Dan Roodt, Author at praag.co.za

Oproer by Schoemansdal onderdruk

Altesaam ses-en-twintig mense is op Schoemansdal naby Jeppes Reef in Mpumalanga in hegtenis geneem en sal aangekla word van openbare geweld.

Die mense was glo deel van ‘n gewelddadige betoging. Hulle het volgens berigte vier voertuie, kantore en ‘n gimnasium van ‘n plaaslike sakeman aan die brand gesteek.

Volgens die polisie is daar vermoede dat die sakeman ‘n sluipmoordenaar is. ‘n Woordvoerder, Leonard Hlathi sê die polisie moes die skare met rubberkoeëls uitmekaar jaag.

Die verdagtes sal vanoggend in die hof verskyn.

ET-verhoor hervat

Die Eugene Terre’Blanche-moordverhoor word vandag in die Rondgaande Hof op Ventersdorp in Noordwes hervat.

Die staat sal na verwagting voortgaan met die kruisverhoor van Kaptein Jan Louw wat die moordtoneel besoek het. Ander getuies sal daarna geroep word.

Die Nasionale Vervolgingsgesag sê hulle is tevrede oor hoe die saak tot dusver verloop. Die beskuldigdes, twee plaasarbeiders, Chris Mahlangu en ‘n minderjarige, het albei onskuldig gepleit op aanklagte dat hulle die voormalige AWB-leier in April 2010 in sy plaashuis vermoor het. Hy was 69-jaar oud.

Albei staan tereg op aanklagte van moord, huisbraak en roof met verswarende omstandighede.

топкарго

Afrika wag in spanning

Die Afrika-Unie se nuwe voorsitter het moeilike uitdagings wat wag. Sondag het die VN-hoof Ban Ki-moon gewaarsku dat ‘n woedende stryd tussen Soedan en Suid-Soedan plaaslike veiligheid bedreig.

Thomas Boni Yayi, die president van Benin, het beloof om te werk vir vrede gedurende sy termyn van ‘n jaar as roterende voorsitter van 54 lande, maar konflik slaan oor die hele vasteland uit.

Ban het gesê beide die Soedanese president Omar al-Bashir en sy Suid-Soedanese eweknie Salva Kiir beskik nie oor die “politieke wil” om grens- en oliegeskille aan te pak nie, nadat die Suide in Julie afgestig het.

“Die situasie in Soedan en Suid-Soedan het ‘n kritieke punt bereik, en dit hou ‘n groot bedreiging vir vrede en veiligheid in die hele streek in,” het Ban aan verslaggewers gesê.

Khartoem en Juba is haaks oor die pyplyntransitofooie om die Suide se olie na die hawe van Soedan te vervoer.

Spanning het ook gestyg oor die twee lande se bestrede grensgebied – wat sny deur olie-velde – asook bewerings oor rebellegroepe wat as kliënte van die onderskeie state optree.

“Die internasionale gemeenskap moet optree, en hulle moet nou optree,” het Ban gesê. “Solank as wat hierdie kwessies steeds onopgelos is, kan spanning slegs toeneem.”

Oorloggeteisterde Somalië, die geweld in Nigerië en die onluste in Senegal na aanleiding van ‘n tagtigjarige president se vasberadenheid om te klou aan mag, sal na verwagting ook aangespreek moet word by die vergaderings in die Ethiopiese hoofstad.

Boni Yayi, wat by Ekwatoriaal-Guinee se president Teodoro Obiang Nguema oorgeneem het as AU-voorsitter, het gesê hy wil “verseker dat vrede terugkom na ons vasteland”.

Boni Yayi, ‘n ekonoom sal na verwagting niks omstrede doen in sy nuwe pos nie, ‘n pos wat hoofsaaklik ‘n seremoniële posisie is.

Daar is egter leiers wat gefokus is op die wedloop vir die blok se mees invloedryke pos, die hoof van die blok se uitvoerende arm, die AU-kommissie.

Terwyl die AU-voorsitterskap roteer tussen Afrika-leiers, en vir een jaar geld, is intense wedywering steeds aan die gang voor ‘n stemmery Maandag om die kommissiehoof te kies.

‘n Geheime stemming sal wys of Suid-Afrika se minister van binnelandse sake, Nkosazana Dlamini-Zuma sal oorneem by Jean Ping. Geen vrou het het nog die AU-kommissiepos gevul nie.

Suid-Afrika het Saterdag gesê hulle is optimisties dat Dlamini-Zuma, voormalige vrou van President Jacob Zuma, Gaboen se Ping, wat die eerste keer in 2008 verkies is, kan ontsetel.

Bronne naby Ping sê hy is vol vertroue dat sý herverkiesing sal slaag, want hy reken op die steun van die Franstalige Wes- en Sentraal-Afrika.

AU-leiers, wat in hul slanke nuwe hoofkwartier vergader, ‘n $200 miljoen wolkekrabber met komplimente van die Chinese regering, is vir hul eerste beraad sedert die dood van die blok se stigter Moeammar Gadaffi, byeen.

