Category: Anton Barnard

Anton Barnard het ‘n Meestersgraad aan Tukkies behaal. Hy werk as ‘n demografiese statistikus en rekenaarkonsultant in Johannesburg, maar woon in Centurion. Van sy bydraes verskyn ook gereeld op LitNet.

Blankes: vyande van die revolusie?

Mandela het dit byvoorbeeld omomwonde gestel dat nasionalisering steeds deel was van die ANC se beleid. Mettertyd is die retoriek oor dié kwessie versag, maar mens moet nooit uit die oog verloor dat die ANC sterk Marxisties-Stalinistiese wortels het nie. Baie van die lede van die regime se Alma Mater is die politieke indoktrinasiesale van die voormalige Oosblok.

Die ANC se Freedom Charter maak ook geen geheim van die feit dat daar twee revolusies moet plaasvind nie. Die eerste is die sogenaamde "nasionale demokratiese revolusie", waarvolgens die verwronge “demockracy”, ook bekend as die vertrapping van minderhede deur die elite wat voorgee hulle praat namens die massas, ingestel moes word. Dit het sedert 1994 gebeur. Die tweede fase is ‘n sosialistiese revolusie.

Die sosialistiese revolusie sou glo in die naam van gelykheid en broederskap geskied: the land shall belong to the people, ensovoort. Bogenoemde geur van sosialisme, gegewe die regime se Stalinisties-ideologiese wortels, is egter nie die goedhartige, afgewaterde soort sosiaal-demokrasie wat mens in Skandinawiese lande aantref nie. Dit het veel meer in gemeen met die soort sosialisme wat mens in Kuba of Noord-Korea aantref. Is enige iemand verras deur die noue bande tussen die twee onwelriekende regimes in Pretoria en Havana, met Kubaanse soldate wat in die monsteragtige, miljardrand-ANC-monument in Pretoria vereer word, maar gesneuwelde Afrikaner-krygers nie?

Hierdie stuk is nie ‘n simplistiese stuk oor ‘n Rooi Gevaar nie. Van puriteinse kommunisme is daar min sprake binne die ANC, die teenwoordigheid van kommuniste soos Alec Erwin in sy geledere nieteenstaande. Vir die ANC-elite, en inderdaad vir die meeste huidige en vorige kommunistiese leiers, is sosialisme en broederlike mededeelsaamheid iets wat liefs met ander mense, hul onderdane, moet gebeur.

Die voormalige leiers van die Sowjetunie sou hul eerder bekommer oor watter datsja om te gaan besoek hierdie naweek as om soos hul onderdane in toue vir brood te staan. Kim Jong-Il drink konjak en eet kaviaar terwyl meeste van sy onderdane daagliks honger ly. Oorgewig voormalige onderwyseresse wat in die aangesig van geen opsigtelike aanleg vir die pos nie nietemin adjunk-presidente word, vlieg op staatskoste na Doebaai vir inkopies terwyl hul onderdane in plakkershutte moet krepeer.

Kom ons dink dus weer aan Mandela se stelling van 1990, en vergelyk die elite se gesnuffel in die trog van gesteelde rykdom teenoor die armes se ellende in Kuba of Noord-Korea met dié in Suid-Afrika. Is die obsene rykdom soos onverdiend vergader deur die Ramaphosas en Sexwales nie net bloot ‘n vorm van kruipende nasionalisering en die sentralisering van bates in die hande van ‘n grypsugtige binnekring, terwyl hul onderdane krepeer nie? Verskil Sexwale en Castro moontlik bloot in dié sin dat Castro boonop oor ‘n weermag wat nie vrot van die MIV is nie, beskik?

Vir magshonger despote soos Castro en die ANC is die kommunisme waarskynlik bloot ‘n handige ideologie om mag en veral bates te sentraliseer in die hande van die klein kern apparatjieks. Is kommuniste van hierdie soort nie terloops in werklikheid aartskapitaliste nie?

