praag.co.za

Category: Geskiedenis

PRAAG se geskiedenisblad word gereeld bygewerk met kort, insiggewende artikels oor die Afrikanergeskiedenis. Hier vind u die geskiedenis van die Groot Trek, die twee Vryheidsoorloë of eerste en tweede Anglo-Boereoorlog en vele meer. Dit is ideaal vir skoolkinders met take of enigeen wat meer van die Afrikaner se geskiedenis wil leer. Prof. Jaap Steyn van Kovsies het die meeste van die artikels geskryf en die blad word weekliks met nog verhale uit ons interessante geskiedenis bygewerk!

  • Politieke leierskap van die Generaals tussen 1910 en 1948

    Die Vrede van Vereeniging wat op 31 Mei 1902 onderteken is deur leiers van die Boere en Britte het die weg geopen vir die toestandkoming van die Unie van SA in 1910. Kitchener en Milner het die verdrag names Brittanje onderteken. Aan boerekant het waarnemende president Schalk Burger van Transvaal en generaal Christiaan de Wet van die Vrystaat die dokument by die bekende Melrose House in Pretoria ondereteken. Die verdrag beëindig die Tweede Anglo-Boereoorlog en lei tot die Statuut van Westminster toe Brittanje selfregerende status aan Britse kolonies verleen het.

    Generaal Christiaan de Wet (1854-1922) was ’n legende in die Vryheidsoorloë. Sy klassieke guerilla-oorlogvoering het hom een skermutseling na die ander met die Britte laat wen en so die Britse aanvoerders verneder. Die vrede van Vereeniging was vir De Wet “de begrafnis van mijn volk”.

    Die volgende aspekte in die verdrag is belangrik:

    · Interne selfbestuur aan die Vrystaat en Transvaal (bekragtig in 1906/7).

    · Die erkenning van Nederlands as amptelike taal, as onderwystaal en as taal van die howe.

    · Stemreg aan blankes in die Vrystaat asook Transvaal met die uitsluiting van swartes, maar beperkte stemreg vir gekleurdes in die Kaap.

    Presies agt jaar na die einde van die Tweede Anglo-Boereoorlog en na vier jaar van onderhandelinge het die Unie van SA op 31 Mei 1910 tot stand gekom. Dit was ‘n unie van die Natalse en Kaapse Britse Kolonies en van die Vrystaatse en Transvaalse Boere-republieke. Die nuutgeskepte Unie was ‘n Britse dominium . Politieke partye wat toe op die verhoog was, het ingesluit die Suid-Afrikaanse Party en Nasionale Party wat in 1939 saamgesmelt het om die Verenigde Party (die SAPPE) te vorm.

    Politieke leiersfigure wat ‘n dominante rol tussen 1910 en 1948 gespeel het, het ingesluit:

    · Generaal Louis Botha (1862-1916)

    · Generaal Jan Christiaan Smuts (1870-1950)

    · Generaal James Barry Munnik Hertzog (1866-1942)

    Generaal Louis Botha was kommandant-generaal van die Transvaalse magte in die Anglo-Boereoorlog en die eerste Eerste Minister van die Unie van SA (1910). Hy het skaars twee jaar plaasskoolonderrig geniet. In 1911 stig hy die Suid-Afrikaanse Party. Met die uitbreek van die eerste wêreldoorlog (1914) val Botha se magte Duits-Suidwes-Afrika binne en vervreem sy eie generaals van hom. Onder die opperbevel van Botha word die Rebellie van voormalige generaals S.G. (Manie) Maritz, J.C.G. Kemp, en C.R. de Wet teen die inval in Duitsewes pynlik onderdruk. Duisende Afrikaners skel Botha uit as verraaier. Dieselfde Engelse met wie hy wou versoen het Botha op 15 September 1910 in die verkiesing teengestaan en gewen. Botha word dermate neerslagtig oor sy verlies aan status onder Afrikaners dat hy by tye nie sy pligte as eerste minister effektief kon vervul nie. Daar word beweer dat Botha tydens sy ampstermyn as Eerste Minister selfdoding toegepas het en so die politieke toneel verlaat het. Die amptelike verduideliking was dat Botha aan ‘n hartaanval beswyk het. Hy kry ‘n staatsbegrafnis sonder kanonwa of swier.

    Die geleerde en geëerde generaal (dr.) J.B.M. Hertzog (1866-1942) was een van die grootste seuns van SA. Hy studeer aan die universiteite van Stellenbosch (BA Regte), aan Amsterdam (doktor in die regte) en word op 29-jarige leeftyd Vrystaatse regter. As regsadviseur van die Boeremagte, tydens die Anglo-Boereoorlog, word hy in 1900 tot generaal bevorder. In 1907 word hy in die Vrystaat tot die volksraad verkies. Hy voer as Minister van Onderwys die Onderwyswet (1908) deur, wat Afrikaans as onderwystaal vestig. In 1910 word minister Hertzog minister van justisie in die Unie-parlement en in 1912 minister van naturellesake. Hertzog voer ‘n bloudruk vir segregasie deur, in die Naturellen Grond Wet van 1913. Hierdie wet beperk die regte van swartes tot die swart reservate (latere tuislande), met die uitsluiting van grondbesitsreg in wit gebiede. In 1912 hou hy sy beroemde “SA eerste”-toespraak by de Wildt, om daarmee aan te dui dat Britse belange tweede kom. In 1914 is hy medestigter van die Nasionale Party. Tussen 1924 en 1939 is hy eerste minister. By die Rykskonferensie van 1926 het Hertzog ‘n groot aandeel gehad in die aanvaarding van die Balfourverklaring. Hierdie verklaring het interne outonomie aan die Britse ondergeskikte gebiede verleen. Die ekonomiese beleid van Hertzog se paktregering (1924-1929) was ‘n suksesverhaal. Met minister Klaas Havenga as minister van finansies, is begrotingsoorskotte bereik. In die rassepolitiek het Hertzog in 1929 ‘n beroep gedoen op kiesers om “wit te stem”. Sy beleid was een van aparte ontwikkeling vir die “naturelle”. In 1933 is hy die leier van die koalisie-party bekend as die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party. In 1936 word twee segregasiewette deurgevoer:

    · die Naturelle Verteenwoordigende Wet wat rigtinggewend vir sosiale en gebiedskeiding was en

    · die Naturelle Trust en Grond Wet wat die grondslag vir gebiedskeiding was.

    In 1939 verwerp die parlement Hertzog se standpunt dat SA nie in die oorlog teen Nazi-Duitsland betrokke moet raak nie. Daarna vervang generaal Jan Smuts vir Hertzog as eerste minister van SA. Hertzog moet onthou word vir sy standpunt dat verdelingsgroepe in Afrikaner geledere die politieke bloedarmoede van ‘n volk is en uiteindelik tot politieke selfvernietiging lei.

    Jan Christiaan Smuts (1870-1950) was eerste minister van SA vanaf 1919 tot 1924 en weer vanaf 1939 tot 1948. Alhoewel hy eers op 12 jaar skoolonderrig gekry het, het hy later as regstudent aan Stellenbosch uitgeblink . Hy word by Cambridge Universiteit onthou as een van Christ College se drie mees uitstaande studente in vyf honderd jaar (die ander twee was Charles Darwin en John Milton). Aanvanklik was Smuts besonder krities teenoor die Britse imperialisme en kolonialisme. In hierdie trant het hy ‘n boekie “Een Eeu van Onreg” (1902) geskryf, oor die lot van die Boere ten aansien van die Britse imperialisme. In die binnelandse politiek was dit sy oogmerk om nasionale eenheid onder Afrikaners en die Engelstalige gemeenskap te bewerkstellig. Aangeleenthede wat met die wit-swart-bruin-indiër-politiek te make het, het hy dikwels op die lange baan geskuif. Smuts se Wet op Stedelike Gebiede het afsonderlike woonruimtes vir swartes ingestel en ook paswette afgedwing. In ‘n Oxford-lesing het Smuts in 1929 betoog dat ‘n politiek van rasseskeiding voorkom dat swartes vereuropees en hulle tradisionele kulture kwytraak. Na die Anglo-Boereoorlog het hy egter wat die Britte betref ‘n nuwe politieke baadjie aangetrek. Die politieke filosofie van Smuts is bekend as die Holisme. Hiervolgens is die geheel altyd meer as sy konstituerende dele. Vandaar sy standpunt dat SA wel ‘n entiteit op sy eie is, maar sy internasionale heil binne die konteks van die Britse Gemenebes van Nasies moes soek. Hy was ‘n vertroueling van die Britse koningshuis en vriend van sir Winston Churchill (eerste minister van Brittanje). Te dien gevolge het hy die Britte in die Eerste en Tweede Wêreldoorloë deur betrokkenheid ondersteun. Hy was selfs lid van die Britse oorlogskabinet. Op die internasionale terrein was hy medestigter van die Volkebond (1919) en Verenigde Nasies (1945). Uiteindelik is Smuts polities verslaan toe die Nasionale Party van D.F. Malan cum Afrikanerparty van Klaas Havenga die Verenigde Party verslaan het. Met die inwyding van die Voortrekkermonument, sestig jaar gelede, was Smuts een van die sprekers, maar toe hy podium toe stap, het derduisende Afrikaners hulle rug op hom gedraai.

    Uit die bogenoemde analise kan gesien word dat tot en met 1948 die politiek oorheers was deur die republikeinse ideale van “gesuiwerde” nasionaliste teenoor die pro-Britse politiek van Botha en Smuts. Die “Engelse” faktor was beslissend en oorheersend van aard en hierdie faktor loop soos ‘n goue draad deur die politiek van SA, tot en met vandag, soos later in opvolgende artikels sal blyk.

     

    станции водоснабженияданильченко юрий брониславович прокурор

  • Die politieke toneel vóór 1910

    Die moderne geskiedenis van SA het by en met die Nederlandse Vereenigde Oost-Indische Compagnie (die VOC, 1621) begin. Die Nederlandse State-generaal het aan die VOC toe die mag verleen om die handel te beheer oos van die Kaap de Goede Hoop en wes van die Straat van Magellaan. In 1644 het die VOC die State-generaal meegedeel dat die betrokke gebiede wat onder die beheer van die VOC is, die privaatbesit van die VOC is.  In 1652 het die HERE XVII, die direkteure van die Kompanjie,  besluit om ‘n varswater-voedselaanleg aan die Kaap tot stand te bring. Ingevolge die juridiese doktrine van daardie tyd was die Kaap,  geag ‘n res nullius ( ‘n entiteit  sonder eienaarskap) te wees (sien Thomas van der Merwe en Stoop in Historical Foundations of SA Private Law, 1998, Butterworths, 93 p.). Derhalwe het die HERE XVII toe occupatio (besit) oor die Kaap geneem. Die Nederlandse vryboere het permanensie aan occupatio gegee.

    Daarmee moet met drie wanpersepsies afgereken word:

    • Dat die Kaap van inboorlinge gesteel is.
    • Dat Nederland ‘n koloniale moondheid was.
    • Dat dit die Nederlandse oogmerk was om die inboorlinge te bekeer.

    Die “volksplanting” aan die Kaap was ‘n handelstransaksie.

    Die administrasie van die VOC is gekortwiek toe Brittanje die Kaap in 1795 tydelik en in  1806 permanent “oorgeneem” het.  Die Nederlandse historikus Hendrik Muller suggereer  dat navorsers van oordeel is dat Brittanje die Kaap inderdaad van die VOC gekoop het en dat dit eintlik nie ‘n besetting was nie (Het die Hollanders die Kaap verkoop?, 1932: Amsterdam).

