praag.co.za

Category: Karel Combrinck

  • Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

    Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

    Êrens op Youtube is daar ‘n toneeltjie van ‘n man wat aan sy worshondjie Maddie, opdrag gee om ‘n klokkie te lui vir ‘n lekkertjie of ‘n koekie: Maddie the 10 Week old Dachshund learning to ring a service bell!

    Hierdie toneeltjie is ‘n volmaakte simboliese uitbeelding van die verhouding tussen Amerika en Europa vandag. As Duitsland, Frankryk, ens gehoorsaam is, en meesal is hulle, kry hulle dan soms ‘n koekie en soms net ‘n bitterbessie, afhangende van Amerika se bui. Pas weer het American Airlines ‘n bestelling van 47 Europese Airbus-stralers gekanselleer ten gunste van Boeing, duidelik binne die raamwerk van president Trump se beleid van “America first” .Dus ‘n geval van die bitterbessie…

    ‘n Voorbeeld van die Europese Unie se volslae en patetiese gedienstigheid aan die VSA is dié rondom die gaspypleiding uit Rusland na Wes-Europa waarvan die Europeërs volkome afhanklik is. Soos ons weet, is die Amerikaners reëlreg teen die bestaan van hierdie pypleiding gekant en beywer hulle hul instede daarvan vir ‘n pypleiding vanaf die Midde-Ooste deur Sirië na Wes-Europa, wat onder hulle beheer sal wees. Sirië weier egter om hierdie pypleiding oor hulle grondgebied toe te laat. Verder hoef nie gesoek te word nie vir die knaende Amerikaanse veldtog teen Sirië en Rusland. Dat hulle ‘n stryd voer teen Sirië “ter bevordering van die demokrasie” en weens die Siriese regering se gebruik van “chemiese wapens” is klaarblyklik maar net nog meer van die deursigtige leuens waaraan ons al gewoond is.

    Interessant is terloops dat Naarpers met Vuilbaard Scholtz aan die voorpunt deurgaans die pro-Amerikaanse standpunt stel. ‘n Mens kan wonder of Amerika Scholtz se steun nodig het of kry hy dalk ‘n koekie.

    Maar nou is dit natuurlik wesenlik wat die Europeërs self dink en sê van die bestaan en gebruik van die Russiese gaspypleiding wat duidelik in hulle belang is, maar wat nie in die Amerikaanse kraam pas nie. Hulle houding is dat hulle liefs nie wil kant kies nie. Hulle sal liewer maar wag en kyk hoe die dispuut homself oplos. Dit sou lagwekkend gewees het as dit nie so jammerlik tragies was nie.

    Ten einde die tekort aan te vul wat veroorsaak sou word indien die Europeërs die gastoevoer uit Rusland moes afsny, bied die Amerikaners aan om hulle eie, veel duurder skaliegas aan Europa te verskaf, wat Europa net nog meer afhanklik van Amerika sou maak. Vir die oomblik het die Europeërs nog nie aan hierdie brokkie gebyt nie, maar gee net kans…

    Dit sou in die belang van die Europese Unie wees om goeie en noue betrekkinge met Rusland te handhaaf. Rusland is vir hulle ‘n buurland, met ‘n vergelykbare kultuur, met reusebronne van grondstowwe, wat ‘n afsetgebied kon wees vir hulle produkte en wat hulle in staat sou kon stel om in samewerking werklik ‘n rol op die internasionale verhoog te speel. Maar nee, hulle verkies om krampagtig aan die Amerikaanse rokspante vas te klou en vol te hou met ‘n totaal verspotte en teenproduktiewe sanksieveldtog teen Rusland.

    Met die skepping van die Europese Unie is aan die Europeërs voorgehou dat die nuwe eenheid Europa in staat sou stel om sy stem op die internasionale terrein dik te maak en veral die hoof te bied teen Amerikaanse politieke en ekonomiese oorheersing. Hiervan het totaal niks gekom nie en Europa is nou meer onderdanig aan Amerika as wat hulle ooit was, ligjare verwyder van die tyd van Generaal De Gaulle toe daar nog geen Europese Unie was nie.

    Wat het dan gebeur? Wel, wat gebeur het en wat nooit aan die Europeërs verduidelik is nie, is dat die Europese Unie geheel en al ‘n Amerikaanse skepping is. Die Amerikaners het die Europese Unie tot stand gebring ten einde beter beheer oor hulle te hê, d.w.s . beheer oor hulle verdediging, hulle buitelandse beleid, hulle bankwese, hulle ekonomie, ten einde uiteindelik meer geld uit hulle te kan maak. Europa kan vandag letterlik beskou word as ‘n kolonie van die Amerikaanse empaaier. Die vooruitsig van ‘n sterker, meer onafhanklike Europa was weinig meer as ‘n koekie wat aan hulle belowe was as hulle die klokkie lui.

  • Karel Combrinck: Ons lieg waarskynlik oor Rusland

    Karel Combrinck: Ons lieg waarskynlik oor Rusland

    Met haar stuitige verhaal oor “waarskynlike” Russiese betrokkenheid by die moordaanslag op die (Russiese? Britse? Russiese?) spioen Sergei Skripal en sy dogter, het mev Theresa May en haar verkeerdeveer-buitelandse minister, Boris Johnson,  die wêreld nog ‘n   tree verder geplaas op die pad na  gewelddadige internasionale konfrontasie. Een van die vreemdste aspekte hiervan is  die lidlande van die Europese Unie wat skaapagtig saamslenter ten spyte daarvan dat Brittanje besig is om die Europese Unie die rug toe te keer.

    Maar kom ons bepaal ons eers  by die “waarskynlike” Russiese verantwoordelikheid vir die aanslag. Die argument wat  mev May aanvoer, is dat die gifstof,  of wat oo kal  in die aanval  gebruik is, van Russiese oorsprong is. Of dit wel so is, sal ons nie weet nie, want mev May weier hardnekkig om bewyse hieroor, as bewyse inderdaad  bestaan, aan Rusland te verstrek soos wat die volkereg in sulke omstandighede vereis.

    Maar sou die gifstof dan tog in Rusland vervaardig wees, beteken dit dat die Russiese regering noodwendig vir die aanslag  verantwoordelik is? Beteken dit  dat as iemand êrens in die wêreld met ‘n Kalasjnikofgeweer  vermoor word, dit die skuld moet wees van mnr Poetin omdat die geweer in Rusland vervaardig is? Dis tog duidelik absurd. Die situasie herinner sterk aan die belaglike  voorwendsel vir die moord op Saddam Hoesein deur die Britte en Amerikaners, toe ‘n proefbuisie met ‘n foefiemonster van Saddam se “wapen van massavernietiging” deur Colin Powell aan die Algemene Vergadering van die  VN vertoon is. Soos ons weet, was daar geen “wapen van massavernietiging” nie.

    Hoe dit ook al sy, wat is die waarskynlikheid daarvan dat Rusland so’n deursigtige moordaanslag op Britse grondgebied sou uitvoer ‘n week voor die Russiese presidentsverkiesing en in die jaar waarin die wêreldsokkertoernooi in Rusland moet plaasvind?   Aan die ander kant, wat is die waarskynlikheid daarvan dat iemand so ‘n aanval sou uitvoer juis om Rusland in die verleentheid te stel, die presidentsverkiesing te ontwrig en die sokkertoernooi in gevaar te stel? Ons laat dit aan die lesers oor  om te oordeel. Feit is dat mev May reeds dreig  om die sokkertoernooi te ontwrig, benewens die 23 Russiese diplomate wat sy uitgeskop het en die sanksies teen Rusland  wat sy reeds voor die moordaanslag ingestel het.

    Dit is duidelik dat mev May besig is om te lieg.  Ons weet uit eie dure ondervinding dat die Engelse die manier het om te lieg wanneer hulle ‘n politieke doel wil bereik, maar darem is die deursigtigheid van hierdie pogings pateties en sonder presedent.   Die vraag is waarom  die Amerikaners en die Engelse en die Europese keffers op hulle sleeptou, aanhou lieg en lieg en en skynbaar heeltemal ongeërg is daaroor wanneer  hulle leuens klinkklaar aan die kaak gestel word.  Is dit omdat hulle so magtig voel dat hulle met alles kan wegkom of is dit maar net nog ‘n voorbeeld van die algemene Westerse morele verval?

    Waarskynlik albei.

    N.s  Sedert ek dié ‘n dag of twee gelede geskryf het, het die Amerikaanse regering nog sestig Russiese diplomate uitgeskop en die konsulaat-generaal in Seattle gesluit. Die kefferbrakke van die Europese Unie het in navolging  onverwyld 110 Russiese diplomate aangesê om hulle lande te verlaat. So die pap word nou by die dag dikker.

  • Karel Combrinck: Het ons regtig ‘n grondwet?

    Karel Combrinck: Het ons regtig ‘n grondwet?

    Dit kan moontlik nut hê om by die kern van die saak te probeer uitkom. Die kern van die saak is geleë in die grondwet van Suid-Afrika. (‘n Interessante woordverskynsel is dat die ANC nou ‘n nuwe grondwet wil opstel wat juis betrekking het op die onteiening van  grond.)

    Die eerste belangrike punt wat gemaak moet word is dat ‘n grondwet nie bedoel is as ‘n middel om die vraatsug en magswellus van die meerheid te bevredig nie, maar inteendeel om die regte en belange van minderhede te beskerm. Die argument oor wat in die verlede mag gebeur het, is geen regverdiging vir magsmisbuik nie en hou net nie water in ‘n land wat hom daarop roem dat hy nou ‘n “nuwe Suid-Afrika” is nie.

    Afdeling 9 van die grondwet bevat die volgende deurslaggewende bepalings betreffende diskriminasie in artikel 9:

    (3) Die staat mag nie regstreeks of onregstreeks onbillik teen iemand diskrimineer op een of meer gronde nie, met inbegrip van ras, geslagtelikheid, geslag, swangerskap, huwelikstaat, etniese of sosiale herkoms, kleur, seksuele georiënteerdheid, ouderdom, gestremdheid, godsdiens, gewete, oortuiging, kultuur, taal en geboorte.
    (4)Geen persoon mag regstreeks of onregstreeks onbillik teen iemand diskrimineer op een of meer gronde ingevolge subartikel (3) nie. Nasionale wetgewing moet verorden word om onbillike diskriminasie te voorkom of te belet.
    (5) Diskriminasie op een of meer van die gronde in subartikel (3) vermeld, is onbillik, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is.

     

    Dit is duidelik dat ons regte en vryhede as geheel in hierdie subartikels saamgevat word. Indien hierdie beginsels verontagsaam word, dan het bv ons as blankes net geen regte hoegenaamd  in Suid-Afrika nie.  Nou is dit ook so dat die diskriminasie wat op alle lewensgebiede op ons toegpas word juis kragtens hierdie bepalings geskied en spesifiek op grond van die kwalifikasie in subartikel (5): “Diskriminasie op een of meer van die gronde in subartikel (3) vermeld, is onbillik, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is.” Inderdaad is dit onduidelik waarom die ANC dit nodig  vind om die grondwet te wysig ten einde  die onteiening van grond sonder vergoeding moontlik te maak aangesien hulle dit op grond van die kwalifikasie in subartkel (5) reeds kan doen. Miskien is dit om te probeer voorgee dat dit op “demokratiese” wyse gedoen is.