As mens Marxistiese revolusies bestudeer, kom jy agter dat vrees en gedagtebeheer sleutelbestanddele van ‘n suksesvolle revolusie is. Vrye denke en die stem van die rede is die aartsvyand van sulke revolusies. Die gepeupel moenie vrae vra oor hoe regverdig Kim Jong Il se voorliefde vir Hennessey is nie. Opponente van die revolusie, afvalliges en veral vrye denke moet verkieslik geëlimineer word, deur opponente te vermoor soos Pol Pot gedoen het, of indien dit nie moontlik is nie, moet hulle geneutraliseer word, byvoorbeeld om hulle na die Goelag te verban. Baie van die oorblywende opponente vlug dan uit vrees, soos die Jode wat uit die Sowjetunie na Israel gevlug het, of bly dan bloot stil uit vrees vir vervolging. ‘n Baie effektiewe manier om afvallige denke en stemme stil te kry, is vrees.

My tese is dat blankes in Suid-Afrika hulself tans in dieselfde bootjie bevind as die “vyande van die revolusie” wat deur die Rooi Wagte in China geïdentifiseer is en vervolg is, of die teenstanders van die voormalige Sowjet-regime. Vir die ANC met sy massa klaarblyklik onnadenkende stemvee wat so ‘n vreemde verskynsel in Afrika se verkiesings is, verteenwoordig die blankes die enigste struikelblok onderweg na ‘n totalitêre staat.

Daar is daarom openlike pogings van die regime om vrye denke onder blankes te onderdruk, byvoorbeeld deur selfs uiters redelike klagtes met ‘n koor van “rassisme” dood te skree. Die elemente van voorbereiding vir ‘n Marxistiese rebolusie is almal daar: die identifisering van vyande van die revolusie, die pogings tot gedagtebeheer deur dít wat die regime nie aanstaan nie, stil te maak (onder andere deur aantygings van “haatspraak” en politieke onkorrektheid wat verbied word), asook moedswillige intimidasie, dikwels deur middel van geweld.

Elke blanke wat durf kla wanneer ‘n matrikulant met ses onderskeidings moet plek maak vir ‘n swart kind wat skaars kan lees en skryf, op grond van die skreiende swart-op-wit rassisme wat ten hemele stink onder die dekmantel van die term transformasie, word onmiddellik met die “rassis”-kwas bygekom. Hy word uitgeken as ‘n vyand van die revolusie, iemand wat gekant is teen transformasie, gebrandmerk en sodoende stilgemaak.

Die minister van landbou demoniseer byvoorbeeld doelbewus (blanke) boere in haar Kersboodskap, ten einde die propaganda van die blanke vyande van die revolusie nóg duideliker aan die gedienstige massas tuis te bring. Tot onlangs was die regime se veldtog – in teenstelling met ‘n moontlike sluikveldtog van geweld – beperk tot die demonisering van blankes as diegene wat nie wil deelneem aan die revolusie nie. Het ons egter ‘n nuwe fase binnegegaan?

Alhoewel die vermeende godsdienstige sienings van die Boeremag vir my persoonlik nou maar eenmaal te vreemd is om ‘n vatplek aan hul ideologie en doelstellings te kan kry (en kennelik weet ek min van hulle ideologie af, en kan ek min sin maak van dit wat ek wel gelees het in die pers), is die doelbewuste mishandeling van die Boeremag-verhoorafwagtendes, en die maksimum teistering van simpatiseerders – waarvan daar terloops duidelik hordes is as mens in ag neem hoe vinnig die borgtog vir die paartjie wat glo die voortvlugtiges gehuisves het, ingesamel is – ewe kenmerkend van ‘n regime wat doelbewus ‘n skrikbewind wil voer.

‘n Veel meer vreesaanjaende verskynsel wat alle blankes raak is egter die stelselmatige eliminering van vyande van die revolusie deur regime-gesinde Einsatzgruppen: gewapende bendes wat met die maksimum geweld, bedoel om verskrikking te saai, met militêre presisie teen blankes optree. Vir jare sedert 1994 is daar ‘n stelsematige veldtog van plaasmoorde, waar boere nie net beroof word nie, maar ook gemartel en vermoor word. Is dit bedoel om ‘n boodskap aan die breë blanke bevolking te stuur?

