lesers en ondersteuners

    Namens almal by PRAAG wens ons u ‘n geseënde Kersfees toe en hoop dat u ‘n aangename dag saam met u familie sal deurbring. In vandag se polities korrekte wêreld is dit al amper omstrede om so ‘n wens uit te spreek, want is Kersfees dan nie ‘n christelike fees en daarom aanstootlik vir nie-christene soos Moslems, Jode en aggressiewe ateïste nie? En wat van die gesin met ‘n heteroseksuele vader, moeder en kinders wat ook daagliks in die hoofstroommedia afgekraak word en liefs voor ander vorme van samesyn moet wyk, wat strek vanaf poligamie tot huwelike van dieselfde geslag?

    geseende_kersfees_by_charmedwolfgirl-d4k5ungTroos u egter daaraan dat sommige tradisies nie deur die tyd agterhaal word nie. Kersfees, hoe seer dit ook deur Mammon en die eenwêreldgeloof vergiftig word, is een daarvan. Ons Afrikaners het egter ‘n unieke manier om Kersfees te vier, hier in ons warm somerklimaat wat so anders as die sneeubedekte “wit Kersfees” is in die koue waar ons voorouers vandaan kom.

    En as u op 25 Desember vir u Kersete aansit, dink gerus ook aan al ons mede-Afrikaners wat weer die armoede van die 1930’s ervaar en vandag in plakkerskampe of in houthuisies in agterplase hul Kersfees deurbring, danksy die eiewaan van Afrikanerpolitici wat in die verlede die wêreld terwille wou wees, maar nie hul eie mense nie.

    Uit hierdie ietwat ironiese gedig van D.J. Opperman spreek iets van ons soort “Kersfees in Afrika” en die nederigheid wat daarmee gepaard behoort te gaan.

    Kersliedjie

    Drie outas het in die haai Karoo
    die ster gesien en die engel geglo,

    hul kieries en drie bondels gevat
    en aangestryk met ‘n jakkalspad

    al agter die ding wat skuiwend skyn
    op ‘n plakkie, ‘n klip, ‘n syferfontein,

    oor die sink en die sak van Distrik Ses
    waar ‘n kersie brand in ‘n stukkende fles,

    en daar tussen esels en makriel
    die krip gesien en neergekniel.

    Die skaapvet, eiers en biltong
    nederig gelê voor God se klong

    en die Here gedank in gesang en gebed
    vir ‘n kindjie wat ook dié volk sou red …

    Oor die hele affêre het uit ‘n hoek
    ‘n broeis bantam agterdogtig gekloek.

  • Gaan die Republikeine verder oorlog maak?

    President Barack Obama se administrasie sal in sy laaste twee jaar ‘n opdraende stryd moet voer, nadat die opposisie – die Republikeine – beheer oor die Senaat in die middeltermynverkiesing gewen het.

    Elke Senaatskomitee sal nou onder voorsitterskap van ‘n Republikein staan, alles van buitelandse beleid tot Hooggeregshofaanstellings.

    Die Republikeine beheer die Huis van Verteenwoordigers sowel as die Senaat.

    Die party het ses bykomende setels in die senaat benodig om ‘n meerderheid te behaal, en het daarin geslaag om sewe setels te verower.

    Die toekoms wat die VSA se buitelandse beleid betref, is egter duister, aangesien gewone Amerikaners toenemend gekant is teen oorlog, maar weens drakoniese binnelandse wetgewing nie in opstand kom teen hulle heersers se konflikgedrewe uitbreidingsug nie.

    Onder aanvoering van NAVO is Bulgarye, Estland, Letland, Litoue, Romenië, Slovakye, and Slovenië reeds onder die VSA se hak en is die Nuwe Koue Oorlog in die Oekraïne aangekondig.

    Republikeine het sedert 1970 binnelandse veiligheid beklemtoon.

    Vir byna al die afgelope 40 jaar, het stembusse getoon dat die Amerikaners die Republikeine met veiligheid, buitelandse sake en die weermag vertrou, maar met George Bush het dié ingesteldheid dalk verander.

