praag.co.za

Category: Volkstaatnuus

  • Volkstaat op die Hoëveld – maar is dit nog haalbaar?

    Volkstaat op die Hoëveld – maar is dit nog haalbaar?

    Hier is ‘n interessante volstaatkaart wat in 1990 deur die Oranjewerkers gepubliseer is. Die groep van mnr. Cor Ehlers, OASE se voorstelle sedertdien is grootliks op dié kaart gegrond. Die vraag is egter of dit nog hoegenaamd haalbaar is, gegewe die grootskaalse instroming van vreemde swartmense uit die res van Afrika sedert 1994?

    Feit is egter dat hierdie maklik ‘n tiende provinsie in 1994 kon gewees het, maar FW de Klerk en sy Britse meesters wou seker maak die Afrikaner gaan magteloos die nuwe bedeling in.

    Volkstaatkaart Oranjewerkers

  • Konstitusionele hof oor selfbeskikking

    Die Konstitusionele hof moes in 1996 die finale grondwet sertifiseer voordat dit in werking kon kom.  Die finale Grondwet was voorafgegaan deur ‘n tussentydse Grondwet wat die grondwetlike beginsels bevat het en was die resultaat van die Codesa onderhandelings weeerspieël wat in die finale grondwet neerslag moes vind.

    Die Konstitusionele hof het ‘n lang en lywige oorsig van elke artikel in die Grondwet gelewer om in regsterme te redeneer of die finale artikels aan daardie beginsels voldoen het.  Aanvanklik is die Grondwet weer terug verwys en sekere verstellings moes gemaak word om aan hul vereistes te voldoen. Hieronder volg hul beredenering van artikel 235.   (CP XXXIV beteken Constitutional Principle 235 en CA die Constitutional Assembly, wat die Grondwet moes opstel)

    Volgens hul vertolking kleef daar geen stigma aan diegene wat hulle vir ‘n volkstaat beywer nie, en word dit as normale regspraktyk beskou dat gemeenskappe hul selfbeskikking mag opeis.

    Lesers word versoek om hierdie artikel sorgvuldig te bewaar vir ingeval hulle deur duistere magte gekonfronteer sou word.

    “Self-Determination

    [215] It was contended that although CP XXXIV does not impose as clear an obligation on the CA as do other CPs, it establishes an expectation about the creation of a Volkstaat among a significant number of Afrikaners which the NT does not realise. The contention was that CP XXXIV has to be interpreted in the light of agreements and memoranda produced by the Freedom Front, the ANC and the then South African Government on the eve of the elections in April 1994. Yet, far from giving these expectations form, the NT has given nothing concrete in the form of self-determination, and has in fact made the achievement of such self-determination much harder in three respects. First, Parliament would have a discretion as to whether or not to permit a cultural community to exercise self-determination within a territorial entity. Second, in terms of IC 184B(3), special arrangements exist to permit changes to provincial boundaries by a simple majority so as to create such an entity, whereas under the NT a constitutional amendment would be required (in order to change NT 103). Third, such entity would under the NT be subject to the Bill of Rights because NT 235 speaks of self-determination within the framework of the NT, whereas no such framework qualification exists in CP XXXIV.

    [216] The argument is also based on a misunderstanding of the provisions of IC 184A. These provisions do not empower the Volkstaat Council or Parliament to establish a Volkstaat without amending the IC. The idea of a Volkstaat has to be pursued “constitutionally” through representations to the CA and the Commission on Provincial Government. IC 184B(3) deals only with boundary changes consequent upon the establishment of a Volkstaat. The other requirements, namely the creation of the Volkstaat and the definition of its powers and functions, can be achieved only through amendments to the IC or through adoption in the NT, which will require a two-thirds majority in the NA and the Senate or in the CA. What IC 184B(3) allows is a reorganisation of boundaries consequent upon such a decision, without necessarily having the consent of the province or provinces affected thereby. The provision that national legislation should determine the matter simply provides the mechanism for giving legal form to any decision taken in accordance with the Constitution.

    [217] A related contention was that the right to self-determination, including the right to secession, is internationally accepted as a right, and thus should not be subjected to the discretion of Parliament. Thus, if a dispute reached this Court, it should be decided according to objective criteria as determined by international law, and not by whether or not Parliament has passed the requisite legislation.

    [218] In our view the terms of the NT do not sustain the argument that CP XXXIV has not been complied with. Our task is simply to test the terms of the NT against the CPs. Whatever subjective hopes any parties might have had as a result of the insertion of CP XXXIV, its language for present purposes is clear. Its basic thrust is that constitutional provision for the notion of the right to self-determination by any community sharing a common cultural and language heritage within a territorial entity shall not be precluded, notwithstanding the fact that South Africa shall be one sovereign state, as required by CP I. This is clearly a permissive rather than an obligatory provision. The only mandatory provision in the CP is that if a territorial entity has in fact been established in terms of the IC before the NT is adopted, then such entity must be entrenched in the NT. No such entity had in fact been established, so no obligatory entrenchment had to be made.

    [219] It is not necessary for us to decide whether the NT is obliged to keep the idea of territorial self-determination alive. The fact is that the CA chose to do so in terms of NT 235, which ensures that the permissive door opened by the CP is kept ajar. It is obvious that any arrangements which could be made to establish a territorial entity and to define its boundaries will have to be negotiated with an existing government within the framework of the NT (including the permissive provision). This is contemplated by CP XXXIV.1 itself, which underlines the “recognition therein of the right of the South African people as a whole to self-determination” and says that the more limited right to self-determination of a particular community shall not be precluded “within the framework of the said right”. Moreover NT 74(1)(b)(ii) and (4) and 103(2), which deal with provincial boundaries and any changes that may be made to them, are specifically required by the provisions of CP XVIII.3 and CP XVIII.4. Finally, it is difficult to interpret CP XXXIV as permitting the denial of the fundamental human rights of any persons living in such an entity, let alone requiring the exclusion of the Bill of Rights. The provision that national legislation shall determine the matter simply provides the mechanism for giving legal form to any agreement that might be reached.

    [220] The broader question has also been answered. This Court functions purely in terms of the IC. Proponents of a Volkstaat are free to campaign for political and constitutional changes which would result in the forms of self-determination which they consider appropriate being brought about and institutionalised. We are, however, bound in our present task by the limits of the 34 CPs, and by them alone. Apart from CP XXXIV, the only CP dealing with self-determination is CP XII, which requires certain collective rights of self-determination to be recognised and protected in the NT. This has been done in the Bill of Rights through NT 31, which protects cultural, religious and language communities. A submission by one of the objectors that the right is not protected because the provision is framed in negative and not positive terms is without substance.

    [221] It was also contended that the language of CP XXXIV is wide enough to embrace not only forms of Afrikaner self-determination but self-determination of traditional authorities as well, thus avoiding any racial selectivity in the interpretation of the CP. We cannot accept that contention. In our view CP XXXIV is not intended to entrench the status of traditional authorities. Their role and status are expressly dealt with in CP XIII and CP XVII. Their continued existence under IC 181 and NT 212 is not entrenched but is subject to amendment and repeal. CP XXXIV cannot be relied upon to entrench the existence of traditional authorities.

    CP XIV: Participation in the Political Process by Minority PartiesCP XIV Participation in the Political Process by Minority Parties

    [222] Decisions in the NCOP are to be taken in terms of NT 65(1), which states:

    “Except where the Constitution provides otherwise –

      1. each province has one vote which is cast on behalf of the province by the head of its delegation; and

      2. all questions before the National Council of Provinces are agreed when at least five provinces vote in favour of the question.”

