praag.co.za

Tag: Tom Clancy

  • Wit Oktober

    Wit Oktober

    By die Rooi Oktober-betoging voor die Uniegebou
    By die Rooi Oktober-betoging voor die Uniegebou

    deur Manfred Delport

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.

    Die Rooi Oktober-veldtog, ‘n protesaksie van blankes teen die verval in Guptatopie en die diskriminasie wat ons ervaar, het heel voorspelbaar, redelik polemiek veroorsaak. Een bron van dié polemiek was te wagte: ‘n anglofiel uit die noordelike voorstede van Johannesburg was erg opgeklits in die linkse virtuele koerant, The Daily Maverick. Hoe durf wittes rassesolidariteit toon, en kla oor riool in riviere of slaggate in die paaie, het ene Nicky Falkof in haar stuk in The Daily Maverick geweeklaag. (My instinktiewe reaksie was om te sê dat Nicky eerder moet Falk Off as om sulke onnosel vrae te vra.)

    ‘n Ander bron van bykans histeriese verontwaardiging, is Sipho Hlongwane in Business Day. Hlongwane vind dit “bisar” dat blankes durf aandring op beter openbare dienste en veiligheid. Wat wel uiters vreemd is, is die volgende sinnetjies uit die gifpen van Hlongwane: “Their attitude is one of whites first, with blacks getting whatever they can after that. Whites must be protected and should not die.”

    Wel, ja. Ek sou graag na my eie mense se belange wou omsien, en ja, ek wil graag hê dat my gesin veilig moet wees. Ek gaan nie eens poog om te probeer bedink waarom ‘n rubriekskrywer laasgenoemde bisar sou vind nie. Persoonlike veiligheid is immers heel onder aan Maslow se hiërargie van menslike behoeftes; een van die mees basiese menslike bekommernisse.

    Dit is eweneens opmerklik dat, alhoewel beide Hlongwane en Falkof gróót probleme met blanke rassesolidariteit het, en voorspelbaar verskriklik skree oor apartheid, hulle nog nooit een enkele woord gerep het oor organisasies soos die Black Management Forum of die Black Lawyers’ Association nie. So ook rep hulle geen woord oor rassistiese, swart-op-wit geweld, of die neo-apartheid en rassissme bekend as regstellende aksie en SEB nie.

    Swart rassesolidariteit, swart-op-wit rassisme en selfs swart-op-wit rassistiese geweld is dus skynbaar heeltemal aanvaarbaar in jou beter voorstede van Johannesburg, of in die nuuskantore van Engelse publikasies, maar dieselfde voorreg word nie aan blankes gegun nie, en veral nie as hulle toevallig Afrikaners is nie.

    Maar goed; ek kan verstaan dat ‘n RA-rubriekskrywer op anti-blanke rassisme moes staatmaak om sy pos te kon bekom. Ek kan ook amper verstaan waarom ‘n identiteitslose en verwarde anglofiel haar bedreig sou voel deur Afrikaners. Dit moet erg wees om te wonder wie en wat jy nou eintlik is, siende hoe daar nie juis in Guptatopie vir blankes plek is nie.

    Wat vir my heelwat vreemder is, is dat daar ook blankes is wat beswaar aanteken teen die Rooi Oktober-veldtog. Een van hierdie blanke beswaarmakers is admiraal-generaal Cor Ehlers, die voorsittter, skriba, militêre bevelvoerder, tesourier en teemaker van die OASE-organisasie. Na die tipiese dwarstrekkerige fatsoen wat helaas so kenmerkend van ons ou volkie is, skryf adm-genl Ehlers die volgende oor die Rooi Oktober-veldtog:

    “OASE is onlangs deur sommige Afrikaners kwalik geneem toe ons bestuur aangekondig het dat ons nie aan Sunette Bridges se protesoptog, Red October, op 10 Oktober in Pretoria gaan deelneem nie. Ons redes hiervoor is spesifiek omdat die Red October-inisiatief gebaseer is op ras deurdat daar na die “wit” etniese minderheid verwys word. Wit dui op mense se velkleur, terwyl etnies dui op mense se kultuur en waardestelsel. Laasgenoemde het niks met mense se ras of velkleur te make nie. Daar bestaan ook nie iets soos ‘n “wit etniese minderheid” nie, want die twee terme (ras en etnisiteit) is nie versoenbaar nie.”

    Ai, tog. Dat Naspers-agtige politieke korrektheid selfs diegene wat hulself vir ‘n Afrikanervolkstaat kan beywer, so kan maak bokspring! Hoe kan iemand wat ‘n volkstaat wil bekom, nog so verward wees oor wie presies die volk is wat die staat moet bewoon? Uit pure moedeloosheid het ek per epos van adm-genl Ehlers probeer verneem of Allan Boesak dan ook welkom sou wees in OASE se volkstaat, siende hoe Boesak ook Afrikaans praat en ‘n lidmaat van die Susterskerke is, maar ek kon helaas ook nie ‘n reguit ja of nee van adm-genl Ehlers kry nie, en sy reaksie was bloot ‘n spoeg-en-plak van skakels na ‘n aantal VN-publikasie toe.

