Category: Karin Roodt

Eenderse ekonomiese standpuntverskille oorskadu egter tans die Angelsaksiese wêreld waar die vrye mark ‘n paar jaar gelede as die enigste alternatief beskou is na die val van kommunisme en die filosoof Fukuyama die “einde van die geskiedenis”, bedoelende die einde van Marx en Hegel, aangekondig het. Toe nie.

Malema, die debatte van die Republikeine in die VSA, die Occupy-beweging, die Arabiese lente en die nuutste spelbrekernuus uit Australië dui daarop dat groot internasionale ondernemings dieselfde hindernis gaan teëkom: Meer regeringsinmenging, meer belastings, dalk selfs yslike populêre teenstand.

Blykbaar was Malema se institusionele posisie die kos vir sy voortstuwende kom-ons-vat-die-myne-beleid en toe nie sy ideologiese ywer nie. Daar was selfs ‘n kommentaar op Praag wat voorgestel het dat die ou betaal is om sy voorkeurbeleid te verkondig, of, nouja, afbetaal is om dit op die agenda te plaas sodat die kwessie “bestuur” kan word.

Die ideologiese debat, die een tussen sosialisme en die vrye mark, sny nogtans steeds deur ‘n hele paar grensdrade, al is Malema vir eers hier uitgerangeer. Holomisa en die NUM het nou die bal opgetel en gaan vir die doelpale van nasionalisering hardloop. Die vraag is egter of hulle besef het dat die media skeidsregter oor die debat gaan speel.

Media24 het nie verniet hulle swaargewigte, te wete Pius Langa en Kobus van Rooyen, vorentoe gestoot vir die onlangse openbare verhore oor mediavryheid wat hulle help befonds het nie. Van Rooyen was nog ‘n paar jaar gelede die epitoom van sensuur, maar blykbaar is hy ‘n betroubare skoothondjie vir die monopolistiese mediagroep en sal hy enige deuntjie blaf.

Dit staan natuurlik Media24 heeltemal vry om oor plaasmoorde en die oorsake daarvan te berig, maar daardie vryheid word vreemd genoeg geensins benut nie, en Afrikanerboere is uitgelewer aan moordbendes met ‘n onverklaarbare voorliefde vir misdaad.

Terwyl die Amerikaanse presidentresies aan die ontvou is en Occupy stoom verloor (Hoe lank kan enige mens in daardie winter uitkamp?), is die gevolge van die Arabiese lente pynlik sigbaar. Die opstande het nie liberale demokrasieë gebaar nie ten spyte van Washington se naïewe hoop en openbare aanmoediging.

Die Westerse media het hierdie rondte in die Midde-Ooste 1 – 0 verloor en dalk die hele reeks prysgegee toe Al-Kaida hul vlag op ‘n regeringsgebou in Libië gehys het.

Die mediabeeld wat Hilary Clinton wou skep van die eensame, ongewilde tiran, ongeliefd by sy eie mense – lees Moebarak, Gadaffi en nou Assad – is gewoon kinderlik en uitgedien. Gadaffi was só gewild dat geen rewolusie hom kon ontsetel nie, slegs buitelandse intervensie. In Sirië woed tans eweneens ‘n soortgelyke stryd tussen buitelandse belange.

Verslae deur die Arabiese Liga en Christenwaarnemers in Sirië plaas ernstige vraagtekens oor die sogenaamde onderdrukking deur regeringsmagte in Homs. Die 200 sterftes wat in die Angelsaksiese media net voor die Veiligheidsraadbesluit berig is, was toe nie eens 30 nie en die dertig dooies het almal aan sekure kopskote gesterf.

Trouens, die Arabiese Liga se roterende voorsitterstoel is op die nippertjie deur Katar gekoop om ‘n eers ongunstige verslag te onderdruk sodat ‘n gunstige verslag, een wat regimeverandering in Sirië sal beteken, aan die Veiligheidsraad voorgelê kon word.