Sedert 2006 het ons klaarblyklik ‘n volgende fase in die georganiseerde terreur teen blankes betree. Daar is minstens tien blankes sedert 1 Januarie 2007 net in voorstedelike Pretoria vermoor in ‘n soort aanval wat voorheen grootliks net op plase gebeur het. Gewapende bendes storm blanke huishoudings binne, martel die inwoners, vermoor hulle dikwels, en verdwyn dan met ‘n paar selfone of beursies. Is die risiko van sulke aanvalle ‘n paar selfone vir die aanvallers werd?

Apologete vir die regime het in die verlede aanspraak gemaak daarop dat plaasaanvalle gebeur het omdat plase geïsoleer en derhalwe sagte teikens was. Ook dat boere plaaswerkers glo sou mishandel en dat dit tot aanvalle sou lei. Ek wonder hoe gaan hulle soortgelyke aanvalle in digbevolkte woonbuurte soos Faerie Glen probeer verduidelik? Het die slagoffers skeef gekyk vir hul bediendes?

Hoeveel doelbewus geteikende slagoffers het die Boeremag se “terreur” gehad? en kontrasteer dit met die aantal boere of inwoners van Pretoria wat al in terreuraanvalle gesterf het. Is die teatrale verhoor van die Boeremag nie maar bloot ‘n rookskerm vir ‘n veel groter georganiseerde veldtog van doelbewuste terreur teen blankes nie?

Rusland in 1917
China in die 1960’s
Kambodja in die 1970’s
Suid-Afrika in die een-en-twintigste eeu?

23 January 2007
Tony Yengeni – die arm kontinent se ?bermensch

Ek sal dit aan die politieke partye oorlaat om te kibbel met die ANC-regime oor die voorregte wat Yengeni as BBP-gevangene in die tronk te beurt geval het. Spesiale behandeling, gourmet-etes of ‘n lekker sagte bed in die hospitaalgevangenis is egter bysake. Die enkele oorblywende blankes wat nog optimisties is oor die reënboognasie, behoort veel eerder snags wakker te lê oor Yengeni en die regime se houding jeens reg en verkeerd, die wet en geregtigheid.

Politici van alle oortuigings en skakerings steel, bedrieg en moor. Word hulle uitgevang, hoort hulle in die tronk. Oudminister Pietie du Plessis van die vorige regering is gevonnis tot nege jaar gevangenisstraf vir sy wandade, maar sy straf het hy sonder fanfare gaan uitdien. Daar was geen Nasionale Party-afsienkomitee nie.

Dit is nie om dowe neute dat Yengeni soos ‘n held na die gevangenis begelei is deur senior lede van die regerende party nie, ook nie dat hy weer soos ‘n held by sy ontslag ontvang is nie. Die vreesaanjaende realiteit is dat die regerende party, en waarskynlik die hordes ondersteuners wat hom aan bewind hou, hoegenaamd nie u en my konsep van wat reg en verkeerd is, deel nie. Yengeni ís dus vir die regime, en waarskynlik die meerderheid burgers van Suid-Afrika wat vir die regerende party stem, ‘n onskuldige held en slagoffer van ‘n regstelsel wat vreemd is aan hulle. Sy wandade het sy aansien verhoog, nie verminder nie.

Die filosoof Friedrich Nietzsche het geskryf oor ‘n Übermensch, iemand vir wie die normale stel reëls nie geld nie. Die Übermensch is verhewe bo goed en kwaad, omdat die normale waardes van die mensdom nie op hom van toepassing is nie, of omdat ‘n Übermensch hom nie hoef te steur aan sulke nietighede nie. Dit is duidelik dat lede van die regime hulself as ‘n soort Übermensch beskou. Vir hulle geld die normale reëls nie. Steel van die belastingbetaler soos Yengeni en ‘n legio van sy mede-partylede gemaak het en daagliks doen, en jou gewildheid styg.