    Die hele oogmerk met artikel 9 van die grondwet is om te bepaal dat diskriminasie onbillik is. Hoe kan dit dan ook terselfdertyd billik wees? Dit is duidelik weersprekend en onsinnig en bots reëlreg met die grondbeginsel van die reg dat landsburgers duidelikheid moet hê oor wat hulle regte en verpligtinge is.  Die frase “tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is” laat ‘n reuseskuiwergat in die beginsels wat in die voorafgaande subartikels gestel word, maak die deur oop vir magsmisbruik  en arbitrêre maatreëls  deur die staat en laat die landsburger dus  in die duister oor wat die staat in bepaalde omstandighede as “billike diskriminasie” sal beskou en wat nie.  Dit is natuurlik ook so dat in elke regstaat ter wêreld die beginsel erken word van billike vergoeding vir grond wat deur die staat onteien word en dat geen wetgewing deur ‘n ANC-meerderheid hierdie beginsel op die duur kan verontagsaam  nie.

    Die ANC mag op grond van sy getalle-oorwig die politieke mag hê om die grondwet te verander ten einde  blanke grond af te neem en sodoende “billike diskriminasie” teen wit boere toe te pas, maar deur dit te doen gaan hy sy politieke en morele aansien wêreldwyd onherroeplike skade aandoen. Dis miskien al troos wat ons uit die situasie kan put.

  • Karel Combrinck: Weimar 1918/2018

    Karel Combrinck: Weimar 1918/2018

    Daar is vele wat glo dat die geskiedenis hom herhaal. Kom ons hoop maar dit is nie so nie, want daar is weinig in die geskiedenis wat ons herhaal wil sien, veral die verhaal van die twintigste eeu, sekerlik die donkerste blad in die geskiedenis van die mensdom. As dit so is dat die geskiedenis hom herhaal, is dit miskien omdat die mensdom nie wil leer nie.

    Die oorsake van die Tweede Wêreldoorlog is menigvuldig en kompleks, maar die hoofoorsaak is die ineenstorting van die Duitse geldeenheid in die twintigerjare van die eeu.

    Ná die afgryslike menseslagting van die Eerste Wêreldoorlog wat in 1918 met die Duitse nederlaag beëindig is, het Frankryk, Engeland en Amerika ontsaglike reparasies van Duitsland geëis. Terselfdertyd het die sg. Geallieerdes die Duitse produksiemiddele, industrieë, grondstowwe ens. afgetakel en weggery. Die Franse het bv. die Swartwoud uitgekap en die hout na Frankryk gekarwei. Die gevolg was dat Duitsland reusagtige skulde opgestapel het wat hulle net nooit sou kon betaal nie.

    Die President van die Duitse Reichsbank, oftewel die Duitse sentrale bank onder die Weimar regering, Rudolf Havenstein, het die probleem probeer aanpak deur steeds meer en meer Marke te druk wat die Duitse ekonomie op sy knieë gedwing het en die algemene bevolking in die diepste ellende gedompel het.

    ‘n Paar syfers oor die gevolge van Havenstein se besluit volg, tesame met, tussen hakies, die parallelle groei van Hitler se Nasionaal Sosialistiese (Nazi-) Party:

    • Maart 1915 1$ = 4,85 Mark (Hitler totaal onbekend)
    • Feb 1920 1$ = 100 Mark (Hitler begin klein groepies toespreek)
    • Maart 1921 1$ = 260Mark (Hitler hou toespraak voor 6000 mense)
    • Des 1922 1$ = 6,800 Mark
    • Jun 1923 1$ = 193,000 Mark (Die Nasionaal Sosialiste wen 6,5% van die setels in die Reichstag.
    • Nov 1923 1$ = 3,4,000,000,000,000 Mark
    • Sept 1930 Die Nazi’s wen 18,3%van die setels in die Reichstag.
    • Jul 1932 Nazi’s wen 37, 4% van die setels.
    • Maart 1933 Nazi’s wen 48% setels. Hitler word Rykskanselier.
    • Sept 1939 Tweede Wêreldoorlog breek uit.

    Die Weimar-regering het geglo dat hulle geen ander keuse gehad het nie as om hulle geldeenheid te kelder ten einde aan die oorlogskuld te ontkom.

    Vandag sit ons weer met ‘n situasie van astronomiese private en staatskuld. Daar is egter geen verskoning soos oorlog of oorlogskuld nie. ‘n Land soos Frankryk bestee die totaliteit van die inkomstebelasting wat sy burgers betaal aan die vereffening van die rente op staatskuld. L.W. die rente alleen. En die ander Westerse lande is nie juis beter daaraan toe nie, sommige selfs veel slegter.

    In die private sektor gaan die banke steeds voort om maar te leen en te leen, dermate dat dosyne banke wêreldwyd die afgelope paar jaar bankrot en gesluit is. Talle ander banke, veral die heel grotes, is tegnies ook bankrot, maar dit is aanvaarde wysheid dat hulle “te groot is om bankrot te laat gaan”.

    Hoe is dit dus moontlik dat reusebanke nie “toegelaat” kan word om in duie te stort nie? Die verklaring is tweërlei: Aanvanklik het die Westerse regerings probeer om die banke uit die verknorsing te help deur die bevolking (die middelklas) te belas. Die stadium is nou bereik dat die middelklas wêreldwyd belastingvoos is en nie verder uitgemergel kan word nie, wat maak dat Westerse regerings nou hulle toevlug neem tot … die druk van rommelnote, of soos dit ook genoem word, monopoly money.

    Die Europese geldstelsel, nl. die euro, was uit die staanspoor gegrond op die Duitse Mark. Dit was trouens ‘n voorwaarde vir die toetrede van Duitsland tot die Europese Unie en die oogmerk was Duitse beheer oor die stelsel. Die Europese sentrale bank (ESB) is dus eintlik die Duitse sentrale bank met ‘n ander naam.

    Vir baie jare het die Duitse sentrale bank met ‘n arendsoog gewaak oor die ESB en dus oor die lotgevalle van die euro. Die angswekkende gevolge van ‘n gepeuter met hul geldeenheid was nog te vars in hulle geheue om weer so-iets toe te laat.

    Maar ongelooflik soos dit is, het Duitsland oor die afgelope paar jaar begin om, gebuk onder ‘n ondraaglike skuldlas van die staat en die groot banke, weer die druk van rommeleuros toe te laat. Die afgelope twee jaar druk die ESB 80 miljard rommeleuros per maand, so te sê in sy geheel bestem om die bodemlose put van die groot banke te probeer vul. Soos die Weimar-regering glo hulle dat hulle geen ander keuse het nie. (Die groot banke kan nie “toegelaat” word om te vou nie.)

    Die Duitse nasionale skuldlas beloop tans 2, 064, 623, 120, 800 euro. Of liewer, dit was die posisie ‘n paar minute gelede, want die Duitse skuld groei teen 92,040 € per minuut. Minstens is dit ‘n syfer waarvan ons ‘n begrip kan vorm. Die jaarlikse rente op Duitse skulde beloop 48,396,856,438 euro. En, soos gesê, dis die algemene patroon in die Westerse nywerheidslande.

    Die wesentlike vraag is: Wat doen die derduisende “demokraties verkose” politici wêreldwyd om die katastrofe te beredder? Hulle doen net niks, enersyds omdat die soustrein nog te lekker loop — vet salarisse en toelaes van allerlei aard, motors met bestuurders, gratis huise, ens. — en andersyds omdat hulle niks kan doen nie. Dis die groot banke wat die opdragte gee. Parlemente is niks meer nie as rubberstempels vir die banke en “demokratiese” verkiesings is weinig meer as sleutels tot die soustrein. En verder hou hulle hulle besig met die oplegging en invordering van belastings.

    In skrille teenstelling met die fabelagtige rykdomme van ‘n handjie vol oligarge lewe dermiljoene mense in die Westerse wêreld vandag in armoede. Ons hoor net selde daavran. Netsoos die Weimar-regering in Duitsland in die twintigerjare, verkies “demokraties verkose” regerings om dit net te ignoreer. En so ook die fatsoenlike media, by uitstek die lakeie van die geldmagte. Hoeveel ruimte wy Die Burger bv aan die derduisende mense wat in Suid-Afrika in ellende verkeer? Ek lees die ding nie, maar my indruk is hulle bestee meer tyd aan die swangerskappe in die Britse koningshuis as aan die nood van hulle eie mense.

    Dit moet vir enigeen met oë en ‘n bietjie verstand in sy kop duidelik te wees dat die situasie nie onbepaald kan voortduurtnie. Dis nie meer ‘n vraag van of die kaartehuis in duie gaan stort nie, maar wanneer en wat die gevolge gaan wees. Tog net nie weer ‘n wêreldoorlog nie, maar dis nie uitgesluit nie, helaas.

  • Karel Combrinck: Met Jerusalembesluit haal Trump hom argwaan op die hals

    Karel Combrinck: Met Jerusalembesluit haal Trump hom argwaan op die hals

    So pas het mnr Trump aangekondig dat hy Jerusalem erken as die hoofstad van die staat Israel en die Amerikaanse ambassade daarheen verskuif. Daarmee het hy die gramskap van die grootste deel van die aardbol teen hom verenig. In die jongste stemming van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het al die verteenwoordigers, behalwe Amerika, teen die besluit gestem. Amerika staan dus met hierdie besluit alleen. Tog aanvaar hulle die situasie so en bly by hulle besluit. Waarom?

    Eestens is daar die Amerikaanse binnelandse politiek. Mnr Trump se presidentskap is nie bo aanvegbaarheid verhewe nie en ‘n baie groot persentasie van die Amerikaanse volk is trouens teen sy presidentskap gekant. Mnr Trump moet dus klou aan die konserwatiewe kant van die spektrum ten einde sy greep op die presidentskap te behou. En hierdie konserwatiewe kant is in sy geval die fundamentalistiese, oftewel Sionistiese Christenfaksie wat van harte glo dat die bestaan van die staat Israel Bybels gegrond is en dus die wil van die Here is. Hierdie onderwerp behandel ek binnekort breedvoeriger in ‘n afsonderlike artikel.

    Benewens die Bybelse argument motiveer die “konserwatiewe” Amerikaanse openbare mening, soos ook natuurlik die linkses, die steun aan Israel op grond daarvan dat dit “die enigste demokratiese staat in die gebied” is. Nogal. In watter opsig is die staat van Israel dan nou meer demokraties as wat bv die apartheidstelsel was wat universeel deur die linkses en konserwatiewes van die Amerikaanse, asook wêreldpolitiek verdoem is? En wat nou van die talle ander lande in die Midde-Ooste wat dan noodwendig minder “demokraties” is as Israel, soos bv Saoedi-Arabië met wie die Amerikaners die hartlikste van verhoudings handhaaf? Wanneer is demokrasie dan belangrik en wanneer nie?

    Feit van die saak is dat die Christenfundamentaliste, aangespoor deur hulle goedgelowigheid oor Bybelse beloftes en lobbygroepe wat mnr. Trump gemanipuleer het om die posisie van wat die Amerikaners noem, die “fall guy” in te neem. Met ander woorde, wat Israel betref, is hy nou die sondebok wat in die oë van die wêreldmening die skuld dra vir die rampspoedige besluit om Jerusalem die amptelike hoofstad van die staat Israel te maak. Daarmee het mnr. Trump, soos soveel ander voor hom, die status van die bruikbare idioot bekom.

