Tag: beeld

FW de Klerk, die geostrategiese nar

Die polemiek rondom FW de Klerk se oorgawe in die vroeë negentigerjare woed steeds voort. De Klerk se ondersteuners raak al hoe groter absurditeite kwyt, soos byvoorbeeld: al is die gevolge van die De Klerk-Meyer-oorgawe aan die ANC sleg, was die daad op sigself ‘n goeie ding. Ekskuus? Dis soos om te sê: o wel, die pasiënt is op die operasietafel dood, maar die operasie self was “geslaag”.

In die gange van die Nasperskoerante moet daar konsternasie heers, want vir twintig jaar of langer is die Afrikaner se denke vanuit Heerengracht, Kaapstad beheer. Ons Afrikaners het Beeld, Rapport en Die Huisgenoot gelees, alles vir soetkoek opgevreet en soos skape vir die Nasionale Party gestem, denkende dat die Broederbond, NP en Naspersredakteurs ons toekoms op die hart dra en “weet wat hulle doen”.

Vir die eerste keer in dekades besef die gemiddelde Afrikaner waarskynlik vandag dat hy liederlik vir die gek gehou is en wemel koerantbriewe en internetkommentare van ontnugtering, selfs wanhoop. Tim du Plessis probeer in vandag se Beeld wal gooi teen dié golf van ontnugtering wat oor die Afrikaanse media spoel deur De Klerk se kritici as “‘n klompie suur, wit regses” af te maak.

De Klerk is die liefling van Naspers en die steeds deur Afrikanerhaat besete Britse media. In hulle oë is FW ‘n held omdat hy ‘n einde gemaak het aan die Afrikaner se vryheidsideaal wat vanaf 1790 geduur het en ons finaal “geïntegreer” het by die Engelse “reënboognasie” wat hulle so graag in Suid-Afrika wou sien.

Ongelukkig is ek van mening dat die openbare beeld en reputasie van FW de Klerk ná die spontane volksuiting van die afgelope paar dae soveel skade gely het dat hy soos ‘n dronk geslane bokser in die kryt waggel. In die gehoor juig al sy joernalistieke ondersteuners nog, maar ek voorspel dat hy binnekort soos ‘n os gaan neerslaan.

Die Franse beskik oor ‘n mooi uitdrukking vir die finale slag of uitklophou: die coup de grâce, om iemand uit sy lyding te verlos deur hom die genadeskoot te gee.

Ek wil vandag hier vir Tim du Plessis en Max du Preez en die Naspersdireksie en al FW de Klerk se lojale media-ondersteuners sê dat hulle held nou liefs sy handskoene moet ophang en van die toneel moet verdwyn. Hulle moet ook ophou om hom op te hemel, want die foute wat hy begaan het, is onverdedigbaar, krimineel. Die geskiedenis oordeel reeds baie hard oor hom en gaan vorentoe nog meer ongenaakbaar wees.

Oor een ding sal ek met De Klerk se juigkommando saamstem: dié man is ‘n historiese fenomeen. Nie net omdat hy waarskynlik die grootste Afrikanerverraaier van alle tye is nie, maar ook omdat hy ‘n geostrategiese hanswors is.

Toe die Berlynse muur val en die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug stroom, het die geskiedenis aan De Klerk ‘n sonderlinge geleentheid gebied om sowel sy land as die hele subkontinent van die kommunisme en ander radikale, sosialistiese ideologieë te verlos. Dis tog waaroor ons die Angolese oorlog geveg het en waaroor ons miljoene rande aan die tuislande en aan UNITA bestee het, in ‘n poging om gematigde swart bondgenote in dié wêrelddeel te ondersteun ten einde ons te vrywaar van die rooi verskrikking wat in Oos-Europa, China, Kuba en elders tot die dood van 100 miljoen mense in die twintigste eeu gely het.

Kortom: De Klerk het ‘n geostrategiese geleentheid in ‘n ramp omskep. Pleks daarvan dat hy die slag wat die radikales in 1989 ontvang het, gebruik het om van die hele Suider-Afrika ‘n veiliger en meer welvarende plek te maak, het hy soos ‘n harlekyn voor die TV-kameras aan die radikale ANC-SAKP oorgegee.

Op 2 Februarie 1990 het De Klerk oor ses atoombomme en die magtigste weermag in Afrika beskik. Met die ineenstorting van die kommunisme in Oos-Europa en die ANC se gepaardgaande verlies aan bondgenote, wapens en ondersteuning, was dié organisasie soos ‘n bobbejaan op ‘n tak wat so pas afgesaag is. Binne enkele maande sou die ANC tesame met die Kommunistiese partye van Oos-Europa permanent van die toneel af verdwyn.

Kuba, wat deur die Sowjetunie met wapens en energie gesubsidieer is, sou binnekort op sy knieë wees, sonder petrol of valuta om enigiets in te voer. Dat Kuba se militêre avontuur in Angola, wat die Marxistiese MPLA in daardie land aan bewind gehou het, op ‘n einde was, sou selfs ‘n blinde kon raaksien.

Indien Suid-Afrika maar net oor ‘n middelmatige staatsman as president in 1990 beskik het, sou hy ingesien het dat hier nou ‘n ongekende geleentheid was om ‘n nuwe orde van konserwatiewe wit en swart bondgenote te skep met die Afrikaners in Suid-Afrika, asook die tuislandleiers en hul volgelinge, die DTA in Suidwes, die gematigde Tswanas van Botswana, UNITA in Angola en moontlik ‘n nuwe party soos Morgan Tsvangirai se Beweging vir Demokratiese Verandering in Zimbabwe wat beheer in daardie land kon oorneem.

PW Botha se “konstellasie van state” of selfs ‘n Suider-Afrikaanse konfederasie was ‘n sterk moontlikheid.

Wêreldkommunisme was op sy sterfbed en daarmee saam die kommunistiese of radikale linkse bewegings in Suider-Afrika. Maar wat doen De Klerk, Pik Botha en Roelf Meyer? Hulle werp ‘n lewensboei na die “comrades”! Benewens al die rampspoedige binnelandse gevolge van De Klerk se oorgawe, verdoem hy die hele Suider-Afrika tot ‘n kommunistiese hegemonie met al die radikale bewegings aan bewind in die volgende lande:

Angola – MPLA

Suidwes/Namibië – SWAPO

Zimbabwe – ZANU-PF

Mosambiek – Frelimo

Suid-Afrika – ANC-SAKP

As gevolg van De Klerk se geostrategiese sotterny, woed ‘n burgeroorlog in Angola waardeur die land jare lank verwoes word. Jonas Savimbi, die dapper en charismatiese leier van die Ovimbundu, die grootste etniese groep in Angola wat feitlik op sigself die meerderheid van die land se bevolking verteenwoordig, word uiteindelik soos ‘n hond deur ‘n sluipmoordenaar doodgeskiet. Onder Frelimo se radikale, linkse regering is Mosambiek op ‘n stadium tot die armste land ter wêreld gereduseer. In Namibië kom SWAPO met fanfare aan bewind, verbied Afrikaans en stel grondhervorming in.

In Zimbabwe verdryf ZANU-PF met Robert Mugabe aan die stuur al die blankes uit die land, verwoes die ekonomie en veroorsaak dat vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in Suid-Afrika beland.

Sonder die volgehoue steun van die ANC in Suid-Afrika, wat aan hom valuta, voedsel en elektrisiteit verskaf, sou Robert Mugabe nie drie maande gehou het nie.

Terwyl De Klerk die 240 miljoen mense wat in die lidlande van SAOG (die Suider-Afrikaanse ontwikkelingsgemeenskap) woon tot ‘n vorm van kommunistiese oorheersing verdoem, steek hy in Suid-Afrika sy generaals in die pad, laat die atoombomme afbou en oorhandig sonder slag of stoot die sleutels van die Uniegebou aan die ANC!

Ongelooflik! Afgesien van Don Quijote wat sy windmeulens bestorm het, was daar nog nie so ‘n groot gekheid in die wêreldgeskiedenis nie.

Wat sou die ekwivalent in Europa gewees het? ‘n Mens moet regtig rondsoek in jou verbeelding en allerlei kinderlike moontlikhede oorweeg. Maar gestel De Klerk was president van Frankryk in 1990. Hy sien hoe Duitsland herenig word onder kapitalisme en Rusland wat insgelyks van kommunisme afstand doen onder Gorbatsjof se perestroika, met die volksoewereiniteit van Pole, Tsjeggië, Hongarye, ens. wat herstel word.

Hierop roep De Klerk die kwynende Franse Kommunistiese Party, met sommer daarby ‘n paar uitgeweke Italiaanse terroriste van die Rooi Brigade en ander bomplanters in en sê: “Man, ek sien julle kommuniste kry deesdae swaar in die wêreld. Maar vat hierso, hier is ‘n dokument wat ek geteken het. Van nou af aan is julle in bevel van die vloot, die weermag, die lugmag. Die staatsradio en -televisie is ook julle s’n. Gebruik dit goed: saai al die propaganda uit wat julle wil; oortuig die bevolking daarbuite dat kommunisme en sosialisme iets wonderliks is. Ons sal julle help.”

Natuurlik is so iets belaglik en onvoorstelbaar, dat die ineenstorting van kommunisme in Oos-Duitsland en Rusland tot ‘n kommunistiese oorname in Frankryk kon lei, maar dit is presies wat De Klerk en sy “onderhandelingspan” in Suid-Afrika en Suider-Afrika reggekry het. Hulle het die ANC en SAKP in 1990 van die hartlongmasjien afgehaal en nuwe lewe in die kommunistiese Frankenstein geblaas, met die rampspoedige gevolge wat ons vandag ervaar.

Soos hulle sê: die werklikheid is vreemder as fiksie.

As ‘n mens bietjie terugstaan van die onmiddellike situasie en na die groter prentjie kyk, dan gaan De Klerk se sotlikheid die verstand te bowe!

Pleks daarvan dat hy in 1990 enkele maande gewag het dat die ANC se bankrekening in Londen opdroog, dat Umkhonto we Sizwe se Oos-Duitse en Russiese instrukteurs na Berlyn en Moskou teruggeroep word en die organisasie, in Trotski se gevleuelde sinsnede uit 1917, “in die asblik van die geskiedenis, waar hulle hoort” verdwyn, oorhandig hy die Uniegebou, die SAUK, die weermag, Eskom, Transnet, die Landbank, ons munisipaliteite, skole, universiteite, de lot, aan die terroristebende wat besig was om hul finansiële en militêre steun uit Oos-Europa te verloor.

Aan die ANC sê hy by implikasie: voer jule oorlog teen die Afrikaner met die middele van die Afrikaner!