    Sedert 1972, was dit vir die Republikeinse Party maklik om kiesers te vertel dat hulle militêre uitgawes beheer.

    Dit was verreweg hul topbestedingsprioriteit, terwyl Demokrate oënskynlik altyd veg teen armoede.

    Gewapen met meerderheid in beide huise, kan ‘n Republikeinse Kongres President Obama egter in die verleentheid stel met veranderinge aan sy gesondheidsorgplan.

    Die GOP kan ‘n 1996-Wet gebruik om feitlik enige regulasie te stop, ten minste totdat Obama sy veto uitoefen, wat die politieke gang in Washington kan vertraag.

    Die president se immigrasieplanne is natuurlik ook van die baan met felle Republikeinse teenkanting en ‘n onmiddellike befondsingsmeganisme vir die Keystone-oliepyplyn kan so gou as Januarie gebeur.

    Vir die militêr-industriële kompleks in Washington is dit die Pentagon wat hul winsgrense waarborg. Oorlogskoors uit daardie oorde sal dus nie gou taan nie. Dit het ook nie onder die Demokrate en ‘n swart president gewapen met ‘n Nobelvredesprys nie.

    Washington se werklike teiken is Rusland wat oorloop van natuurlike energiehulpbronne. Dit sal interessant wees om te sien hoe die Republikeine dit gaan benader.

     

  • Pick n Pay hersien borgskap vir AIG ná komediant se anti-Steve-veldtog

    Pick n Pay sal sy borgskap van Afrikaans is Groot (AIG) glo hersien nadat ‘n politieke veldtog deur ‘n Joodse komediant deur Media24 ondersteun is om Steve Hofmeyr se optrede by dié musiekfees te kelder.

    Conrad Koch het Steve in sy kwaadwillige teisterveldtog ‘n “apartheid-ontkenner” en “wit suprematis” genoem nadat Hofmeyr in ‘n twiet opgemerk het dat die meerderheid swartes voorheen apartheid ondersteun het.

    Hofmeyr se stelling berus op ‘n gewone feitlike taksering oor die houding van landelike swartes voordat die ANC ‘n terreurveldtog mbv buitelandse befondsing van stapel gestuur het om ‘n volskaalse “People’s War” in stedelike gebiede te loods.

    Van die tien Suid-Afrikaanse tuislande, was die drie grootste die Transkei, Bophuthatswana en KwaZulu.

    Die swart bevolking was in totaal de jure die enigste bevolking van hierdie drie areas, dus meer as 60 persent van die bevolking van Suid-Afrika wat in daardie state gestem het vír apartheid.

    PnP het destyds fluks sake gedoen in sulke gebiede sonder enige morele selfkastyding, net soos ‘n meerderheid Joodse sakemanne wat klaarblyklik tans hul seile na groter politieke winde wil span met ‘n georkestreerde Boerehaatveldtog.

    In teenstelling met die Transkei, was Bophuthatswana en KwaZulu geleë in die groot groei-areas van die Suid-Afrikaanse ekonomie.

    Conrad Koch het Pick n Pay, die hoofborg van AIG, daarna genader om hul borgskap te onttrek.

    “Dit sal baie hartseer wees as ’n misplaaste sosiale-media-veldtog daartoe lei dat ons nie meer in staat is om hierdie konserte te ondersteun nie. Maar in die lig van onlangse gebeure sal ons ons toekomstige borgskap van die fees hersien,” lui ’n verklaring deur Pick n Pay gister.

    Die maatskappy, ’n gekontrakteerde borg van AIG, het lelik begin kleitrap en later te kenne gegee hulle steun musiek wat nie hulle politieke doelwitte aantas nie.

    In reaksie het PnP gesê hulle “ondersteun Afrikaanse musiek, maar nie individue nie”.

    Hulle het Hofmeyr se stellings veroordeel en gesê sulke opmerkings het geen plek in Suid-Afrika nie.

    Die maatskappy het ’n roemryke geskiedenis van teenkanting teen ongeregtigheid, het hulle gesê.