Die post-verkiesingkrisis in die Ivoorkus, sowel as die Arabiese Lente het voorsitter Obiang opgesom as “eksterne magte” wat probeer om hul “invloed te perpetueer” in Afrika.

“Afrika moet nie onverskillig staan teenoor eksterne inmenging nie. Afrika moet nie bevraagteken word oor demokrasie, menseregte, bestuur en deursigtigheid in die openbare administrasie nie,” het hy gesê.

Ban het gesê die Arabiese Lente is ‘n “herinnering dat leiers moet luister na hul mense.”

“Onderdrukking is ‘n doodloopstraat. Polisiemag is nie die antwoord vir mense se soeke na waardigheid en geregtigheid nie,” het hy gesê, en ook aandring dat Afrika-leiers gayregte moet respekteer.

Homoseksualiteit is onwettig in die meeste Afrika-lande.

Vorige kritiek het woede van Afrika-leiers ontlok, wat beweer dit is vreemd aan hulle kultuur.

Liewer bier as boer

Zimbabwiërs het in 2011 sowat 1,67 miljoen hl bier, die hoogste ooit, in hulle kele afgegooi.

Maar soos bierdrink die hoogte ingeskiet het, het die uitvoer van die land se plase gedaal tot sy laagste laagtepunt sedert onafhanklikheid in 1980 (met die uitsondering van 2008 toe inflasie op 500 miljard persent was).

‘n Land van eens hardwerkende boere sit nou in die kroeg in plaas daarvan om te gaan ploeg, volgens Charlie Taffs, hoof van een van die land se boere-unies. “Dit is ‘n aanduiding van ‘n verbruikersgedrewe samelewing,” het hy gesê.

In 2000 het president Robert Mugabe ‘n veldtog van gewelddadige onteiening teen die land se 4000-sterk wit boerdery-gemeenskap van stapel gestuur, in die naam van revolusionêre grondhervorming. Dit sou glo aan die swart boer sy helfte terugbesorg wat deur wit koloniale regerings ‘n eeu gelede sogenaamd van hom weggeneem is.

Maar selfs oudits deur Mugabe se Zanu-PF-party bevestig dat die groot en hoogs produktiewe plase van blanke boere grootliks deur politici, regters, top-polisiemanne, generaals en die redaksielede van staatskoerante lojaal aan Mugabe oorhandig is, die welbekende “naweek boere”.

Landbou-uitset het grotendeels in duie gestort en die land wat as “Afrika se broodmandjie” bekend gestaan het, is getref deur tekorte en hongersnood.

Die regering se statistiekkantoor sê vir die somerreënseisoen in November, is 1,2 miljoen hektaar grond met mielies, die nasionale stapelvoedsel, beplant.

Dit sou amper genoeg gewees het om die 1,8 miljoen ton wat Zimbabwiërs eet, te voorsien.

Maar in plaas daarvan, in ‘n tragiese herhaling van elke jaar sedert 2000, het die ministerie van landbou saad en voorrade slegs kon lewer toe die reën reeds goed aan die gang was. Dit is lank reeds deur die Zimbabwiese landboukundiges vasgestel dat mielies wat ná 31 Desember geplant word, nie sal ryp word nie.

Taffs en ander vakbonde waarsku dat nie meer as 700,000 ton verwag kan word wanneer hierdie jaar se oes geoes word nie – 1,1 miljoen kort van die vraag.

Die tekort sal deur duur invoere aangevul moet word. Unicef, die Verenigde Nasies se Kinderfondsagentskap, het reeds waarsku dat 3,5 miljoen kinders regoor die land van noodrantsoene afhanklik sal wees.

Hierdie seisoen, is die voorsiening van goedkoop saad en kunsmis herdoop na die “presidensiële insetteprogram”. Dis ‘n goedkoop foefie om die gewone roetine van ‘n regeringsbefondsde operasie in ‘n verkiesingsboodskap te omskep, om boere te oorreed om vir die 87-jarige Mugabe te stem in verkiesings wat na verwagting iewers in die volgende 15 maande sal plaasvind.

“Dit is ‘n volslae ramp,” het Taffs gesê. Boere kon slegs begin met die invordering van hul insette op Nuwejaarsdag, toe die reënseisoen al amper halfpad verby was. Boere het staan en toekyk soos politieke swaargewigte voor in die lang toue ingedruk het by die landelike depots en hul vragmotors gelaai het. Selfs stedelike minibusse is toegelaat om saad en kunsmis op te laai.

Hulle moes toekyk hoe dieselfde gesubsidieerde kunsmis ‘n paar uur later by die bushalte in Harare teen dubbel die prys verkwansel word, het die staatsbeheerde Herald-koerant berig.

Die meeste boere het huis toe gegaan met min of niks.

“Elke jaar is dieselfde,” het Taffs gesê. “Daar is geen verantwoordeliksin by die mense wat die insette kry nie, en mense kan doen wat hulle wil.”

