Tag: Jacob Zuma

Zuma-gesprekke dui op swakheid
‘n ope brief aan Dan Roodt

Beste Dan,

Soos jy weet, ondersteun ek jou nog altyd en deurgaans. Daar is wat my betref ook geen ander Afrikanerleier wat toegerus is om die ideologiese leierskap te verskaf soos deur jou bedien nie. Sonder ‘n ideologiese raamwerk het ons geen rasionele rigtingaanwyser nie. Selfs Afriforum, wat waardevolle werk doen, spreek meestal die simptome van die huidige bestel aan. In die ideologiese sfeer oortref PRAAG alle ander Afrikanerbewegings.

Hoewel ek jou argumente rondom verlede week se gesprek met Zuma begryp, is ek soos baie Afrikaners tog besorgd oor hierdie gesprek. Behalwe dat die geheime aard daarvan vir Zuma die geleentheid sou gee om in die toekoms hom van enige verklarings te distansieer, is daar ‘n ander fundamentele probleem met verdere gesprekke in die geheel.

Ek dink nie daar kan meer twyfel bestaan dat die regime en vernaam Zuma juis ‘n strategie het om waardelose gesprekke met almal en nog wie te voer nie. Indien dit nie valse beloftes aan die landbougemeenskap is nie, is dit leuens aan buitelandse beleggers, waardelose gesprekke met Afrikaners, beloftes aan die swart vakbonde en die lys is nog baie langer. Deur nie die uitnodiging te aanvaar om saam met Zuma te gaan eet nie, het Steve Hofmeyer ‘n baie sterk boodskap gestuur, wat grootliks verwater is deurdat die res wel die uitnodiging aanvaar het.

Ek dink nie die analogie tussen die huidige gesprekke met die ANC en dié van voor 1994 is geldig nie en wel om die volgende redes:
1. In daardie dae het ons die mag van die ganse staat gehad. Daar was dus ‘n daadwerklike rede waarom die ANC ten minste in die korttermyn hul beloftes gestand sou doen. Ek reken dat enige gesprekke nou net ‘n gespreksforum sonder angel is.
2. Wat ons wel tot nou gesien het, is dat die regime geensins hulle woord hou oor enige saak nie. Ek dink daar bestaan ‘n wanbegrip by Afrikaners oor die aard en doel van samesprekinge in die Afrikakultuur. Terwyl ons as Nederduitse gemeenskap oor eeue heen ‘n regsbegrip rondom ooreenkomste en kontrakte gevorm het, het daardie gesofistikeerde ontwikkeling nooit in die Afrikakultuur plaasgevind nie. Hierdie wanbegrip het ook Piet Retief en sy geselskap se lewens gekos en het aanleiding tot Bloukrans en Bloedrivier gegee. In Afrika geld die ooreenkoms net so lank albei partye oor mag in die brutale vorm beskik. Toe die Retiefgeselskap hul wapens neergelê het, het die ooreenkoms geëindig. Die oomblik as enige van die partye mag verloor of afstaan, verval die ooreenkoms. Dit is die begrip wat Roelf Meyer glad nie verstaan het nie. Uit sy naïewe Westerse raamwerk het Meyer in goeder trou onderhandel. Sedertien betaal ons in bloed en aanduidings is dat ons op ‘n massale bloedbad, veel erger as Bloukrans, mag afstuur.
3. Dit was juis weens die NP-onderhandelaars se liberale aanname, naamlik dat die Afrikaan dieselfde begrip rondom ooreenkomste as ons huldig, dat die ANC so suksesvol met diplomasie was. Die ANC se sukses was nie omdat hulle kwansuis goeie onderhandelaars was nie, maar eerder omdat ons leiers weens hul Westerse konsep van kontraktereg so naïef was. Om aan te neem dat ons dus, vandag, met gesprekvoering dieselfde sukses as die ANC vóór 1994, sal bereik, is om van voor af weer daardie fout te maak. Weereens huldig dit die mistasting dat die Afrikaan oor dieselfde begrip rondom ooreekomste as ons beskik. Ek betwyfel dus of enige gesprekke op hierdie stadium met die regime (insluitende Zuma) enigsins iets sal oplewer. Ons beskik doodeenvoudig nie oor die tipe mag wat vrees by die Afrikaan inboesem nie.
4. Die voortgesette gesprekke met Zuma skep die indruk van ons desperaatheid en oënskynlike weerloosheid. Eintlik hoef Zuma ons niks toe te gee nie, want soos uit bostaande geargumenteer is, is daar nog geen werklike afskrikmiddel aan ons kant nie. Deur dus verdere gesprekke te voer, lyk ons eerder soos bedelaars wat kom bakhand staan en dit beklemtoon hulle (die ANC se) mag oor ons. Die gevolg is dat ons swak postureer en dus na ‘n maklik oorwinbare, selfs weerlose, vyand lyk. Hierdie benadering binne die Afrikaverband is juis baie waarskynlik om ‘n geweldsaanval op ons uit te lok. Indien ons Steve Hofmeyer se “hardegat”-houding inneem, begin ons in die Afrikaverband sterker postureer. Gesprekvoering op hierdie stadium doen oneindig meer kwaad as goed.
Ons kan ons ook nie bekommer oor wat die Weste sal sê rakende ons agenda of benadering nie. Ons maak in elk geval ‘n fout as ons dink dat ons oortuigde vriende in die vorm buitelandse regerings het. In die uur van nood gaan nóg Amerika, nóg Europa ons tot hulp snel en sal ons ten volle op onsself aangewese wees. Ons het geen aanspreeklikheid teenoor die buiteland nie. Ons is alleen teenoor onsself en God aanpsreeklik.

