Willem Botha, die hoofredakteur van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT), het pas op LitNet (16 Augustus) kommentaar gelewer. Dit was na aanleiding van Afrikaansdag wat op 14 Augustus gevier is – die dag in 1875 waarop die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) gestig is. Botha se reaksie gee blyke van die geykte, polities byderwetse of kruipsug-ingesteldheid wat deesdae algemeen by die hoëpriesters van Afrikaans aangetref word. Die lede van die GRA was Afrikanernasionaliste. By polities byderwetses dien
Afrikanernasionalisme deesdae as afdoende rede om hulle van die GRA te distansieer. Daarom verwys instansies soos die ATR, ATKV en ATM selde na die GRA, om van lof vir die GRA nie te praat nie.
Botha maak dit duidelik dat Afrikaans nie by die GRA ontstaan het nie maar by die Khoi-Khoin. Afrikaans is volgens hom ‘n inheemse of Afrikataal. Die Europese, bv Nederlandse, wortels van Afrikaans word, soos deesdae die mode by polities oorverligtes geword het, nie genoem nie. Om politieke redes word ‘n Afrikabeeld van Afrikaans sover moontlik voorgehou.
Botha se bedenklikste sin lui soos volg: “Vroeër is daar veral hulde gebring aan die taalstryders wat die weg gebaan het vir die erkenning en ontwikkeling van Afrikaans [dus blankes], maar vandag word die klem gelê op die belewing van Afrikaanse musiek, letterkunde en toneel.” Deesdae word die taalstryders taalbulle genoem en soos die GRA en bv Langenhoven word hulle met Afrikanernasionalisme geassosieer en hulle bedrywighede verdag gemaak, al is bv Breyten Breytenbach ‘n taalbul. Dit laat my dink aan wat ‘n digter geskryf het: ‘n Volk wat nie sy helde eer nie, gee God geen helde meer nie. Die soort alledaagse Afrikaans wat tans beleef word, is dikwels van ‘n skandalige swak gehalte, maar om politieke redes veroordeel Botha nie geradbraakte Afrikaans nie. Hy verwys glad nie na die kwaliteit van die Afrikaans wat ons tans daagliks beleef nie.
Volgens Jaap Steyn (Ons gaan ‘n taal maak, Centurion: Kraal Uitgewers, 2014) het die WAT sy aanvanklike ideaal om alle Afrikaanse woorde te dokumenteer, laat vaar toe na aanleiding van Max du Preez se kritiek besluit is om “die WAT te kuis” van beweerde “rassistiese” woorde (p 469). Steyn noem dat die jaarlikse staatsubsidie van die WAT sedert 2004 drasties ingekort is, van R2,2 miljoen tot R1,5 miljoen. In 2011 was die WAT-begroting R3,5 miljoen, waarvan net R1,1 miljoen van die staat ontvang is (470). Toe die inkorting van owerheidsfinansiering destyds bekend geword het, het die WAT dit gedwee aanvaar. Daar is skynbaar geen besef van die fundamentele boosheid van die ANC nie. Daar is toe ook te kenne gegee dat die WAT graag akkoord gaan met die ANC-regering se nuut opgelegde verpligting dat die WAT die woordeboekmakers van swart Afrikatale moet bystaan deur bv opleiding aan hulle te verskaf. In die praktyk is hierdie WAT-diens selfs na nie-Suid-Afrikaanse swart Afrikatale uitgebrei.
Die drastiese inkorting van die staatsubsidie en die opleidingsplig waaraan die WAT sedertdien onderhewig is, bring mee dat die WAT minder tyd en arbeid aan die dokumentering van Afrikaans kan bestee; ook omdat fondsinsameling baie tyd en arbeid verg. Die prys van ANC-gedienstigheid is buitensporig hoog en Afrikaans ly sekerlik skade. Maar daar is geen sprake dat die WAT kritiek op die ANC-regime lewer of hom verset teen die onverkwiklike situasie waarin hy hom
weens die ANC se anti-Afrikanervenyn en anti-Afrikaansnydigheid bevind nie. Die WAT se houding is ‘n voorbeeld van wat ek kruipsug noem. Blankes, insluitende Afrikaners, het regte waarop kompromisloos aangedring behoort te word. Die ANC-regime behoort ontsag vir blankes, veral Afrikaners, te hê; nie minagting nie. Elke keer as die ANC Afrikanerbelange doelbewus aantas, moet hy tot hierdie besef gedwing word: HKGK.
Die ATKV wil nou ander tale ook inbring by die organisasie om dit glo meer inklusief te maak. Hul gaan blykbaar nog steeds omsien na Afrikaans en glo Afrikaans sal nie benadeel word deur hierdie veranderings nie. Die vraag is waarom doen die ATKV hierdie dinge? Hul is tog ’n Afrikaanse organisasie wat die belange van die Afrikaanse taal op die hart moet dra en dit maak geen sin om ander tale ook te betrek nie. Ander tale kan seer sekerlik na hulself omsien en hul eie organisasies stig of hoe?
Waarom probeer die ATKV iets vir almal wees, want uiteindelik gaan hul niks vir niemand beteken nie. Hierdie stap gaan die einde van die ATKV wees as ’n Afrikaanse organisasie en weereens is die groot verloorder die Afrikaanse taal. Dis kommerwekkend om te sien hoe Afrikaans oral uitgewerk word en vertrap word. Iets sal gedoen moet word om Afrikaans te beskerm want ons kan nie toelaat dat ons taal so stelselmatig vernietig word nie.
Daar is drie henne op die werf. Twee lê al eiers. Daar is geen haan, dus lê hul onbevrugte eiers.
Een is broeis. Ek kry haar weer vanoggend op die plek waar hulle eiers lê en ek verwilder haar waar sy op daardie enkele eier gaan lê tot hy vrot is: Want dis ‘n onbevrugte eier. En al is daar tien eiers wat sy wil uitbroei, dit gaan nie help nie. Want dis onbevrugte eiers.
So is dit met ons volk.
Verskoon maar die terme waarvolgens ek leierskap bespreek en dat ek aanvoer leierskap het ‘n bevrugtende taak. Maar dis nou maar eenmaal so: ‘n Leier of leierskap het ‘n bevrugtende taak wat die volk betref. Is daar nie ‘n leier en leierskap nie, sit die Afrikanervolk sonder bevrugte politiek. Klaar. Oor. Uit. Aanskou die les van meer as twintig vermorste jare.
Daar is die oulikste eiers gelê en die volk en sy hoofsaaklik alternatiewe nuusmedia het al wat ideologie en dwaling en godsdienstige rigting is verken. Of die volk nie sy aard, sy godsdiens, sy politieke toegeneenthede, ken nie maar tog het die volk die moeite gedoen en al die uiteenlopende filosofieë besnuif en befrons om te kyk waar hy die waarheid dalk misgelees of misgehoor het.
Ja, die volk het ‘n mooi klompie eiers in die nes onder hom gekry. En gebroei. En sommer later vir hom broeimasjiene gekry om te help om die eiers uit te broei. Maar niks broei uit nie, genugtig.
Een van die broeimasjiene is vir ‘n volkstaat. Wat hulle nou nog soek. Gaan lees die twak wat sekere webwerwe verkoop, hulle soek nog ‘n volkstaat en al daardie eienaardige vorme van “selfbeskikking”: Ons het ons volkstaat en sy naam is Suid-Afrika.
Hulle wil volkstate omlyn en kaarte trek. So al of hulle Vasco da Gama en Bartlomias Dias is wat nog ‘n seeweg na Indië soek. Of kaptein James Cook wat met ‘n paar skepe — ja, ook kaarttekenaars en navigators het hulle genoeg — presies wil gaan uitvind waar Van Diemensland is en as Van Diemensland daar is, gaan kyk of die vestiging van nog ‘n Britse kolonie moontlik is.
Die Afrikanervolk weet waar is sy land, hy sal net weer en klaarblyklik ná harde en dadelike stryd harde grense moet trek.
Maar sonder die bevrugtende en bevestigende rol van ‘n leier en leierskap sal die Afrikanervolk nie gedoen kry wat hy moet nie.
Die feminis en liberaal-marxis, Christi van der Westhuizen, het onlangs kritiek op Helen Zille se twiets oor kolonialisme op die linkse webblad Netwerk24 gelewer. Sy meen dat kolonialisme en “liberalisme” (waaronder sy liberalisme sónder ‘n marxistiese sous verstaan) nog altyd “kop in een mus” was. Sy maak ook die afrosentriese stelling: “Die denkfout hier is die gedagte dat Afrika nooit deel van moderniteit kon wees sonder kolonialisme nie.” Hierteenoor verdedig mnr. Cor Ehlers, ‘n voorstander van Afrikanerselfbeskikking, Zille se uitsprake en meen dat daar miljarde “vir post-koloniale Afrika… in die vorm van ontwikkelingshulp veral sedert 1945 deur die Weste ingepomp is en waar daar weinig tekens is van ontwikkeling of omarming van moderniteit”.
Cor Ehlers skryf verder in antwoord op Christi van der Westhuizen:
Hoe lank nog moet Blankes, wat minder as 10% van die bevolking in SA verteenwoordig, inboet om die “ongelykheid” warvan Van der Westhuizen praat uit te skakel? Een van die historiese feite wat dikwels deur linkses soos sy genegeer word is dat milarde rande, ook in die vorm van innovasie, energie en Westerse middele in minder as drie dekades ter wille van ontwikkeling in voormalige swart tuislande ingepomp is, sonder enige noemenswaardige sukses. Dieselfde geld vir postkoloniale Afrika waar miljarde in die vorm van ontwikkelingshulp veral sedert 1945 deur die Weste ingepomp is en waar daar weinig tekens is van ontwikkeling of van omarming van moderniteit.
Helen Zille se gewraakte twiet oor kolonialisme
Van der Westhuizen sê: “In die twiets waarvoor Zille voor stok gekry word, het sy spesifiek meritokrasie genoem as een van die redes waarom Singapoer ten spyte van sy koloniale geskiedenis goed vaar. Sy vat dit toe selfs verder en noem die ‘positiewe aspekte van die koloniale nalatenskap’ as een van die ander redes. Die aspekte wat sy noem, het almal te make met moderniteit, byvoorbeeld vervoer-infrastruktuur en gespesialiseerde mediese versorging. In ‘n onderhoud noem sy intussen ook universiteite.”
Waar mense nie op basis van meriete aangestel word om die leiding te neem in samelewings nie, lei dit dikwels tot middelmatigheid en is daar selde sprake van ontwikkeling in mense se kultuur. Die Afrikaner Broederbond was ‘n toonbeeld hiervan. In post-apartheid SA, net soos in post-koloniale Afrika, lei ‘n gebrek aan meritokrasie veral tot grootskaalse korrupsie en uitbuiting. Die agtergeblewe burgers van sulke lande vind niks baat by nivellering of die uitskakeling van meriete nie. Solank mense nie op grond van ras uitgesluit word nie, is daar niks fout met meriete as basis vir leidinggewing nie.
Van der Westhuizen skryf: “Die denkfout hier is die gedagte dat Afrika nooit deel van moderniteit kon wees sonder kolonialisme nie”
Dit is nie ‘n denkfout nie. Burundi is een van die lande in Afrika waar kolonialisme haas geen invloed gehad het nie omdat dit van kortstondige duur was. Vandag is Burundi en ander lande, soos Papua-Nieu-Guinee in die Verre-Ooste, veel agterliker as enige van die Afrikalande wat wel gekoloniseer is.
En verder: “Dit suggereer ook dat geen elemente van modernisering in Afrika ontstaan het nie”
Gee vir my een voorbeeld van modernisering wat wel in Afrika suid van die Sahara ontstaan het en wat enigsins noemenswaardige invloed op die ontwikkeling van Afrika se mense gehad het.
Ook sê sy: “Dit wil sê, hoewel Zille in haar twiets ook ‘globalisme’ noem as ‘n rede vir Singapoer se sukses, neem sy nie in ag dat mense se natuurlike prosesse van globalisering oor die eeue heen beteken dat geen ontwikkeling net op een plek geïsoleer bly nie. Afrika was van die begin deel van moderniteit.”
Vanaf watter begin? Reeds in die 1300’s het die Portugese d.m.v. handel (nie kolonisering nie) in Wes-Afrika se Kongogebied die wiel aan Swartes bekend gestel. Dit was niks anders as ‘n vorm van globalisering nie. Alhoewel Afrikane in daardie deel van Wes-Afrika die wiel vir bykans ‘n eeu hoofsaaklik vir handels- en militêre doeleindes aangewend het, het hierdie belangrike westerse tegniese skepping binne enkele dekades totaal en al verdwyn nadat die Portugese opgehou het om met Wes-Afrika handel te dryf. Teen die tyd van kolonisering in die 19de eeu (d.w.s. meer as 400 jaar later) was daar geen teken van die wiel meer oor in die gebied nie.