Van die gewelddadige onderdukking deur die staat in Bahrein en die ooste van Saoedi-Arabië hoor ‘n mens maar min. Iran se invloed daar voed ‘n populêre opstand in wat beskou kan word as nogmaals ‘n internasionale tektoniese verskuiwing van belange.

Duidelik is Mazibuko die groot wit Angelsaksiese hoop in Suid-Afrika wat met haar kapsel en ‘n oormaat onverklaarbare selfvertroue die grootste wit party, die DA, van irrelevansie wil red. Haar vryemarkoortuigings sal haar nog minder geliefd maak by die swart kieser by wie stygende verwagtinge die botoon voer.

Maar die interessantste verwikkelinge vind tans in Australië plaas waar die wêreld se rykste vrou, Gina Rinehart, haar aandeel in Fairfax-mediagroep vergroot het na 14%, om invloed te koop sê waarnemers.

Sy het die skrif aan die muur waargeneem wat haar aansienlike mynbelange gaan raak. Rinehart, wat reeds daarvan beskuldig word dat sy omgewingsdeskundiges wat kla oor besoedeling, ondermyn, is nie naastenby so invloedryk soos Rupert Murdoch nie, maar sê kenners, sy is baie meer vasberade om belastings te ontduik en inheemse grondaansprake in Wes-Australië te bestuur.

Murdoch, wat soos Media24, ‘n mediamonopolie in Australië bedryf, met ‘n 70%-aandeel en ‘n greep oor die enigste nasionale koerant, was instrumenteel in die toesmeer van die volksmoord teen die Aborigineë. Dit het in 1997 aan die lig gekom dat die voortslepende uitwissing van Australië se inheemse bevolking wat sedert die 18de eeu onder die Britte as die “nigger hunt” bekendstaan, feitlik onverpoos en sistematies deur die Australiese owerhede gedryf is.

Van die wêreld se 90 inheemse bevolkings het die inboorlinge vandag daar die laagste lewensverwagting. Aborigineë is oral in Australië teen vyf keer die koers van swartes in die ou Suid-Afrika in die tronk gestop en in die weste van die land, waar die minerale rykdomme opgesluit lê, teen agt keer die koers van swartes onder apartheid.

Rinehart vrees waarskynlik dat die inheemse aansprake op grond en belastings wat daarmee kan saamgaan, haar winste gaan belemmer. Met Murdoch wat sukkel met sy openbare beeld en Fairfax wat munt daaruit kan slaan, het sy kennelik besluit dat sy haar belange gaan beskerm deur mediabeheer. Niemand glo dat sy in die tanende winste van Fairfax belangstel nie.

In 1988 het Murdoch se Sun-koerant die inboorlinge “onbetroubaar en brutaal” genoem in ‘n poging om die inheemse bevolking van hulle grondaansprake te vervreem wat in 1976 verkry is. Dié beskrywing is deur die Mediaraad in die VK as “onaanvaarbaar rassisties” beskryf.

Selfs ‘n VN-rapporteur het Australië se beleid as een van “rassediskriminasie” uitgesonder. Fairfax sal dus waarskynlik nie meer lank oor Murdoch se vergrype verslag doen nie.

Александр Фильчаков прокурор

Dieselfde gevoel van gespletenheid was waarskynlik wat president Zuma verwoord het toe hy verlede week van ‘n “sielkundige” heimat vir Afrikaners gepraat het. Hy het eintlik daarmee sy eie dilemma uitgespel. Ten spyte daarvan dat ‘n Zoeloegebied geografies, taalkundig en etnies afgebaken is, voel ons president nie gemaklik in sy gefragmenteerde werklikheid nie en begryp hy die behoefte aan ‘n tuiste.

Nie eens die beste sitplek op die soustrein waarborg, lyk dit, geborgenheid nie. Die gebrek aan ‘n geïntegreerde identiteit hou blykbaar geen voordeel in gemeet aan die rykdom wat dit genereer nie. Zuma en Tim weet instinktief dat die mense van Orania waarskynlik nie dieselfde sielswroeginge as hulle ervaar nie.