Maar oorkant die Zambezi-rivier in die naburige Zambië is daar ‘n verstommende ommekeer van rolle tussen die twee lande. Vir dekades totdat Mugabe se grondgryp in 2000 begin het, het Zimbabwiese boere surplusse wat Zambiërs gevoed het, geproduseer omdat Zambië se landbou-stelsel sterwende was.

Toe, in 2008, het die Zambiese president Rupiah Banda ‘n nuwe beleid aangeneem. Boere koop goedkoop insette, reeds in September, betyds vir hulle om voor te berei vir die reën. Boere word dan ook gemonitor om te verseker dat hulle gewasse geproduseer het, en die kunsmis en saad word betaal eers nadat hulle hul oeste verkoop het. As hulle misluk, word hulle onbevoeg verklaar om insette vir die volgende seisoen te ontvang.

Die gevolg was fenomenaal. Verlede jaar het Zambiese boere ‘n rekord-oorskot van 1,6 miljoen ton gehad, wat uitgevoer word na Zimbabwe. “Daar was volle verantwoordelikheid,” het Taffs gesê. “Die program het nou tot ‘n einde gekom, maar dit het hulle ‘n hupstoot gegee, en dit het gewerk.”

In Zimbabwe, sal Mugabe se politieke boere liewer die insette wat aan hulle voorsien is, verkoop en bier koop in plaas van boer.

прокурор Фильчаков

Afrikaans word koeranttaal

Louis Henri Meurant (1812-1893) het in 1830 ‘n drukpers gekoop waarmee hy op 30 Desember 1831 The Graham’s Town Journal begin uitgee het. Meurant en die latere redakteur Robert Godlonton was die eerste wat die opspraakwekkende nuus oor Piet Retief en Dingane uitvoerig gerapporteer het. Retief se stukke is uit Hollands vertaal, en die lesers het soveel daarin belang gestel dat De Zuid-Afrikaan dit terugvertaal het na Nederlands. Waar die Commercial Advertiser kant gekies het teen die trekkers, het die Journal die ander kant gestel, en sy sirkulasie opgestoot.

Meurant het later sy aandeel in die drukkery verkoop en ander werk gedoen, onder meer as tolk. Hy was tolk toe die Setlaars in 1837 ‘n Bybel as afskeidsgeskenk aan die Voortrekker Jacobus Uys oorhandig het, asook by die onderhandelinge voor die Sandrivier-Konvensie van 1852. Van 1844 tot 1850 was hy uitgewer en redakteur van Het Kaapsche Grensblad (wat bestaan het tot 1861). Daarin het gereeld stukke in Afrikaans verskyn. Met die Afrikaans het Meurant die blad gewild gemaak by oosgrensboere vir wie Nederlands al ‘n moeilik leesbare taal was.

Voor Meurant het Boniface, die Skot A.G. Bain, en Nederlanders onder skuilname soms Afrikaans geskryf. Bain is die skrywer van “Kaatje Kekkelbek or life among the Hottentots” (1838): “My name is Kaatje Kekkelbek, / I come from Katrivier, / Daar is van water geen gebrek, / But scarce of wine and beer.” Dit was tipies van die eerste skriftelike Afrikaans: die taal van nie-blankes of anders naïewe en onontwikkelde wit mense is met ‘n grappige effek gebruik.

Maar Meurant het Afrikaans vir ‘n ernstiger saak, die politiek, ingespan. Dit was in 1860 en 1861 in ‘n stryd tussen die oostelike en westelike distrikte in die Kolonie. Die Engelse van die ooste het Afrikaner-oorheersing deur die weste gevrees en wou van die weste afskei. Soos gewoonlik het die Afrikaners hulle nie aan die stryd gesteur nie. Meurant het besef dat, as hy die Afrikaners wou beïnvloed, hy Afrikaans moes skryf. Dit was die taal wat sy Grensblad-briewe so gewild gemaak het.

Om hul steun vir die afskeidingsbeweging te wen, het Meurant ‘n samespraak geskryf en twee boere as sy mondstukke in hul eie taal laat optree. Die samespraak is in Desember 1860 in The Cradock News geplaas en het groot byval gevind: 1500 eksemplare is uitverkoop en nog 1500 is toe gedruk. So groot was die sukses dat die uitgewers dit gebruik het om ‘n nuwe blad te loods. Hulle het ‘n aparte Hollandse blad opgerig, Het Cradockse Nieuwsblad, wat die samespraak sou voortsit. Daarin is die volgende vier aflewerings geplaas. Op 6 April 1861 is dit as ‘n aparte boekie van 75 bladsye uitgegee onder die lang titel: Zamenspraak tusschen Klaas Waarzegger en Jan Twyfelaar over het onderwerp van afscheiding tusschen de Oostelyke en Westelyke Provincie. Toe dit omstreeks 1861 duidelik word dat die afskeidingsbeweging misluk het, het Meurant opgehou om daaroor te skryf en het die klein Cradockse “taalbeweging” tot ‘n einde gekom.