    Objection was taken to these provisions on the ground that they do not comply with CP XIV which requires that:

    “Provision shall be made for participation of minority political parties in the legislative process in a manner consistent with democracy.”

    It was contended that the procedures in the NCOP dealing with NT 76 legislation and constitutional amendments do not comply with the requirements of CP XIV because voting is by province, which means, so the contention went, that minority parties in provincial delegations do not have an effective vote.

    [223] The method of voting in the NCOP depends upon the subject matter of the legislation. In respect of matters dealt with in terms of NT 75, each delegate has one vote and the question is decided by a majority of votes. The rules and orders of the NCOP must provide for the participation of minority parties in such matters in a manner consistent with democracy. Other matters are decided on the basis that each province has one vote and at least five provinces must support the decision. NT 70(2)(b) requires the rules and orders of the NCOP to provide for the participation of all provinces in its proceedings in a manner consistent with democracy.

    [224] NT 61(2) requires the allocation of seats in the NCOP to be regulated by national legislation in a manner which ensures that minority parties participate in the NCOP in a manner consistent with democracy. This, and the requirements of NT 70(2)(b) and (c) relating to the participation of provinces and of minority political parties in the proceedings of the NCOP in a manner consistent with democracy, give rise to constitutional obligations which are subject to judicial control. Provision is made for the full participation of minority political parties in the passing of legislation in the NA and in the passing of NT 75 bills in the NCOP. Although voting in the NCOP in respect of other matters is on the basis of one vote per province, the participation of the provinces in the proceedings has to take place in a manner consistent with democracy.

    [225] NT 53(1)(a) provides that decisions in the NA are to be taken by a majority vote unless the Constitution provides otherwise. Larger majorities are required to overrule vetoes of the NCOP and to amend the Constitution. NT 57(2)(b) requires the rules and orders of the NA to provide for

    “the participation in the proceedings of the Assembly, and its committees, of all minority political parties represented in the Assembly, in a manner consistent with democracy”.

    [226] All legislation, including amendments to the Constitution, must be passed by the NA. The NCOP also has to pass legislation referred to in NT 76 and certain constitutional amendments referred to in NT 74(1)(b) and to deal with bills referred to in NT 75. If the NCOP fails to pass a bill governed by NT 76, its decision can be overridden by a two-thirds majority of the NA; other bills have to be referred to the NCOP and dealt with by it in terms of NT 75. If it fails to pass such a bill its decision can be overridden by a simple majority in the NA.

    [227] Minority political parties participate fully in the legislative process through their role in the NA. In addition they are represented in the NCOP and are entitled to participate in its proceedings, which are required to be conducted in a manner consistent with democracy. The fact that voting on certain matters is to take place on the basis of one vote per province is not inconsistent with democracy. Given the purpose of the NCOP, which is to involve the provinces in the enactment of certain legislation and to provide a forum in which provincial interests can be advanced, the method of voting is not inappropriate. In the German Bundesrat, on which the NCOP appears to have been modelled, the votes of each Land may be cast only as a block vote, and there is nothing to suggest that the German system has proved unsatisfactory or undemocratic.

    [228] In our view the provisions of the NT dealing with the structure and functioning of Parliament are not inconsistent with democracy, and sufficient provision has been made for the participation of minority parties in the legislative process to meet the requirements of CP XIV.

    купить пазлыtopcargo кидалы

  • Volkstaat of volksrepubliek?

    Volkstaat of volksrepubliek?

    Hierdie is so ‘n mooi titel, ek voel amper nie opgewasse om iets daaroor te skryf nie. Dit som egter die dilemma van die Afrikaner in die sogenaamde nuwe Suid-Afrika of NSA op. Óf ons moet aanhou om Suid-Afrika “te maak werk” soos party sê, óf ons moet onsself losmaak van hierdie bestel en ‘n sekere deel van die land vir onsself opeis.

    Afrikaners weet dikwels nie veel van linkse denke en terminologie nie. Hulle is bekend met die term “volkstaat”, ons woord vir nasiestaat of ‘n staat met ‘n herkenbare nasionale identiteit soos die meeste Europese of Westerse state. “Volksrepubliek” (Eng. “people’s republic”, Frans “république populaire”) is ‘n begrip wat die regeringsvorm van kommunistiese of links-revolusionêre state tipeer. In die eertydse Oos-Europa was daar allerlei state wat hulself as “volksrepublieke” beskryf het. Tans bly daar nog oor die Volksrepubliek van China of die Volksrepubliek van (Noord-) Korea.

    Hoewel Suid-Afrika in 1994 nie die naam “volksrepubliek” aangeneem het nie, neig ons al hoe meer in die rigting van ‘n totalitêre, kommunistiese staat waarin die owerheid grond of nywerhede nasionaliseer en bepaalde klasse of rasse uit die samelewing probeer weer. In die Marxistiese literatuur van Suid-Afrika is daar ‘n ou debat rondom ras en klas. Dekades lank het kommunistiese intellektuele, veral aan die land se Engelse universiteite, geargumenteer of alle swartes in Suid-Afrika tot die werkersklas behoort en of ‘n blanke werker ook tot daardie uitverkore status mag aspireer. Thabo Mbeki het insgelyks na ons land se “kolonialisme van ‘n spesiale tipe” verwys, wat insgelyks ‘n begrip uit die Marxistiese of kommunistiese literatuur is. Met die ANC-oorname het die neo-Marxistiese denke en ideologie ook aan die voorheen Afrikaanse universiteite getriomfeer, wat deur Kader Asmal met Engelstalige instellings saamgesmelt is om finaal hul Afrikaanse karakter te vernietig.

    Persoonlik was ek nog altyd konsekent in my teenstand teen kommunisme, vanaf my studentedae toe die Marxistiese studente aan die Universiteit van die Witwatersrand my geostraseer het tot nou toe waar linkse Afrikanerjoernaliste wat hulself tot soortgelyke idees bekeer het my insgelyks as “openbare vyand nommer een” sien en afkraak.

    Min mense twyfel seker nog daaraan dat Suid-Afrika besig is om stelselmatig deur grondhervorming en nasionalisering in ‘n kwasi-kommunistiese land verander te word. Deur die massamedia en aanhoudende propaganda is mense daaraan gewoond gemaak. Niemand vind dit meer snaaks om die hamer en sekel op televisie te sien of Blade Nzimande, die leier van die SA Kommunisteparty wat, soos ‘n dag of twee gelede, sy Kubaanse en Chinese kollegas op ‘n verhoog verwelkom nie.

    Wat die toekoms ook al vir Suid-Afrika inhou en of ons soos Zimbabwe of Kuba ekonomies gaan misluk of soos China suksesvol gaan wees, ons sal verlief moet neem met die regeringsvorm en -styl van ‘n volksrepubliek waarin die invidu min vryheid het en grootliks deur die staat beheer word. Nog voor grondhervorming en nasionalisering op ‘n groot skaal deurgevoer is, is ons reeds onderworpe gemaak aan radikale regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en ander wetgewing waarvan die oogmerk is om ons en as ‘n klas en as ‘n ras te vernietig.