    Die wanadministrasie van verskeie hoë amptenare van die VOC asook die deurslaggewende imperialistiese oogmerke van Brittanje het die Voortrekkerbeweging na die binneland  op tou gesit.  Hierdie uittog uit die Kaap – wat vir die voorsate van die Afrikaner spreekwoordelik ‘n uittog uit “Egipte” was – het aanleiding gegee tot die volgende Republieke:

    • Natalia (1838-43)
    • Die Oranje Vrystaat Republiek (1854-1910)
    • Die Zuid-Afrikaanse Republiek (1859-1910)

    Thomas van der Merwe en Stoop (101 p.) skryf dat die Voortrekkers in die Vrystaat òf onbesette grond beset het, òf grond van plaaslike stamme gekoop het  en dat in die Republiek van die Vrystaat die gebiede bekend as Rolang en Taung outonome status gehad het.  Dit is van belang dat die grondwet (1854) van die Vrystaatse Republiek oor ‘n handves van regte en oor ‘n hersieningsproses van wette beskik het.

    In die Vrystaat en elders het president Marthinus Theunis Steyn (1857-1916) ‘n rigtinggewende rol in die geskiedenis van die Afrikaners gespeel.  Hy skryf onder meer aan lord Kitchener dat die Boere-oorlog ‘n daad alleen van selfverdediging is. Ná die Anglo-Boereoorlog weier Steyn om die Vrede van Vereeniging se dokument te mede-onderteken.  Steyn het hom later beywer vir die oprigting van die Vrouemonument en dit in 1913 onthul.  Tot by sy sterwe het hy hom verset teen die denasionalisering van die Hollandssprekende Afrikaanse volk.

    In die 1830tigs het die Boere wat van die Kaap na die binneland uitbeweeg het, die Vaalrivier oorgesteek en hulle in die Transvaal gevestig.  Die Boere het die Zoeloes en Matabeles in 1839 verslaan en die volgende Republieke tot stand gebring:

    • Lydenburg
    • Zoutpansberg
    • Zuidafrikaanse Republiek

    Die bg. drie Republieke het in een, die Zuidafrikaanse Republiek (1857), verenig.   Pretoria is as hoofstad uitgeroep (1855).  Die volksraad het uit 24 lede bestaan. Brittanje het in 1852 erkenning aan die ZAR verleen, maar die land in 1877 geannekseer. In 1881 het die Boere die Engelse by die slag van Amajuba  verslaan. In 1894 het Swaziland ‘n selfregerende protektoraat van die ZAR geword. Cecil John Rhodes het die tweede vryheidsoorlog (1899-1902) geïnspireer.  In 1902 is die Transvaal deur Brittanje onderwerp.

    Die kolonialistiese oorweging van Brittanje het nie by die Kaap geëindig nie, maar is voortgesit deur die anneksasies van:

    • Kaffraria
    • Griekwaland
    • Basotholand (Lesotho) (1868)
    • Betshuanaland (Botswana) 1891
    • Swaziland
    • Die Republiek van die Oranje Vrystaat (1902)
    • Die Zuid-Afrikaanse Rupubliek (1902)

    Die negatiewe rol van Alfred Milner (1854-1925),  Britse Hoofkommissaris, kan nie onderskat word nie. Hy was ‘n aartsimperialis wat hom geesdriftig toegelê het op die uitbreiding en beskerming van Britse belange in Afrika Suid.  Sy visie was een van ‘n groot federale statebond waarvan SA ‘n belangrike rat in die imperialistiese masjien tot Britse wêreldoorheersing sou wees. Hy was minagtend en agterdogtig teen die Boere. In onderhandelinge was hy onversoenlik en onverbiddelik. Sy motivering was om myn-, finansiële en nywerheidskapitaal in SA doeltreffend ten bate van Brittanje te monster.

    Naas die naam Milner moet Cecil John Rhodes (1853-1902) uitgesonder word as ‘n persoon wat die Britse imperialisme met oorgawe in Afrika Suid gedien het. Hy is die stigter van die De Beers-mynmaatskappy en het later ook by die ontginning van goud betrokke geraak. Sy ideaal was om Britse gebiede,  vanaf die Kaap tot in Kaïro, tot stand te bring. In 1890 was hy die eerste minister van die Kaap. In 1896 was hy medeverantwoordelik vir die mislukte inval van  Jameson in die Transvaal om president Kruger se regering omver te gooi. Die politieke model wat hy nagestreef het was ‘n ekonomiese unie van Suider-Afrikaanse state.

    Voor 1910 het Afrika Suid dus bestaan uit ‘n aantal Britse gebiede (die Kaap), die Boere-republieke (Vrystaat en Transvaal), en verskillende swart stamgebiede. Voor 1910 was die politiek in Afrika Suid gedomineer deur die konflik tussen Boer en Brit. Die “swart”probleem het eers na 1910 skerp na vore getree.

    средство для полоскания рта при воспалении десенлобановский александр интервью

  • Aardbewing laat mense kerk toe stroom

    Aardbewing laat mense kerk toe stroom

    Groote Kerk‘n Aardbewing het die aand van 4 Desember 1809 ‘n groot indruk op die mense van Kaapstad en omstreke gemaak. ‘n Skrikwekkende gerammel is plotseling gehoor “asof ‘n honderdtal waens in volle galop die straat opgery, of liewer, met die snelheid van die bliksem daaroor gevlieg het”, het ‘n ooggetuie gesê.

    Terselfdertyd het die Kapenaars ‘n aaklige skok gevoel wat alles laat wankel het. Die meeste huise is beskadig en op die skepe in Tafelbaai is sommige mense uit hul hangmatte geslinger. Met angs en ontsetting het mense uit hul huise gevlug, bevrees dat die mure op hulle sou instort. Baie het die eerste nagte daarna in tente deurgebring wat hulle op die Parade en ander pleine opgeslaan het.

    Selfs die onverskilligstes was verskrik, en party het luidkeels geroep: “Bid vir ons! Bid vir ons!” Mense van alle ouderdomme, stande en kleure het mekaar verdring in kerke en ander plekke waar bidure gehou is.

    Die Groote Kerk kon die eerste Sondag ná die aardbewing nie die menseskare bevat nie. Die predikante het hulle kans waargeneem om hul gemeentes op te wek tot bekering en heiligmaking. Lidmate wat in hul ywer verslap het, het opnuut verplig gevoel om vir die sieleheil van hulleself en anderte ywer. Party was gou weer afvallig, maar vir ander het die gebeurtenis “tot blywende seën geword” en ‘n merkbare invloed gehad op die kerklike lewe, skryf die kerkhistorikus Adriaan Moorrees.

    Dié beskrywing is een van ‘n aantal uiteenlopende verslae oor godsdiens en sedes aan die Kaap. Ds. Meent Borcherds van Stellenbosch het geskryf dat die “verderflike stelsel van die ongeloof” wat sy “slangenhoofd” in dele van Europa uitgesteek het, hier met afkeer ontvang is.

    Volgens Lichtenstein moes mense partykeer tot drie weke kerk toe en terug reis, “oor steile berge en deur diep en gevaarlike riviere, soos die Jode van ouds na hul tempel in Jerusalem, en op hul terugreis oordenk hulle wat hulle gehoor het om dit dus vir hulle van nut te maak.”

    Aan die ander kant was daar ‘n aantal ontuggevalle op die Kaapse kerkregisters. “Some of our Duch ladies […] are not all that they should be”, het lady Anne Barnard beweer.

    ‘n Besluit van groot belang vir die toekoms was die invoer van Gesange. In Nederland het die Gereformeerde Kerk die Evangelische Gezangen op 1 Januarie 1807 in gebruik geneem. Aangesien die Nasionale Sinode van Dordrecht die sing van alle liedere behalwe die Psalms en ‘n paar duidelik vermelde gesange verbied het, is die saadjie gesaai vir ontevredenheid en verset.

    Dit het later gelei tot skeurings in die Nederlandse kerk, wat sedert 1816 offisieel as die Nederlandse Hervormde Kerk bekend was, asook die Kerk in Suid-Afrika. Op die tweede Sondag van Januarie 1814 is die gesange in die gemeente Kaapstad in gebruik geneem, en kort daarna in buitegemeentes. Teen dié tyd was die NG Kerk, soms ook Hervormde Kerk genoem, een van die min Kaapse instellings met voorlopig ‘n Hollandse karakter. Daar was in 1806 sewe gemeentes: Kaapstad, Stellenbosch, Drakenstein, Swartland, Tulbagh, Graaff-Reinet en  Swellendam.

    slot machineалександр лобановский супермаркет класс

  • Sarie Marais-skrywer 150 jaar gelede gebore

    Die man wat minstens ’n deel van seker die bekendste Afrikaanse volksliedjie My Sarie Marais geskryf het, is op 18 November 150 jaar gelede gebore. Jacobus Petrus (Jepete) Toerien se 150ste verjaarsdag word toevallig gevier in dieselfde jaar wat die ander bekende Afrikaanse digter, Barend J. Toerien gesterf het.

    Jepete is op 18 November 1859 in die Paarl gebore, en word op jong ouderdom subredakteur van De Patriot, maar lewer ook bydraes vir Ons Klyntjie, wat albei in die Paarl uitgegee is.

    Hy was baie aktief betrokke by die eerste taalbeweging, en hoewel hy hoofsaaklik in Afrikaans gedig het, het ook Nederlandse en Engelse gedigte uit sy pen gevloei.

    In 1884, ’n jaar nadat hy na die destydse Transvaal verhuis het, tree hy met Susara Margaretha Maré in die huwelik wat as inspirasie vir die titel van die lied My Sarie Marais gedien het.

    Sarie was die dogter van die Volksraadslid Jacob Maré wat aan die Mooirivier by Potchefstroom geboer het. Vandag heet ’n straat in Pretoria nog na hom.

    In 1890 stig Toerien in Middelburg die koerant De Republikein wat sterk pro-republiek was.

    Hy het aan die Anglo-Boere-oorlog deelgeneem, maar sy geldelike posisie het in die proses kwaai agteruitgegaan, veral nadat sy drukpers afgebrand het. Hy is in 1920 aan malaria oorlede.

    Sy pro-Afrikaanse gesindheid blyk uit die volgende verwysing van hom na Het Dagblad, ’n koerant wat ’n pro-Engelse beleid voorgestaan het:

     

    Afrikaner syn blad met jingoe syn gees,

     

    Kyk maat, dis fieslik, dis naar om te lees…

     

    Sy oeuvre is egter gewoonlik veel dieper as ’n ligsinnige gespot, soos die snede uit ’n Nederlandse gedig oor die Anglo-Boere-oorlog getuig:

     

    Gy hebt gesien de stromen bloeds, de lyken op den grond,

     

    De pas gedolven graven,

     

    En als gy weer komt, brengt Hem den vrede

     

    ’n voorspoed mee

     

    Waar naar ons hart, ons siel verlangt

     

    W’ zyn moede van dien stryd.

     

    NÁ Jepete se dood het Sarie haar in Bloemfontein kom vestig.

    In 1937, twee jaar voor Sarie se dood, word sy deur ’n ongenoemde verslaggewer van Volksblad besoek.

    Sy erken teenoor hom dat sy inderdaad die Sarie van die liedjie is – iets wat destyds taamlik wyd betwis is.

    Sy stem tot ’n berig in, op voorwaarde dat die berig voor publikasie aan haar voorgelê word. Twee dae later, toe die verslaggewer haar vir die goedkeuring besoek, het sy egter van plan verander.

    Kort voor haar dood laat Sarie ’n trommel verbrand, wat heelwat van Jepete se skryfwerk bevat het, en volgens aanduidings ook die oorspronklike Sarie Marais. Volgens navorsing van ’n broerskind van Jepete, ook JP Toerien, was Sarie nie gediend daarmee dat ’n lied wat aan haar opgedra is “goedkoop” oral gesing word nie.

    Sarie se graf in Bloemfontein was tot enkele jare gelede ongemerk, maar is deur ’n projek van veral me. Joan Abrahams, bekende inwoner van die stad, opgespoor en van ’n grafsteen voorsien.