Meurant se stukke is oorgeneem deur ander Hollandse of tweetalige koerante soos De Zuid-Afrikaan en Het Volksblad. Dit was die eerste keer in dertig jaar dat De Zuid-Afrikaan weer Afrikaans gebruik het. Tot 1831 het dié blad en die Commercial Advertiser ‘n paar stukkies Afrikaans geplaas.

topcargo кидалы

Moet FW de Klerk-stigting ons toekoms bepaal?

Mnr. Tertius Delport het my ‘n paar jaar gelede vertel wat een oggend in 1992 by die Uniegebou gebeur het. Ondanks Delport se smekinge, het mnr. FW de Klerk argeloos die Afrikaner se soewereiniteit weggeteken en die sogenaamde “rekord van verstandhouding” op 26 September aanvaar.

Delport moes as hoofhandelaar van die Nasionale Party bedank en daarna het die Groot Jabroer, Roelf Meyer, oorgeneem. Maar eintlik was die koeël reeds deur die kerk en was die ware oomblik van “oorgawe sonder neerlaag”, soos Hermann Giliomee daarna verwys het, reeds op 26 September 1992, daardie fatale dag in ons geskiedenis, verby.

Soos ek dit reeds elders gestel het, het mnr. De Klerk ‘n blanko tjek uitgeskryf en die ANC is nog steeds besig om die nulle in te vul. Ons het reeds van al ons grondgebied, openbare maatskappye en ander volksbates afstand gedoen en steeds is dit nie genoeg nie. Selfs ons Afrikaanse staatskole word nou wesentlik bedreig. (Terloops, as u dit nie reeds gedoen het nie, teken asseblief die Petisie vir Afrikaanse skole in Gauteng.)

Gedane sake het geen keer, soos hulle sê. Maar wat my bekommer, is dat die FW de Klerk-stigting steeds ‘n vername rol in die huidige Afrikanerpolitiek speel. Oral waar die vernaamste Afrikaanse organisasies vergader, is die FW de Klerk-stigting insgelyks verteenwoordig. Die stigting beskik oor geen bewese steunbasis nie en verkry sy “legitimiteit” van die voormalige pos wat mnr. De Klerk as president van Suid-Afrika beklee het. Omdat hy vir die ANC ‘n min of meer bloedlose revolusie in ons land verseker het, word hy ook deur die meeste geswore vyande van die Afrikaner as ‘n held beskou.

Mnr. De Klerk en sy stigting word insgelyks deur die Nasperskoerante gesteun, wat gereeld oor hul doen en late berig. Hoewel Beeld, Die Burger en Rapport in die meer onlangse tyd kritiek teen die ANC-bewind uitspreek, word mnr. De Klerk se historiese rol steeds deur hulle as voortreflik voorgehou. Die oorgawe sonder neerlaag, asook die gepaardgaande oorhandiging van alle pantser en outomatiese wapens aan Umkhonto we Sizwe was “onvermydelik”. Die meeste Naspers-meningsprekers het al male sonder tal die rympie opgesê dat “ons geen ander keuse (as oorgawe)” had nie.

In die meer onlangse tyd het die FW de Klerk-stigting hom begin druk maak oor die voortbestaan van Afrikaans. Verlede jaar het mnr. De Klerk die sogenaamde Mathews Posa-gedenklesing by die Afrikaanse Taalmuseum gelewer waarin hy sy standpunt stel dat ons in die eerste plek moet “aanvaar dat die toekoms van ons taal in ons eie hande lê. Dit is ons wat sal besluit of Afrikaans voortleef en floreer, en of dit sal agteruitgaan en uitsterf. Ons is nie van die regering afhanklik vir ons oorlewing nie.”

Met so ‘n stelling misken mnr. De Klerk dat hy die staatsmag in die hande van Engelstaliges, of dan Afro-Saksers wat Engels as voertaal verkies, geplaas het. Hoe kan ‘n taal soos Afrikaans oorleef as dit gedurig deur ‘n vyandige staatstruktuur soos dié van Suid-Afrika aangeval word? Dwarsdeur die wêreld erken taalkundiges en sosiolinguïste dat instellings, maar veral state, ‘n geweldige rol by die totstandkoming en oorlewing van tale speel. Die paradoks is dat mnr. De Klerk deur sy oorgawe sonder neerlaag eers van Afrikaans ‘n staatlose taal gemaak het en nou van ons verwag dat ons “self”, uit eie bronne, die voorbestaan van ons taal moet verseker. Intussen gebruik die ANC ons belastings om Engels, die internasionale taal, te bevorder en Afrikaans dood te druk.

Eintlik sien die ANC die staat, wat ons voorouers geskep en opgebou het, as die grot van Ali Baba wat deur veertig duisend diewe na hartelus geplunder mag word.

Sedert die stigting van PRAAG in Februarie 2000, moes ons die felle kritiek van vele ANC-gesindes, asook die Naspers-koerante verduur. Dikwels is ons verguis en belaster as “taalbulle”, “puriste”, “volgelinge van Adolf Hitler” en dergelike meer. Ons het egter volhard met ons argumente rondom taalregte en die prerogatief van elke volk om oor sy eie taal en kultuur te mag beskik, soos dit in die Universele Verklaring van Menseregte en vele konvensies van die Verenigde Nasies verwoord word.