    Dit ly geen twyfel dat mnr. Julius Malema, wat homself tydens ‘n onderhoud met Debra Patta van etv as ‘n “Marxis-Leninis” beskryf het, die volgende president van Suid-Afrika gaan word nie. Sy statuur in die media is reeds so goed gevestig en sy posisie in die ANC en veral die magtige Jeugliga so onaantasbaar, dat hy vroeër of later by mnr. Jacob Zuma sal oorneem. Onlangs het ek verneem dat Malema selfs ministers uittrap wat nie hul werk doen nie en dat hy in ‘n hoë mate reeds gesag binne die kabinet geniet. In Afrika setel mag in die persoon en nie in die formele posisie of aanstelling nie.

    Vir alle praktiese doeleindes kan hierdie land se naam dus môre na die “Volksrepubliek van Azanië” verander word en niemand sou die verskil agterkom nie. Die ergste voorspellings wat vóór 1994 gemaak is oor ‘n moontlike distopiese, kommunistiese toekoms is besig om bewaarheid te word. ‘n Mens lees dit selfs in die gedrukte koerante wat die werklikheid van ons weerhou en die onderbroekvlag en Nkosi Sikelel’iAfrika as simbole van ons “bevryding” aan ons opdring.

    Die Afrikaner het nou voor ‘n veel meer onverbiddelike keuse te staan gekom as om “ja” of “nee” in die ’92-referendum te stem. Toe kon hy nog illusies oor sy toekoms koester. Nou is die skrif so groot aan die muur, selfs die blindes kan dit lees. Slegs twee keuses bly oor: aanvaarding van die status quo, die volksrepubliek, of selfbeskikking en een of ander vorm van ‘n volkstaat. Daar is seker nog ‘n derde keuse wat vele mense uitoefen, dié van emigrasie, maar terwyl daar nog hoop op vryheid in ons eie land is, gaan ek dit nie hier bespreek nie.

    Die woorde “volkstaat” en “selfbeskikking” het al amper in Afrikaans clichés geword. Nietemin sou dit dom wees om ons hierdeur te laat ontmoedig. Die liberale propagandiste wat aan ons die veelrassige samesyn soos op SA Brouerye se bieradvertensies of in Sewendelaan voorhou, durf nie erken dat hulle stelsel misluk het nie. Die DA en die mediagroepe soos Naspers wat dit ondersteun, gaan aanhou om hierdie onwerkbare, onrealistiese stelsel te propageer totdat alles soos in Zimbabwe in duie stort. Die direksie van Naspers besit reeds almal huise in die suide van Frankryk en ander gerieflike plekke en sal dus kwalik omgee as die massa middelklas-Afrikaners uiteindelik hier weens ‘n gebrek aan politieke alternatiewe moet vergaan.

    Ongelukkig het die voorstanders van die volkstaatgedagte tot dusver ook nie hul plan op ‘n nugtere, realistiese wyse aan die publiek verduidelik nie. Heelwat swaar, teoretiese stof oor die volkereg en die geskiedenis is voortgebring, maar dit kan kwalik die gemiddelde Afrikaner inspireer wat spook om kop bo water te hou. ‘n Volkstaat word ook geassosieer met ‘n plek soos Orania iewers in ‘n onherbergsame gebied waarheen ‘n mens moet trek om daar handearbeid te gaan verrig. Vir die gemiddelde stedeling is dit nie ‘n aantreklike opsie nie. Almal is ook nie pioniers nie.

    Alvorens ek PRAAG se visie oor ‘n volkstaat hier bekendstel, noem ek graag die bestaande volkstaatgroeperinge onder Afrikaners op, tesame met die uitdagings wat elkeen in die gesig staar.

    • Die Oraniabeweging wil die Noord-Kaap vir die Afrikaner koloniseer. Ná twintig jaar vertoon die dorpie Orania redelike sukses. Maar dis nog geen Afrikanermeerderheidsgebied nie en boonop beskik die Afrikaner nie oor enige historiese of volkeregtelike aansprake op die gebied nie. Die tyd en reusebedrae aan kapitaal om die Noord-Kaap vir die Afrikaner te ontwikkel, is net eenvoudig nie daar nie.
    • Die Vryheidsfront Plus, wat in sy grondwet tot selfbeskikking vir die Afrikaner verbind is, het ná sewentien jaar nog geen sentimeter nader daaraan gekom sedert die selfbeskikkingsooreenkoms tussen Constand Viljoen, Thabo Mbeki en Roelf Meyer op 23 April 1994 geteken is nie. Op 1 Augustus 2011 het die VF Plus in Pretoria ‘n verklaring uitgereik waarin hy meen selfbeskikking “is die enigste uitweg vir die Afrikaner om in die huidige politieke bestel in Suid-Afrika te oorleef”. Die Vryheidsfront Plus het ook by UNPO (die Unrepresented Peoples’ Organisation) aangesluit, ‘n soort VN vir volkere wat nie by die VN verteenwoordig is nie of wat nog nie volle soewereiniteit geniet nie.
    • Die Volksraadverkiesingskommissie, wat daarin volhard om hul naam onafrikaans as drie woorde te skryf, gaan blykbaar einde September verkiesing hou om ‘n Volksraad van sewe aan te wys. Ook hulle staan selfbeskikking voor, maar het nog geen aanduiding gegee van watter deel van die land hulle opeis nie. Omdat die kandidate van die VVK hoofsaaklik uit die HNP-dampkring kom, gaan die VVK waarskynlik nie as werklik verteenwoordigend van die Afrikaner gesien word nie, in weerwil van hul oënskynlik demokratiese prosedure.
    • Kleinfontein is ‘n selfbeskikkingsgebied naby Pretoria wat volgens dieselfde beginsels as Orania met volkseie arbeid bedryf word.
    • ‘n Nuweling wat oor die afgelope paar weke tot die selfbeskikkingsdebat toegetree het, is mnr. Cor Ehlers. Die gebied wat hy wil opeis vir ‘n Afrikanervolkstaat is vaagweg gegrond op SABRA-navorsing, asook die gebiede wat deur dr. Willem van Heerden in “Hartland vir die Afrikaner” geïdentifiseer is. Mnr. Ehlers beweer dat daar reeds ‘n Afrikanermeerderheid in sy gebied bestaan, iets wat deur mnr. Anton Barnard van PRAAG, ‘n statistikus en demograaf, bevraagteken word. Tot dusver het mnr. Ehlers nog nie sy kaart gepubliseer nie.
    • Die Boerevryheidstigting onder leiding van dr. Lets Pretorius wat hom vir die herstel van die Boererepublieke beywer. Groot dele van die ou Boererepublieke is egter deur vreemdes beset en dit sou histerie en selfs militêre ingryping deur die internasionale gemeenskap veroorsaak indien daar gepoog word om miljoene der miljoene swartmense te verskuif.

    PRAAG se siening van ‘n volkstaat

    Oor die redes waarom die volkstaatgedagte nog nie deur Afrikaners in hul massas aangegryp is nie, kan lank gespekuleer word. Opsommenderwys kan ons die volgende sê:

    • ‘n beeldprobleem; die toekomstige volkstaat word as ‘n toevlugsoord vir aartskonserwatiewes en fundamentaliste gesien;
    • ‘n gebrek aan besonderhede oor die waar en die hoe;
    • bestaande volkstaatgebiede, met die uitsondering van Kleinfontein, is ver van die ekonomiese hartland van Suid-Afrika geleë;
    • die volkstaat is bloot ‘n “Afrikaneroplossing” en pas nie in by Suid-Afrika se aspirasies of die buiteland se siening van ‘n suksesvolle Suid-Afrika nie;
    • geldmaakskemas deur individue wat poog om mense op lappies grond as “volkstate-in-wording” te vestig;
    • die eis vir ‘n volkstaat kan tot geweld lei, aangesien die ANC deur mnr. De Klerk se oorgawe daarvan oortuig is dat hy nou die alleenbesitter van alle Suid-Afrikaanse grondgebied is, ook die Afrikaner s’n.