Struggle accounting soos deur Allan Boesak toegepas, of affirmative procurement soos deur Yengeni of Zuma bedryf, is volledig aanvaarbaar vir die ANC, die enkele stemme wat nou en dan flouerig en sonder entoesiasme opgaan teen misdaad en korrupsie ten spyt. Die logika hieragter lui in breë trekke dat Boesak, Yengeni en Zuma in die verlede ge-struggle het, en dus nou geregtig is op hul rendement. Veral as die slagoffers van sulke misdade blankes soos Europese donateurs is, of blanke belastingbetalers in Suid-Afrika, word die misdaad totaal aanvaarbaar, as ‘n soort weerwraak vir die verlede. Dit is wat in die Afrika-konteks beskryf word as a culture of entitlement.

In sy eerste perskonferensie ná sy vrylating het Yengeni dit duidelik gemaak dat hy homself steeds as onskuldig beskou. Hy sien homself per implikasie as verhewe bo die gereg ingevolge waarvan hy skuldig bevind is, want hy ontken nie dat hy die afslag op die motor ontvang het nie. So ook per implikasie sien die senior ANC-lid wat hom ontvang het met sy ontslag, ook vir Yengeni as iemand wat hom nie hoef te steur aan die kleinighede soos die landswette nie. Miljoene ANC-ondersteuners vermoedelik ook.

As genoeg individue onder die massa ANC-ondersteuners in Suid-Afrika vir Yengeni as ‘n held aansien, en elkeen glo dat hy ‘n Übermensch op grond van beide sy velkleur en die verlede is, watter moontlike hoop kan enige redelike mens koester dat die grootste misdaadprobleem op aarde – Suid-Afrika – hoegenaamd oplosbaar kan wees?

{mos_mb_discuss:13}

advertising cost on

16 January 2007
Die groot Noordwes-transformasieskandaal

Luidens berigte in die media is die opposisiepartye in die Noordwes-provinsie se provinsiale wetgewer ontsteld oor die Departement van Landbou aldaar. Die Departement van Landbou in die Noordwes-provinsiale regering is naamlik gans en al wanfunksioneel. Verskeie lede van die departement word krimineel ondersoek. Die vorige twee departementshoofde is afgedank. Die laaste een het egter ‘n hooggeregshofbevel gekry wat die departement gedwing het om haar weer aan te stel.

Jaar na jaar word die departement se begroting nie bestee nie, uitgesonderd natuurlik die gedeelte wat vir salarisse moet gaan. Nadat die departement onlangs die druk begin voel het, was daar aan die einde van elke finansiële jaar ‘n geskarrel om die begroting wel te spandeer, maar dit geskied sonder enige doel of beplanning. Ironies genoeg is een van die departement se pligte om die voordeeltrekkers uit grondeise by te staan, maar slegs ‘n onbeduidende breukdeel van die begroting hiervoor bereik ooit die grondeisers.

In die provinsiale wetgewer word die departementshoof en LUR vir landbou deur alle partye, insluitend die ANC, gestriem, maar wanneer dit kom by die goedkeuring van die departementele begroting, is die ANC op hul kenmerkende tropmanier eendragtig in hul steun daarvoor.

Bostaande is sekerlik ‘n verhaal wat dwarsoor die land herhaal word, en derhalwe nie heeltemal nuuswaardig vir die meeste van ons nie. Wat dit egter nuuswaardig maak, is die rede waarom dit gebeur het. Vóór die skandaal op die lappe gekom het, het die Noordwes-regering gespog daarmee dat die Departement van Landbou hul mees getransformeerde departement was. Daar was kwalik ‘n blanke gesig iewers te sien, en die ANC se rasse-ideoloë was in hul skik.

Die terme Afrikaner en Boer is nie verniet amper sinonieme nie – Afrikaners is tradisioneel bekend vir hul kennis van die landbou en bande met die grond. Mens sou dus redelikerwys kon verwag dat, toe die krisis die departement tref, daar ‘n ryke bron van blanke of Afrikaner-landboukundigheid in die Noordwes-provinsie beskikbaar sou wees om die departement te hulp te snel. Redelikheid is egter nie ‘n term wat mens sonder meer op die transformasiewaansin wat tans in Suid-Afrika heers, van toepassing kan maak nie.