Myns insiens moet alle gesprekke wat met Zuma en die regime gevoer word, ook deur die landboufederasies, in die geheel gestaak word. Alle gesprekke dui op ‘n poging om in goeder trou te onderhandel, want dit is presies die onderliggende aard van onderhandelinge. In die afwesigheid van brutale mag, aan ons kant, laat enige poging in goeder trou ons swak vertoon. (Met “brutaal” bedoel ek nie geweld nie, maar wel die vermoë om dit te kan toepas ingeval van ‘n bedreiging.) Dis om hierdie rede dat, ten spyte daarvan dat die landboufedrasies die minister se drumpel deurtrap, plaasmoorde net toeneem. Die Afrikaan sien die een wat om genade of vergunning vra as ‘n swakkeling. Dit is juis die gesprekvoering wat verdere geweld uitlok.

Die enigste nie-gewelddadige bedingingsproses wat ons durf volg met enige arm van die regime is deur die howe. Die adverseriële aard van die hofgeding is die enigste bedingingsvorm wat nie ons postuur afbreek nie.

Verder moet meelopers soos Pieter Mulder geïsoleer word. Die klem moet eerder val op die opbou van ‘n Afrikanerowerheid soos telkemale deur Anton Barnard gepropageer is. Tesame met laasgenoemde, is die oprigting van ‘n paramillitêre beweging ‘n prioriteit. Eers wanneer ons weer mag begin projekteer, durf ons in gesprek met Zuma of enige regimefunksionaris tree.

Фільчаков прокурор
16 March 2010
Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set for

15 March 2010
Zuma is ‘n geskenk aan Afrikaners

‘Enigeen wat in Londen ‘n “vuige hanswors” genoem word, kan nie heeltemal sleg wees nie,’ skryf L.I. Bertijn.

Bertijn het hom dié week verkneukel in Jacob Zuma se besoek aan Groot Brittanje. Die ou bleek nasie op hul nat eiland het behoorlik die pers tapyt vir Zuma uitgerol. Dat die ou heks van ‘n Engelse koningin deel van die pers tapyt vir ‘n rok aangehad het, tesame met ‘n koddige hoed van dieselfde kleur, was maar een van die baie redes vir binnepret.

Daar ry die poligame Zoeloe-beeswagter van Nkandla toe saam met die Britse koninklikes in die koets, tesame met sy mollige gade nommer drie, Thobeka Stacey Madiba. Bertijn hoop maar Zuma het ‘n paar duur geskenke vir sy ander twee amptelike vrouens by Harrods of Harvey Nicks gekoop, want dit lyk darem erg na voortrek om net een van sy eerste dames op staatsbesoek te neem.

Heel moontlik het die Britse koninklikes, wie se fornikasies en buite-egtelike manewales veel verrig om die fameuse poniekoerante van Fleetstraat aan die gang te hou, slegs een van Zuma se vrouens uitgenooi, wat nogal ‘n klap in die gesig vir Suid-Afrika sou wees. Nie dat Zuma se toegewings aan Britse etiket hoegenaamd deur die plaaslike meningsvormers en hoernaliste gewaardeer is nie, want sowat van ‘n verguising van die Suid-Afrikaanse president het ons laas in die dae van PW Botha ervaar. Of nie eens nie.