    Uit die relatief klein erfenis van Jepete se skryfwerk wat vir die nageslag behoue gebly het, is dit duidelik dat Jepete groter taalkundige erkenning verdien, selfs al sou hy nie die skrywer van My Sarie Marais, of dele daarvan, wees nie.

    Barend J Toerien het die stukke wat hy vir die opstel van die Toeriens se stamregister bymekaar kon maak, na die voltooiing daarvan aan die Genealogiese Instituut geskenk. Dié “Sarie Marais-dossier” is weer aan Naln oorhandig. ’n Seleksie van Afrikaanse, Engelse en Nederlandse gedigte van Jepete is in die stamregister opgeneem.

    Dit is dan ook ietwat interessant dat Barend Toerien, wat sedert die afsterwe van Elisabeth Eybers as die doyen van erkende Afrikaanse digters gereken is, juis vanjaar, met Jepete se 150ste herdenking, deur die SA Akademie met ’n medalje vereer is.

    Jepete het van die eerste Toerien hier te lande se oudste seun afgestam, en Barend van die jongste.

    Jepete en Barend was en is egter nie die enigste Toeriens met Afrikaanse ink in hul are nie. Die bekende Heine Toerien (van onder meer Die Mielieblaarklubfaam) het onder meer vir Groep Twee se Tussen Treine en Gé Korsten se Liefling gesorg, en het saam met nog ’n Toerien, Danie Toerien, vir verskeie van Beeld se Deurloop-rubrieke gesorg.

    Heine se pa was die bekende Frank Toerien, wat onder meer assistent-redakteur van die Groot Afrikaanse Woordeboek was. Heine se seun, Blake, was weer bekend vir die musiekblyspele wat hy geskryf het.

    Francois Toerien is nog ’n Toerien wat veral toneelstukke skryf, terwyl Ann Toerien, nou ’n impresario van Pretoria, bekendheid as kosresensent verwerf het.

    Nog twee Toeriens skryf veral in Engels, Wendy veral oor wyn en Jane oor voëls.

    Herman Toerien is ’n vryskutskrywer, joernalis en rubriekskrywer van Bloemfontein.

     

    casino games 21Данильченко Юрий Брониславович Харьков

  • ‘n Nuwe taalsituasie

    Die Kaapsche Stads Courant en Afrikaansche Berigter het op 18 Januarie 1806, die dag van Janssens se kapitulasie, ook as The Cape Town Gazette and African Advertiser verskyn. Dit was die eerste aanduiding dat die nuwe Britse besetting ook die taalsituasie aan die Kaapkolonie sou beïnvloed.

    Vir die eerste klompie jare ná 1806 was die Engelssprekendes in Kaapstad die garnisoen, amptenare en ‘n klompie handelaars. Immigrasie het hul geledere versterk. Kaapstad het aanvanklik feitlik die enigste plek gebly waar Afrikaans- en Engelssprekendes gereeld met mekaar in aanraking gekom het. Ook daar het die Hollandse gemeenskap voorlopig ‘n redelik afgeslote geheel gevorm. Die Engelssprekendes was nogal eksklusief en het nie maklik met die andertaliges omgegaan nie.

    Nietemin kon die Kapenaars deur middel van hierdie Engelse, en ook die Engelse skole wat gou tot stand gekom het, maklik Engels aanleer. Buite Kaapstad was dit egter nie die geval nie. Ds. George Thom het in Januarie 1821 aan een van die goewerneurs, lord Charles Somerset, geskryf dat hy meen dat daar nie meer as 400 mense buite Kaapstad is wat Engels kan praat nie en skaars 200 wat dit kan lees en skryf. Dit was nog jare lank die geval.

    ‘n Alternatief vir Engelse vermaak was van 1802 af die opvoerings van toneelgeselskappe. Hollandse stukke van taamlike hoë peil is die hele 19de eeu opgevoer. Verder was daar die lósies en sociëteite wat vermaaklikhede soos dans, kaartspeel, musiekuitvoerings en biljart gebied het.

    Die oorgrote deel van die bevolking was Afrikaans. Teen 1810 het die getal Afrikaners op 31 184 gestaan, in 1815 op 37 264, in 1819 op 42 217, in 1832 op meer as 52 000, in 1854 byna 150 000. Die betreklik vinnige aanwas was veral die gevolg van ‘n hoë geboortesyfer, en in ‘n mate ook die assimilasie van immigrante, veral Nederlanders en Duitsers, wat hulle met die Afrikaners vereenselwig het.

    Soos dit nog sal blyk, is die taalbehoud van die Afrikaanstaliges voorlopig veral deur hul isolasie gewaarborg. Baie van dié in die binneland het geen onderwys geniet nie. Hulle het vir ‘n groot deel van die negentiende eeu geen Engels geken nie, selde met Engelssprekendes in aanraking gekom en was nie lank genoeg op skool om dit aan te leer nie. Van die 3400 kinders in die distrik Graaff-Reinet was byvoorbeeld hoogstens 100 aan die begin van die eeu op skool. Wat die mense gered het van totale verval, was hul gehegtheid aan die godsdiens.

    Daar was ‘n belangrike swakheid in die taalsituasie. Hoewel die Afrikaanstaliges die een of ander vorm van Afrikaans gepraat het, was hul kultuurtaal Nederlands. ‘n Toestand van “diglossie” het bestaan — die volk het een vorm van die taal gebruik as omgangstaal, vir “lae funksies”, en ‘n ander vorm as kultuurtaal, vir “hoë funksies” soos die onderwys en die godsdiens. Die vernaamste leesboek van die volk was nog die Nederlandse Statenbijbel. Maar aan die begin van die eeu het dié‚ dubbelslagtigheid niemand blykbaar gehinder nie.

    Nog geskiedenisartikels deur Jaap Steyn (in omgekeerde chronologiese volgorde):

    Die Engelse kom weer

    ‘n Patriargale lewenswyse

    Invoer van wolskape

    Met Bataafse vlag verwelkom

    Ontmoetings met sendelinge

    Reise van Janssens en De Mist

    Die Kaap is weer Hollands

    Kaap kry sy eerste weekblad

    Begin van ‘n kultuurbotsing

    Lady Anne Barnard se waarnemings

    Die eerste goewerneur

    Halfhartige verdediging van die Kaap in 1795

    Herlewing in die boukuns

    Die agteruitgang van Nederland

    Die piëtisme brei uit

    ‘n Groot Kaapse prediker

    Kerklike lewe aan die Kaap

    Die lewe in die Kolonie

    Nuwe name vir nuwe sake

    Verkenning van die land

    Skipbreuke en die held Woltemade

    Sewe Duiwels

    By die uitspanplek

    Op die trekpad tydens die Groot Trek

    ’n Nuwe geldstelsel aan die Kaap

    Die Afrikaner se eerste demokratiese opvattings

    Godsdienstigheid van die trekboere

    Die lewe van die 18de-eeuse trekboere

    Hoe ‘n admiraal en ‘n prins Afrikaans gered het

    очистные установкиФильчаков прокурор харькова

  • Die Engelse kom weer

    Die Engelse kom weer

    ‘n Paar maande nadat Janssens en de Mist die bewind aan die Kaap oorgeneem het, het die oorlog tussen Engeland en Frankryk, en daarom ook sy bondgenoot die Bataafse Republiek, op 18 Mei 1803 weer begin.

    Die Bataafse Regering het die Kaap dadelik daarvan in kennis gestel. Die boodskap het op 6 Julie 1803 aangekom. Kort daarna het egter ook ‘n brief gekom waarin beveel is dat die grootste deel van die militêre mag na die Ooste gestuur word. “Java is alles”, het die brief gelui. Die welvaart van Nederland het afgehang van die besit van die Oos-Indiese Eilande. Die Kaap mag miskien die sleutel van die Ooste wees, maar die sleutel kan van geen nut wees as Nederland die slot sou mis nie. Dié “slot” was die Ooste. In 1805 het die Britse regering besluit om ‘n sterk mag onder sir David Baird te stuur om die Kaap te gaan verower.

    Die lot van die Kaap was by voorbaat beseël. Janssens het nietemin ‘n leër van sowat 2000 man op die been gebring. ‘n Paar dae voor Nuwejaarsdag 1806 het dit bekend geword dat die Engelse aan die kom is, en op 4 Januarie 1806 het die seine op Leeuberg die koms van die Britse vloot aangekondig. Die nuus is met behulp van kanonskote na die binneland versprei en dit was dieselfde aand tot op Swellendam bekend. Dit was egter ‘n slegte tyd vir boere om hul plase te verlaat: hulle was aan die dors, die druiwe het begin ryp word en dit was verskriklik warm.

    Toe genl. Baird teen die aand van 7 Januarie sy hoofmag op die huidige Melkbosstrand laat land, was daar nog net ‘n paar honderd burgers aan die Kaap. Janssens moes met sowat 2000 man optrek teen die Engelse wat meer as twee maal so sterk was. Net oos van die Blouberg het die twee leërs vroeg die oggend van 8 Januarie slaags geraak.

    Die geveg was gou oor. Die vreemde huurlinge in Janssens se leër het dadelik begin retireer toe die eerste kanonkoeëls val, en voor die aanstormende Skotse Hooglanders met gevelde bajonette het hulle op die vlug geslaan. Die 250 burgers en die pandoers (bruin troepe) was onder dié wat hul man gestaan het, maar ná die vlug van die huurtroepe moes die res van die leër terugval.

    Een van die laaste opdragte van Janssens aan die Politieke Raad was om burgers wat hulle dapper gedra het, soos kmdt. Jacobus Linde, te beloon deur plase aan hulle te skenk. Dit is gedoen voordat die voorwaardes van oorgawe van Kaapstad op Vrydag 10 Januarie op Papendorp (Woodstock) geteken is.

    Janssens self wou die verset in die binneland voortsit, maar het op 18 Januarie in Hottentots-Holland die kolonie aan die Britte oorgegee en die burgers wat hom getrou gebly het, beveel om huis toe te gaan. In ‘n merkwaardige brief aan Baird het hy geskryf dat die gedrag van die koloniste hoogs bevredigend was. “Skenk, wat dit betref, geen geloof aan mnr. Barrow en hul vyande nie. Die koloniste is nie sonder gebreke nie, maar hul goeie hoedanighede weeg meer as daarteen op.” Hierdie brief was kenmerkend van die Bataafse amptenare se gesindheid teenoor die Kapenaars.

    marriage accessories bridalАлександр Фильчаков прокурор

  • ‘n Patriargale lewenswyse

    ‘n Patriargale lewenswyse

    Die gevestigde boer het soos ‘n outydse edelman sy groot huishouding ingerig en geregeer. Lichtenstein gee ‘n beskrywing van die lewe op die plaas van Jakob Laubscher nie ver van Saldanhabaai. Die woonhuis, stalle, skure en werkkamers was goed ingerig. Laubscher het 80 perde, 690 beeste, byna 3 000 skape en baie pluimvee besit; hy het 60 mud koring gesaai en daagliks aan 105 mense kos gegee.

    Lichtenstein skryf dat so ‘n boerdery meer na ‘n klein, selfstandige en afgesonderde staat lyk, waarvan die lede mekaar bystaan en van mekaar afhanklik is. Uit die opbrengs van die lande en die veetroppe moet die mense onderhou word. Daar is geen handwerk waarin nie minstens een van die slawe bedrewe is nie. Die huisbaas wat van al die soorte werk iets af weet, hou toesig. “Ofskoon hy self geen hand aan die werk slaan nie, sou dit nogtans die hoogste onregverdigheid wees om hom van luiheid te beskuldig. Die Afrikaanse landman is inderdaad werksaam en bedrywig sonder dié uitwendige besigheidsgedoente en woelagtige bestellery, waarmee in Europa die luiheid en werkloosheid soms so mooi bemantel word.”