Die rasse-ideologie van transformasie het die departement verhoed om blanke landboukundiges aan te stel. In een van die mees skandalige en verregaande vergrype waaraan die regime se getransformeerde staatsdiens homself tot nog toe skuldig gemaak het, is "landboukundiges" uit Afrikalande noord van ons grense aangestel, wat nie eens Engels of Setswana behoorlik magtig was nie. Laasgenoemde het uiters voorspelbare resultate gehad, en die krisis in die departement kan onder andere hieraan toegeskryf word. Hoe kan ‘n departement funksioneer as sy amptenare nie na behore met mekaar kan kommunikeer nie?

Dit word toenemend duidelik dat die etniese reiniging van blankes skrikwekkende afmetings aanneem. Soos ‘n geel ster in Nazi-Duitsland, verteenwoordig ‘n blanke vel in die getransformeerde Suid-Afrika ‘n professionele doodskus. Dit is skynbaar vir die huidige regime verkieslik om eerder ‘n persoon aan te stel wat nóg die vereiste kundigheid, nóg burgerskap, nóg die vermoë het om die taal te praat, net solank daardie persoon nie ‘n Suid-Afrikaanse blanke is nie.

{mos_mb_discuss:13}

печи в

13 January 2007
Anton Barnard: Hein Willemse se absurde prul-rubriek

‘n Veel belangriker verskynsel is egter dat onder die klaers oor die
nuutste skandaal ook diegene tel wat hoog en laag sweer presies hoe verbind hulle sou wees tot die Suid-Afrikaanse dogma, religie en oppergesag bekend as transformasie. Transformasie beteken seker maar verandering, of hoe? Ons transformeer dít wat voorheen gegeld het en aanvaar was, na iets anders. Onthou dat Kortjé die Idol volledig ‘n maaksel van transformasie was. Anders as in alle ander lande waar Idols plaasvind, het die plaaslike beoordelaars ‘n enorme seggenskap gehad in haar verheffing tot ‘n Idol. Het laasgenoemde nie gebeur nie, het die publiek weer ‘n Heinz of ‘n Anke gekies: skoongesig blanke kinders wat die kat hoogstens stilletjies geknyp het, maar met transformasie niks uit te waai het nie. More of the same, soos die Engelse sê. Die beoordelaars se seggenskap het egter transformasie op die Idols-publiek afgedwing, gereed of nie.

Kortjé versinnebeeld transformasie in baie opsigte baie goed. Dink daaroor: sy is presies die teenoorgestelde van wat baie van die geskokte klaers verwag. Die hoogheilige klaers verwag ‘n Idol wat ‘n maagd is (soos Britney Spears, wonder ek?) Kortjé is egter ‘n ongehude tienermoeder in ‘n land waar tiener- en ongehude swangerskappe enorme proporsies aanneem. Juis daarom is Kortjé meer verteenwoordigend, meer getransformeerd. Dit is die klaers wat die kopskuif sal moet maak, wat sal moet verstaan dat die verwekking van kinders buite die eg ‘n heel aanvaarbare manier van voortplanting is in Afrika. Transformeer dus jul sedes, pas aan by die nuwemanier van doen.

Selfs Kortjé se getrouste aanhanger sou erken dat sy minder fotogenies is as haar voorgangers. Is dit nie egter die essensie van transformasie nie? Wat help dit ons kies keer op keer Europese, blonde Lebensborn-kinders as Idols, terwyl die meerderheid inwoners van die land veel meer op Kortjé trek? Nee, dit is die klaers wat moet verander, wat hul eie idee van skoonheid moet transformeer.

As Kortjé se voormalige vriend se gedrag die skynheiliges teen die bors
stuit, moet mens onthou dat Suid-Afrika die wêreldleier is in gewelddadige misdaad. Sy manier van optrede mag baie mense skok, maar dit is kwalik onverteenwoordigend van die gedrag van ‘n enorme persentasie van sy landgenote (in die VSA beland helfte van alle jong, gekleurde mans in die moeilikheid met die gereg). Weereens is die fout by die klaers. Hoekom dwing julle jul ongetransformeerde, Westerse sienings oor reg en geregtigheid, jul uitgediende verwagtings van wetsgehoorsaamheid op Kortjé se vriend af, en waarom veroordeel julle haar vir haar keuses van vriende?