    Pick n Pay het sy teenkanting teen Hofmeyr se opmerkings aan die organiseerders van AIG duidelik gemaak, in navolging van Koch se aanbevelings.

     

  • Te veel ekstremiste is al vernoem

    Die Kaapse stadsraad wil Tafelbaai-boulevard na F.W. de Klerk hernoem en De Klerk se minnesanger Leopold Scholtz vind dit uitstekend aangesien “ekstremiste” daarteen gekant is.

    Die probleem is egter dat sommige “ekstremiste” in Leopold se eie verbeeldingswêreld nes geskop het, waarmee hyself sy “gematigde” draadsitterstatus onder verdenking plaas.

    Linkse ekstremiste meen De Klerk was ’n nare apartheidspresident wat dié beleid net afgeskaf het omdat die heldhaftige ANC hom daartoe gedwing het. Aan die regterkant word gesê De Klerk het die wit mense en die Afrikaners verraai.

    Albei groepe meen De Klerk moenie op dié manier vereer word nie. (Interessant hoe uiterstes mekaar altyd êrens vind!)

    Teen hierdie tyd is daar min Afrikaners wat nie al oor die kop geslaan is met die “wonderlike” uitkoms van De Klerk se onderhandelinge nie, en hulle is gewone middelklasmense, kwalik die soort wat by ISIS gaan aanmeld om koppe af te saag.

    Dis daar in die “gematigde middel” waar Poldi homself bevind waar sulke afwykings eintlik heers. Dis die soort mense wat glo terreur is die antwoord om van Afrikaners ontslae te raak, en dit befonds, aanmoedig en uitvoer. En dan vir 20 jaar volhou met geteikende veldtogte teen ons taal, ons skole en elke ander instelling waar Afrikaners verteenwoordig is.

    Poldi is dus terdeë  bewus van die onverkwiklike gemors wat De Klerk nagelaat het, anders sou hy nie so verheug gewees het dat ons “burgerregte” flink deur die Grondwet beskerm word nie.

    Renate Barnard, die wit polisiekaptein, sal egter verskil hiervan:

    Twee gevolgtrekkings spruit hieruit. Een: Moenie so baie kerm nie; gooi jou gewig agter bewegings soos AfriForum en Solidariteit in en maak gebruik van die Grondwet as wapen. Twee: Vereer De Klerk vir sy rol in die Suid-Afrikaanse geskiedenis.

    Verbasend dat die twee uitsluitende gevolgtrekkings Scholtz nie in die minste pla nie. As sy tweede gevolgtrekking korrek is, was die eerste nie nodig nie, nie waar nie?

    Die vermaarde pryssanger erken egter sy tekortkominge: Hy weet “vaagweg” van al die “geweld en burgeroorloë ver in die wêreld, die Oekraïne, Sirië, Irak, Afganistan, Pakistan, die Kongo, Suid-Soedan, Ni­gerië, noem maar op, maar is nie régtig bewus daarvan nie”.

    Dit het Praaglesers al opgeval hoe oningelig die man is, ja, maar blykbaar weerhou dit hom nie daarvan om voortdurend allerlei “internasionale” menings aan algar op te dis nie, die meeste daarvan uit sy duim gesuig.

    Ons was onderweg na ’n volskaalse burgeroorlog, soortgelyk aan die enorme geweld in die gebiede wat hierbo genoem is, veel erger as wat ons tans ondervind.

    En die maan is van kaas gemaak. Daar is baie ander uitkomste wat namens die Afrikaners onderhandel sou kon word, maar met sulke vooropgestelde idees soos “die volskaalse burgeroorlog” waarheen ons op pad was, was dit kennelik te groot om af te byt vir die Boksombende.

    Die harde waarheid is dat apartheid teen 1989-’90 nie alleen moreel uitgehol was nie, maar prakties misluk het. Ons weet vandag dat die oorspronklike partisie-idee wat – as dit behoorlik uitgevoer kon word – moreel aanvaarbaar was, reeds met die NP-oorwinning in 1948 onuitvoerbaar was. In die praktyk het dit verword tot ’n naakte en immorele rasse-oorheersing van ’n meerderheid deur ’n minderheid.