Ten minste kan Zuma na Nkandla terugkeer. Orania is nie ‘n terugkeer na die ou familieplaas, die skaduryke bome van ‘n geboorteplek, ‘n koel stoep van ons kinderdae nie. Dis ‘n vlugtelingkamp vir die Afrikaner, ‘n tehuis vir ontvlugtendes en ontheemdes uit die nuwe bestel. Dis ‘n identiteitsrehabiltasiesentrum, die aankoms by ‘n uitspanplek in ‘n ongenaakbare trek. Dis ‘n groen oase vir voortvlugtiges uit die hemel van die gefragmenteerde identiteite van Tim du Plessis en Jacob Zuma.

Die Oraniërs het daarin geslaag om ‘n identiteitskontinuum te skep waar die verlede, hede en toekoms in ‘n sinvolle verhouding tot mekaar staan, iets wat onontbeerlik vir geesteswelstand en ‘n innerlike balans is.

Die alternatief is waar die kapasiteit van individue om ‘n koherente selfbegrip te vorm, uitbly. En die kliniese prentjie van die “voordele” is nie ‘n sonnige een nie. In plaas daarvan om teenstrydighede te onderdruk sodat mense blywende bindings, verantwoordelikhede en verhoudings kan aangaan, ly die postmodernis aan ‘n gevoel van konstante leegheid.

Sulke mense se impulsiwiteit verhoog omdat hulle in ‘n atemporale toestand verval, met uitbarstings van akute vrolikheid, depressie en geweld wat mekaar sonder waarskuwing opvolg.

Hulle leuse: Die oomblik skep die mens en ons is aan die oomblik uitgelewer. Ons word daagliks met die getuienis van dié gefragmenteerde identiteit in die opiniestukke van groot Afrikaanse dagblaaie getrakteer.

Soos Nietzsche skryf in die Genealogie van Moraal, is “die mens die dier wat beloftes kan maak”. Is die mens wat nie meer beloftes kan maak nie, die dier?

Tim du Plessis is reg as hy suggereer dat Afrikanerstedelinge se uitvlug nie na Orania is nie, maar na Australië omdat hulle ‘n wit voordeel daarin herken dat hulle beter in ‘n Engelse omgewing sal aanpas as wat swartes dit sal regkry. Daarmee ontvlug hulle van die werklikheid van geweld en etniese suiwering sonder om materiële gerief te veel in te boet soos wat die Oraniërs moet doen. Selfwerksaamheid beteken immers sweet.

Dan verseker Tim ons dat hy vir die Nuwe Suid-Afrika sal sterf net soos hy tydens die bosoorlog sou doen, omdat die huidige orde van gefragmenteerde identiteit hom so geval.

Die opgeruimde toon van Tim du Plessis se patriotiese gebaar val vreemd op die oor. Soos dapper soldate wat hulleself vir die oomblik opoffer, in die hoop dat die oomblik sal oorwaai. Hy mag egter gouer as later die geleentheid gegun word om vir Julias Malema se ideale te sneuwel.

модули подготовкиЛобановский Харьков

Toespraak gelewer by die Gautengse provinsiale vergadering van die VF+ op 10 Oktober 2009.

Dit het nou al ‘n gemeenplaas geword om Kruger se spreuk, “Haal uit die verlede wat goed is en bou jou toekoms daarop”, aan te haal. Maar hierdie woorde is ook en veral van toepassing op Kruger se lewe en dade self.

Van die oomblik dat hy op 10 Oktober 1825 op die plaas Bulhoek in die wyk Brakrivier gebore is totdat hy sy laaste asem op 14 Julie 1904 te midde van die Switserse Alpe te Clarens uitgeblaas het, het hy ‘n lang en gebeurvolle lewe gehad. Soos Kruger se grootste biograaf, D.W. Krüger, kan mens op verskeie tydperke en aspekte van Kruger se lewe fokus. Tog is dit nodig om uit dié groot en interessante verskeidenheid enkele kernbeginsels te distilleer wat ons vandag dalk van hulp kan wees.