Sy sê ook: Maar deur die geweld van kolonialisme is Afrikane in ‘n onderdanige posisie in die wêreldhiërargie geforseer en daarom smaak net sommige, in plaas van almal, vandag die voordele van modernisering (let wel, nie kolonialisme nie).
Die Romeine het 2000 jaar gelede die Germane dwarsoor die hele Europa met uiterste geweld in ‘n onderdanige posisie geforseer, maar die Germane het relatief snel al die voordele wat die Romeinse besetting met hulle saamgebring het deel gemaak van hul eie kultuur en waardestelsel en daarop voortgebou. Dit was ten spyte van bykans 400 jaar Romeinse oorheersing. Kolonialisme het wat Swartes in SA betref minder as 200 jaar geduur, sou ons apartheid as deel daarvan beskou. Behalwe vir sekere Westerse tegniese skeppinge, wat hoofsaaklik vir statusdoeleindes aangeneem word deur baie Swartes – soos selfone, motors, TV’s, ens. – is daar nie veel deur hulle oorgeneem uit die res van ons Westerse kultuur en waardestelsels nie.
Selfs tydens die stagnasieperiode in die Middeleeue het Europiërs voortgegaan om massiewe strukture soos kerke, katedrale, regeringsgeboue, ens. op te rig. Daarna het die Renaissance gevolg wat daartoe gelei het dat Westerlinge tot vandag toe ligjare voor die res van die wêreld is op vele terreine van tegnologiese ontwikkeling en vaardighede. Ons as Westerlinge skroom nie om te erken dat dit alles te danke is aan die (Grieke) en Romeine wat ons grondgebied meer as 2000 jaar gelede gekoloniseer het nie. Vandag is die Duitsers en ander Europeërs van Germaanse afkoms meer welvarend en innoverend as die Italianers, wat die direkte nasate is van die Romeine. Dit was juis die kolonisering van Europa deur gemelde hoogkulture waaruit moderniteit voortgespruit het.
Noord-Afrikane en volke aan die Europese kant van die Middelandse See, soos die Portugese, is met afgryslike geweld deur die Arabiere (More) eeue gelede ingeforseer tot minderwaardigheid. Nietemin het hulle die Arabiese oorheersing te bowe gekom en vandag erken hulle nie net die slegte goed wat Arabiese kolonialisme vir hulle meegebring het nie, maar ook die voordele daarvan. Ek lees ook selde van die gevolge van Arabiese kolonisasie in Oos-Afrika wat vir eeue lank gegeld het – veel langer as kolonisasie deur Westerse lande in Afrika. Ook in hierdie geval het kolonialisme nie net slegte gevolge vir Oos-Afrika gehad nie.
Puik voorbeelde van hoedat moderniteit aan sommige Swartes in SA verbygaan is oudpresident Mbeki en sy aanhangers soos prof. Pityana – afgetrede rektor van Unisa. Mbeki kan skaars as ‘n slagoffer van kolonialisme of apartheid beskou word, want hy het in Engeland skoolgegaan, daar gestudeer en ‘n groot deel van sy volwasse lewe tot in 1990 daar gewoon. Tydens sy presidentskap het Mbeki geweier om die grondliggende oorsake van die verspreiding van HIV VIGS onder Swartes te erken, synde bepaalde seksuele gedragspatrone. Hy het verkies om binne sy swart tradisionele kultuurraamwerk eksterne lokusse van kontrole te blameer soos armoede, ens. wat natuurlik volgens hom en sy mutual admiration society alles die skuld van kolonialisme en apartheid is. So sterk het hy daarin geglo dat hy ‘n minister van gesondheid aangestel het wat almal in SA probeer oortuig het dat Afrikawortel en beet die siekte kan genees. Mbeki se ontkenning van Westerse mediese (wetenskaplike) bewyse vir die verspreiding van die siekte en sy geloof aan tradisionele Afrika-medisyne het daartoe gelei dat meer as 300 000 Suid-Afrikaners voortydig dood is aan die siekte, want hulle is deur die Mbeki-administrasie weerhou van ARV-medisyne wat in die Weste (kolonialiste) ontwikkel is.
Ten spyte van globalisering is daar ook in SA ‘n duidelike terugkeer na Afrikakultuur en –waardestelsels. Voorbeelde hiervan is besnydenisrituele, kommunale grondgebruik, ens. Ek sien nog nie waar dit tot enige ontwikkeling vir mense in SA lei nie, laat staan nog die skepping van gevorderde tegnologie of die ontwikkeling van tegnologiese vaardighede.
Zuma (en waarskynlik die oorgrote meerderheid Swartes in SA) glo dat korrupsie ‘n westerse begrip is waaraan Swartes in Afrika hulle nie hoef te steur nie. Zuma het self in die openbaar gesê dat dit ‘n westerse begrip is. Ten minste is hy eerlik hieromtrent. Geen wonder die ANC, EFF en hul ondersteuners beskou Mmusi Maimane, met sy uitgesprokenheid teen korrupsie, as ‘n token Black in die DA nie.
Van der Westhuizen meen: Zille is dus feitelik verkeerd. Verstrik in liberalisme se dekontekstualisering en dehistorisering, is sy oënskynlik blind vir die werklike verhouding tussen modernisering en kolonialisme. Die vraag is altyd: Wat is die effek van ‘n argument? In dié geval is dit die regverdiging van kolonialisme, ‘n stelsel wat gepaardgegaan het met grootskaalse, barbaarse slagtings van dermiljoene mense – ‘n holocaust in eie reg – en die vernietiging van unieke filosofiese en estetiese wêreldbeelde en onvervangbare ekologiese stelsels.
Nonsens. Die ware holocaust het gepaard gegaan met die georkestreerde slagting van meer as 6 miljoen Jode deur die Nazi’s in minder as 4 jaar (1941-1945). Ten spyte hiervan het die oorblywende Jode in 1948 die staat Israel in die woestyn gaan ontwikkel wat in minder as vyf dekades uitgegroei het tot ekonomies onafhanklike en een van die mees gevorderde state van die wêreld op tegnologiese vlak.
Selfs na twee eeue se blootstelling aan moderniteit in ‘n geglobaliseerde wêreld kan Swartes in Afrika met al sy natuurlike hulpbronne, goud, minerale, olie, aardgas, ens. nie eers vir hul eie mense sorg nie. Hulle is steeds afhanklik van VN- en ontwikkelde lande se hulp en bystand net om te kan oorleef. SA is na 23 jaar van swart meerderheidsregering vinnig oppad na dieselfde afhanklikheid van die internasionale gemeenskap.
Ek is nie bewus van enige ontwikkeling van enige aard wat die “unieke filosofiese en estetiese wêreldbeelde” van Afrikane teweeg gebring het nie. In ruil vir hul “onvervangbare ekologiese stelsels” is hulle aan die lot van natuurelemente soos ernstige droogtes, weerlig, storms, ens. oorgelaat wat histories tot die dood van miljoene mense gelei het omdat hulle nie oor die tegnologiese vlak van ontwikkeling van Westerse lande (koloniseerders) beskik het nie. Hongersnood tydens die mfecane kan o.a. toegeskryf word aan langdurige periodes van droogte wat die tydperk (1815-1835) voorafgegaan het en wat tot die dood van honderdduisende mense binne enkele jare in suidelike Afrika gelei het. Hulle unieke filosofiese en estetiese wêreldbeelde en onvervangbare ekologiese stelsels het hulle nie gered nie, want ten grondslag daarvan lê ‘n bestaansekonomie wat hoegenaamd nie produksie-georienteerd is nie en wat dus nie voorsiening maak vir sulke natuurrampe nie.
Dekades nadat Afrika gedekoloniseer is sterf daar jaarliks tienduisende mense wat juis deels toegeskryf kan word aan hul sogenaamde onvervangbare ekologiese stelsels en wat deur die eeue niks anders as o.a. oorbeweiding deur sulke mense se vee insluit nie. Die gevolge hiervan was voortdurende etniese imperialisme op basis van “survival of the fittest” wat tot grootskaalse menseslagtings gelei het ten einde beheer oor grondgebied en waterbronne te verkry – so kenmerkend van die massamigrasies van Swartes vanuit die Groot Meregebied tussen 400 en 1600 nC. Dit was lank voor kolonialisme. Dieselfde geld vandag in groot dele van ‘n gedekoloniseerde Afrika waar sulke tradisionele praktyke aan die orde van die dag is.
Ons sien hoedat Swartes se veekuddes dikwels tot vandag toe in SA, selfs na 200 jaar van kolonisasie en ten spyte van globalisering, gekenmerk word deur swak genetika en ondervoeding. Dit is omdat vee se waarde nie in terme van swartes se kultuur opgesluit lê in die gehalte van die diere nie, maar in die getalle wat die eienaar besit. Terselfdertyd het beeste steeds lobola-waarde en word dit veral tydens tradisionele rituele soos by troues en begrafnisse geslag. In ‘n geglobaliseerde handelswêreld lei sulke waardes wat betref die besit van vee tot armoede en verval, want daar kan nie op grond van die gehalte van die diere en hul vleis- of melkproduksiewaarde meegeding word nie.
Dekades na die dekolonisasie van Sentraal-Afrika het militante Tutsi’s meer as 800 000 Hutu’s en gematigde Tutsi’s binne 3 maande uitgemoor in 1993. Hierdie etniese slagtings duur intussen voort dwarsoor post-koloniale Afrika. Wat het dit met kolonialisme te make? Dit is lankal wetenskaplik bewys dat dit juis sulke etniese konflikte is wat daartoe gelei het dat Bantoetaalsprekendes die Groot Meregebied van Afrika veral na 400 nC verlaat en suidwaarts gemigreer het tot in suidelike Afrika. Onderweg daarheen en in SA self het hulle net sulke menseslagtings gepleeg, o.a. teen die ware first nations van SA, naamlik die Khoi en San wat tot ‘n totaal ander rassegroep behoort as Bantoetaalsprekers. Hierdie plundering en menseslagtings deur Swartes het voortgeduur tot en met die mfecane (1815-1835) wat deur die koms van Voortrekkers in 1836 tot halt geroep is. Sedertdien is per kapita (van SA se bevolking) meer Wittes as Swartes deur Swartes uitgemoor, terwyl net in die afgelope twee dekades nagenoeg 500 000 mense van alle rasse (meer as 70 000 hiervan is Wittes) in post-apartheid SA deur Swartes uitgemoor is. Wat deesdae as Xenofobiese geweld beskryf word, is niks anders as etniese moorde nie. Die groot etniese slagting lê waarskynlik nog voor vir SA – count my words.
Toe Blankes (Afrikanerpioniers) vir die eerste keer in 1836 in noemenswaardige getalle met Swartes in die binneland van Suid-Afrika in aanraking gekom het, was dit juis a.g.v. die voorafgaande mfecane (1815-1835) dat meer as ‘n miljoen Swartes en Bruines deur tiranne soos Shaka en Dingane van die Zoeloes, Mzilikazi van die Matabeles, Mantathisi van die Tlokwas en Jan Bloem en die Bergenaars van die Khoi voortydig dood is. Toe was daar nog geen sprake van kolonisering nie. Die linkse prof. Cobbing van Rhodes (waarskynlik in opdrag van die ANC) het in die 1990’s gepoog om die mefcane tot ‘n mite te probeer verklaar, maar danksy gerespekteerde antropoloë van dwarsoor die wêreld insluitend die anti-apartheidsaktivis Omer-Cooper, is Cobbing se drogredenasies ontbloot. Selfs die linkse prof. Delius van Wits ontken nie die mfecane of die totale verwoesting en menseslagtings waartoe dit gelei het nie (sien dokument aangeheg). Dit is alles gebeure wat in SA afgespeel het voordat Swartes se tradisionele grondgebied deur Westerlinge (Blankes) gekoloniseer is. Vreemd genoeg erken die Basotho’s van Lesotho openlik in hul staatsbronne dat hulle as ‘n koninkryk in die Malutiberge tot stand gekom het na aanleiding van veral die mfecane.
Sy skryf voorts: “Dit is hier waar die blindheid ‘n rassedimensie aanneem. Die ramp wat kolonialisme was, is destyds geregverdig deur rassisme. Zille se aanmerkings suggereer dat Afrika van nature primitief, agterlik en intellektueel minderwaardig is, ‘n situasie wat net deur kolonialisme gewysig kon word.”