    Die huismoeder met haar dogters en slavinne het die groot huishouding van kos en klere voorsien, botter en seep gemaak, konfyt gekook en dergelike. By feesgeleenthede, soos ‘n bruilof, die verjaardag van die huisvader, ‘n vendusie of as daar kuiergaste is, het die boervrou uitgehaal en ‘n groot oorvloed van lekkernye aan haar gaste voorgesit: gebraaide speenvarkies, pluimvee, kerrievleis, sosaties, blatjang, ingemaakte vrugte.

    Dié welvaart onder die landbouers was kleiner in die binneland. Oos van Swellendam en noord van die Olifantsrivier het boere meestal gewoon in hartbeeshuisies, soms met net twee vertrekke. Die meubels was self gemaak, en die kos, met vleis steeds die hoofgereg, ietwat vervelig. Die veeboer was ook eenvoudiger geklee. Hy het gewoonlik ‘n breërandhoed, kort baadjie, growwe hemp, lang, wye velbroek en velskoene gedra. Die opmerklikste kledingstuk van die vrou was die kappie. Die behoeftes van die binnelanders was beperk: wol- en linnegoed, koffie, tee en suiker, breekgoed, lood, yster, gewere en ammunisie. Koffie en tee was die nasionale dranke. Volgens Lichtenstein het seker drie uit elke tien koloniste glad nie wyn of brandewyn gedrink nie, en die res het so min gedrink dat dronkenskap baie seldsaam was. Oor Barrow se stories van dronkenskap skryf Lichtenstein: “Wat Barrow ook van die sopie as ‘n geliefkoosde drank van die koloniste mag vertel, ek kan nogtans heilig verseker dat ek gedurende die hele tyd van my verblyf onder die koloniste slegs eenkeer ‘n gebore Afrikaner dronk gesien het.”

    Oor een swak plek in die Afrikaanse karakter is die belangrikste beriggewers dit eens: dwarstrekkery en onderlinge vyandskap wat soms selfs onder broers voorgekom het. Bure het soms jare lank ‘n wrok teen mekaar gekoester. Die twiste was gewoonlik oor grense, want die leningsplase was nie duidelik afgebaken nie. Daar was ‘n iets waar van die gesegde dat elke boer met almal op vriendskaplike voet was, behalwe met sy bure.

    бани внутритопкарго кидалы

  • Invoer van wolskape

    De Mist en Janssens het goeie samewerking van die Afrikaners ondervind, en in ‘n proklamasie op 1 Oktober 1804 het Janssens sy waardering uitgespreek vir hul vaderlandsliefde en die wyse waarop almal saamwerk om die land in ‘n staat van verdediging te bring. Hulle het ook die belange van die Kapenaars probeer dien, onder meer deur die landbou en veeteelt aan te moedig. Skaapboerdery het al in die agtiende eeu die vernaamste bedryf van die Afrikaners geword. Aanvanklik het hulle geboer met die vetsterkskape van die Khoi-Khoi wat nie wol nie, maar hare gehad het.

    Die man wat die eerste met wolskape geëksperimenteer het, was kol. R.J. Gordon, die militêre bevelvoerder wat die Kaap in 1795 so swak verdedig en toe selfmoord gepleeg het. Hy het baie belang gestel in die boerdery en in 1789 twee merinoramme en vier ooie ontvang wat die koning van Spanje aan die Nederlandse regering geskenk het. Deur die bemiddeling van die Maatschappij tot Nut van ‘t Algemeen in Nederland (vir wie volksopvoeding en -ontwikkeling die oogmerk was) is die skape na Gordon gestuur wat gretig was om met wolskape te eksperimenteer. Ná sy dood is die skape gekoop en na Australië gebring waar hulle die kern van die merinobedryf gevorm het.

    Tog het die aanwesigheid van die merino’s mense in die Kaap ook op die gedagte gebring dat wol miskien die artikel kan word wat die ekonomie van die kolonie kon bevorder. De Mist het ‘n aantal vooraanstaande koloniste onder voorsitterskap van ‘n Angloman, W.S. van Ryneveld, in ‘n vereniging georganiseer om die landbou en veral die invoer van wolskape te bevorder. ‘n Paar goeie Spaanse merino-ramme is ingevoer en in September 1805 het drie lede van die vereniging die westelike kolonie deurreis om die voordele van wol te verduidelik.

    Sommige boere was teen dié nuwe soort skape. Jasper Cloete van die Roggeveld het minagtend gesê: “Hulle het geen vet nie en ons kan nie die wol Kaapstad toe vervoer nie.” ‘n Groot klomp ramme is egter aan boere verkoop. Aan Jan van Reenen van De Grote Toren in die Hantam kon die kommissie niks leer nie — hy het reeds 1500 wolskape gehad. Hy was ook ‘n groot perdeboer en sy saailande het veertig- tot vyftigvoudig opgelewer. Op ‘n Roggeveldse plaas is ‘n skeerdemonstrasie gehou waarna ‘n flukse boerenooi, Christina van Wyk, haar behendigheid met die skaapskêr getoon het. Heelparty grappe is by die demonstrasies gemaak. Toe die dier sonder vag daar staan, was die pret groot. “Dit lyk na ‘n muishond”, sê die een. “Nee, ‘n bobbejaan”, antwoord ‘n ander.

    Die kommissie het die wolbedryf flink aangehelp. Die wolskape was weliswaar nog ver in die minderheid in 1806 toe die Kaapkolonie al 1 254 384 skape gehad het. Maar die getal wolskape het vinnig vermeerder. In 1855 was daar in die Kolonie 2 283 232 wolskape teenoor 2 114 119 ander skape. Vir die eerste maal sedert 1652 kon die Kolonie ‘n produk lewer waarna daar ‘n groot vraag was, en in die eerste helfte van die negentiende eeu het die Kaapkolonie een van die vernaamste leweransiers van wol aan die Britse tekstielfabrieke geword.

    из психоневрологическогопрокурор Фильчаков

  • Met Bataafse vlag verwelkom

    Met Bataafse vlag verwelkom

    Janssens en de Mist het oral in die land gevind dat die koloniste bly was dat die Kaap weer Hollands was. Op 9 April 1803 het Janssens van Swellendam af aan De Mist geskryf: “Die genoeë op die platteland om aan die Moederland teruggegee te wees, skyn seer algemeen.” De Mist het ná sy reis geskryf dat hy selfs by die ver afgeleë ingesetenes groot gehegtheid aan die Hollandse regering bespeur het.

    Dit blyk uit Anna Böeseken se beskrywing van die reis dat De Mist en sy reisgeselskap op verskeie plekke met die Bataafse vlag verwelkom is. Dit het ook gebeur op Graaff-Reinet, maar die twintigtal armsalige huisies, die lendelam drosdy en die vervalle kerk het ‘n swak indruk gemaak. De Mist het geld gegee vir die herstel van die kerk en het opdrag gegee dat ‘n nuwe drosdy gebou word.

    Op sy terugreis het De Mist kennis gemaak met die Karooboere. Die geselskap kon luister na die talle jagstories. Van Tjaart van der Walt is vertel hoe hy sy broer uit die kloue van ‘n leeu kon red omdat hy so goed kon skiet. Die leeu, wat die ruiter en perd bespring het, is deur Van der Walt in die kop getref, en die perd en sy ruiter het ongedeerd gebly.

    Aan die voet van die Swartberge het die Bataafse vlag op die huis van veldkornet Samuel de Beer van Kweekvallei gewapper met die aankoms van De Mist se geselskap. Al die inwoners van die wyk was voor die huis in twee rye opgestel. Terwyl hulle die geweer presenteer, het De Beer met die swaard in ‘n bont geskilderde skede die gaste welkom geheet. Twee van sy kinders het ‘n welkomslied op die fluit begelei, en daarna is almal die huis binnegenooi. Die tafels was belaai met kalfsvleis, pluimvee, ‘n groot verskeidenheid groente, waatlemoen, spanspek, pragtige druiwe en heerlike wyn wat op die plaas gemaak is. De Beer het vertel dat hy niks met die opstand van Graaff-Reinet te doen wou hê nie, maar ‘n sterk voorstander is van die vryheid en die natuurlike regte van die mens. Lichtenstein het opgemerk dat De Beer ‘n deeglike kennis gehad het van wat die vorige vyftien jaar in Europa gebeur het.

    Lictenstein het op sy reise ook die entstof teen pokke bekend gestel wat enkele jare tevore deur dr. Edward Jenner en ander ontwikkel is. Baie was daarteen gekant, maar die dokter wat so goed met die boere oor die weg gekom het dat hy selfs die huisgodsdiens op plase waargeneem het, kon meestal hul vooroordele weg redeneer.

    ‘n Kommissie wat die veeteelt ondersoek het, meld dat die mense godsdienstig is. Die Bybel, ‘n gebede- of ander godsdienstige boek het oral byderhand gelê. Almal was daarop gesteld dat hul kinders gedoop word; die eed is heilig en mense gaan nooit aan tafel sonder om te bid nie. Die kinders en families is baie aan mekaar geheg.

    Onder die Bataafse bewind — sonder die wanbestuur en korrupsie van die Kompanjie — het die opstandige Oos-Kapenaars rustig en kalm gebly. Hulle was nou direk onder die Nederlandse regering; die Graaff-Reinetters het juis in 1795 in opstand gekom omdat hulle nie onder die Kompanjie wou staan nie, maar onder Nederland. Simpatieke bewindhebbers en amptenare het die nuwe gesag uitgeoefen.

    Nog geskiedenisartikels deur Jaap Steyn (in omgekeerde chronologiese volgorde):

    Ontmoetings met sendelinge

    Reise van Janssens en De Mist

    Die Kaap is weer Hollands

    Kaap kry sy eerste weekblad

    Begin van ‘n kultuurbotsing

    Lady Anne Barnard se waarnemings

    Die eerste goewerneur

    Halfhartige verdediging van die Kaap in 1795

    Herlewing in die boukuns

    Die agteruitgang van Nederland

    Die piëtisme brei uit

    ‘n Groot Kaapse prediker

    Kerklike lewe aan die Kaap

    Die lewe in die Kolonie

    Nuwe name vir nuwe sake

    Verkenning van die land

    Skipbreuke en die held Woltemade

    Sewe Duiwels

    By die uitspanplek

    Op die trekpad tydens die Groot Trek

    ’n Nuwe geldstelsel aan die Kaap

    Die Afrikaner se eerste demokratiese opvattings

    Godsdienstigheid van die trekboere

    Die lewe van die 18de-eeuse trekboere

    Hoe ‘n admiraal en ‘n prins Afrikaans gered het

    купить лего киевФільчаков прокурор

  • Ontmoetings met sendelinge

    Ontmoetings met sendelinge

    Die reisgeselskap van De Mist kon agterkom in watter moeilike omstandighede baie mense lewe. Op Matjesfontein in die Roggeveld het Lichtenstein geluister na die ervarings van die “dikke” Gerrit van Wyk se dogter. Byna twee jaar tevore het slawe en Khoi-Khoin haar man, Cornelis Coetsee, haar skoonvader en nog drie mense voor haar oë vermoor, die plaas leeg geplunder en met die geld, beeste en ander besittings gevlug. Sy is meegevoer en het ternouernood aan die dood ontkom. ‘n Broer van die vermoorde en sy suster het op die moordplaas gewoon. Sy het Nederlands suiwerder as ander plattelanders gebruik, en die tale van die Xhosas, Khoi-Khoni en San geken.

    In Desember 1803 het die reisgeselskap van De Mist die Herrnhutters se sendingstasie bereik. Ongeveer 200 huise, omring deur goed versorgde tuine, het sowat duisend Khoi-Khoin gehuisves. Daar was vyf sendelinge, wat saam met hul vroue in een huis gewoon het. Die naam is in die Bataafse tyd na Genadendal verander. Die kerkgebou, huise en werkplase was uitstekend onderhou en messemakery was ‘n welvarende bedryf. Na aanleiding van die Herrnhutters het die boere van “herneutermesse” gepraat.