    Myns insiens behoort ‘n redelike volkstaatplan al hierdie besware aan te spreek om deur sowel Afrikaners as die internasionale gemeenskap aanvaar te word.

    Daarom:

    Die volkstaat waarvoor PRAAG en die hoofstroom van Afrikaner-intellektuele en -aktiviste hul beywer, gaan ‘n voortsetting van die Boererepublieke wees wat reeds in die negentiende eeu die Westerse beginsels van godsdiensvryheid, verdraagsaamheid, demokrasie en individuele vryheid erken het. ‘n Toekomstige Afrikaanse Republiek moet ‘n OESO-land (Organisie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling) wees, dus ‘n eerstewêreldland wat geredelik by ons Westerse en Europese stamlande kan inskakel.

    Hoewel ons ook die aartskonserwatiewe in ons midde sal hê en hulle volkome vry sal wees om nie Sondagsport te beoefen nie, skole by te woon waar sekere wetenskaplike teorieë soos dié van evolusie verbied word, ens., sal sulke kwessies nie in die grondwet ingeskryf word nie. Afrikaners met uiteenlopende menings en lewenstyle sal in die nuwe republiek welkom wees.

    Dele van Gauteng, die ekonomiese sentrum van Suid-Afrika, móét by die volkstaat ingesluit word. Die meerderheid Afrikaners woon in Gauteng of die ou PWV-gebied, dikwels in groot homogene konsentrasies. Daarom is enige nuwe republiek wat hierdie Afrikanermeerderheidsgebiede uitsluit gedoem. Waar moontlik moet Pretoria, dele van die Oosrand en selfs die Wesrand deel van die volkstaatgebied vorm. Sodoende sal meer as die helfte van Afrikaners glad nie hoef te trek om ‘n volkstaat te bekom nie. Op die duur sal hulle egter toenemend van eie arbeid gebruik moet maak, ten einde vreemdes uit die gebied te hou en te verhoed dat die laaste Afrikanergebiede insgelyks deur vreemdes beset word. In dié opsig is ons problematiek en dié van Wes-Europa of Noord-Amerika identies. Dit gaan daaroor om onwettige immigrasie te verhoed.

    Van meet af aan moet Afrikanerleiers die volkstaatplan as oplossing vir Suider-Afrika se politieke probleme aanbied. Die huidige stelsel, vanweë die magsmonopolie wat dit aan radikale swart populiste toeken, verdryf kundige minderhede uit Suider-Afrika en lei reguit na verval en ‘n Zimbabwe-scenario. Om die eerstewêreldse ekonomiese aktiwiteit en organisasie in die streek te behou, is ‘n Afrikanervolkstaat onontbeerlik. Hierdie boodskap moet wyd en syd aan buitelandse ambassades en internasionale organisasies soos die VN en EU oorgedra word. Die moontlikheid van ‘n Suider-Afrikaanse konfederasie van state moet ook as deel van die volkstaatpakket voorgehou word. Botswana, Lesotho, Swaziland en Namibië sou beslis in so ‘n konfederasie belangstel aangesien hulle netto ontvangers van belastings is wat deur die Doeanie-unie na hul staatskaste toe vloei. Toenemend wil die ANC ook sy mag op die kleiner etniese state in en rondom Suid-Afrika afdwing. ‘n Afrikanervolkstaat sou dus ook stabiliteit vir dié kleiner state waarborg.

    Die ANC sal net tot geweld oorgaan indien Afrikanerswakheid voortduur. Selfs in aanloop tot die volkstaat sal ons beter georganiseerd wees en daarom ‘n minder “sagte teiken” vir ANC-grypsug, wat deesdae veral in die jeugliga manifesteer. Ook kan plaasmoorde en geweldsmisdaad van meet af aan deur ‘n Afrikanerowerheid onder bedwang gebring word, in samewerking met privaatsekuriteitsmaatskappye. Ons is reeds slagoffers van intense geweld en daarom sal die totstandkoming van ‘n volkstaat feitlik onmiddellik ‘n skerp afname in die huidige trauma en lewensverlies tot gevolg hê.

    ‘n Kantonstelsel moet tot ‘n meer homogene Afrikaanse Republiek lei

    Volgens my skattings bestaan daar tans ‘n redelike groot Afrikanermeerderheidsgebied wat vanaf Pretoria ooswaarts en suidwaarts strek wat uitgesny kan word om die kern van ‘n nuwe Afrikaanse Republiek te vorm. Hierdie gebied moet egter bloot as die “hoofkanton” van die nuwe stelsel beskou word.

    Die ANC sal oorreed moet word om sy regering elders as in Pretoria te vestig, aangesien die Afrikaner die hoofstad aangelê het en dit ook die hoofstad van die eertydse ZAR was. As ons kyk na die Kosovo-uitspraak van die Internasionale Geregshof, die konvensies en ander elemente van die volkereg, kan die Afro-Saksiese Suid-Afrika wat in 1994 ontstaan het geensins op Pretoria en die omliggende gebied as hoofstad aanspraak maak nie. Die drie ANC-leiers wat tot dusver regeer het, Mandela, Mbeki en Zuma, behoort al drie tot die Nguni-groepe wie se bevolkings honderde kilometers van Pretoria af woon en wat tot hul onlangse “verowering” geen historiese teenwoordigheid in Pretoria gehad het nie. Hoeveel Xhosa- of Zoeloe-monumente, -kerke, -regeringsgeboue of ander tekens van historiese besetting is daar in Pretoria? Feitlik geen, daarom het ons die reg om hulle in Pretoria met internasionale steun die uitsettingsbevel te gee, indien onderhandelings oor die hoofstad sou misluk. Myns insiens moet daar ook met die ANC onderhandel word om hul hoofstad verder weg van Pretoria en buite Gauteng te vestig, soos in die Transkei of Zoeloeland waar dit veel meer gepas sou wees. Nigerië het sy Abuja en Brasilië sy Brasilia gebou. Iewers in die Transkei of Zoeloeland moet daar plek vir ‘n Mandela City of ‘n Luthuliville wees.

    Die vetrek van die swart middelklas wat deur regeringsposte geskep is, sal die Pretoria-omgewing onmiddellik weer na dié van ‘n min of meer homogene Afrikanerstad laat terugkeer. Buitelandse swartes wat die middestad van Pretoria en Sunnyside beset, sal in oorleg met hul tuisregerings gehanteer en gereguleer word deur die uitreking van tydelike visums en werkspermitte, waar nodig. Onwettiges sal binne internasionale norme na hul lande van oorsprong teruggestuur word.

    Ander gebiede kan by die hoofstad “aanhaak”. Outonome Afrikanerkantons moet regoor die land gevestig word, oral waar Afrikaners ‘n behoefte aan selfbeskikking en beheer oor hul eie onderwys, veiligheid en finansies voel. Dit is ons reg, wat deur sowel artikel 235 van die SA grondwet as die internasionale reg gewaarborg word. Myns insiens behoort plattelandse dorpe en omliggende boere bymekaar te kom en kantonrade te stig wat vreemde woongebiede uitsluit en ten minste oor 10 000 inwoners beskik. Twee of drie plattelandse dorpe wat saamkom, kan maklik sulke kantons vorm. Binne die kanton kan daar natuurlik meer as een munisipaliteit wees, net soos in die ou dae.