Selfs Zimbabwe kan op De Klerk se brood gesmeer word, want was dit nie vir sy gekke oorgawe nie, sou ‘n Suid-Afrikaanse president by sy volle positiewe lankal ons weermag in Zimbabwe ingestuur, Mugabe afgesit en vir oorlogsmisdade verhoor het en die land weer tot sy voormalige glorie en voorspoed herstel het.

Met al die wapens wat die Arikaneringenieurs van Krygkor besig was om in 1990 te ontwikkel – onder andere die Rooivalk-aanvalshelikopter – en met die Kubane en Oos-Duitsers op pad huis toe, sou ons die oorlog in Angola lag-lag gewen het en waarskynlik ‘n gemagtigde, demokratiese bewind in daardie land gevestig het.

Die sosialisme het in November 1989, moontlik vir altyd, ‘n geweldige knou gekry. Wêreldwyd het sosialistiese partye gekwyn en kommunistiese partye verdwyn. Daarom, net soos wat die meeste lidlande van die Europese Unie vandag deur sentrumregse of Christelik-Demokratiese partye geregeer word, sou Suider-Afrika ná die rooi aanslag deur gematigde regerings gelei gewees het.

Die Kaap sou weer Hollands gewees het.

Pleks van die geopolitieke geleentheid van 1990, soos soveel ander leiers ter wêreld, met albei hande aan te gryp en hul volke van kommunisme te bevry, het FW egter presies die teenoorgestelde keuse gemaak. Met sy handjie wat in Mandela s’n vasgeklem word, het hy vír radikalisme, revolusie, transformasie en die res van Marx, Engels en Lenin se drekkige idees gekies.

Vandag ly ons, die Zimbabwiërs en die 200 miljoen mense van Suider-Afrika daaronder.

As FW soos Bram Fischer ‘n oortuigde kommunis was, sou ek nog respek vir hom gehad het. Maar hy is net ‘n Dopper van Potchefstroom wat goedgelowiges met naïewe sêgoed en clichés oor “demokrasie” vermaak.

Geostrategies is De Klerk veel meer as ‘n amateur. Nie net in die Afrikanergeskiedenis nie, maar in die wêreldgeskiedenis, moet hy as die grootste gek van alle tye gereken word.

Dat hy hom tans met ‘n verdere hansworsery oor Afrikaans besig hou, asof die taal nie die doodskoot gekry het die dag toe hy die ANC carte blanche gegee het om hulle revolusie oor ons te kom voer nie, bewys eintlik net dat hy ongeneeslik is. Hy kan nie eens sy nuwe vrou kry om Afrikaans te praat nie, wat nog te sê die taal red.

Suid-Afrika het, soos meer en meer mense besef, ‘n volslae sirkus geword. Ons moet egter net onthou wie die hoofnar was wat die bende makabare grapmakers uit hul hok op ons losgelaat het: Frederik Willem de Klerk.

play ik

5 February 2010
Die werklike rede vir Arthur se bedanking

Beeld en Naspers raak toenemend soos Thabo Mbeki oor vigs – hulle verkeer in ‘n staat van ontkenning oor hoe sleg dinge in die land gaan, veral waar dit kom by die regime se anti-blanke rassisme.

Vandag is Beeld se hoofartikel ‘n lang relaas oor die sogenaamde tweespalt tussen Mickey Arthur en Graeme Smith, wat luidens Beeld glo tot Arthur se bedanking gelei het. Beide Smith en Arthur ontken dit egter. Beeld lieg maw soos ‘n tandetrekker.

Waaroor dit eintlik gaan, die olifant in die kamer wat Beeld te stiksienig is om raak te sien, is eintlik die feit dat die rassistiese bestuur van Krieket SA onhoudbare druk op Arthur geplaas het om kwota-passasiers by sy span in te sluit. Arthur kon eenvoudig nie meer die politieke inmengery duld nie.

Welgedaan, Beeld. Speel lekker viool terwyl Rome brand.

topcargo

28 January 2010
Naspers bied senior personeel skeidingspakette

Die mediareus, Naspers, bied vrywillige skeidingspakette aan sy senior redaksionele personeellede, het die maatskappy Woensdag gesê.

Rikus Delport, hoofbestuurder van Finweek 24 het gesê dat geen afdankings gaan plaasvind nie.

“Ons bied vrywillige skeidingspakette aan al ons senior redaksionele personeellede by ons koerante soos Rapport, City Press, Beeld, Volksblad en Die Burger.”

Delport het gesê dat personeellede by die navosingsarm, McGregor BFA en redaksielede by FinMedia sal ook vrywillige skeidingspakette aangebied word.

“Niemand word spesifiek geteiken nie, en daar gaan geen afdankings plaasvind nie,” het Delport gesê.

Meloy Horn, hoof van beleggingsverhoudinge by Naspers, het gesê slegs ‘n geringe aantal mense was skeidingspakette aangebied.

Volgens Horn word die skeidingspakette nie verbind met die huidige ekonomiese toestande nie.

“Verlede jaar het mense hul werke by Naspers verloor weens ekonomiese toestande, maar hierdie keer is dit anders en nie verwant daaraan nie.

clue online game топкарго отзывы

21 January 2010
Die ons-is-nie-so-nie Afrikaners

Die meningspeiling onder Beeld lesers,waar ‘n meerderheid hul ten gunste van ‘n volkstaat uitspreek, is veelseggend as mens in ag neem dat baie “regses” in elk geval nie eers Naspers se dagblaaie lees nie.

Tim du Plessis se reaksie is egter tipies: Hierdie mense wil nie regtig ‘n volkstaat soos Orania hê nie, hulle is maar net ontevrede.

Dan gee Tim vir ons ‘n tipiese Nasperssedeprekie wat daarop neerkom dat jy ontevrede mag wees, solank jy nie “regs” is nie. Soos gewoonlik word die term “regs” en “rassisties” na willekeur omgeruil.

Tim stel dan terselfertyd dat die begrippe regs ,links, verlig en verkramp uitgediende begrippe raak. Hierdie nuwe standpunt is betekenisvol, want politieke etikettering is ‘n sleutelkomponent van Naspers se strategie as selfaangestelde meningsvormer van “Afrikaanses”. Ek vermoed hierdie nuwe standpunt is noodgedwonge omdat, volgens die Naspers definisie van “regs” en “rassisties”, die meeste van Beeld se lesers nou “regse rassiste” is.

Met die Reitzvideo se histerie het Tim egter vir ons ‘n nuwe etiket vir die “nuwe” verligte Afrikaners gegee, nl. die “ons-is-nie-so-Afrikaners”.

Die ons-is-nie-so-Afrikaners het eers ‘n gemors van Apartheid gemaak en nou klaarblyklik aan die onderhandelingstafel ook ‘n gemors van die liberale demokrasie gemaak. Al ideaal wat nou vir hulle oorgebly het is “om nie soos die regses te wees nie.”

Kom ons kyk na ‘n paar tipies regse Afrikaners wat ten gunste is van selfbeskikking:

Piet Retief

Andries Pretorius

Koos de la Rey

Christiaan de Wet

Kom ons kyk na ‘n paar tipies linkse “ons- is-nie-so” Afrikaners wat ‘n nou onbekende politieke bedeling voorstaan:

Piet Koornhof

Pik Botha

F.W.de Klerk

Eugene de Kock

Die interessantste voorbeeld van die ons-is-nie-so-Afrikaners is natuurlik Eugene de Kock,wat volgens Rapport losgelaat gaan word om regses te jag.

Ek verstaan nou hoekom Naspers so ontsteld is oor De Kock se moontlike vrylating, want as hy losgelaat word kan Beeld die meeste van sy lesers verloor.

advertising cost on

18 January 2010
‘n Wolkstaat eerder as volkstaatgrense

Beeld se meningspeiling oor die volkstaat het dié debat opnuut laat opvlam, soos die witwarm debat hier op die Praagwerf getuig. Soos ek in vorige rubrieke aangedui het, is ek egter van mening dat ‘n volkstaat bloot die uiteinde van ‘n proses van selfbeskikking is. Selfbeskikking is die ware doelwit, en ‘n volkstaat verteenwoordig slegs die uiteinde van ‘n proses. ‘n Meer sinvolle peiling sou dus eerder gevra het of Afrikaners ten gunste van een of ander vorm van selfbeskikking is, wat ook ‘n volkstaat kan insluit.

Selfbeskikking, die reg om op alle gebiede, ook by die stembus, oor ons eie lot te beskik, is iets wat die Nuwe Suid-Afrika eenvoudig nie aan Afrikaners kan bied nie. Die demografiese realiteit van verswelging deur ander volke sorg daarvoor. Afrikaners en die swart meerderheid se belange bots op bykans alle gebiede. Afrikaners betaal byvoorbeeld die meerderheid persoonlike belasting, maar daardie belasting word op kinder- en ongeskiktheidstoelaes, asook duur motors en hotelle vir die ANC se Wabenzi verkwis, tot nadeel van die klein aantal blankes wat gebuk gaan onder ‘n onhoudbare las. Armblankes wat vir sulke toelaes aansoek wil doen, word egter soms verhinder om so te maak, bloot omdat hulle wit is. Afrikaners ontvang met ander woorde geen waarde vir ons Skandinawiese vlakke van belasting nie, maar ons kan niks daaraan doen nie. In ‘n werkende demokrasie sou Afrikaners hul ongelukkigheid by die stembus kon uitdruk, maar omdat ons slegs 10% of van die bevolking uitmaak, en dit in die belang van die volksvreemde massa is om ons as belastingbetalers uit te buit, is deelname aan die demockracy grootliks nutteloos vir ons.

Alhoewel die volkstaat uiteraard die finale vorm van selfbeskikking is, is ander vorme van selfbeskikking moontlik sonder ‘n volkstaat. Dit is dus na my mening voortydig om nou al grense te wil trek. Om grense te wil trek; of dit nou Orania is, of selfs die grense wat ek ‘n aantal jaar gelede in my eerste rubriek vir Praag om Pretoria wou trek, dien slegs as ammunisie vir opponente om die gedagte af te kraak. Enige grense, veral dié iewers tussen êrens en nêrens in die Noordkaap, gaan op hierdie stadium in ieder geval die meerderheid Afrikaners uitsluit, en gevolglik selfs onder diegene wat die gedagte van selfbeskikking steun, weerstand veroorsaak.

Selfs al vang ons die bus, en kry Afrikaners wonderbaarlik more ‘n grondgebied, ‘n volkstaat, wat maak ons daarmee sonder regeringstrukture? Wie regeer die gebied? Wie verskaf polisie- en veiligheidsdienste? Wie hou ‘n bevolkingsregister in stand? Hoe weet ons wie is burgers en wie nie? Wie reik paspoorte uit? Dit klink vir my dus baie logies om eers die strukture te verstig, en dan later van tyd eers die gebied van ‘n volkstaat te bekom.