    Verder oos het hulle die veelbesproke Coenraad de Buys teëgekom wat jare lank tussen die Xhosas gewoon het. Sy buitengewone liggaamsbou, fiere houding en hoë voorkop met die skerp omlynde gelaatstrekke het op Lichtenstein die indruk van ‘n Griekse godheid geskep. De Mist se vrae oor die Xhosas het hy beantwoord met ‘n beskeie terughoudendheid, wat ‘n aangename indruk gelaat het.

    ‘n Groot kontras met Genadendal was die sendingstasie Bethelsdorp van De Mist se jeugvriend, dr. J.T. van der Kemp. Hy was ‘n dokter wat tot inkeer gekom het ná ‘n ramp waarby sy vrou en enigste kind verdrink en hy self ‘n noue ontkoming gehad het. Hy was een van die sendelinge wat die Londense Sendinggenootskap in 1799 gestuur het. Op Bethelsdorp het almal in lendelam hutte gewoon. Lichtenstein skryf: “Op ‘n uitgestrekte vlakte sonder een enkele boom, ja byna heeltemal sonder drinkwater, staan 40 tot 50 klein hutte in die gedaante van halwe koeëls, waarin geen mens regop kan staan nie. […] Omtrent in die middel staan ‘n grondhut met ‘n strooidak en vlak langsaan ‘n paar hutte vir die sendelinge. Tans reeds sien alles vervalle daar uit, soos dit ook slordig en armoedig gebou is. Ver in die rondte is in die geheel omtrent geen struik te sien nie, want wat daar maar van dié aard te vinde was, is tot brandstof gebruik; die hele grond is oral kaal en plat getrap; nêrens is enige spoor van menslike vlyt nie.”

    Die traagheid en morsigheid op Bethelsdorp het ‘n teenstelling gevorm met die ywer van die boere om hul plase te herbou. So het die weduwee en kinders van ene veldkortnet Van Rooyen wat deur die Xhosas vermoor is, die landerye netjies geskoffel en die gaste met druiwe en spanspek onthaal. Tydelik het die gesin in ‘n meule gewoon, die enigste deel van die pragtige opstal wat nie verbrand is nie. In die omgewing van Graaff-Reinet het vier, vyf gesinne in groepe bymekaar gebly omdat hulle só makliker kon weerstand bied teen aanvallers.

    Nog geskiedenisartikels deur Jaap Steyn (in omgekeerde chronologiese volgorde):

    Reise van Janssens en De Mist

    Die Kaap is weer Hollands

    Kaap kry sy eerste weekblad

    Begin van ‘n kultuurbotsing

    Lady Anne Barnard se waarnemings

    Die eerste goewerneur

    Halfhartige verdediging van die Kaap in 1795

    Herlewing in die boukuns

    Die agteruitgang van Nederland

    Die piëtisme brei uit

    ‘n Groot Kaapse prediker

    Kerklike lewe aan die Kaap

    Die lewe in die Kolonie

    Nuwe name vir nuwe sake

    Verkenning van die land

    Skipbreuke en die held Woltemade

    Sewe Duiwels

    By die uitspanplek

    Op die trekpad tydens die Groot Trek

    ’n Nuwe geldstelsel aan die Kaap

    Die Afrikaner se eerste demokratiese opvattings

    Godsdienstigheid van die trekboere

    Die lewe van die 18de-eeuse trekboere

    Hoe ‘n admiraal en ‘n prins Afrikaans gered het

     

    мед справка 095Данильченко Юрий прокурор

  • Reise van Janssens en De Mist

    Reise van Janssens en De Mist

    JanssensEers goewerneur Janssens, en later kommissaris-generaal De Mist het omvattende reise in die binneland onderneem. Die laaste gerieflike woonhuis waarin Janssens op pad na die oosgrens tuisgegaan het, was die boerewoning van Hillegard Mulder. In een van die grootste vertrekke het daar ‘n orrel gestaan. Daar het die gesin en die bure op Sondag byeengekom om godsdiensoefening te hou.

    By die Gouritsrivier het Janssens die eerste daklose vreemdelinge teëgekom uit die gebiede wat deur die Xhosas en Khoi-Khoi geplunder is. In die omtrek van Algoabaai het die deerniswekkende toestand van groepies boere wat van hul plase verdryf was, die goewerneur diep getref. Graaff-Reinet was in ‘n treurige toestand. Die kerk, wat deur die Engelse as kaserne vir die pandoers gebruik is, was verweer. Baie huise was in puin en tuine verwaarloos. Al het net sowat twee-derde van die boere hul verliese bekend gemaak, was tussen 800 en 900 perde en byna 75 000 beeste en skape verlore.

    Nadat Janssens met die vraagstukke aan die grens kennis gemaak het, het hy besef dat die verhouding tussen wit en swart aldaar net kon baat vind by die beperking van kontak tussen die twee groepe. Hy het bepaal dat geen wit mens ‘n swarte in sy diens mag neem nie, onder meer omdat verskille tussen individue tot algemene twiste kon lei. Janssens het ‘n klein klompie soldate onder kaptein L. Alberti by Algoabaai gelaat om die vrede aan die grens te probeer handhaaf. Alberti het later in ‘n boek geskryf dat daar twee grondbeginsels vir rus en welvaart is: dat die swartes binne hulle grense bly en dat alle omgang tussen wit en swart mense beëindig moes word.

    Ná Janssens se terugkeer het De Mist op 22 Oktober 1803 met ‘n gevolg van 22 wit mense en 17 Khoi-Khoi uit Kaapstad vertrek. Onder hulle was die Duitse geneesheer dr. M.H.K. Lichtenstein, De Mist se seun Arnoldus Lambert, sy dogter Augusta en ‘n vriendin mej. E.M. Versveld. Die geselskap het eers noord en daarna ooswaarts gereis. Op die reis kon De Mist tot ander insigte oor die Kaapse samelewing kom. Sowel De Mist as Janssens was voorheen sterk onder die invloed van die leerstellings van Rousseau oor die “edele barbaar”. De Mist het toegegee dat hy te maklik geglo het aan John Barrow en die Fransman L. Degrandpére wat die grensboere so ongunstig beskryf het. Toe De Mist in 1803 self die toestand aan die grens waargeneem het, het hy geskryf hy kon nooit vermoed dat skrywers soos dié twee “enkel uit nationale nijd” soveel lasterlike onwaarhede kon verkondig nie.

    Soos ander reisigers voor hulle, is de Mist en sy geselskap hartlik in die boerewonings ontvang. Lichtenstein, wat dikwels in Barrow se geskrifte van die “onbeskaafde boere” gelees het, moes hom telkens verbaas oor die aangename maniere van die mense wie se gasvryheid hulle geniet het. By “Prammeberg” in die Karoo verwonder hy hom oor die aangebore goeie maniere en natuurlike beleefdheid van die boere in ‘n droë eensame wêreld. Boere het met hul waens en gesinne van heinde en verre gekom om die geselskap te verwelkom. Almal het persentjies van wild of die een of ander eetgoed gebring. In Anna Böeseken se samevatting van De Mist se reis (waarvan hier gebruik gemaak is) lui een van die opskrifte: “Beskaafdheid van die Boere het Lichtenstein verbaas”.

    план бани фотоалександр лобановский супермаркет класс

  • Die Kaap is weer Hollands

    Dít was sedert Mei 1795 die offisiële benaming van die Nederlandse staat. Dié het in Januarie 1795 tot stand gekom ná die inval deur die Franse en die vertrek van Willem van Oranje na Engeland. Dit het eintlik maar 'n onderhorige staat van Frankryk geword en is deur 'n Franse leër beset. Die republiek het sy naam ontleen aan die Germaanse stam die Batawe of Bataviere, oor wie se heldedade in die Romeinse Ryk die Romeinse skrywers Plinius en Tacitus geskryf het.

    Die Kaap is weer Hollands!, het die burgers uitgeroep — en dit het 'n spreekwoord gebly vir "alles is weer reg". Die gesag is oorgedra aan twee bekwame kommissarisse-generaal: Jacob Abraham de Mist en genl. Jan Willem Janssens, wat die amp van goewerneur sou beklee. Hulle het op 23 Desember 1802 in Kaapstad aangekom. Op 31 Desember het die Britse goewerneur, genl.-maj. F. Dundas, 'n proklamasie uitgevaardig dat almal wat die eed van trou aan die Britse koning afgelê het, daarvan ontslaan sou wees. Weens allerlei omstandighede kom De Mist eers op 1 Maart per proklamasie aankondig dat hy die bestuur oorgeneem het. Op dié dag het De Mist vir Janssens n  'n dankdiens in die kerk as goewerneur voorgestel aan "'n ontsaglike menigte" (aldus die Kaapsche Stads Courant) in die kasteel.

    Op dieselfde dag het hy die politieke raad, of raad van politie, soos hy dit genoem het, herstig. Daar was net een gebore Kapenaar onder die vier lede wat die goewerneur moes bystaan. Demokrasie was daar nog nie. Ook die nuwe prokureur-generaal, G. Beelaerts van Blokland, het dié dag sy opdrag van werksaamhede ontvang. Die naam "fiskaal" het verdwyn en in die nuwe raad van justisie sou goed geskoolde regsgeleerdes dien. Teen die einde van die maand het ook die rekenkamer, wat die landsinkomste moes ontvang en die geldsake van die land moes beheer, met sy werksaamhede begin.

    Daar sou ses distrikte wees: Kaapstad, Stellenbosch, Swellendam, Graaff-Reinet, Uitenhage en Tulbagh. As bestuurshoof van laasgenoemde vyf sou 'n landdros en heemrade optree (in Kaapstad 'n "raad der gemeente"), wat die regterlike gesag sou beklee. Die landdros moes onder meer toesig hou oor die onderwys, sorg dat die Khoi-Khoin as vrye mense behandel word, toesien dat "die nasies langs die grense" nie rede sou hê om geweld te pleeg nie, die slawe beskerm, waak oor die ongestoorde beoefening van die openbare godsdiens en mense aanmoedig om dienste by te woon. De Mist het in 1804 'n kerkorde uitgevaardig. Die kerk het feitlik onder die gesag van die owerheid gestaan en moes byvoorbeeld toestemming gee om 'n nuwe kerk te bou of 'n godsdienstige samekoms te hou, behalwe dié op Sondae en feesdae.