Noudat ons so min of meer die argument oor Afrikaanse taalregte gewen het, is mnr. De Klerk en sy stigting gou om sonder ‘n kaartjie op die trein te klim. Die benadering van die FW de Klerk-stigting dreig egter om die hele logiese onderbou van die Derde Afrikaanse Taalbeweging onder ons uit te ruk en al ons harde werk ongedaan te maak.

Mnr. De Klerk stel sy hoop op ‘n Suid-Afrikaanse Taalwet wat deur die ANC-meerderheid in die parlement aanvaar sal word. Nadat ‘n prokureur van Brits, mnr. Kerneels Lourens, ‘n hofaansoek gebring het om die regering te verplig om so ‘n wet aan te neem, lyk die ANC op die punt om dit te doen. Die ironie is egter dat die ANC-bewind so ‘n wet gaan gebruik om Afrikaans nog verder van die wal af in die sloot te help. Die onbekookte en vae bepalings in die grondwet oor taal gaan deur die ANC geïntepreteer word om twee amptelike tale in elke provinsie in te stel: Engels en nog ‘n taal, wat nie Afrikaans gaan wees nie.

Selfs mnr. Kerneels Lourens, wat oorspronklik sy hofaansoek gebring het, steun nie die konsepwet wat nou deur die ANC voorgestel word nie. Weinig Afrikaanse organisasies, behalwe die ATKV onder mnr. Danny Titus, kan enige sin daarin sien. Eintlik is ons beter daaraan toe sónder ‘n Suid-Afrikaanse taalwet, want dan kan ons ten minste nog ons eie interpretasie aan die grondwet heg, ‘n grondwet wat ook volgens internasionale en volkeregtelike beginsels van taalregte geïnterpreteer moet word.

Die invloed wat mnr. FW de Klerk steeds uitoefen, is nie beperk tot die taalkwessie nie. Sy stigting handhaaf blykbaar ook noue bande met Solidariteit en Afriforum wat hulself as die selfaangestelde verteenwoordigers van Afrikaners sien.

Uiteindelik staan mnr. De Klerk vir nasiebou en die assimilasie van die Afrikaner en sy akkulturasie by die meerderheidskultuur in Suid-Afrika. Tydens sy toespraak oor Afrikaans se toekoms verlede jaar, het hy ook kort-kort na Engels oorgeslaan omdat sekere van sy polities korrekte standpunte seker moeilik in Afrikaans oorgedra kan word. Onder andere het hy verklaar:

“For me, this also means that we are called on to reach out across cultural borders to all our fellow South Africans; to build together our common South Africanness; to cooperate in the search for solutions to the problems with which our country still wrestles.

Nation-building must succeed, but can only succeed if we can assure a sustainable and honourable role for our diversity. It is not one or the other. Both – nation-building and diversity – necessitate carefully considered attention in balance with one another.”

Mnr. De Klerk se nasie sal Engels praat, dit weet ons, en die enigste rol vir Afrikaans daarin sal as oorgeërfde folklore uit die “apartheidsverlede” wees.

Onlangs het ek tydens ‘n vergadering van Afrikanerorganisasies wat met onderlinge dialoog besig is beswaar daarteen gemaak om die FW de Klerk-stigting by sodanige dialoog in te sluit. Myns insiens het mnr. De Klerk, weens sy aanvaarding van die “rekord van verstandhouding” in 1992 wesentlik as onderhandelaar misluk en ‘n ramp oor ons gebring. Die teenargument is blykbaar dat “ons almal misluk het”, ook die regse partye wat in die vroeë negentigerjare so onder mekaar baklei het dat hulle nie werklik ‘n verenigde front by Kodesa en teenoor die buiteland kon monster nie. Dus bevind ons ons almal in dieselfde mislukkingsbootjie op pad na Kammaland, wat ons seker “demokrasie, diversiteit en gelykheid” kan noem.

Net soos ‘n maatskappy wat ná ‘n groot mislukking nie weer dieselfde uitvoerende beampte sal aanstel nie, glo ek nie dat die FW de Klerk-stigting toegelaat moet word om weer ons lot, hetsy wat Afrikaans betref, hetsy enige ander aspek van ons toekoms, te bepaal nie.

Die Naspers-koerante, asook mev. Helen Zille en die DA, sien steeds 1994 en die ANC-oorname as ‘n klinkklare sukses vir die land. Dis net Jacob Zuma en Julius Malema wat die probleemagente verteenwoordig. Die res van die staatsdiens, munisipaliteite, weermag, polisie, ensovoorts, kan nie beter nie.