    Hierdie wysheid het Poldi waarskynlik woordeliks uit sy Britse handleiding vertaal. Die harde waarheid is dat die myne Eldorado in die opkoms van China raakgesien het en hul bedrywe terug wou skuif na Londen en dus geen meer nut gehad het in apartheid nie, ‘n stelsel wat deur Jan Smuts verfyn is om arbeid aan Britse mynbelange te verseker.

    Die burgeroorlog teen Afrikaners woed onverpoos voort sedert 1994. Ons het geen geweld vrygespring nie; ons beleef dit daagliks. Die mynbase in Londen nié. Die idee dat ons geweld vrygespring het, is gewoon onsinnig. Met 77 moorde per dag as die gevalle van manslag ingesluit word, grens Scholtz se stellings eintlik aan kránksinnig.

    Uit De Klerk se persoonlike geskiedenis wil dit voorkom asof hy juis op daardie tydstip toe hy bewus moes gewees het van sulke kwessies, nie ernstige oorweging daaraan geskenk het nie.

    Dat Poldi sekere burgerregte-organisasies adverteer saam met De Klerk, moet vir sulke organisasies rede tot kommer wees, tensy hulle hulself distansieer van die man wat vir Afrikaners se penarie verantwoordelik is.

    Dit kan hulle beeld wat hul teikenmark betref, net goed doen.

    Daar is al genoeg ekstremiste wat vernoem is. Om die waarheid te sê, te veel, want oral waar ‘n mens kom, pryk hulle name op straatborde, geboue en openbare ruimtes in Suid-Afrika. Nie nog een nie, asseblief!

     

  • Wat gebeur werklik in Irak en Sirië?

    Die oorlog teen Sirië wat ook in Irak woed, word deur talle krisisse gekenmerk.

    In Junie 2012, by die eerste konferensie in Geneve, het die pasverkose Francois Hollande sy eie interpretasie van die finale verklaring gemaak.

    Met die hulp van Israel en Turkye, asook die ondersteuning van Hillary Clinton en die destydse CIA-direkteur David Petraeus, is daar ‘n chemiese aanval beplan wat dié groep aan Sirië wou toedig.

    Clinton en Petraeus is egter uitgeknikker deur President Obama, en Turkye moes die leisels oorneem in die somer van 2013, tesame met Israel en Frankryk, om die chemiese aanslag “vanuit Damaskus” te reël, sonder die VSA se hulp.

    In Januarie 2014 het die Verenigde State van Amerike ‘n geheime sitting van die Kongres gehou oor befondsing en bewapening van die Sunniegebiede van Irak en die Koerdiese gebied van Sirië om nasionale state omver te werp.

    Frankryk en Turkye, nadat hulle Al-Kaida (al-Nosra Front) van wapens voorsien het, het egter gesorg dat die Verenigde State van Amerika noodgedwonge moes terugkeer na die oorspronklike plan van die koalisie wat Hillary en Petraeus beoog het.

    Die Koalisie van die Vriende van Sirië het in Julie 2012 ten minste ‘n honderd lande en internasionale organisasies ingesluit, maar onlangs gekrimp tot 11. Die lys deelnemers bly ‘n geheim.

    Slegs 22 lede is onlangs uitgenooi na die vergadering van die hoofde van die koalisie.

    In werklikheid, was die koalisie se aanvanklike bestaan te danke daaraan dat menige deelnemers baie spesifieke doelwitte in die oog gehad het en nie kon ooreenkom oor hul gemeenskaplike doelwit nie. Daar is vier sulke strominge:

    – Die Verenigde State poog om die olie van die streek te beheer. In 2000 het die Nasionale Energiereguleerder Policy Development Group (NEPDG) onder voorsitterskap van Dick Cheney deur satellietbeelde en boordata, globale olie-reserwes geïdentifiseer en groot reserwes van Siriese gas waargeneem. Washington het in 2001 besluit om agtereenvolgens agt lande (Afghanistan, Irak, Libië, Libanon en Sirië, Soedan, Somalië, Iran) aan te val en hul natuurlike hulpbronne te konfiskeer. Die “breër Midde-Ooste” is die uiteindelike doelwit, wat ook die aftakeling van Turkye en Saoedi-Arabië beteken. Die State Department het dus die loodsveldtog die “Arabiese Lente” waargeneem.