‘n Mens sou sweer Zuma het al wandelende op die veelkleurige tapyte en wiegende in die koetse in ‘n Afrikaner of Boer ontpop, want al wat Britse hoernalis is, het die stuipe van verontwaardiging gekry. In Johannesburg is daar mos ‘n linkse poniekoerantjie genaamd die Mail en Guardian. Hulle kan maar net sowel die “Mail” van hul mashoof skrap, want meer as die helfte van die artikels daarin is afkomstig uit – u het reg geraai – die Londense Guardian. ‘n Erg liberale, sosialistiese en anti-Afrikaanse koerant.

Wat die Guardian vandag skryf, sal die Mail & Guardian môre publiseer en sal Rapport en Beeld aanstaande week vertaal. Sedert die dae – wat tot in die 1930s geduur het – toe Suid-Afrika nie deur Brittanje toegelaat is om eie ambassades of buitelandse betrekkinge te hê nie, was die bewondering vir alles wat Engels is in dié land seker nie so groot nie. Dit was nou tot en met Vader (van vele) Jacob se verskeidenheid inspeksies van Britte met harige pette en koninklikes met harige harsings.

So lees Bertijn nogal in so ‘n oorgeneemde vis-en-tjips-artikel in die Johannesburgse Guardian dat daar nou selfs sprake van “rassisme” is wat deur Suid-Afrikaanse swartes van die Britse media ervaar word. Volgens die ANC-jeugliga – dis nou Malema en sy maters – “het die Britse media die gewoonte ontwikkel om ons president te verguis en hom konstant as barbaars of van mindere afkoms voor te stel. Dit is heel duidelik dat die Britse media deur die ergste vorm van barbarisme, agterlikheid en rassisme gekenmerk word.”

Bertijn het amper van sy sitkamersofa af geval soos hy gelag het. Dis nou dieselfde Britse media wat enkele jare gelede nog ‘n propagandaoorlog-in-die-kleine gevoer het omdat die Springbokrugbyspeler en “bebaarde Boer” Geo Cronjé na bewering nie sy hotelkamer met ‘n gekleurde wou deel nie. Toe is die R-woord ook lustig rondgeslinger.

Dink net daaraan: die afgelope veertig of vyftig jaar het die Britse propagandamasjien bestee om die ANC, Mandela, Slovo, Kasrils, Tambo en hul medeterroriste tot helde op te bou en die Afrikaners as rassiste, Nazi’s en massamoordenaars uit te kryt. En nou draai die spul Britte teen hul eie maaksel!

James Bond, Ian Fleming se ideaal van nonchalante Britse manlikheid wat self ‘n erge rokjagter was, werk seker nie meer vir Haar Majesteit se geheime diens nie, want Whitehall het die kluts kwytgeraak. Miskien het hulle lesse by die Broederbond of FW de Klerk geneem, want om jou vriende te verraai en jou vyande terwille te wees, is lyk my die nuwe slagspreuk in Londen.

So gepraat van die Britse geheime diens en James Bond. Lesers het seker al agtergekom dat Bertijn weinig ontsag vir hoernaliste koester, veral die Suid-Afrikaanses. Behalwe Stefaans Brummer van genoemde Mail & Guardian wat dan en wan ‘n skandaal uitkrap, is die res van dié skadelike spesie in ons veel geteisterde landjie dom, lui en lelik. En die vrouens dra nie eens pers hoedens soos die ou dierasie van Buckhouse nie. Daarom staan Bertijn maar hoogs skepties oor die haarfyn besonderhede oor Zuma se vrouens, minnaresse en kinders wat telkens met fanfare in die pers aangekondig word. Die gemiddelde hoernalis kan nie eens tot twintig tel nie; hoe op aarde sou hy sonder hulp en bystand al die sappige besonderhede oor Zuma se wywe en bywywe, spruite egtelik en buite-egtelik, kon opdiep?

Kan u sien waarop ek sinspeel, liewe leser? As die Britse geheime diens, genaamd MI6 of dalk die CIA – hoewel die Amerikaners deesdae te veel hooi op hul vurk het vir sulke speletjies – nie ons hopelose hoernaliste met allerlei skandalige detail gevoer het nie, sou ons nooit in die pers van Zuma se liefdeslewe gelees het nie.