Ons het ‘n groot behoefte aan logiese denke, aan helderheid. As ek mnr. De Klerk se toesprake lees, dan dink hy soos ‘n inboorling. Inboorlinge gee nie om om twee logies teenstrydige waarhede tegelyk aan te hang nie. Mnr. De Klerk wil nasiebou hê én Afrikaans. Nie net is die twee ondering uitsluitend nie, maar in die praktyk het ons mos nou al male sonder tal gesien dat die huidige stelsel eenvoudig nie werk nie. Elke multikulturele of “diverse” instelling in die land is oor die afgelope 18 jaar voor die voet verengels. Die parlement, waar Afrikaans nie eens meer op die opposisiebanke gehoor word nie, is ‘n sprekende voorbeeld hiervan. As die land nie eens daarin kan slaag om sogenaamde “veeltaligheid” in die parlement af te dwing nie, hoe op aarde gaan hy dit in enige ander staatsinstelling regkry?

Die enigste internasionaal aanvaarbare argument vir ons en ons taal se voortbestaan, is dié wat op etnisiteit gegrond is. Let wel: nie ras nie, maar ons etniese identiteit waarby afkoms, taal, kultuur, godsdiens en vestiging binne bepaalde gebiede soos die Kaap, Noord-Natal en die ou Boererepublieke gesamentlik ‘n rol speel.

Die taalprobleem moet holisties benader word as slegs ‘n onderdeel van ‘n veel groter politieke, sosiale en demografiese probleem in Suid-Afrika. Ons toekoms kan nie en mag nie deur ‘n koppetellery binne die unitêre staat bepaal word nie. Dit druis teen alle logika en die volkereg, veral ons diep gewortelde reg op selfbeskikking, in.

Ek is egter bevrees die FW de Klerk-stigting en sy geesgenote verstaan niks hiervan nie en is eintlik besig om die debat in Afrikaans met Britse, Kubaanse en ander buitelandse propaganda te besoedel.

Dis ‘n cliché, ek weet, maar: Met ‘n vriend soos mnr. FW de Klerk, het die Afrikanervolk nog vyande nodig?

Stigting vra dat De Kock regverdig behandel word

Daar is op 24 Januarie 2012 wyd berig oor Eugene de Kock wat die Mlangenigesin om vergifnis vra vir die dood van Bheki Mlangeni en die familie wat dit verwerp met die opmerking dat hy in die gevangenis moet vrot.

Dit is uiters belangrik dat die volgende feite in gedagte gehou word en dat die Paroolraad nie beïnvloed word deur sake wat hoegenaamd nie op hierdie saak betrekking het nie.

Eugene de Kock is op 4 Mei 1994 gearresteer en op 30 Oktober 1996 weens moord en verskeie ander misdrywe gevonnis. In die geval van Bheki Mlangeni is hy tot 10 jaar gevangenisstraf gevonnis weens strafbare manslag. Toe hy gevonnis is het hy reeds 2 jaar en 5 maande as verhoorafwagtende in die gevangenis verkeer.

Met die uitsondering van die Nelspruitmoorde en die moord op Japie Maponya het De Kock amnestie vir al die ander moorde, met die inbegrip van die strafbare manslag in die geval van Bheki Mlangeni, gekry. Volgens al die feite sal ‘n aansoek om hersiening deur die Hooggeregshof in die geval van Japie Maponya waarskynlik slaag. Dit laat slegs die Nelspruitmoorde oor wat oorweeg behoort te word.

Ofskoon berou nie ‘n vereiste vir amnestie is nie en geeneen van die ANC-kaders berou getoon of gevra het vir die terreurdade wat hulle verrig het nie, het Eugene de Kock nadruklik en by herhaling tydens elke amnestieverhoor sy berou uitgespreek en om vergifnis gevra. Die relase van die amnestieverhore sal dit bevestig.

Artikel 20(10) van die Wet op die Bevordering van Nasionale Eenheid en versoening bepaal soos volg:

“Waar iemand skuldig bevind is aan misdryf wat uitgemaak word deur ‘n daad of versuim wat met ‘n politieke oogmerk in verband staan ten opsigte waarvan amnestie ingevolge hierdie Wet verleen is, word ‘n inskrywing of aantekening van die skuldigbevinding geag uit alle amptelike stukke of rekords geskrap te wees en word die skuldigbevinding vir alle doeleindes, met inbegrip van die toepassing van enige Wet van die Parlement of enige ander wet, geag nie plaas te gevind het nie”.

Bo en behalwe dat hy amnestie in die geval van Bheki Mlangeni gekry het, het De Kock reeds die 10 jaar gevangenisstraf wat ten opsigte van Mlangeni se dood opgelê is, uitgedien, ofskoon die hof gelas het dat die vonnisse gesamentlik uitgedien moet word. Dit sou derhalwe ‘n growwe onreëlmatigheid wees indien die Paroolraad die geval van Bheki Mlangeni sou oorweeg.

Eugene de Kock is gearresteer en verhoor toe alle ondersoeke na soortgelyke misdrywe, met inbegrip van misdrywe wat deur lede van die Nasionale Uitvoerende Raad van die African National Congress gepleeg is, opgeskort is hangende die uitslag van onderhandelinge oor moontlike algemene amnestie. Indien de Kock op dieselfde wyse as lede van die NUK van die ANC gehanteer sou gewees het, sou hy lankal op parool gewees het.