    – Israel verdedig sy nasionale belange in die kort termyn. Strategies moet die land die ruimte tussen die twee riviere beheer, die Nyl en die Eufraat, en hy is van voornemens om alle ekonomiese aktiwiteit te beheer in die gebied, insluitend natuurlik olie. Vir beskerming is Israel se vyande gedeeltelik geneutraliseer: Die Egiptiese en Siriese leër deur die ontplooiing van Patriotmissiele van NAVO in Turkye, en die skep van ‘n Koerdistan in Irak asook Suid-Soedan).

    – Frankryk en Turkye wil voortgaan om te droom van die herstel van hul ryke. Frankryk hoop om ‘n mandaat te kry oor Sirië, of ten minste ‘n gedeelte van die land. Die Vrye Siriese leër het ‘n groen vlag, met wit, swart en drie sterre gekry, presies soos die een van die Franse mandaat van 1920. Turkye, vir sy deel, is van voorneme om die Ottomaanse Ryk te herstel. Hulle het reeds ‘n Wali soos van ouds vanaf September 2012 aangestel om die “provinsie te administreer”. Turkse en Franse projekte is onderling versoenbaar omdat die Ottomaanse Ryk erken het dat sommige van sy provinsies met ander koloniale magte bestuur word.

    – Ten slotte, Saoedi-Arabië en Qatar weet hulle kan nie sonder voetesoenery van die Verenigde State en die stryd teen sekulêre regimes oorleef nie, en hulle beursies is oop.

    Hierdie vier kragte kon net gedurende die eerste deel van die oorlog, vanaf Februarie 2011 tot Junie 2012, saamwerk.

    Dit was inderdaad ‘n vierde orde strategie: Spesiale magte organiseer voorvalle en hinderlae hier en daar, terwyl die Atlantiese media ‘n verhaal borduur oor “diktatorskap, en onderdrukking van die demokratiese revolusie”.

    Maar in die vroeë 2012, het die Siriese bevolking begin twyfel dat president Bashar al-Assad kinders martel en gifgasaanvalle beplan teen sy eie mense.

    Frankryk het gou-gou ‘n einde aan die krisis gemaak nadat Franse beamptes gevange geneem is. Die Verenigde State en Rusland het ‘n nuwe Sykes-Picot-verdrag met die Verenigde Koninkryk en Frankryk onderhandel.

    Sedert dié ooreenkoms, werk niks in die koalisie meer nie en opeenvolgende mislukkings wys dat dit haas onmoontlik geword het om almal te plesier.

    In Julie 2012 is die toespraak deur Francois Hollande in Engels geskryf, waarskynlik deur die Israeli’s, en in Frans vertaal. Hillary Clinton en ambassadeur Robert S. Ford was van daardie oomblik ongetwyfeld betrokke by die grootste geheime oorlog in die geskiedenis. Die koste van die oorlog was voorts enorm, ten volle deur Saoedi-Arabië en Qatar betaal.

    Duisende buitelanders het aan die “Siriese demokratiese revolusie” deelgeneem. Na wat geraam word is dit 250,000 buitelandse jihadiste vanaf Julie 2012 tot Julie 2014.

    Barack Obama en sy twee sekretarisse van Verdediging, Leon Panetta en Chuck Hagel word egter gedryf deur ‘n radikaal verskillende politiek: Panetta is van die Baker-Hamilton Kommissie en so ook Obama. Volgens hulle is die Verenigde State van Amerika nie ‘n koloniale mag in die Middellandse See nie. Dit wil sê, hulle moet nie territoriale beheer deur setlaars oorweeg nie. Die ervaring van die Bush-administrasie in Irak was baie duur in vergelyking met sy opbrengs en dit moes nie herhaal word nie.