    ле шато брион фиалка фотолобановский обыск

  • Mesopotami? – die regskode van Hammurabi

    Ek is Hammurabi, die prins, geroepene van Bel, sonder weerga verryk ek en verhoog die vrugbaarheid van Nippoer7 en Dur-ilu, verhewe beskermheer van E-kur8; wat Eridoe9 weer opgerig het en die aanbidding te E-apsoe10 gereinig het; wat die vier windrigtings van die wêreld oorwin het, die naam van Babilon verhoog het, die hart van Mardoek verheug het, sy heer wat daagliks sy wyding na Saggil bring; die koninklike spruit wat Sin11 gemaak het; wat Ur verryk het; die nederige, die eerbiedige, wat rykdom na Gish-shir-gal bring; die wit koning, kry berig van Sjamasj, die magtige, wat weer die fondasies van Sippara12 gelê het; wat die grafstene van Malkat groen geklee het; wat E-babbar13 groot gemaak het, wat soos die hemel lyk, die kryger wat Larsa14 beskerm en E-babbar hernu het, met Sjamasj as sy helper; die heer wat nuwe lewe aan Uruk15 gegee het, en wat baie water na sy inwoners gebring het, die borsbeeld van E-anna16 opgerig het, en die skoonheid van Anoe en Nana en vervolmaak het; skild van die land, wat die verstrooide inwoners van Isin herenig; wat E-gal-mach ryklik begaaf; die beskermkoning van die stad, broer van die god Zamama; wat die plase van Kish17 stewig grondves, E-me-te-ursag met glorie bekroon, die groot heilige skatte van Nana verdubbel, die tempel van Harsag-kalama beheer; die graf van die vyand, wie se hulp die oorwinning teweeg gebring het; wat die krag van Cutha18 vermeerder het; in E-shidlam, die swart stier roemryk gemaak het, wat die vyand gestoot het; geliefde van die god Nebo19, wat die inwoners van Borsippa verheug, die Verhewe; wat onfeilbaar vir E-zida is; die goddelike koning van die stad; die Wit, Wyse; wat die lande van Dilbat verbreed, wat die oeste vir Urash opgaar; die Magtige, die heer aan wie septer en kroon toekom, waarmee hy homself beklee; die Uitverkorene van Ma-ma; wat die tempel grense van Kesh20 vasgestel het, wat die heilige feeste van Nin-tu verryk het; die sorgende, besorgde, wat kos en drank vir Lagasj21 en Girsoe22 voorsien het, wat groot offergawes vir die tempel van Ningirsoe23 voorsien het; wat die vyand gevang het, die Uitverkorene van die godspraak wat die profesie van Hallab vervul het, wat die hart van Anunit verheug het; die suiwer prins, wie se gebed deur Adad24 verhoor is; wat die hart van Adad bevredig het, die kryger, te Karkar, wat die bote vir aanbidding te E-ud-gal-gal herstel het; die koning wat lewe geskenk het aan die stad van Adab25; die raadgewer van E-mach; die luisterryke koning van die stad, die bekoorlike kryger, wat lewe geskenk het aan die inwoners van Mashkanshabri, en oorvloed na die tempel van Shidlam gebring het; die Wit, Magtige, wat die geheime grot van die struikrowers binnegedring het, die inwoners van Malka van ongeluk gered het, en hul huis vinnig in rykdom herstel het; wat suiwer offergawes vir Ea en Dam-gal-nun-na gevestig het, wat sy koninkryk ewig groot gemaak het; die luisterryke koning van die stad, wat die distrikte op die Ud-kib-nun-na Kanaal onder die heerskappy van Dagon26, sy Skepper geplaas het; wat die inwoners van Mera en Tutul gespaar het; die verhewe prins, wie die gesig van Ninni laat skyn; wat heilige maaltye aan die godheid van Nin-a-zu skenk, wat vir sy inwoners in hulle nood sorg, 'n deel vir hulle in Babilon in vrede voorsien; die herder van die onderdruktes en van die slawe; wie se dade guns vind voor Anunit, wie vir Anunit in die tempel van Dumash in die voordorpie van Agade gesorg het; wie die reg erken, wie deur wet regeer; wie aan die stad van Ashur sy beskerm god teruggegee het; wie die naam van Isjtar27, van Nineve in E-mish-mish laat bly het; die Verhewe, wat homself voor die groot gode verneder; opvolger van Sumula-il; die magtige seun van Sin-muballit; die koninklike spruit van Ewigheid; die magtige monarg, die son van Babilon, wie se strale lig uitstraal oor die land van Sumer en Akkad; die koning, wat deur die vier windrigtings van die wêreld gehoorsaam word; Geliefde van Ninni, is ek.

    Toe Mardoek my gestuur het om oor die mense te regeer, om die beskerming van reg aan die land te gee, ek het reg gedoen en regverdigheid in . . . , en die welstand van die onderdruktes teweeg gebring.

    _______________________

    1 Anoe, die Sumeriese hemel-god An
    2 Bel, 'n Akkadiese woord wat “heer” of “meester” beteken”
    3 Mardoek, die stadsgod van Babilon. Mardoek se naam beteken “seun van die son.”, Bel-Mardoek (Heer Mardoek: die Bybelse Meródag/Marduk wat in Jeremia 50:2 veroordeel word),
    4 Ea, die Akkadiese god wie se ryk in die varswatersee Apsoe geleë is. Sy Sumeriese eweknie is Enki, wat SUHURMASU (‘Bok-vis’) die Steenbok Capricornus verpersoonlik. Aanvanklik die godheid van die mees suidelike stad Eridu.
    5 Igigi, die Anoennaki van die Hemel
    6 Sjamasj, die Akkadiese songod – die Semietiese woord Sjamasj beteken son. Sy Sumeriese eweknie is Utu die god van die son – die seun van die maangod Sin
    7 Nippoer, die moderne Niffer of Nuffar – tuiste van Enlil “heer van wind”
    8 E-kur, 'n zikkoerat – 'n piramidevormige traptempel – te Nippoer – dit bereken berghuis.
    9 Eridoe, ou Sumeriese stad suid van Ur – waarvan Enki of Ea beskermheer was.
    10 E-apsoe, die tempel waar Enki (Ea) vereer is
    11 Sin, die maangod, sy Sumeriese eweknie is Nanna en sy hoofsentrums is Ur en Harran
    12 Sippara, ou stad van Babilon die moderne Abu- Habbah, een van die twee hoofsentrums met 'n tempel (genoem Withuis) waar  Sjamasj vereer is.
    13 E-babbar, 'n zikkoerat wat skitterende huis beteken
    14 Larsa, die moderne Tall al-Uhaimer, die ander hoofsentrum met 'n tempel (genoem Withuis) waar  Sjamasj vereer is
    15 Uruk, Grieks Orchoë , moderne Tall al-Warka-’, waar Isjtar, Sumeries: Inanna, die godin wat die Morester en Aandster  Venus verpersoonlik, vereer is.
    16 E-anna, die zikkoerat of tempel van An
    17 Kish, die moderne Tall al-Uhaimer
    18 Cutha, die moderne Tall Ibra-hi-m, waar die god Nergal vereer is. Nergal versinnebeeld Mars hy is die heerser van die doderyk. Sy gade is Ereshkigal, dame van die onderwêreld
    19 Nebo, die Akkadiese god van wysheid en skryfkuns. Sy kenmerk is die skryfstif, en Merkurius is sy planeet. Nebo is die god van Borsippa, die moderne Birs , of Birs Nimrud wat in Jesaja 46:1 veroordeel word
    20 Kesh, die moderne Tall al-Uhaimer
    21 Lagasj, die huidige Telloh in Irak
    22 Girsoe, Tal?ah of Telloh
    23 Ningirsoe, seun van die oppergod Enlil, hy is die heer van landerye
    24 Adad, die seun van die oppergod Anoe – Sommige meen hy is 'n goeie god wat met sy reën vrugbaarheid bring, maar vir ander is hy die een wie se storms die landerye verwoes. Sy bynaam is Ramman of Rimmon (donderaar). Sy simbooldier is die bul (Taurus)
    25 Adab, die moderne Bisma-yah
    26 Dagon, 'n Ou Semitiese god van reën en vrugbaarheid. Die vader van die god Baal. Die uitvinder van die ploeg en sy naam beteken graan.
    27 Isjtar, Sumeries: Inanna, die godin wat die Morester en Aandster Venus verpersoonlik


    Die wetboek

    1.    As enigeen 'n ander verlei, en 'n ban op hom plaas, maar hy kan dit nie bewys nie, dan moet die verleier gedood word.

    2.    As enigeen 'n aanklag teen 'n man aanhangig maak, en die beskuldigde gaan na die rivier en spring in die rivier, as hy in die rivier sink, sal sy aanklaer besit neem van sy besittings en sy huis. Maar as die rivier bewys dat die beskuldigde nie skuldig is, en hy ontkom ongedeerd, dan sal hy wat die aanklag gelê het gedood word, terwyl hy wat in die rivier gespring het besit neem van die huis wat aan sy aanklaer behoort het.

    3.    As enigeen 'n aanklag van enige misdaad voor die oudstes lê, en nie sy aantygings bewys nie, sal hy, as dit 'n halsmisdaadaantyging is, gedood word.

    4.    As hy die oudstes oortuig om 'n boete van graan of geld op te lê, sal hy die boete ontvang wat die daad voorskryf.

    5.    As 'n regter 'n saak aanhoor, 'n besluit bereik, en sy vonnis in skrif uitreik; as 'n fout later in sy besluit sou voorkom, en dit is weens sy eie fout, dan sal hy twaalf keer die boete, deur hom bepaal in die saak, betaal, en hy sal in die openbaar van die regbank verwyder word, en hy sal nooit weer daar sit om regspraak te lewer.

    6.    As enigeen die eiendom van 'n tempel of van die hof steel, sal hy gedood word, asook die een wat die gesteelde goedere van hom ontvang het sal gedood word.

    7.    As enigeen van die seun of die slaaf of 'n ander man, sonder getuies of 'n kontrak, silwer of goud, 'n manlike of vroulike slaaf, 'n os of 'n skaap, 'n esel of enigiets koop, of as hy dit in besit neem, sal hy as 'n dief beskou word en gedood word.

    8.    As enigeen bees of skaap, of 'n esel, of 'n vark of 'n bok steel, as dit aan 'n god aan die hof behoort, sal die dief dertigvoudig betaal; as dit aan 'n vry man van die koning behoort sal hy tienvoudig betaal; as die dief niks het om te betaal sal hy gedood word.

    9.    As enigeen 'n artikel verloor, en vind dit in die besit van 'n ander: as die persoon in wie se besit die ding gevind is sê; "'n Handelaar het dit aan my verkoop, ek het voor getuies daarvoor betaal," en as die eienaar van die goedere sê, "Ek sal getuies bring wat my eiendom ken," dan sal die aankoper die handelaar wat dit aan hom verkoop het bring, en die getuies voor wie hy dit gekoop het, en die eienaar sal getuies bring wat dit as sy eiendom kan identifiseer. Die regter sal hul getuienis ondersoek – beide die getuies voor wie die prys betaal is, en die getuies wat die verlore artikel onder eed geïdentifiseer het. As die handelaar dan as 'n dief uitgewys sal hy gedood word. Die eienaar van die verlore artikel ontvang sy eiendom, en hy wie dit gekoop het ontvang die geld wat hy daarvoor betaal het uit die boedel van die handelaar.


    10.    As die aankoper nie die handelaar en die getuies voor wie hy die artikel gekoop het bring nie, maar sy eienaar bring getuies wat dit identifiseer, dan is die koper die dief en moet gedood word, en die eienaar ontvang die verlore artikel.
    11.    As die eienaar nie getuies bring om die verlore artikel te identifiseer nie, is hy 'n boosdoener, hy het belaster, en sal gedood word.
    12.    As die getuies nie beskikbaar is nie, dan sal die regter 'n vervaltyd stel, wat na ses maande verstryk. As sy getuies nie binne ses maande na vore kom nie, is hy 'n boosdoener, en sal die boete van die hangende saak deurstaan.
    13.    ?
    14.    As enigeen die minderjarige seun van 'n ander steel, sal hy gedood word.
    15.    As enigeen 'n manlike of vroulike slaaf van die hof, of 'n manlike of vroulike slaaf van 'n vryman, na buite die stadpoorte neem, sal hy gedood word.
    16.    As enigeen in sy huis 'n droster- manlike of vroulike slaaf van die hof, of van 'n vryman ontvang, en bring hom/haar nie na die openbare aankondiging van die hoofhuis nie, sal die heer van die huis gedood word.
    17.    As enigeen droster- manlike of vroulike slawe in die oop veld vind en bring hulle na hul meesters, sal die meester van die slawe hom twee silwer sikkels28 betaal.
    18.    As die slaaf nie die naam van die meester wil verstrek nie, moet die vinder hom na die paleis neem; 'n verdere ondersoek moet volg, en die slaaf moet terugkeer na sy meester.
    19.    As hy die slawe in sy huis hou, en hulle word daar gevang, sal hy gedood word.
    20.    As die slaaf wat hy gevang het van hom af weghardloop, dan sal hy voor die eienaars van die slaaf sweer, en hy is vry van alle blaam.
    21.    As enigeen 'n gat in 'n huis breek29, sal hy voor dié gat gedood word en begrawe word..
    22.    As enigeen 'n roof uitvoer en gevang word, dan sal hy gedood word.
    23.    As die rower nie gevang word nie, dan sal hy wat geroof was die bedrag van sy verlies onder eed eis; dan sal die gemeenskap, en . . . en wie se grond en gebied en in wie se gebied dit was hom vir die goedere gesteel vergoed.
    24.    As persone gesteel word, dan sal die gemeenskap en . . . een silwer mina30 aan hul verwante betaal.
    25.    As vuur in 'n huis uitbreek, en iemand wat kom om dit te blus, en lê sy oog op die eiendom van die eienaar van die huis, en neem die eiendom van die meester van die huis, moet hy in dieselfde vuur gegooi word.
    26.    As 'n opperhoof of 'n man31, wat beveel is om die koning se weg na oorlog te volg, maar gaan nie en huur 'n huursoldaat, as hy die vergoeding weerhou, dan sal hierdie offisier of man gedood word, en hy wat hom verteenwoordig het sal besit neem van sy huis.