  • Karel Combrinck: Brandoffer nommer 3

    Karel Combrinck: Brandoffer nommer 3

    Ons is byna aan die einde van die jaar 2017, d.w.s pas ‘n eeu na die beëindiging van een van die mees afskuwekkende menseslagtings in die geskiedenis. Pas ‘n honderd jaar gelede het die mees beskaafde en ontwikkelde volke op aarde mekaar uitgemoor en uitgeroei met alles waartoe hulle hoogs ontwikkelde tegnologiese en nywerheidsvaardighede in staat was, waaronder gasaanvalle wat honderdduisende soldate op die front hulle longe in bloedklonte laat uithoes het.

    Nou is die vraag natuurlik wat beskaafde mense kan noop tot sulke uit en uit barbaarse gedrag?

    Baie boeke is al oor hierdie onderwerp geskryf, sommige waarvan nader aan die waarheid as ander is soos dit maar gaan. Feit is dat ons nie weet of ooit sal weet wat die werklike verklaring hiervoor is nie. Dit kan tog nie wees dat mense dit nodig kan ag om miljoene lewens op te offer uit weerwraak vir die sluipmoord deur ‘n versteurde student op ‘n Oostenrykse operetteprins nie. Die beste breine kom tot die gevolgtrekking dat die hart van die mens, hoe beskaafd ook al, ten slotte ‘n duister spelonk is waar Satan die septer swaai en hoogty voer.

    Een van die redes wat groteske episodes van hierdie aard moontlik maak, is dat die mensdom oortuig is dat gebeure soos dié op ‘n manier te wyte is aan mense wat nie van beter geweet het nie, en dat dit nie nie weer sal of kan gebeur nie. Hulle sien inderwaarheid met arroganie en meerderwaardigheid neer op die volke of lande of gemeenskappe wat tot sulke barbarisme in staat was. En tog het die tweede Armageddon van die twintigste eeu uitgebreek slegs twintig jaar na beëindiging van die eerste. Twintig jaar!

    Die mensdomp is by herhaling en skynbaar totin  alle ewigheid tot dergelike onbesonnenhede in staat. Kom ons kyk maar na gebeure in ons tyd. Dit is duidelik vir enigiemand met oë of verstand in sy kop dat die Westerse lande, onder leiding van die VSA, ten alle koste ‘n voorwendsel soek vir ‘n gewapende konfrontasie met Rusland — opbou van aanvals- en afweerstelsels in Oos-Europa, verbod teen Russsiese deelname aan die Olimpiese Spele en lewenslange verbod teen bepaalde Russiese atlete, handels- en ander sanksies teen Rusland, beledigings en beskuldigings teen Rusland van Amerikaanse kongreslede en Britse parlementslede teen Rusland, onder meer beskuldigings van inmenging by die Amerikaanse presidentsverkiesing, en die referemdum voor Brexit, beperkings op die vryheid van die Russiese televisiekanaal RT en nog meer.

    Niemand dink in die proses aan die dermiljoene lewens wat in so ‘n konfrontasie opgeoffer gaan word nie. Hulle sing intussen lang treurmares oor oorloë van die verlede, maar is net nie bereid of in staat om te sien dat hulle die weg vir ‘n nuwe bloedlating voorberei nie. Die enigste oorweging van belang is die miljarde dollar wat die Amerikaanse wapennywerheid uit ‘n konflik met Rusland sal kan verhaal.

  • Karel Combrinck: Vryheid

    Karel Combrinck: Vryheid

    Vryheid! Die eeue oue strewe van volke en indiwidue, in die aangesig van kragte met gevestigde belange wat vryheid nie kan gedoog nie.

    Uiteindelik is vryheid nou weer aan die orde van die dag — selfs in die mode: Skotland, Katalonië, Lombardye, Venesië en nog meer. In Europa is daar talle lidlande wat begin kriewelrig raak onder die dwingelandy van die Europese Unie : Pole, Tsjeggië, Hongarye en so gaan dit aan en aan.

    En dan ons eie volk: het ons nie deur die eeue steeds geswoeg en gestry vir daardie kosbare besitting, vryheid nie: Eers teen die Engelse koloniale bewind aan die Kaap, toe weer teen die Britse imperialisme en nou weer teen ‘n kommunisties geïnspireerde verdrukker in die vorm van die weersinswekkende ANC-bewind.

    Ons slagspreuk en leuse as Afrikaanse volk moet steeds wees: Vryheid, Vryheid, Vryheid. Teen vryheid is geen argument in te bring nie en geen stategie kan kragtiger en meer gerespekteer wees nie. Met die slagspreuk vryheid kan ons wen as ons net wil.

    Dan sal ons weer met selfrespek die Ou Transvaalse Volkslied kan sing :

    Kent gij dat volk vol heldenmoed Ken jy die Volk vol heldemoed
    En toch zo lang geknecht? En tog so lank verkneg,
    Het heeft geofferd goed en bloed Hy het geoffer goed en bloed
    Voor vrijheid en voor recht Vir Vryheid en vir reg .
    Komt burgers! laat de vlaggen wapp’ren Kom burgers! laat die vlae wapper
    Ons lijden is voorbij Ons lyding is verby
    Roemt in de zege onzer dapp’ren Roem in die sege van onse dapp’res
    Dat vrije volk zijn wij! ‘n Vrye volk is ons!
    Dat vrije volk, dat vrije volk ‘n Vrye volk, ‘n Vrye volk
    Dat vrije, vrije volk zijn wij! ‘n Vrye, Vrye volk is ons!
  • Karel Combrinck: Weste voer VN ‘n woestynpil

    Karel Combrinck: Weste voer VN ‘n woestynpil

    Indien daar nog twyfel was oor die sinisme, valse vroomheid en korrupsie van Westerse demokrasieë, dan het die verkiesing van die VN se Kommissie vir Vroueregte in April 2017 dit tot walging toe bewys. Sewe-en-veertig van die 54 lede van die VN se Ekonomiese en Sosiale Raad het naamlik ‘n verteenwoordiger van Saoedi-Arabië tot lid van die Kommissie vir Vroueregte verkies.

    Die stemming was geheim maar by wyse van eliminasie is dit duidelik dat minstens 15 Westerse demokrasieë vir die Saoedi-Arabiese kandidaat moes gestem het, waaronder minstens 5 Europese lande. Die Kommissie bestaan uit dertien lede, waarvan een nou ‘n Saoedi-burger is.

    Die posisie is natuurlik dat Saoedi-Arabië een van die swakste rekords ter wêreld het vir sover dit vroueregte aanbetref. Steniging en geseling van vroue is amptelike strafvorme in Saoedi-Arabië en kom algemeen voor. Minder belangrik, maar tog insiggewend, is dat vroue in Saoedi-Arabië nie eers ‘n motorvoertuig mag bestuur nie.

    Met een uitsondering is geen van die Europese lande wat vir die Saoedi-Arabiër gestem het bereid om dit te erken nie, maar kruip hulle weg agter die geheime stemming. Die uitsondering is België, wie se buitelandse minister, Didier Reynders voor die Belgiese parlement apologie aangeteken het vir die pro-Arabiese stem wat die gevolg was van die patetiese rede dat die Belgiese verteenwoordiger by die VN nagelaat het om vooraf met sy regering oorleg te pleeg.

    Die ware redes vir die vriendskapsgebaar teenoor Saoedi-Arabië is natuurlik eerstens oliebelange en voorts die feit dat Westerse lande wapens ten bedrae van miljarde dollar aan Saoedi-Arabië verkoop, wapens wat hulle onder meer gebruik om die bevolking van Jemen te onderdruk. Die Westersgesteunde Saoedi-Arabiese oorlog in Jemen is daarop gemik om die regering daar teen rebelle te verdedig, m.a.w. presies die teenoorgestelde situasie as dié in Sirië, waar die Westerse lande die rebelle téén die regering steun.

    Waarmee ons hier te make het, is die volslae morele dekadensie van wat ons as die ” Westerse Beskawing” beskryf en waar daar net een waarde oor is — die $-teken.

  • Karel Combrinck: Skuld en skuldgevoelens

    Karel Combrinck: Skuld en skuldgevoelens

    In Frankryk is vir dae lank reeds ‘n polemiek aan die gang oor stellings wat Marine Le Pen onlangs tydens ‘n televisie-onderhoud sou gemaak het. Soos dit met polemieke in Frankryk gaan, is hierdie een ook meesal histeries.

    Gedurende die onderhoud het die joernalis aan Marine Le Pen gevra of Frankryk verantwoordelik gehou moet word vir die deportasie van Jode gedurende die laaste WO. ‘n Mens sou wel kon vra wat dit nou eintlik te make het met die Franse presidentsverkiesing van 2017, behalwe natuurlik om Marine Le Pen te probeer swartsmeer. Nietemin, sy antwoord toe dat die Vichy-regering wat die uitvloeisel was van die besetting van Frankryk deur dié wat die deportasiebevele gegee het, nie die Franse volk verteenwoordig het nie, maar dat die ware Franse regering saam met generaal De Gaulle in Londen was. Daar bestaan trouens ‘n Franse wet (van 1944) wat die Vichy-regering onwettig verklaar het.

    Die Franse hoofstroommedia stel nou hierdie antwoord van Marine Le Pen voor as ‘n soort regverdiging van die deportasie van Franse Jode gedurende die oorlog!

    Die vanselfsprekende vraag is natuurlik: Watter antwoord moes Marine Le Pen dan gegee het? Moes sy gesê het die Franse volk is verantwoordelik vir die deportasie van Jode deur ‘n regering wat op hulle afgedwing is en wat onwettig was? So nie, wat sou sy dan moes sê?

    Hierop het die massamedia geen antwoord nie, maar in stede daarvan kom hulle met die slenter dat Marine Le Pen se opmerking “in die lig van die Front National se reputasie” en van Marine se pa se loopbaan onder verdenking is.

    Die slotsom is dus: Die Franse volk is skuldig aan die deportasie van Jode en wat meer is, hulle moet skuldig voel daaroor. En dit is natuurlik die kern van die saak: Hulle moet skuldig voel en enigiemand wat ontken dat die Franse rede het om skuldig te voel, is noodwendig anti-Semities en selfs ‘n “Holocaust-ontkenner”.

    Nog ‘n vraag wat hieruit voorspruit is dus: waarom moet die Franse, Duitsers, ens. knaend daaraan herinner word dat hulle skuldig is en skuldig moet voel ? Die rede is dat hoe meer ‘n land of volk skuldig voel, hoe meer kan hulle gemanipuleer en afgepers word. Daarvan het ons in Suid-Afrika tog ook dure ondervinding.

  • Karel Combrinck: Ommer as ‘n brommer – die storie van Leon Wessels

    Karel Combrinck: Ommer as ‘n brommer – die storie van Leon Wessels

    “Elke keer wanneer ek De Klerk se 1990 toespraak lees, klop my hart van opwinding. ” So skryf Leon Wessels in sy boek Vereeniging; die onvoltooide vrede. En dan beskryf hy diegene wat die toespraak anders ervaar, as “brommers”.

    Nou het die woord “brommer” natuurlik meer as een betekenis. Die een betekenis is klakous of morpot en die ander een is dié wat op Leon Wessels betrekking het.