    Waar Afrikanerkantons nie fisiek by die hoofkanton in Pretoria kan aansluit nie en dus ‘n “landeiland” binne ANC-Suid-Afrika verteenwoordig, kan hulle hulself steeds ten volle deel van die Afrikaanse Republiek ag. Alaska, een van die vyftig deelstate van die VSA, grens aan Kanada, maar nie aan Amerika nie. In Europa bestaan daar vele sulke gebiede. Daar is byvoorbeeld die Russiese “oblast” in Pole rondom Kaliningrad, asook die dorpie Büsingen in Switserland wat aan Duitsland behoort. ‘n Ander dorpie binne die grense van Switserland, Campione d’Italia, behoort weer aan Italië. Blykbaar ry die Italiaanse polisie aldaar motors met Switserse registrasienommers en die posseëls is van die Italiaanse posdiens maar betaalbaar in Switserse frank. Sulke “eksklawes” soos landeilande in vreemde state genoem word, skep allerlei moontlikhede vir die plaaslike burgers om te kies waar hulle hulself van die staat rondom hulle wil afskei en waar hulle wil saamwerk. Teoreties is dit dus moontlik vir kantons binne Suid-Afrika om steeds elemente van die huidige stelsel te behou waar dit hulle pas. Waar dit hulle egter nie pas nie, kan hulle hul onafhanklikheid bevestig deur die norme en wetgewing van die Afrikaanse Republiek toe te pas.

    Ons moet aanvaar dat die verstrengelingsproses onder blanke oorheersing in Suid-Afrika langer as honderd jaar geduur het. Daarom mag die ontstrengelingsproses om uiteindelik ‘n groot, homogene Afrikanerrepubliek te hervestig ook dekades lank duur. Soos ek voorheen al geargumenteer het, sal die vreemde bevolkings wat hulself naby Afrikanerdorpe gevestig het, uiteindelik daarvandaan wegtrek indien ons nie meer van sulke “gasarbeiders” gebruik maak nie en sulke vreemde inwoners ook nie toegelaat word om deur roof en diefstal op ons te teer nie. In sy boek “Hartland vir die Afrikaner” argumenteer dr. Willem van Heerden dat groot dele van Suid-Afrika sodoende vir die Afrikaner “herwin” kan word.

    Van meet af aan sal daar egter een of twee “hoofkantons” ten minste so groot soos Israel of Slowenië (20 000 vk. km.) in die Afrikanerrepubliek wees wat reeds alle staatkundige funksies namens Afrikaners sal uitoefen. Daar sal Afrikaanse universiteite en hoërskole wees, asook ‘n openbare radio- en TV-diens wat die ruggraat van ons kultuur en identiteit sal verteenwoordig. Nadat die ANC se personeel die Reserwebankgebou verlaat het, kan ‘n Pretoriase aandelebeurs in die omgewing gevestig word wat met die JSE en ander beurse elders ter wêreld sal meeding. Hierdie aandelebeurs kan ook ‘n afdeling vir kleiner maatskappye bevat wat kapitaal vir Afrikanerondernemings beskikbaar sal maak ten einde al ons mense, hetsy in die hoofkanton, hetsy in eksklawes in Suid-Afrika, weer werk te gee.

    Daar bestaan ‘n definisie van nie-aaneenlopende gebiede wat óf ten minste deur 100 km water óf deur grond van ‘n vreemde staat van hul tuisstaat geskei word. Sulke nie-aaneenlopende gebiede kan egter heeltemal funksioneel wees. Omdat hulle buite die grense van die moederstaat verkeer, is hulle egter in tye van oorlog kwesbaar. Maar indien sulke eksterne kantons hulself paraat hou en met goeie kommunikasiemiddele toegerus is, hoef hulle nie te vrees dat hulle uiteindelik deur Suid-Afrika met geweld “teruggeneem” sal word nie. Die regering van die Afrikaanse Republiek sal ook waak oor die kwesbare eksterne kantons en op allerlei maniere aan hulle hulp verleen om hulself sonder vrees of angs binne ANC-Suid-Afrika te kan handhaaf.

    Soos Nederland, Engeland en Frankryk in die vroeë VSA, verkeer verskeie volkere en moondhede tans in mededinging vir beheer oor groot dele van Suider-Afrika. Selfs China is ‘n vername rolspeler en mag uiteindelik kolonies in Afrika en veral Suider-Afrika vestig wat direk vanuit Beijing beheer sal word. Weens swak Afrikanerleierskap in die verlede, het ons feitlik al ons grondgebied aan die Nguni-volkere van Natal en die Oos-Kaap moes afstaan wat ons vandag uit Pretoria, ons voormalige republikeinse hoofstad, regeer. Fisiek beset ons egter steeds genoeg grondgebied om, soos Kosovo, Suid-Soedan en vele ander state, onsself onafhanklik te verklaar.

    Onderhandeling oor grense en grondgebied sal, soos in ander wêrelddele, dekades lank duur en uiteindelik sal ons vermoë om onsself ekonomies en polities te handhaaf die deurslag gee as dit kom by die persentasie grondgebied van Suid-Afrika wat ons uiteindelik by ‘n aaneenlopende Afrikaanse Republiek kan inlyf. Op die duur mag ons selfs die hele Suid-Afrika terugkry, tesame met Namibië en sy pas ontdekte olierykdom. Wie weet? Frankryk het op ‘n stadium ‘n groot deel van die VSA besit, toe ruil Napoleon dit vir ‘n ryk suikerproduserende eiland met ‘n klomp slawe uit Afrika wat vandag as Haïti bekendstaan. Pleks dat Frankryk hul grondgebied in Amerika behou het, dan was die land dalk vandag veel magtiger en ‘n supermoondheid soos die VSA. Wat die toekoms vir ons inhou, kan nie aldag voorspel word nie.

    Gegewe alles wat ons in die verlede vermag het, moet ons nie huiwer om vir onsself hoë ideale te stel of om soms gróót drome te droom nie.

    Wat nou egter prakties haalbaar is, is ‘n hoofkanton die grootte van Israel of Slowenië met ‘n miljoen tot anderhalfmiljoen Afrikaners wat reeds in en om Pretoria en ‘n aaneenlopende plattelandse gebied oos- en suidwaarts woon. Tesame met ander kantons wat dwarsoor die land versprei is en uit dorpe en omliggende plaasgrond bestaan, kan die Afrikaanse Republiek van meet af aan beheer terugneem van ‘n aansienlike deel van Suid-Afrika, met die uitsondering van gebiede wat reeds deur groot getalle vreemdes beset word.

    Natuurlik sal die ANC, asook die DA, nie van ons voorstelle hou nie, want dit gaan die finale spyker in die doodskis van hul Afrikanervernietingsplan beteken. Deur geweld en assimilasie moes die Afrikaner uitgewis word, soos wat Lord Milner en ander Britse magsbelustes reeds in die negentiende eeu wou regkry.

    Hierdie plan is redelik en is in ooreenstemming met die demografiese en ander werklikhede. Dit sou myns insiens dwaas wees om nou al met groot ontwrigting almal in ‘n bepaalde gebied in te dwing, terwyl ons nog nie seker is in welke mate ons veroweraars in staat gaan wees om ons vorige gebied sonder ons belastings te kan beset en daar te kan oorleef nie. Daar is geen Afrikaland wat tans sonder buitelandse hulp, dikwels voedselhulp, oorleef nie en indien ANC-Suid-Afrika tot op daardie vlak verval, kan ons sekerlik ons stem dikmaak om te sorg dat ekonomiese vlugtelinge en hulpbehoewendes verder weg van ons grense en outonome kantons hervestig word. Die moontlikhede vir privaat ondernemers en -ontwikkelaars om in samewerking met die Afrikanerowerheid bepaalde strategiese gebiede in Suid-Afrika “terug te koop” vir latere inlywing by die hoofkanton, is ook legio.