Ek het ook al voorheen die gedagte van ‘n Afrikanerowerheid (AO) geopper as voertuig vir bogenoemde. Na my mening sal ‘n vorm van selfbeskikking moontlik wees waarin Afrikaners só ‘n owerheid verkies, en die AO dan regeringsfunksies aan Afrikaners bied. Ons betaal in ieder geval alreeds dubbele belasting, in die vorm van addisionele skoolgelde, privaatsekerheid en mediese fondse. Inwonders van Aapstat sal ook binnekort ons eie vullis moet begin verwyder omdat die ANC-Tshwenes nie die intellektuele kapasiteit het om Graad 3 te slaag nie, laat staan nog ‘n stad te wil bestuur nie.

Waarom nie al hierdie soort funksies, wat die mislukte ANC-regime nie meer kan lewer nie, in een, verkose Afrikanerowerheid, die AO, ‘n owerheid vir Afrikaners, namens Afrikaners en wat uit Afrikaners bestaan, sentraliseer nie? ‘n AO behoort nie slegs operasionele funksies soos veiligheid te verskaf nie, maar moet ook strategiese stappe neem om Afrikaners te bevry. Die AO behoort Afrikaners byvoorbeeld aan te moedig om onsself sover as moontlik te speen van afhanklikheid van die paar dienste wat die ANC-regime nie totaal in duie laat stort het nie. Daar is geweldige ekonomieë van skaal wanneer dit byvoorbeeld kom by die opwekking van elektrisiteit. Elke huis kan sy eie kragopwekker koop die slag as Eksdom in duie stort, of derduisende huishoudings kan ‘n gasaangedrewe kragopwekker saam oprig, teen ‘n heelwat laer eenheidskoste. Stel dus ‘n ruimtelike ontwikkelingsplan op. Moedig Afrikaners aan om sekere gebiede en woonbuurte te beset.

Die AO kan selfs ‘n parallelle ekonomie en geldeenheid op die been bring, waar hy ‘n sentrale bankfunksie lewer, om Afrikaners te beskerm teen die dag wanneer die ANC se ekonomiese wanbestuur en korrupsie lei na ‘n ramp wat Zimbabwe na ‘n vulletjie sal maak lyk. (Ek voorspel dat ons teen 2015 reeds ‘n rand sal sien wat tot R20 teen die dollar geval het.)

Skep al die bostaande sover as moontlik in die kuberruim. Daar is baie IT-kundigheid onder Afrikaners wat so ‘n versameling stelsels kan bou. Maak die AO die wêreld se eerste wolkstaat. Groepe soos Bravoland probeer al vir ‘n geruime tyd iets soortgelyk op die been bring, maar ek weet nie of hulle visie heeltemal tot op hierdie uiterste strek nie.

Bostaande owerheid klink vir my na die logiese eerste stap op die pad na selfbeskikking. Sodra ons nie meer van die ANC-regime afhanklik is vir dienslewering nie, is die stryd half gewonne. Die groot vraag word nou: hoe bring mens die AO op die been?

Ek is baie skepties oor demokratiese komitees en vergaderings as ‘n meganisme om iets soos die AO tot stand te bring. ‘n Kameel is immers ‘n perd wat deur ‘n komitee ontwerp is. Lede van sulke komitees verwar dikwels ook die hou van vergaderings en die nakoming van die korrekte prosedures tydens vergaderings met daadwerklike optrede. Dit is ‘n grootskeepse dwarstrekkery, veral deur diegene wat reken hulle is geregtig op erkenning. Daar was voorheen ‘n poging, waarby ek betrokke was (en waaraan ek persoonlik selfs skuldig was, ha-ha!), om byvoorbeeld ‘n verkiesing onder die vaandel van ‘n Afrikanerraad te hou, wat nie gewerk het nie. Een van die redes was die onafwendbare binnegevegte en faksievorming in al wat ‘n komitee is. ‘n Ander faktor was dat die Afrikanerraad meestal uit onbekende en onbenullige persone soos ek bestaan het. Wie gaan hom steur aan ‘n raad wat bestaan uit onbekendes waarvan niemand nog ooit gehoor het nie?

Hoe kan mens dit beter doen? Ek wil amper sê die beginproses moet relatief ondemokraties wees. Vergeet die eindelose vergaderings en doen iets daadwerkliks. Dis belangriker om wye publisiteit te kry as om die publiek aanvanklik te laat deelneem. Die ideale situasie sou wees as daar ‘n kleinerige groepie bekendes gevorm word, wat byvoorbeeld uit Dan Roodt, Kallie Kriel, Danie Goosen, ‘n VF+-verteenwoordiger, een van die Afrikaner Volksparty, HNP ensovoorts bestaan, wat die gedagte van ‘n AO bevorder, en wie se doel dit is om die maksimum publisiteit vir die saak in te win. (Sou die HNP so ‘n gedagte steun, wonder ek terloops?)

Stig dan die AO as ‘n maatskappy sonder winsbejag, met die doel om dienste aan Afrikaners te lewer, en ook om soveel as moontlik Afrikaners as ingeskrewe lede te betrek. Veiligheid en gesondheidsorg is voordiehandliggende kandidate vir dienste wat die AO kan lewer. In plaas van ‘n legio privaatsekerheidsmaatskappye waarvoor Afrikaners in ieder geval tans betaal, behoort die AO ‘n nasionale veiligheidsdiens aan Afrikaners te lewer. In plaas daarvan dat ons geld verkwis aan mediese fondse wat deur SEB-begunstigdes en Engelse kapitaal beheer word, waarom nie ‘n gesondheidsstelsel vir Afrikaners op die been bring met daardie geld nie, met Afrikanerdokters en mediese personeel? Waarom nie die CVO-skole se konsep uitbrei, en die toenemend-betekenislose Azaniese onderwysstelsel vervang met ‘n Afrikanerstelsel, een waar jy nie ‘n onderskeiding kry as jy slegs 1 + 1 reg kan beantwoord nie? Daar is ‘n toenemende aantal blankes wat agv die ANC-regime se rassistiese praktyke uit diens gestel is. Die AO kan ‘n groot werkgewer vir sulkes wees, as ‘n addisionele pluspunt – Afrikaners as sekerheidsmagpersoneel, onderwysers, administratiewe werkers en mediese personeel.

Die langtermynvisie vir die Afrikanerowerheid is relatief eenvoudig: dit moet aanvanklik ‘n de-facto-, verkose owerheid vir Afrikaners word, wat later van tyd die de-jure-, maw amptelik erkende, owerheid gaan word. Met amptelike erkenning verwys ek na internasionale erkenning, met ambassades of kantore in die buiteland. Afrikaners het baie beslis nie die ANC-regime se toestemming of goedkeuring nodig om oor onsself te beskik nie. Die stigtingsverklaring van die AO-maatskappy behoort amper soortgelyk aan ‘n nasionale grondwet te wees, spesifiseer dat sy bestuur verkies word deur sy lede, en dat verkiesings elke paar jaar gehou moet word. As ek dus ontevrede is met die dienste wat die AO lewer, kan ek vir ‘n ander bestuur stem. Politieke partye kan meeding om die beheerraad se poste, alhoewel die laervlak-amptenare apolitiese aanstellings moet wees. Ek sou ook terloops hoop dat die stigtingsverklaring sal spesifiseer dat selfs die topbestuur se motorvoertuie van ‘n beskeie aard moet wees, Polo’s ipv Audi’s, anders as die gespuis wat die land tans “regeer”. Dink byvoorbeeld aan Fatah en Hamas, die twee groot politieke partye wat deur die Palestyne verkies word om die Palestynse Owerheid (PO) te beheer.

Die belangrike ding om te besef is dat hierdie liggaam in die praktyk dan die ekwivalent van die PO kan wees. Dit sal toenemend die falende ANC regime vervang as die regering vir Afrikaners. Selfs belangriker is dat dit alle Afrikaners tot diens kan wees, en nie slegs diegene wat binne ‘n volkstaat woon nie. Wat die AO ook verteenwoordig is ‘n verkose liggaam wat namens Afrikaners kan praat en ons kan verteenwoordig, veral in die buiteland. Sou ons wel ‘n volkstaat bekom, is die AO se strukture reeds gevestig, en is daar nie ‘n vakuum in terme van ‘n regering nie.

Weer eens: om nou grense van ‘n volkstaat te wil trek, is voortydig en veroorsaak dat ons ons oog van die bal af haal. Selfbeskikking is die doelwit, nie om onmiddelik fisiese grense te wil definieer nie. Kom ons doen dus eers ons huiswerk. Kom ons beywer ons vir selfbeskikking, ons bou eers die struktuur, kom ons stig eers ons staatsdiens en vestig ons owerheid, ons maak ons vry van die juk van ANC-verdrukking, dan bekommer ons onsself oor waar ons volkstaat sal wees.

Wie weet: met die voortsnellende tempo waarteen die ANC se kapasiteit om die land te regeer in duie stort, is dit nie ondenkbaar dat die AO uiteindelik in die praktyk die enigste funksionerende regeringsorganisasie in die hele Suid-Afrika kan word nie.

лобановский депутат

17 January 2010
Afrikaners van oraloor steun ‘n volkstaat

Ek sien myself as ‘n moderne Christen-Afrikaner wat woon in Gauteng, dien op besture van moderne en suksesvolle instellings en aktief deelneem aan die openbare lewe. Ek is deel van Suid-Afrika en wil graag deel van die oplossing wees.

Die werklikheid skets egter ‘n prentjie waar ek en my mense vervreem word deur regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging wat my groep spesifiek uitsluit van deelname. Misdaad en swak dienslewering vier hoogty. Daar word vir my besluit hoe ek my kind moet opvoed, wat die taalbeleid van die skool moet wees en hoe my rugbyspan se embleem moet lyk.

Ek is vry om deel te neem en insette te gee, net solank dit nie bots met die siening van die regering nie. Die grondwet van Suid Afrika waarborg die veiligheid van sy burgers; die staat het reeds gefaal. Ons vroue en kinders word vermoor, verkrag. Ek leef in ‘n liberale demokrasie wat deur Pieter du Toit van Beeld se ANC en DA gedryf word, waar menseregte geskend word, groepsregte misken word en mense nie hul perke ken nie.

As provinsiale raadslid is ek besig om vure dood te slaan, te keer, dorp en -straatnaamveranderings te beveg. Ek is oortuig dat ‘n volk wat nie ‘n mate van selfseggenskap oor homself het nie, binne ‘n paar dekades sal verdwyn. Meer as ‘n derde van alle Afrikaners wat in 1994 in Suid-Afrika was, het reeds geëmigreer en ons sal waarskynlik teen 2040 minder as 500 000 wees.