    Pas skakel ek vir die eerste keer na ‘n lang tyd my motorradio aan en daar is ‘n bruikbare-idioot-Afrikaanse-omroeper juis besig om met Leon Wessels ‘n “onderhoud” te voer. In die onderhoud spoel Wessels sy kieste uit oor wat alles in die aanloop tot die 1994-oorgawe “agter die skerms” gebeur het. (Die Kreole in Mauritius het juis ‘n uitdrukking: praat net sodat sy mond nie moet stink nie). Ons weet tog almal van beter as om te dink dat daar op die ANC-spreekbuis iets ewewigtigs oor ‘n onderwerp soos hierdie te wagte kan wees.

    Die joernalis het dus sy vrae mooi gekies om mnr Wessels in staat te stel om FW de Klerk se oorgawepolitiek ten gunste van die ANC in die mees gunstige lig te plaas en mnr Wessels se betoog het ongeveer soos volg verloop:

    Pas voor die referendum het de Klerk tot die, vir hom, bloedstollende ontdekking gekom dat die Nasionale Party waarskynlik ‘n tussenverkiesing wat in daardie stadium op hande was, sou verloor en dat dit die doodsklok vir sy oorgawepolitiek sou beteken. In sy paniek oor hierdie, vir hom, katastrofiese vooruitsig, het FW de Klerk, na “samesprekings met sy kabinet” besluit dat as hulle ‘n kans wou staan om hulle “hervormingsbeleid” deur te voer, hulle so spoedig moontlik ‘n referendum sou moes hou in die hoop dat hulle sodoende genoeg steun sou kon verkry om hulle planne tot uitvoering te bring. En daar werk dit toe.

    Die mees verstommende van hierdie relaas is miskien dat Wessels sy eie binnegoed so blootlê. Is dit uit linkse vermetelheid? Of dink hy dalk ons almal wat na hom luister is naïef genoeg om te dink hy is maar net “eerlik”? Is dit miskien omdat hy weet dat die meeste Afrikaners teen hierdie tyd reeds so ontmoedig en suf en verslae is dat hulle maar gedweë na enigiets sal luister al is dit dan ook komende van een van FW de Klerk se mees weersinwekkende agterrryers? En dan is dit natuurlik ook so dat daar op die SABC-radio nie veel anders is om na te luister nie.

    Die Afrikaanse SABC-joernalis sou natuurlik aan mnr Wessels kon vra, “maar mnr Wessels, as julle dan so bang was dat julle ‘n tussenverkiesing sou verloor, wat het julle dan laat dink dat julle ‘n referendum sou kon wen? Is dit omdat julle geweet het dat die verwysingsraamwerk vir ‘n referendum anders is as vir ‘n normale verkiesing en dat julle die verwysingsraamwerk vir die referendum sou kon plooi en bekonkel om die stemmers om die bos te lei en so u doel te kan bereik ?” In ‘n verkiesing stem die kiesers vir ‘n kandidaat, in ‘n referendum spreek hulle ‘n mening uit oor ‘n beginsel, of so moet dit wees.

    Wessels gee hoog op oor die reuseprestasie van die Nasionale Party dat hulle ‘n eenheidstaat met een sentrale regering tot stand kon bring. Maar hy verduidelik nie, en die bruikbare-idiootjoernalis vra hom ook nie, wat nou eintlik die voordeel van ‘n eenheidstaat sou wees behalwe dat dit voldoen het aan die begeertes van die ANC en dus ook van die NP. Duidelik sou ‘n beter en meer logiese oplossing vir alle Suid-Afrikaners, wit en swart, gewees het om die land te verdeel in onafhanklike, selfbeskikkende volkstate. Die onverdeelde Suid-Afrika onder ‘n ANC-bewind wat mnr Wessels as ‘n seëning beskou, is ‘n gedrog wat duidelik besig is om op ‘n ramp af te stuur. Dis net ANC-idealiste en sterrekykers soos mnr Wessels wat dit nie kan insien nie.

    En dan maak mnr Wessels die asembenemende opmerking dat Dawie de Villiers die deurslaggewende stukrag agter die skerms was wat FW de Klerk tot sy ruggraatlose en skandelike oorgawe beweeg het, ” iets waarvoor de Villiers nooit die erkenning, eer en waardering gekry het wat hy verdien het nie”!!! Dit was vir hulle ‘n ‘n eer om ons land aan die ANC present te gee! Dis om van te stik. Hoe siek en verwronge kan mense word?

    Leon Wessels is een van daardie politieke vlieë wat sy lewe slyt op soek na ‘n bol om op te sit : Oud Rapportryer, oud Broederbonder, oud NP Volksraadslid, oud Voortrekker, oud Minister en nou Direkteur van die Sentrum vir Menseregte, met wat dit alles impliseer ten opsigte van wat links en beklekkerig en anti-Afrikaans is – so op die patroon van die ou brommer indoena RF Botha wat selfs op sy oudag nog probeer het om ‘n baantjie in die ANC los te slaan as beloning vir sy bydrae tot die oorgawe. Die grootste en mees onwelriekende bol wat hulle kon kry en waaraan hulle klou vir lewe en dood, is die groot bol van Afrikanerverraaiers en daarop sit hulle nog steeds.

  • Karel Combrinck: Die beloofde land 1

    Karel Combrinck: Die beloofde land 1

    Lesers van hierdie artikel mag dit nuttig vind om ‘n kaart of atlas van die antieke wêreld byderhand te hou.

    Gerieflikheidshalwe ‘n paar sleuteldatums (almal V.C.) :

    • 2000-1850: Benaderde tyd van die lewe van Abraham en die uittog uit Mesopotamië.
    • 1200-1300: Benaderde datum van uittog uit Egipte (Exodus).
    • 1600-722: Kanaän, insluitend Israel (genoem Palestina), onder beheer van Egipte.
    • 930: Verdeling van die Israelitiese koninkryk.

    Bogenoemde datums is beramings gemaak op grond van Bybelse verhale.

    Die volgende is datums uit Assiriese, Babiloniese en Egiptiese geskiedenis:

    • 1205: Die naam Israel verskyn vir die eerste keer in die geskiedenis op ‘n suil van Farao Merenptah.
    • 722: Israel oorrompel deur Assiriërs, einde van die Israelitiese volk.
    • 700-640: Koninkryk van Juda onder toesig van Assiriese ryk .
    • 640: Benaderde datum van beëindiging van Assiriese ryk. Babiloniërs word dominant.
    • 597-581: Babiloniërs neem Juda in, verwoes die Tempel en voer die Joodse elite weg na Babilon.
    • 539-538: Babiloniërs verslaan deur Persiërs. Einde van ballingskap. Sommige Jode keer terug na Juda.
    • 539-332: Juda onder Persiese regering.
    • 533: Griekse periode begin na verowerings van Alexander die Grote.

    In ‘n vorige artikel (Israel quo vadis?) het ons dit gehad oor enkele geopolitieke aspekte van die moderne staat Israel. In die verbygaan het ons melding gemaak van die Bybelse regverdiging vir die skepping van Israel in 1948. In die huidige stuk wil ons verder ondersoek instel na hierdie Bybelse regverdiging.

    Aangesien die artikel besonder lank geword het, (dis ‘n ontsaglike onderwerp en toe ek begin, kon ek nie ophou nie), het ek besluit om dit in twee dele le voor te lê, Beloofde land I en Beloofde Land II.

    Daar is ‘n argument wat lui dat Israel volkeregtelike erkenning geniet en daarom ‘n staat in die volle sin van die woord is. Die volkeregtelike aanspraak van die Afrikaners op Suid-Afrika was minstens net so sterk as dié van die Jode op Israel, maar vir dekades was die volkeregtelike legitimiteit van die Afrikanerbeheerde Suid-Afrikaanse staat stelselmatig ondermyn totdat die Afrikaners uiteindelik die aftog geblaas het. Die deurslaggewende verskil met Israel was dat die Afrikanerregering nie die rugsteun van die magtigste land ter wêreld gehad het om hulle legitimiteit te waarborg nie.

    Wat betref die staat van Israel, is die volkeregtelike erkenning natuurlik alles behalwe eenstemmig. Daarby span die volkeregtelike argument die kar voor die perde : Voordat daar sprake van volkeregtelike erkenning kon wees, moes daar reeds iets gewees het wat die volkeregtelike erkenning voorafgegaan het en daardie « iets » is die Outestamentiese verhaal.

    Die eerste vraag is dan of die Outestamentiese Bybel hoegenaamd as basis kan dien vir grondeise in die twintigste eeu. Indien wel, kan ‘n duisternis volkies en stammetjies uit die Ou Testament dan ook aanspraak maak op grondgebied vandag: die Ammoniete, die Amelekiete, die Hittite, die Amoriete, die Aramese , die Edomiete, die Moabiete, die Filistyne (waarskynklik die voorouers van vandag se Palestyne), die Hewiete en selfs die Egiptenare wat die land Israel geregeer het vir veel langer as die Israeliete self.

    Aangesien die moderne staat van Israel nou eenmaal ‘n feit is ten spyte van die kunsmatige manier waarop dit ontstaan het en waarop dit in stand gehou word, kom ons kyk dan maar na die Bybelse regverdiging vir dié feit.

    Die hoofbron van ons kennis omtrent die vroeë geskiedenis van die Israeliete en Jode is die Ou Testament, m.a.w. ‘n boek wat deur Jode vir Jode geskryf is. Die Ou Testament is ‘n boek met sy eie interne logika wat nie noodwendig met die geskiedkundige werklikhede tred hou nie. Tot met Herodotus en selfs daarna was dit normale praktyk dat volkere hulle geskiedenis in die vorm van mites en legendes uitgedruk het. Dink maar aan die verhaal van Romulus en Remus om die oorsprong van Rome te verklaar. Die Outestamentiese geskiedenis is hierop geen uitsondering nie. Niemand sal egter vandag droom om die Ilias en Odusseus as geskiedenis te beskou nie.

    In ‘n ondersoek soos hierdie lyk dit asof daar drie benaderings kan wees :

    a) Die Bybel en dan meer spesifiek die Ou Testament, is ‘n versameling fabels en mites waaraan nie veel waarde te heg is nie en daarmee uit en gedaan, b) Die Ou testament is ‘n Goddellik geïnspireerde teks waarvan elke woord letterlik en histories waar is,vanaf die tydstip waarop Eva gemaak is uit ‘n ribbebeen van Adam tot by Daniël in die leeukuil en c) Die Ou Testament is gedeeltelik mite en gedeeltelik geskiedenis. Waar daar geen argeologiese of ander buite-skriftuurlike gegewens bestaan nie, is die Bybelse weergawe dus die beste gesag wat ons het.

    Elkeen is uiteraard geregtig om te besluit watter van hierdie benaderings hy verkies, maar vir doeleindes van hierdie artikel lyk laasgenoemde benadering na die verstandigste : Die Ou Testament is geskiedenis, mite en propagande deurmekaar gestrengel en die probleem bly om deurgaans te kan onderskei tussen wat geskiedenis is en wat nie. Die verhaal van Noag se ark byvoorbeeld of Jona in die maag van die vis kan tog nie geskiedenis wees nie.

    ‘n Nota oor benamings kan van nut wees aangesien dit tot heelwat verwarring lei:

    Kanaän en Palestina

    Die oudste benaming aan ons bekend vir die landstreek wat ons vandag ken as Israel, was Kanaän. Dis duidelik dat die naam Kanaän ‘n Outestamentiese en d.w.s. Joodse oorsprong het. Volgens ‘n bepaalde tradisie is die naam Kanaän afgelei van die seun van Gam met dieselfde naam. Die figuur Kanaän was dus die kleinseun van Noag.