Dink nou bietjie terug aan Thabo Mbeki. Was daar ooit ‘n fluistering oor dié man se privaatlewe? Bertijn is geen bewonderaar van Mad Max du Preez nie, maar dié verloopte Afrikaner was so te sê die enigste wat daarop gesinspeel het dat Mbeki ‘n “rokjagter” was. Verder het die media, Brits en Suid-Afrikaans, in alle tale geswyg. Die Naspeskoerante het onder die Mbeki-bewind mos ‘n hele kruisvaart teen rassisme geveg en Afrikaners daaraan herinner dat ons ons tweede Xhosa-president moes respekteer. Ook in Ingeland is hy opgehemel en aangeprys.

Bertijn is geen James Bond nie, maar hy het ook vriende in invloedryke posisies. Of dan sommer gewone mense wat toevallig nuus aandra. Een ding is seker: daadie teertou Thabo het, anders as Zuma, nooit lobola vir ‘n vrou betaal nie. Moontlik het ‘n paar note laatnag in Mahlamba Ndlopfu – dis mos nou die nuwe naam vir die ampswoning Libertas neffens die Uniegebou – van hande verwissel as Mbeki vir hom ‘n wit prostituut of twee laat kom het, maar ‘n mens kan dit beswaarlik “lobola” noem.

Terwyl Zuma heeltemal eerlik en openlik oor sy reeks huwelike is wat hy volgens sy tradisie aangaan, was Mbeki se huwelik met Zanele blote skyn, is Bertijn al herhaalde male verseker. Dan is daar nog die man se drankprobleem en allerlei gerugte oor sy MIV-status. ‘n Verpleegsuster by Die Wilgers-hospitaal in Pretoria beweer dat Mbeki een maal per maand in die geheim vir ‘n bloedoortapping opgedaag het, waarskynlik ‘n manier om sy virustelling onder beheer te hou.

Mbeki was en is seker nog steeds ‘n volslae alkoholis. Jare gelede het oorle Chris Louw aan Bertijn vertel van ‘n insident wat taamlik tipies van Mbeki was. In 1989 was daar mos ‘n byeenkoms van Broederbonders, bruikbare Afrikaneridiote en sekerlik spioene te Marly, wes van Parys in Frankryk, met komplimente van George Soros, die Amerikaanse miljardêr se Open Society Foundation. Die NP se oorgawe aan die ANC is daar in breë trekke beplan. Mbeki is toe gevra om die Franse parlement, die Assemblée Nationale, die volgende oggend om tienuur toe te spreek. Maar volgens Chris Louw het Mbeki die vorige aand oudergewoonte erg gesuip en boonop in dieselfde kamer en bed as ‘n kleurlingjoernalis – sy sou later taamlik opgang by die SAUK maak – opgeëindig.

Nou ja, die volgende oggend staan al 577 Franse parlementslede as’t ware op aandag vir die toekomstige president van “die wêreld se jongste swart republiek” soos Mbeki ons land op besoek aan Haïti genoem het. Hulle wag en hulle wag…. maar geen teken van die seun van Govan Mbeki nie. Dié is steeds in die dame se hotelkamer besig om sy roes af te slaap. Ten einde laas het Pallo Jordan maar ‘n baie onvoorbereide toespraak aan die Franse parlement gegee.

By ‘n ander geleentheid was Thabo op staatsbesoek aan ‘n Afrikaland. Die visepresident het hom by die lughawe in die hoofstad gaan verwelkom. Mbeki se peperduur privaatstraler wat u en ek betaal het – per dag was die onderhoud seker veel meer as as dié van twintig Zoeloedames mét kredietkaarte – het so half eenkant geland, die rooi tapyt is uitgerol, die orkes was reg om die eerste noot te speel, maar… niks gebeur nie. Ná so ‘n rukkie vou die vliegtuig se deur toe oop en ‘n beskonke vroulike minister, moontlik Manto, maar dit kon ook Miesies Zuma gewees het, klim uit. Nee, seg sy, ons sal maar die besoek moet afstel, onse president is, nou ja, effe “ongesteld”. Dit was nie ‘n baie lang vlug nie, dus moes Thabo meer as ‘n regmaker op die vliegtuig gehad het. Gerugte dat hy dikwels voor amptelike funksies gelawe moes word en byna permanent dronk was, word deur hierdie voorval gestaaf. Volgens Bertijn se informant het hy dié verhaal eerstehands van die betrokke Afrikastaatshoof verneem.