Dit is daarom uiters belangrik dat met die oog op reg en geregtigheid die Paroolraad die parool van Eugene de Kock onbevange en onbevooroordeeld met integriteit en opregtheid sal oorweeg. Die Stigting het geen twyfel dat parool in so ‘n geval aan De Kock toegestaan sal word nie.

Die slotgedeelte van die Tussentydse Grondwet lees onder meer soos volg ten opsigte van die verdeeldheid tweespalt en konflik van die verlede:

“Die geleentheid is daar om dit nou reg te stel op die grondslag dat daar ‘n behoefte bestaan aan begrip en nie wraaksug nie, ‘n behoefte aan herstel en nie vergelding nie, ‘n behoefte aan medemenslikheid en nie viktimisering nie.”

Dit is bitter jammer dat politieke leiers hierdie aanhaling ruimskoots gebruik as dit om hulle belange gaan, maar wanneer dit oor sake gaan wat werklik daardeur geraak word, dit heeltemal negeer.

J P Botha
Voorsitter – Stigting vir Gelykheid voor die Reg

Фільчаков прокурор

Franse waterverslag laat Israel bloos

Israel is onkant gevang nadat die Franse parlement se buitelandse sake-komitee in ‘n verslag gesê het Israel voer ‘n “apartheidsbeleid” mbt die verspreiding van waterbronne in die Wes-Oewergebied.

Die Israeliese ambassade in Parys is nie oor die publikasie van die verslag ingelig nie en het twee weke later eers op die Franse parlement se webwerf uitgevind daarvan.

Die Israelse ministerie van buitelandse sake is na wat berig word onthuts oor die vrystelling en versuim deur hul eie amptenare om die verslag aan te meld.

Die verslag sê water word as ‘n “wapen in diens van die nuwe apartheid” gebruik, omdat Tel Aviv doelbewus waterreservoirs in die Gasastrook in 2008-2009 gebombardeer het.

Die verslag het ook bygevoeg dat die Israeliese bewind “talle watersuiweringsfasiliteite wat deur die Palestynse waterministerie beplan word,” probeer verhoed.

“Die 450 000 Israeliese setlaars op die Wes-Oewer gebruik meer water as die 2,3 miljoen Palestyne wat daar woon,” het die verslag verklaar. “In tye van droogte, in stryd met die internasionale reg, kry die setlaars prioriteit vir die gebruik van water.”

Die verslag sê “die skeidingsmuur wat gebou word deur Israel, sal hulle die toegang tot die ondergrondse waterbronne laat beheer” en “die vloei van water na die weste veroorsaak.”

Die verslag is voorberei deur die voormalige Franse minister van landbou, Jean Glavany, wat onder die Franse president Lionel Jospin gedien het. Hy is deur die departement van buitelandse sake van die Franse parlement getaak om verslag te doen oor die geopolitieke impak van water in konflikgebiede oor die hele wêreld.

Glavany het die besette Palestynse gebiede en die Wes-Oewer in Mei 2011 besoek om sy verslag te skryf.

ANC-Jeugliga kry skietgoed

Die ANC-Jeugliga het skietgoed in die hande gekry teen die stemme binne die ANC wat Malema wil stilmaak. Hulle beskuldig die ANC daarvan dat die dissiplinêre prosedure gebruik word om politieke geskille te vereffen.

Dit het dié week aan die lig gekom by ‘n dissiplinêre appèlkomiteevergadering dat die ANC se hoofaanklaer Uriel Abrahamse ‘n e-pos aan sy adjunk, adv. Nomazotsho Memani, geskryf het om te vra dat die appèl voor die ANC se eeufeesvieringe gehoor word om te voorkom dat Julius Malema die verhoog met president Jacob Zuma deel.

Abrahamse het geskryf: “Ek dink ook nie dit is ‘n goeie idee om by die ander kant betrokke te raak nie, tensy hulle dit inisieer. Ons ervaring is dat hulle elke geleentheid sal gebruik om vertragings te skep. Hulle doen dit ten einde die appellante ‘n kans te gee om by te wees vir die 8 Januarie-program. “

Die Jeugliga is van mening dat hierdie skuif om Malema te verhoed om ‘n verhoog met Zuma te deel, ‘n bewys van ‘n groter politieke komplot is.

Hierdie week het die liga ‘n formele klag ingedien by Zuma en die ANC se ander top vyf amptenare – adjunk-president Kgalema Motlanthe, voorsitter Baleka Mbete, sekretaris-generaal Gwede Mantashe, sy adjunk Thandi Modise en tesourier-generaal Mathews Phosa – oor Abrahamse se optrede.

Abrahamse se e-poskorrespondensie is ook aan die Appèlkomitee deurgegee as bewys dat die saak teen hulle polities gemotiveer is.

Die korrespondensie is deur die komitee aanvaar en die adjunk-minister van justisie, Andries Nel, wat die deel van die ANC se vervolgingspan is, het die inhoud van die e-pos bevestig en dat dit deur Abrahamse gestuur was.