Nee, wat. Hou maar gerus op kla oor Karen Kortjé. Sy is ‘n kreatuur van die Frankensteins van transformasie. As julle oor Kortjé kla, tas julle die
afgod van transformasie se waardigheid aan, en dit is immers in Suid-Afrika die hoogste gesag.

mga play days

13 January 2007
Karin Kortj? en die betekenis van transformasie

‘n Veel belangriker verskynsel is egter dat onder die klaers oor die
nuutste skandaal ook diegene tel wat hoog en laag sweer presies hoe verbind hulle sou wees tot die Suid-Afrikaanse dogma, religie en oppergesag bekend as transformasie. Transformasie beteken seker maar verandering, of hoe? Ons transformeer dít wat voorheen gegeld het en aanvaar was, na iets anders. Onthou dat Kortjé die Idol volledig ‘n maaksel van transformasie was. Anders as in alle ander lande waar Idols plaasvind, het die plaaslike beoordelaars ‘n enorme seggenskap gehad in haar verheffing tot ‘n Idol. Het laasgenoemde nie gebeur nie, het die publiek weer ‘n Heinz of ‘n Anke gekies: skoongesig blanke kinders wat die kat hoogstens stilletjies geknyp het, maar met transformasie niks uit te waai het nie. More of the same, soos die Engelse sê. Die beoordelaars se seggenskap het egter transformasie op die Idols-publiek afgedwing, gereed of nie.

Kortjé versinnebeeld transformasie in baie opsigte baie goed. Dink daaroor: sy is presies die teenoorgestelde van wat baie van die geskokte klaers verwag. Die hoogheilige klaers verwag ‘n Idol wat ‘n maagd is (soos Britney Spears, wonder ek?) Kortjé is egter ‘n ongehude tienermoeder in ‘n land waar tiener- en ongehude swangerskappe enorme proporsies aanneem. Juis daarom is Kortjé meer verteenwoordigend, meer getransformeerd. Dit is die klaers wat die kopskuif sal moet maak, wat sal moet verstaan dat die verwekking van kinders buite die eg ‘n heel aanvaarbare manier van voortplanting is in Afrika. Transformeer dus jul sedes, pas aan by die nuwemanier van doen.

Selfs Kortjé se getrouste aanhanger sou erken dat sy minder fotogenies is as haar voorgangers. Is dit nie egter die essensie van transformasie nie? Wat help dit ons kies keer op keer Europese, blonde Lebensborn-kinders as Idols, terwyl die meerderheid inwoners van die land veel meer op Kortjé trek? Nee, dit is die klaers wat moet verander, wat hul eie idee van skoonheid moet transformeer.

As Kortjé se voormalige vriend se gedrag die skynheiliges teen die bors
stuit, moet mens onthou dat Suid-Afrika die wêreldleier is in gewelddadige misdaad. Sy manier van optrede mag baie mense skok, maar dit is kwalik onverteenwoordigend van die gedrag van ‘n enorme persentasie van sy landgenote (in die VSA beland helfte van alle jong, gekleurde mans in die moeilikheid met die gereg). Weereens is die fout by die klaers. Hoekom dwing julle jul ongetransformeerde, Westerse sienings oor reg en geregtigheid, jul uitgediende verwagtings van wetsgehoorsaamheid op Kortjé se vriend af, en waarom veroordeel julle haar vir haar keuses van vriende?

Nee, wat. Hou maar gerus op kla oor Karen Kortjé. Sy is ‘n kreatuur van die Frankensteins van transformasie. As julle oor Kortjé kla, tas julle die
afgod van transformasie se waardigheid aan, en dit is immers in Suid-Afrika die hoogste gesag.

online slots no топкарго развод

13 January 2007
Verteenwoordig die ANK werklik die armes?

My siening is dat die ANK nie werklik die party is van die massas nie, maar eerder ‘n relatief klein kliek verteenwoordig wat uit die teruggekeerde uitgewekenes ("exiles"), Engelse en Afrikaanse sakelui bestaan, asook en veral die Xhosa-sprekende voordeeltrekkers uit Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB). Die hoof-prioriteit van hierdie kliek is allermins die armes.