    Met hierdie plan hou ons ons opsies oop en erken ons die territoriale mededinging wat daar tans in Suid-Afrika bestaan tussen die Afrikaners, Zoeloes, Xhosas en ander groepe. Hierdie mededinging geskied tans ekonomies en demografies. Een van die eerste take van die Afrikanerregering gaan wees om die kwynende Afrikanerdemografie aan te spreek, onder meer deur ‘n groot aantal emigrante en vlugtelinge aan te moedig om uit Australië, Nieu-Seeland en ander lande terug te keer. Sonder Afrikanerbelastings sal die ANC-alliansie kwalik sy natalistiese beleid kan volhou waardeur veertienjarige skoolmeisies aangemoedig word om ter wille van toelaes swanger te raak. Die tydvak van “wonderbaarlike” demografiese groei deur die mededingende bevolking mag sodoende binnekort ten einde loop en aan ons ‘n beter kans op oorlewing in ons eie volkstaat bied.

    Almal besef seker teen dié tyd dat, sónder ‘n volkstaat, ons oorlewingskanse op die lang duur besonder skraal is. Selfs die liberale kommentators wat in hul droomwêreld van “almal is dieselfde” leef, kan nie langer die groteske verval van hierdie sentralistiese, korrupte “Sowjet-Afrika” ontken nie.

    Veral ná die Kosovo-uitspraak van 22 Julie 2010 wat die reg van elke volk erken om sy selfbeskikking en onafhanklikheid sonder toestemming van enige ander staat of instansie op te eis, is die vooruitsig op ‘n volkstaat vir Afrikaners besonder rooskleurig.

    Indien die breë massa gebreinspoelde, rugbykykende Afrikanerslawe tans nog afsydig hierteenoor staan, maak dit ook nie saak nie. Soos Toynbee en baie ander historici en filosowe al opgemerk het, is dit die skeppende minderheid wat die geskiedenis maak. Die meerderheid val bloot by hul planne in.

    Dit ly by my geen twyfel dat die meerderheid Afrikaners uiteindelik ewe hartstogtelik ‘n volkstaat sal begeer indien hulle ook die finansiële voordele daarvan besef nie. Tans betaal ons jaarliks ten minste 200 tot 300 miljard rand se belastings aan die ANC-staat oor wat hy na goeddunke aan sy ontplooide kaders en arm kiesers uitdeel. Daardeur finansier ons ons eie ondergang.

    Dink net wat ons met R200 tot R300 miljard se belastings kan verrig wat uitsluitlik op die bevordering van ons eie veiligheid, werksgeleenthede, navorsing en ontwikkeling, asook die Afrikaanse taal en kultuur bestee sal word. Ons ekonomie sal jaarliks teen tien persent kan groei, danksy goeie ekonomiese bestuur en ‘n klein, korrupsievrye regering. In die eerste vyf jaar sal die regering egter sy hande vol hê om die styging in eiendoms- en grondpryse in toom te hou, soos wat ‘n miljoen terugkerende Afrikaners en nuwe immigrante vanuit Noord-Europa op ons sonnige, byna probleemvrye volkstaat sal toesak.

    Ons sal in ‘n utopie sonder plaasmoorde of taaldiskriminasie leef, amper soos die Transvaal of die ZAR in die 1890s! Die Kaap sal weer Hollands wees. M.E.R., oftewel Maria Elizabeth Rothmann, was taamlik liberaal en ‘n vrydenker, maar ‘n vurige Afrikanerpatriot. Oor die 1890s toe sy in die ZAR gewoon het, het sy geskryf:

    “In plaas van die geskiedenis van die eie volk as ‘n belaglike flenterjie in ‘n Engelse skoolboek teë te kom, is dit as eervolle besitting bestudeer… En al jou vriende was mense wat net soos jy behae gehad het in die selfstandigheid en al sy uitinge, selfs ook die strikke en linte, die pluime en uniforms, die optogte en die staatskoetse, waarin die Presidente by groot geleenthede vervoer moes word… Ai, dit was dae! Dit was heerlik om toe nog jonk te wees, en in die Republieke!”

    Wanneer vier ons weer 31 Mei onder Afrikanergesag, in ‘n eie staat of kantonale federasie? Opskud, Afrikaner, jy gaan die trein van die geskiedenis wat by jou stasie stilgehou het, verpas!

    Aanhangsels

    Grondwet van Suid-Afrika: Artikel 235: Selfbeskikking

    Die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking soos in hierdie Grondwet vergestalt, belet nie, binne die raamwerk van dié reg, die erkenning nie van die konsep van die reg van enige gemeenskap wat ‘n gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking binne ‘n territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal.


    Akkoord oor Afrikanerselfbeskikking van 23 April 1994

    ACCORD ON AFRIKANER SELF-DETERMINATION BETWEEN THE FREEDOM FRONT, THE AFRICAN NATIONAL CONGRESS AND THE SOUTH AFRICAN GOVERNMENT/NATIONAL PARTY

    23 APRIL 1994

    TAKING NOTE

    Of the Constitution of the Republic of South Africa, Act 200 of 1993 as amended;

    And

    TAKING NOTE

    Of the unsigned Memorandum of Agreement between the African National Congress (ANC) and the Afrikaner Volksfront (AVF), dated December 21, 1993;

    And

    TAKING NOTE

    Of Constitutional Principle XXXIV, dealing with the issue of self-determination;

    And

    SUBSEQUENT

    To the discussions between the delegations of the ANC, the AVF, the South African

    Government and eventually the Freedom Front (FF) –The parties represented by these delegations record the following agreement:

    the consideration of these matters, they shall not exclude the possibility of local and/or regional and other forms of expression of such self-determination.

    They agree that their negotiations shall be guided by the need to be consistent with and shall be governed by the The parties agree to address, through a process of negotiations, the idea of Afrikaner self-determination, including the concept of a Volkstaat.

    The parties further agree that in requirement to pay due consideration to Constitutional Principle XXXIV, other provisions of the Constitution of the Republic of South Africa, Act 200 of 1993 as amended, and that the parties take note of the Memorandum of Agreement, as referred to above. {The Appendix to this Accord contains copies of these documents perused by the delegations.}

    3.1.    Such consideration shall therefore include matters such as:

    3.1.1. substantial proven support for the idea of self-determination including the concept of  a Volkstaat;

    3.1.2. the principles of democracy, non-racialism and fundamental rights; and

    3.1.3. the promotion of peace and national reconciliation.

    The parties further agree that in pursuit of 3.1.1 above, the support for the idea of self-determination in a Volkstaat will be indicated by the electoral support which parties with a specific mandate to pursue the realisation of a Volkstaat, will gain in the forthcoming election.

    4.1.    The parties also agree that, to facilitate the consideration of the idea of a Volkstaat after the elections, such electoral support should be measured not only nationally, but also by counting the provincial votes at the level of: Commission.

    The parties agree that the task of the Volkstaatraad shall be to investigate and report to the Constitutional Assembly and the Commission on the Provincial Government on measures which can give effect to the idea of Afrikaner self-determination, including the concept of the Volkstaat.