    ________________________

    28 silwer sikkel = ongeveer 11,4 gram
    29 breek – inbreek om te steel
    30 silwer mina ='n mina weeg tussen 640 en 978 gram
    31 man – gewone soldaat


    27.    As 'n opperhoof of man in die ongeluk van die koning32 gevang word, en as sy lande en tuin vir 'n ander gegee word en hy neem besit, as hy sou terugkom en sy tuiste bereik, sal sy land en tuin aan hom teruggegee word, hy sal weer besit neem.

    28.    As 'n opperhoof of 'n man in die ongeluk van die koning gevang word, as sy seun bevoeg is om die besittings te aanvaar, dan sal die land en tuin aan hom gegee word, hy sal die vee van sy vader oorneem.

    29.    As sy seun nog te jonk is, en kan nie besit neem nie, sal 'n derde van die land en tuin aan sy moeder gegee word, en sy sal hom opvoed.

    30.    As 'n opperhoof of 'n man sy huis, tuin, en land verlaat en verhuur dit, en iemand anders neem besit van sy huis, tuin, en land en gebruik dit vir drie jaar: as die eerste eienaar terugkeer en eis sy huis, tuin, en land, sal dit nie aan hom teruggegee word nie, maar hy wat besit daarvan geneem het en dit benut het sal voortgaan om dit te gebruik.

    31.    As hy dit vir een jaar verhuur en dan terugkeer, sal die huis, tuin, en land aan hom teruggegee word, en hy sal dit weer oorneem.

    32.    As 'n opperhoof of 'n man gevang word op die "Weë van die Koning"33, en 'n handelaar koop hom vry, en bring hom terug na sy plek; as hy die middele in sy huis het om sy vryheid te koop, sal hy homself vrykoop: as hy niks in sy huis het waarmee hy homself vry kan koop, sal hy deur die tempel van sy gemeenskap vrygekoop word; as daar niks in die tempel is nie om hom vry te koop, sal die hof sy vryheid koop. Sy land, tuin, en huis sal nie vir die aankoop van sy vryheid gegee word nie.

    33.    As 'n . . . of 'n . . . homself aansluit as onttrekking van die "Weë van die Koning," en stuur 'n huursoldaat as plaasvervanger, maar onttrek hom, dan die . . . of . . . sal gedood word.

    34.    As 'n . . . of 'n . . . die eiendom van 'n kaptein beskadig, die kaptein beseer, of die kaptein ontneem van 'n gif aan hom geskenk deur die koning, dan sal die . . . of . . . gedood word.

    35.    As enigeen die bees of skaap wat die koning aan opperhoofde gegee het van hom koop, verloor hy sy geld.

    36.    Die land, tuin, en huis van 'n opperhoof, of 'n man, of 'n onderdaan wat verlaat-verhuur, kan nie verkoop word nie.

    37.    As enigeen die land, tuin, en huis van 'n opperhoof, man, of 'n onderdaan wat verlaat-verhuur koop, sal sy verkoopkontrak tablet gebreek word34 en hy verloor sy geld. Die land, tuin, en huis gaan terug na hulle eienaars.

    _________________________

    32 ongeluk van die koning – oorlog
    33 "Weë van die Koning" – tydens oorlog
    34 sal sy verkoopkontrak tablet gebreek word – ongeldig verklaar word


    38.    'n Opperhoof, man, of 'n onderdaan wat verlaat-verhuur kan nie sy bruikhuur van land, huis, en tuin aan sy vrou of dogter oordra nie, nóg kan hy dit oordra vir skuld.

    39.    Hy mag, egter, 'n land, tuin, of huis wat hy gekoop het, en as eiendom besit, oordra, aan sy vrou of dogter of dit vir skuld gee.

    40.    Hy mag land, tuin, en huis aan 'n handelaar35 of aan enige ander staatsamptenaar verkoop, die koper hou die eiendom land, huis, en tuin vir die vruggebruik.

    41.    As enigeen die land, tuin, en huis van 'n opperhoof, man, of 'n onderdaan wat verlaat-verhuur omhein, die paalheinings daarvoor verskaf; as die opperhoof, man, of 'n onderdaan wat verlaat-verhuur het terugkeer na land, tuin, en huis, sal die paalheinings wat gebruik is sy eiendom word.

    42.    As enigeen 'n land oorneem om dit te bewerk, en behaal geen oes daarop nie, as daar bewys word dat hy geen werk op die land verrig het nie, moet hy netsoveel graan, as sy buurman, aan die eienaar van die land lewer.

    43.    As hy nie die land bewerk nie, maar laat dit braak lê, sal hy netsoos sy buurman graan aan die eienaar van die land voorsien, en die land wat hy laat braak lê het moet hy ploeg en saai en teruggee aan die eienaar.

    44.    As enigeen 'n onbewerkte grond oorneem om dit bewerkbaar te maak, maar is lui, en maak dit nie bewerkbaar nie, sal hy die braak veld in die vierde jaar ploeg, dit eg en dit bewerk, en dit teruggee aan sy eienaar, en vir elke tien gan36 tien gur37 graan sal betaalbaar wees.

    45.    As 'n man sy land vir bewerking teen 'n vasgestelde huur verhuur, en ontvang die huur van sy grond, maar swak weer kom en vernietig die oes, kom die skade die bewerker van die grond toe.

    46.    As hy nie 'n vasgestelde huur vir sy grond ontvang nie, maar verhuur dit vir 'n halwe of derde deel van die oes, sal die graan op die land eweredig tussen die bewerker en die eienaar verdeel word.

    47.    As die bewerker, omdat hy nie in die eerste jaar suksesvol was nie, die grond deur andere laat bewerk, mag die eienaar mag nie beswaar opper nie; die veld word bewerk en hy ontvang die oes ooreenkomstig die ooreenkoms.

    48.    As enigeen 'n lening verskuldig is, en 'n storm verwoes die graan, of die oes faal, of die graan groei nie weens 'n tekort aan water; vir dié jaar het hy nie nodig om sy skuldeiser enige graan te gee nie, hy was sy skuld-tablet in water en betaal nie huur vir die jaar nie.

    49.    As enigeen geld van 'n handelaar neem, en gee die handelaar 'n bewerkbare land vir koring of sesam en beveel hom om koring of sesam op die land te plant, en om die gesaaides oes; as die verbouer koring of sesam op die land plant, by die oes sal die koring of sesam wat op die land is aan die eienaar van die land behoort en hy sal koring as huur betaal, vir die geld wat hy van die handelaar ontvang het, en die bestaansmiddele van die verbouer sal hy aan die handelaar gee.
    _______________________
    35 handelaar – koninklike agente
    36 gan – 'n maateenheid van oppervlak
    37 gur = ongeveer 303 liter


    50.    As hy 'n bewerkte koringland of 'n bewerkte sesamland gee, sal die koring of sesam op die land aan die eienaar van die land, en hy sal die geld aan die handelaar teruggee as huur.
    51.    As hy nie geld het nie om mee te betaal, dan sal hy met koring of sesam betaal in pleks van geld as huur vir wat hy van die handelaar ontvang het, ooreenkomstig die koninklike tarief.
    52.    As die verbouer nie koring of sesam op die land plant nie, verswak die skuldenaar se kontrak nie.
    53.    As enigeen te lui is om sy dam behoorlik te onderhou; as die dam dan breek en al die lande oorstroom, dan sal hy in wie se dam die breek voorgekom het vir geld verkoop word, en die geld sal die koring vervang wat hy veroorsaak het om geruïneer te word.
    54.    As hy nie die koring kan vervang nie, dan sal hy en sy besittings onder die boere wie se koring oorstroom is, verdeel word.
    55.    As enigeen sy leivore oopmaak om sy gesaaides nat te lei, maar is nalatig, en die water oorstroom die land van sy buurman, dan sal hy sy buurman koring betaal vir sy verlies.
    56.    As 'n man die water inlaat, en die water oorstroom die plante van sy buurman, sal hy tien gur koring betaal vir elke tien gan land.
    57.    As 'n herder, sonder die verlof van die eienaar van die land, en sonder die medewete van die eienaar van die skaap, die skaap in 'n land lei om te wei, dan sal die eienaar van die land sy gesaaides oes, en die herder, wie sy kudde daar laat wei het sonder verlof van die eienaar van die land, sal aan die eienaar twintig gur koring vir elke tien gan betaal.
    58.    As na die kuddes die weiding verlaat het en in die gewone skaapkraal by die stadspoort gejaag is, enige herder hulle na 'n land lei en hulle wei daar, sal die herder besit neem van die land waarop hy toegelaat het gewei word, en by die oes moet hy sestig gur koring vir elke tien gan betaal.
    59.    As enige man, sonder die medewete van die eienaar van 'n tuin, 'n boom in 'n tuin kap sal hy 'n halwe mina in geld betaal.
    60.    As enigeen 'n land aan 'n tuinier oorhandig, om dit vir hom as 'n tuin te beplant, as hy dit bewerk, en vir vier jaar daarna omsien, in die vyfde jaar sal die eienaar en die tuinier dit verdeel, die eienaar neem sy deel in besit.
    61.    As die tuinier nie die aanplanting van die land voltooi nie, maar los 'n gedeelte onbenut, sal dit aan hom as syne toegesê word.
    62.    As hy nie die land wat aan hom oorgegee is as 'n tuin beplant nie, as dit bewerkbare land38 sal die tuinier die eienaar die opbrengs van die land vir die jare wat hy dit laat braak lê het betaal, ooreenkomstig die opbrengs van aangrensende lande, die land in bewerkbare toestand bring en dit teruggee aan sy eienaar.
    ___________________
    38 land – vir koring of sesam