Bertijn se meer invloedryke of gekonnekteerde vriende wat soms met die Zoeloe vergader, vertel verder dat Zuma nie Skotse whiskey drink nie, maar rooibostee. Dit tel reeds in die man se guns dat hy eerder ‘n plaaslike drankie geniet wat boonop gesond is. Waarskynlik sal Zuma nooit soos Antie Manto ‘n leweroorplanting benodig nie.

Voordat Afrikaners hul kinders na Engelse skole begin stuur het en dwelmafhanklik van die Kaapse Naspes geraak het – Kaapstad is eintlik maar ‘n Britse stad, al is daar soveel kleurlinge – het hulle nooit beswaar gemaak teen die aantal vroue van swart hoofmanne nie. Sou Paul Kruger ooit ‘n kaptein met wie hy vrede gesluit het oor sy aantal vroue en bywywe uitgevra het? Bertijn het op ‘n stadium ‘n interessante gesprek met die ontslape Oom PW (Botha) gehad. Waar trek Oom PW toe los met allerlei staaltjies oor hoe hy geen moeite ontsien het om die tuislandleiers, onder andere Oupa Gqozo, van logistieke steun en geld te voorsien om allerlei Afrika-rituele en seremonies uit te voer nie. Op ‘n stadium is Oupa Gqozo van die Ciskei op staatsonkoste met sy hele gevolg op ‘n fregat van die vloot en met ‘n militêre helikopter heen en weer tussen Kaapstad en die Oos-Kaap vervoer. Iets te make met ‘n opgrawe van beendere en ‘n herbegrafnis, alles in belang van die voorvaders.

Wat ons mense van die skynheilige Engelse onderskei, is dat ons respek het vir die swart kultuur. Dis nie te sê dat ons ooit daardie kultuur ons eie wil maak nie. Maar ek twyfel of enige van ons vorige leiers, van Andries Pretorius af regdeur tot by PW Botha, ooit beswaar teen ‘n swart leier se aantal eggenotes sou gemaak het Ons mense het ook grootliks die handboeke vir inheemse reg – waarin lobola ‘n vername rol speel – geskryf.

Nou lees ons vandeesweek uit die pen van Stephen Robinson in die Londense Daily Mail: “Zuma is ‘n seks-geobsedeerde rassis met vier vroue en 35 kinders. Waarom pamperlang Brittanje dié vuige hanswors?”

Brittanje se helde was die listige Mandela vir wie hulle ‘n standbeeld langs hul parlementsgebou opgerig het, asook die fornikerende dronkaard Mbeki. Zuma is, nou ja, seker te eerlik en pretensieloos vir die Britte. En eerlikheid word in die land van Lord Milner waarskynlik as ‘n groteske swakheid gesien.

As ek ‘n konserwatiewe Zoeloe met beginsels soos Zuma was, sou ek beledig gevoel het dat ek langs hertogin Camilla van Cornwall by die staatsbanket moes sit. Want was sy nie betrokke by ‘n buite-egtelike verhouding met prins Charles terwyl dié nog met Diana getroud was en sy met Andrew Parker Bowles nie? Die poëtiese prins het op ‘n stadium die wens uitgespreek dat “hy graag haar tampon sou wou wees”. Ek weet nie wat ‘n tampon in Zoeloe is nie, maar ek is seker Zuma beskik oor veel beter romantiese sêgoed as dít.

Pieter Mulder van die Vryheidsfront was reg om ‘n posisie, hoe gering ook al, in Zuma se kabinet te aanvaar. Enigeen wat in Londen ‘n “vuige hanswors” genoem word, kan nie heeltemal sleg wees nie.

Waarskynlik waardeer Afrikaners nie vir Zuma genoeg nie. As ons nie self so sleg geword het nie, sou ons al die wonderlike politieke en ekonomiese geleenthede wat sy presidentskap aan ons bied met albei hande aangegryp het. Anders as Amerika en Brittanje, wat toenemend in die wêreld geïsoleer raak, is Suid-Afrika onder Zuma vriende met die hele aardbol, met die Russe, die Chinese, die Brasiliane, die Indiërs, die Duitsers, die Franse, die Moslems, Iran, die res van Afrika en die hele Suid-Amerika. Ons kla oor misdaad, maar doen geen moeite om onsself meer paraat te kry en beter te organiseer nie. Ons laat toe dat ons mense in blanke plakkerskampe krepeer, pleks dat ons onsself van die Brits-oorheersde finansiële stelsel in Johannesburg bevry, ons eie kapitaal weer monster, nuwe bedrywe skep en sodoende werksgeleenthede vir alle Afrikaners verseker.