    In Januarie 2014 is ‘n geheime vergadering van die Kongres belê en het hulle besluit om jihadiste te gebruik om etniese suiwering toe te pas, iets wat uitdruklik deur die internasionale reg verbied word.

    Barack Obama oorweeg nie ‘n herskikking van die “breër Midde-Ooste” as ‘n doel op sigself nie, maar slegs as ‘n middel om die natuurlike hulpbronne te beheer. Hulle gebruik ‘n klassieke ontwerp, uit Jimmy Carter se dae om dit te bereik.

    In sy toespraak op 23 Januarie 1980, het President Carter die doktrine wat sy naam dra, uitgestippel: die Verenigde State van Amerika is van mening dat die olie in die Golf baie belangrik vir die ekonomie is en aan die VSA behoort. Dus, alles en almal wat “nadelig vir die belangrike belange van die Verenigde State van Amerika is, sal uitgeskakel word, ook met militêre mag indien nodig.”

    Carter se gedagte was die beheer van die wêreld se olie-mark in dollar op dieselfde wyse waarop die Verenigde Koninkryk in die negentiende eeu die beheer van die wêreld steenkool oorgeneem het.

    Tans word die Pentagon simbolies bygestaan ​​deur Saoedi-Arabië en Qatar met ‘n paar vliegtuie, maar nie Frankryk nie Turkye nie. Meer as 4000 sorties is reeds gevlieg om bomme op ISIS te reën, maar net meer as 300 vegters is dood.

    Amptelik dus, beteken dit is meer as 13 sorties en ‘n onbekende aantal bomme en missiele om een jihadi dood te maak. Dit sal die duurste en die mees ondoeltreffende lugveldtog in die geskiedenis wees.

    Maar as ons kyk na die manipulasie van oliepryse wat van $115 per vat tot $83 gedaal het, beteken dit ‘n afname van byna 25%. Nouri al-Maliki, die vorige wettig verkose premier van Irak, het die helfte van die olie verkoop aan China.

    Al die oliefasiliteite wat gebruik word deur Chinese maatskappye is intussen vernietig. De facto, word Irakse en Siriese olie tans van Chinese kopers weggehou en geïntegreer in die internasionale mark wat beheer word deur die Verenigde State van Amerika.

    Uiteindelik is hierdie lugveldtog ‘n waarskuwing aan President Xi Jinping wat probeer om hier en daar bilaterale oliekontrakte te sluit teen die VSA se wil.

    Die Verenigde State van Amerika is dus bereid om hul strategiese beheer oor die internasionale oliemarkte te verdedig.

    Maar Frankryk en Turkye sal nooit in staat wees om hul drome te verwesenlik nie. Frankryk moet dink oor die rol wat Africom op die swart kontinent speel in alle lande wat probeer om nader aan China te beweeg soos die Ivoorkus, Mali, Sentraal-Afrikaanse Republiek. Erdogan van Turkye sal een oggend wakkerskrik met ‘n staatsgreep in sy land as hy voortgaan met die herlewing van die Ottomaanse Ryk.

    Saoedi-Arabië en Qatar sal nooit die miljarde wat hulle in oorlog belê, sien nie. Erger nog, dit is waarskynlik dat hulle sal moet betaal vir ‘n deel van die heropbou. Washington kan kies wanneer om hul private eiendom, Saoedi-Arabië te verdeel.

    Israel is eintlik die enigste wenner in hierdie oorlog teen Sirië en binne die koalisie self. Siriese mag is verswak en hy het daarin geslaag om die buurland se chemiese arsenaal af te bou terwyl Israel self spog met beide ‘n gesofistikeerde kernarsenaal en ‘n chemiese asook biologiese arsenaal.

    Rusland en China sal dringend moet ingryp teen jihadiste omdat hierdie hulpmiddel binnekort teen hulle deur die Verenigde State van Amerika gebruik sal word.

    Die Georgiese minister van verdediging het erken dat hy gasheer speel met oefenkampe vir jihadiste. As Moskou en Beijing huiwer, sal hulle in die Kaukasus, in die Ferghana-vallei, en Xinjiang die jihadiste moet tegemoet gaan.