Ek is nie erg ontsteld oor Pieter du Toit se opinie nie; elkeen is mos geregtig daarop, ook oor die ondersteuning van ‘n volkstaat, al dan nie. Wat my meer ontstel, is die blatante onwaarhede en verdraaiing van feite wat al meermale in sy beriggewing opgeduik het, hetsy deur mistasting of opset. Ek is reeds 13 jaar aktief betrokke by Orania en het 4 jaar gelede ook daar begin sake doen.

Orania-inwoners is oorwegend jonger as 45 en nie ouer soos wat Du Toit beweer nie. Orania beskik oor sy eie ekonomie en bestaan in harmonie met sy omgewing. Verskeie dorpe op die platteland waaronder Hopetown, Petrusville in die Noord-Kaap en Heilbron in die Vrystaat en ander het reeds vergaan vanweë swak bestuur. Du Toit swyg daaroor. Stukkende paaie, vervalle geboue, werkloosheid en armoede is aan die orde van die dag. Orania daarenteen floreer en gaan vooruit.

Du Toit antwoord sy eie vrae en voorbehoude deur toe te gee dat Suid-Afrika in ‘n toestand is. ‘n Liberale demokrasie het ‘n moeilike kans op oorlewing in ‘n diverse land waar menseregteskendings aan die orde van die dag is. Dit is wonderlik bevrydend om ‘n bydrae tot jou eie toekoms te kan maak, waar jou insette ‘n verskil kan maak, positief en opbouend is. Meeste Afrikaners sal altyd oral in die wêreld bly. Ons is moderne mense, ons splits atome, plant harte oor, presteer in Hollywood, Pretoria en Krugersdorp. Ons benodig egter ‘n kultuurenjinkamer, ‘n Afrikaanse universiteit en ‘n plek waar ons toekoms verseker is. Moderne Afrikaners steun die gedagte van oral waar hul tans woon.

Dit is vooruitgang en nie ‘n terughunkering na die verlede nie.

free slot games

14 January 2010
Volkstaat kan ‘n Zimbabwe-eindspel verhoed

Beeld het vandag ‘n verkorte weergawe van my brief in antwoord op Pieter du Toit se Volkstaat hou g’n heil in gepubliseer. Hier is die volledige brief, wat ek intussen ‘n bietjie bygewerk het. (Ek dink Beeld is gister oorval deur briewe, want vele mense in die Vryheidsfront het ook skrywes aan die koerant gerig, wat uiteraard nie almal geplaas is nie.)

Pieter du Toit maak die gedagte van ‘n Afrikanervolkstaat op stereotipe wyse af as ‘n plek waar “gedwonge segregasie” sal geld en wat bewoon sal word deur bejaarde en bebaarde mense.

Die soort volkstaat waarvoor ek, die Vryheidfront Plus en baie ander denkende, moderne en ingeligte Afrikaners ons beywer, sal egter ‘n plek wees sónder gedwonge segregasie waar Afrikaners ‘n meerderheid sal vorm. Dieselfde streng, maar billike maatreëls teen onwettige immigrasie sal geld wat in enige ontwikkelde land, hesy in die EU, hetsy in Noord-Amerika, Australië of waar ook al toegepas word.

Afrikaners sal oplaas ná eeue van vlug, swerf en stryd omdat ons deur Katolieke Spanjaarde, moordlustige Britte en nou rassistiese Afro-Saksers verdruk is, vryheid smaak.

Ons eis ‘n derde van die land in ‘n strook wat loop van Pretoria-Oos tot anderkant Witbank met Jan Smuts-lughawe en die meeste kragsentrales, asook suidwaarts ‘n groot deel van die Oos-Vrystaat tot in die Suid-Kaap met die kusgebied tussen Port Elizabeth en Mosselbaai daarby ingesluit.

Soos dr. Willem van Heerden in sy boek Hartland van die Afrikaner aangetoon het, word hierdie gebied reeds in ‘n hoë mate deur Afrikaners beset en sou ons kort ná afstigting daar ‘n demografiese meerderheid kon verkry, veral as die diaspora-Afrikaners kan terugkeer.

Uiteindelik sal die twee buurlande van Mzanzi (“Suid-Afrïka” is in elk geval ‘n apartheidskonsep wat moet ophou bestaan) en die te stigte Afrikaanse Republiek se bevolkings vanself op grond van taal en kultuur segregeer, net soos wat Duitsers nie in Frankryk wil gaan bly nie en andersom, al is grense in die EU lank reeds afgeskaf.

Swartmense en vele Engelssprekende blankes verkies die huidige regeringsvorm met sy welvaartstaat, misdaad, Engels, regstellende aksie, omgewingsbesoedeling en korrupsie wat ons tegelyk woedend en moedeloos maak.

Net so sal hulle waarskynlik ontuis voel in ‘n land met wetstoepassing, Afrikaans en hoë opvoedkundige standaarde waar niks op ‘n skinkbord verkry word nie. Dit sal egter ordelik, skoon en veilig wees met die helfte van Suider-Afrika se BNP en Afrikaans as enigste amptelike taal.

Vryheid in ‘n eie staat is waarvoor ons voorouers uit Nederland, Frankryk en Duitsland die seë aangedurf het, waarvoor hulle oor die Drakensberg getrek en twee Vryheidsoorloë geveg het.

Dat Beeld-lesers ook hierdie ideaal koester, is iets om oor opgewonde te raak. ‘n Afrikanervolkstaat kan die hele Suider-Afrika van ondergang red soos wat ‘n Zimbabwe-eindspel in ons land vermy word. Vele swartmense sal dit ook só sien.

Die multikulturele Afro-demokrasie wat ons in 1994 gekry het, het grotendeels misluk. Die hoofrede daarvoor is dat die argitekte daarvan soos ambassadeur Renwick van Brittanje, die destydse Broederbond, FW de Klerk en Roelf Meyer, die rol van etnisiteit in Afrika totaal onderskat of gewoon geïgnoreer het. Net vanmôre luister ek na ‘n onderhoud met Deon Theron van Zimbabwe se Commercial Farmers Union. oor Radio Pretoria Volgens hom, “gaan die hele proses van grondhervorming oor ras. Daar word reguit gesê dat ‘ons nie meer witmense in die land wil hê nie’”. Selfs hervestigde swart boere wat hul grond aan wittes wil verhuur, word gedreig en geïntimideer om dit nie te doen nie. Indien so ‘n “nuwe (swart) eienaar” sy plaas aan ‘n blanke sou verhuur, word hy op sy beurt “onteien” of beset.

Dan bekla Theron dit dat die Suid-Afrikaanse regering niks doen om Suid-Afrikaanse grondeienaars in Zimbabwe te help nie. ‘n Brief in dié verband is onlangs aan die Suid-Afrikaanse ambassade in Harare gerig, maar dit is nie eens oopgemaak nie en heeltemal deur “ons” ambassadeur in Zimbabwe geïgnoreer. Dit is helder en duidelik dat die ANC die proses van etniese suiwering van blankes in Zimbabwe goedkeur en waarskynlik dieselfde hier ter plaatse beplan sodra omstandighede dit toelaat.

Op die duur verdra die swartman in ‘n magsposisie geen ander rasse in sy grondgebied nie. In Zimbabwe word dit openlik gesê en geen ANC-woordvoerder het nog dié beginsel teëgespreek nie. Sónder ‘n volkstaat is die blanke Afrikaner aan hierdie oeroue logika van “Afrika vir die Afrikaan” uitgelewer.

Die rampspoedige gevolge vir die subkontinent as die Afrikaner met sy landbou- en tegnologiese kundigheid uit Suid-Afrika verdryf word, gaan deur 200 miljoen mense gevoel word en die internasionale gemeenskap sal nie die hongersnood en verval op ‘n baie groter skaal as in Zimbabwe kan hanteer nie.

‘n Tuiste vir die Afrikaner waar hy aan die rasselogika van “Afrika vir die Afrikaan” kan ontkom, is dus onontbeerlik indien die ekonomiese stelsel wat hoofsaaklik in Gauteng gesetel is, gered wil word. Dit verklaar ook waarom die hoofstad van die Afrikaanse Republiek nie in Orania gesetel moet wees nie, maar in Pretoria en die omliggende stedelike gebiede waar die meeste Afrikaners tans woon.

free downloads casino Данильченео

14 January 2010
Beeld se volkstaatpeiling: ‘n geleentheid vir die VF+?

Die Afrikaanse dagblad Beeld het ‘n peiling op sy webwerf gehou wat gevra het of sy lesers, wat byna almal Afrikaners is, ‘n volkstaat sou steun. ‘n Volslae meerderheid, 54%, het gesê ja. ‘n Verdere 19% het gesê dit hang af. Sowat sewentig persent van Beeld se lesers sou die gedagte dus moontlik steun.

Beeld het die peiling opgevolg met ‘n stuk linkse propaganda verbloem as ‘n redaksionele stuk wat kommentaar gelewer het oor die peiling, wat weer eens toon hoe uit pas Beeld met sy lesers is. Alhoewel tot soveel as 70% van sy lesers voel dat hulle nie meer lus is vir die reënboognasie nie, blaas Beeld steeds in dié rubriek die uitgediende vuvuzela van die gefaalde Azaniese staat, en verkwansel hy steeds sy multi-kulti perdevye as soetkoek. Die vuvuzela wat Beeld blaas se deuntjie is die ou-ou een: Afrikaners sal sink of swem saam met die res van Mzansi. Dis ‘n belaglike argument, soortgelyk daaraan vir ‘n passasier op die Titanic om vol te hou hy wil nie op ‘n reddingsboot klim nie, want hy wil graag saam met die skip sink.

Die peiling se uitkoms was nietemin ‘n baie verblydende uitslag vir my. Dit lyk of die meerderheid Afrikaners uiteindelik die skrif aan die muur gesien het. Suid-Afrika was toe nié anders as enige ander Afrikaland suid van die Sahara nie, het Jan Alleman besef. Die ANC was toe nie die redders wat aan ons voorgehou is nie. Suid-Afrika is nie spesiaal nie, en ook nie sy swart regering nie. Dit is bloot nog ‘n Afrikaland, met alles wat dit impliseer: endemiese misdaad, verval, wanbestuur, korrupsie; ‘n land wat onderworpe aan die stelselmatige verdomming en ‘n versnelling na agterlikheid wat so kenmerkend van post-koloniale Afrika is. Selfs Beeld se redaksionele stuk erken noodgedwonge dat laasgenoemde die geval is.