Wie se idee was regstellende aksie in dié land? Sekerlik het dit nie uit Zoeloeland of selfs die Transkei gekom nie, maar uit Brittanje en die VSA. Al ons anti-blanke, rassistiese wetgewing is geskoei op Amerikaanse wetgewing wat in die meer liberale deelstate deur blanke liberale ingestel is. Van die propagandiste agter die skerms wat so vurig grondhervorming in ons land bepleit, is insgelyks Britse akademici en hoernaliste. Die ANC-minister van grondsake voer maar net hul idees en geformuleerde beleid uit.

Hoe meer die Britse media in Londen en Johannesburg – en dit sluit die Naspes-organe in – Zuma afkraak, hoe groter die kanse dat Afrikaners dalk ‘n paar kastaiings uit die vuur kan krap, daar waar die Britse marionet, FW de Klerk, so liederlik verbrou het.

online slots free money no deposit

7 March 2010
Gelykheidshof hoor Malema se argument aan

Die Gelykheidshof in Johannesburg gaan vandag die finale argument in die leier van die ANC-jeugliga, Julius Malema, se haatspraaksaak rondom verkragting aanhoor.

Malema staan tereg op klagtes van haatspraak en teistering omdat hy tydens ‘n verkiesingsvergadering in Januarie gesê het dat president Jacob Zuma se beweerde verkragtingslagoffer ‘n “goeie tydjie gehad het”.

Die Sonke-netwerk vir geslagsgeregtigheid het die klag gelê en meen dat die uitspraak baie skadelik was vir verkragtingslagoffers en vroue wat bang is om verkragtingklagtes aanhangig te maak.

Die organisasie versoek ‘n volle verskoning en R50 000 aan skadevergoeding wat aan ‘n sentrum vir mishandelde vroue betaal moet word.

Gedurende die verhoor het Malema homself verdedig deur te sê sy kommentaar was gegrond op ‘n spesifieke voorval en was nie ‘n algemene verklaring nie.

Hy sê dit was gegrond op regter Willem van der Merwe se uitspraak wat Zuma in 2006 van verkragting kwytgeskeld het.

game slots

2 November 2009
Transformasie is iets wat met ander mense gebeur

Ek is nie ‘n groot aanhanger van die uiters vervelige spel, sokker, nie. Dit is vir my interessanter om 90 minute lank na ‘n muur te staar as wat dit is om te kyk hoe 22 sissies die bal doelloos (dikwels letterlik en figuurlik) heen en weer skop, en dan op teatrale wyse neerval en krul van nagebootste pyn as iemand skeef vir hulle kyk. Dit is veral kommerwekkend om te sien met hoeveel geesdrif sommiges mekaar omhels wanneer daar wel ‘n doel aangeteken word.

Ten spyte daarvan dat Suid-Afrika loshande die rykste land op die kontinent is, en oor ‘n poel van sowat vyftig miljoen sokkergeesdriftiges beskik, is die Azaniese sokkerspan se vertonings pateties, om die minste daarvan te sê.

Alhoewel ek nie ‘n sokkerkenner is nie, sou ek terloops nie verbaas wees as ‘n span met Afrikanersokkerspelers gevul, die Piesang-Piesangs ore sou aansit nie. Sokker vereis nie brute krag nie maar goeie vaardighede en vinnige denke, wat verduidelik waarom Europese en Suid-Amerikaanse lande dié spel oorheers, en waarom dit uitsonderlik is as ‘n Afrikaspan die kwarteindrondte haal. As SAFA wel ernstig iewers wil kom met internasionale sokker, sou ek aanbeveel hulle gaan werf spelers by Affies of Grey-kollege.

Hoe dit ook al sy, dit lyk ten tye van die skryf hiervan feitlik na ‘n uitgemaakte saak dat die Brasiliaan, Carlos Parreira, vanmiddag om 14h00 aangewys gaan word as die jammerlike Banana-Bananas, jammer, Bafana–Bafanas, se afrigter. Die perskonferensie vind op die lughawe plaas, kort ná die landing van die vlug uit Sao Paolo.