    The parties further agree that the Volkstaatraad shall form such advisory bodies as it may determine.

    In addition to the issue of self-determination, the parties also undertake to discuss among themselves and reach agreement on matters relating to matters affecting stability in the agricultural sector and the impact of the process of transition on this sector, and also matters of stability including the issue of indemnity inasmuch as the matter has not been resolved.

    The parties further agree that they will address all matters of concern to them through negotiations and that this shall not exclude the possibility of international mediation to help resolve such matters as may be in dispute and/or difficult to conclude.

    8.1.    The parties also agree that paragraph 8.0 shall not be read to mean that any of the deliberations of the constitutional Assembly are subject to international mediation, unless the Constitutional Assembly duly amends the Constitution to enable this to happen.

    8.2.    The parties also affirm that, where this Accord refers to the South Africa Government, it refers to the South African Government, which rule South Africa until the April 1994-elections.

    SIGNED BY:

    Gen. Constand Viljoen:                 Leader Freedom Front

    Mr. Thabo Mbeki:                           National Chairman: African National Congress

    Mr. Roelf Meyer:             Minister of Constitutional Development and of Communication of behalf of the Government and the National Party

    WITNESSED BY:

    Prof. Abraham Viljoen

    Mr. Jurgen Kögl

    APRIL 23, 1994

    how to promote clothes on instagramалександр лобановский харьков

  • Waar sal ons volkstaat wees?

    Waar sal ons volkstaat wees?

    Die gedagte aan ‘n volkstaat is een wat al vir bykans twee dekades en meer lank rondswerf. Die VF+ en sy voorgangers het by Kodesa daarvoor gesorg dat dit nie vanuit ‘n grondwetlike oogpunt onmoontlik is nie. In baie ander lande is afstigting ‘n gevaarlike misdaad vir diegene wat wil afstig en dra dit swaar strawwe. Die groot vraag is natuurlik: Waar moet ‘n volkstaat wees, en hoe groot moet sy gebied wees? Die voor-die-hand-liggende antwoord is natuurlik dat ‘n volkstaat moet wees waar die Afrikaners die meerderheid in ‘n gebied is. Dit is immers die grondslag waarop lande soos Montenegro en Suid-Soedan onafhanklik geword het – hulle was in gebiede waar ‘n bepaalde etniese groep in die meerderheid was.

    Een persoon het anderdag, in kommentaar op ‘n rubriek van my op die Praagwerf, nie van besetting gehou nie, en voorgestel dat die besit (in teenstelling met die huidige besetting) van grond die deurslag moet gee, in welke geval ons ‘n lekker groot volkstaat sou kon opeis, want afhangende van wie jy glo, besit blankes iets tussen 87% en 70% van die grond in Suid-Afrika. Ongelukkig dink ek nie die internasionale gemeenskap of die meerderheid in Suid-Afrika sou hierdie voorstel ooit aanvaar nie, want dit sou in effek ‘n blote terugkeer na die ou Suid-Afrika beteken.  Dit sou ook ongetwyfeld tot ‘n burgeroorlog lei. Alhoewel dit lekker sou wees om so ‘n groot gebied te kan besit, moet mens dit dus helaas as onwerkbaar afskryf.

    Daar is ook historiese presedente wat tot ‘n onafhanklike staat kan lei. Israel is ‘n voorbeeld van ‘n staat wat tot stand gekom het omdat dit voorheen die Jode se land was. Mens moet egter spesifiek met Israel in gedagte hou dat die wêreld van 1948 ‘n baie ander plek was as die wêreld van 2011. Van die histeriese politieke korrektheid wat vandag al die kenmerke van ‘n religie het, was daar destyds nie juis sprake nie.  Dit is onwaarskynlik dat ‘n Israel vandag tot stand sou kon kom as dit sou beteken dat ‘n groot aantal mense soos die Palestyne destyds ontwortel en verskuif moet word. In Suid-Afrika se geval sou ons moontlike historiese aansprake die ou Boererepublieke asook die Weskaap kon insluit. Die probleem hiermee is uiteraard die onmoontlikheid om miljoene mense te wil verskuif. Die ou regering, met die magtigste weermag in Afrika, het al teen omstreeks die 1970s tou opgegooi met verskuiwings. Niks het gehelp nie, nie geweld of ekonomiese lokaas soos nywerhede in die ou tuislande nie. Selfs die ou regering, met al die bronne tot sy beskikking, kon dus nie die geweldige toestroming en aanwastempo van anderskleuriges stuit nie.

    Tussen 1990 en vandag was daar gevolglik heelwat pogings om ‘n volkstaat se gebied te identifiseer. Dit het begin met die Volkstaatraad se poging. Daar was hierdie kaart wat deur die VF+ voortgebring is, wat ‘n gebied in die Noordkaap geïdentifiseer het. Die AWB het gemeen die ou Boererepublieke is die plek vir ‘n volkstaat. Ek het self, in my heel eerste rubriek vir Praag, gemeen dat die gebied rondom Pretoria die aangewese plek sou wees. Vandag is daar opnuut ‘n oplewing in die belangstelling in ‘n volkstaat, met onder andere die Volksraadverkiesingskommissie en die OASE-beweging wat hulself beide beywer vir ‘n volkstaat. OASE het nog nie sy gekose gebied openbaar gemaak nie, en die VVK se kandidate het elkeen sy eie mening oor waar presies ‘n volkstaat sou wees.

    Omdat daar ‘n oplewing in belangstelling was, het ek ‘n nuwerige Statistiek Suid-Afrika-sensusdatastel bekom en ‘n bietjie begin rondspeel met moontlike gebiede vir ‘n volkstaat. My eerste oefening was om plekke te identifiseer waar blankes ‘n meerderheid is. Let op dis blankes, nie Afrikaners nie, en hou in gedagte Afrikaners is iets soos 60% van die blankes. Helaas is die prentjie maar duister in terme van huidige demografie en meerderhede in gebiede. Mens kan kwalik die plekke waar blankes ‘n meerderheid vorm, op die onderstaande kaart eien. Dis meestal kolletjies in die Weskaap, blertse teen die Kaapse suidkus, en dan ‘n groterige kolletjie in Gauteng. Dit is egter bykans onmoontlik om ‘n sinvolle, aaneenlopende blanke meerderheidsgebied hieruit te kan bou.  Ek het die kaart doelbewus nie met provinsiale grense laat teken nie, ten einde die volle impak van presies hoe ylverspreid blankes is, oor te kan dra.

    Verspreiding van blankes in SA

     

    My tweede poging, en ek sal erken ek het nou nie vreeslik moeite gedoen deur die grense erg noukeurig te trek nie, was om ‘n korridor wat min of meer gestrek het van Potchefstroom in die weste, deur Gauteng, Mpumalanga en die Natalse noordkus te skets as ‘n denkbeeldige volkstaat, en die vraag te vra hoe lyk die demografie in daardie gebied. Dit is die pienkerige gebied in die beeld hieronder. Sover ek weet, is dit rofweg (en weer eens: my kaart is nie so goed gedefinieer as wat ander pogings moontlik is nie) wat sekeres voorstaan as ‘n volkstaat.  Die prentjie in terme van demografie is egter letterlik en figuurlik donker in hierdie gebied. Daar is iets soos 4 maal meer swartes in hierdie gebied as wat daar blankes in totaal is, laat staan nog Afrikaners. Die getalle is ongeveer 8 miljoen ander teenoor 1.8 miljoen blankes. Hoe jy ses miljoen mense gaan verskuif uit daardie gebied, weet g’n mens nie. Wat sekerlik moontlik is, sal ek erken, is om die lokasiegebiede uit my kaart te sny, maar dan het jy weer die situasie dat die gebied nie aaneenlopend is nie, en waarskynlik soos ogiesdraad sal moet lyk.