Niemand kan ontken dat die Afrikaner vandag in ‘n uiters benarde posisie verkeer nie. Gestroop van alle politieke mag en invloed, asook demografies aan die kwyn as die laaste oorblywende blanke minderheid in Afrika, wil dit voorkom asof die Afrikaner se tyd op dié vasteland uitgespeel is. Maar nou is die interessante ding dat die pioniersgemeenskap in Kruger se tyd alte dikwels voor enorme krisisse te staan gekom het wat op die oog af dodelik kon wees. ‘n Mens dink maar aan die moorde by Bloukrans en Weenen, waardeur Kruger as kind getraumatiseer is. In sy eie woorde beskryf hy dit so:

„Maar watter verskriklike tonele het ons nie in die ander laer gesien nie. Daar het die lyke van ons mense gelê wat deur ‘n ander afdeling van die Zoeloeleër vermoor is en in hulle bloed gebaai het. Die veld was wit van die vere wat die moordenaars uit die beddegoed van die waens geskud het. Daar was skape wat lewendig oopgesny is en manne, vroue en kinders op die gruwelikste wyse gefolter, vermoor, deursteek en keelaf gesny. Die aasvoëls, wat soos hulle vertel het, so ‘n Zoeloe-impi orals gevolg het, het reeds begin om die dooies te verskeur. Daar het moeders dood gelê asook sterwendes nog met die kleintjies aan die bors gedruk. Ander het met verstyfde arms hulle kinders, deurboor met assegaaie wat die lyke aanmekaar gehou het, omklem. Baie lyke is op die verskriklikste manier mishandel en geskend, en klein kindertjies het gelê waar die barbare hulle neergegooi het, nadat hulle die harsings teen die wawiele uitgeslaan het.”

Hoewel hierdie tonele vir die res van sy lewe bygebly het en hy ook vele ander oorloë en verskrikkings deurgemaak het, het hy nooit bang of moedeloos geraak nie.

Ek sou dus sê dat die eerste Kruger-beginsel sou wees: Hou altyd moed.

‘n Tweede aspek van Kruger se ingesteldheid was sy idealisme en vryheidsin. Hy het tydens die Groot Trek grootgeword en was altyd onder die indruk van al die opofferings wat daar gemaak is om uiteindelik vryheid in ‘n eie staat te verwerf. Daarom, toe Shepstone in 1877 die Transvaal geannekseer het, was hy een van die weiniges wat onmiddellik daarteen gekant was en uiteindelik daarin geslaag het om ‘n verwarde en verdeelde volk aan sy kant te kry. Selfs onder sy eie amptenare en in die leierskorps was daar diegene wat die anneksasie as ‘n fait accompli beskou het en bloot oor die voorwaardes van Britse regering wou onderhandel, maar hy het nooit opgehou glo dat die verlore vryheid weer herwin kon word nie.

‘n Ander aspek van Kruger se idealisme was die feit dat hy byna nooit aan homself gedink het nie en altyd bereid was om goed en bloed vir sy volk op te offer. Die feit dat Kruger so lank geleef het, was eintlik ‘n wonderwerk, want hy het keer op keer in ekspedisies teen swart stamme sy lewe gewaag.

‘n Ander aspek van sy idealistiese opofferings in diens van die Afrikaner, was die feit dat hy byna altyd finansiële probleme gehad het en op ‘n keer selfs geld by die staat moes leen om sy gesin te onderhou. Eers op ‘n betreklik laat tydstip in sy lewe het deur grondspekulasie ‘n ryk man geword en was dié tydvak van finansiële swaarkry verby.

‘n Derde Kruger-beginsel is sy nastreef van die eenheidsprinsiep. Een rede vir Kruger se sukses as politikus in sy tyd, benewens sy eerlikheid en opregtheid, was dat hy die Transvaal se leuse, “Eendragt maakt magt” tot op die letter uitgeleef het. Kruger was vroeg in sy loopbaan as kommandant-generaal getuie van die broedertwis en burgeroorlog-in-die-kleine in die vroeë 1860s wat tussen verskillende politieke en godsdienstige faksies in die Transvaal uitgebreek het en moes self op mede-Afrikaners skiet om dood te skiet. Waarskynlik het hierdie gebeure hom bygebly en het hy voortdurend probeer om mense eerder saam te bind as om hulle te verdeel.