Dit is nie hoe ek Zille verstaan nie. Ek lees nêrens dat Zille beweer of suggereer dat Afrika as kontinent primitief, agterlik of intellektueel minderwaarðig is nie. Hoe kan ‘n stuk aarde (kontinent) in elkgeval oor sulke eienskappe beskik? Ek lees ook nêrens dat Zille meld dat die situasie “net deur kolonialisme”gewysig kon word nie. Ek lees en begryp wel dat Zille aanvoer dat kolonialisme nie net slegte goed vir SA meegebring het nie.
Vd Westhuizen verval in dieselfde redenasie waarvan die oorgrote meerderheid Bantoetaalsprekende swartes in Afrika deel is, naamlik ‘n geloof in eksterne lokus van kontrole. Alles en almal kry die skuld vir die agterstand waarin Swartes hulleself bevind, behalwe die mense self. Totdat Swartes nie soos Westerlinge en ander beskawings persoonlike (individuele) verantwoordelikheid deel maak van hul eie kultuur en waardestelsel nie, en nie aanspreeklikheid aanvaar vir hul eie doen en late nie, sal hulle aanhou om alles en almal die skuld te gee vir hul agtergeblewenheid. Implisiet (dit is Vd Westhuizen se afleiding en dit pas miljoene Swartes se kultuur waarvolgens mense se lot uitgelewer is aan eksterne lokusse van kontrole) “is die mense wat met Afrika geassosieer word – swart mense – dus ook van nature agterlik en minderwaardig, in teenstelling met die kolonialiste, wat wit was.” Dit is presies hoe linkses mense se woorde verdraai om rassisme te probeer bewys. Mense in hul genetiese manifestasie, ongeag van welke ras ookal, is nie van nature agterlik of minderwaardig nie – of ten minste is dit nog nooit wetenskaplik bewys nie. Ek twyfel sterk of Zille haar enigsins aan hierdie tipe van rassisme skuldig maak. Sekere kulture of volke het wel ‘n empiries bewysbare agterstand wat betref tegniese skeppinge en tegnologiese vaardighede. Saam met die ontwikkeling van Westerse tegnologie en tegnologiese vaardighede het daar ook nuwe waardes en norme ontwikkel wat daartoe lei dat sulke kultuureienskappe in stand gehou en verder ontwikkel word.
Kolonialisme het spesifiek in SA se geval na alle waarskynlikheid meer bygedrae tot die ontwikkeling van die land as wat dit tot die uitwissing van miljoene mense gelei het, soos wat Vd Westhuizen in haar artikel suggereer en probeer veralgemeen. Sonder kolonialisme sou daar teen hierdie tyd waarskynlik miljoene meer mense in SA omgekom het as wat reeds die geval is. Dit is nie net omdat kolonialisme ‘n milieu geskep het waarin Swartes in SA die afgelope 200 jaar soos konyne kon aanteel nie, maar ook omdat baie meer mense van alle rasse deur Swartes op wreedaardige wyse om die lewe gebring sou gewees het – soos wat bewys word sedert hulle in 1994 politieke beheer oor die land geneem het. Begrippe soos demokrasie, wet en orde en ‘n regstaat is alles Westerse (koloniale) konsepte wat nie bestaan in tradisionele Afrikakultuur nie. Ons Germaanse voorouers het dit reeds 2000 jaar gelede by die Romeine (en voor dit by die Grieke) oorgeneem en deel gemaak van ons eie kultuur. Ons hoef net te gaan kyk hoe sake gestaan het kort voor kolonialisme onder tradisionele gesagstrukture van mense soos Shaka, Dingane, Mzilikazi, ens.
Behalwe vir tegniese skeppinge en tegnologiese vaardighede kan geen ander faset van menslike kultuur empiries bewys word as meerderwaardig of minderwaardig nie. Sonder kolonialisme sou Westerse skeppinge en vaardighede, wat bewysbaar beter is as dit wat Afrikane self opgelewer het, nie in SA tot die mate bestaan het wat lankal reeds die geval is nie. Daar sou ook nie sprake gewees het van tegnologiese ontwikkeling tot op die vlak wat SA in 1994 geken het en wat toe op ‘n skinkbord aan Swartes se politieke beheer oorgegee is nie. Hieroor het ek werklik geen twyfel nie.
Van der Westhuizen val terug op die idee van “stereotipes”: “Dit is niks minder as ‘n opgewarmde stel koloniale stereotipes wat Zille aan ons aanbied asof dit neutvars is. Nostalgiese wit revisionisme is die term daarvoor.”
Linkses is lief daarvoor om sulke drogredenasies name te gee en dit dan as evangelie te verkondig aan hul eie mutual admiration societies.
Sy vervolg dan: “Wat wel vars in Suid-Afrikaanse liberalisme is, is Maimane se aandrang, soos verwoord in S’thembiso Msomi se biografie oor hom, dat ‘As jy nie sien dat ek swart is nie, sien jy my nie.’ Soortgelyk vernuwend was die DA se steun vir die Wysigingswetsontwerp op Gelyke Indiensneming in 2013 in die parlement, onder leiding van Lindiwe Mazibuko. Soos een naamlose swart DA-leier destyds aan die media gesê het: ‘Daar is nie ‘n manier waarop jy ‘n probleem wat deur ras veroorsaak is, kan oplos sonder verwysing na ras nie.’ Mazibuko en haar koukus is in die bek geruk en sy is uiteindelik heeltemal uitgeskuif.”
Ag tog, hoe politiek korrek kan een mens nie wees nie – en dít onder die vaandel van akademiese insig. Gelukkig sien al hoe meer Westerlinge dat slegs Wittes rassiste kan wees in die oë van baie Swartes (en volgens ‘n beperkte groepie linkse Wittes); omgekeerde rassisme bestaan volgens laasgenoemde groepe nie. Nog so ‘n drogredenasie onder linkses.
Christi van der Westhuizen sluit af deur te sê: “Die DA staan voor ‘n waterskeidingsoomblik. Die opkomende geslag swart leiers breek met die liberale ontkenning van die geskiedenis en die effek van ras. Mense soos Maimane en Mazibuko opper die moontlikheid – weliswaar nog in embrio-vorm – van ‘n nuwe soort Afrika-liberalisme wat nie ras-blind is nie, wat eerlik oor kolonialisme is, en miskien selfs die gevolge van rassisme en kolonialisme op daadwerklike wyse kan aanpak. Gegewe Suid-Afrika se geskiedenis en die huidige werklikheid van ras-gebaseerde ongelykheid, moet Zille besluit of sy een van die struikelblokke wil wees wat die DA en uiteindelik die politieke moontlikheid van ‘n nuwe liberalisme in Suid-Afrika pootjie.”
Nêrens elders in die wêreld word Regstellende Aksie en Ekonomiese Bemagtiging deur ‘n meerderheid op ‘n minderheid afgeforseer nie, en dan nog so toenemend intensief ook soos in SA nie; laat staan nog deur ‘n oorweldigende meerderheid op so ‘n klein minderheid.
As dit inderdaad Maimane en Mazibuko se ideale is, voorspel ek dat sulke Afrika-liberalisme net so ‘n stil dood sal sterf soos Mbeki se Afrika-Renaissance. Renaissance beteken HER-lewing. Binne die konteks van Swartes in Afrika suid van die Sahara is daar niks wat kan herleef nie, want daar het nog nooit in hul beskawing enige noemenswaardige vlak van “ontwikkeling” bestaan nie. What culture is there in a clay jug?
Ek wil die soeklig laat val op persone en instansies wat veronderstel is om hulle vir die bevordering en oorlewing van Afrikaans te beywer maar skromelik versuim om dit te doen.
Op 13 November is ‘n brief van my onder die opskrif, “Waarom die Afrikaanse Taalraad nie ‘n Afrikaanse taalraad is nie,” op Praag (Menings/Briewe) gepubliseer. Dit was nadat Conrad Steenkamp, die uitvoerende hoof van die Afrikaanse Taalraad (ATR), my op 1 November op LitNet uitgedaag het om my kritiek op die ATR op skrif te stel. Ek het daardie brief op 8 November en weer op die 10de na LitNet gestuur, maar dit is nie gepubliseer nie; vandaar die publikasie daarvan op Praag op die 13de. Die nie-publikasie van my standpunt op LitNet het aan Steenkamp die agterdeur gebied om glad nie op my verdoemende ATR-kritiek te reageer nie. Daar is ook geen aanduiding dat die ATR my besware in ag geneem en sedertdien verander het deur hom beter vir die bevordering van Afrikaans te posisioneer en toe te rus nie.
LitNet wat soos die ATR seker veronderstel is om Afrikaans te bevorder, het ook nie hervorm nie. Op 23 Mei het Andries Visagie ‘n artikel onder die opskrif, “‘n Visie vir Afrikaans,” op LitNet gepubliseer. ‘n Engelse weergawe met die opskrif, “A vision for Afrikaans,” is op 1 Junie op dieselfde webwerf gepubliseer. Dit impliseer seker dat LitNet hou van wat Visagie geskryf het of dat daar geen wesenlike beswaar daarteen is nie.
Visagie is ‘n Afrikaansdosent aan die Universiteit Stellenbosch (US). Sy doktorale proefskrif handel oor manlike subjektiwiteit in die Afrikaanse prosa van 1980 tot 2000. Sy navorsing is gerig op gender en seksualiteit. Hierdie inligting word op LitNet verskaf. Visagie het bv Helena Gunter se bundel, Op ‘n plaas in Afrika (2007), bespreek; veral die “gekwelde seksualiteit” daarin (12.03.2008). Gunter se taalgebruik is volgens Visagie “verfrissend” en dan verskaf hy voorbeelde van haar vermenging van Afrikaans en Engels. Hy het ook Dot Serfontein se boek, Vrypas (2009), bespreek en dink dat Afrikanerkultuur in hierdie eeu nie agteruit hoef te staan vir dié in die vorige eeu nie (13.08.2009). Antjie Krog se skryfwerk vind klaarblyklik meer guns in sy oë as dié van haar ma, Dot Serfontein. Dit lyk asof Visagie sorg dat hy ‘n polities byderwetse indruk wek. Dalk spreek dit eerder van ‘n voorliefde vir randeiers. Hy het bv vroeër vanjaar (11-12 April) die leiding met ‘n simposium oor honde in die Suider-Afrikaanse literatuur (dus nie net in Afrikaans nie) geneem eerder as om oor ‘n meer aktuele saak soos Afrikaans aan die US te besin.
Ek het op 24 Mei kommentaar op Visagie se visie gelewer. Oor die wenslikheid om my reaksie te publiseer, het LitNet klaarblyklik ernstige bedenkinge gehad. Ek het later druk uitgeoefen deur te noem dat dit ingeligte, billike kommentaar is. My 24 Mei-kommentaar is toe op 30 Mei onveranderd gepubliseer. Daarna het ek beswaar gemaak dat min lesers weens die vertraging my kommentaar sou lees, maar daardie reaksie van my is nie gepubliseer nie. Ek en seker baie ander LitNet-lesers neem daagliks op weeksdae kennis van die jongste kommentaar. Kommentaar wat soos myne dae lank vertraag word, kom egter nie só onder die aandag van sulke lesers nie omdat dit verskyn asof dit op die oorspronklike datum gepubliseer is. My afleiding is dat LitNet verkies dat so min moontlik lesers kennis neem van wat ek oor die Visagie-visie geskryf het. Byvoorbeeld, weens die vertraging het my kommentaar nie in die weeklikse LitNet-nuusbrief verskyn nie. In die volgende drie paragrawe haal ek my gewraakte kommentaar volledig aan.