Die uitslag van die peiling is die goeie nuus. Dit lyk of die tyd ryp is vir selfbeskikking.

Die raaiselagtige verskynsel, en die minder goeie nuus, is egter dat Afrikaners, die meningspeiling ten spyt, skynbaar die volkstaatgedagte slegs in die teorie steun. Op voetsoolvlak het ons wat Afrikaners is skynbaar ander prioriteite as ‘n volkstaat. Die Vryheidsfront Plus is immers sedert sy ontstaan reeds by uitstek die voorstaander van dié gedagte, maar die groot meerderheid blankes, meer as 90% van die blanke kiesers, ook Beeld se lesers, stem eerder vir die DA as vir die VF+. Die VF+ se gedagte was vir ‘n volkstaat aan die Weskus, met Orania as die beginpunt. Daar is so ‘n kaart op die VF+ se webwerf.

Of is dit so raaiselagtig dat Afrikaners die volkstaat as slegs goeie plan beskou in die abstrakte? Ek dink nie so nie.

Ek het nou kennelik die voordeel van ‘n 20/20 geskiedenisvisie, maar die eerste probleem is dat Orania bykans sinoniem geword het met die volkstaatgedagte. Dit was ‘n fout om Orania aan die volkstaatgedagte te koppel. Daar gaan mense wees wat nou kwaad gaan wees vir my, maar as ons eerlik met onsself moet wees, sal ons moet toegee Orania het nie gewerk nie en dat die VF+ sy geld gevolglik destyds op die verkeerde perd verwed het.

Daar was tot onlangs toe minder as 1000 inwoners, dws minder Afrikaners as wat daar in ‘n kleinerige voorstad van Centurion of Kaapstad woon. Voorts is Orania se behoudende lewensuitkyk nou nie juis iets wat ek vermoed aanklank sal vind by jongmense nie. Beeld se berig lê op sarkastiese wyse sy vinger op die probleem: volgens Beeld se rubriek verkies die Afrikaners eerder die Menlynpark-winkelsentrum. Beeld is helaas reg. Pieter Mulder, die leier van die VF+, asook die VF+ se topleierskap, woon nie een eens in Orania nie, omdat daar geen ekonomiese geleenthede daar is nie. Praktiese oorwegings weeg swaarder as ‘n volkstaat. Dis nie onverwags nie. Bitter min Afrikaners gaan uit hul poste bedank en die risiko neem om na ‘n woestynstreek te verhuis wat sonder werksgeleenthede is, al kla hulle oor die simptome van ‘n vervallende Afrikaland.

Omdat Orania se sukses heel beperk is, word die volkstaatgedagte en dus selfbeskikking vir Afrikaners met dieselfde kwas geteer. Omdat Orania nie uit sy nate bars nie, sal selfbeskikking ook nie werk nie, word geïmpliseer. Selfs die VF+ sal dit erken, soos mens duidelik kan agterkom uit die VF+ se bykans totale stilte oor die Noordkaapse volkstaat deesdae. Om te sê die VF+ is deesdae selfs louwarm oor ‘n volkstaat, sou wees om dinge te oordryf. Dit is gevolglik al te maklik vir opponente van selfbeskikking om ‘n vinger na Orania te wys en te sê: “Daar’s julle volkstaat, maar julle eie mense stel nie eens belang nie.” Sodoende word die gedagte van selfbeskikking as onbelangrik en doodgebore afgemaak, juis omdat die publiek Orania en selfbeskikking noodwendig met mekaar assosieer.

Daar is egter ‘n probleem wat selfs groter as die publiek se persepsies van Orania is. Dit is naamlik dat selfbeskikking en ‘n volkstaat, dws ‘n afgebakende, onafhanklike gebied, bykans sinoniem geword het. Mense sal stellings maak soos dat ‘n onafhanklike grondgebied ‘n voorvereiste is vir selfbeskikking. En nie net sommer énige grondgebied nie: dit moet een wees met seetoegang, anders as heelwat ander suksesvolle lande soos die sjarmante Switserland, Oostenryk, Tsjeggië, Luxembourg en ander plekke wat op ‘n verbysterende wyse daarin slaag om as lande te oorleef sonder seetoegang of ‘n hawe. Luister jy na hierdie mense, moet mens eers die stuk grond en dan selfbeskikking kry.

Sê wie?

Die Palestyne en Israel baklei donkiejare al oor grondgebied, maar nietemin het die Palestyne ‘n groot mate van selfbeskikking en ‘n eie owerheid, die PO. Die PO bestaan al is daar laslappies van Israel se nedersettings op die Wesoewer (die gewaande gebrek aan lewensvatbaarheid van laslappies is nog ‘n gunstelingbeswaar.) Die Baske in Spanje geniet heelwat outonomiteit, maar Spanje se grondgebied is nie verdeel in twee afsonderlike lande nie. Die Duitse volk is nie ‘n sinoniem vir die Duitse grondgebied nie. Die Afrikanervolk is ook nie noodwendig gebiedsgebonde nie. Daar bly immers sowat 150,000 jong Afrikaners op enige tydstip in Londen. Die Jode is stellig die beste voorbeeld van ‘n volk wat dwarsoor die wêreld versprei is, en tot 1948 toe geen grondgebied gehad het nie. Wat verhoed Afrikaners om ‘n eie owerheid tot stand te bring? Beslis nie die huidige gebrek aan ‘n grondgebied nie, behalwe natuurlik as iemand my wil vertel dat ons nie sulke goeie bestuurders as die Palestyne kan wees nie.

Al is hy tans in die praktyk hoogstens louwarm teenoor die gedagte van selfbeskikking, bly die VF+ nietemin steeds ‘n sleutelrolspeler in hierdie verband. Die VF+ se prestasie by die stembus is hoeka reeds op ‘n afwaartse trajek. Vernuwing is duidelik nodig. Die beste stuurmanne staan mos altyd aan wal, maar as hierdie stuurman die VF+ van raad kon bedien, sou ek die volgende voorstel.

1. Beweeg weg van die gedagte van onmiddelike territoriale onafhanklikheid, en lê klem op selfbeskikking, in teenstelling met ‘n eie land of ‘n volkstaat as ‘n mediumtermyndoelwit. Kry sodoende eindelik iets wat ‘n differensiator is tussen die VF+ en die DA: waar die DA ‘n multi-kulti ANC-lite is, hoort die VF+ na my mening sy naam gestand te doen en hom te beywer vir selfbeskikking, soortgelyk aan dié wat die Baske en Katalane in Spanje geniet, of dan die PO.

2. Die heel eerste stap in hierdie proses is die totstandkoming van ‘n Afrikanerowerheid, ‘n verkose liggaam wat onafhanklik van ‘n politieke party staan, en wat ten doel het om van die regeringsfunksies wat die ANC regime in elk geval nie kan lewer nie, aan Afrikaners te verskaf. Veiligheid is die aangewese beginpunt.

3. Drink maar die onaangename medisyne en stap af van die Orania / Noordkaapgedagte. Dis doodgebore en ‘n albatros om die nek.

4. Maak ‘n eie grondgebied of, na my mening, grondgebiede rondom Pretoria en in die Weskaap, die langtermyndoelwit.

Beeld se peiling het getoon dat iets tussen 50% en 70% van Afrikanerkiesers reg is om die gedagte van selfbeskikking te steun. Die VF+ se stempersentasie is onder die 9%, wat beteken dat iets tussen 40 en 60% van die Afrikanerkiesers reg is om selfbeskikking te ondersteun, maar in weerwil daarvan vir ‘n liberale reënboognasieparty stem. Is dit net ek, of wink hier ‘n gróót geleentheid vir die VF+?

Lees gerus ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

люстры интернет

13 January 2010
Peiling oor volkstaat op Beeld-webwerf

Nuwe berig:

{jathumbnail off} Die meningspeiling oor ‘n Afrikanervolkstaat op Beeld se webwerf is gister gesluit met ‘n oorweldigende meerderheid wat óf heeltemal ten gunste óf voorwaardelik ten gunste van ‘n volkstaat is. Die finale stemming in die referendum-om-onafhanklikheid-in-die-kleine lyk soos volg:

Sou jy dit oorweeg om in ‘n volkstaat te bly?

Ja: 56% 6191 stemme

Nee: 27% 2941 stemme

Dit hang af: 17% 1912 stemme

‘n Rubriekskrywer van Beeld, Pieter du Toit, het dit op hom geneem om die koerant en webwerf se lesers te betig oor hul steun vir ‘n idee wat hy as “doogebore” beskou. Du Toit se rubriek, Volkstaat hou g’n heil in, het ontsteltenis onder sommige lede van die Vryheidsfront Plus veroorsaak omdat Du Toit se halsstarrige verdediging van die status quo vir hulle “werklikheidsvreemd” aandoen.

‘n Lewendige bespreking met waarskynlik die meeste deelnemers ten gunste van Afrikaneronafhanklikheid vind tans op sowel die kommentaarafdeling van Pieter du Toit se rubriekbladsy as op dié bladsy op praag.co.za plaas.

Kenners is dit eens dat die skielike uitbarsting van ‘n volkstaatdebat in die blaaie van Beeld, wat as ‘n hoofstroom-, liberale koerant beskou word, swanger aan politieke implikasiese vir Afrikaners én die land in sy geheel is. Die politieke debat in Afrikaans en in Engels in Suid-Afrika loop hiermee ook dermate uiteen dat ‘n mens reeds van “twee lande”, ‘n Afrikaanse en “Engelse, Mzansiese” kan praat.

Eerste berig: Maandag, 11 Januarie 2010 14:32

Die webwerf van die Johannesburgse dagblad Beeld, beeld.com, hou vandag op hul voorblad ‘n elektroniese meningspeiling met die vraag: “Sou jy dit oorweeg om in ‘n volkstaat te bly?”

Sommige lesers sien die peiling as ‘n referendum-in-die-kleine oor Afrikaneronafhanklikheid en moedig hul vriende en kennisse aan om “Ja” te stem. Tot dusver het lesers só gestem:

Ja: 54% 2346 stemme

Nee: 27% 1193 stemme

Dit hang af: 19% 814 stemme

11 January 2010
Volksvryheid bepaal individuele vryheid

Ferdi Greyling, rubriekskrywer van Beeld, se vergelyking van Roelf Meyer se onderhandeling (oorgawe?) van die vroeë negentigerjare met Pieter Mulder se aanvaarding van die adjunkministerskap as vorme van akkomodasie teenoor “die werklikheid van die dag” is nie geldig nie.