Terloops, die spreuk “Eendragt maakt magt” was geensins oorspronklik nie, maar is na Romeinse tye terug te voer. Dit is ook in Nederland in die sewentiende eeu gehoor. Ná die Belgiese revolusie van 1830 het mense dit veral in Frans gebesig as “L’union fait la force”.

In die vierde plek sou mens seker Kruger se geloof kon noem. Kruger het feitlik net Die Bybel en koerante gelees. Op ‘n keer toe hy en die twee Nederlanders, Bok en Jorissen, op pad Londen toe was, het hy hulle op die dek van die skip oor die heelal hoor praat, die ontsaglike omvang daarvan, die afstande tussen die sterre, asook die geskatte ouderdom daarvan wat deel van die wetenskaplike debat in die negentiende eeu uitgemaak het. Kruger het hom terstond van die geselskap onttrek met die woorde: “As ek langer hierna moes luister, sou ek my Bybel in die see moes gooi.”

Hoewel Kruger in dié opsig amper ‘n mistikus was, het dit hom nie verhoed om praktiese politiek te bedryf nie. Omdat hy ook ‘n Dopper was en dikwels weens sy kerkverband onder skoot gekom het, het hy nooit gepoog om van godsdiens ‘n politieke kwessie te maak nie. Trouens, in ‘n hoë mate het daar destyds in die ZAR godsdiensvryheid bestaan en het Kruger nie geaarsel om grond vir ‘n Joodse sinagoge beskikbaar te stel en om goeie verhoudinge met alle godsdiensgroepe te handhaaf nie.

Sy geloof het hom egter ook in staat gestel om in moeilike tye op God te vertrou in die sekere wete dat daar iewers vorentoe uitkoms moes wees.

Die vyfde eienskap van Paul Kruger se staatsmanskap was sy kombinasie van oorlog en diplomasie. Dis amper asof Kruger die beroemde slagspreuk van Von Clausewitz, “Oorlog is die voortsetting van politiek met ander middele”, uitgeleef het. Kruger, die dapper kommandant-generaal en held van vele veldslae, het altyd vrede nagestreef, maar het aanvaar dat sekere situasies net met geweld opgelos kon word. Hoewel hy vlot Tswana gepraat het en oor die algemeen goed met swartes klaargekom het, het hy telkens opgeruk om oorlogsugtige of misdadige swart stamme te gaan straf. Teenoor die Engelse het Kruger presies dieselfde benadering gehad. Eers wanneer alle pogings om deur onderhandeling vryheid te verkry misluk het, het hy en die res van sy burgers hulle tot wapengeweld gewend.

Indien die Afrikaner hom vandag in die wildernis bevind, is dit moontlik omdat hy in die onlangse verlede ‘n beleid van “vrede ten alle koste” nagestreef het, iets wat natuurlik op die lange duur tot ‘n besonder netelige onvrede kan lei, ‘n soort oorlog wat in die naam van vrede verder gevoer word. Aan die ander kant het ‘n figuur soos Hitler geweld as primêre politieke metode aangewend en daardeur ewe klaaglik misluk as wat die onlangse geslag pasifistiese Afrikanerleiers misluk het.

Kruger was ook ‘n visioenêre leier wat besef het dat enige volk oor ‘n droom moet beskik wat die moeite werd sou wees om na te jaag. Vir die grootste deel van sy lewe was hy gelukkig genoeg om in ‘n vrye, onafhanklike en soewereine volkstaat te woon. Nietemin het hy ‘n grootse visie aan sy volk voorgehou wat op die vooraand van die Eerste Vryheidsoorlog só verwoord is:

“Met vertroue lê ons ons saak oop vir die hele wêreld. Hetsy ons oorwin, hetsy ons sterf: die vryheid sal in Afrika rys soos die son uit die môrewolke, soos die vryheid verrys het in die Verenigde State van Noord-Amerika. Dan sal dit wees van Zambezi tot aan Simonsbaai: Afrika vir die Afrikaner.”