“Vir my was die verstommendste aspek van die US-taalstryd seker die skynbare onbetrokkenheid van die Afrikaansdosente. Ek herinner my ‘n enkele brief in Die Burger waarin Visagie vir Afrikaans in die bres getree het en toe was dit eintlik reeds te laat. Onlangs het die departementshoof tydens ‘n openbare byeenkoms eerder voorbrand vir meertaligheid (dus ook vir Engels) as vir Afrikaans gemaak. Ek vra my af: Waarom bevorder Afrikaansdosente en ander Afrikaanssprekendes ander tale terwyl nie-Afrikaanssprekendes (feitlik) nooit die saak van Afrikaans bepleit nie? ‘n Hoogleraar in Afrikaans het jare lank (tydens die rektorskap van Chris Brink en Russel Botman en tot in Wim de Villiers se termyn) uit die Taalsentrum en talle taalkomitees vertel hoe fantasties goed taal aan die US bestuur word, gevolglik was dit glo onnodig om oor Afrikaans bekommerd te wees. Pieter Kapp het gesaghebbend oor hierdie gebeure in sy boek, Maties en Afrikaans (Pretoria: Protea Boekhuis, 2013), geskryf. Het daar al ooit ‘n teregwysing hieroor uit die Departement Afrikaans opgeklink? Was die rol wat die dosente in hierdie departement in die US-taalstryd gespeel het enigsins vergelykbaar met die positiewe invloed wat daar van ‘n enkele persoon, die historikus Hermann Giliomee, uitgegaan het? Wanneer die rektor in sy intreerede sê “Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie” en hierdie stelling in daaropvolgende toesprake herhaal en dit kort daarna letterlik die waarheid probeer maak, het daar telkens luide beswaar uit die US se Departement Afrikaans opgeklink of was daar dawerende stilte? Almal wat erns met Afrikaans maak, kan volgens Visagie ‘n bydrae lewer. Het die US se Departement Afrikaans rede om trots op sy bydrae tot die US-taalstryd te wees of behoort daar veel eerder verootmoediging en skaamte te wees?
“Visagie se rede word gekenmerk deur politieke byderwetsheid. Hy prys die pro-Afrikaanse rol van instansies soos die ATKV, ATR, VVA en SBA. Hulle almal gee myns insiens voorkeur aan Afrikaansvariëteite, meertaligheid en ‘n politieke ideaal, versoening, bo die heil van Standaardafrikaans. Soos hulle wil Visagie van Afrikaans ‘n versoeningstaal maak. Soos hierdie instansies vind hy Kaaps opwindend en as iets wat bevorder moet word. Soos die genoemde vier instansies rep hy polities byderwets nie ‘n woord oor taalsuiwerheid nie. Terselfdertyd verskaf hy egter (en tereg) hierdie riglyn: “Streef daarna om op alle gebiede gehalte in Afrikaans na te streef;” ook “uitnemendheid” en “‘n nuwe vasberadenheid om kwaliteit in Afrikaans te lewer.” Hy bepleit ook groter erkenning van variëteite soos Kaaps in Standaardafrikaans. Ek het nie beswaar as die drie Kaapswoorde wat hy as voorbeelde noem as Standaardafrikaans erken word nie [kwaailappies, dala (redeneer of doen) en haraam (verbode)]. Maar dit kan gerus onomwonde gestel word dat Kaaps in soverre dit met onnodige Engelse woorde besoedel is, absoluut onaanvaarbaar is; dat Kaaps in daardie opsig nie aan Visagie se gehalteriglyn voldoen nie; dat Kaaps ‘n wesenlike bedreiging inhou vir die voortbestaan van Afrikaans as ‘n taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is. Visagie noem ook die SA Akademie en die FAK. Hierdie twee instansies het myns insiens ‘n meer sinvolle benadering tot Afrikaans as die vier waarna ek hier bo verwys het.
“Daar is ‘n lakmoestoets wat ons gerus in hierdie konteks kan toepas, deur Engels met Afrikaans te vergelyk. Word geradbraakte Engels aangemoedig of word korrekte Engels nagestreef? Waarom geld laasgenoemde nie deurgaans vir Afrikaans nie? Word die bestaan van Engelsvariëteite voortdurend beklemtoon en bevorder of word daar eerder in Standaardengels berus? Waarom dan nie eerder ‘n enkele evolueerende Standaardafrikaans ondersteun wat die doeltreffendste skans teen verswelging deur Engels bied nie? Waarom word daar grootliks sonder beswaar doelbewus met Afrikaans gemors maar nie met Engels nie? Myns insiens enersyds om Afrikaanssprekende blankes te tart. Andersyds doen sommige Afrikaanssprekende blankes lustig hieraan mee omdat hulle hulle selfrespek verloor het. Daar is in werklikheid baie dinge waarop Afrikaanssprekende blankes trots kan wees en Standaardafrikaans is ongetwyfeld een hiervan. Visagie noem dat skoolkinders nie die vrymoedigheid het om Kaaps te praat nie en daarom voorkeur aan Engels gee. Die oplossing is nie om Kaaps in sy geradbraakte vorm holus-bolus in Standaardafrikaans te inkorporeer nie maar om Kaaps van onnodige Engels te suiwer, dus dat tussen Standaardafrikaans en Standaardengels gekies moet word.”
Oor baie jare het ek LitNet ervaar as ‘n instansie wat langtand byt aan wat ek skryf. Om die moontlikheid van publikasie te bevorder, het ek doelbewus twee name uit my kommentaar gelaat. Die departementshoof waarna ek hier bo verwys, is Rufus Gouws. Hy is sedert 1980 aan die US verbonde maar geniet die twyfelagtige onderskeiding dat sy naam glad nie in Kapp se boek oor die US-taalstryd genoem word nie. Dus dat hy hom in daardie konteks nie positief of negatief oor Afrikaans uitgelaat het nie. Dit bevestig sy onaktiwiteit in ‘n taalstryd wat van deurslaggewende belang vir Afrikaans is.
Leon de Stadler is die hoogleraar in Afrikaans wat hoof van die US se Taalsentrum was en jare lank in taalkomitees gedien het en ‘n groot rol in die afskaling van Afrikaans en die huidige dominansie van Engels as onderrigmedium gespeel het. In 2002 het De Stadler “die versekering gegee dat Afrikaans die uitgangspunt van die US is, maar dat dit nie diversiteit en meertaligheid uitsluit nie” (Kapp, p 79). In ‘n berig in Die Burger (28.09.2002) het De Stadler “die versekering gegee … dat die Konsepplan US tot die bevordering van akademiese Afrikaans verbind. Afrikaans sal die primêre taal voorgraads wees en Engels nagraads” (86). Kapp verwys soos volg na ‘n berig in Die Burger (14.11.2002): “Die Rektor [Chris Brink] was die spreker [op ‘n vergadering van die US-Konvokasie] en daar is algemeen verwag dat hy sy Taalvisie van Junie sou stel. As voorspel het Leon de Stadler opdrag gehad om in ‘n personderhoud wat daardie oggend gepubliseer is, voorbrand te maak vir die US as ‘n Afrikaanse universiteit wat meertaligheid bevorder sonder om die kritiese vrae te hanteer” (88), bv “Waarom word Afrikaans nie ook die verstektaal op nagraadse vlak nie?” (87). In sy toespraak het Brink die versekering gegee “dat die US nie op ‘n glybaan na verengelsing is nie en dat hy altyd sy verbintenis met Afrikaans sal behou” (88). Dit toon hoe De Stadler hartlik met Brink se ondermyning van Afrikaans saamgewerk het.
De Stadler het sy samewerking ook verleen aan Russel Botman en Wim de Villiers se veldtogte teen Afrikaans ter bevordering van Engels. Dit is algemeen bekend dat die US-Konvokasie met Kapp as voorsitter sterk pro-Afrikaans gesind was. Dit is klaarblyklik om hierdie rede dat De Stadler, wat in ‘n leidende hoedanigheid by die afskaling van Afrikaans betrokke was, kontak met die Konvokasie vermy het. Oor die gebeure in 2007, toe Botman die rektor was, skryf Kapp: “De Stadler het vir die eerste keer onderneem dat die Taalhersieningsgroep met die Konvokasie in gesprek sal tree – die eerste en enigste gesprek het op 8 Februarie plaasgevind” (156). Kapp sê van die ANC-aktivis Botman: “Botman het gekonsentreer op die niewit ervaring van Afrikaans as onderdrukkerstaal” (156). Met so ‘n mens het De Stadler myns insiens gemene saak ten koste van Afrikaans gemaak. “In ‘n poging om steun vir die voorgestelde beleid te wen, het Botman op 16 Oktober 2007 ‘n ‘raadplegingsessie’ met die vyf statutêre liggame belê waarin hy en Leon de Stadler van die Taalsentrum probeer verduidelik het dat die beleid nie veel verskil van die 2002-beleid nie, behalwe vir die desentralisasie na fakulteite” (160). Desentralisasie was presies waarteen die Konvokasiebestuur dit gehad het. Die Konvokasie het “nog deurgaans daarop aangedring dat die beleid eerlik en konsekwent moet wees en geen ruimte moet laat om deur dosente en Bestuurslede gemanipuleer te word nie” (160).
In 2009 het De Stadler “selfs die openhartige en eerlike debat [oor Afrikaans aan die US] as ‘n gevaar vir Afrikaans beskryf en gespog dat die US se taalbeleid ‘die leiding neem onder Suid-Afrikaanse universiteite’ want dit is ‘n ‘unieke, innoverende taalbeplaningsprogram’” (180). “Christo van der Rheede wil dan, soos Leon de Stadler, ‘n onderskeid maak tussen taal en mense. Hy veg vir mense, nie vir ‘n taal nie” (Kapp, p 185; Rapport 7.02.2010). Sedertdien het die mense (“the people”) aan die US gewen en Afrikaans het die taalstryd verloor. Is dit moontlik vir enige egte Afrikaner en veral vir ‘n Afrikaansdosent om hiermee vir lief te neem?
In 2010 was daar die Vredenheim-beraad oor die US se taalbeleid. “Proff Magda Fourie [toe ‘n viserektor wat haarself daarna gediskwaliseer en die pos ontruim het] en Leon de Stadler se optredes namens die US-rektor [Botman] was nie oortuigend nie” (201). De Stadler het “dit veral gehad teen wat genoem word taalgesentreerde onderrig, omdat onderrig binne ‘n sosiale, politieke, godsdienstige, demografiese, opvoedkundige en kulturele omgewing ontwikkel moet word … Vir hom was Stellenbosch se swak diversiteitsprofiel ‘n bepalende faktor” (220); dus weer eens De Stadler se beklemtoning van “die mense” eerder as Afrikaans. De Stadler “erken dat die minderheidstaal in die proses kan seerkry, maar die US volg ‘n goed bestuurde model wat sal verseker dat probleme billik hanteer word” (220). Van een ding kan De Stadler nie beskuldig word nie: dat hy partydig vir Afrikaans was. Myns insiens het hy oor baie jare die posisie van Afrikaans aan die US deurlopend ondermyn. Daarin was hy ‘n lojale ondersteuner van die drie anti-Afrikaanse rektore wat die US in onlangse jare agtereenvolgens aangestel het: Chris Brink, Russel Botman en Wim de Villiers.
Hoe kry ‘n Afrikaansdosent dit reg om met ‘n anti-Afrikaanse erflating saam te leef? My reaksie van 24 Mei (wat ek hierbo aangehaal het) het geen reaksie van Visagie ontlok nie. Op 8 Junie het ek die saak op LitNet, onder die Engelse weergawe van Visagie se teks, soos volg aangepor: “Oor twee verdere sake sou ek graag inligting wou ontvang. Wat het die Departement Afrikaans aan die US alles in 2015 gedoen ter herdenking van die dood van Jan Marais ‘n eeu tevore? Wat beoog hierdie departement om te doen ter bevordering van Afrikaans en die nagedagtenis van Jan Marais wanneer die US volgende jaar sy eeufees vier?” Nogeens geen reaksie uit die US se Departement Afrikaans nie. Sover bekend het daardie departement in 2015 niks (noemenswaardig) in hierdie verband gedoen nie. ‘n Mens kan redeneer dit is water wat reeds onder die brug gevloei het. Maar 2018 lê nog voor en daar is in hierdie opsig insgelyks blykbaar geen aktiwiteit deur die Afrikaansdosente in die vooruitsig nie. ‘n Oud-dosent van daardie departement, die digteres Lina Spies, was en is steeds bereid om saam met Hermann Giliomee vir Afrikaans aan die US te stry. Maar die huidige dosente verkies blykbaar almal om in hierdie opsig in onaktiwiteit uit te munt.
Jan Marais het met sy skenking die stigting van die US moontlik gemaak. Hy het die uiters redelike voorwaarde gestel dat Hollands/Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan daardie inrigting mag beklee nie. Dit is hierdie voorwaarde wat deesdae goedsmoeds geïgnoreer word sonder om die elementêre integriteit te hê om dit ruiterlik te erken en ‘n poging aan te wend om hierdie doelbewuste versuim moreel te regverdig. Die etiekkolos Anton van Niekerk, wat oor allerhande sake gesaghebbende etiese uitsprake probeer lewer, is oor hierdie kardinale saak tjoepstil terwyl hy myns insiens skuldig is aan ‘n reuse aandeel in die verengelsing van die US.