    Vir baie eeue was die gedeelte van die land wat deur die Israeliete bewoon was ‘n Egiptiese kolonie en die Egiptenare het na die gebied verwys as Palestina. Mettertyd het die naam Israel posgevat en later ook Juda . Na die Joodse opstand van Bar Kochba teen die Romeine in 135 NC het Keiser Hadrianus die land Juda herdoop na Palestina en die naam het behoue gebly tot met die skepping van die moderne staat Israel in 1948. Daar is geen verwysing in die Bybel, Ou of Nuwe Testament na Palestina nie en Palestina is dus nie ‘n Bybelse benaming nie. Dit is egter die naam waaronder die land oor duisende jare bekend was. Die Arabiese bevolking van die huidige Israel verwys natuurlik nog steeds na Palestina.

    Israeliete en Jode

    Daar word vir die eerste keer in die geskiedenis melding gemaak van ‘n land soos Israel op ‘n suil wat in 1208 V.C. deur Farao Merneptah ( ‘n seun van Ramses II) in die tempel van Karnak in Egipte aangebring is. Vanaf daardie datum kan dus met min of meer sekerheid gepraat word van ‘n Israelitiese volk. Maar wat was die posisie voor 1208 ?

    In die boek Exodus word meesal gepraat van die “kinders van Israel” (Jakob) of net van “Die volk”. Israel was die nuwe naam wat aan Jakob gegee was nadat hy met ‘n engel geworstel het. Breedweg kan ons sê dat met Israeliete aanvanklik bedoel was diebiologiese afstammelinge van Jakob en later, na die verdeling van die koninkryk, die bevolking van die Noordelike koninkryk.

    Vir eeue lank het die Israeliete of hulle voorgangers in die vorm van losstaande stamme en gemeenskappe verspreid oor die Noordelike deel van Kanaän gewoon en rondgeswerf. Moderne navorsers is dit eens dat wat ons die Israeliete noem, eeue lank bloot ‘n Kanaänitiese stam onder ander Kanaänitiese stamme was, dat daar geensins van ‘n volk sprake was nie, dat hulle dieselfde godsdienste (Baälaanbidding ens.) beoefen het en dat selfs hulle taal, Hebreeus, ‘n Kanaänitiese dialek was. Oor ‘n baie lang tydperk het een of meer van hierdie stamme dominant begin word en na hullleself begin verwys as Israeliete.

    Om sake verder te bemoeilkik was hierdie “kinders van Israel”, d.w.s. die stamme wat afkomstig sou wees van die aartsvader Jakob, hoegenaamd nie samehorig nie, maar inteendeel vyandig teenoor mekaar en het selfs met mekaar oorlog gevoer. Dit is dus onduidelik watter een van hierdie stamme nou eintlik Israeliete sou word. Net een ? Almal saam ? Geeneen ? Objektief gesien kan die Israeliete beskryf word as ‘n Semitiese stam wat die Noordelike en sentrale gedeelte van die huidige Israel bewoon het met Samaria as hoofstad en daar is geen aanduiding van enige kontinuïteit vanaf Abraham, Isak en Jakob tot by die Israeliete van 1208 nie, behalwe miskien ‘n mitologiese een.

    In 930 V.C. is die koninkryk van Israel verdeel in die twee koninkryke van Israel en Judea toe tien stamme besluit het om ‘n afsonderlike koninkryk in die Noorde van die landstreek te vestig met Jeroboam as koning en hoofstad Samaria. Twee stamme onder Rehoboam, die seun van Salomo, as koning, het hulle koninkryk in die Suide behou met die hoofstad Jerusalem en met die naam Judea, so genoem na Juda, die vierde seun van Jakob. Die inwoners van Judea het mettertyd bekend gestaan as Jode .

    Na die vernietiging van die Israelitiese hoofstad, Samaria, deur die Assiriërs teen in 722 V.C. het die inwoners van Israel in groot getalle gevlug na die suidelike hoofstad, Jerusalem. Die volk van Israel het dus met die verowering van Samaria deur die Assiriërs, opgehou om te bestaan byna soos die Afrikanervolk in 1994 ook opgehou het om te bestaan. Daar is ook sprake dat van die Israeliete na die verowering deur die Assiriërs dwarsoor die hele Assiriese ryk verspreid geraak het wat die oorsprong uitmaak van die “tien verlore stamme van Israel”. Kardinaal vir ons ondersoek is egter dat vanaf 722 .V.C. tot 1948, d.w.s. vir ‘n periode van bykans 2700 jaar daar nie iets soos Israel of ‘n Israelitiese volk bestaan het nie. Na die val van Samaria maak die Outestamentiese geskrifte bloot melding van Judea, die suidelike koninkryk wat met die Romeinse verowering in 70 A.D. ook verdwyn het.

    Dit is te betwyfel of Israel (Palestina, Kanaän) gedurende die eeue voor 722 V.C. ooit werklik vry was van Egiptiese oorheersing. Die suil van Farao Merenpta vier in 1208 juis weer ‘n militêre oorwinning oor Israel wat op die een of ander manier Egiptiese belange bedreig het. Die inwoners van die suidelike koninkryk, Judea, het sedert die splitsing van 930 ‘n min of meer onafhanklike bestaan onder Assiriese toesig gevoer totdat die Egiptenare in die sewende eeu V.C. nogmaals hul heerskappy oor die gebied gevesig het. In 597 V.C. het die Babiloniese verowering plaasgevind en na die terugkeer uit ballingskp is Judea geregeer deur die Persiërs. Dit beteken dat die Uitverkore Volk oor ‘n tydperk van sê 4000 jaar in totaal nie veel langer nie as 200 jaar in beheer was van ‘n klein gedeeltetjie van die Beloofde Land, Kanaän.

    Nuwe navorsing

    Veel nuwe inligting oor die Bybelse geskiedenis het in onlangse tye tot ons beskikking gekom deur veral die navorsing van die argeoloë, Professore Israel Finkelstein en Neil Silberman (geen risiko van anti-Semitisme hier nie!), wat oortuigend betoog dat om die geskiedenis te probeer bepaal deur eers na die Bybelse verhaal te kyk en dan argeologiese bewysstukke daarvoor te probeer vind, onbegonne en agterstevoor is. Meer wetenskaplik is om eers die argeologiese gegewens te ontleed en dan te kyk of die Bybelse weergawe daarmee steek hou.

    Die twee Joodse argeoloë kom op grond van navorsing met behulp van Koolstof 14 en ander laboratoriumtoetse tot die gevolgtrekking dat min van die gegewens in die Ou Testament histories verantwoord is en dat bykans die volledige inhoud op skrif gestel is eeue nadat die gebeure plaasgevind het waarna die geskrifte verwys. Proff. Finkelstein en Silberman meen ook dat die gebeure wat in die geskrifte beskryf word, moontlik gladnie te make het met werklike historiese gebeurtenisse nie, maar gerig was daarop om die volk van Israel moreel te versterk en te bemoedig in die aangesig van gevare en dreigemente ten tye van die op skrifstelling van die tekste. So was die verhaal van die uittog uit Egipte waarskynlik bedoel as vertroosting van die Jode in Babiloniese ballingskap.

    Die navorsing van Proff Finkelstein en Silberman dui ook daarop dat die Volk Israel hoegenaamd nie sedert Abraham ens. ‘n monoteïstiese geloof “een God”) aangehang het nie en dat monoteïsme in die laat agtste en sewende eeu V.C. vir die eerste keer as’t ware op die Jode afgedwing is. In die Outestamentiese boeke I en II Konings word duidelik uitgespel dat die Israeliete en Jode tot in ‘n laat stadium van hulle geskiedenis afgodediens beoefen het.

    Daar is ook sienswyses van geleerdes dat die kronologie van die Ou Testament so kompleks en verwarrend is dat dit vrugteloos is om dit met argeologiese bevindings in verband te probeer bring. Die skrywers van die Ou Testament het byvoorbeeld die manier gehad om gebeurtenisse wat honderde jare uitmekaar plaasgevind het in een vertelling saam te voeg en dan nog verder met ongeskiedkundige elemente aan te vul, wat ‘n wetenskaplike studie daarvan bykans onmoontlik maak.

    Die belofte

    Volgens Joodse geskrifte soos vervat in die Ou Testament is landstreke sedert die vroegste geskiedenis (omtreeks 2000 V.C ?) aan Abraham en sy nasate “belowe”. Die datum 2000 – 1850V.C. is min of meer die tydperk waarin Abraham gelewe het en ook die tydstip waarop sy pa besluit het om die stam waaraan hulle behoort het uit Ur van die Chaldeërs, nl. ‘n Suidelike provinsie van Mesopotamië, (vandag Irak), weg te lei in die rigting van die “Beloofde land”, Kanaän.

    Die belofte wat aan Abraham en aan sy nasate gemaak is dat hulle die land Kanaän sou beërwe, loop soos ‘n goue draad deur die geskrifte van die Ou Testament. (Kyk bv. Gen 12 : 7,Gen13:15, gen15:18, Deuteronomium 1:17 en 21). Wat is egter die oorsprong van hierdie tradisie en hoe is dit oorgedra ? Mondeling ? Was daar hoenaamd so’n tradisie ? Daar bestaan geen bevestigende dokumente hieromtrent, Outestamenties of andersins nie.

    Die vroegste poging om die Joodse geskiedenis te kodifiseer en op skrif te stel, was toe ‘n aantal rabbis in die tyd van Koning Josia teen die einde van die sewende eeu V.C. die teks van ‘n ou boek, moontlik Deuteronomium, in die tempel “ontdek” het. (Kyk II Konings 22 : 10 – 13). Die boek Deuteronomium was ook die eerste vasberade poging om die monoteïstiese geloof in Judea te vestig. Dit was dus die eerste keer in die geskiedenis dat van Yahwe, of Jehova, sprake was. In die praktyk het afgodediens onder die Jode nog verder voortgeduur totdat Koning Josia met geweld ‘n definitiewe einde daaraan gemaak het.

    Oor die kwessie van die belofte aan Abraham kan nog die volgende vrae gevra word :

    a) Het die belofte in die eerste plek letterlik plaasgevind ? b) Indien wel, in water vorm is dit gemaak ? Deur ‘n Engel in ‘n droom meegedeel soos dikwels die geval is wanneer ‘n meer rasionele verklaring ontbreek ? c) Is die belofte moontlik na ‘n duisend jaar verkeerd verstaan of verkeerd vertolk of dalk doelbewus versin?

    Vroegste dokumente

    Gedurende die ballingskap in Babilonië ‘van 587 tot 538 V.C.) en na die terugkeer uit ballingskap, is verdere pogings deur priesters en skrifgeleerdes aangewend om ou tekste en oorlewerings in versamelings boeke byeen te bring . So dateer die versameling van die vyf boeke van die Pentateug, die eerste vyf hoofstukke van die Ou Testament, (Génesis, Exodus, Levitikus, Numeri en Deuteronomium) wat die Joodse Wet of Torah, uitmaak, uit daardie eeu. Dit beteken dat tussen die belofte aan Abraham en die eerste herkenbare versamelings Bybelboeke meer as ‘n duisend jaar verloop het. Belangrik is ook dat van hierdie oorspronklike manuskripte niks oorgebly het nie. Die verdere opskrifstelling van die Ou Testament het nogmaals geskied op grond van mondelikse oorlewerings, herskrywing en rekonstruksies van fragmente en brokke geskrifte, eers in Grieks en daarna Latyn . Inderdaad is die eerste volledige uitgawe van die Joodse Bybel (Ou Testament) in 1482 gepubliseer kort na die ontwerp van die eerste drukpers deur Johannes Gutenberg.