Hierdie visie vir die toekoms sou moontlik die sesde Kruger-beginsel genoem kon word. Weereens, as ons dink aan die mislukkings van Afrikanerpolitiek in die onlangse verlede, dan kan ons sien dat daar ná die dood van dr. Verwoerd geen werklike toekomsideaal nagestreef is nie. Daar is bloot op ‘n ad hoc-wyse voortgeploeter totdat ons ideologies in ‘n hoek vasgekeer en tot oorgawe gedwing is.

Vir Kruger was vryheid en soewereiniteit ononderhandelbaar. Nie net was hy bereid om sy boerdery te laat vaar en daarvoor keer op keer geld te bedel, op ‘n skip te klim en in Londen met die Britse regering te probeer onderhandel nie, maar in laaste instansie was hy ook bereid om sy eie lewe vir volksvryheid op die spel te plaas.

Kruger toring vandag nog soos ‘n kolos bo ander, mindere figure in die Afrikanergeskiedenis uit, vanweë die ses beginsels wat ons reeds genoem het en wat ek nou kortliks herhaal:

1. Hou altyd moed.

2. Idealisme en vryheidsin.

3. Streef te alle tye eenheid na, oftewel “eendragt maakt magt”.

4. Behou die geloof, of in D.F. Malan se beroemde woorde: “Glo in jou God, glo in jou volk, glo in jouself.”

5. Kombineer politieke middele soos militêre mag en diplomasie en moenie bloot op pasifisme en onderdanigheid steun nie.

6. Hou ‘n toekomsvisie aan die volk voor, al lyk dit soms onhaalbaar, selfs vergesog.

Die geskiedenis, soos die meeste dinge op aarde en in die heelal, is siklies van aard. Seisoene kom en gaan soos wat die aarde om die son wentel. Daar is geboorte, groei, wasdom en dood. Telkens in Kruger se tyd en daarna, het die Afrikaner soos ‘n feniks uit die as verrys.

Indien ons die ses Kruger-beginsels nakom, is vryheid en ‘n grootse toekoms weereens vir ons moontlik.

Onder selfs moeiliker omstandighede as vandag, toe ons volk uit ‘n paar duisend arm, landelike pioniers bestaan het, het ons dit reggekry om ons vryheid en onafhanklikheid teenoor die supermoondheid van daardie tyd, die Britse Ryk, te handhaaf. Hoeveel te meer is dit nie vandag moontlik vir ‘n paar miljoen Afrikaners met veel groter rykdom en middele as destyds nie?

Krugerdag – én Kruger – verdien om nog lank gevier te word!

 липецк ремкомплектылобановский александр фото

Dit was voorwaar ‘n kernnaweek in die ware sin van die woord.

Iran het dié naweek twee kortafstandmissiele afgevuur nadat sy Rewolusionêre Wag met oorlogsoefeninge begin het. Volgens die amptelike media is dit om die land se paraatheid en afskrikvermoë te adverteer.

Die grond-tot-grond missiel, die Fateh (Oorwinning) en die seemissiel, die Tondar (Donder) is Sondag suksesvol gelanseer.

Iran het Maandag die Shahab 3-missiel getoets wat glo ‘n reikwydte van 2 000km het en Israel en die VSA se basisse in die Golf binne bereik plaas. Dié missiel is al voorheen deur Iran getoets.

Oplaaiende spanning tussen Iran, die VSA en Israel vanweë die land se kernprogram is ook tans in die nuus en waarnemers glo die oefening is gemik daarop om Obama se mees onlangse uitsprake te beantwoord.

Die Amerikaanse president het Saterdag gesê die ontdekking van ‘n geheime kernaanleg wys ‘n “kommerwekkende patroon” en ontwyking deur Iran voeg dringendheid tot die samesprekinge met ses wêreldmoondhede Donderdag in Geneva. Die VSA en Israel vermoed dat Iran kernkrag vir militêre doeleindes wil aanwend.