Willie Esterhuyse, ‘n Thabo Mbeki-agterryer, het sy net selfs wyer gespan toe hy in 1995 heftig beswaar teen die bestaan van vyf Afrikaanse universiteite gemaak het (Kapp, p 63). Ek wag steeds dat Esterhuyse sy tevredenheid uitspreek oor wat hy bereik het. Ek sou veral graag wou weet hoe die twee filosowe, Anton van Niekerk en Willie Esterhuyse, die skade wat hulle Afrikaans en die Afrikanerdom aangedoen het met hulle gewetes versoen. Of soek ek gewetes waar daar net gewetenloosheid is?
Deesdae word dikwels beweer dat daar nog net een universiteitskampus is (dus nie ‘n universiteit in sy geheel nie) wat oorwegend Afrikaans is en dit is die Potchefstroom-kampus van die Noordwes Universiteit. Maar dit val op dat poste op daardie kampus al hoe meer slegs in Engels in Afrikaanse koerante geadverteer word. Die waarheid is dat daar in die ganse wêreld nie meer ‘n enkele universiteit oor is wat oorwegend Afrikaans is nie. Is dit ‘n nalatenskap waarmee ‘n mens soos Willie Esterhuyse (gemaklik) kan saamleef?
Tydens die herdenking in 2015 van Jan Marais se afsterwe ‘n eeu tevore was nie net die US se Departement Afrikaans onaktief nie maar die US in sy geheel; klaarblyklik veral weens die rektor, Wim de Villiers, se afkeer van Afrikaans as onderrigmedium. Teen die einde van die Woordfees in 2015 het Ton Vosloo oor die middaguur ‘n lesing oor Jan Marais gelewer maar grootliks uit die oogpunt van die stigting van Nasionale Pers; dus nie soseer oor die US nie. Die direksie van Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF) het ‘n kranslegging by Marais se graf gereël asook ‘n huldigingsbyeenkoms in Marais se eertydse Coetzenburg-woning. Op die US-kampus was daar geen (amptelike) byeenkoms of kranslegging by die Marais-standbeeld op die Marais-plein nie. Selfs hierdie plein word eerder die Rooiplein genoem.
Dit is heeltemal moontlik dat die US dit volgende jaar gaan beWIMpel dat daar amptelik weer oor Jan Marais geswyg word. Daar is immers geen manier hoe die huidige verengelsingsbeleid met Marais se stigtingsvoorwaarde versoen kan word nie. HJMNF-trustees sal seker maar weer die leiding ter huldiging van Marais moet neem. Waarvoor ek HJMNF verkwalik is dat ter wille van multikulturaliteit toegelaat is dat ‘n trustee in die direksie dien wat glad nie Jan Marais se wense eerbiedig nie. Michael le Cordeur het hom openlik ten gunste van Wim de Villiers se verengelsingsbeleid uitgespreek. Dit is voor die hand liggend dat geen mens ‘n HJMNF-trustee kan wees en terselfdertyd verkondig dat Engels maar prominenter as Afrikaans aan die US mag wees nie. HJMNF-trustees is dit aan Jan Marais se nagedagtenis verskuldig om voor 2018 permanent van Le Cordeur as trustee ontslae te raak.
Die ATKV is van huis uit en ook ingevolge sy naam veronderstel om Afrikaans en Afrikanerkultuur te bevorder. Onlangs het Japie Gouws, die uittredende uitvoerende hoof van die ATKV gesê: “Ons moenie veg vir Afrikaans nie” (Die Burger, By, 25 Mei, p 2). Die polities byderwetse Gerhard van Huyssteen, ‘n Afrikaansdosent op Potchefstroom en die voorsitter van die SA Akademie se Taalkommisie (hy dien op daardie kommissie – nie in dit nie) – ‘n hondeliefhebber soos Visagie en met selferkende “eienaardighede” – het in sy Beeld-rubriek dit onomwonde gestel dat hy, soos Japie Gouws, nie bereid is om vir Afrikaans te veg nie. Dit is blykbaar in orde as ‘n mens danksy Afrikaans jou brood verdien, maar moet tog nie verwag dat so iemand sy politieke byderwetsheid moet versaak om vir Afrikaans te veg nie. Verknogtheid aan linkse politiek is vir sulke mense belangriker as die heil van Afrikaans. ‘n Ander Afrikaansdosent op Potchefstroom, Wannie Carstens, het as raadslid darem vir Afrikaans aan die US geveg, maar hy het self sy hande agter sy rug vasgebind met sy vooropstelling van meertaligheid, Afrikaansvariëteite, geradbraakte “Afrikaans” in die vorm van Kaaps en politieke versoening. By kernsake soos taalsuiwerheid en onderrig in Afrikaans as die onvervreembare reg van blankes kom hy nie uit nie. Paternalisties pleit hy vir onderrig in Afrikaans vir bruin mense.
Die punt waarby ek wou uitkom, is: As die nat hout (bv dosente wat loopbaangewys, ampshalwe, om den brode met Afrikaans te make het) nie genoeg vir Afrikaans omgee sodat hulle bereid is om daarvoor te veg nie, watter hoop is daar dat die droë hout (diegene wat nie so direk met Afrikaans gemoeid is nie) ten behoewe van Afrikaans gaan vlamvat? Is dit nie hoogswaarskynlik dat Afrikaans weens politieke byderwetsheid en doodgewone slapgattigheid onder sal gaan nie? Dit is sekerlik nie te laat om sonder omhaal van woorde teen hierdie elemente te velde te trek nie.
Die spreekwoord, “Want soos hy in sy siel bereken is, so is hy,“ beskryf nie net die omvang van ‘n man se volle wese nie, maar is so uitvoerig as om uit te strek tot elke bepaling en besonderheid van sy lewe. ‘n Man is letterlik wat hy dink, sy karakter is die totale som van al sy gedagtes.
Soos wat die plant groei, en nie kan onstaan sonder die saad nie, so groei elke daad van ‘n man uit die verborge saad van gedagtes, en kan nie daarsonder voortspruit nie. Dit geld sowel vir die dade wat “spontaan” en “onbedag” genoem word as dié wat met voorbedagtheid uitgevoer word. – James Allen, As a Man Thinketh
Afrikaners kan nie saamstaan nie, Afrikaners is lui, Afrikaners is afvallig, Afrikaners moet gestraf word.
Bogenoemde is stellings wat mens dikwels hoor van ons ouer geslagte. Trouens, mens hoor dit veel meer vanaf die ouer geslagte as van die jonges. Dit laat my dink dat sulke uitsprake “meme” is wat versprei is tydens ons oueres se vormingsjare, en dat hulle nou eenmaal daardie gedagtes nie kan ontgroei nie.
Hierdie probleem is redelik eenvoudig, dus gaan my brief gaan hierdie keer mooi kort wees.
Laat die leser hom verbeel dat daar ‘n bus vol rugbyspelers op pad is na ‘n groot wedstryd, en onderweg daarheen ry die bus per ongeluk deur ‘n lelike slaggat. Een band is stukkend en die busbestuurder vra die naaste passasier om hulp:
Bestuurder: “Passasier, kan jy en ‘n paar van jou kamerade gou kom help om die stukkende band te vervang?”
Passasier: “Meneer, nie ek óf my kamerade kan u kom help nie, want, u sien, ons elkeen het ‘n verskillende ideologie as dit kom by bande ruil, en boonop stem meeste van ons nie saam met die roete wat gekies is om ons by die wedstryd te bring nie, daarom is dit vir ons onmoontlik om u nou met u versoek te help. Miskien as ons ‘n demokratiese verkiesing hou…”
Die les is: ‘n mens se wil, jou gedagtegang, bepaal of mens wil saamwerk of nie.
Meeste van ons mense het al deelgeneem aan ‘n spansport, veral in hulle jeug. Daar is baie mense wat beginsels wat hulle uit hul gekose sport geleer het, toepas op sowel hulle privaat as hulle beroepslewens as volwassenes. Beginsels soos: goeie sportmanskap, die belange van die span bo dié van die individuele speler, oefening en voorbereiding om doeltreffend te kan presteer, ens. Tog sal dit meeste van hulle tussen die oë slaan as ek nou sê dat daardie beginsels net so geldig is vir hulle volksbestaan, en dat dit doelbewus so toegepas moet word.
Selfs die vergelyking met spansport is vir my oppervlakkig. ‘n Mens kan soveel spanne ruil as wat mens wil en net soveel deel wees van die eerste span as van die laaste. Dit is nie die geval met ‘n volk nie.
Nou sal enkele verskoppelinge seker nog steeds vir my in die kommentaar laat weet oor hoekom saamhorigheid onmoontlik is, of dat Afrikaners hardnekkig is en nie wil luister nie, of dat ons stryd onoorwinbaar is, ens. Dit is reg so, elkeen het sy stokperdjie.
Vir dié lesers wat ernstig is oor die toekoms en hul volk se plek daarin, moet daar in hierdie verband geen dubbelsinnigheid wees nie. Hulle moet verstaan wat gedoen moet word, en dat samewerking tussen ons mense daarvoor nodig is.
“Ons moet ophou net praat, en iets begin doen!”
— Smoorkwaad regse aktivis
Die aanhitsing van regse aktiviste het tot onlangs meer daartoe geneig om mens in die moeilikheid te kry as om iets te bereik. Hetsy weens polisie-informante, hetsy weens mans wat van nature ‘n vurige temperament het; regse aktivisme het gedurende my leeftyd amper heeltemal irrelevant geraak.
Dit is ‘n groot probleem.
Die bereiking van enige doel verg: identifisering van probleme, insameling van inligting, bepaling van hulpbronne, kort- en langtermyn strategiese beplanning, hersiening van die bogenoemde; en dan eers praktiese uitvoering. Die bogenoemde onthou ek nog vaagweg van my Graad 8-Tegnologieklas. Dit is só eenvoudig dat dit selfs vir tieners geleer word.
Omdat meeste van ons mense skaars verby die eerste twee stappe kom (probleemidentifisering en inligtingsinsameling, of in ons geval bewustheid van ons geskiedenis en huidige uitdagings), en met óf verkeerde kennis óf verkeerde bedoelings hals-oor-kop die wêreld invaar, word hulle gewoonlik deur slinkse karakters ingewag.
Hoe dan nou?
‘n Eerste stap vir ons volk sal wees om hul te vergewis van hulle geskiedenis, kultuur en identiteit. Sterk selfbewustheid is ‘n voorvereiste vir gesonde selfvertroue, waaroor ons as volk tans weinig beskik. Dit geld veral vir die jeug. Die vigsbesmette geskiedenis wat ons op skool leer, en die morele gif wat ons van Hollywood af inneem, werk saam om ‘n haat en afkeer van ons volk en ras in ons te bewerkstellig.
Vóór ons iets kan doen, moet ons eers bewus wees van wat gedoen moet word, en hoekom ons dit doen.
Wat ons wil bereik, is ‘n sterk, soewereine, gesonde Boerevolk in Suidelike Afrika. Ons wil ons Europese beskawing hier koester en uitbou, soos wat suksesvol in ander dele van die wêreld gedoen is. Ons wil die lasterlike leuens wat oor ons versprei is, uit ons denke en harte uit ontwortel én dan ons eie denkwyse en visie plant. Ons wil nie soos die Britse Rhodesiërs, die Belgiese Kongolese, die Nederlandse Suriname, of enige ander mislukte blanke volk ‘n voetnota in die geskiedenis wees nie.
Daar is onlangs ‘n blanke optog in Pretoria gehou wat, as dit nie so onsettend belangrik was nie, as ‘n belaglike vertoning beskou kon word. Hiermee bedoel ek nie dat die mense wat dit gereël of bygewoon het belaglik is nie. Maar dat die optog self belaglik was. As die optog gemeet word aan die maatstaaf van die doel van optogte, naamlik: die vertoning en afdwinging van politieke mag, was hierdie optog belaglik gewees.
Dit sit dalk nie in die leser se koue klere om sulke verkleinering van ons mense se pogings tot iets beters aan te hoor nie, maar dit moet gesê word. As ons wil verbeter, moet ons ons foute en tekortkominge erken.
So wat moet ons doen? Waar kan ons begin met werk wat ons volk se belange sal bevorder en dryfkrag gee?
Ek dink nie dit is by optogte nie. Vir so lank as wat ons nie met sekerheid 1000 mense met gemak by ‘n optog kan monster nie, moet ons dit nie doen nie.
Dat ons nog nie die morele moed en wilskrag het om ons probleem doelgerig aan te pak nie, is duidelik. Dit is ook heeltemal normaal en te verwag onder Europese volke op die oomblik. Trouens, ek dink ons is steeds in ‘n sterker morele posisie as wat die meeste ander Westerse, Europese nasies tans is (Amerika uitgesluit). Die welvaart en gepaardgaande dekadensie wat ander Europese volke se laaste twee of drie generasies sag gemaak het, is nie soveel die geval met ons nie. Ek dink om in so ‘n gevaarlike land soos hierdie te woon, help om ‘n mens eerlik en wakker te hou.