     

    {jathumbnail off} Moontlike volkstaat

     

    Bostaande is egter heel moontlik net ek wat die verkeerde gebied gekies het. Ek wil dus diegene wat belangstel en reken hulle volkstaatgebiede is lewensvatbaar, uitnooi om hulle kaarte vir my stuur, al is dit net met ‘n potlood op ‘n papierkaart geteken en geskandeer. Ek is heeltemal bereid om my GIS-sagteware en die sensusdata te gebruik om vir hulle ‘n antwoord te verskaf in terme van die huidige demografie van hulle gebiede.  My epos is anton_barnard@yahoo.co.uk Ek het net een versoek: Moenie die boodskapper skiet nie!

    кардиган для девочки 8 леттопкарго

  • Nuwe volkstaat so groot soos Suid-Korea, Portugal of Oostenryk

    Dit is reeds geruime tyd bekend dat ‘n Afrikanermeerderheidsgebied in Suid-Afrika bestaan. Dit beslaan dele van die ou Boererepublieke en Noord-Natal. Deur “grensdorpe” so te verdeel dat Afrikanerbuurte van nie-Afrikanerbuurte geskei word, word ‘n internasionaal aanvaarbare meerderheidsgebied geskep wat tussen 70 000 en 100 000 vierkante kilometer groot is.

    Hierdie tradisionele Afrikanergebied wat aan al die internasionale regsvereistes vir selfbeskikking voldoen, is ongeveer 70 000 tot 100 000 vierkante kilometer groot. Ander lande wat in grootte met die nuwe Afrikaanse Republiek vergelyk, is:

    • Ysland (103 000 vk km)    
    • Suid-Korea (99 828 vk km)
    • Hongarye (93 028 vk km)
    • Portugal (92 090 vk km)
    • Jordanië (89 342 vk km)
    • Serwië (88 361 vk km)
    • Azerbaidjan (86 600 vk km)
    • Oostenryk (83 871 vk km)
    • Verenigde Arabiese Emirate (83 600 vk km)    
    • Tsjeggiese republiek (78 865 vk km)    
    • Panama (75 417 vk km)
    • Sierra Leone (71 740 vk km)    
    • Ierland (70,273 vk km)

    Die rede waarom die presiese grootte van die Afrikaanse Republiek nog nie bepaal kan word is nie, is omdat die finale kartografie nog nie gedoen is nie. Daar is ook onsekerheid oor tans “Suid-Afrikaanse” gebiede rondom Lesotho wat reeds in hoë mate deur burgers van daardie land beset word, asook die ou tuisland Qua-qua wat in- of uitgesluit kan word. Een van die eerste diplomatieke take vir Afrikaners in aanloop tot onafhanklikheid gaan wees om tot ‘n vergelyk met Lesotho oor die grensgebiede te kom. Indien Qua-qua in die AR ingsluit word, kan dié gebied minderheidsregte of beperkte outonomie ontvang. Sodoende sou die AR kon demonstreer in welke mate hy bereid is om die selfbeskikking wat hy vir homself opeis ook aan ander toe te staan. Omdat Cope in die Sotho-sprekende Quaqua groot steun geniet, sou Afrikaners ook direk met daardie party oor die status van die gebied kon onderhandel.

    Omdat Suid-Afrika oor ‘n groot grondgebied van 1,2 miljoen vierkante kilometer beskik, verteenwoordig die beoogde Afrikanervolkstaat slegs tussen 7 en 10 persent van die huidige landoppervlak, wat min of meer in ooreenstemming is met die Afrikaner se demografiese verteenwoordiging binne die huidige veelvolkige staat. Hoewel grense getrek sal word om soveel moontlik etniese Afrikaners binne die nuwe staat in te sluit, word dit egter gedoen om die minimum ekonomiese en verkeersontwrigting te veroorsaak. Vele grensdorpe sal nietemin verdeel word om die Afrikanergebied van die nie-Afrikanergebied te skei. Sodanige skeiding van dorpe druis geensins teen internasionale praktyk in nie en in Europa en elders bestaan daar vele stede en dorpe wat aan weerskante van nasionale grense val.

    Tot tyd en wyl die finale kaart van die Afrikanergrondeis teenoor Suid-Afrika gepubliseer word, sal mense sekerlik gis of hulle wonings of plase in- of uitgesluit word. Voorlopig kan egter met sekerheid gesê word dat die aaneenlopende grondgebied strek vanaf Potchefstroom in die Weste, verby Pretoria met groot dele van die Oos-Transvaal, Oos-Vrystaat en dele van Noord-Natal wat ingesluit word. Belangrike stede wat deel van die AR sal uitmaak, is:

    • Pretoria
    • Bloemfontein
    • Pothefstroom
    • Secunda met sy SASOL-aanleg
    • Richardsbaai met sy hawe

    Hoewel die Suid-Kaap soos op die vorige volkstaatkaart wat deur PRAAG vrygestel is, ingesluit sou kon word, verteenwoordig dit nie tradisionele Afrikanergebied nie en word dit insgelyks bewoon deur ‘n groot aantal nie-Afrikaners wat wel Afrikaans praat maar die etniese en kulturele samehang van die nuwe staat sou versteur.

    Die gevoel is ook dat die AR in die toekoms sou kon uibrei, maar dat probleme met die inlywing van nuwe gebiede soos die Suid-Kaap eers behoorlik bestudeer en verreken moet word. Die blote najaag van grondgebied met die insluiting van bevolkings wat nie geredelik by Afrikaners kan integreer nie, word nie as wenslik beskou nie. Ook is die aanspraak van Afrikaners op ‘n eie staat gegrond op ‘n tuiste vir etno-kulturele Afrikaners en daarom kan die insluiting van groot getalle nie-Afikaners geensins teenoor die internasionale gemeenskap geregverdig word nie.

    Die Gerwel-verslag in September 2001 het aanbeveel dat daar twee Afrikaanse universiteite behoort te wees. Met die totstandkoming van die Afrikaanse Republiek sal sowel die Universiteit van Pretoria as die Universiteit van Potchefstroom binne die nuwe staat val en binne ‘n kort tyd weer na onderrig uitsluitlik in Afrikaans oorskakel om sodoende die toekoms van Afrikaans as tersiêre taal te verseker.

    Een van die belangrikste volkeregtelike gronde waarom Afrikaners van Suid-Afrika mag afstig, is juis vanweë die diskriminasie teen die Afrikaanse taal en kultuur. Die taalstryd wat PRAAG reeds elf jaar lank teen die Suid-Afrikaanse owerheid se verengelsingsbeleid voer, het in ‘n groot mate die grondslag vir die eis om Afrikanerselfbeskikking gelê. Die optrede van oud-minister Kader Asmal om Afrikaanse universiteite met Engelstalige instellings saam te smelt om Afrikaans en Afrikaners te benadeel, het die aanspraak op selfbeskikking om kulturele en taalredes verder versterk.

    In sy kommentaar het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê: “Moontlik sal ons ‘n standbeeld vir Kader Asmal en alle ANC-amptenare wat teen Afrikaans gediskrimineer het, moet oprig want daardeur het hulle ons volksvryheid wat binnekort gaan aanbreek, verseker.”

    насосное оборудование в москвелобановский александр отзывы