    Die vyf boeke van die Pentateuch is geen deurlopende soomlose komposisie nie, maar ‘n kompilasie van uiteenlopende bronne wat ontstaan het op verkillende histories stadiums en omstandighede elke me sy eie godsdienstige en politieke sienswyses. Dit behoort duidelik te wees dat die historiese waarde van hierdie geskrifte vir sover hulle betrekking gehad het op die geskiedenis van Abraham en die belofte aan hom gemaak, op wankelmoedige bene staan.

    Die verhaal van Abraham Isak en Jakob, die uittog uit Sumerië, die uittog uit Egipte en die migrasie na Kanaän word in hierdie “ontdekte” en ander laat dokumente beskryf. Dis egter met geen sekerheid bekend of daar hoegenaamd vroeëre geskrifte was waarop hierdie latere dokumente gebaseer was nie en die geskiedkundige outentisiteit daarvan is ten beste onder verdenking. Daar bestaan geen argeologiese of ander historiese bewyse van hierdie gebeurtenisse nie en daar is geen aanduidings, buite die Ou Testament om, van die bestaan van Abraham, Isak en Jakob of van die uittog uit Mesopotamië nie. Daar bestaan ook geen dergelike getuienis van die teenwoordigheid van Jode in Egipte, van die Exodus uit Egipte of van die omswerwinge van die Israeliete in Kanaän na die Exodus nie en dit sluit die andersins baie volledige Egiptiese rekords in.

    Die uittog en vlug uit Egipte na Israel kom terloops vreemd voor in die lig daarvan dat Egipte in die periode toe die Exodus sou plaasgevind het in beheer van Israel was en dat die uittog van die Israeliete dus op ‘n sprong uit die braaipan in die vuur sou neerkom.

    Nietmenin vorm hierdie dokumente die ruggraat van die Joode geskiedenis, al is dit net omdat min ander bronne bestaan en verdien hulle dus wel ons aandag.

    Lees gerus ook die tweede aflewering “Beloofde land II” wat sal volg.

  • Karel Combrinck: Israel quo vadis?

    Karel Combrinck: Israel quo vadis?

    Die meeste Afrikaners het ‘n sagte plek vir Israel en die Israeli’s. Dit is omdat hulle parallelle sien tussen ons situasie en hulle s’n: Soos ons, het hulle ook ‘n moderne en ontwikkelde land uitgekap uit ‘n halfwoestyn en dít in die aangesig van vyandige menigtes wat hulle omring. En dan kom daar darem seker ‘n tikkie Bybel ook by. Maar dit is sover as wat die ooreenkomste strek, want daar is meer verskille as parallelle: Ons het nie betekenisvolle en invloedryke Afrikanergemeenskappe in bykans elke land ter wêreld nie, ons beskik nie oor ‘n wêreldwye medianetwerk nie, ons word nie gerugsteun deur ‘n magtige internasionale bank- en finansiële stelsel wat in groot mate deur ons beheer word nie en ons het nie die magtigste land op aarde wat ‘n beskermende hand oor ons hou nie. Inteendeel, het daardie land ‘n sleutelrol gespeel om ons ondergang te bewerkstellig. Ons het ook nie die kundigheid, lewenservaring, taalvaardighede en uitgeslapenheid wat kenmerkend van die Israelse bevolking is nie. En dan, die belangrikste verskil van almal: Die Israeli’s het nie halfpad tou opgegooi nie.

    Enigeen wat belangstel in wêreldgebeure sal sekerlik bewus wees van die kardinale rol wat die staat Israel daarin speel. In enige toekomstige globale konflik en dit bly maar steeds ‘n potensiële bedreiging, sal Israel direk of indirek ‘n sentrale plek hê. Reeds lê die oorsaak vir die radikalisering van die Arabiese wêreld, met gepaardgaande terrorisme wêreldwyd, by die Verenigde State van Amerika se volgehoue en onvoorwaardelike steun aan die staat Israel. So is Rusland se hulp aan Sirië direk toe te skryf aan ‘n poging om ‘n teenvoeter te skep vir Amerika se Midde-Oosterse vesting in Israel.

    Pas is daar in die Veiligheidsraad van die VN die soveelste resolusie aangeneem waarin die vestiging van Joodse nedersettings oos van die Jordaan in die sg. “besette gebiede ” veroordeel word. Veertien van die vyftien VR-lede het ten gunste van die voorstel gestem. Een, naamlik die VSA, het buite stemming gebly. Hierdie is ‘n nuwigheid betreffende Veiligheidsraadresolusies rakende Israel insoverre as wat die VSA tot dusver konsekwent sy veto teen sulke resolusies uitgeoefen het. Die Israelse eerste minister, mnr Netanyahou, het die weerhouding van die Amerikaanse veto as ‘n dolksteek in die rug beskryf.

    In die afwesigheid van die Amerikaanse veto beteken dit dus dat die resolusie aangeneem is en dat Israel se kolonisering van die Oosoewer nou “verbied” word. Polities is die VR-resolusie uiteraard ‘n terugslag vir Israel, maar in die praktyk sal dit waarskynlik geen uitwerking hê nie. Ten spyte van die VSA se weerhouding van sy veto, is dit ondenkbaar dat Amerika bv. sal meedoen aan militêre optrede om die VR-besluit op Israel af te dwing of dergelike optrede selfs sal toelaat. Israel het ook reeds by monde van sy eerste minister, mnr Benjamin Netanyahu, bekendgemaak dat hulle nie aan die resolusie gehoor gaan gee nie.

    Interessant van die geskiedenis tussen Israel en die VN is dat daar oor die jare dosyne besluite in die VN geneem is wat aspekte van Israel se beleid veroordeel. Almal het tot dusver op dowe ore geval, danksy Amerikaanse steun. So is daar sedert die stigting van die staat Israel in 1947 digby driehonderd besluite in die Algemene Vergadering geneem wat teen Israelse beleidsrigtings en optredes gemik is, asook tweehonderd-en-dertig resolusies in die Veiligheidsraad. Hierbenewens is Israel sedert 2013 ook nog in 45 resolusies van die VN se Raad op Menseregte veroordeel. Voorts het die Algemene Vergadering van die VN ook ‘n aantal resolusies aangeneem met die strekking dat die strategiese verbintenis tussen die VSA en Israel die Israeli’s aanmoedig om ‘n aggressiewe uitbreidingsbeleid te volg. ‘n Beter illustrasie van die onmag van die Volkereg as bostaande, is moeilik te vinde. Dis duidelik dat die Volkereg en sy hoofinstrument die VN, ‘n tandelose tier is en dat mag ten slotte die deurslaggewende faktor in internasionale betrekkinge bly.

    Wat is nou die verklaring vir die weerhouding van ‘n Amerikaanse veto in die jongste VR-resolusie rakende Israel? Dit is alombekend dat mnr Obama geen ooghare het vir mnr Netanyahu nie, maar dat dit genoegsame rede is om die VSA van sy vetoreg in hierdie geval te laat afsien, lyk vergesog. Meer waarskynlik is dat Amerika weet dat sonder aktiewe Amerikaanse steun daar in elk geval geen sprake kan wees van dwangmaatreëls teen Israel nie ongeag van wat die VN besluit en dat dit dus eintlik onnodig is dat hy sy vetoreg hoef uit te oefen, veral aangesien die Amerikaanse veto in resolusies rakende Israel vir Amerika baie vyande wêreldwyd maak. As dit nodig word, sal Amerika enige VN-resolusie waarvan hy nie hou nie bloot verontagsaam. Dit sal natuurlik nie die eerste keer wees dat die VSA die prosedures en beginsels van die Volkereg ignoreer nie. Tydens die oorlog in Irak het die VSA hom gewoon afgevee aan die Volkereg sodat die sekretaris-generaal in 2004 oor die inval gesê het: “I have indicated it was not in conformity with the UN Charter. From our point of view, from the Charter point of view, it was illegal.”

    Wat van mnr Trump? Ons staan op die vooraand van die intrede van mnr Trump as president met sy eie beleid en aanslag oor die internasionale politiek. Ons weet natuurlik nog nie wat sy beleid jeens Israel presies gaan behels nie, maar voorlopige aanduidings is dat hy ‘n hoogs simpatieke houding teenoor Israel gaan inneem. Hy het reeds aangedui dat hy ten gunste is van die verskuiwing van die setel van die Israelse regering van die huidige hoofstad, Tel Aviv, na Jerusalem, iets waarvoor die Jode reeds dekades agiteer en op ‘n uiterste provokasie teenoor die Arabiese wêreld sal neerkom.

    Sover het ons die een en ander gesê oor die politieke, strategiese en regselemente van die “Israelkwessie”. Ons kyk dus nou na enkele van die meer fundamentele aspekte. In ‘n neutedop: Die staat Israel het tot stand gekom met die sg Balfour-deklarasie. Die Balfour-deklarasie was ‘n brief gedateer 2 November 1917 van die Britse minister van buitelandse sake, Lord Arthur James Balfour, gerig aan Baron Walter Rotschild, waarin hy onder meer die volgende sê:

    “His Majesty’s government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country .”

    En daarmee was al die bestanddele vir ‘n politieke tydbom dus byeen. Sy Majesteit se regering besluit om ‘n Joodse staat te vestig op grondgebied wat aan iemand anders behoort en deur ander mense met ‘n ander taal en geloof bewoon word. Uit die staanspoor was die stigting en bestaan van die staat Israel dus volkeregtelik onwettig. Waarom het Sy Majesteit se regering dan nie die Joodse staat gevestig in Wallis, of Northumbria of in Skotland nie, as hulle dan so vrygewig wou wees? Die rede is natuurlik dat die grondgebied wat tans deur Israel beset word in bybelse tye deur Jode bewoon is. Let wel dat Israel selfs in bybelse tye die grond van ander afgevat het. En as ons darem almal moet terugkeer na die situasie wat geheers het in bybelse tye! Amerikaanse konserwatiewes (die sg. “Christen-Sioniste”) gaan sover as om te glo dat die Jode eers na Israel moet terugkeer voor Jesus se tweede koms sal plaasvind…

    Wat was egter die sin van die blote voorwaarde dat niks gedoen mog word wat die siviele en godsdienstige regte van die inheemse nie-Joodse bevolking sou benadeel nie? Wat was Sy Majesteit se regering dan nou van plan om te doen as hierdie voorwaarde nie nagekom was nie en die Palestyne se regte vertrap was, soos inderdaad gebeur het? Was die bedoeling dan om die Balfour-deklarasie op te skeur en die Jode weer terug te bring Engeland toe? Die vraag wat ‘n mens noodwendig moet vra en wat selfs baie Jode wêreldwyd vra, is of dit raadsaam was om die staat Israel hoegenaamd tot stand te bring. Kon daar ooit enige twyfel wees dat wanneer die Jode eers op Palestynse grondgebied gevestig is, hulle noodwendig sou groei en uitbrei en dat die regte van die plaaslike bevolking daardeur geraak sou word?