    My boodskap aan almal, ook aan adm-genl Ehlers, is die volgende: Die ANC skroom glad nie om jou as ‘n blanke te klassifiseer nie, en om daardie klassifikasie teen jou te gebruik om rassisme soos RA teenoor jou te pleeg nie. Boere se wit velle is hul uniforms en veroorsaak dat plaasaanvallers hulle teiken. Jimmy Manyi en kie beleef geen oomblik se wroeging om swart rassesolidariteit te pleeg in organisasies soos die Black Lawyers’ Association nie.

    Hou dus op om om verskoning te vra vir jou wit vel. Ja, Afrikaners is blankes. Ja, ons is trots op ons kultuur, taal en ook ons Europese herkoms. Ja, blankes hoef niemand om verskoning te vra dat ons na ons volk en ook ons ras se belange wil omsien nie. Wyle Tom Clancy kon net sowel ‘n boek oor Afrikaners geskryf het: The Hunt for White October. Basta dus met kruipery en politieke korrektheid! Gaan neem met trots deel aan die Rooi Oktober-aksies.

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.

  • Tom Clancy oorlede

    Tom Clancy oorlede

    Tom Clancy
    Tom Clancy

    Tom Clancy het die 9/11-aanval op die Twin Towers in New York lank voordat dit gebeur het, akkuraat voorspel. Clancy, ‘n ware genre-spesialis, het die fynste besonderhede van allerlei militêre toerusting sowel as strategie, ten seerste begryp.

    Dié profetiese en outentieke skrywer van ondermeer The hunt for Red October, is Woensdag op die ouderdom van 66 oorlede.

    Clancy se hoofkarakter, Jack Ryan, is die CIA-agent wat opeindig as President van die Verenigde State van Amerika in ‘n reeks blitsverkoperromans.

    Die skrywer was omtrent so ver verwyder van James Bond as die held van ‘n aksieriller kan wees. Maar daar is ‘n treffende parallel tussen die loopbane van Clancy en Ian Fleming.

    Net soos die beskeie Fleming literêre supersterstatus bereik het deur President John F. Kennedy se belangstelling in hom, is Clancy se loopbaan twee dekades later aangehelp deur die entoesiasme van die presidentskandidaat Ronald Reagan.

    Reagan het Clancy se debuutroman Die jag vir Rooi Oktober (1984) as “my soort storie” en ‘n “moet-lees” beskryf. Clancy se verkope het daarna in die stratosfeer ingeskiet en daar gebly.

    Sy 1989-boek, Clear and Present Danger het Amerika se topverkoper-roman van die 1980’s geword.

    Dit blyk gepas te wees dat Reagan meegewerk het aan Clancy se sukses. Om mee te begin, het die filmster president gehelp om die loopbaan van ‘n fiktiewe president te loods.

    Maar Reagan het van die Clancy-wêreldbeskouing gehou, waarin Ryan ‘n goedgunstige Amerika uitbeeld, wat die res van die wêreld se probleme oplos, ook sluipmoorde (van pous Johannes Paulus II in Red Rabbit of die Prins en Prinses van Wallis in Patriot Games).

    En moenie ‘n Chinese inval van Taiwan (in verlede jaar se Threat Vector) vergeet nie. Jack Ryan sou nie te lank talm met die onderhandelingsproses in Iran of Sirië nie.

    Soos baie skrywers van polities-militêre rillers, het Clancy ‘n aantal suksesvolle voorspellings gemaak deur sy geopolitieke belangstellings.

    Hy het die aanval deur Arabiese terroriste op die Verenigde State van Amerika in sy 1991-roman The Sum of All Fears korrek voorspel. Die antagoniste in die gelyknamige film van 2002 is verander na neo-Nazi’s om lastige politieke stroomversnellings te vermy.

    In sy 1994-roman Debt of Honour, het hy voorspel dat verskeie senior politici deur ‘n terroriste-aanval gedood sou word in die Capitol as ‘n straler die gebou tref.

    Deel van wat Clancy se romans hul sin van egtheid gee, was nie alleen net sy vermoë om sy oor op die grond te hou oor wie Amerika haat en hoekom nie, maar ook sy grondige kennis.

    Sy romans beskik oor ‘n ander soort egtheid as le Carré se inkleding van intrige, agv Clancy se vermoë om die leser te beïndruk met die diepte en die akkuraatheid van sy navorsing.

    Miljoene lesers regoor die wêreld het verslaaf geraak aan sy romans, selfs diegene wat steeds nie van die idee van Amerika as die wêreld se polisieman hou nie.