Die leser moet my verskoon as ek tot dusver rondgeswerf het met my brief, en my nie duidelik by een onderwerp bepaal het nie. Ek glo tog dat dié vir wie dit bedoel is, die bogenoemde sal kan verstaan.
Om weer ons voete op die grond te plaas: wat kan ons begin doen om ons toestand te verbeter?
Ekonomiese stryd. Geen mens wat verstaan wat ter sake is in ‘n militêre stryd tussen twee of meer groepe, sal aanbeveel dat een groep brood en ammunisie vir sy opponent verskaf nie. Maar tog is dit wat ons in effek elke dag doen. Om ‘n paar sjekels te spaar, sal ons eerder by ‘n wildvreemde volk ons melk en botter koop, terwyl ons mense op hulle eie in die markplein moet verkeer. Ons finansier dus ons eie ondergang.
Wat elke Afrikaner vandag kan begin doen, is om volksbewuste Afrikaners, of naas hulle rasbewuste blankes, of naas hulle normale blankes, ekonomies te ondersteun. Onthou dat dit so belangrik is om nie ons opponente te ondersteun nie, as wat dit is om ons eie mense te ondersteun. Ek dink die Spurboikot stel ‘n goeie presedent hiervoor.
Selfkennis en paraatheid. Elke leser moet dit op homself neem om hom en sy geskiedenis te leer ken. Mens se identiteit en geskiedenis is noodwendig deel van ‘n volk en ‘n ras. Leer jouself ken en leer jou volk ken. Met paraatheid verwys ek nie hier na fiesiese paraatheid nie (daar is ander mense wat dit beter as ek ken en kan verduidelik), maar verstandelike paraatheid.
Die konstante fusillade van verskeie mediabronne en meningsvormers, lei daartoe dat mens deurmekaar en onseker is oor wat om jou aangaan. Baie mense trek dan terug in hulle skulpe in en steur hulle nie aan wat om hulle aangaan nie. Mens kan nie met toegeknypte oë deur die lewe gaan nie. Mens moet weet wat om hom aangaan en gereed wees vir wat ook al mag kom.
In verband met die pers wil ek nie te veel tyd daaraan bestee nie; ons mense moet wel verstaan dat die Naspersgroep (DSTV, KykNet, MNet, Media24, Huisgenoot, meeste Afrikaanse koerante, ens.) en die Times Media-groep (Business Day, Times Live, Financial Mail, ens.) nie aan ons kant is nie. Dat hulle net “die nuus en feite” wil weergee om jou in te lig, is soos die elektriese skokke en skoppe wat vir vee gegee word om hulle na die slagpale toe te lei.
‘n Skaakmetafoor: ons koning is lankal deur ons opponent ontvoer en gyselaar gehou. Ons koningin proebeer tevergeefs die koning se rol te vul. Ons voorste ry staan agter en ons agterste ry staan voor, almal staar in die verkeerde rigting, en ons het nog nie eers begin om te speel nie.
“Pas aan of sterf,” het PW Botha gesê. In die Anglosfeer het die woord “cuckold”, wat volgens Infogalactic die volgende is, “A cuckold is the husband of an adulterous wife. In evolutionary biology, the term is also applied to males who are unwittingly investing parental effort in offspring that are not genetically their own…” onlangs ‘n nuwe gebruik gekry. Die kern van die woord word op sy eie gebruik, of met “conservative” gepaar om dan “cuckservative” te maak.
In Afrikaans sien ek mense gebruik die woord “kloekserwatief”. Die term word as ‘n skeldwoord gebruik om regse of konserwatiewe mans af te kraak wat verkies om toe te gee aan die eise en bevele van linkses, in die hoop dat die hoofstroommedia hom sal aanvaar en goedkeur, en nie ‘n rassis sal noem nie. Sulke mans dink dit is belangriker om op ‘n morele miershoop te veg en te verloor, in plaas van om hulle edel “waardes” te vededig en die opponent aan te pak op dieselfde wyse as wat linkses met regses doen.
Die Afrikanerweergawe van ‘n kloekserwatief is na my mening: ‘n man wat op Saterdae rustig sit en rugby kyk met sy hande op sy pens, terwyl een van sy twee bediendes die vleis braai. Sy sagte wange verklap sy daaglikse ontbyt van spek en eiers, en hy lyk altyd of hy warm kry. Hy oefen drie keer ‘n week pligsgetrou op sy loopband, wat hy teen ‘n nie te steil helling van 7.5 grade stel, teen ‘n matige spoed. Dít om die vetjies te verbrand; of so sê hy.
In die politiek is hy natuurlik “gematig”, en glad nie ‘n rassis nie. Hy behandel iedereen met eerbied en respek; hy beoordeel ‘n man volgens sy karakter en nie sy velkleur nie. Hy dink die grondwet is ‘n wonderlike dokument, en hou ‘n klein boekie daarvan op sy bedkassie langs sy Bybel. Hy dink ook as ‘n mens net die tyd sal neem om met dié wat ons haat en wil uitmoor te sit en ‘n gesprek te voer, mens altyd gemene grond sal vind om ‘n positiewe toekoms saam te bou.
Sy gesinslewe is in geen beter toestand nie. Sy dogter kuier graag saam met swart mans (met uitstekende karakter natuurlik), terwyl sy nuwe vrou en sy vrou se kind hom openlik verafsku.
Sulke mans is werklik verkramp, veral uit ‘n regse perspektief. Hulle dink dat die liberaal-demokratiese staat die toppunt van die mense se politieke evolusie is. Nog meer, hy glo dat die strewe na die Nuwe Wêreldorde ‘n evolusie en nie ‘n revolusie moet wees nie, nes Ian Smith van Rhodesië. Hy vermy ten alle koste om menslike biodiversiteit te bespreek. Hy sal toelaat dat sy dogter haar in die duisternis in vermeng, so bang is hy om ‘n rassis deur een of ander swart jeugdige genoem te word.
Nou, ek is self geen grondwetaanbidder of “grondwetter” (Hermann Giliomee) nie; ek neem ook nie Bantoebeloftes ernstig op nie. Ek dink sulke mans is deel van die rede hoekom ons op hierdie geskiedkundige laagtepunt verkeer. Hulle is heeltemal onbevoeg vir die stryd waarmee ons te doen het. Sou dit van my afhang, sou ons die laers al begin toetrek het; en enige iemand links van AfriForum (Edms.) Bpk. buite laat om dood te gaan. Verraad het ‘n prys.
‘n Groot stryd lê vir ons voor. Dit sal tot ons voordeel wees om solank swakheid en teenstrydigheid uit ons volksiel te verwyder.
Politieke korrektheid het ‘n prys. ‘n Duur, rand-en-sent prys. As jy ‘n maatskappy is met ‘n elitistiese bestuur, wat uit ‘n PK-hoogte op jou eie klandisie neersien, is bankrotskap en miljarde se geldelike verliese jou voorland.
Só het die Amerikaanse winkelgroep, Target, agtergekom, nádat hy ‘n ernstige aanval van PK-itis beleef het. Koorsig van die politieke korrektheid, het Target besluit om sy winkels se toilette voortaan oop te stel vir diegene wat hul verbeel dat hulle eintlik met die verkeerde geslagsorgane gebore is. Sulke hallusinasies, soos die hoor van stemme in jou kop en om jou te verbeel jy is iets wat jy nie is nie, is uiteraard ook ‘n kenmerk van geestesongesteldhede soos skisofrenie.
Enige man wat volhou hy is ‘n sogenaamde “vrou vasgekeer in ‘n manlike liggaam”, kon dus by die damestoilette van ‘n Target-winkel instap en na hartelus na dogtertjies en hul ma’s staar. Target het hom egter lelik misreken met sy klandisie, en ‘n grootskeepse boikot het gevolg. Die gewone man op straat, wat nie deur die PK-virus besmet is nie, het in opstand gekom. Target se aandeelprys het gevolglik met 30% gedaal, en sy verkope met 6%, wat verliese van miljarde dollar verteenwoordig.
Nog ‘n individu wat vrot is van die PK-griep, is Pierre van Tonder, die hoofuitvoerendebeampte van Spur. In ‘n insident vroeër vanjaar het ‘n swart bullebak ‘n blanke dogtertjie in ‘n Spur se speelarea aangerand. Die dogtertjie was helfte van die bullebak se ouderdom en helfte van sy grootte. Daar was merke op die dogtertjie se gesig agv dié barbaarse aanranding. Die pa van die dogtertjie het die ma van die bullebak gaan konfronteer, sy het op hom gevloek en die man het glo ‘n dreigende houding ingeneem, maar, anders as die bullebak, nie fisies aan die vrou geraak nie.
Spur het egter geen tyd verspil om soos ‘n trop buffels by ‘n breekwarewinkel in te storm nie. Met PK-vaandels wapperend in die wind, het die Spur se bestuur die pa summier verban uit alle Spur-restourante. Die vloekende ploert van ‘n ma van die bullebak, daarenteen, is nederig om verskoning gevra. Wie weet — miskien het sy selfs lewenslange gratis etes by die Spur gekry, sodat haar bullebaktelg in die toekoms ook na hartelus ander blanke kinders kan beseer in die speelarea.
Waarom is albei nie verban nie, sou enige rasionele waarnemer vra? Dis eenvoudig: Want die ma is swart, die pa is wit, en die Spur bestaan uit politiek korrekte fanatici. Dit gaan uit en uit oor ras, en die Spur het homself as ‘n anti-blanke, rassistiese maatskappy bewys. In die PK-wêreld is wit per definisie verkeerd, en swart per definisie reg.
Die onafwendbare gebeur toe. Derduisende blankes het die Spur spontaan begin boikot. Omset in sommige restourante het met tot die helfte gedaal. Sommiges moes selfs hul deure sluit. Nietemin het Van Tonder bloot net aangedonder. Toe hy deur die waas van sy PK-koors begin sien dat hy nou ernstige twak aangejaag het, het hy net meer verbete en histeriese politiek korrekte sothede begin kwytraak, soos dat diegene wat die Spur boikot, sogenaamde regses en rassiste was. Hulle is glo diegene wat woon in areas deurtrek met KP-stemmers, een en almal, terwyl die KP al vir dekades lank nie meer bestaan nie.
(Maar natuurlik. Hoe dan anders? Enige blanke wat hom nie gedienstig neerbuig voor die PK-afgod nie, is mos noodwendig ‘n rassis en ‘n regse. Ongelooflik hoe Van Tonder en sy maatskappy hul kernklandisie so kan minag.)
Van Tonder het ook toe die simpatiekaart probeer speel. Dis arme Afrikaner-konsessiehouers wat ly onder die boikot van die regses, het Van Tonder toe beweer. Dit mag in enkele gevalle weliswaar so wees, maar moet Afrikaners dan maar net aanhou om hul geld te bestee by ‘n maatskappy wat ons so aktief minag? Moet die massa die enkele konsessiehouers se belange bó hul eie stel?
Ek stel terloops voor dat sodanige konsessiehouers begin met ‘n regsgeding teen Spur se hoofkantoor, of dat hulle hul konsessies prysgee en ‘n restourant onder ‘n ander handelsnaam heropen. Spur het myns insiens kontrakbreuk gepleeg deur moedswillig die konsessie se handelsnaam in oneer te bring, en deur sy konsessiehouers se teikenmark moedswillig te vervreem.
Toe dinge vir Van Tonder nog warmer raak, het hy selfs begin beweer dat dit ‘n politieke party — Front Nasionaal — was wat die veldtog met politieke oogmerke geloods het. Helaas vir Van Tonder was FN se veldtog slegs een van vele, en is die boikot veel meer wydverspreid onder doodgewone blankes, ook Engelssprekende blankes, soos my buurman.
Hier is my voorspelling: Daar is drie groepe wat hulself gelukkig sal ag as hulle Kersfees 2017 lewend sien. Een is kalkoene. Die tweede is heelwat Spur-restourante. Die derde is Van Tonder en sy trawante in Spur se topbestuur.
Neo, ‘n karakter in die rolprent The Matrix, word ‘n keuse gebied. Hy kan kies tussen ‘n blou of ‘n rooi pil. Drink hy die blou pil, kan hy voortgaan om in sy gerieflike bestaan voort te ploeter. Drink hy die rooi pil, sal die ongemaklike waarheid aan hom onthul word, naamlik dat hy slegs in ‘n rekenaarsimulasie bestaan, en nie werklik ‘n lewe daarbuite lei nie.