  • Handelsooreenkoms tussen EU en Oekraïne drup van ironie

    Alhoewel die ondertekening van ‘n handelsooreenkoms tussen die EU en die Oekraïne as ‘n oorwinning bestempel sal word, is die ironie daarvan dat dit sonder die omverwerping van die vorige regering beter sou geslaag het.

    Die wettig verkose president Janoekowitsj wat in Februarie vanjaar deur ‘n staatsgreep verwyder is, het nie die EU-ooreenkoms hoegenaamd uitgesluit nie. Hy het net beswaar gemaak teen die EU se aandrang dat Rusland nie moet deelneem nie.

    Dit moes gedoen word sodat die Oekraïne ten minste ‘n paar van sy energiesubsidies kon behou en nie sy status as begunstigde van uitvoere na Rusland – ‘n groot koper van Oekraïense produkte – prysgee nie.

    Nou is Rusland pens en pootjies deel van die ooreenkoms en albei voordele verlore.

    Janoekowitsj wou eintlik met beide Oos en Wes saamwerk tot voordeel van sy land wat geografies veral goed geplaas is as ‘n poort tussen die twee.

    Die Oekraïne word aan die gang gehou deur Russiese subsidies, wat huur vir die Swart See-vlootbasis 20 jaar vooruit ingesluit het.

    Rusland se legitieme bekommernis is dat al sy beleggings in die Oekraïne deur bankrotskap opgevreet sal word met die Weste wat Kiëf onder lenings sal toegooi en dan op gewone manier eise begin stel oor die oorhandiging van bates wat eintlik aan Rusland behoort.

    Een vreemde voorbeeld van so ‘n lening is die GMO-saadklousule in die eerste “hulpleningspakket” aan die post-staatsgreepregering, ‘n baie eienaardige topprioriteit vir die EU-blok om Monsanto se belang skielik voorop te stel. Dit sou die Oekraïne se landbou vir die Monsantomonopolie oopstel met die staatsgreep, terwyl energie ‘n veel groter prioriteit vir die EU, Kiëf en Rusland is.

    Dit is egter voorgehou as ‘n manier om Georgië, nog ‘n pro-Amerikaanse gasheer, se landboustatus af te takel.

    Sanksies deur die EU help nie met die gewildheid van leiers van die EU nie. Hollande is gebrande Franse roosterbrood. Die Britte se “wêreldmag”-geskenkpapier is minder mooi sonder Skotland en ons sien ‘n groeiende verset teen Merkel, die soort waar haar verwydering as die enigste oplossing vir haar gekke optrede bespreek word.

    Die woede is nie net oor die ekonomiese ramp wat dreig na al die harde werk deur Duitse maatskappye om die sterkste ekonomie in Europa te bou nie, maar ook NAVO se spierbultery teen Rusland – blykbaar alleen tot voordeel van LockheedMartin – wat nog ‘n groter ramp sal skep.

    Die yslike agterstallige bedrae skuld wat Kiëf vir gas moet opdok, sal dus nie verdwyn nie want Kiëf kon nie hul etniese uitwissing van Russe tot ‘n volskaalse oorlog uitbrei nie en het trouens ‘n groot pakslae gekry in die Donbass.

    Die afskiet van MH17, die dood van honderde Nederlanders en ‘n gevingerwys na Rusland sonder enige bewyse het ook nie gehelp om Wêreldoorlog III te loods nie.

    Wanneer die Oekraïne se skuld die 60%-merk oorsteek, kan Rusland ‘n opsie uitoefen wat sy $2 miljard-lening betref. Dit lyk asof dit teen jaareinde op 66% sal staan. Dus hou Moskou die bankrotskapkaart teen Kiëf wat ‘n yslike verlies vir die EU se banke sal beteken.

    Al wat die EU en die Kiëf-junta sover gewen het is dus onbenullige burokratiese inkgevegte, terwyl hulle hul IMF-lening weggesmyt het in ‘n dom, tevergeefse poging om die Oos-Oekraïne etnies te suiwer.