Die e-pos sal waarskynlik spanning skep en verdeeldheid in die regerende party voor die ANC-konferensie in Mangaung in Desember verdiep. Die liga hoop ook dat dit geloofwaardigheid sal gee aan die eise dat die aanklagte teen sy leiers polities gemotiveer word, asook daarop gemik is om die liga se standpunte oor beleid en die leierskap te onderdruk.

Abrahamse beweer dat Luthuli-huis inligting ontvang het dat “die Mopani-streeks-voorsitter en sekretaris in Limpopo, ‘n vergadering gereël het twee weke gelede waar hulle Julius genooi het om hulle toe te spreek. Kameraad Cassel Mathale, [Limpopo se premier] was ook teenwoordig en, volgens die verslae wat ons ontvang het, was die agenda basies om hul planne vir massa-mobilisering te bespreek en die ANC-president te ondermyn”.

Hy het ook geskryf: “Hulle is besig om T-hemde vir 8 Januarie te druk, met die slagspreuk, ‘Kgalema vir president’ en hulle probeer om die Jeugliga-strukture te mobiliseer in die hele land ter ondersteuning van hierdie veldtog “.

Abrahamse, ‘n oud-UmkonthoweSizwelid is geen vreemdeling van omstredenheid nie. Twee jaar gelede is hy skuldig bevind aan die moord op vier-jaar-oue Gwadiso Belang, tydens ‘n skietery in Westdene, Johannesburg. Hy is op ‘n aanklag van strafbare manslag skuldig bevind en gevonnis tot vier jaar in die tronk, maar het slegs 10 maande uitgedien. Die res is omskep in korrektiewe toesig.

Abrahamse se e-pos het woede by die geskorsde Jeugligabestuur uitgelok, en hulle vra dat tugstappe teen hom geneem word. Hulle eis ook dat Cyril Ramaphosa, voorsitter van die appèlkomitee, die hulle skorsings as gevolg van politieke inmenging ongedaan maak.

“Artikel 25.2 van die ANC-grondwet verbied dissiplinêre aksies wat bedoel is om politieke punte te skik of wat debat onderdruk in die African National Congress. Die e-poskommunikasie deur Kameraad Uriël is duidelik in stryd met hierdie belangrike beginsel van die ANC en illustreer dat die dissiplinêre verhoor teen die leierskap van die ANC-jeugliga as ‘n politieke instrument aangewend word en debat smoor.”

Die brief is onderteken deur Sindiso Magaqa.

Reusagtige moskee verrys in Midrand

Die Nizamiyemoskee, wat tans in Midrand gebou word, is gebaseer op die Ottomaanse argitek Sinan se Selimiyemoskee in Edirne, Turkye. Dit is buitengewoon groot met besondere aandag aan detail.

Suid-Afrikaners sal binnekort in staat wees om die eerstehands die detail en die verhoudings wat so kenmerkend is van Ottomaanse ontwerp, te ervaar.

Die Suleymaniyemoskee in Turkye is meer as 500 jaar oud, in 1568 opgerig, en dit is skaars om moderne geboue te vind wat dieselfde noukeurige en tydrowende vakmanskap ten toon stel.

Die Nizamiyemoskeekompleks in Midrand, wat vroeg in 2012 voltooi sal word, sluit allerlei gemeenskapsgeriewe soos ‘n skool vir 800 leerlinge, ‘n konferensiesaal, winkels, ‘n restaurant en ‘n kliniek in.

Geen onkoste is gespaar in die gebou se ontwerp en uitvoering nie, met ‘n totale koste wat op sowat R210 miljoen geskat word.

Die man agter die projek is Turkse sakeman Ali Katircioglu, wat na Suid-Afrika verhuis het saam met sy vrou vir die duur van die projek, en sal terugkeer na sy huis in Istanbul wanneer die gebou voltooi is.

Katircioglu het gesê die projek het Nelson Mandela se seën en hy is deur die voormalige president in 2007 aangemoedig om fasiliteite wat tot voordeel van die groter gemeenskap strek, soos ‘n kliniek, in te sluit.

Die moskee self is in die afwerkingstadium, met ‘n paar geskoolde vakmanne (van Turkye ingevoer) om die finale afronding aan sy dekoratiewe elemente te doen.

Die teëls, die kalligrafie, die skildery op die koepel en die gebrandskilderde vensters, is uit Turkye, of plaaslik met behulp van ingevoerde materiaal voltooi.

Die moskee se kenmerkende silhoeët is opvallend in die eenvormige Midrandlandskap en kan 3 500 mense akkommodeer, en nog vele meer as die binnehof en die balkonne aan weerskante ook ingesluit word. Die sentrale koepel van 24 meter in deursnee en 32 meter hoog, is net effens kleiner as Sinan se oorspronklike, en die binnehof is omring deur 22 kleiner koepels

Die Iznik-styl teëls is gebruik om die hele binnekant en buitekant van die moskee uit te voer, sommige in reliëf, en handgeverf. Die swaar, gekerfde deure is van Turkye ingevoer.

Weggesteek tussen die koepels is sonpanele wat genoeg elektrisiteit opwek om krag vir die moskee se ligte te verskaf en die water in die ablusie kamers te verhit.