Daar is deesdae ‘n besonder interessante beweging, of selfs ‘n herlewing, onderweg onder mans in die VSA, en spesifiek blanke mans. Dit word die Red Pill-beweging genoem, nav die keuse wat die Neo-karakter hier bo gebied word. Hierdie Red Pill-mans beskou hulself as diegene wat die rooi pil gesluk het; wat die realiteit oor die feminisme, politieke korrektheid en verhoudings ingesien het. Myns insiens is dit eerder ‘n herontdekking van eeue oue gesonde verstand as ‘n nuwe insig, maar hoe dit ook al sy.
Die Red Pill-herlewing volg in reaksie op die jare lange geteiken van blanke mans deur die radikale feminisme en die politieke korrektheid wat deur haatblaaie soos Naspers se Women24 verkwansel word, maar ook deur die linkses, veral op kampusse in die VSA. Die feminisme is uiteraard een van die mees kwaadardige, haatdraende, aggressiewe fenomene wat die kulturele marxisme kenmerk. Volgens die feminisme verteenwoordig heteroseksuele mans alles wat verkeerd is met die moderne samelewing. Die geringste belangstelling wat ‘n man in ‘n vrou toon, word bv deur onvergenoegde, oorgewig draers van plat skoene aan die klok van teistering gehang, en seksuele omgang, al is dit met toestemming, kan maklik in ‘n klag van verkragting ontaard op ‘n Amerikaanse universiteitskampus, selfs al het die vrou die beweerde verkragter vir maande lank aktief gejag.
Hierdie tipe feminisme het helaas deel van die hoofstroom en openbare denke geword. Feminazi’s soos prof Amanda Gouws, skryf gevolglik talle skril rubrieke wat te velde trek teen die sogenaamde patriargie; rubrieke vol leuens en propaganda wat nietemin vir soetkoek opgevreet word deur die betamannetjies en verloorders wat as hoernaliste vir Naspers werk. So ook word die mees absurde geskree teen mans op Naspers se haatblaaie soos Women24 verdra, maar dit sou ondenkbaar wees dat Naspers ‘n soortegelyke, vrouehatende blad, sou verdra.
Só suksesvol is hierdie antiman-veldtog, dat ‘n opperste betamannetjie, die voormalige redakteur van Beeld, Pieter du Toit, selfs deelgeneem het aan die heksejag op Marius Roodt, die persoon wat die Huffington Post tot ‘n blote grap gereduseer het. Roodt se genadelose satire van feministiese propaganda was ‘n reuseverleentheid vir die Huffington Post en die res van die linkse Naspers-Lügenpresse. Ek kan maar net spekuleer oor presies wat skeefgeloop het in Du Toit se mislike, betekenislose lewetjie, en hoe volledig die feminisme hom gereduseer het tot ‘n weekdiertjie sonder ‘n penis, dat hy homself genoop gevoel het om homself te wend tot die klakkelose deelname aan die skandelike geteiken van Marius Roodt deur Verashni Pillay. Pillay se optrede en Du Toit se gekruip voor sy feministiese meesteresse was egter puur verniet; Pillay is steeds afgedank. Kennelik is betamannetjiestatus egter ‘n voorvereiste vir ‘n pos as ‘n Naspershoernalis.
Du Toit het duidelik The Red Pill nodig, want The Red Pill bied ‘n verfrissende teenvoeter vir die feminisme, dmv ‘n nugtere, rasionele analise van die dryfvere agter die manlike en vroulike psiges waar dit by verhoudings kom. Ek nooi lesers uit om self te gaan oplees oor die onderwerp, maar een van die kernbegrippe agter The Red Pill is dat mans vir te lank gebreinspoel is om hul eie waarde te onderskat. Vrouens, daarenteen, word deur die feminisme en politieke korrektheid gebreinspoel om hul eie waarde, relatief tot mans in ‘n verhouding, heeltemal te oorskat. Mans wat volgens die Red Pill-teorie suksesvol gebreinspoel word om hierdie toedrag van sake bloot te aanvaar, word Blue Pill-mans of dan betamannetjies genoem.
Omdat mans se waarde in die samelewing hopeloos onderskat word, is die moderne, bevryde (“liberated”) man ‘n patetiese kreatuurtjie. Hy is ‘n Pieter du Toit, ‘n betamannetjie, ‘n hênsopper wat alle bevele sal gehoorsaam wat hy van iemand met ‘n vagina ontvang, bloot omdat die opdraggewer oor laasgenoemde orgaan beskik. Die kenmerk van ‘n ongetroude betamannetjie is byvoorbeeld dat hy om aantreklike vrouens “sirkel”. Ons almal ken hulle – mans wat hoop en bid dat, as hy guns op guns sou doen vir ‘n vrou waarop hy verlief is, hy haar belangstelling gaan aanwakker. Dit werk helaas nooit nie. Vrouens stel eenvoudig nie belang in mans wat hul op daardie wyse verneder nie, en sal eerder belangstel in alfamannetjies wat nie ‘n snars omgee nie en hulle aktief ignoreer. Getroude betamannetjies, daarenteen, moet toestemming vir alles, selfs die mees onbenullige goed, vra by hul vrouens. Betamannetjies kla dus dat vrouens hulle misbruik, maar dit is betamannetjies se eie skuld, omdat hulle nie mans genoeg is om vrouens te gee wat hulle werklik verlang nie, naamlik sterk, manlike leiding in hul verhoudings nie.
The Red Pill bied ‘n teenvoeter hiervoor. Dit wil mans leer om selfvertroue te ontwikkel, om die leiers te wees; om ‘n Jopie Fourie ipv ‘n Pieter du Toit te wees, om te vat wat jy wil hê, in plaas daarvan om op patetiese wyse te moet smeek daarvoor, en om jouself te moet verneder vir ‘n klein bietjie aandag.
Dit sou uiteraard maklik wees om die Red Pill-beweging af te maak as die blote hatery van die vroulike geslag of ‘n blote reaksie op die feminisme, en as ‘n vry-in-die-bondel-benadering, maar soos ek dit verstaan, is dit juis waaroor dit níé gaan nie. Die Red Pill-beweging gaan juis oor die herontwaking van mans as diegene met selfvertroue, wat ‘n steunpilaar bied aan vrouens wanneer vrouens emosionele storms beleef. Die beweging praat daarom van “frame”, ‘n begrip wat daarop neerkom dat die man die leier in die verhouding is, en die agenda binne ‘n verhouding moet bepaal. Die Red Pill beveel dan inderdaad ook aan dat mans hulself beide psigies en fisies — ook in die gimnasium, dmv fisiese oefening — sterk moet maak.
In hierdie opsig is daar duidelike raakvlakke tussen The Red Pill en die bybelse opdrag aan mans om die priesters in hul huise te wees. Ek is oortuig dat selfs die mees radikale feminis, mits sy hoegenaamd in mans belangstel, eintlik na ‘n alfamannetjie smag, ‘n man met selfvertroue, iemand wat op die psigiese en fisiese vlakke na homself omsien, en met genoegsame selfvertroue binne ‘n verhouding optree. Vrouens smag na Koos de la Rey, nie na Pieter du Toit nie.
Watter een gaan dit dus wees, meneer die Praagleser? Watter pil gaan jý drink?
— Jared van Niekerk, per e-pos
Stuur vir ons u mening na briewe[aapstert]praag.co.za
Ek vermoed sekere van ons mense sal die eerste deel van die titel lees en dadelik afgesit word. Dit is jammer. Ek het al gemerk dat wanneer ek voorstel dat die oplossing vir die probleem wat ons as Afrikaners in die gesig staar is om politikie mag terug te wen, mense negatief reageer.
Hoekom is ons só ‘n afkeer daaraan om te streef vir iets wat ons vir amper ‘n halwe eeu lank gehad het, en toe in 1992 prys gegee het? Iets waarvoor ons voorvaders bereid was om hulle lewens te gee in 1899, onder omstandighede wat seker meer ongunstig was as dié wat ons vandag beleef.
Wat het intussen gebeur?
Hoekom het die meerderheid van die burgers in die twee Boererepublieke in 1899 besluit om die krygsplig op te neem vir hulle politieke onafhanklikheid; maar een eeu later, het die meerderheid besluit om te stem vir selfmoord?
Dié van ons mense wie se breine al pap gebid is, sal waarskynlik sê dat dit is omdat ons afvallig geraak het van God. Miskien. Maar tog het ons in albei gevalle verloor. Ons het verloor toe ons vroom was én ons het verloor toe ons afvallig was. Sulke redenasies is vir my een dimensioneel en pateties, en staan oop vir allerlei teenstellings van ander volke in die laaste eeu alleen, om nie eens om te praat van die wyer geskiedenis nie.
Vox Day, skrywer van The Irrational Atheist, SJWs Always Lie, en Cuckservative: How “Conservatives” Betrayed America, het die saak onlangs in sy blog vir my op ‘n goeie manier gestel:
“Jesus saves souls. He doesn’t save nations. If men want to save their nations, or their civilization, I expect they’ll have to do it on their own.”
Leon Lemmer het al meer as ‘n paar keer geskryf oor die ondergang van die Afrikaners, daar is nie veel om daarby te voeg nie. Hoekom ons nog nie ‘n totale omwenteling hier gehad het nie, veral in die 90’s toe ons nog in ‘n relatiewe sterk posisie was om dit te doen, gaan my verstand te bowe. Dít van die volk waaroor ‘n Engelsman, Anthony Jacob in sy boek White Man, Think Again! geskryf het:
“Furthermore South African political leaders – who have always been Afrikaners – have to be on their toes all the time because, as the national history shows, the moment they show signs of faltering they are rejected by their people. As a Voortrekker woman expressed it over a hundred years ago, ‘If our leaders grow tired and tearful, the Nation will take over.’ ”
Wat het met ons gebeur? Waar het daardie gees en ywer wat altyd die Afrikaner gekenmerk het heengegaan? Iets wat die jonger geslagte slegs van kan lees. Hoekom is ons toekoms weggegee vir die erkenning en goedkeuring van die massas, en vir ‘n kans om teen bruin mense sport te speel; wat ons nou in elk geval ook besig is om te verloor!
Ons erfporsie – wat ‘n gemors.
Maar tog, ons generasie het nou die kans om ons te bewys. Dit lê nou voor ons voete. Die kans vir strewe en heldedom wat ek nie dink al ooit so groot was in ons ras se geskiedenis nie. Uit óns kan legendes gemaak word! As ons suksesvol is, sal dit soos ‘n weerligstraal deur die wêreld weergalm, van Suid-Afrika tot Swede, ons broers en susters in Europa sal moed kry wat ek nog nie dink hulle het nie.
Jeug van Suid-Afrika: die toekoms is Regs en Blank.
As jy enigsins belang stel in die toekoms, en jou volk se plek daar in, moet hierdie jou gedagtes elke dag in beslag neem soos ‘n virus. Jy moet aan niks anders kan dink nie, want niks anders is belangrik nie. Die samelewing waaraan jy gewoond is, of wat jy dink jy sal kan kry deur net ‘n paar emigrasiebriewe in te vul, is besig om dood te gaan. Miskien kom jy uit, na Australië of Nieu-Seeland, of Amerika of Kanada, maar jy sal nie hierdie stryd ontsnap nie. Dit is werklik internasionaal.
Die uur is baie laat en die nood is groot.
Ons moet kies:
Gee toe,
Veg,
of Vlug.
— Pierre Fouché, jeugleier, Nasionale Konserwatiewe Party
Dit is moeilik om oor Angus te skryf. Mense koppel hulle persoonlike ervaring aan hom en is daarom geneig om hom te probeer beskerm om sodoende indirek hulle persoonlike ervaring te beskerm. Dit is ‘n baie gevaarlike plek om te wees, want mense is geneig om minder oop te wees vir rede, wanneer emosie betrokke is. Hierdie artikel het nie ten doel om jou persoonlike ervaring van 22 April af te breek of in gedrang te sit nie. Hierdie artikel gaan nie oor jou persoonlike ervaring nie.
Angus het ‘n dilemma. Heel aan die begin het Angus getuig dat die Vader vir hom gesê het daar gaan 1 miljoen mense of meer wees. Dit was die doelwit vir die byeenkoms. Uit die bewyse van die fotos, as mens die oppervlak bereken en vergelyk met die hoeveelheid mense, sowel as die getal voertuie wat deur die tolhek op die N1 is, kan mens redelik akkuraat bepaal dat daar nie 1 miljoen mense was nie. ‘n Ander manier om dit te bevestig is die feit dat daar net 4 miljoen blankes in SA is. Die saamtrek was hoofsaaklik bygewoon deur blanke mense. So as daar ‘n miljoen mense was sou dit beteken dat 1 uit elke 4 blankes in SA daar moes wees. Dit is tog duidelik dat dit nie die geval was nie.