    Net om te verstaan hoe dinge werk : In Julie 2015 is ‘n ooreenkoms onderteken deur die VSA, Duitsland, Frankryk, die VK, ‘n verteenwoordiger van die Europese Unie, Rusland, Sjina en Iran ingevolge waarvan Iran ondeneem om sy militêre kernkragprogram te staak met as teenprestasie die opheffing van ekonomiese en tegnologiese sanksies teen Iran. Die ooreenkoms is deur die Veiligheidsraad van die VN onderskryf. Israel was onversetlik teen die ooreenkoms gekant. Die logika van hierdie teenkanting is uiteraard dat Israel beide sanksies teen Iran en die staking van die Iranese kernkragplan wou hê en hierdie begeerte op die VSA wou afdwing. Deel van die ooreenkoms was dat Iran gereelde inspeksies van sy kernkraginstallasies deur die Internasionale Atoomkrag Agentskap (IAA) moes toelaat wat hulle inderdaad uitgevoer het. Vroeër vanjaar het die IAA verslag gedoen dat die Iranese regering die verbod op verdere ontwikkeling van kernwapens stiptelik nakom. In weerwil van hierdie bevinding en in weerwil van die bestaan van die ooreenkoms dus, het die Amerikaanse Kongres enkele dae gelede besluit om die sanksies teen Iran vir nog tien jaar te verleng. Vanselfsprekend het die Iranese regering aangekondig dat hulle dan ook nie van plan is om die bepalings van die ooreenkoms te eerbiedig nie.

    Dis duidelik dat die bedoeling is om die Iranese te provokeer om hulle kernkragprogram te hervat wat noodwendig ‘n reaksie van die VSA sal uitlok. Hierdie is ‘n perfekte voorbeeld van die manier waarop Israel daarin slaag om die wêreld, en veral die VSA te manipuleer.

    Die verontagsaming van die ooreenkoms met Iran, insluitend die vereiste van inspeksies, die bevindings waarvan dan geïgnoreer word, herinner sterk aan die situasie voor die oorlog in Irak toe die verslag van mnr Hans Blix aangedui het dat na 700 inspeksies geen tekens van wapens van massa vernietiging in Irak gevind kon word nie, waarna die VSA Irak nogtans binnegeval het.

    Dis egter so dat Amerikaanse steun aan Israel geleidelik al hoe meer problematies word. Na baie jare van nek uitsteek om Israel ter wille te wees, en in die proses invloed wêreldwyd in te boet, begin die Amerikaners se geduld moontlik nou stadigaan opraak. Mnr Trump mag miskien opnuut Amerika se onvoorwaardelike steun aan Israel toesê. Daarvoor sal ons moet wag om te sien. Feit is, die een of ander tyd sal mnr Trump se geduld ook opraak.

    Ten slotte dus: Ten spyte van die politieke terugslag vir Israel met die jongste VR-resolusie, sal sake in Israel voortgaan soos tevore. Israel sal nie die vestiging van nedersetings aan die Oostekant van die Jordaan staak nie en niemand sal of kan iets doen om hulle daartoe te verplig nie. Wat ook sal voortgaan en miskien nog sal vererger, is die vlaag terroriste-aanslae wêreldwyd teen Joodse en Amerikaanse teikens en teen almal wat as bondgenote van bogenoemdes beskou word: meer en meer gruweldade, meer en meer verminkings, meer en meer bloed, meer en meer trane. Want ongelukkig is dit so dat daar vir die situasie in Israel, benewens die verdeling van die land in twee volkome onafhanklike state, haas geen oplossing is nie en vir hierdie oplossing is die Israeli’s nie te vinde nie. His Majesty’s government was van al hierdie komplikasies niks te wagte nie.

  • Karel Combrinck: Ras en beskawing

    Karel Combrinck: Ras en beskawing

    ‘n Stelling dat meeste, indien nie alle nie, menslike ondernemings deur die eeue heen in mislukkings geëindig het, sal seker sommiges na die pen laat gryp met beskuldings van “negatief” of “pessimisties” of selfs “rassisties”. (Alles waarmee die konformerende elite nie saamstem nie is outomaties “rassisties”.) Tog het feite die manier om hardnekkig te wil terugveg teen ideologieë en dogmas van allerlei aard.

    Kom ons noem kortliks enkele gevalle van reusagtige mislukkings: Die ryk van Aleksander, die Persiese ryk, die epiese tog van Hannibal oor die Alpe in ‘n poging om die rug van Romeinse heerskappy te gaan knak, maar wat uitgeloop het op die sloping van sy glorieryke stad Kartago, die ondergang van die einste Romeinse Ryk en die Bisantynse ryk, die monumentale ramp van die Kruistogte, die selfverterende Franse Rewolusie, die rampspoedige Napoleontiese avontuur wat hom in Rusland te pletter geloop het, die Wêreldoorlog van 1914-18 met die Bolsjewistiese Rewolusie as gevolg, die Wêreldoorlog van 1938-1945, met inbegrip van die rampspoedige Duitse veldtog in Rusland.

    Die Egiptiese beskawing, miskien die grootste van almal, het in 332 v.C. na ‘n bestaan van bykans drieduisend jaar met die verowering deur Aleksander tot ‘n val gekom. Die laaste “Farao”, Cleopatra Philopator (69-30 v.C.) was, soos ons weet, geen Egiptenaar nie, maar wel ‘n Griek.

    Wat van die Geallieerde inval in Normandië in Junie 1944? Hieroor sal daar uiteenlopende menings wees, na gelang van die oogpunt waaruit dit beoordeel word. Uit die oogpunt van die Angel-Saksiese wêreldling en die Amerikaanse globale geldempaaier was dit natuurlik ‘n groot sukses. Uit die oogpunt van die nasiestaat en die voortbestaan van die wit ras en die wit beskawing was dit moontlik die grootste ramp van almal.

    En wat het oorgebly van die Britse Ryk na die soort van beheerde inploffing wat daar plaasgevind het? Binne die leeftyd van baie van ons hier was Brittanje nog ‘n magtige wêreldryk. Baie van ons onthou nog die “winds of change”-toespraak van Harold Macmillan in die parlement in Kaapstad op 3 Februarie 1960 waarin hy by implikasie die einde van die ryk aangekondig het. Vandag het die empaaier weggekrimp tot ‘n benoude eilandjie, oorbevolk deur Indiërs, Pakistani’s en Nigeriërs met ‘n buitensporige bank- en finansiële sektor, so op die patroon van ‘n Hong Kong of ‘n Singapoer — rykdom wat in ‘n paar hande gekonsentreer is en wat die oorblyfsel is van die roofbou wat hulle in die voormalige kolonies beoefen het. Soos Marcus Antonius in sy begrafnisrede vir Julius Caesar gesê het :

    Are all your conquests, glories, triumphs, spoils,
    Shrunk to this little measure (Shakespeare, Julius Caesar Bedryf I Ton. 8)

    En les bes, wat het van ons geword ? Driehonderd-en-vyftig jaar van opoffering, toewyding, swaarkry, veg, vasbyt, opbou, beplan, vertrou, alles, alles tevergeefs? Maar daaroor is al genoeg gesê.

    Die vraag ontstaan: watter soort ramp staar die Westerse beskawing volgende in die gesig en is dit ‘n katastrofe waarvan ons ooit weer sal kan herstel?

    Twee scenario’s doen hulle voor :

    Die eerste moontlike katastrofe wat die mensdom kan tref, is dié van ‘n massale uitdelging deur vuur en swawel, om dit so te noem. Ons het onlangs hierdie bedreiging naelskraap vrygespring toe die halfbesete Hillary Clinton in die Amerikaanse presidentsverkiesing die onderspit gedelf het. Die gewapende konflik met Rusland waarheen sy op pad was, sou outomaties ook op ‘n konfrontasie met Sjina uitloop en so ‘n konfrontasie sou eenvoudig ‘n kernoorlog en die uitwissing van die menslike ras en trouens van bykans alle lewe op aarde beteken.

    Maar daar is ook ander maniere om die beskawing te vernietig en uiteindelik die vernietiging van die mens self te bewerkstellig.

    In sy mylpaalgedig uit 1925, The Hollow Men, skryf T. S. Eliot:

    This is the way the world ends
    This is the way the world ends
    This is the way the world ends
    Not with a bang but a whimper.

    Dit is dus duidelik dat Eliot meer as een wyse oorweeg het waarop die wêreld tot ‘n einde kan kom. Dit is ook duidelik dat hy ‘n gewelddadige en vernietigende konfrontasie (bang) as een so ‘n moontlikheid oorweeg het, maar dat hy tot die gevolgtrekking geraak het dat die wêreld eerder in die teendeel hiervan, nl. ‘n kreuntjie (whimper) tot sy einde sal kom.

    Wat beteken die kreuntjie dus presies? Dis nie altyd maklik om presiese betekenisse aan die uitinge van digters te heg nie, maar uit Eliot se werke in die algemeen, asook die titel van die gedig, wil dit blyk dat hy ‘n soort geestelike en morele verval in gedagte kon gehad het, dws ‘n beskawing wat sy ankers byster geraak het en van sy waardes en sy natuurlike aard vervreem geraak het en dus van binne uitgehol is.

    Sonder om dus betekenisse aan Eliott te wil toedig, wat hy self miskien nie in gedagte gehad het nie, of net deels in gedagte gehad het, word aan die hand gedoen dat in die tydvak waarin ons leef, die kwessie van verlies van kulturele identiteit moontlik die hoofsaaklike bedreiging geword het van ons beskawing en uiteindelik van die mensdom self, wat dus ten slotte gedoem is tot uitwissing in die vorm van ‘n magtelose kreun.

    Hoe kan die skouspel van honderdduisende ” vlugtelinge” vanuit die derde wêreld wat Europa oorstroom, wat op sypaadjies woon, die landskap besmeer en besoedel met vullis en rommel, in swembaddens ontlas en wat wit vrouens en meisies verkrag en molesteer anders beskryf word as ‘n kreun van die Westerse beskawing of wat daarvan oorgebly het?

    En wie praat van verlies aan kulturele identiteit, praat noodwendig ook van verlies aan rasse-identiteit.

    In sy artikel van 10 Desember op Praag haal Leon Lemmer soos volg aan uit ‘n werk oor multikulturalisme van twee Amerikaanse akademici, David O Sacks en Peter A Thiel :

    “Multiculturalism filled the vacuum created by the elimination of the West” (963). “Multiculturalism amounts to nothing less than a war on Western civilization and, beyond it, a war on the very idea of civilization.”

    In nog ‘n artikel van Leon Lemmer, (Samuel Huntington oor die botsing van beskawings van 5 Nov. 2016) verskyn die volgende aanhaling :

    ” …if the purpose of education is to impart knowledge, then its purpose is to impart Western civilization. “

    Met hierdie sienswyses is ons dit natuurlik roerend eens. Maar wat die Amerikaanse professore nie durf sê nie, is dat ons Westerse beskawing en die blanke ras eintlik twee woorde is vir dieselfde ding. Daarom moet dit vir enige regdenkende mens duidelik wees dat ‘n aanval teen die een ‘n aanslag teen die ander is. Wie die Westerse kultuur wil beveilig, moet hom noodwendig vir die voortbestaan van die blanke ras ook beywer. In stede hiervan beleef ons dekades reeds ‘n vernietigende tweeledige aanval teen beide die wit ras en die Westerse kultuur.