Iran het egter die stelling ontken en gesê die Weste is al lank reeds bewus van die aanleg naby die heilige stad Qom. Hulle het die bestaan van die aanleg Maandag per brief aan die IAEA, die Internasiionle Atoomenergieagentskap, erken en gesê die aanleg is oop vir inspeksie.

Iran het die Weste daarvan beskuldig dat die uitbarsting oor die sogenaamde geheime aanleg die gesprek in Geneva negatief kan beïnvloed.

Dit het ook hierdie naweek bekend geraak dat China hulle arsenaal opgegradeerde missiele op 1 Oktober tydens ‘n militêre parade gaan vertoon.

Die Chinese Xinhua-nuusagentskap het ‘n bevelvoerder aangehaal wat werksaam is by die beheer van kernwapens.

Dit sal die land se klem op militarisering en modernisering weereens benadruk. Buitelandse waarnemers is vol afwagting en sal die verbymars van die Volksbevrydingsleër fyn dophou.

Minder tenks gaan deur die strate afgerol kom en meer van die weermag se gevorderde wapentuig sal ten toon gestel word, het generaal Gao Jianguo, woordvoerder van die Militêre Parade aan Reuters gesê.

Bomwerpers, vegvliegtuie en helikopters sal verbyvlugte oor Beijing onderneem.

Daar sal 108 missiele te siene wees wat twee soorte konvensionele grond-tot-grond missiele sal insluit, asook interkontinentale kernmissiele, het Yu Jixun, onderbevelvoerder van die leër se Tweede Artillerie gesê. Die Tweede Atrillerie beheer China se kernarsenaal en is besig met ‘n uitbreidingsplan wat konvensionele missiele sal insluit.

“Al vyf soorte missiele is van die soliede brandstof soort, met kleiner omhulsels… In die verlede was dit meesal vloeibare brandstof en die omhulsels was enorm.”

Die Julang-2, of JL-2, ‘n duikbootmissiel met ‘n trefafstand van 8 000km wat in 2001 getoets is en die CSS-X-10, ‘n soliede brandstof interkontinentale ballistiese missiel mag dalk deel vorm van die vertoning.

Die VSA se maritieme strateë is bekommerd dat China dalk ‘n ballistiese anti-vaartuigmissiel, ‘n Dongfeng 21-D, ontwikkel het wat Amerika sal dwing om hulle vliegdekskepe op ‘n afstand te hou in die geval van ‘n aanval op Taiwan.

China het egter nog nie die vermoë om met behulp van satelliete en ander stelsels skepe op see te volg en aan te val nie, sê militêre kenners.

Maar dit was nie al wat die naweek onder die kernsoeklig geval het nie. Volgens Nieu-Delhi se atoomspesialiste kan Indië nou wapens bou wat meer as 200 kiloton kan dra en volgens die internasionale gemeenskap as “behoorlike strategiese afskrikmiddels” deug.

Dit sal natuurlik vir Pakistan, aartsvyand en kernmoondheid, in die skadu van Indië stel.

Indië se aankondiging kom op dieselfde tydstip as Iran se missieloefening en ‘n hewige debat wat in die land self woed oor of die laaste kerntoetse in 1998 suksesvol was of nie.

‘n Invloedryke wetenskaplike, K Santhanam, by die Indiese weermag se navorsing- en ontwikkelingsorganisasie, beweer die kernhittetoets by Pokhran in Rajasthan, was laer as wat verwag is.

Die stelling het weer aanleiding gegee tot spekulasie dat Indië nog ‘n toets beplan wat spanning met Pakistan verder kan verhoog en die nuutondertekende burgerlike kernooreenkoms met Washington in die gedrang kan bring. Indië het tot dusver geweier om die Kernsperverdrag te onderteken en is sedert 1974 besig om ‘n kernarsenaal te ontwikkel.

Volgens kenners beskik Nieu-Delhi oor genoeg wapengraad plutonium om ten minste ‘n honderd kernkoppe te vervaardig.

Militêre kenners sê Indië se kerntoetse is nog nie behoorlik uitgevoer nie en is net mbv rekenaars gesimuleer.