Wat vir my wel baie interessant is oor Parreira se aanstelling, sou dit gebeur, was dat die laaste paar wedstryde met hom aan die stuur voor hy terug is Brasilië toe net so swak was soos dié onder sy opvolger, nog ‘n Brasiliaanse Portugees, Joel Santana. Nietemin was daar skynbaar nie eens ‘n enkele swart afrigter wat die pos kon vul nie. SAFA het stellig drie maal na mekaar verkies om ‘n buitelander aan te stel (Parreira, Santana en moontlik weer Parreira.) Clive Barker was die blanke afrigter wat aan die stuur was toe die Piesang-Piesangs wel effens suksesvol was. Waarom het SAFA so min vertroue in die swart afrigters? Waar is julle mooipraatjies oor rassistiese transformasie nóú, SAFA? Snaaks hoe die vooruitsig van ‘n vernedering in 2010 veroorsaak dat die transformasieonderrok so lelik begin uithang.

Presies dieselfde verskynsel vind mens by die swart politieke elite. Wanneer dit lewensbelangrik is, soos dat die Piesang-Piesangs goed moet vertoon tydens die Sokkerwêreldbeker, is net die beste goed genoeg. Dan vlieg alle praatjies oor die sogenaamde belangrikheid van rassistiese transformasie by die venster uit, en gaan dit suiwer om meriete, om die beste man vir die pos.

Jacob Zuma is deur ‘n blanke advokaat, Kemp J Kemp, verdedig. Die boodskap: wanneer dit oor Zuma se eie belang gaan, is transformasie van sekondêre belang en vereis Zuma die beste, al is die beste blank.

Robert Mugabe kan blankes eenvoudig nie uitstaan nie, behalwe as Mugabe self siek is. Dan spring dit op ‘n vliegtuig vir behandeling in die blanke Spanje. Weg is Mugabe se swart bewussyn. Ek verkwalik Mugabe nie hieroor nie. As iemand ‘n breinoperasie op my moet uitvoer, sal ek verkies dat dit nie ‘n dokter is wat toelating tot die mediese fakulteit op grond van sy velkleur en nie sy akademiese prestasie verkry het nie.

Soos Julius Malema heeltemal korrek uitwys, weet die ANC-regime waar sy brood gebotter is. Ministers van finansies of die hoofde van die Ontvanger van Inkomste is kleurlinge of Indiërs, want die ANC wil hê dat die plundery van die blanke belastingbetaler met die maksimum doeltreffendheid moet plaasvind, iets wat ‘n Afrikaan skynbaar as hoof diskwalifiseer. Mens moet jou afvra waarvoor die ANC bang is, dat hulle SARS liefs aan ‘n Indiër toevertrou? Vrees hulle stellig dat ‘n Afrikaan aan die hoof van SARS sy eie departement sal plunder nes hierdie RA-aanstellings maak?

Wanneer dit in hul eie belang is, of dit nou met sokker, hofsake, hul eie gesondheid of hul geldsake is, is transformasie vir Afrika se elite iets wat met ander mense moet gebeur.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

25 October 2009
Wat beteken ‘n naam?

Die ANC-regime is al weer uit op ‘n kinderagtige veldtog van naamsveranderinge. Naamsveranderinge is uiteraard niks anders nie as pure afguns vanuit die oord van diegene wat die vernietigers van welvaart en die beskawing is, wat nooit op hul eie iets tot stand kon bring nie.

Dit help egter nie om hierteen te skop nie. As ‘n goeie passasier op die sneltrein Suid-Afrika wat toenemend spoed optel op sy spoor na ‘n piesangrepubliek, het ek dus besluit om ‘n paar veranderinge van my eie voor te stel.

Glenn Agliotti se woonplek, Bryanston, word Chicago.

“Regter” Nkola Motata se geboorteplek word na Bordeaux herdoop.

Kameraad Blade Nzimande, kaviaarkommunis en nouveau-Wabenzi, se geboorteprovinsie, Kwazulu Natal, sal van nou af Beiere heet.

Jacob Zuma, wie se party na bewering sal regeer tot die Wederkoms, se geboortedorp, Nkandla, word herdoop na Nasaret.

Schabir Shaik, wat aan die terminale toestand bekend as die lewe ly, se buurt Berea in Durban, word Betanië (gaan lees Johannes 11).