    Kyk gerus maar weer na die foto by die Praagberig Olifant in die wiskunde-klaskamer van 9 Desember. Watter hoop op voortbestaan kan daar wees vir ‘n samelewing soos daar uitgebeeld? Watter soort samelewing en watter soort beskawing kan op so ‘n manier voortduur? Anders gestel, is voortbestaan van so ‘n aard hoegenaamd die moeite werd?

    Na elke kolossale fiasko in die geskiedenis probeer mense om redes daarvoor te soek en om maniere te vind om ‘n herhaling van dieselfde soort katastrofe te voorkom. Meesal word dan net weer nuwe foute gemaak waaruit die daaropvolgende ramp dan op sy beurt ontstaan.

    Na die Tweede Wêreldoorlog het die Westerse samelewings, onderhewig aan hewige propaganda, die feit, of die mite, verkondig dat die oorlog hoofsaaklik die gevolg was van rasse-onverdraagsamheid. Duidelik was rasse-oorwegings nie die oorsaak van die Tweede Wêreldoorlog nie, hoewel sulke oorwegings met verloop van die oorlog wel prominensie verkry het. Feit is egter dat propaganda die wêreld juis dít wysgemaak het: Rasseverskille veroorsaak konflikte en selfs wêreldoorloë. En vandaar dus die volgende mite in die proses van ideologiese breinspoeling: Rasseverskille bestaan nie.

    So dit is dan die verhaal van die modepolitiek: rassespanning gee aanleiding tot oorloë. Daar is ‘n soort konsensus om te fokus op hierdie een element van potensiële internasionale struweling ten koste van ander oorsake wat ons letterlik aan die keel gryp. In die proses word ons beskawing wat heel duidelik eng verbonde is aan ons ras, vreugdevol opgeoffer.

    In die vernietigingsproses van ons beskawing is daar die snelle manier van ‘n gewelddadige konfrontasie en daar is die langsamer metode van rassevermenging en dus van rasse-uitwissing.

    Die groot meerderheid van die linkse wêreld, wat die afgelope dekades die kern uitmaak van die moderne modepolitiek, verkies die langsamer proses.

    Nog ‘n gedig kom hier in gedagte:

    Fire and ice ( Robert Frost 1920)

    Some say the world will end in fire ,
    Some say in ice.
    From what I’ve tasted of desire
    I hold with those who favor fire.
    But if it were to perish twice ,
    I think I know enough of hate
    To say that for destruction ice
    Is also great
    And would suffice .

    Die program van rassevermenging en dus van rasse-uitwissing is in groot mate gebore uit haat vir die wit ras, waaraan die wit ras ras natuurlik self lustig meedoen. Om ons voortbestaan as beskawing onherroeplik te vernietig, is daar dus ‘n kernoorlog of daar is rassevermenging. Daar is vuur of daar is ys. Maar die een is so dodelik soos die ander.

    Is daar ten slotte ‘n positiewe noot waarop ‘n mens ‘n stuk soos hierdie kan afsluit? Nouliks. Gaan die verkiesing van mnr Trump tot Amerikaanse President, asook die opkoms van behoudende en volksgerigte elemente in Europa die wiel ver genoeg laat draai om die vernietiging van die blanke beskawing te stuit? Ons kan maar net bly hoop.

  • Karel Combrinck: Die edel barbaar

    Karel Combrinck: Die edel barbaar

    ‘n Eeue oue twisgeskil tussen filosowe, politici, sielkundiges en opvoedkundiges is dié rondom die vraag of die mens die produk is van ingebore, oorerflike faktore (nature in Engels) of van omgewingsfaktore waaronder veral sy opvoeding (nurture).

    Hierdie gesprek het veral gedurende die sewentiende eeu skerp in fokus gekom met die magistrale debat tussen die Franse filosoof René Descartes en die Engelse filosoof John locke. Ietwat vereenvoudig, kom Descartes se betoog neer op die siening dat die mens gebore word met ‘n godgegewe natuur wat sy talente, intelligensie en gedrag in die algemeen bepaal. Daarenteen gebruik John Locke die begrip Tabula Rasa – oftewel, skoon bladsy – wat beteken dat menslike eienskappe, talent en intelligensie, alles wat hy is en weet, aangeleer word.

    Hierdie uiteenlopende standpunte kom tot vandag teen mekaar te staan en selfs die moderne wetenskap het die saak nog nie finaal na die een of ander kant uitgemaak nie. Die moderne siening van sielkundiges, ens. is dat die eienskappe van ‘n bepaalde mens waarskynlik die resultaat is van beide ingebore faktore en omgewingsfaktore gesamentlik en dat albei ‘n ongeveer gelyke rol speel om sy geestelike en liggaamlike eienskappe te bepaal. ‘n Kompromie dus en soos alle kompromieë bevredig dit niemand heeltemal nie.

    ‘n Eksentrieke variasie op die tema is die hoogs idealistiese standpunt van die Frans-Switserse skrywer, Jean-Jacques Rousseau, dat alle mense goed en gelyk gebore word, maar deur die samelewing sleg gemaak word, ‘n doktrine wat die politieke en ideologiese gesprek oor die afgelope 250 jaar reeds vergiftig. Kragtens ‘n soort verwronge logika glo Rousseau wel in ‘n bepalende rol vir oorerflikheid, maar hy glo dat oorerflikheid bepaal dat almal van geboorte goed en gelyk is. Ironies genoeg erken Rousseau tog ook dat die edel barbaar, hoewel goed gebore, deur opvoeding beter gemaak kan word. “Maak die landsburger ‘n goeie mens deur opvoeding en alles sal daaruit voortspruit,” was sy leuse, wat natuurlik reëlreg teenstrydig is met sy siening dat almal reeds goed gebore word.

    Jean-Jacques Rousseau het ‘n reusagtige invloed uitgeoefen op politieke denke oor die eeue. Die ideologie van gelykheid wat vandag tot versadiging toe aan ons opgedring word, is grootliks aan hom toe te skryf en die denkbeelde wat uitgeloop het op die Franse rewolusie, die marxisme en die politieke en ekonomiese stelsel wat in die Sowjetunie gegeld het, is ook reëlreg van hom afkomstig. Dit alles te danke of te wyte daaraan dat hy self haas geen formele opvoeding gehad het nie.

    Dit is moeilik uit te maak wie of wat Rousseau presies met die uitdrukking “edel barbaar” in gedagte gehad het. ‘n Gekultiveerde, beskaafde Europeër kon dit tog nie wees nie. Duidelik is dat hy die een of ander soort primitiewe menslike wese in gedagte gehad het en daar kan kwalik weggekom word van die agterdog dat die menslike wese wat hy bedoel het, swart was. In elk geval is dit onwaarskynlik dat Rousseau ooit ‘n swarte in sy lewe gesien het en die “edel barbaar” waarvan hy praat, is noodwendig ‘n soort geïdealiseerde abstraksie wat met die werklikheid weinig te make het.

    Die ideologiese verskille in die wêreld van vandag hang uitdruklik of by implikasie nou saam met die wyse waarop met die begrippe oorerflik en aangeleer omgegaan word. So sal konserwatiewes oorwegend die siening huldig dat aangebore en oorerflike faktore die dominante rol speel in die bepaling van ‘n mens se persoonlikheidseienskappe, terwyl liberale weer meesal die siening handhaaf dat omgewingsfaktore, waaronder veral opvoeding, deurslaggewend is.

    Vir die moderne liberalisme is die edel barbaar wel deeglik swart en alles moet daarop gerig word om deur “gelyke” opvoeding van hom ‘n sukses te maak. Waarom dit nodig is om ‘n spesiale poging aan te wend om die swarte te bevorder, word meesal nie gesê nie. Waarskynlik word die spesiale poging nodig gemaak deur die feit dat hulle op die een of ander manier deur wittes “benadeel” is. Die verklaring vir die agterstand van swartes is dus nie hulle eie, aangebore natuur nie, maar die verantwoordelikheid van wittes wat hulle “onderdruk” het. Vir die moderne liberalis is alles wat swart is noodwendig edel.

    Die liberale siening, as ons dit gerieflikheidshalwe so kan noem, gaan so ver om aan te voer dat ‘n mens van ‘n persoon wat met ‘n beperkte intellektuele vermoë gebore is, of wat van geboorte misdadige tendense openbaar, ‘n intellektueel ontwikkelde of ‘n wetsgehoorsame en nuttige burger kan maak bloot deur aan hom “gelyke geleenthede” te gee om hom te ontwikkel. Dit lê ook ten gronde van die siening dat ‘n mens van ‘n swarte ‘n soorte witte met ‘n swart vel kan maak deur hom in ‘n “goeie” (wit) skool te laat opvoed. Al wat in sy pad staan om ‘n voortreflike ingenieur, kernfisikus of neurosjirurg te word, is ‘n “gelyke geleentheid”. Daar word natuurlik veronderstel dat die sg gelyke opvoeding deur iemand anders verskaf moet word aangesien sy eie kultuur nie daarvoor voorsiening maak nie.

    Miskien is die beste middel wat ons het om te kan beslis oor die korrektheid van die bogenoemde uiteenlopende sienswyses bloot ons eie gesonde verstand en objektiewe waarneming van die wêreld rondom ons. In Suid-Afrika het ons die afgelope maande totale wanorde, ontwrigting, en geweldpleging aan instellings van hoër opvoeding. Hier by uitstek het swart studente die geleentheid tot “gelyke” opvoeding wat dan hopelik sou uitloop op gelyke prestasie. Maar in teenstelling daarmee het ons brandstigting, vandalisme en alle vorme barbarisme, gepleeg deur mense wat nie in staat is om van die gelyke geleenthede wat hulle op ‘n skinkbord kry, gebruik te maak nie en wat hulle in hierdie atmosfeer van gevorderde studie net nie tuis voel nie. In stede daarvan om die geleentheid tot opvoeding aan te gryp, probeer hulle om die opvoeding te manipuleer om by hulle eie beperkte vermoëns en kulturele armoede aan te pas onder dekmantel van “dekolonisering”, ens. van die onderwysstelsel. Met ander woorde, hulle wil die onderwysstelsel, leerplanne en someer wysig om aan te pas by hulle aangebore vermoëns wat net nie vir ‘n sukses in ‘n intellektuele omgewing opgewasse is nie.

    Uit Leon Lemmer se jongste artikel oor die botsing van beskawings van 5 Nov., kan aangehaal word die volgende hoogs gepaste opmerking in hierdie verband :

    The intellectual substance of Western civilization is nothing other than the highest level of knowledge attained anywhere on earth, in virtually every aspect of every field, and if the purpose of education is to impart knowledge, then its purpose is to impart Western civilization.

    As hulle dit maar kon verstaan.

    Indien swartes oor die eeue weerhou is van opvoeding en verstandelike ontwikkeling, het dit met kolonisering, wat eintlik maar ‘n relatief onlangse fenomeen is, niks te make nie. Daar was tog geen universiteite in Afrika voordat daar van kolonialisme sprake was nie. Sedertdien is dosyne universiteite wel deur die “kolonialiste ” tot stand gebring. Die werklike rede vir swart agterstand is nie onderdrukking deur koloniale heersers nie, soos linksliberales hulle so knaend wysmaak, maar die feit dat hulle self nie die opvoedingsgeleenthede geskep het wat van hulle “beter mense” kon gemaak het nie en die opvoedingsgeleenthede het hulle nie geskep nie omdat hulle nie ‘n inherente behoefte daaraan het nie.