Die eerste reaksie van mense wat nie kan onderskei tussen hulle persoonlike ervaring en Angus nie sal wees om te vra wat maak dit saak? Vir jou persoonlike ervaring maak dit nie saak nie. Vir die persoon wat daar was en wat geestelik verryk is deur die geleentheid maak dit nie saak of daar 4 of 4 miljoen mense was nie. Weereens moet ons onderskei tussen die persoonlike ervaring, wat nie hier bevraagteken word nie en Angus.
Die dilemma wat Angus, het is hy kan nie erken daar was nie ‘n miljoen mense nie. Omrede hy van die begin af getuig het dat die Vader vir hom gesê het daar gaan 1 miljoen en meer mense wees, moet hy nou hou by sy storie. Indien hy erken dat daar nie 1 miljoen mense was nie, beteken dit dat of hy of die Vader valse getuienis gelewer het. Van die begin af het hy vir almal vertel dat hy twee boodskappe van die Vader gekry het naamlik “It’s Time” en “1 million” of “million”.
In hierdie video getuig hy dat die Vader baie duidelik, duideliker as ooit tevore, aan hom gesê het hy moet die plek gereed kry vir 1 miljoen mense.
Op die foto’s op Angus se eie Facebook blaai is dit duidelik dat die plek nie vol is nie. Hy het dit ook baie duidelik gemaak dat sy span baie somme gemaak het oor die logistiek en hulle sou maklik kon sien of daar miljoen mense was bloot oor die manier waarop die logistiek uitgespeel het. Dit is dus nie moontlik dat hy nie geweet het nie.
In die video op hierdie skakel, lank na die byeenkoms, hou hy nogsteeds vol dat daar ‘n miljoen PLUS mense was.
In kort, hy het gesê die Vader het gesê 1 miljoen mense, daar was duidelik nie 1 miljoen mense nie en hy hou aan om dit so te getuig. Hoekom maak dit saak? Om valse getuienis te lewer is sonde. Angus bid dat korrupsie moet stop, maar hierdie daad is niks anders as korrup nie. Nou gaan mense dadelik antwoord, maar almal het sonde. Dit is korrek, maar om te volhard in sonde, bly nogsteeds verkeerd. Daar is geen manier dat sy span nie al teenoor hom erken het daar was nie ‘n miljoen mense nie. Met ander woorde, Angus kies om valse getuienis te lewer.
Die realiteit is dat elkeen wat verkondig dat daar ‘n miljoen mense was, wat hierdie foto gesien het of wat ‘n basiese som gaan maak het, deel in hierdie valse getuienis. Deur valse getuienis te lewer is julle besig om die geleentheid te diskrediteer net soos wat Angus homself diskrediteer elke keer as hy vals getuig. Daar is geen rede hoekom mense valse getuienis moet lewer oor die dag nie. As dit vir jou ‘n geestelike ervaring was, hoekom dan dit besmet met valse getuienis oor getalle. Dit maak nie saak hoeveel mense daar was nie…. Behalwe vir Angus…. Want Angus sit met ‘n dilemma.
Jonathan Bowden (12 April 1962 – 29 Maart 2012) was ‘n Britse nasionalis, orator, skrywer, kunstenaar. Van al die mense wat na die tweede wêreldoorlog gebore is, het Bowden waarskynlik die grootste invloed op my politieke denke gehad. Objektief is Bowden naas Adolf Hitler en Martin Luther King die beste publieke spreker wat ek nog ooit gehoor het. Ek beplan ‘n reeks oor Bowden vir praag, maar aangesien dit vandag die vyfde herdenking van sy dood is, het ek besluit om regse Afrikaners wat nog nie van hom bewus was nie, in te lig oor een van die briljantste denkers wat die Anglo-wêreld in die laaste 50 jaar opgelewer het.
Die reeks onderwerpe waaroor hy toesprake gelewer het (omtrent 500 waarvan ek bewus is) handel grootliks oor die uitwerking van moderniteit op die blanke ras in die ná-oorlogse wêreld.
Bowden beskryf homself as ‘n “anti-humanistiese Nietzscheaan”. Dit wil sê hy staan humanisme vanuit ‘n Nietszchean perspektief teen. Die eerste dekade van die 21ste eeu was waarskynlik die donkerste in ons ras se geskiedenis. Die uiters Sionistiese en intervensionistiese beleide van die neokonserwatiewe Bush/Blair-vennootskap het die hele Midde-Ooste gedestabiliseer. Die wêreldekonomie het ineengestort en massa-immigrasie na blanke lande het letterlik eksponensieel toegeneem. In Suider-Afrika het swart regerings hulle greep op mag versterk en die era van brutale moorde op blankes het aangebreek. Dit is gedurende hierdie dekade wat Bowden vir homself naam gemaak het. In Brittanje se donker kroeë en verlate sale is sy vaardighede geslyp en teen die tyd dat hy sy laaste toespraak in Januarie 2012 in Amerika gelewer het, was hy volgens my die volmaakte voorbeeld van Nietszche se übermensch. Die toespraak se naam was “Bullet Through Steel”- ‘n metafoor van die blanke beskawing. Die blanke ras was histories die enigste ras wat as “a bullet that goes through steel” beskryf kon word. Dit beteken ons was die enigste ras wat oseane kon oorsteek, die mens kon laat vlieg en later op die maan kon plaas. Ons klassieke kunste, letterkunde en bydraes tot wetenskap is ongeëwenaard… En nou verkeer ons op die randjie van uitwissing.
Een van Bowden se belangrikste talente was sy vermoëns om verby Engeland se haatspraakwette te praat. Hy kon die intriges van die Engelse taal manipuleer om omstrede begrippe te verwoord. Volgens my is daar tans geen Afrikaner wat geleer het om die geheime van die Afrikaanse taal vir politieke en rasgedrewe doeleindes te manipuleer nie. As so ‘n skrywer/spreker wel in die toekoms na vore kom, sal die wreedaardige ANC-regime wat Suid-Afrika regeer hom beslis in kettings slaan, gesel en kruisig. Sy bloed sal deur die demoniese media-figure gedrink word en marxistiese professore sal bo-op sy dooie liggaam “twerk” (primitiewe Afrika-dansvorm).
Blankes in Suid-Afrika word nou daagliks op die wreedste maniere deur die Engelse vleuel van Koos Bekker se media-ryk verneder en geboelie. As jy voel daar is geen hoop nie – luister na Bowden- dis wat ek, Vicky doen. As ek depressief en woedend word (“black-pilled” in altregse lingo) luister ek na:
https://www.youtube.com/watch?v=3lnMFSlSkho
Enkele weke voor sy dood het hy ‘n reeks potgooie saam met ‘n jong Richard Spencer opgeneem. Hierdie reeks is meer waardevol as ‘n hele hoërskoolloopbaan se klasse. Dit is verpligte luisterstof vir enige Afrikaner wat deel van Altregs wil wees.
Ek sal in die toekoms skrywes publiseer waar ek in diepte Bowden se filosofie wil ontleed.
Op dieselfde dag as wat ‘n Moslemterroris meer as 40 mense in Londen probeer afmaai het, het die Suid Afrikaanse Moslem-aktivis Yusuf Abramjee ‘n ongelooflike aggressiewe veldtog teen Afriforum op Twitter geloods. Blykbaar het die papbroekige Afriforum ‘n “Afrikaans-koshuis” langs Tukkies oopgemaak. Die aktivis Abramjee se tydlyn bevat aanval op aanval, asook klagtes by verskeie organisasies waaronder die universiteit self.
Regse figure soos Paul Joseph Watson en Stefan Molyneux praat gereeld oor die Islamisering van linkse politiek in die Weste. Mens kan dit sien in die obsessie wat Abramjee en die intellektuele klas in SA het met frases soos “condemn” en “has no place”. Daar is nie ‘n dag wat verbygaan waartyds ‘n aspek van die Westerse beskawing of blankes nie “ge-condemn” of veroordeel word nie. Ek word briesend as ek die FW de Klerk-video’s van die vroeë negentigs kyk. Wat sou die reaksie van die ou SAW gewees het as hulle geweet het dat die woorde “condemn” en “has no place” elke dag vir amper 30 jaar by blankes se kele afgedruk gaan word?
Yusuf Abramjee
In Amerika staan “social activists” as “community organisers” bekend. Die term “community organiser” is deur die kommunistiese Jood Saul Alinsky uitgedink. Dit beskryf iemand wat as agitator vir ‘n politieke doel optree. Eers was mense agitators vir die “Civil Rights Movement” in die 1960’s en in vandag se konteks agiteer sulke mense namens globalistiese (meestal anti-blanke) belange. In 2016 was Ambramjee in twee groot “community organising”-gevegte betrokke. Die eerste man wat onder sy skerp tong deurgeloop het, was ‘n skaam Afrikaner genaamd Richard Botha. Botha het beswaar aangeteken teen die konstruksie van ‘n moskee in Valhalla. Die saak gaan een of ander tyd vanjaar voor ‘n hof draai en soos altyd verwag ek dat die blanke man en sy gemeenskapsveldtog sal verloor. In Junie laas jaar het Abramjee ‘n ontsettend kleinlike veldtog teen ‘n gestremde onderwyser van Johannesburg gelei. Sy sonde? ‘n Brief wat verskille tussen die Islamitiese geloof en Christenskap uitwys. Toe die onderwyser, Bob Fuller, weier om terug te staan, het Abramjee die saak laat vaar omdat Suid-Afrika, mislukte staat wat hy is, alreeds na sy volgende rasseherrie — die Andre Slade-sage — aanbeweeg het.
In die verlede het Abramjee al telke male die “Islamofobie”-kaart gespeel, maar hy spreek homself ook gereeld uit teen die regime van dr Assad. Persoonlik ondersteun ek dr Assad se regime, Iran se anti-Sionistiese-en-rasbewuste staat en Hezbollah. Maak dit my ‘n “Islamofoob” of ‘n “terroriste-ondersteuner”? Ek was al met Soenni-Moslems in argumente waar ek in dieselfde asem as ‘n “Islamofoob” en “terroriste-ondersteuner” uitgekryt is. Blankes besef nie hoe groot die Soenni/Sjia-skeiding tans in die Midde-Ooste is nie. President Poetin ondersteun duidelik die Sjia-faksie; ek stem saam met hierdie standpunt.
Ek neem aan dat Afriforum se koshuis geskep is om blanke studente te beskerm teen die chaos wat tans op SA kampusse heers. Dr Dan se goeie vriend Jared Taylor skryf al dekades oor die konsep van “white flight”. Hierdie konsep is onlangs as ‘n akademiese term aanvaar. In sekere aspekte was die Voortrekkers van destyds ook deel van ‘n soort “white flight”. Die probleem is dat ons ras al te lank weghardloop van rassekonflik en die probleme wat deur multikulturalisme geskep is. Daar word nou summier vir ons voorgeskryf dat enige vorm van “selfbeskikking” — of dit nou in SA of in Wes-Europa of in Amerika is — glad nie geduld sal word nie en dat blankes gedwing sal word om as verpesde minderhede onder vyandige, bloeddorstige regimes te verkeer. Ek sê nee! Die altregs sê nee!
My standpunt oor die Afrikaner se situasie bly onveranderd. Daar is géén toekoms vir die blanke in Afrika nie. Afrikaans sal waarskynlik teen 2050 ‘n uitgestorwe taal wees en die landbousektor sal teen 2030 soos Zimbabwe s’n ineengestort het. Laasweek het die voormalige hoof van die BNP, Nick Griffin, aangekondig dat hy permanent sy tuiste in Brittanje gaan verlaat om na Hongarye te verhuis. Hy beplan om in landelike gebiede opleiding aan apolitiese, rasbewuste, nasionalistiese bewegings te verskaf. Hy voorspel dat alle vryheidslustige blankes binne die volgende 20 jaar na Oos-Europa sal verhuis. In die verlede het ek baie van Griffin verskil, maar ek dink hy is reg. Kallie, ek weet jy lees Praag skelmpies terwyl jou vrou slaap. Luister nou mooi na my, as jy slim wil wees, open jy die De Goede Hoop-koshuis in Estland of Abkhasië, want in Suid-Afrika is jou volk en ras duidelik lankal nie meer welkom nie.