    63.    As hy onbewerkte grond in bewerkbare lande omskep en dit teruggee aan sy eienaar, sal die laasgenoemde hom vir een jaar tien gur vir tien gan betaal.
    64.    As enigeen sy tuin aan 'n tuinier oorhandig om te bewerk, sal die tuinier aan sy eienaar twee-derdes van die opbrengs van die tuin betaal, vir solank as hy dit in besit het, en die ander derde sal hy hou.
    65.    As die tuinier nie werk in die tuin verrig nie en die opbrengs daal, sal die tuinier eweredig aan ander aangrensende tuine betaal.
    66.    [Hier is 'n gedeelte van die teks weg, bestaan klaarblyklik uit vier-en-dertig paragrawe.]
    100.    . . . rente vir die geld, soveel as hy ontvang het, hy sal 'n nota daarvoor gee, en op die dag, wanneer hulle afreken, aan die handelaar betaal.
    101.    As daar geen verkoopooreenkoms in die plek waarheen hy gaan is nie, sal hy die totale bedrag geld wat hy ontvang by die makelaar laat om aan die handelaar te gee.
    102.    As 'n handelaar geld aan 'n agent39 toevertrou vir een of ander belegging, en die makelaar ly 'n verlies op die plek waarheen hy gaan, sal hy die kapitaal aan die handelaar vergoed.
    103.    As, terwyl op die reis, 'n vyand hom enigiets wat hy het ontneem, sal die makelaar voor God sweer en vry wees van enige verpligting.
    104.    As 'n handelaar 'n agent koring, wol, olie, of enige ander goedere gee om te vervoer, sal die agent 'n voldaan vir die bedrag gee, en die handelaar daarvoor vergoed. Dan sal hy van die handelaar 'n voldaan vir die geld wat hy aan die handelaar gegee het kry.
    105.    As die agent agterlosig is, en nie 'n voldaan neem vir die geld wat hy die handelaar gegee het, kan hy nie die onvoldane geld as sy eie beskou nie.
    106.    As die agent geld van die handelaar geneem het, maar 'n vete met die handelaar het40, dan sal die handelaar voor God en getuies sweer dat hy die geld aan die agent gegee het, en sal die agent hom drie keer die som betaal.
    107.    As die handelaar die agent verkul, in soverre dat as die laasgenoemde na hom terugkeer het alles wat hom gegee is, teruggegee het, maar die handelaar ontken die ontvangs van wat aan hom teruggegee is, dan sal die agent die handelaar voor God en die regters aankla, en as hy steeds ontvangs ontken wat die agent hom gegee het sal hy ses keer die som aan die agent betaal.
    108.    As 'n kantienjuf nie koring ooreenkomstig die bruto gewig as betaling vir drank aanvaar nie, maar geld neem, en die prys van die drank is minder as die van die koring, sal sy veroordeel word en in die water gegooi word.
    109.    As samesweerders in die huis van 'n kantienhouer ontmoet, en die same-sweerders word nie gevang nie en aan die hof oorgelewer, sal die kantienhouer gedood word.
    110.    ?
    111.    ?
    _____________________
    39 agent – makelaar
    40 maar 'n vete met die handelaar het – ontken die ontvangs


    112.    As enigeen op 'n reis is en silwer, goud, edel stene, of enige beweegbare eiendom aan 'n ander toevertrou, en verlang om dit van hom terugkry; as die laasgenoemde nie al die eiendom na die aangewese plek bring nie, maar dit vir sy eie gebruik inpalm, dan sal die man, wat nie die eiendom bring om dit te oorhandig, gevonnis word, en sal hy vyfvoudig betaal vir alles wat aan hom toevertrou is.
    113.    As enigeen 'n besending van koring of geld het, en hy het dit geneem van die graanskuur of kis sonder die medewete van die eienaar, dan sal hy wat koring sonder die medewete van die eienaar uit die graanskuur of geld uit die kis geneem het regmatig gevonnis word, en die koring wat hy geneem het terugbetaal. Sal hy die kommissie wat ook al aan hom betaal of verskuldig is, verloor.
    114.    As 'n man nie aanspraak het op 'n ander vir koring en geld nie, en poog om dit met geweld te eis, sal hy een-derde silwer mina41 in elke saak betaal.
    115.    As enigeen 'n eis vir koring of geld van 'n ander het en sluit hom op; as die gevangene in tronk 'n natuurlike dood sterf, sal die saak nie verder gaan nie.
    116.    As die gevangene in die tronk van slae of mishandeling sterf, sal die meester van die gevangene die handelaar voor die regter aankla. As hy 'n vrygebore man was, sal die seun van die handelaar gedood word; as dit 'n slaaf is, sal hy een-derde goue mina betaal, en alles wat die meester van die gevangene gegee het sal hy verbeur.
    117.    As enigeen faal om aan 'n eis vir skuld te voldoen, en verkoop homself, sy vrou, sy seun, en dogter vir geld of gee hulle weg vir dwangarbeid: sal hulle vir drie jaar in die huis van die man wat hulle gekoop werk, of die eienaar, en in die vierde jaar sal hulle vrygelaat word.
    118.    As hy 'n manlike of vroulike slaaf vir dwangarbeid weggee, en die handelaar onderverhuur hulle, of verkoop hulle vir geld, kan geen beswaar geopper word nie.
    119.    As enigeen faal om aan 'n eis vir skuld te voldoen, en hy verkoop die vroulike bediende wat vir hom kinders gebaar het, vir geld, sal die geld wat die handelaar betaal het aan hom deur die eienaar van die slaaf terugbetaal word en sy sal vrygestel word.
    120.    As enigeen koring stoor vir veilige bewaring in 'n ander persoon se huis, en enige skade gebeur met die gestoorde koring, of as die eienaar van die huis die graanskuur opmaak en neem van die koring, of in besonder as hy ontken dat die koring in sy huis gestoor was: dan sal die eienaar van die koring sy koring voor God42 opeis, en die eienaar van die huis sal die koring eienaar vir al die koring wat hy geneem het betaal.
    121.    As enigeen koring in 'n ander man se huis stoor sal hy hom stoorkoste betaal teen die tarief van een gur vir elke vyf ka koring per jaar.
    ________________________
    41 'n mina weeg tussen 640 en 978 gram
    42 voor God – onder eed


    122.    As enigeen 'n ander silwer, goud, of enigiets anders gee om te bewaar, sal hy elke ding aan getuies toon, 'n kontrak optrek, en dan dit vir veilige bewaring oorhandig.
    123.    As hy dit vir veilige bewaring oorhandig sonder getuies of kontrak, en as hy aan wie dit gegee is, dit ontken, dan het hy geen wettige eis nie.
    124.    As enigeen silwer, goud, of enigiets anders aan 'n ander, voor 'n getuie gee, vir veilige bewaring, maar hy ontken dit, sal hy voor 'n regter gebring word, en alles wat hy ontken het, sal hy ten volle betaal.
    125.    As enigeen sy eiendom by 'n ander plaas vir veilige bewaring, en daar, gaan deur diewe of rowers, sy eiendom en die eiendom van die ander man verlore, sal die eienaar van die huis, deur wie se nalatigheid die verlies plaasgevind het, die eienaar vergoed vir alles wat aan hom in bevel gegee was. Maar die eienaar van die huis sal poog om dit op te spoor en sy eiendom terug te win, en dit weg te neem van die dief.
    126.     As enigeen wat nie sy goedere verloor nie te kenne gee dat dit verlore is, en stel vals eise in: as hy sy goedere en bedrag van skade voor God eis42, selfs al het hy dit nie verloor nie, sal hy ten volle vergoed word vir al sy verliese geëis43.
    127.    As enigeen 'die vingerwys'44 na 'n suster van 'n god of die vrou van enige een, en kan dit nie bewys nie, dié man sal voor die regters verskyn en sy winkbrou sal gemerk45 word.
    128.    As 'n man 'n vrou tot vrou neem, maar het nie gemeenskap met haar nie, is dié vrou nie vrou vir hom nie.
    129.    As 'n man se vrou betrap46 word met 'n ander man, sal beide vasgebind word en in die water gegooi word, maar die man mag sy vrou en die koning sy slawe kwytskel.
    130.    As 'n man die vrou47 of 'n ander man onteer, wat nooit deur 'n man beken is nie, en woon nog in haar vader se huis, en slaap by haar en word betrap, sal dié man gedood word, maar die vrou is onskuldig.
    131.    As 'n man 'n klag inbring teen een se vrou, maar sy is nie met 'n ander man betrap nie, moet sy 'n eed neem en mag dan terugkeer na haar huis.
    132.    As die "vingerwys" na 'n man se vrou met 'n ander man, maar sy is nie gevang waar sy by die ander man slaap, sal sy in die rivier spring vir haar man.
    133.    As 'n man gevangene geneem is in oorlog, en daar is voedsel in sy huis, maar sy vrou verlaat huis en binneplaas, en gaan na 'n ander huis: omdat dié vrou nie haar binneplaas onderhou nie, en gaan na 'n ander huis, sal sy regterlik skuldig verklaar word en in die water gegooi word.
    134.    As enigeen in oorlog gevang word en daar is nie voedsel in sy huis nie, as sy vrou dan na 'n ander huis gaan sal die vrou nie skuld dra nie.
    _______________________________
    43 die eed is al wat nodig is
    44 die vingerwys – belaster
    45 deur die sny van vel, of dalk hare
    46 betrap, in flagrante delicto
    47 verloofde of kind-vrou


     (word vervolg – die tweede helfte word nog opgelaai)

    free downloadалександр лобановский харьков

  • Kaap kry sy eerste weekblad

    Die Kompanjie het gemeen dat 'n pers aan die Kaap 'n instrument van revolusie kon word. Die owerheid was onthuts oor die strewes van die Kaapse "patriotte" wat in 1779 'n drukpers aan die Kaap gevra het sodat wette, regulasies en ander regeringskennisgewings makliker versprei kon word. Die Here XVII het dit verwerp. Die bewindhebbers het amptelike dokumente in Nederland laat druk en met die seilskepe teruggebring. Aan die Kaap moes dokumente met die hand geskryf word. Eers in 1794 het die Here XVII ingesien dat 'n drukpers koste kon bespaar en toestemming gegee dat die Kaap een kon kry.

    Die eerste Afrikaner wat koerantredakteur geword het, was in Nederland redakteur van die Nationale Courant en later die felle Jakobynse Oprechte Bataafsche Courant van Amsterdam. Hy was Johannes Henricus Redelinghuijs (1756 – 1802), wat as 'n verteenwoordiger van die klaende Kaapse burgers na Nederland gegaan het. Hy het homself 'n "Afrikaan" genoem en die Kaap as sy "vaderland" beskou, maar moes noodgedwonge sy ideë oor "vrijheid, gelijkheid en broederschap" in Nederland verkondig. In Nederlandse koerante het hy die Kapenaars teen die Engelse gewaarsku en 'n beroep op hulle gedoen om deur middel van 'n revolusie 'n volksregering tot stand te bring.

    Ná die eerste Britse besetting het die eerste drukpersbedywighede aan die Kaap begin. Goewerneur sir George Yonge het in Julie 1800 die Kaapse handelshuis van Alexander Walker en John Robertson gemagtig om 'n drukpers op te rig en 'n weeklikse nuusblad te publiseer. Op Saterdag 16 Augustus 1800 het die eerste nommer van die tweetalige blad The Cape Town Gazette and African Advertiser/ Kaapsche Stads Courant en Afrikaansche Berigter verskyn.

    Die regering het die blad in 1801 gekoop. Daarna kon niks gedruk word wat nie die volle goedkeuring van die owerheid geniet nie. Die blad het die jongste oorsese nuus aangebied, maar dié was reeds 'n paar maande oud.

    Die eerste jaargang bevat, behalwe handelsnuus en die soort amptelike berigte wat gewoonlik in 'n staatskoerant verskyn, ook binne- en buitelandse nuus: oor die komende perdewedrenne, 'n waaghalsige inbraak, deur die dak, van ene mnr. Van den Berg se huis regoor die Parade, die Franse Revolusie wat op 4 Oktober beskryf word as een van die verskriklikste gebeurtenisse in die geskiedenis.

    Op 16 Augustus 1802 verneem die Kapenaars van die vrede van Amiens met Napoleon. Vroeg in 1803 is die blad nog tweetalig gepubliseer, maar op 26 Maart 1803 is aangekondig dat dit van April af net in Hollands sou verskyn, hoewel kennisgewings in Engels, Duits en Frans toegelaat sou word. Hierdie aankondiging was aanduiding van 'n verandering van regering aan die Kaap.

    гидробак джилексФильчаков прокурор отзывы