Meyer het in die vroeë negentigerjare gehandel as ampsdraer van ‘n soewereine staat met ‘n weermag, intelligensiediens, polisiediens, ens. Hy het ‘n mandaat van die destydse kabinet gehad om te “onderhandel”, nie om geheel en al inskiklik teenoor die ANC se eise te wees nie. Die feit dat selfs Cyril Ramaphose gemeen het dat Meyer te veel toegegee het om agterna so joviaal en vrolik te voel, is myns insiens verdoemend.

Hierteenoor bevind Pieter Mulder – asook elke ander Afrikaner – homself vandag in ‘n posisie van volslae magteloosheid teenoor die ANC “wat gaan regeer totdat Jesus kom” (in die gevleuelde woorde van president Zuma). Die situasie is dus vandag radikaal anders as in die tyd van Meyer en De Klerk toe “die werklikheid van die dag” veel gunstiger was om die land in ‘n ander baan te plaas as dié wat in Afrikalande sedert die laat vyftigerjare geld.

Selfs onder benouende omstandighede is dit moontlik om vryheid na te streef en van ‘n beter toekoms te droom. Kort ná die neerlaag van 1902 het Afrikaners besluit om Afrikaans te ontwikkel en is die Akademie in 1909 gestig. Volgens Pieter Kapp in “Draer van ‘n droom” het daardie besluit saamgehang met die groot debat oor selfregering wat in 1910 verwesenlik is.

Ferdi Greyling se “realpolitik” behels die aanvaarding van ‘n onaangename en ongewenste werklikheid, ‘n onvryheid wat met mooiklinkende begrippe soos “demokrasie” en “individuele regte” opgevysel word.

Nie net is die vervolging van minderhede in Afrika (Oeganda, Rwanda, Nigerië, Angola, Zimbabwe, ens.) ‘n gegewe wat ons moet verreken nie, maar minderheidsregte en die selbeskikking van nasionale minderhede is brandende kwessies by die Verenigde Nasies en die res van die internasionale gemeenskap.

Die huidige grondwetlike orde het volledig misluk. Dit kan nie ons veiligheid, taal- en kultuurregte, asook omgewingsekerheid waarborg nie, wat nog te sê ons individuele regte waaroor regters soos Hlope of Motata uitspraak mag lewer.

Al wat vir ons oorbly is, hetsy emigrasie, hetsy Afrikaneronafhanklikheid in ‘n eie vaderland – presies dít waarvoor Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus staan. Indien die Swazi’s, Tswanas en Sotho’s van Lesotho op hul eie “tuislande” geregtig is, waarom nie ook die Afrikaner nie?

Vanaf 1945 tot nou, het die aantal lidlande van die Verenigde Nasies vanaf 51 tot 192 toegeneem. Dit sê vir ons dat individuele vryheid van volksvryheid afhang.

насосной станции

10 January 2010
Kom ons help bou aan praag.co.za in 2010!

Vanoggend toe ek so deur Rapport, Beeld en Die Burger kyk, merk ek op hoe hierdie Nasperskoerante 360 grade omgeswaai het van beriggewing deur hulle beeld na buite aan te pas om steeds in beheer van die Afrikaner se denke te bly.

Ons moet onthou dat Naspers deur die ANC beheer word met behulp van swart eienaarskap en swart direkteure.

As getroue Praag-ondersteuners het ons as blankes ‘n verantwoordelikheid teenoor onsself deur bewusmaking van ons Praagkoerant se bestaan so wyd menslik moontlik te versprei – veral deur e-pos en die net.

Vervolgens moet ons verdraagsaamheid toon teenoor andersdenkendes deur met respek vir hulle standpunt te reageer met goeie, eerbare argumente.

Ons het elke blanke Afrikaner nodig om ons selfbeskikking te realiseer en ons gaan dit nie bereik deur besoekers te vervreem met aggressie nie – maar wel deur diesulkes in te trek in gesprek deur logies beredeneerde argumente.

Kom ons help bou aan Praag tot die sterkste Afrikaanse koerant vir die Afrikaner deur Afrikaners in 2010!

Ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om almal ‘n baie voorspoedige en geseënde Nuwejaar in 2010 toe te wens.

погремушки

29 December 2009
Dan Roodt: Nkosi, seën ons met apartheid

In Suid-Afrika is die werklikheid altyd vreemder as fiksie. Elke dag lees ons van nuwe absurditeite, soos betogers teen “dienslewering” wat munisipale kantore afbrand, vermoedelik in ‘n poging om “dienslewering” te verbeter. As jy die polisie bel, kom hulle nie. Maar wee die vrou wat ‘n gewapende rower uit noodweer in haar huis doodskiet, dan daag twintig gewapende polisiemanne terstond op om haar vir moord te arresteer.

By hierdie surrealistiese werklikheid moet gevoeg word die moroniese gesanik van joernaliste in die hoofstroompers oor apartheid. Dis asof hulle terugverlang na apartheid, want toe was daar vir hulle – gewaande – morele sekerhede wat hoegenaamd nie meer in ons kakistokrasie geld nie. En vir diegene wat dink dat ek nou op Grieks vloek, “kakistokrasie” beteken inderdaad “regering deur die slegstes en onbekwaamstes”.

Die jongste voorbeeld van iemand wat in sy poging tot morele selfregverdiging ‘n kinderlike karikatuur van apartheid aan ons voorhou, is ene Gert van der Westhuizen in Beeld.

‘n Mens kan seker elkeen van Van der Westhuizen se stellings oor hoe erg apartheid was met statistieke en ander historiese gegewens weerlê, maar die algemene houding van dié tipe hoogheilige rubriekskrywers in Beeld, Rapport, Die Burger en soortgelyke media kan opgesom word met die stelling deur een of ander Marxistiese geskiedskrywer: “Moenie my met die feite verveel nie!”

In elk geval, soos ‘n briefskrywer hier op praag.co.za uitgeroep het: “…die vraag (ontstaan) of Van der Westhuizen hoegenaamd bewus is van die hede? Het (hy) nog kontak met die werklikheid?”

Ek dink die antwoord is ‘n besliste nee. En dan dink ek, hoe meer geweld en onreg daar in ons tyd plaasvind, hoe harder gaan Van der Westhuizen en diesulkes hul agtergehaalde stryd teen hul apartheidsfiksie voortsit.

Teenoor apartheid, wat alles wat boos en sleg is, voorstel, staan daardie toonbeeld van voortreflikheid, geregtigheid en morele vlekkeloosheid wat vandag as transformasie bekendstaan.

Gestel nou toe die Nasionale Party in 1948 met ‘n minderheid blanke stemme maar ‘n meerderheid setels ingekom het, het hy pleks van apartheid, hedendaagse rassetransformasie toegepas? Dan sou Verwoerd die Nobelprys vir vrede gewen het en sou Gert van der Westhuizen en sy bende napraters vandag popelende lofprysinge aan die NP se transformasiebeleid geskryf het. Moontlik sou hulle dan vandag oor die veel groter vergrype van kommunisme, pleks van apartheid, geskryf het in ‘n soortgelyke poging tot morele selfregverdiging.

Ons hoef maar net na Zimbabwe te kyk om ‘n suksesvolle voorbeeld van rassetransformasie te sien. Hoewel dié land ‘n paar ekonomiese “uitdagings” (alles in die Suider-Afrikaanse politiek kan mos tot, hetsy ‘n “challenge”, hetsy ‘n “issue” gereduseer word) beleef, het die een ras daarin geslaag om die land so te sê volledig van ‘n ander ras te suiwer. Op die duur gaan die plaaslike vorm van transformasie dieselfde bewerkstellig: om ook Suid-Afrika van blankes te suiwer. En as jy nie hiervan of van misdaad hou nie, kan jy gerus emigreer, soos Charles Nqakula dit so welsprekend in die parlement gestel het.

Apartheid, spyt dit my om te sê, het niks gedoen om Afrikanervoortbestaan in dié land te verseker nie. Indien die destydse NP die ANC-model van transformasie ten gunste van Afrikaners toegepas het, sou ons dalk vandag ‘n homogene Afrikanerrepubliek met Afrikaans as enigste amptelike taal gehad het. Pleks van ‘n Afro-Saksiese republiek waarin Engels oorheers.

Hoe sou transformasie gewerk het? As voorheen benadeeldes wat van die stedelike Engelse ekonomie en die mynhuise uitgesluit was, sou Afrikaners ná 1948 besluit het om die land ‘n bietjie te transformeer. In die eerste plek sou hulle die Engelse mynhuise gedwing het om AEB, oftewel Afrikaner-ekonomiesebemagtiging, in te stel. Miljarde rande se aandele in Anglo, De Beers, Anglovaal, JCI, ensovoort sou aan Afrikaners met politieke konneksies oorgedra word.

Wat vir die mynhuise geld, sou ook vir die res van die ekonomie geld. Binne tien tot vyftien jaar sou Afrikaners die totale ekonomie van Suid-Afrika beheer, tesame met die staat natuurlik. Dit sluit die destydse Engelse pers met sy giftige anti-Afrikanerpropaganda in. Die hele spul sou moes transformeer met Afrikaners in alle hoë poste wat voortaan beleid sou bepaal. Jaarliks sou AEB-kongresse gehou word om vordering te meet en die voorsitter van die Afrikanerbestuusforum sou gereeld dreigemente aan maatskappye uitvaardig wat voete sleep om Afrikanerbestuurders en -direksies aan te stel.

Terwyl die ou tweetaligheidsbeginsel nie wetlik verander sou word nie en swartmense natuurlik “vry sou wees om hul tale te praat en self te ontwikkel, sonder staatsbeskerming” – soos tans die geval met Afrikaans is – sou die staat in die praktyk van Afrikaans die enigste amptelike taal gemaak het. Aangesien sowel die openbare as die privaatsektor deur Afrikaners oorheers sou word, sou blanke Engelse ouers twee keer dink voor hulle hul bloedjies na ‘n Engelse skool stuur waar hulle in ‘n vreemde taal met weinig ekonomiese nut binne Suid-Afrika opgevoed sou word.

Voeg hierby die demografiese aspek van transformasie. Net soos die ANC tans die swart geboortesyfer met “kindertoelaes” stimuleer, sou die destydse NP met ‘n paar versiende transformasioniste aan die stuur ingesien het dat Auguste Comte wel gelyk had toe hy gesê het: “Demografie is die noodlot.” Deur wetgewing, belastingtoegewings en kindertoelaes sou Afrikanervroue oorgehaal word om soveel kinders as moontlik te hê.

Op die laer vlakke van die samelewing en ekonomie, sou “‘n wet op billike indiensneming” geld: elke moontlike pos moes ten eerste vir ‘n lid van “die aangewese groep” gereserveer word en Engelse of swartes sou net so ‘n pos kon bekom indien daar geen Afrikaner beskikbaar was om dit te vul nie.