Dit gaan eerder daaroor om so vinnig moontlik soveel rykdom as moontlik op te gaar. Ek wil selfs so ver gaan om te spekuleer dat die ware onderhandelinge nie by Kodesa plaasgevind het nie, maar tussen die Ramaphosas en Oppenheimers van die lewe. Politieke mag vir die ANK-regime verteenwoordig grootliks ‘n instrument om die doel van selfverryking te bereik.

Oor SEB se legio tekortkominge hoef ek nie veel uit te wei nie. Dit is uiteraard niks anders as institusionele korrupsie nie, waar gawes en gunste aan mense met die regte verbintenisse uitgedeel word. Dieselfde klein groepie verdagtes – Tokyo Sexwale, Cyril Ramaphosa en andere – word oor en oor "bemagtig" om nog ‘n Maybach of privaatstraler te kan aankoop terwyl miljoene ‘n sukkelbestaan voer. Ook word aanstellings van goed geplaasdes, veral binne die staatsdiens, om politieke redes gemaak en dikwels geensins op grond van bevoegdheid nie.

As mens na veral president Mbeki se uitsprake luister, en kyk wie maklike toegang tot die president het, is dit duidelik dat transformasie meestal ‘n eufemisme is daarvoor om lede van die Xhosa-binnekring te verryk. Dieselfde refrein word oor en oor uit die mond van die ANK gehoor: transformasie en SEB vorder te stadig. Te min maatskappye is "bemagtig" (lees: op ‘n skinkbord oorhandig aan swart passasiers wat geen waarde toevoeg nie). Hier is ‘n onlangse voorbeeld van so ‘n klagte.

Aan die ander kant vind mens dat die regime klaaglik misluk om die armes se belange te bevorder. Die ou verskoning dat apartheid te blameer sou wees vir die armes se lot, hou eenvoudig nie meer steek nie. Voortgesette armoede na twaalf jaar van wanbestuur, diefstal en baantjies vir boeties kan regstreeks op die regime blameer word, hetsy op sy binnekring se grypsug of op sy volslae onbevoegdheid om ‘n land te bestuur.

* Die Minister van Gesondheid asook die president self hang vreemde teorieë aan oor die oorsake en kuur van VIGS, ‘n siekte wat armes die ergste raak. Die regime moet hof toe gesleep word om hom te dwing om anti-retrovirale middels te verskaf.

* As gevolg van korrupsie en onbekwaamheid vorder die bou van laekostebehuising veels te stadig.

* Misdaad het sy grootste impak nie op ministers of SEB-bevoordeeldes nie – hulle het lyfwagte – maar op die armes wat nie alarms of privaatsekerheidsmaatskappye kan bekostig nie. Die president en sy ministers is egter ongeërg daaroor. Kla mens oor misdaad, beveel hulle aan jy moet self die probleem oplos, of les bes emigreer.

* Die vlak van regering naaste aan die armes is munisipaliteite. As gevolg van politieke- en regstellende aksie-aanstellings, is bykans alle munisipaliteite se bestuur en funksionering chaoties. Swak dienslewering het al tot onluste gelei.

Die groot vraagstuk is uiteraard hoe lank die massas wat in pondokke krepeer die ANK-regime sal verdra. Op ander kontinente en in werkende demokrasieë (wat Suid-Afrika geensins is nie) sou ‘n regime so korrup, krimineel en onbeholpe soos die ANK lankal uitgestem gewees het. Hierdie is egter Afrika. Oral op die kontinent word despote en korrupsie skynbaar deur kiesers verdra indien nie vir helde aangesien nie. ‘n Ou gesegde, wat moontlik aan Lafayette toegeskryf kan word, lui dat mense die regering kry wat hulle verdien.

Moontlik verdien die armes die ANK as hulle bereid is kriminele gedrag te verduur, Tony Yengeni as ‘n held te sien en obsene selfverryking as aanvaarbaar te beskou. Die res van ons egter nie.

пескоструйные

7 January 2007