Julius Malema se geboortedorp, Seshego, word Houtbaai. (Ek weet daar is geen see naby Pietersburg nie, maar ek kon dit kwalik Houtkop noem, nie waar nie?)

Lees Anton Barnard se gereelde kommentaar op die woernaal SAmizdat.

play casinos online Данильченко

20 October 2009
Erfenis, watter erfenis?

Vir vele mense is vandag ‘n gewone werksdag, maar selfs die naam daarvan, “Erfenisdag” laat ‘n wrang smaak in die mond. Want daar is geen bewind in die geskiedenis wat soveel gedoen het om erfenis te vernietig as juis die ANC nie.

So pas het Jacob Zuma in New York voor die Algemene Vergadering van die VN weer die gewone gemeenplase oor “apartheid” kwytgeraak. Tydens sogenaamde “apartheid”, wat as ‘n “misdaad teen die mensdom” deur die einste Algemene Vergadering verklaar is, het net meer as 900 mense oor ‘n tydperk van meer as veertig jaar in politieke geweldpleging omgekom.

Hierteenoor sterf daar ongeveer 50 000 mense jaarliks aan geweldsmisdaad sedert 1994. Oor die afgelope vyftien jaar het daar dus 15 x 50 000 = 750 000 mense omgekom, genoeg om ‘n volksmoord genoem te word. Hoeveel van hulle blankes en Afrikaners was, weet ons nog nie, maar waarskynlik was ‘n relatief hoë persentasie van daardie slagoffers wel Afrikaners.

Wat die benaming volksmoord nog verder van toepassing maak, is juis die vernietiging van ons erfenis onder die ANC. Afrikaanse skole, universiteite, museums, plekname, geskiedenis, monumente, boeke en argiefmateriaal is oorgeneem, herbenoem, vernietig, verkoop en dies meer.

Die pseudo-erfenis wat deur die staat bevorder word, lyk op die swart snuisterye wat in toeristewinkels verkoop word. Die argaïese Afrikakultuur met sy stamdanse, voorvaderaanbidding en meesal ongekunstelde handwerk van krale, gras en klei word aan ons as “nasionale erfenis” voorgehou. Ook die geskiedenis van die ANC, ‘n deels terroristiese, deels swart-nasionalistiese en Nguni-beweging, is veronderstel om voortaan die nasionale geskiedenis van Suid-Afrika te verteenwoordig.

Voeg hierby die lukraak verwestering en veramerikaansing wat in Suid-Afrika aan die gang is, en ons tref ‘n amalgaam van tradisies aan wat niemand se “erfenis” kan wees nie, maar bloot ‘n sameflansing van die ergste uit én die verlede én die hede. Alles wat lelik en sleg is, is blykbaar deesdae “erfenis”.

Afrikaners, soos Jode, Moslems en die vele immigrante en buitelandse werkers in Suid-Afrika, behoort eerder hul eie nasionale dae soos Republiekdag, Krugerdag, Van Riebeeckdag en ander te vier as die onsinnige feesdae wat die ANC vir ons gebring het.

депутат лобановский

24 September 2009
Zuma loof internasionale samewerking vir die val van apartheid

Die Suid-Afrikaanse president, Jacob Zuma, het gister gesê dat die einde van apartheid in sy land moet dien as ‘n voorbeeld van die vermoë van samewerking op die globale verhoog.

In sy eerste toespraak aan die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering in New York het Zuma gesê dat soortgelyke vasberadenheid getoon moet word om die wêreldwye ekonomiese krisis te beëindig, klimaatsverandering te beveg en om ‘n einde aan armoede regoor die wêreld te bring.

“Die rol van die Verenigde Nasies in die stryd om apartheid te beëindig is ‘n uitstaande voorbeeld van die kollektiewe politieke wil van die internasionale gemeenskap,” het hy gesê. “Dit verteenwoordig die oorwinning van eenheid oor verdeeldheid, van onderhandelinge oor konfrontasie.”

Zuma het ‘n beroep op ryker lande gedoen om nie die ekonomiese krisis ‘n verskoning te laat word om ondernemings aan armes in te perk nie. Hy sê Afrika het die afgelope paar jaar verbeterings gemaak in die beëindiging van konflikte regoor die vasteland, maar hy het steeds gepoog om meer internasionale ondersteuning vir vredesmagpogings te verkry.

24 September 2009