Indien enige voornemende swart, bruin of Engelse aansoeker gedink het dat Afrikaners darem nie al die beskikbare poste in die land kon vul nie, was daar nog ‘n angel in die wet op billike indiensneming. Net soos tans waar ‘n buitelandse swarte van elders in Afrika bo ‘n plaaslike blanke aangestel kan word, bloot op grond van sy ras, sou Europese immigrante wat met Afrikaners identifiseer en hul kinders noodwendig na Afrikaanse skole toe stuur, ook as “lede van die aangewese groep” beskou word.

Honderde duisende Nederlanders, Duitsers, Vlaminge en moontlik Skandinawiërs per jaar sou op hierdie wyse die groeiende Afrikanerdemografie kom versterk.

Net soos tans, sou die Afrikanerpolitici van destyds ‘n eenvoudige boodskap vir ontevrede swartes, bruines en Engelse hê: “Man, as jy nie van transformasie, asook dinge soos diensbillikheid, regstellende aksie, ensovoort, hou nie, staan dit jou vry om te emigreer.” ‘n Konstante stroom Engelse, bruines en swartes sou die land verlaat omdat hulle eenvoudig nie meer ‘n bestaan kon maak nie, maar net soos die ANC nou argumenteer, sou die NP-regering destyds beweer het: “Ag wat, hulle wil net graag die toenemende geleenthede in die buiteland benut.”

Met ‘n bevolkingsuitbreidingsprogram, blanke Europese immigrasie en emigrasie van nie-Afrikaners op volle vaart, sou die demografie natuurlik binne tien tot twintig jaar in Afrikaners se guns geswaai het. Teen 1970 sou Afrikaners die meerderheid van die bevolking, twaalf miljoen teenoor agt miljoen van die res, uitgemaak het.

By hierdie punt sou hulle vir Nelson Mandela veel vroeër uit die tronk gelaat het, die ANC en SAKP toegelaat het om te bestaan en uiteraard universele stemreg ingestel het. Volgens die Westminster-beginsel van: “een mens, een stem en die wenner vat alles”. Met die klem op “vat álles”.

Teenoor die magtige NP wat sy kaders na elke faset van die samelewing “ontplooi”, met ‘n stewige meerderheid in die parlement, sou ‘n swetterjoel klein opposisiepartytjies waaronder die Progs, die Kommuniste, die ANC, die IVP, die Arbeidersparty (kleurlinge) en dergelike magteloos in die parlement stroomop kef.

Anders as tydens die bose apartheid, sou daar geen tuislande bestaan nie. Want sien, in die grondwet van die Nasionale Party staan geskryf: “Suid-Afrika behoort aan almal wat in die land woon.” In die praktyk beteken dit die land behoort aan die meerderheid en Afrikaners kan voorheen Zoeloe- of Xhosa-gronde of selfs die spul Engelse se plase in Natal wettiglik koop op die beginsel van “vrywillige koper, vrywillige verkoper”. Net soos die ANC-staat vandag geen vierkante sentimeter van Suid-Afrika as Afrikanergrondgebied erken nie, sou die destydse NP-regering nóg Zoeloeland, nóg die Transkei, nóg Venda of enige ander plek as grondgebied wat aan ‘n ander etniese groep behoort, erken.

Transformasie en regstellende aksie ten gunste van Afrikaners sou meedoënloos, ongenaakbaar en ewigdurend wees. Net soos vandag waar “voorheen benadeelde” lede van die ANC se nomenklatoera in hul swart Mercedesse en BMW’s van een korporatiewe of staatsvergadering na ‘n ander snel en al hoe meer rykdom vir hulself toeëien, sou die Afrikanerheersersklas alle mag en rykdom vir homself inpalm.

Soos ‘n lid van die Kommunistiese Jeugliga eenkeer vir my oor die telefoon gesê het: “Dis die lastigheid van demokrasie: die meerderheid se woord is wet.”

Met ‘n demografiese meerderheid van Afrikaners aan die mag, sou die finale fase van transformasie voorspelbaar wees. In die praktyk sou alle staatskole Afrikaans wees, want alle oorblywende Engelse skole sou onder die demografiese mag van Afrikaners een vir een getransformeer word. Maar daar sou nog ‘n paar honderd Engelse privaatskole oorbly. Skielik, op ‘n dag, daag ‘n twintigtal Afrikanerkinders by ‘n Engelse privaatskool op en eis onderrig in Afrikaans. ‘n Hofsaak volg en daar word bevind dat dit diskriminerend teen Afrikaners is om hulle op grond van taal van privaatskole “uit te sluit”. Sodoende begin die laaste fase van kulturele transformasie om Engels finaal uit die land te weer en alle kinders te verafrikaans.

Omdat die liederlike apartheidsbeleid van tuislanduniversiteite nooit sou bestaan nie, sou daar slegs die vyf Afrikaanse universiteite en vier Engelse universiteite (Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal) gewees het, tesame met Fort Hare waar ‘n klein groepie swartes opgelei word. Afgestudeerde swartes sou feitlik onmiddellik die land verlaat omdat nóg die staat nóg die privaatsektor enige nie-Afrikaners in diens neem.

In ‘n koshuis by Wits word daar as deel van studentepret ‘n video oor “dumb Dutchmen” gemaak en die spot met die Vootrekkers en met Paul Kruger gedryf. Die volgende oomblik trek die Afrikaanse koerante, asook die SAUK wat natuurlik regstreeks deur die NP beheer word, los met ‘n geweldige propagandaveldtog teen die rassisme en Boerehaat van Wits en ander Engelse universiteite.

Daardie opperste jabroer, Max du Preez, wat in sy jong dae ‘n vurige NP-ondersteuner was, is nou nog ‘n groter NP-ondersteuner. Hy skryf ‘n giftige rubriek in die Rapport waarin hy eis dat die regering terstond die vier oorblywende enklawes van Britse kolonialisme, volksmoord en Boerehaat transformeer.

Binne enkele maande begin die transformasieproses en word Afrikanerrektore by Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal aangestel. Afrikanerstudente mag gratis daar studeer terwyl volksvreemdes moet betaal. (Tans geld die omgekeerde natuurlik by Tukkies en ander “voorheen Afrikaanse universiteite”.)

Die voorheen Engelse universiteite word stelselmatig, jaar na jaar, deur Afrikanerstudente geïnfiltreer wat op Afrikaans in die klasse aandring, selfs al is hulle aanvanklik in die minderheid op die kampus.

Binne vyf jaar, van 1975 tot 1980, word die oorblywende Engelse skole en universiteite tot Afrikaanse instellings getransformeer. Mev. Helen Suzman lewer in die parlement venynige kritiek op die verafrikaansing van haar alma mater, Wits, maar al wat die NP-minister van onderwys antwoord, is: “Mev. Suzman, dit staan u as minderheid vry om privaatuniversiteite in u eie taal te begin. Of natuurlik te emigreer indien u nie van Afrikaans hou nie.” Daarmee is die argument afgesluit.

Maar nog is’t einde niet. Dieselfde Afrikanerheersersklas wat in hul luukse Duitse motors van een vergadering na ‘n ander jaag en hul paleisagtige wonings volgens heersende neigings in die leefstyltydskrifte meubileer, voel dat “die onregte van die verlede” – Bloukrans en Weenen, die moorde aan die Oosgrens, asook die konsentrasiekampe van die ABO – nog nie genoegsaam reggestel is nie. Hulle beskou hulself steeds as “benadeeld”. En benadeeldes het regstelling nodig.

Daar is ook ‘n nuwe minister van grondsake, ‘n radikale Afrikaner-nasionalis wat begeester is deur die idee van ‘n “Afrikaner-renaissance” en glo dat die hele land aan Afrikaners behoort. “Die bestaan van etniese enklawes en grondgebied wat deur nie-aangewese groepe beset word, is ‘n bron van verdeeldheid en moontlike konflik in die land,” gil sy in die parlement. “Die Afrikanermassa gaan dit nie veel langer duld nie.”

Daarom word ‘n program van “versnelde grondhervorming” aangekondig. Die staat koop alle oorblywende grond wat aan nie-Afrikaners behoort uit, met die onderliggende dreigement dat indien die eienaars nie “vrywillig” van hul grond afstand doen nie, hulle binne die afsienbare toekoms sonder vergoeding onteien sal word. “Nuwe Afrikanerboere”, waarvan sommige Duitse immigrante is wat nie eens in die land gebore is nie en geradbraakte Afrikaans praat, word op vele plase in die voormalige Zoeloeland en Transkei hervestig. Maar natuurlik het die helfte van die Zoeloe- en Xhosa-bevolkings reeds die land verlaat omdat die kwotastelsels op alle gebiede dit vir hulle onmoontlik gemaak het om te oorleef.

In 1990 kantel die demografie dienooreenkomstig verder ten gunste van Afrikaners en daar is nou 20 miljoen Afrikaners in die land teenoor 4 miljoen “volksvreemdes”. Intussen het die minister van sport begin fokus op die etniese samestelling van die nasionale sokkerspan, wat uit ‘n meerderheid swart en bruin spelers bestaan. “Kan so ‘n span ons land internasionaal verteenwoordig terwyl dit nie verteenwoordigend van die land se demografie is nie?” vra die minister tydens ‘n TV-onderhoud. Die administrasie van sokker is natuurlik lankal getransformeer en die Afrikanervoorsitter van die nasionale sokkerliga bied onmiddellik verskoning aan en belowe dat ‘n “transformasieplan” binnekort ingestel sal word, al stel min Afrikaners eintlik in sokker belang.

Maar die staat sal geld vir opleiding in sokker bewillig en vir elke rand wat die nasionale sokkerliga aan die bevordering van sokker onder Afrikanerkinders bewillig, sal die staat ook ‘n rand daartoe bydra. Binne vyf jaar word die sokkerspan aldus getransformeer. Die meeste talentvolle swart en bruin sokkerspelers gaan speel vir Europese sokkerklubs en daar bly slegs twee gekleurde spelers in die voortaan Afrikanersokkerspan oor.

Insgelyks tydens die negentigerjare steek ‘n nuwe verskynsel kop uit: geweldsmisdaad. Weens die toenemende losbandigheid van die Afrikanermeerderheid, asook hul snelle bevolkingsgroei, kan sommige jong ouers nie hul groot gesinne behoorlik onderhou en opvoed nie. Voeg hierby die demografiese profiel van die Afrikanerbevolking wat ‘n hoë persentasie jong mans bevat en ons het ‘n resep vir geweldsmisdaad.