Barack Obama het onlangs by die Algemene Vergadering van die VN gepleit dat meer lande by die Kernsperverdag aansluit. Hy het voorgestel dat Indië as ‘n land aansluit wat nie oor kernwapens beskik nie.

Indië het sy voorstel met minagting verwerp in ‘n brief aan die voorsitter van die Veiligheidsraad.

Met Pakistan, Indië en Iran se onversetlike houding, en China se magsvertoon, is ‘n kernvrye wêreld besig om in die vergetelheid te verdwyn.

“Kernwedloop” is die nuwe woord op algar se lippe.

мозаика киевпрокурор Фильчаков

Dis byna 'n maand en 'n Airbus stort weer in die see. Die wêreld se voorblaaie dra die donker nuus van nog 'n lugramp met waarskynlike swaar lewensverlies. Is dit hoegenaamd nog veilig om in 'n Airbus te vlieg?

In die ongeluk naby die kus van Brasilië is al 228 passasiers dood en terwyl die soektog na nog oorlewendes van die jongste vliegramp steeds voortduur, is dit reeds duidelik dat vertroue in Airbus besig is om vinniger te sink as die wrakstukke van Vlug IY626.

Die moedermaatskappy EADS se aandeelprys het in een dag, met die nuus, met 3,6% gedaal. Nie net 'n ramp vir lugvaart nie, maar ook die maatskappy. Ten spyte daarvan hou Airbus vol dat hulle gerekenariseerde stelsels grotendeels menslike foute uitskakel.

Alhoewel dit nie dieselfde model straler is nie – die een in Brasilië was 'n Airbus 330, terwyl die mees onlangse ongeluk 'n Airbus 310 was – heers daar skeptisisme by reisigers oor die veiligheidstandaarde van die betrokke vliegtuie.

Nie veel is nog bekend oor die oorsake van die jongste ongeluk nie, maar kenners sê swak weersomstandighede en 'n laatnaglanding kon bygedra het tot die ramp. Ook was die vliegtuig glo nie gereeld nagesien nie volgens Franse lugvaartowerhede.

In 2007 het Franse nasienpersoneel by Charles de Gaullelughawe in Paris 'n hele paar foute uitgewys en is die vliegtuig verbied om die Franse lugruim te gebruik.

Volgens Jemen se minister van vervoer, Khaled Ibrahim al-Wazeer, is die nasienwerk beslis daarna onderneem onder die streng toesig van Airbusspesialiste. Hoe dit ook al sy, is Jemen se lugdiens nie op die swartlys van lugdienste wat deur die EU verbied word nie.

Kon dit weereens 'n tegniese fout wees, soos wat tans beweer word met die Basiliaanse ramp? Kenners het daardie ongeluk toegeskryf aan Airbus se foutiewe rekenaarloods, maar dié keer sê David Learmount, veiligheidsredakteur van die tydskrif Flight International, kon 'n menslike fout die moeilikheid veroorsaak het.

'n Loods wat moeg is en teen 'n sterk wind moet kom land, het dalk nie radar gebruik nie maar sy oë. Indien 'n loods só besluit, sê Learmount, staan hy drie uit die vyf keer 'n kans om beheer te verloor.

Die twee gebeure verskil in die opsig dat die Airbus 330 in vlug verongeluk het, wat 'n tegniese fout meer waarskynlik maak, terwyl die mees onlangse ongeluk gebeur het toe die straler die aanloopbaan begin nader het.

Die verantwoordelikheid vir veiligheid berus by die eienaar van die vliegtuig as dit eers verkoop is, en nie by die vervaardiger nie, alhoewel vervaardigers soms veiligheids- en tegniese bystand verleen.

Die A310 is 'n ouer model wat in 1986 ontwerp is en die een wat gister ondergegaan het is in 1990 gebou.

Wat bekommerde lugpassasiers egter sal opval is dat die Boeing 767, die hoofmededinger vir Airbus, 'n beter veiligheidsrekord het en in minder ongelukke betrokke was asook minder van outomatiese stelsels gebruik maak as Airbus.

best 10 online gamesДанильченео