Jong Afrikanermans val alle lede van die samelewing aan, maar beoefen die ergste gruweldade teen lede van ander rasse- en kultuugroepe. Meer as 95% van die Engelse bevolking het reeds na ander lande geëmigreer; die oorblywende Zoeloes, Xhosas, Tswanas, bruines, Vendas, Pedi’s en Sotho’s in die land word egter gereeld in hul huise, in hul motors en op hul weinig oorblywende plase aangeval. Jong Afrikanerskurke verkrag tot swart vroue en is veral lief om volksvreemdes vir ‘n selfoon of ‘n paar rand sommer net daar van die gras af te maak.

Die NP-minister van polisie, Karel de Koelou, vaar uit teen die mediakritiek teen misdaad deur te sê: “As jy nie tevrede met misdaad is nie, het jy die keuse om te emigreer!” En dis presies wat die oorblywende minderheidsgroepe doen: die Tswanas emigreer na Botswana, die Sotho’s verskuif oor die grens na Lesotho waar hulle veiliger is en die Venda’s, Pedi’s en ander trek maar Zimbabwe toe terwyl die Tsonga’s natuurlik terugkeer Mosambiek toe waar hulle oorspronklik vandaan gekom het. Ook die bruinmense van die Wes- en Noord-Kaap voel hulle toenemend onwelkom in die land vanweë regstellende aksie ten gunste van blanke Afrikaners en die vlaag geweldsmisdaad wat teen hulle gemik is. Diegene met beter kwalifikasies klim op die vliegtuig Kanada toe, terwyl die res koers kies Angola toe. Suidwes het nooit onafhanklik geword nie en geniet dieselfde stelsel van demokrasie as in Suid-Afrika, oftewel “een mens, een stem, wenner vat alles”. Die Wambo’s voel insgelyks die demografiese druk van die Afrikaners in Suidwes en is ook besig om Angola toe uit te wyk.

Toe kom naamsveranderings. Alle name wat nie suiwer Afrikaans is of na Afrikanerfigure verwys nie, word tot niet gemaak. Port Elizabeth word Danie Theronstad, Oos-Londen heet P.W. Bothaville en Durban staan voortaan as Malanville (na D.F. Malan) bekend. Elke moontlike straat en voorstad se naam word streng verafrikaans. Verwoerdburg het uiteraard Verwoerdburg gebly, terwyl die Centurion-krieketveld in dié omgewing na Hans van Rensburg, die voormalige leier van die Ossewa-Brandwag, hernoem is.

Teen die jaar 2009 is transformasie min of meer volvoer en bestaan die land uit 98% Afrikaners met Afrikaans as enigste amptelike taal, slegs Afrikaanse skole en universiteite, asook alleenlik Afrikaanse plek- en straatname en sportspanne wat meer as demografies verteenwoordigend is.

Iewers in 2009 ontdek ‘n Xhosa-intellektueel aan die Oos-Rand die Tomlinson-verslag van 1954. Dié verslag het swart tuislande en ‘n beleid van sogenaamde “apartheid” aanbeveel. “My wêreld,” dink die man by homself, “indien dié beleid aangeneem was, het my mense dalk vandag hul eie tuisland gehad en was ek geen vreemdeling in hierdie getransformeerde, sogenaamde ‘demokratiese’ Afrikanerstaat nie!”

Hy poog om hier en daar op die internet die gedagte van “apartheid”, dat elke volk of stam op sy eie grondgebied geregtig is, te propageer, maar ontvang geen reaksie nie. Hy skryf selfs ‘n brief aan ‘n politikus wat hom kil terug antwoord: “Die Afrikaanse Republiek (die nuwe naam vir “Suid-Afrika”) behoort aan al die mense wat daarin woon. Ons sal geen verdeling van ons grondgebied toelaat nie.”

Hoewel die Afrikanerregering teen enige vorm van minderheidsregte, selfbeskikking of tuislandbeleid gekant is, ondersteun hy wel – net soos die ANC vandag – ‘n Palestynse tuisland ten einde goeie verhoudinge met die Arabiese lande te handhaaf. “Is dit nie die toppunt van skynheiligheid nie,” skryf die Xhosa-intellektueel gebelg op ‘n woernaal wat deur 50 mense gelees word, “hulle steun selfbeskikking en onafhanklikheid vir die Palestyne, maar ons Xhosas wat eeue lank in die Transkei gewoon het, het geen aanspraak meer op ons tradisionele grondgebied nie!”

Hier en daar ontvang die Afrikanerregering kritiek weens sy afsydige houding jeens sy etniese en taalkundige minderhede wat weens transformasie stelselmatig afgetakel en uit die land verdryf word. Al wat die owerheid dan antwoord is: “Ons is ‘n demokrasie waarin ‘n verenigde Afrikanernasie gebou word. Ons voer bloot die wil van die meerderheid uit.”

In sy haglike plakkerskamp waar al die volksvreemdes saamdrom wat van werk deur “diensbillikheid” en “regstellende aksie” uitgesluit word, bid die Xhosa-intellektueel: “Liewe Nkosi, my taal, my kultuur, my volk, my tradisies gaan ten gronde. Mag ons eendag apartheid en ‘n eie tuisland ontvang. Mag die getransformeerde gebiede wat deesdae aan die Afrikaners behoort, eendag aan ons terugbesorg word. Seën ons tog met apartheid!”

Helaas, sy gebed is nie beantwoord nie. Apartheid en ‘n stelsel van afsonderlike ontwikkeling het uitgebly. Demokrasie vir Afrikaners, tesame met transformasie, regstellende aksie en demografiese verteenwoordiging vir dié volksgroep het voortgeduur totdat daar net hier en daar nog klein groepies volksvreemdes oorgebly het. Mettertyd het hulle hul eie tale geheel en al verloor en net Afrikaans gepraat, hoewel met ‘n ander aksent as Afrikaners.

Die slagoffers van transformasie en demokrasie het buite sig in enkele oorblywende plakkerskampe bly woon waar hulle gereeld deur jong manlike Afrikanerjeugdiges aangeval en stelselmatig uitgewis is. Weereens het ‘n paar aktiviste op die internet van “volksmoord” begin praat.

Hierop het die NP-regering in 2010, op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, ‘n verslag vrygestel waarin bevind is dat misdaad in die Afrikaanse Republiek nie teen enige spesifieke etniese of rassegroep gemik was nie. “Almal is slagoffers van misdaad en die subjektiewe gevoel van minderheidsgroepe dat hulle deur misdadigers uitgesonder word, word nie deur hierde wetenskaplike studie bevestig nie.”

Die feit dat sommige lede van die Afrikanerjeugbendes wat minderheidsgroepe teister hul slagoffers soms vir “dom kaffers” uitkryt, is gerieflik in die verslag verswyg. Waar sulke getuienis wel voor die kommissie van ondersoek gelewer is, is dit as uitsonderlik geag en daarom nie ter sake nie.

In koerante soos Beeld, Rapport en Die Burger is daar lowend oor “ons voortreflike demokrasie, ‘n voorbeeld vir Afrika en die wêreld,” deur persone soos Gert van der Westhuizen geskryf.

Volg my op Twitter.

casino free play топкарго кидалы

16 October 2009
Verligtes het ons in die gemors gedompel, nie AWB

Met verwysing na Gert van der Westhuizen van Beeld se geheue oor die verlede ontstaan die vraag of hy hoegenaamd bewus is van die hede? Het u nog kontak met die werklikheid? Want alles wat u daar skryf is slegter vandag as ooit in die geskiedenis van die land. In die tweede paragraaf onder u artikel in Beeld staan geskryf dat ons lewens deur geweld en misdaad oorheers word.

Die universele gemors van vandag is nie die maaksel van verkramptes en regses en allermins die AWB nie. Dis die daggadroom en konsepsie van sogenaamde “Verligtes” wat nou te stiksienig is om hul skuld te erken en iets daaromtrent te doen.

Ja die militêre opsie van die AWB wek weersin omrede dit herinner aan die soortgelyke jammerlke militêre mislukking van die Nasionale Party ná Verwoerd se moord – sodat mens kan naar word daarvan. Dit is al probeer en dit het nie gewerk nie. Soos wat Eugene van sy perd afgeval het, het die NP soos Black Adder oorgekom – omring met die Balldricks van die Afrikaanse media.

Dis nie die regses wat die sogenaamde Inligtingskandaal gefabriseer het nie maar die verligtes. Met die gevolg dat Afrikaners se hele bestaansreg onwettig geword het en as ‘n misdaad teen die mensdom beskou word. Dis die vrug van die verligtes se arbeid tot vandag toe. Die dolksteek in die hart van Afrikaner as volk tensy die die “Volk” weer soos ‘n feniks kan herrys.

Want absurde opsies raak moontlik in obsene situasies.

My versoek is dat Gert vir sy baas moet vra of sy baas dink dat die Afrikaners swaksinnig is om sulke snert in ons moedertaal te lees en sy baas nie dink dat Afrikaans se voortbestaan daardeur bedreig word nie. Soos wanneer ‘n melkboer vrot verdunde melk probeer verkoop. En dat Naspers nie NAT Press gaan word nie?

Maar miskien, wie weet, is die artikel bedoel om lankmoedige Neelsies soos ekke na die sleutelbord te laat gryp in die middel van die nag.

Omdat die pen magtiger is as die Sanna – waaroor ons dankbaar kan wees – vir ‘n uitweg uit ons ellende.

Ek is oortuig dat niks ons moet dwing om geweld te gebruik nie, iets waaraan Lech Walesa sy sukses te danke gehad het.

топкарго развод

15 October 2009
Beeld van wit dogtertjie moet boek oor swart tiener verkoop

Justine Larbalestier, 'n wit Australiese skryfster, het uitgevind toe sy haar boek aan Bloomsbury-uitgewery voorgelê het, dat swart mense op boekomslae nie verkoop nie. Haar boek vir jong volwassenes, Liar, handel oor 'n swart dogtertjie Micah wat graag wil ophou om leuens te vertel.

Die uitgewer het, tot die ontsteltenis van die skrywer, die beeld van 'n wit dogtertjie op die omslag gebruik. Die omslagkeuse het die geloofwaardigheid van haar werk ondermyn, sê sy.

Larbalestier het intussen verneem dat feitlik alle uitgewers verkies om nie swart mense op boekomslae te gebruik nie omdat dit nie verkoop nie. Skrywers vertel trouens dat boeke met swartes op die omslag dikwels nie in dieselfde rakke uitgestal word nie, maar in 'n afsonderlike afdeling geplaas word, indien die boekwinkels nog enigsins sulke boeke aanvaar.

In Larbalestier se eie woorde is die hoofkarakter 'n "baie geloofwaardige" swart kind wat 'n kompulsiewe leuenaar is. Sy sê sy het baie hard gewerk aan die grondslag van die boek, naamlik 'n karakter wat die deursnee swart Amerikaanse tiener verteenwoordig.

29 July 2009